La recherche locale mobile est une technologie qui permet aux gens de rechercher des choses locales à l'aide d'équipements mobiles tels que les téléphones portables, les assistants numériques et autres appareils mobiles. La recherche locale mobile répond au besoin d'offrir à un abonné mobile un accès spontané à des services et à des informations à proximité, tels que des entreprises, des produits, des événements, des restaurants, des cinémas ou d'autres informations locales. La recherche locale mobile est la recherche et la découverte de personnes, de lieux et de choses dans un espace identifiable défini par des paramètres distincts. Ces paramètres évoluent. Aujourd'hui, ils incluent les réseaux sociaux, les individus, les villes, les quartiers, les points de repère et les actions qui sont pertinents pour l'emplacement passé, actuel et futur du chercheur. Ces paramètres structurent des catégories de données verticalement profondes et horizontalement larges qui peuvent être autonomes ou combinées pour constituer des répertoires consultables.

La recherche locale mobile est généralement basée sur des annuaires organisés auxquels on accède par le biais d'outils de recherche spécialisés, plutôt que sur le Web, bien que la recherche locale mobile fournisse souvent des liens vers des sites Web mobiles (WAP). Il s'agit également d'une application d'un .

Technologie
La recherche locale mobile implique dans certains cas un suivi GPS, qui, sans consentement préalable, peut poser des problèmes de confidentialité. En outre, des enquêtes récentes prévoient que seulement 10 % des appareils mobiles dans le monde seront équipés de puces GPS en 2011.

La recherche locale mobile peut également être effectuée sans l'intervention des opérateurs mobiles et des systèmes GPS. Cela est possible grâce à l'accès au protocole SS7, dont disposent les opérateurs mobiles. Cependant, il est très difficile d'y avoir accès via l'opérateur mobile, car celui-ci le vend à un prix élevé, voire pas du tout.

Bien que les appareils équipés de GPS ne soient pas encore très répandus, les experts du secteur montrent que les consommateurs sont désormais demandeurs de recherche locale mobile, avec une croissance prévue de 91 % entre 2007 et 2011. Par conséquent, il existe une lacune dans cette opportunité qui peut être comblée de manière intelligente par les opérateurs mobiles et les fournisseurs de services ayant accès à la couche SS7.

Méthodes d'accès
La recherche locale mobile peut se faire sur l'écran, à l'aide du clavier et de l'écran du dispositif mobile, ou par la voix, à l'aide de commandes vocales interprétées par une application de reconnaissance vocale.

La recherche à l'écran, qui utilise le clavier pour saisir des termes de recherche dans un formulaire sur l'écran du mobile, est la méthode d'accès la plus courante aujourd'hui. Elle a l'avantage de fonctionner dans un environnement bruyant et d'éviter les problèmes d'interprétation de la parole. Mais l'utilisateur doit saisir les termes de recherche à l'aide d'un petit clavier typique de la plupart des appareils mobiles, les résultats s'affichant sur un petit écran. La recherche sur écran peut être gênante pour les personnes souffrant de handicaps de coordination ou de vision.

La recherche sur écran peut être prise en charge par une application spécialisée telle que  fonctionnant sur le combiné, par un code court SMS ou par une page Web WAP ou  sur un serveur distant affichée par le navigateur du combiné. Bien que la plupart des outils de recherche actuels soient basés sur le logiciel du combiné, la tendance semble être aux services basés sur le web.

En outre, lorsque le consommateur reçoit une réponse à sa demande de recherche, le mode de livraison le plus courant est le SMS.

La  devient viable grâce aux progrès de la technologie de reconnaissance vocale. Elle est utile pour les personnes qui ont des difficultés à utiliser le petit clavier, ou qui ont besoin d'obtenir des informations en conduisant. Des invites vocales guident les utilisateurs dans l'annuaire local pour trouver une entrée. Le service peut renvoyer vers un opérateur en direct si la technologie vocale a du mal à comprendre ce qu'il cherche, ou un « agent silencieux » peut assister le logiciel de reconnaissance vocale.

Les résultats peuvent être prononcés et/ou transmis au combiné au format SMS ou MMS, où ils peuvent être stockés pour une consultation ultérieure.

Le plus souvent, la recherche basée sur la voix utilise le canal vocal pour transmettre l'énoncé de l'appelant à une application de recherche basée sur un serveur. Dans certains cas, une petite application sur le dispositif mobile entreprend la première partie de la reconnaissance vocale, en décomposant l'énoncé en une série de composants élémentaires ou phones, puis en envoyant les téléphones sur le canal de données à une application serveur.

La recherche basée sur le multimédia s'imposera comme une forme hybride de recherche à la fois « basée sur la voix » et « basée sur l'écran » qui établira un compromis temps-mémoire dans le processus de mise en œuvre des équipements mobiles en évolution rapide.

Types d'informations
Le contenu de la recherche mobile peut inclure davantage d'informations géoréférencées et d'informations de rue sur les entreprises, les produits, les services, les événements, les relations humaines et d'autres spécificités locales, qui exigent immédiateté et spontanéité. En outre, le contenu géolocalisé peut être formulé par l'extraction de données cumulées sur les comportements et les déplacements des consommateurs, ce qui peut susciter des inquiétudes quant au respect de la vie privée, des sollicitations commerciales et, si nécessaire, des justifications législatives.

La recherche d'entreprises est l'équivalent mobile des pages jaunes imprimées, mais la recherche peut se concentrer sur une petite zone géographique. Par exemple, l'appelant peut être à la recherche d'une pharmacie ou d'un restaurant à proximité, ou vouloir une livraison de pizza locale. Les outils de recherche locale plus avancés font varier le rayon de recherche en fonction du type d'entreprise et de la densité de ce type d'entreprise dans la zone locale. Par exemple, un appelant qui recherche un café voudra probablement en trouver un à distance de marche. S'il cherche un magasin de meubles pour la maison, il s'attendra à devoir voyager plus loin. S'il veut un taxi, la distance n'est pas importante : le taxi viendra à lui.

Une recherche de produits est plus spécifique qu'une recherche d'entreprises. L'utilisateur cherche un produit particulier et veut trouver un commerce local qui le vend.

Un service mobile complet de recherche locale ira beaucoup plus loin, en particulier avec l'augmentation de la pénétration des smartphones. Par exemple, les utilisateurs de téléphones mobiles peuvent vouloir savoir où un film particulier est projeté, quels restaurants se trouvent à proximité du cinéma, lire des critiques sur ces restaurants, et réserver ou acheter des billets de cinéma. Ils peuvent vouloir s'informer des conditions de circulation, du score du match de football local, du numéro de loterie gagnant ou de l'endroit où aller voter.

Différences par rapport à la recherche sur le Web
Contrairement à la recherche sur le Web, la recherche locale mobile exige davantage d'immédiateté et de connaissances et d'informations relatives à la rue, aux événements locaux et aux itinéraires. La différence technique par rapport à la recherche sur le Web est que, qu'il utilise le clavier ou les commandes vocales, l'appelant dispose d'une "bande passante" limitée. Il ne veut pas entendre ou faire défiler de longues listes de résultats. Il veut trouver "rapidement et discrètement" le type d'informations locales qu'il recherche, pour des raisons de confidentialité, de sécurité et de temps.

Certaines des avancées réalisées par les grands portails de recherche sur Internet, comme le célèbre système de classement des pages de Google, ne s'appliquent pas au monde sans fil, car les gens ne cherchent pas tant des sites Web que des réponses à des questions spécifiques. L'année 2006 a été marquée par une évolution importante vers le modèle question-réponse. Dans ce modèle, les réponses sont envoyées en réponse aux requêtes du service d'annuaire, de manière similaire à la nature des opérateurs 411 classiques. , Ask.com et Bing.com ont tous fait des efforts dans ce sens.

Modèles commerciaux
Les services de recherche locale mobile sont généralement fournis aujourd'hui par les opérateurs de téléphonie mobile, les fournisseurs de renseignements téléphoniques, les opérateurs de messagerie mobile ou les éditeurs de pages jaunes. Derrière ces points de vente, on trouve un réseau croissant d'agences, de distributeurs et de fournisseurs de logiciels, dont certains offrent des services directement au public. Les géants de la recherche, comme Yahoo et Google, et les grands éditeurs de sites web, comme Amazon.con et eBay, se sont déjà lancés sur ce segment de marché potentiellement lucratif.

Les services sont fournis dans le cadre d'un modèle économique fondé sur le principe du paiement par l'appelant, le paiement par l'annonceur ou un modèle hybride.

Dans le modèle de l'appelant-payeur, comme pour les services de renseignements téléphoniques vocaux, l'appelant paie chaque fois qu'il accède au service. Les services de recherche mobile locaux basés sur la voix avec paiement par l'appelant sont courants en dehors de l'Amérique du Nord, mais ont été lents à émerger aux États-Unis en raison de restrictions réglementaires.

Dans un modèle de paiement par l'annonceur, standard pour la recherche sur écran et qui commence à émerger avec les services vocaux "Free DA" en Amérique du Nord, les entreprises paient pour être placées en début de liste de résultats, ou paient chaque fois que l'appelant choisit de se connecter.

Dans les modèles hybrides, les recettes publicitaires permettent au fournisseur de services de proposer des tarifs réduits.

Comme pour la télévision, les magazines et les autres médias, les services mobiles de recherche locale continueront très probablement à être proposés selon les trois modèles, mais le modèle hybride pourrait prédominer. En d'autres termes, les appelants accepteront probablement une quantité limitée de publicité (qu'ils peuvent en fait trouver utile) en échange de prix réduits, mais ils seront peut-être moins disposés à utiliser un service gratuit où ils sont bombardés de publicité.

La valeur pour un annonceur varie en fonction de son type d'activité, et peut aller d'un dollar ou moins pour un taxi ou une sandwicherie à bien plus de dix dollars pour un courtier immobilier, un avocat ou un service de consolidation de dettes. Les consultants prévoient que l'industrie mondiale atteindra plus d'un milliard de dollars américains d'ici 2010.

Prestataires de services
Le moyen le plus direct d'en savoir plus sur ce qui se passe dans l'espace MoLo est de consulter les sites web des fournisseurs de services MoLo et de voir ce qu'ils proposent. Ils sont nombreux. Presque tous les opérateurs mobiles proposent des offres de recherche locale mobile, notamment Verizon Wireless, AT&T, Vodafone, T-Mobile, Sprint Nextel, Orange SA, etc.

De nombreux fournisseurs d'assistance-annuaire proposent également des services de recherche locale mobile, notamment les fournisseurs de DA gratuits Jingle Networks et 1-800-San-Diego aux États-Unis, 118 118, Yell Group, Pages Jaunes, Seat Pagine Gialle, Eniro etc. en Europe, et bien d'autres. L'un des services les plus fonctionnels est fourni par Contact Center Americas en Colombie.

Le groupe Pages Jaunes au Canada fournit l'un des premiers services de recherche locale à commande vocale.

Notes et références

Source

 Mobile Local Search Saturates Profit Over LBS Vendors

Articles connexes

 Référencement local
 Appareil mobile

Liens externes

  Mobile Local Search 2010 - Insights and Expectations From Global Providers
  Taking search to another level
  Google bets on mobile market sur Archive.today (archivé le 2013-01-19)

Télécommunications

Recherche locale mobile


Halil Mutlu (doğumu Halil Aliyev 14 Temmuz 1973, Kırcaali), Dünya ve Olimpiyat şampiyonu Bulgaristan göçmeni Türk haltercidir. 3 kez Olimpiyat Şampiyonu, 5 kez Dünya Şampiyonu, 10 kez Avrupa Şampiyonu olmuş, 52 kg, 54 kg ve 56 kg'da 20'den fazla dünya rekoru kırmıştır. Üst üste kırdığı rekorlar nedeniyle kendisine Dinamo lakabı takılmıştır.

3. kez üst üste Olimpiyat Şampiyonu olarak halter tarihinde bu unvana erişen 4. sporcu oldu. 1,50 boyundaki Halil Mutlu kendisine Naim Süleymanoğlu'nu örnek almıştır. Haltere antrenörü İbrahim Elmalı'nın desteği ile 10 yaşında başladı. Bulgaristan'da gördüğü baskılardan dolayı spora iki yıl ara vermek zorunda kaldı. Ardından 1989 yılının Aralık ayında Türkiye'ye iltica etti. Mutlu, ilk şampiyonluğunu 19 yaşında İngiltere'de düzenlenen Gençler Avrupa Şampiyonası'nda koparma, silkme ve toplamda altın madalya kazanarak yaşadı. 31 Ekim 2008 günü aktif spor hayatına son verdiğini açıklamıştır.

Halil Mutlu evlidir, Tuna ve Arda isimli iki çocuğu vardır.

Başarıları

Olimpiyat Oyunları

Dünya Şampiyonası

Avrupa Şampiyonası

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Sports-Reference'deki profili
 THF'deki profili
 IWF'deki profili
 Halil Mutlu Röportaj

Yaşayan insanlar
1973 doğumlular
Kırcaali doğumlular
Bulgaristan Türkleri
Türkiye'deki Bulgar göçmenler
Türk erkek halterciler
Türk Olimpiyat haltercileri
1992 Yaz Olimpiyatları haltercileri
1996 Yaz Olimpiyatları haltercileri
2000 Yaz Olimpiyatları haltercileri
2004 Yaz Olimpiyatları haltercileri
Altın Olimpiyat madalyalı Türk sporcular
Olimpiyat madalyalı halterciler
1996 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar
2000 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar
2004 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar
Dünya Halter Şampiyonası madalyalı halterciler
Avrupa Halter Şampiyonası madalyalı halterciler
Türk Akdeniz Oyunları haltercileri
1991 Akdeniz Oyunları haltercileri
1993 Akdeniz Oyunları haltercileri
1997 Akdeniz Oyunları haltercileri
Altın Akdeniz Oyunları madalyalı Türk sporcular
Akdeniz Oyunları madalyalı halterciler
Sedat Simavi Ödülü sahipleri
Doping vakalarında Türk sporcular
Halterde doping vakaları

Halil Mutlu


Guria (Gürcüce: გურია), Gürcistan'ın Karadeniz kıyısında, tarihsel ve coğrafi bölgesidir. Bugün ülkenin yönetsel bölgelerinden (mhare) biri olan Guria'nın merkezi kenti Ozurgeti'dir.

Coğrafya
Guria bölgesi kuzeydoğuda Samegrelo, kuzeyde İmereti, doğuda Samtshe-Cavaheti, güneyde Acara ile çevrelenir. Batısında ise Karadeniz yer alır. Bölge, 2.033 km²'lik bir alanı kapsar.

Guria üç ilçeye (raioni) ayrılır:
 Ozurgeti
 Lançhuti
 Çohatauri

Tarih

Günümüzde Guria olarak adlandırılan bölge, Batı ülkelerinde Altın Post efsanesiyle ünlü olan Kolhis Krallığı'nın bir parçasıydı. Kolhis'in yıkılmasının ardından MÖ 1. yüzyılda Lazika Krallığı'nın bir parçası oldu. Antik çağda bölge, MÖ 5. yüzyıl gibi erken bir tarihte önemli bir demir yatağı olmasının yanı sıra bakır ve altın kaynağıydı.

Guria, Lazika Krallığı içerisinde Lazika eyaletinin büyük bir bölümünü temsil ediyordu. Bu bölge krallığın diğer bölgelerine nazaran ıssızdı. Lazika hakkında önemli bilgiler aktaran Agathias ve Prokopius Guria'yı bilmemektedir. Guria'nın yükselişi ülkenin feodalleşmesiyle birlikte gerçekleşti ve bu Lazika'yı bir imparatorluk eyaletine dönüştürmek isteyen Bizans hegemonyasına karşı geliştirilen bir hareketti. Bu dönemde bölgede aktif olarak Gürcüleşme sürüyordu, Çani (Laz-Megrel) nüfusu Gürcüleşmekteydi. Guria, 7. yüzyılın ilk yarısında Doğu Gürcü etnik gruplarının bölgeye göç etmesiyle kuruldu. Kartli Prensliği, Guria vasıtasıyla kültürel ve kilise olarak Batı Gürcistan'da sağlamlaşmış oldu. Bu dönem, Guria'nın ana kale şehri Vaşnari'nin güçlenmesi ile örtüşmektedir.

Guria'ya yapılan ilk atıf, klasik tarihçilerin Gürcistan'ın bölgelerini listelediği ve Kartli şefi Arçil tarafından Guria-Yunanistan sınırında bir kale inşasının hikâyesini anlatan Cuanşeri'nin eserinde bulunur ve II. Mervan'ın Gürcistan'a yaptığı seferi (735-737) anlatır.

Guria'da Ekadia ve Etseri kiliseleri 11. yüzyılda inşa edildi. Kraliçe Tamar'ın tarihçisi, kralın meclislerinden birinin tarifi sırasında Gurullardan bahseder.

Guria, 10. yüzyılda birleşik Gürcistan Krallığı'nın oluşmasına değin Gürcistan'ın batı kesimindeki yönetimlere bağlıydı. Orta Çağda İmereti Krallığı içinde yer alıyordu. 15. yüzyılın ikinci yarısında, birleşik Gürcistan Krallığı'nın dağılmasından sonra Guria Prensliği kuruldu. Guria Prensliği'ni Gurieliler ailesi yönetiyordu ve prensliğin yönetim merkezi Ozurgeti kentiydi. 16. yüzyılda Acara ve Aşağı Guria Osmanlıların egemenliğine girdi. 1828'de, Guria Prensliği Çarlık Rusya'sına katıldı. Bu tarihlerde prensliğin sınırları, tarihsel olarak Gurialıların yaşadığı toprakları kapsıyordu. 1840 yılında prenslik kaldırıldı ve Kutaisi Guberniyası'na bağlı Ozurgeti mezrası kuruldu. Sovyet döneminde Guria toprakları üç idari bölgeye bölündü. 1995'te Guria, Gürcistan'ın idari bölgelerinden (mhare) biri haline getirildi. Bugünkü Guria idari bölgesi, Ozurgeti, Lançhuti ve Çohatauri ilçelerini kapsamaktadır. Ozurgeti ilçesinin merkezi olan Ozurgeti kenti, aynı zamanda Guria bölgesinin de yönetim merkezidir.

Adının kökeni
Guria adı, etimolojik olarak "uyumayan ülke" anlamına gelir. Bu isim, muhtemelen Leon'un Abhazya kralı olduğu 8-9. yüzyıllardaki olaylarla ilişkilidir. Gurulların ayrıca Adarnase ve Bagratlı Aşot'a bağlanmayı da reddetmiş ve Odzraho liderliğinde başkaldırmışlardır. Bu bilgiler 18. yüzyıl tarihçisi Vahuşti Bagrationi tarafından aktarılmıştır. Daha sonraki dönemde, Gürcüstan'ın sınırlarının Derbent'ten Nikopsia'ya uzandığı dönemde Guria ülkenin tam kalbinde (ortasında) yer alıyordu. Guria adının da Megrelce kalp anlamına gelen "guri" sözcüğünden geldiği ileri sürülür.

Ekonomi

Subtropik tarım ve turizm, bölge ekonomisinin temelini oluşturur. Su, Guria'nın ana varlıklarından biridir. İl, kimyasal bileşiminde Borcomi'ye benzeyen Nabeglavi maden suyu ve manyetik kum bakımından zengin Karadeniz sağlık beldesi Ureki ile ünlüdür. Guria ayrıca Gürcistan'daki en büyük çay yetiştirme bölgelerinden biridir.

Nüfus
Gurialılar, etnik olarak Gürcü'dür ve dilleri Gürcüce'dir; gündelik yaşamda Gürcüce'nin Guria lehçesi ile konuşurlar. Bölgenin toplam nüfusu 113.350 (2014).

Gurialı ünlü kişiler
 Ekvtime Takaişvili (1862-1952), dünyaca ünlü tarihçi.
 Noe Jordania, Demokratik Gürcüstan Cumhuriyeti'nin 1918-1921 arasında başbakanı.
 Pavle İngorokva (1893-1990), tarihçi, dilbilimci.
 Eduard Şevardnadze, Sovyetler Birliği dışişleri bakanı ve 1992-2004 arasında Gürcüstan devlet başkanı.

Kaynakça

Guria


La Cañada de Ramírez, perteneciente al municipio de Numarán, es una población que se encuentra en el norte del estado de Michoacán. Se localiza en las coordenadas 20°17'50" de latitud norte y 101°57'48" de longitud oeste. Tiene una altitud de 1.700  Su distancia a la cabecera municipal es de 6.7 km., y se comunica con ella por la carretera La Piedad-Carapan.

Demografía

Cuenta con una población de 1,366 habitantes, por lo que es considerada la 2.ª población más grande seguida de la cabecera municipal de cuales 604 son masculinos y 762 femeninas. En 1995 su población era de 1950 habitantes, su baja debido a la emigración hacia el país fronterizo.

Actividad económica

Su principal actividad económica es la agricultura, que se basa la mayor parte en la producción de maíz, trigo, sorgo, alfalfa, y en menor porción legumbres; la mayor parte en la región bajío y parte del ejido en el estado de Guanajuato. El comercio es otro de los principales recursos económicos y anteriormente contaba con una microempresa que fabricaba baleros y retenes.

Además La Cañada de Ramírez es conocido porque las amas de casa dedican parte de su tiempo al tejido de rebozos, desde generaciones ya pasadas.

Sanidad

La Cañada de Ramírez cuenta con el servicio del Instituto Mexicano del Seguro Social IMSS, quien abrió instalaciones en 1991, y atiende personas de otras comunidades como Japacurio, Unión de Gpe., e incluso de la cabecera municipal. Existen 3 farmacias, así como un consultorio médico privado.

Equipamientos educativos

Cuenta con un kínder de educación preescolar ("Benito Pérez Galdós"), una escuela primaria federal ("18 de marzo") y una de estudio medio telesecundaria ("20 de noviembre").

Cañadenses famosos en la historia

Algunos de los personajes famosos con que cuenta son el dueto "Las Jilguerillas", con más de 50 años de carrera artística, reconocimientos, actuación en películas mexicanas con actores de la talla de Vicente Fernández, Jorge Vargas, Antonio Aguilar, entre otros.

Otro de los personajes es don Ramiro Ramírez Ramírez, actor de televisión; participó en más de 30 películas mexicanas, y en telenovelas de la empresa Televisa. Perteneció a la primera compañía del Ballet Folklórico Nacional de Bellas Artes, dirigido por Amalia Hernández. Falleció el 22 de junio de 2014.

Otra personalidad fue el profesor Alberto Arroyo Castro quien, aparte de formar parte fundamental en la gran instrucción de la población de la cual era oriundo, fue un gran innovador ya que formó parte fundamental para el progreso de la misma logrando llevar la instalación eléctrica tanto a la población como para el riego agrícola dotando de molinos para la molienda de niztamal en la región. Construyó con la ayuda de la comunidad y alumnado la primera escuela primaria donde operó con gran entusiasmo y donó el terreno para la construcción de la última escuela que aún esta activa. Llevó, para la distracción y recreación de todos, el cine de fin de semana, donde se proyectaron gran número de películas mexicanas que dieron mucha satisfacción a la población y en su domicilio viendo las necesidades de la misma creó una huerta de árboles frutales de naranjos, mandarinos, guayabos, higos, mísperos, sidros, lima, limón, naranja agria, mora, granada e injertos de naranjalima y naranjo sin semilla en fin una gran variedad de frutos que mientras duró fue degustado por la población. Además viendo la carencia de producto lácteo en la población doto de 6 vacas lecheras suizas que cubrieron con suficiencia las necesidades requeridas. En fin fue un gran hombre para el desarrollo actual de Cañada de Ramírez.

Además de esto, la Cañada de Ramírez cuenta con dos bandas musicales de estilo sinaloense: "Banda CR La Mas Potente" y "Banda La Guarecita" , y dos grupos norteños "Escuadrón Norteño" y "Cañadense Bandeño" además de un grupo de estudiantina: "Distinto Amanecer".

Deporte

Cuenta con una cancha deportiva, de las mejores de la región, con equipos como "Real Cañada, el equipo actualmente campeón del torneo de Semana Santa 2016, 2017 San José". También cuenta con una cancha de baloncesto. Desde hace más de 60 años, se organiza un evento deportivo: "Semana Santa", torneo que se realiza con la visita de equipos extranjeros desde S.L.P., Guadalajara., México DF. León Gto., y es reconocido en toda la región.

Monumentos

Sus atractivos son la plaza principal proyectada por el Arq. Alberto Arroyo Ramírez oriundo del lugar donde se encuentra un monumento al dueto "Las Jilguerillas", y la Iglesia del Señor San José. A la entrada se encuentra un arco principal que da la bienvenida a todo visitante. La Cañada de Ramírez en un centro agricultor muy productivo y es parte del bajio ya que su desarrollo mayor está ubicado en terrenos de la antigua Hacienda de la Estancia del estado de Guanajuato.

Referencias

Localidades del estado de Michoacán

Cañada de Ramírez


Svijet

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za književnost dodijeljena Šmuelu Josefu Agnonu i Nelly Sachs.

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 28. svibnja – Miljenko Jergović, bosanskohercegovački i hrvatski književnik, novinar i publicist

Smrti

 23. studenog – Grigor Vitez, hrvatski pjesnik, dječji pisac i prevoditelj (* 1911.)

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1966.


Gökhan Ünal (d. 23 Temmuz 1982, Ankara), Santrafor mevkiinde forma giymiş Türk eski millî futbolcu ve antrenör.

Kulüp kariyeri

İlk yılları
Kariyerine amatör olarak Petrol Ofisi'nde başladı. 1999 yılında yine amatör olarak Gençlerbirliği'ne geçen 2000 yılında aynı kulüpte profesyonel oldu. Süper Lig'deki ilk golünü 18 yaşındayken 12 Mayıs 2000 tarihinde Kocaelispor 'a atmıştır. İlk zamanlar Gençlerbirliği'nde fazla forma şansı bulamayan Gökhan 2001-2002 sezonunun ilk döneminde Gençlerbirliği Oftaş'ta, ikinci döneminde Ankaraspor oynamıştır.2002 de Kayserispor a transfer olmuş ancak 2002-2003 sezonunda Yimpaş Yozgatspor'a kiralık olarak gönderilmiştir. Yozgatspor'da forma şansı buldu ve oynadığı futbolla yıldızı parladı.

Kayserispor
Gökhan Ünal, Gençlerbirliği 'den ayrıldıktan sonra 19 Ağustos 2003 tarihinde Kayserispor ile anlaşmıştır. Süper Lig 'de Kayserispor ile ilk golünü 21 Kasım 2004 tarihinde Denizlispor 'a atan Gökhan, yine aynı sezon (2004-05) oyuna sonradan girip, Galatasaray'a attığı 2 golle tanınmaya başladı. 2005-06 sezonunu 25 gol atarak Süper Lig'i Gol Kralı olarak tamamladı.2006-2007 sezonuna UEFA Intertoto Kupası ile başlayan Gökhan Ünal bir sakatlık geçirerek 8 hafta sahalardan uzak kalmıştır.2006-2007 sezonunda 25 maçta 16 gol atmıştır. Kayserispor ile son olarak 2007-2008 sezonunda Türkiye Kupası şampiyonluğunu yaşayan Gökhan sezonu 11 gol ile kapatmıştır.

Trabzonspor
3 Haziran 2008'de ise Kayserispor ile yollarını ayırarak Trabzonspor'a transfer olmuştur. Trabzonspor'da 2008-2009 sezonunu 15 gol ile tamamlamıştır.

Fenerbahçe
2009-10 sezonu devre arasında Burak Yılmaz ile takas edilip Fenerbahçe'ye transfer olmuştur. Fenerbahçe bu transfer için ayrıca Trabzonspor kulübüne 3.5 milyon euro ödemiştir. Fenerbahçe ile ilk resmi maçına Antalyaspor karşısında çıkmıştır ve Daniel Güiza'nın golüne asist yapmıştır. Fenerbahçe formasıyla ilk golünü de 14 Şubat 2010 tarihinde Manisa 19 Mayıs Stadyumu'nda oynanan Manisaspor- Fenerbahçe Süper Lig maçının son dakikasında atmıştır.

İstanbul BB
Gökhan Ünal 29 Aralık 2010'da İstanbul BB ile 5 aylık bir sözleşme imzalamıştır.

Kayserispor

17 Haziran 2011 tarihinde tekrar Kayserispor ile anlaşan golcü 9 numaralı formayı giyeceğini basın toplantısında açıkladı. 2011-2012 sezonunda ilk golünü 02.10.2011'de Mersin İdman Yurdu'na attı. 20 Şubat 2012 tarihinde, kulübüyle olan sözleşmesi karşılıklı olarak feshedilerek boşta kaldı.

Kardemir Karabükspor
4 Eylül 2012 tarihinde Kardemir Karabükspor kulübüne 1 yıllığına transfer olmuştur. 2012-13 sezonunda sakatlığı nedeniyle şans bulamayan Ünal ilk maçında 17. haftada Fenerbahçe karşısında 3-1 Fenerbahçe Şükrü Saracoğlu Stadyumu'nda kazanılan maçın 89. dakikasında çıksa da bu maçın ardından sakatlanmış, bir sonraki maçına ise 23. haftada Akhisar Belediyespor karşısında 72. dakikada çıkmıştır. Bu maçın ardından düzenli olarak şans bulan Ünal, 28. haftada ise İstanbul BB karşısında ligdeki o sezonki ilk golünü atmıştır. Ünal o sezon attığı diğer golünü ise 33. haftada Sivasspor karşısında atmıştır. Ünal, 34. haftada oynanan ve Karabükspor'un kümede kalması için büyük önemi olan Fenerbahçe maçında yine şans bulmuş, 68 dakika sahada kaldığı maçta bir defa asist yapmıştır. 2013-14 sezonunda ise Tolunay Kafkas'ın getirilmesiyle eski hocası tarafından şans bulan Gökhan, ilk hafta Kasımpaşa maçında kafa golüyle ağları sarsmayı başarmıştır. Bir sonraki golünü de 2. hafta Elazığspor maçında atmıştır. Süper Lig'in 9. haftasına kadar takımla kalan Ünal anlaşmazlık sebebiyle 31 Ekim 2013 tarihinde kulübüyle sözleşmesini karşılıklı olarak feshetmiştir.

Ankaraspor
Karabükspor'dan ligin ortasında ayrılan Ünal, takımdan ayrılmasının ardından Süper Lig'den de teklif almasına rağmen 1. Lig ekiplerinden Ankaraspor ile sözleşme imzalamıştır. 2005-2006 futbol sezonunda gol kralı olan tecrübeli oyuncu, tanıdığı-bildiği bir kulübe tekrar geldiği için mutluluğunu dile getirerek şunları söyledi: "2002 yılında Ankaraspor'a kiralık olarak gelmiştim ve o dönem olduğu gibi şimdi de mükemmel bir ortam var. En tecrübeli çağımda olduğumu düşünüyorum ve gittiğim her kulüpte en çok gol atan kişi olmaya çalıştım. Ankaraspor'da da en çok gol atan oyuncu olmak istiyorum. Açıkçası PTT 1. Lig takımlarına transfer olmak istemiyordum ama söz konusu Ankaraspor olunca, hocamız Osman Özköylü ve daha önce farklı takımlarda birlikte oynadığım oyuncuların burada olması transferimde etkili oldu. İnşallah hepimiz için en hayırlısı olur." açıklamalarında bulunmuştur. 2013-14 sezonunda ilk maçına 20.haftada çıkan Ünal, 21.hafta oynanan Kahramanmaraşspor takımına ilk golünü attı. Sezon boyunca 12 lig maçına çıkan Ünal, 4 gol atıp 2 asist yapsa da sezonu ilk 2 içinde götüren Ankaraspor, ilerleyen haftalarda düşüşe geçince 1. Lig'de kaldı.

Balıkesirspor
Ankaraspor'un Süper Lig'e yükselememesi sonrasında, Süper Lig'in yeni ekibi Balıkesirspor ile sözleşme imzaladı. 2014-15 sezonunda 23 maçta 5 gol kaydetti, sezon sonunda sözleşmesinin bitmesi ile birlikte takımdan ayrıldı. Bu sezon attığı son gol, Gökhan Ünal'in Süper Lig'de attığı 100. gol oldu ve 100'ler kulübüne girmesini sağladı.

Karşıyaka
24 Temmuz 2015 tarihinde, 1. Lig'de mücadele eden Karşıyaka ile 1 yıllık sözleşme imzaladı.

Menemen Belediyespor
22 Temmuz 2016 tarihinde Erman Kılıç ile birlikte 2. Lig takımlarından Menemen Belediyespor'la 2 yıllık sözleşme imzalamıştır.

Millî takım kariyeri
Millî takımının formasını ilk kez 1 Mart 2006 tarihinde Çek Cumhuriyeti ile oynanan hazırlık maçında giyen Gökhan, ilk golünü ise, 28 Mayıs 2006'da Estonya ile oynanan maçta atmıştır. Gökhan, 24 Mart 2007 tarihinde Pire'de Yunanistan ile oynanan 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası elemeleri maçında ikinci golü atarak Türkiye'nin tarihindeki 550. golünü kaydetti.

İstatistikleri

Millî takım golleri
NOT:Evsahibi olarak Türkiye baz alınmıştır.

Başarıları

Kayserispor
 Türkiye Kupası: 2007-08
 UEFA Intertoto Kupası: 2006

Kişisel
 2005-2006 sezonu Süper Ligi gol kralı (25 gol)
 2005-2006 Türkiye Kupası Gol Kralı
 Millî futbol takımının tarihindeki 550. golü
 100'ler kulübü

Kaynakça

Dış bağlantılar

1982 doğumlular
Ankara doğumlu futbolcular
Türk erkek futbolcular
Kayserispor futbolcuları
Fenerbahçe SK futbolcuları
İstanbul Başakşehir FK futbolcuları
Trabzonspor futbolcuları
Yozgatspor futbolcuları
Ankaraspor futbolcuları
Hacettepe SK futbolcuları
Gençlerbirliği SK futbolcuları
Petrol Ofisi GSK futbolcuları
Süper Lig gol kralları
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Yaşayan insanlar
Forvet futbolcular
1. Lig futbolcuları
Balıkesirspor futbolcuları
Türkiye 16 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 17 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 18 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 20 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye A2 millî futbol takımı futbolcuları
Karşıyaka SK futbolcuları
Kardemir Karabükspor futbolcuları
1. Lig teknik direktörleri
Altınordu FK teknik direktörleri
Vanspor FK futbolcuları
3. Lig futbolcuları
Menemen FK futbolcuları
2. Lig futbolcuları
Türk teknik direktörler

Gökhan Ünal


تأسست الجمعية الثقافية السريانية في سوريا وباللغة السريانية ܟܢܘܫܬܐ ܡܪܕܘܬܢܝܬܐ ܣܘܪܝܝܬܐ ܒܣܘܪܝܐ : في شهر نيسان من سنة 2008م ومركزها في مدينة القامشلي (بيث زالين) ، بموافقة ودعم من بشار الأسد رئيس الجمهورية العربية السورية.

من أهداف الجمعية رعاية مصالح أبناء الشعب السرياني/الآشوري/الكلداني بكافة تسمياته (روم أرثوذكس، ملكيين، موارنة، نساطرة، كاثوليك وأرثوذكس وبروتستانت)، في جميع أنحاء سوريا، والاحتفال بأعياده القومية كعيد الأول من نيسان (رأس السنة البابلية الآشورية) وإحياء ذكرى مجازر السيفو شهداء مذابح الآشوريين/الكلدان/السريان 1915م في طور عبدين وماردين والرها وآزخ وآمد والأناضول في الرابع والعشرين من نيسان، وكذلك الاهتمام بالمواهب الفنية الفلكلورية والرياضية والموسيقية والأدبية وتنميتها بما يحقق تكافؤ الفرص بين جميع المكونات في القطر، وكذلك بما يعزز الأمن والاستقرار في كافة ربوع المنطقة.

 كما إن الجمعية الثقافية السريانية في سوريا بالإضافة إلى مقرّها الرئيسي في القامشلي لديها فروع في الحسكة وديريك (المالكية) وقبور البيض (القحطانية) ومن المقرر أن تنشئ فروع أخرى.
 كما تشرف الجمعية من العام 2003 على عمل فضائية سورويو السريانية (Suroyo TV) ܣܘܪܝܐ TV في عموم سوريا.

نواد وجمعيات في سوريا
ثقافة سورية
منظمات آشورية وسريانية وكلدانية

الجمعية الثقافية السريانية في سوريا


Under stjernerne er en ungdomsfilm instrueret af Helgi Felixson og Titti Johnson efter manuskript af Titti Johnson. Filmen er en dansk/svensk produktion, produceret af produktionsselskabet Tju-Bang Film.

Handling
Frieda er 17 år og lever på gaden i Cape Town i Sydafrika, hvor hun ødelægger sit liv ved at sniffe lim og tage stoffer. Men en dag kommer hun med i tv-programmet Popstars, der gør hende landskendt som pigen fra gaden med den smukke sangstemme. Frieda har nu alle muligheder. Alligevel kan hun ikke slippe væk fra livet på gaden. Da der ikke er sket noget efter et år, beslutter filmens svenske instruktører sig for at invitere Frieda med til Sverige i tre måneder. Frieda skilles fra sine venner og sin kæreste i Cape Town for at møde en ny verden, hvor hun skal forberede sig på at skabe en bedre tilværelse for sig selv, når hun vender tilbage til Cape Town. »Under stjernerne« handler om en piges kamp for at overleve og bevare sit talent under hårde og omskiftelige omstændigheder.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2005

Film fra Danmark (administrationskategori)
Svenske film fra 2005
Ungdomsfilm fra Danmark

Under stjärnorna


Friedrich Edgar Röhricht (* 16. Juni 1892 in Liebau; † 11. Februar 1967 in Linz am Rhein) war ein deutscher General der Infanterie im Zweiten Weltkrieg.

Leben
Röhricht war der Sohn eines Postmeisters. Er trat am 1. Oktober 1912 als Einjährig-Freiwilliger in das Grenadier-Regiment "König Wilhelm I." (2. Westpreußisches) Nr. 7 ein. Mit Ausbruch des Ersten Weltkriegs kam er mit dem 4. Schlesischen Infanterie-Regiment Nr. 157 ins Feld und war im weiteren Kriegsverlauf als Kompanieführer und Regimentsadjutant im Einsatz. Nach Kriegsende folgte seine Verwendung als Oberleutnant (seit 20. Juni 1918) beim Grenzschutz in Schlesien, bevor er dann 1920 in die Reichswehr übernommen wurde. Hier war er u. a. in der 10. Kompanie des 3. (Preußisches) Infanterie-Regiments tätig. Nach seiner Generalstabsausbildung wurde er als Hauptmann in das Pressereferat der Wehrmachtsabteilung des Reichswehrministeriums unter Kurt von Schleicher versetzt. Röhricht blieb die nächsten Jahre im Pressereferat der Wehrmachtsabteilung des Reichswehrministeriums.

Gegenüber dem nationalsozialistischen Regime nahm Röhricht eine reservierte Haltung ein. Als einer von wenigen deutschen Militärs erkannte er klar bei der Ermordung von Ernst Röhm und anderer Missliebiger die Substanz von Adolf Hitlers Herrschaft. Die Gegnerschaft zum Nazi-Regime verstärkte sich 1935 weiter. Zu diesem Zeitpunkt wurde ihm seine Überwachung durch die Gestapo wegen vorgeblich verdächtiger Beziehungen zu Emigrantenkreisen bekannt. Röhricht beantragte die Versetzung zur Truppe. Er wurde 1935 zur 19. Division nach Hannover versetzt. Im Jahr 1936 wurde er als Oberstleutnant Erster Generalstabsoffizier beim Wehrkreiskommando IV in Dresden. Dort wurde er Mitarbeiter von Generalmajor Friedrich Olbricht. In Dresden erlernte er auch Carl Friedrich Goerdeler kennen. Edgar Röhricht kam so mit zwei späteren Führungspersonen beim späteren Attentat vom 20. Juli 1944 in Kontakt. Da Goerdeler die politische Einstellung von Röhricht kannte, trug er diesem seine Forderung nach einem unverzüglichen Eingreifen der Wehrmacht gegen die Nazis vor. Röhricht lehnte den Einsatz der Wehrmacht gegen die Nazi-Regierung ab, da er annahm die Truppe würde diesem Befehl nicht folge leisten. Das Offizierskorps betrachtete er als ein loses Konglomerat ohne engen Zusammenhalt. Wobei die Leutnants durchweg aus der Hitlerjugend stammten. Den wenigen aktiven Offizieren stünden zudem Reaktivierte, Reserve-Offiziere aus dem Weltkrieg, Polizei- und Ergänzungsoffiziere gegenüber. Bei dieser Einschätzung der Chancen eines Staatsstreichs gegen Hitler blieb Edgar Röhricht bis zum Kriegsende. Auch die Planungen für einen Staatsstreich, die er während der Tschechenkrise und der Fritsch-Krise sah bestärkten ihn in seiner Einschätzung.

Im Sommer 1939 erfolgte seine Beförderung zum Oberst. Gleichzeitig wurde er Kommandeur des Infanterie-Regiments 34 in Heilbronn. Danach wurde er von Oktober 1939 bis zum Oktober als 1940 Chef der Ausbildungsabteilung ins Oberkommando des Heeres (OKH) versetzt. Anschließend war Röhricht von Oktober 1940 bis Juni 1942 Generalstabschef beim Oberkommando der 1. Armee im besetzten Frankreich und wurde zwischenzeitlich am 1. Januar 1942 zum Generalmajor befördert. Während dieser Zeit traf er wieder mit Carl Friedrich Goerdeler zusammen um über die deutsche Lage zu sprechen.

Er kommandierte dann ab Herbst 1942 bis Dezember 1943 die 95. Infanterie-Division bei Rschew an der Ostfront. An der Front kam er bald zur Erkenntnis, dass der Krieg für das Deutsche Reich nicht mehr zu gewinnen sei. Diese Erkenntnis teilte er auch bei Offiziersrunden kund. Edgar Röhricht sah sich in einem schweren Konflikt, da er einem Staatsstreich gegen Hitler nur geringe oder überhaupt keine Erfolgschancen einräumte. Bei einem Staatsstreich fürchtete er hingegen Chaos. Gleichzeitig sah er bei Nichthandeln weiteren materielle und moralische Zerstörungen seines Vaterlandes. Sein traditionelles Pflichtgefühl gegenüber Vaterland und seiner Führung trieb ihn zum weiterkämpfen. Sein Gewissen ließ ihn gleichzeitig an aktiven Widerstand gegen die Nazis denken. Seine 1965 als Buch erschienenen Erinnerungen trugen dann den Titel Pflicht und Gewissen. Röhricht konnte sich nie zur Beteiligung an Staatsstreich-Vorbereitungen entschließen. Noch im Februar 1942 versuchte General Olbricht seinen Freund zum Mitmachen bei den Staatsstreich-Vorbereitungen zu bewegen. Im 30. Januar 1944 versuchte Oberst Henning von Tresckow Röhricht erneut für den aktiven Widerstand zu gewinnen. Das sich beim Treffen entwickelnde Streitgespräch ist in Röhrichts Buch Pflicht und Gewissen dokumentiert. Nach dem Scheitern des Anschlags auf Hitler am 20. Juli 1944 beging Röhrichts Pflegesohn Ulrich von Oertzen, als einer der aktiven Mitverschwörer, Selbstmord. Röhricht dachte kurz seinerseits an Selbstmord und wie er schrieb den Karren laufen zu lassen. Edgar Röhricht kämpfte jedoch weiter an der Front im Fatalismus weiter.

Ab Dezember 1943 bis Januar 1944 war er mit der stellvertretenden Führung des XX. Armeekorps beauftragt. Ab März 1944 wurde er mit der stellvertretenden Führung des LIX. Armeekorps betraut. Am 15. Mai 1944 wurde ihm für seine Leistungen als Divisionskommandeur der 95. Infanterie-Division das Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes verliehen. Am 1. September 1944 wurde er zum General der Infanterie befördert und auch zum Kommandierenden General vom LIX. Armeekorps ernannt. Ende Januar 1945 wurde er seines Kommandos enthoben und in die Führerreserve versetzt. Gemeinsam mit Gerhart Hauptmann erlebte Röhricht Mitte Februar 1945 die Luftangriffe auf Dresden. Röhricht geriet am 1. April 1945 am Rande des Thüringer Waldes in britische Kriegsgefangenschaft. Er war danach in England in Gefangenschaft. Nach seiner Entlassung im September 1947 war er zeitweise Mitarbeiter der Historical Division und nahm seine Tätigkeit als Verfasser militärpolitischer Themen wieder auf.

Auszeichnungen
 Eisernes Kreuz (1914) II. und I. Klasse
 Verwundetenabzeichen (1918) in Silber
 Österreichisches Militärverdienstkreuz III. Klasse mit der Kriegsdekoration
 Deutsches Kreuz in Gold am 9. April 1943
 Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes am 15. Mai 1944

Schriften
 gemeinsam mit Paul Tiede und Kurt Himer: Das 4. Schlesische Infanterie-Regiment Nr 157. Stalling, 1922.
Wehrhafte Jugend. Vormilitärische Jugendausbildung in rüstungsfreien Staaten. Leipzig 1934.
 Rätsel um Pylar (Roman). Stuttgart 1949.
 Probleme der Kesselschlacht, dargestellt an Einkreisungsoperationen im Zweiten Weltkrieg. Karlsruhe 1958.
 Pflicht und Gewissen. Erinnerungen eines deutschen Generals 1932-1944. Stuttgart 1965.

Literatur
 Gerd R. Ueberschär (Hrsg.): Hitlers militärische Elite. Primus Verlag, Frankfurt am Main 2011, ISBN 978-3-89678-727-9, S. 446–454

Weblinks
 Personaldaten auf www.specialcamp11.co.uk

Einzelnachweise

Leutnant (Preußen)
Major (Reichswehr)
General der Infanterie (Heer der Wehrmacht)
Kommandeur eines Infanterie-Regiments (Heer der Wehrmacht)
Kommandeur einer Infanterie-Division (Heer der Wehrmacht)
Kommandierender General des XII. Armeekorps (Heer der Wehrmacht)
Kommandierender General des XX. Armeekorps (Heer der Wehrmacht)
Kommandierender General des LIX. Armeekorps (Heer der Wehrmacht)
Person im Ersten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Person im Zweiten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Träger des Deutschen Kreuzes in Gold
Träger des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes
Träger des Österreichischen Militärverdienstkreuzes III. Klasse
Deutscher
Geboren 1892
Gestorben 1967
Mann

Edgar Röhricht


Lukas Klostermann (fæddur 3. júní 1996) er þýskur knattspyrnumaður sem spilar fyrir RB Leipzig.

Titlar
Þýskaland:
Ólympíuleikarnir 2016 (Silfur)

Tenglar
 https://resources.fifa.com/mm/document/tournament/competition/02/81/29/21/oft2016playerlist-update09.01.2017_neutral.pdf
 https://rblive.de/mannschaft/lukas-klostermann-rb-leipzig-das-beste-was-ich-machen-konnte-3987

Þýskir knattspyrnumenn

Lukas Klostermann


ساقية أبو شعرة إحدى قرى مركز أشمون التابع لمحافظة المنوفية بجمهورية مصر العربية، ومن أعلامها عبد الوهاب الشعراني أحد أئمة الشافعية.

التاريخ
ذكر محمد رمزي في كتابه القاموس الجغرافي للبلاد المصرية أن ساقية أبي شعرة من القرى القديمة، واسمها الأصلي «منيل أبو شعرة»، حيث ذكرها ابن الجيعان في كتابه «التحفة السنية بأسماء البلاد المصرية»، أنها من الأعمال المنوفية، حيث قال أن سملاهية ومنيل أبو شعرة مساحتها 1,909 فدان. وقد استقر اسمها الحالي منذ سنة 1224هـ/1809م حيث وردت بهذا الاسم في تأريخ تلك السنة. كذلك ذكرها علي باشا مبارك في كتابه الخطط التوفيقية، حيث ذكر أنها من قرى مديرية المنوفية بقسم سبك، وأن بها جامع بمقام للشيخ علي الفرماوي، ومعمل دجاج.

البنية التحتية
تدنى حالة الخدمات المقدمة لهم سواء حالة مياه الشرب وعدم الانتهاء من مشروع الصرف الصحى بالقرية وسوء حالة الخبز المدعّم من الدولة، إضافة إلى الأعطال في الكهرباء.

السكان
بلغ عدد سكان ساقية أبو شعرة 14,654 نسمة، حسب الإحصاء الرسمي لعام 2006.

الاقتصاد
يحترف أهل القرية صناعة السجاد اليدوي ويعمل بها نحو 80 % من أبناء القرية، والذي حاز شهرة عالمية ويتم تصديره إلى الخارج، إلا أن تلك الصناعة بدأت تعاني من الركود وفي طريقها للاندثار، نظرًا للمشاكل التي تواجه أبناء القرية في توفير الخامات والتمويل والتسويق للإنتاج.

انظر أيضاً
 قائمة قرى محافظة المنوفية

مصادر

قرى أشمون

ساقية أبو شعرة


El cheque de pago diferido, es conocido como cheque diferido, es un tipo de cheque emitido en una fecha pero para ser cobrado en una fecha posterior. Jurídicamente, es una orden librada contra un banco por el titular de una cuenta corriente para su pago en una fecha posterior a la de emisión. El día de pago estipulado en el documento el librador debe contar con los fondos suficientes en su cuenta corriente o autorización expresa o tácita para girar en descubierto. El pago de este tipo de cheque puede realizarse entre 1 y 365 días a partir de que el cheque fue hecho.

Origen
Durante muchos años los comerciantes, contraviniendo la naturaleza jurídica para la que había sido creado el cheque (la de ser pagadero en la fecha de emisión), lo utilizaron como instrumento de crédito (al igual que una letra de cambio o pagaré), dando origen a los llamados "cheques posfechados o posdatados", al falsear la verdadera fecha de emisión del documento. Estos cheques no tienen amparo jurídico ni legal en ningún país. Además, implica cambiar la finalidad para la que fue creado el cheque, esto es, ser una orden incondicional de pago a la vista, pagadero a su sola presentación ante el girado.

Ante esta situación, algunos países (Uruguay, Paraguay, Perú y Argentina) encontraron una solución que implica, por un lado, que se conserve la institución del "cheque" como orden de pago a la vista, y por otra, dar la posibilidad de que el girador pueda pagar por medio de un cheque sus obligaciones, con la condición de que este sea presentado al cobro después de un plazo determinado por el girador.

El resultado fue la creación del cheque de pago diferido, diferente al "cheque común". El primer país en crear el cheque de pago diferido fue Uruguay mediante el Decreto-Ley N.º 14.412 del 8 de agosto de 1975. Argentina lo creó mediante la Ley N.º 24.452 del 22 de febrero de 1995. Paraguay lo creó mediante la Ley N.º 805 del 16 de enero de 1996. Y Perú lo creó mediante la Ley N.º 27.287 publicada en el Diario Oficial del 19 de junio de 2000.

En Uruguay había cundido la práctica de la postdatación de cheques. Quien no tenía fondos al librar un cheque pero esperaba tenerlos luego, acudía al recurso de postdatarlo. El Decreto-Ley N.º 14.234 del 25 de julio de 1974 penalizó esta práctica de la postdatación. Se tipificó como delito el libramiento de cheques sin fecha o postdatados así como otras prácticas tendentes a la desnaturalización del cheque. Se entendió, entonces, que la función normal del cheque era la de servir de instrumento de pago y que esta función se desnaturalizaba toda vez que el cheque se empleaba como instrumento de crédito.

Con el cheque posdatado el librador confiaba en que el beneficiario o tenedor del documento no lo presentara al cobro hasta la fecha estipulada, pero el librador quedaba sometido al árbitro del tenedor del documento pues, si este quería, podría burlar su confianza y lo presentaba antes de la fecha que figuraba como fecha de libramiento. El cheque postdatado se usó, además, como arma extorsiva en manos de acreedores inescrupulosos.

Con el Decreto-Ley N.º 14.412 de 1975 que creó el cheque de pago diferido se intentó eliminar definitivamente la postdatación de cheques. Sin embargo, la adopción del cheque de pago diferido por los comerciantes no fue inmediata. El 19 de enero de 1978, la Liga de Defensa Comercial (Lideco) dirigió a la Asociación de Bancos del Uruguay una carta en la que se exponían las gestiones de la institución a favor del uso del cheque de pago diferido y recomendándo a los bancos el otorgamiento de libretas de cheques de pago diferido a todos los comerciantes que operaran con cuentas corrientes. Lideco realizó una intensa campaña para desestimular el uso del cheque posdatado y sustituirlo por el cheque de pago diferido. Se entendía que ello promovería la salud de las transacciones comerciales.

Finalmente, el 28 de marzo de 1978, el Banco Central del Uruguay emitió la Comunicación 78/31 que establecía que "la apertura de una cuenta corriente bancaria en moneda nacional implica la obligación del banco de entregar libretas de cheque comunes y de pago diferido, de acuerdo a los requerimientos del cliente. Dicho banco podrá moderar el número de formularios de cheques entregados en función de los movimientos que registre habitualmente la respectiva cuenta corriente".

Naturaleza jurídica
Si bien los juristas están de acuerdo de que el cheque de pago diferido es un título de crédito que tiene la misma estructura funcional del cheque común, se discute si tal estructura implica que el instrumento mantenga desde sus inicios la naturaleza de cheque, o al contrario, es cheque a partir de determinada etapa de su instrumentación o negociación. Las opiniones difieren, según la legislación de donde procede. Así, se puede considerar al cheque de pago diferido como:

 La legalización de un cheque común posdatado;
 Un título de crédito que se transforma en cheque común;
 Un cheque bajo una modalidad de pago a plazo;
 Una institución jurídica nueva e independiente denominada cheque de pago diferido.

Se podría decir que el cheque de pago diferido no es más que la legalización del cheque común posdatado. Esto significaría que al instrumento, desde sus inicios, se lo considera como un cheque común, pero que no puede ser cobrado sino a la llegada del plazo estipulado. Tal razonamiento se desprende del Informe en particular del Dictamen de Mayoría de las Comisiones de Finanzas, de Legislación Penal y de Legislación General de la Cámara de Diputados de la Nación Argentina cuando, al comentar el sistema de cheque de pago diferido vigente en Uruguay, manifiesta que "...la recepción del sistema uruguayo sólo significa legalizar el sistema actual de cheques posdatados".

En los debates que ocurrieron en Uruguay con motivo de la discusión del Decreto-Ley N.º 14.412 los consejeros Julio César Espínola y Eduardo Praderi sostuvieron que el cheque de pago diferido "es un nuevo título de crédito que en determinado momento se transforma en un cheque común". Según esta teoría, se podría considerar que el cheque de pago diferido, desde sus inicios, adquiere la naturaleza de un título de valor ya conocido, como la letra de cambio o el pagaré, pero luego se transforma en un cheque común, concretamente, al momento que puede ser presentado para el cobro.

Sin embargo, los juristas Sagunto Pérez Fontana y Carlos Gilberto Villegas sostienen que el cheque de pago diferido conserva su naturaleza de cheque desde sus inicios. Tanto el cheque común como el de pago diferido contienen los mismos requisitos esenciales, con la sola diferencia de que este último contiene un requisito adicional, a saber: la fecha o plazo futuro en que el cheque puede ser presentado para su cobro. El requisito de ser "pagadero a la vista" no sería de la esencia formal del cheque. Un cheque deja de tal si le falta uno o más de los requisitos de forma para su plena validez. Pero en ninguna legislación se sostiene lo contrario, esto es, que si se le aumenta algún requisito adicional, pierda su validez como cheque. Por tanto, el cheque dejaría de ser tal si le falta algún requisito para su validez, mas no si le sobra. A diferencia de la letra de cambio y el pagaré, el cheque es el único título de valor cuyo girado debe ser exclusivamente una institución bancaria, en donde el girador tuviere depositado fondos en una cuenta corriente y tal requisito lo contempla el cheque de pago diferido.

Por último, hay juristas, como Oswaldo Gómez Leo, que consideran que el cheque de pago diferido no es cheque, sino una institución jurídica nueva y totalmente independiente del cheque común. Para ser cheque, al cheque de pago diferido le faltaría un recaudo de la esencia del cheque, el de ser pagadero a la vista.

Referencias

Sistemas de pago
Documentos
Inventos de Uruguay
Economía de Uruguay

Cheque de pago diferido


New Zealand First (Māori: Aotearoa Tuatahi), NZ First, er et nationalistisk og populistisk politisk parti I New Zealand. Partiet blev grundlagt 18. juli 1993 af Winston Peters, som er tidligere parlamentsmedlem for New Zealand National Party.

Partiet har siddet i regering med begge de to store partier I New Zealand: først med National Party fra 1996 til 1998, senere med Labour fra 2005 til 2008 og igen fra 2017 til 2020. Partiets nuværende leder er Winston Peters.

Ved valget i 2020 tabte partiet sin repræsentation i New Zealands parlament, Repræsentanternes hus.

First

New Zealand First


Askegrå rensdyrlav (Cladonia rangiferina) er en art lav i slægten (Cladonia). Den er almindelig i Danmark og resten af Europa, hvor den forekommer på fattig bund, f.eks. i moser, på heder og skove på mager jord. Her kan den danne store tæppeagtige bestande. Det rigt forgrenede, opstigende, 5-10 cm høje, næsten buskagtige løv, danner rigt forgrenede, hvidlige til askegrå buskagtige "planter".

I bjergene i Skandinavien og Rusland er den et vigtigt forder for rensdyrene. I ældre tid blev den brug til opspædning af mel i perioder med underskud af fødevarer. Den kan også anvendes til fremstilling af brændevin.

Laver
Sæksvampe

Askegrå rensdyrlav


8045 Kamiyama este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8045 Kamiyama este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Ōizumi de Takao Kobayashi. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,60 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 12,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

8045 Kamiyama


Aðstæðukomedía eða sitcom er tegund af sjónvarpsþætti sem blandast saman af drama og gríni og fjallar oftast um lítinn hóp sögupersóna, vini eða fjölskyldur, sem koma saman í föstu sögusviði. Hver þáttur er sjálfstæður, en oft eru aðstæður útfærðar yfir marga þætti. Einkenni á sitcom-þáttum er að viðbrögð áhorfenda, hlátur og klapp, eru hluti af hljóðrásinni þegar þátturinn er sýndur í sjónvarpi.

Fjöldi frægra aðstæðukomedía koma frá Bandaríkjunum en þó hafa verið gerðar nokkrir íslenskir aðstæðukomedíuþættir.

Þekktir aðstæðukomedíuþættir

 Vinir
 Seinfeld
 Staupasteinn
 Frasier
 Two and a Half Men
 The Big Bang Theory
 How I Met Your Mother
 Everybody Loves Raymond
 Married... with Children
 Spin City
 The King of Queens
 Full House
 Joey

Grínþættir
Grín
Drama

Aðstæðukomedía


Peter Petran bzw. Peter Petrán ist der Name folgender Personen:

* Peter Petran (Schauspieler) (* 1912), deutscher Schauspieler
 Peter Petrán (Schachspieler) (* 1954), slowakischer Schachspieler
 Peter Petrán (Fußballspieler) (* 1981), slowakischer Fußballspieler

Peter Petran


Verbrechen nach Schulschluß  bezeichnet zwei Kinofilme von Alfred Vohrer:

 Verbrechen nach Schulschluß (1959)
 Verbrechen nach Schulschluß (1975)

Verbrechen nach Schulschluß


La gare d'El Affroun est une gare ferroviaire algérienne, située sur le territoire de la commune d'El Affroun, dans la wilaya de Blida.

Situation ferroviaire
La gare d'El Affroun se situe sur la ligne d'Alger à Oran, entre les gares de Mouzaia et de Oued Djer.

Histoire

Service des voyageurs

Accueil

Desserte
La gare d'El Affroun est desservie par les trains :
 grandes lignes de la liaison  Alger - Oran ;
 régionaux de la liaison Alger - Chlef ;
 du réseau ferré de la banlieue d'Alger assurant la liaison Alger - El Affroun.

Intermodalité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Ligne d'Alger à Oran
 Liste de gares en Algérie
 Réseau ferré de la banlieue d'Alger

Liens externes
 .

Gare dans la wilaya de Blida
Gare-El Affroun
Gare du réseau ferré de la banlieue d'Alger

Gare d'El Affroun


Baye se poate referi la:

Personalități
 , poetesă franceză
 , actriță franceză
 , baschetbalist paralimpic francez
 , arheolog francez

Localități
Baye, localitate în departamentul Finistère, Franța
Baye, localitate în departamentul Marne, Franța

Baye


L'ambassade de Guinée au Liberia est la principale représentation diplomatique de la république de Guinée au Liberia.

Histoire
La Guinée a obtenu son indépendance en 1958 et a été rapidement reconnue par le Liberia, Une ambassade guinéenne a été créée à Monrovia cette année, dirigée par Nabi Soumah.

Liste des ambassadeurs

Références

Liberia
Guinée

Ambassade de Guinée au Liberia


John Francis Seitz (23. juni 1892 – 27. februar 1979) var en amerikansk filmfotograf og opfinder.

Karriere
Seitz' karriere startede i 1909 som laboratorieassistent hos Essanay Film Manufacturing Company i Chicago. Derefter arbejdede han som laboratorietekniker for American Film Manufacturing Company (kendt som "Flying A") også i Chicago.

i 1916 under stumfilmæraen etablerede han sig som filmfotograf, og fik stor succes i 1921, da han filmede Rudolph Valentino-filmen De fire Ryttere fra Apocalypse

Han var højt respekteret af instruktøren Billy Wilder, for hvem han arbejdede på hans film noir Kvinden uden samvittighed (1944), Forspildte dage (1945) og Sunset Boulevard (1950). Han blev nomineret til en Oscar for de tre film.

Gennem sin karriere blev Seitz nomineret syv gange til en Oscar for bedste filmatisering, men vandt aldrig.

Seitz trak sig tilbage i 1960 og dedikerede sig til fotografiske opfindelser, for hvilke han havde 18 patenter.

Anerkendelser
Nomineringer

 Oscar: Bedste fotografering, The Divine Lady 1930
 Oscar: Bedste Fotografering, sort og hvid, Kvinden uden samvittighed 1944
 Oscar: Bedste Fotografering, sort og hvid, Forspildte dage 1946
 Oscar: Bedste Fotografering, sort og hvid, Sunset Boulevard 1951
 Golden Globes: Bedste Fotografering, sort og hvid, Sunset Boulevard 1951
 Oscar: Bedste Fotografering, farver, Verdens undergang 1952
 Oscar: Bedste Fotografering, sort og hvid, I gangsternes sold 1955

Referencer

Eksterne henvisninger

Filmfotografer fra USA
Personer fra Chicago

John F. Seitz


Uluslararası Lojistik, milletler, bu milletlere mensup kuvvetler ve makamlar arasında destekleyici lojistik anlaşmalarının müzakere planlama ve uygulaması.

Milletlerarası lojistik bir veya daha çok yabancı hükûmete, milletlerarası teşkilata veya askeri kuvvete ödemeli veya ödemesiz lojistik destek (komple malzeme, malzeme ve/veya hizmet) sağlamak veya bunlardan lojistik destek almak hususunu içine alır. Ayrıca; Amerika'nın askeri lojistik sistem usullerinden önemli bir unsur, faaliyet veya asli unsurun bir veya daha çok yabancı hükümet, milletlerarası teşkilat veya askeri kuvvete ait sistem ve usullerle daimi veya geçici olarak birleştirilmesi ile ilgili planlama ve çalışmaları da kapsar. Amerikan lojistik prensip, sistem ve usullerinin bir veya daha çok yabancı hükûmet milletlerarası teşkilat veya kuvvetin ihtiyaçlarını karşılamak üzere kullanılması ile ilgili planlama ve çalışmalar da bu lojistiğin şümulü içine girer.

Uluslararası Lojistik


Liberty is a libertarian journal, founded in 1987 by R. W. Bradford (who was the magazine's publisher and editor until he died from cancer in 2005) in Port Townsend, Washington, and then edited from San Diego by Stephen Cox. Unlike Reason, which is printed on glossy paper and has full-color photographs, Liberty was printed on uncoated paper stock and had line drawing cartoons by S. H. (Scott) Chambers and Rex F. "Baloo" May, no photographs except for advertisements, and only one extra color (blue), which was limited to the cover and occasionally a few ads. Beginning in November 2010, the magazine transitioned to an online-only format.

History
Bradford had planned the launch of Liberty for several years during the 1980s, waiting, in part, for the development of desktop publishing software to make the endeavor cost-effective for a short-run periodical. The magazine achieved Bradford's target circulation by the end of the first year of publication. Starting it as an arm of his private publishing business, he turned the magazine over to a 501(c)(3) non-profit corporation (under his control) in 1993. Until late 1998, Liberty published bimonthly. In 1999, it moved from a bimonthly to a monthly publication schedule. Beginning in 2008, the print version was published eleven times a year, with one issue being a "double issue." Beginning in November 2010, the magazine transitioned to an online-only format that does not arrange content into separate monthly or bimonthly issues.

The magazine's list of editors at start-up included Murray Rothbard; Karl Hess joined soon after. Both wrote for the magazine and both were featured prominently in subscription advertising. Rothbard left the masthead in 1990, following his break with the Libertarian Party and his public move towards paleolibertarianism; Hess stayed with the magazine until his death.

From the beginning, Liberty gave extensive coverage to the history of the libertarian movement, repeatedly focusing on the biography and legacy of Ayn Rand. The magazine offered the first printing of Rothbard's pamphlet The Sociology of the Ayn Rand Cult as its first subscription bonus. John Hospers's two-part series "Talking With Ayn Rand" was among the magazine's notable early publishing coups. Characteristically, Bradford juxtaposed scholarly, intellectual writing from philosophers such as Loren Lomasky and Jan Narveson and economists such as Mark Skousen, Doug Casey, Leland Yeager, and David Friedman, with work by young, virtually unknown amateur writers. With few exceptions, the magazine does not pay writers for their contributions.

Contributors and editors
Regular contributors include:
David Kopel, research director for the Independence Institute
Wendy McElroy, editor of the Individualist Feminist
William E. Merritt, senior fellow of the Burr Institute
Bruce Ramsey, journalist
Timothy Sandefur, College of Public Interest Law fellow at the Pacific Legal Foundation
Jane S. Shaw, President of the John William Pope Center for Higher Education Policy
Tim Slagle, stand-up comedian
David Weigel, journalist for Reason, Money and Campaigns and Elections
Leland Yeager, Ludwig von Mises distinguished Professor Emeritus of Economics at Auburn University

Contributing editors include:
David Boaz
Alan W. Bock
Gene Healy
Bart Kosko
Richard Kostelanetz
Durk Pearson
Sandy Shaw

Departments
Reflections: short, often satirical articles
Terra Incognita: strange world news

References

External links
 Liberty official site
 Memoir of working for Liberty, by former managing editor Wirkman Virkkala

Bimonthly magazines published in the United States
Defunct political magazines published in the United States
Libertarianism in the United States
Libertarian magazines published in the United States
Magazines established in 1987
Magazines disestablished in 2010
Magazines published in Washington (state)
Monthly magazines published in the United States
Online magazines with defunct print editions
Online magazines published in the United States

Liberty (libertarian magazine)


Mino Loy (eigentlich Guglielmo Loy Donà; * 10. Dezember 1933 in Sassari) ist ein italienischer Filmproduzent und -regisseur. Seine Pseudonyme sind J. Lee Donan und Martin Donan.

Leben
Loy trat erstmals 1954 in der Welt des Films in Erscheinung; zunächst wirkte er als Dokumentarfilmer, ein Genre, auf das er bis Mitte der 1960er Jahre immer wieder zurückkam. Bereits zwei Jahre später drehte er als Regisseur zwei heute vergessene Komödien und fand ab 1959 seine Erfolgsformel mit zahlreichen Sexy-Filmen, die er in Nachfolge von Alessandro Blasettis Europa di notte schrieb, drehte und teilweise auch produzierte. Nachdem diese Welle vorüber war, verlegte er sich auf gut ausgestattete und handwerklich solide Abenteuerfilme verschiedener Genres, von denen er zwei mit Ko-Produzent Luciano Martino auch inszenierte, wofür beide das Pseudonym Martin Donan wählten – wobei beider bürgerlicher Familienname die Inspiration lieferte – und bei anderen die Regie allein übernahm (folgerichtig mit dem Pseudonym J. Lee Donan). Bis 1984 produzierte Loy weitere Genrefilme, dann zog er sich vom aktiven Geschehen zurück.

Filmografie (Auswahl)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmproduzent
Dokumentarfilmer
Filmregisseur
Drehbuchautor
Italiener
Geboren 1933
Mann

Mino Loy


Svijet

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

 Milan Sijerković, hrvatski meteorolog († )

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Meteorologija u 1935.


Kızılot aşağıdaki anlamlara gelebilir:

Yerleşim yerleri
 Kızılot, Manavgat - Antalya ili Manavgat ilçesine bağlı mahalle
 Kızılot, Kürtün - Gümüşhane ili Kürtün ilçesine bağlı belde
 Kızılot, Çarşamba - Samsun ili Çarşamba ilçesine bağlı mahalle
 Kızılot, Salıpazarı - Samsun ili Salıpazarı ilçesine bağlı mahalle

Kızılot


O Zibo Cuju Football Club, anteriormente Zibo Sunday Football Club (em chinês: 淄博蹴鞠足球俱乐部) é um clube de futebol da China, sediado em Zibo. Atualmente disputa a China League One.

História
O Zibo Sunday foi fundado em junho de 1982 inspirado na Copa do Mundo FIFA de 1982. Como os fundadores do time jogavam futebol juntos principalmente no domingo, eles usaram o domingo como o nome do clube. Eles se registraram oficialmente como clube amador em 18 de julho de 1996. O Zibo Sunday terminou em terceiro lugar no AFC Vision China Championship de 2011 e conquistou a qualificação para a Copa da Inglaterra de 2012, que perdeu na China League Two para o Dongguan Nancheng por 3–0. Em 30 de setembro de 2017, o Zibo Sunday foi promovido à China League Two depois de avançar para a semifinal da China Amateur Football League 2017 ao derrotar o Lhasa Urban Construction Investment por 1–0, e, eventualmente, vencer o campeonato inteiro, derrotando o Anhui Hefei Guiguan na final. Depois de competir na China League Two de 2018 e terminar no meio da tabela, o Zibo Sunday FC mudou seu nome para Zibo Cuju FC em janeiro de 2019, enfatizando a importância de Zibo ser a casa do Cuju, uma forma de proto-esporte de futebol na China antiga.

Elenco atual

Seleção atual

Treinadores

 Liu Mengyang (2015)
 Zhang Chonglai (2016)
 Liu Meng (2017)
 Hou Zhiqiang (2018–2020)
 Park Chul (2021)
 Huang Hongyi (2021–)

Referências

Clubes de futebol da China
Clubes de futebol fundados em 1982

Zibo Cuju F.C.


زهورافني (Журавне) هي مدينة في مقاطعة لفيفسكا في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 3703   نسمة.

مراجع

مدن أوكرانيا

جورافنو


Masakazu Senuma (født 7. september 1978) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Tokyo Verdy og Vissel Kobe.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Masakazu Senuma


Süperşarj, içten yanmalı motorlarda güç üretimini artırmaya yönelik uygulanan bir tekniktir.

Normalde bir pistonun pozitif yer değişimi sonucu silindir içerisine hava dolar ve bu hava sıkıştırılarak yanmada kullanılır. (bkz: Dört zamanlı motorlar) Silindir içerisine ne kadar çok hava gönderilebilirse üretilen güç o denli yüksek olur. Süperşarj tekniği de bu prensibe dayanır. Bu teknikte hava silindire gönderilmeden önce bir kompresör ile sıkıştırılır ve yüksek basınç sayesinde aynı hacimdeki silindir içerisine daha çok hava verilmiş olur. Sonuç olarak daha fazla yakıt yakılarak aynı motordan süperşarj sayesinde motor hacmini büyütmeden daha fazla güç elde edilmiş olur.

Süperşarj (yaklaşık olarak) "normalden daha fazla yüklemek" anlamına gelir.
Süperşarj üniteleri mekanik su pompalarından esinlenilerek yapılmıştır dünyada ilk fotoğraftaki Bentley üzerinde kullanılmıştır.

Uçak motorları
Motor teknolojisi

Süperşarj


Johann Georg Hasler ist der Name folgender Personen:

* Johann Georg Hasler (Politiker, 1826) (1826–1883), liechtensteinischer Politiker
 Johann Georg Hasler (Politiker, 1895) (1895–1976), liechtensteinischer Politiker (VU)
 Johann Georg Hasler (Politiker, 1898) (1898–1976), liechtensteinischer Politiker (FBP)

Johann Georg Hasler


La statue-menhir de Montalet est une statue-menhir appartenant au groupe rouergat découverte à Tarn, dans le département du Tarn en France.

Description
Elle a été découverte à  d'altitude sur un col près du Roc de Montalet en position semi-enterrée. Le site a fait l'objet d'une fouille programmée en septembre 2010 et juillet 2011. La statue avait été dressée dans une fosse de calage de  de largeur sur  de longueur et  de profondeur. La statue a été taillée et bouchardée dans un bloc de granite d'origine locale, plusieurs chaos rocheux constitué d'une roche de même nature sont visibles dans un rayon de . La pierre mesure  de long sur  de large et  d'épaisseur, à laquelle il faut rajouter la base qui a été cassée, d'une hauteur comprise entre  et  soit une hauteur totale d'environ  et un poids estimé à . Compte tenu de ses dimensions, elle ferait partie des trois plus grandes statues-menhirs du groupe rouergat avec la Pierre Plantée et la statue de Planissart.

L'érosion a pratiquement totalement effacé les figurations. Des traces d'une ceinture sont visibles côté sud et est. Elle comporte une boucle rectangulaire. Un grand anneau de  de diamètre est gravé sur le haut de la statue, il pourrait correspondre à l'anneau de « l'objet ». Il a fait l'objet d'un martelage réalisé avec une pointerolle ou un pic.

Le renversement de la statue semble être d'origine volontaire au regard de son poids. Une datation au radiocarbone des charbons de bois recueillis en surface et près de la fosse de calage indique  une période comprise entre 2872 et 2589 av. J.-C.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Sites mégalithiques du Tarn
 Liste des statues-menhirs de France

Liens externes

 Statue-menhir de Montalet (construit par photogrammétrie)

Montalet
Site mégalithique dans le Tarn

Statue-menhir de Montalet


Southern Oregon University (SOU) is a public university in Ashland, Oregon. It was founded in 1872 as the Ashland Academy, has been in its current location since 1926, and was known by nine other names before assuming its current name in 1997. Its Ashland campus – just 14 miles from Oregon's border with California – encompasses 175 acres. Five of SOU's newest facilities have achieved LEED certification from the U.S. Green Building Council. SOU is headquarters for Jefferson Public Radio and public access station Rogue Valley Community Television. The university has been governed since 2015 by the SOU Board of Trustees.

Southern Oregon University is organized into seven academic divisions: the Oregon Center for the Arts at SOU; Business, Communication and the Environment; Education, Health and Leadership; Humanities and Culture; Social Sciences; Science, Technology, Engineering and Mathematics; and Undergraduate Studies. About 90 bachelor's degree, graduate and certificate programs are offered. Most of SOU's academic programs are on the 10-week quarter system. The university's Oregon Center for the Arts enjoys a collaborative relationship with the Oregon Shakespeare Festival, located in downtown Ashland.

Southern Oregon University is a member of the Council of Public Liberal Arts Colleges and the American Association of State Colleges and Universities.

History
Southern Oregon University began as Ashland Academy in 1872, founded by Ashland's Methodist Episcopal Church. The Rev. Joseph Henry Skidmore served as its first president. In 1878, the school was renamed the Ashland Academy and Commercial College, and then renamed Ashland College and Normal School in 1882, Ashland State Normal School in 1886 and Southern Oregon State Normal School in 1895. While Oregon lawmakers designated the institution in 1882 as an official state normal school – a teachers' college – the state provided no funding. It closed in 1890 and reopened five years later, still relying on tuition and donations for revenue. The Oregon Legislature finally recognized the institution's needs in 1897 and approved a first-time appropriation of $7,500. The school flourished, but the legislature reversed course in 1909 and eliminated funding for Oregon's normal schools.

Southern Oregon State Normal School closed at the end of the school year and remained shuttered until state funding was reestablished in 1925. The state restarted Southern Oregon State Normal School in Ashland on 24 acres at its current location in 1926. The first building on the new campus was Churchill Hall, named for the college's president, Julius A. Churchill. Ashland residents passed the "Normal School Site Bonds" to purchase the campus property and the legislature approved $175,000 to build the new facility, which now serves as SOU's administrative building. Inlow Hall at Eastern Oregon University was built from a copy of the building plans for Churchill Hall, designed by architect John Bennes in the Renaissance style. In 1932, the Oregon State Board of Higher Education renamed the institute Southern Oregon Normal School.

The school's speech and drama professor, Angus Bowmer, staged a Fourth of July production of Shakespeare's "Merchant of Venice" in 1935, launching what would become the Oregon Shakespeare Festival.

The college received full accreditation from the American Association of Teachers Colleges in 1939, and Oregon Governor Charles A. Sprague signed a bill changing the institution's name to Southern Oregon College of Education.

Elmo Stevenson – for whom the Stevenson Union would later be named – took over as president in 1946 and rebuilt the school's enrollment from a low of 45 at the close of World War II to nearly 800 less than three years after his arrival. He became the institution's longest-serving president to date, retiring in 1969 from what had been renamed Southern Oregon College – to reflect more diverse course offerings – in 1956.

The institution was renamed Southern Oregon State College in 1975 and became Southern Oregon University in 1997. The campus now includes 175 acres with modern facilities, enrollment of more than 6,000 students and more than 1,100 degrees conferred annually.

Academics
Southern Oregon University consists of seven academic divisions: the Oregon Center for the Arts at SOU; Business, Communications and the Environment; Education, Health and Leadership; Humanities and Culture; Social Sciences; Science, Technology, Engineering and Mathematics; and Undergraduate Studies. In addition to the main campus, classes are offered at a Medford facility that SOU shares with Rogue Community College. The Oregon Health & Science University also maintains a school of nursing program at the SOU main campus.

As of the 2019–200 academic year, three SOU faculty members in three years had been awarded Fulbright scholarships to teach, lecture and conduct research at various institutions worldwide.

Southern Oregon University is the first university in the United States to offer a Transgender Studies Certificate.

On February 9, 2021, Southern Oregon University was named #4 on a ranking of "Most Affordable Online Colleges for Students With Learning Disabilities in 2021."

Rogue Community College and Southern Oregon University Higher Education Center
Southern Oregon University and Rogue Community College worked together to implement the guidelines of the white paper "Annexation of Jackson County to the District of Rogue Community College," signed on March 6, 1996. During the 1997–99 biennium, Rogue Community College and Southern Oregon University received regional partnership funding from the legislature to jointly launch several new initiatives to provide additional access for a larger number of residents in southern Oregon. Construction on the downtown Medford center broke ground March 2007 and was completed September 2008. The three-story,  center includes classrooms, science labs, computer labs, a Prometric Testing Center and the Business Center. The Higher Education Center offers lower- and upper-division level courses, as well as three master's degree programs: Master in Business Administration (offered in a cohort format with classes held on Saturdays), Master in Management (courses offered online and at night), and the Master of Arts in Teaching (a two-year, part-time version of the Southern Oregon University one-year Master of Arts in Teaching program).

The presidents of SOU, RCC, Oregon Institute of Technology and Klamath Community College jointly announced in November 2018 their creation of the Southern Oregon Higher Education Consortium. The alliance is intended to streamline students' educational pathways and address the region's specific workforce needs. Separate meetings of academic officers and enrollment leaders from the four institutions are held regularly to discuss complementary academic programs, transfer agreements and other issues of mutual interest.

Hannon Library
The library was named after Oregon state senator Lenn Hannon after he secured $20 million in government bonds and $3.5 million in private support. The Hannon Library finished construction in 2005. The Oregon State Board of Higher Education initially named the library The Lenn and Dixie Hannon Library but the facility's name was later changed to The Hannon Library. The project almost doubled the size of the existing library and created much-needed room to expand publications and collections. The library also received many technological advancements that provide long-term value for the community.

Publications
The Siskiyou, a student-edited university paper staffed by student reporters and photographers. It is published online periodically during the academic year. The print edition of The Siskiyou began in 1926, and its editorial staff pioneered the shift to an entirely online student newspaper in January 2012. The Siskiyou received top honors in the Oregon Newspaper Publishers Association's Collegiate Newspaper Contest in 2009 and 2018.

SOU News, an online "news portal" managed by the university's Marketing and Communications office, launched in September 2018. It publishes several staff-written stories each week about SOU news and events, and provides daily links to stories about SOU from external media.

Campus life
Many of the majors offered at the university have associated clubs. There are clubs for hobbies, sports and music, and for support for multiculturalism. Southern Oregon University students are involved in community arts. Outside magazine rated Southern Oregon University one of the top 20 schools in the U.S. where students can hit the books and the backcountry.

The Princeton Review named SOU one of the most environmentally responsible colleges in the U.S. and Canada. SOU became the original Bee Campus USA in 2015 and in 2018 it was named the nation's top pollinator-friendly college by the Sierra Club, as part of its annual "Cool Schools" rankings. The university was recognized by the American Association of State Colleges and Universities as the 2019 recipient of AASCU's Excellence and Innovation Award for comprehensive sustainability and sustainable development.

Student activities and support are supplemented by a number of resource centers on campus. The Women's Resource Center, Student Sustainability Center, Commuter Resource Center and Queer Resource Center all provide services, resources and events for their respective communities. The university is represented on the board of directors of the Oregon Student Association and SOU's own 15-member Board of Trustees includes one student member.

There are several residence halls on campus, as well as family housing complexes.

 The newest residence hall complex on campus is Raider Village, which includes Shasta and McLoughlin halls, and The Hawk dining commons. The state-of-the-art facility, which was completed in 2013, achieved LEED Gold certification for sustainability.
 The adjacent Greensprings Complex consists of four halls: Applegate, Bear Creek, Crater Lake and Deschutes. The four halls, built in the 1970s, are centered around a large lounge. Greensprings residents share The Hawk dining commons with residents from Shasta and McLoughlin halls.
 Madrone Hall consists of 24 four-bedroom suites, each with two bathrooms, a common kitchen and furnished living room. The Madrone Apartments opened in September 2005.
 Student Apartments and Family Housing is located two blocks from campus and houses more than 200 students, faculty, staff and their families. Units in the Quincy Apartments and Wightman Apartments range from 450-square-foot studios to 1,518-square-foot, four-bedroom units. The university also has houses that are available to qualified students.
 The oldest residence hall on campus that is still in regular use is Madrone Hall.
 Susanne Homes (Suzy) is now home to the Honors College, Community of Recovery in Education (CORE) program and SOU's McNair Scholars Program. The main area of the building, called "the Fishbowl," is used by all four groups.

Athletics

The Southern Oregon athletic teams are called the Raiders. The university is a member of the National Association of Intercollegiate Athletics (NAIA), primarily competing in the Cascade Collegiate Conference (CCC) for most of its sports since the 1993–94 academic year; while its football team competes in the Frontier Conference, and its wrestling team competes as an Independent.

Southern Oregon competes in 20 intercollegiate varsity sports: Men's sports include basketball, cross country, cycling, football, golf, soccer, track & field and wrestling; women's sports include basketball, beach volleyball, cheerleading, cross country, cycling, dance, golf, soccer, softball, track & field, volleyball and wrestling. Club sports include baseball, crew, judo, lacrosse, rugby, skiing, men's soccer, swimming, men's tennis and ultimate frisbee.

Mascot
The school has the Red-tailed Hawk as their mascot.

Accomplishments
Southern Oregon's football team won the NAIA Football Championship in 2014, and its wrestling team won the National Wrestling Championship four times: in 1978, 1983, 1994, and 2001. The Raiders men's cross country team won the NAIA Men's Cross Country Championship in 2010 and 2016; the men's and women's teams won the NAIA Cross Country Championship Combined Title in 2018; and the women's softball team won the NAIA Softball Championship in 2019, 2021 and 2023.

Notable people
 Ted Adams, co-founder and former CEO of IDW Publishing.
 Ty Burrell, actor who graduated with a Bachelor of Fine Arts degree in 1993.
 D'Arcy Carden, actress who graduated with a Bachelor of Fine Arts.
 Devin Cole, 2001 All-American wrestler; wrestling coach and professional mixed martial artist.
 Todd Field, future Academy Award-nominated filmmaker who, in 1983, attended on a music scholarship.
 Lenn Hannon, Oregon state senator who acquired $20 million in government funding and $3.5 million in private funding for the construction of the library that was later named "Hannon Library".
 Virginia Linder, retired Oregon Supreme Court justice who earned her bachelor's degree in political science at SOU in 1975; she was the court's 99th justice and served from 2007 to 2016.
 Mark Helfrich, football coach, formerly the head coach of the Oregon Ducks football team and formerly the offensive coordinator for the Chicago Bears of the National Football League; starting quarterback for the SOU football team from 1992 to 1995 and earned NAIA All-American status.
 Juan Carlos Romero Hicks, former governor of the Mexican state of Guanajuato, former director of CONACyT and current Mexican senator.
Jose Luis Romero Hicks, Former general director of federal government development bank for international trade BANCOMEXT in Mexico, President of the state of Guanajuato Food Bank for over 25 years, public analyst appears each weekend in the national radio broadcast Living in Mexico
 Lawson Inada, Professor Emeritus who was named Oregon Poet Laureate in 2006, a position that had been vacant since poet William Stafford vacated the post in the early 1990s.
 Jörn Maier, football coach, currently the head coach of the Elmshorn Fighting Pirates in Germany.
 Joel Moore, actor, graduated with a Bachelor of Fine Arts degree in 2001.
 Fred Mossler, former high-ranking executive with Zappos, founder of the Las Vegas-based Mexican restaurant chain Nacho Daddy and philanthropist; he earned a bachelor's degree in business at SOU in 1990.
 Julie Parrish, Oregon State Representative who graduated with a bachelor's degree in communications in 2000.
 Agnes Baker Pilgrim, spiritual elder of the Takelma tribe and chairperson of the International Council of 13 Indigenous Grandmothers graduated in 1985; she received the SOU President's Medal in August 2019 and died in November 2019.
 Kim Rhodes, actress who graduated in 1991.
 Aldrick Rosas, NFL All-Pro placekicker.
 Rick Story, runner-up in the 2006 NAIA National Wrestling Championships; current professional mixed martial arts fighter, competed in the UFC Welterweight division.
 Andrae Thurman, football player who played for the Super Bowl champion Green Bay Packers and United Football League champion Las Vegas Locomotives. Now plays for the Cleveland Gladiators or the Arena Football League.
 Mike Whitehead, retired professional Mixed Martial Arts fighter.

References

External links

 Official website
 Official athletics website

1872 establishments in Oregon
Buildings and structures in Ashland, Oregon
Cascade Collegiate Conference
Education in Jackson County, Oregon
Educational institutions established in 1872
Public liberal arts colleges in the United States
Tourist attractions in Jackson County, Oregon
Universities and colleges accredited by the Northwest Commission on Colleges and Universities
Public universities and colleges in Oregon

Southern Oregon University


Jacques-Alain Miller (d. 1944), en seçkin Lacan'cı psikanalist olmasa da ünlü Lacan'cı psikanalist. École Normale Supérieure'de öğrenci iken, rue d'Ulm'deki seminerlerde 1964'te Lacan ile tanıştı. Lacan'ın basılmış her şeyini okuduktan sonra, ona şunu sordu, "Sizin özne nosyonunuz bir ontoloji içeriyor mu?" bu sorudan sonra anlaştılar.

1944 doğumlular
Fransız psikiyatrlar
Fransız psikologlar
École Normale Supérieur'de öğrenim görenler
Psikanalistler
Yaşayan insanlar

Jacques-Alain Miller


Biblia Husită (în ; denumită și "Biblia Franciscanilor") este cea mai veche traducere a Bibliei în limba maghiară și prima traducere a Bibliei într-o limbă uralică făcută vreodată, datată între anii 1420–1430.

Istoric
Biblia Husită este unicul document tradus aparținând husitismului în Ungaria. Cartea, sau mai multe capitole din ea, a fost tradusă de către Tamás Pécsi și Bálint Újlaki la Târgu Trotuș. Ambii traducători au deprins conceptele lui Jan Hus la Universitatea din Praga (Boemia) între anii 1399 și 1411. Aceleași noțiuni au fost găsite și în Codexul din München, cei doi preoți franciscani probabil începând deja activitatea în anul 1416, finalizând cel târziu în 1441. Pécsi a fost nevoit să fugă din Ungaria din cauza Inchiziției, astfel că el și mulți dintre adepți ai săi s-au mutat în Moldova.

Originalul manuscrisului nu a fost găsit, Biblia păstrându-se doar prin copiile parțiale. Cele mai importante exemplare existente sunt Codicele din München, Codicele din Viena și Codicele Apor. Alte câteva cărți au fost transcrise în alte dialecte maghiare; acestea fiind existente din secolul al XV-lea.

Caracteristici

Vocabular
Traducerea a fost făcută într-o limbă arhaică, cu mulți termeni necunoscuți în maghiara modernă, incluzând spre exemplu: monnál (mintegy), midenem (nemde), csajva (cserebogár - cărăbuș), gördőlet (mennydörgés - tunete), etc.

De asemenea, traducătorii Bibliei Husite au fost primii reformatori ai limbii maghiare: au inventat mai mulți termeni care în prezent nu mai sunt uzuali. Câteva exemple: császárlat (imperium), czímerlet (titulus), ezerlő (tribunus), negyedlő (tetrarh), și altele.

Ortografia
Biblia a fost influențată de ortografia din secolul al XV-lea a limbii cehe. Pécsi și Újlaki au adoptat sistemul de scriere cu sunete speciale și semne diacritice (i.e, scris [ɲ] cu ä sau [ɛː] cu è etc.).

Această ortografie s-a răspândit mai târziu printre călugării franciscani maghiari și a avut o influență mare asupra cărților tipărite în secolul al XVI-lea în limba maghiară.

Copii

Codicele din Viena
Cel mai vechi exemplar este Codicele din Viena. Conține părți din Vechiul Testament. Codicele are 162 de pagini, fiecare cu o dimensiune de 216 pe 142 mm. Cartea este opera a trei colaboratori din cea de-a doua jumătate a secolul al XV-lea. Începând cu secolul al XVIII-lea manuscrisul a fost păstrat la Viena. În anul 1932 a fost mutat la Secția de manuscrise a Bibliotecii Naționale Széchényi, unde este păstrat și în prezent.

Codicele din München
Codicele din München este format din 124 de pagini și conține cele patru Evanghelii. Dimensiunea acestuia este de 135 pe 200 mm. Întreg manuscrisul a fost scris de către György Németi (=germanul), fiul lui Emeric Hensel din Târgu Trotuș, care a terminat lucrarea în localitatea natală în anul 1466.

Nu se știe unde a fost păstrat codicele după finalizare. Prima pagină prezintă o menționare a lui  (1506-1557) ca prim proprietar, care a fost un filolog și colecționar de cărți. După moartea sa, manuscrisul a fost transferat la Biblioteca de Stat Bavareză, unde este păstrat și în prezent.

O reproducere completă a fost publicată în anul 1958, ca parte a Ural-Altaische Bibliothek (Biblioteca Ural-Altaică).

La sfârșitul Evangheliei după Ioan se găsește textul:

Codicele Apor
Codicele Apor a primit numele de la fostul proprietar, familia Apor. Cândva conținea 208 pagini, dar 92 dintre ele au fost pierdute și doar 116 au rămas, dintre care primele 21 sunt grav avariate. Dimensiunea cărții este de 208 pe 140 mm. Codicele Apor se păstrează la Muzeul Național Secuiesc din Sfântu Gheorghe, județul Covasna.

Referințe

Bibliografie
  József Molnár - Györgyi Simon: Magyar nyelvemlékek. Ediția a III-a, Budapesta, 1980.

Vezi și
 Limba maghiară
 Istoria limbii maghiare

Legături externe
  Codexul din München Kertész Balázs, nyelvemlekek.oszk.hu
  Apor Codex - fotocopiere după mapa legată la Cluj în anul 1942, Szabó Dénes.
  A Huszita biblia és a ferencesek. Megjegyzések az első magyar bibliafordítás kérdéséhez, Galamb György, uni-miskolc.hu

Literatura maghiară

Biblia Husită


Mary Kubica er en amerikansk forfatter med bestsellere som The Good Girl og Pretty Baby.
Hun er uddannet i historie og amerikansk litteratur fra Miami University i Oxford, Ohio.
Hendes debutroman, The Good Girl, udkom på dansk i 2015.

Bøger på dansk
 Den perfekte pige (2015)

Noter

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside

Forfattere fra USA

Mary Kubica


O Estádio Nacional de Amahoro () é um estádio multiúso localizado em Amahoro, distrito de Quigali, capital de Ruanda. Inaugurado em , o estádio foi uma das sedes oficiais do Campeonato das Nações Africanas de 2016. É oficialmente a casa onde a Seleção Ruandesa de Futebol manda suas partidas amistosas e oficiais. Além disso, o APR FC e Rayon Sports, clubes sediados na capital, também mandam seus jogos por competições nacionais e continentais no estádio, cuja capacidade máxima é de  espectadores.

Histórico
Durante o período em que vigorou a Guerra Civil de Ruanda, entre 1990 e 1994, o estádio foi convertido em campo de refugiados, chegando a abrigar mais de  cidadãos ruandeses de etnia tutsi, minoria étnica que foi o principal alvo do genocídio ocorrido no país em 1994.

Amahoro
Amahoro
Amahoro
Amahoro
Amahoro

Estádio Nacional de Amahoro


8494 Edpatvega este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8494 Edpatvega este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Henry E. Holt. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,66 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 11,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1990
Centura de asteroizi

8494 Edpatvega


Timotei Ursu (n. 22 ianuarie 1939, Timișoara, Regatul României) este un regizor român de film.

Biografie
Timotei Ursu s-a născut în 1939 la Timișoara. Tatăl a fost muzicologul si profesorul universitar Nicolae Ursu. A absolvit, în 1962, Facultatea de Filologie și de Istorie a Universitatii Babeș-Bolyai din Cluj și în 1969 Regia de Film la "Institutul de Artă Teatrală și Cinematografica I. L. Cargiale" din București.

Între 1965-1985 a lucrat la "Televiziunea Română". A fost în paralel și crainic la TV și la Radio. Din 1970 pana in 1976, lector universitar la IATC (Univ. de Teatru si film, BUCURESTI.

Din  1986 traieste  în exil in SUA ca jurnalist, fiind corespondent la "BBC" și la revista "New York MAGAZIN", înființând revista săptămânală "Foaie" și ca director la ziarul "Lumea Liberă ".

Timotei Ursu, autor a peste 100 de reportaje. documentare  și anchete TV, a fost consilier stiintific al societatii "Dacia Revival International"(2004-2009); este membru al "Uniunii Scriitorilor din Romania". al "Uniunii Ziaristilor Profesionisti" si al "Academiei Oamenilor de Știință din Romania.

Filmografie

Filme cu Timotei Ursu
 Războiul Independenței (Serial TV) (1977) - Nicolae Grigorescu
 Cu pluta pe Marea Neagra (1981) - lectura

Regizor
 Septembrie (1978)
 Al patrulea stol (1979)

* Banchiza  (1982, TVR)

*  Stridia si Perla (1980, TVR)

*  Ultima Ora {1979, TVR)

 Nunta insangerata / (1976)
 Brazii (1974)
 Decolarea (1971)

Scenarist
 Cursa (1975)
 Septembrie (1978)
 Al patrulea stol (1979)
 Bună seara, Irina! (1980)
 Brazii (1974) - scenarist

Imagine
 Anotimpurile si Delta (1970) - imagine

Referințe

Legături externe
 Timotei Ursu la Cinemagia

Nașteri în 1939
Nașteri pe 22 ianuarie
Cineaști români în viață
Regizori de film români
Timișoreni
Scenariști români

Timotei Ursu


Andrea Fulvio est un antiquaire et humaniste italien, né à Palestrina vers  et mort à Rome en .

Biographie
Né aux environs de Palestrina vers la fin du , il fut dès son enfance élevé à Rome, et il en témoigna sa reconnaissance à Léon X, en lui dédiant ses Antiquaria urbis Romæ, Rome, Mazocchi, 1515, in-4°. C'est un poème en deux chants, qui fait plus d'honneur à l'érudition qu'à la verve de l'auteur. On l'a confondu à tort avec un autre ouvrage de Fulvio, sur le même sujet, mais en prose et en cinq livres, intitulé : Antiquitates urbis, in-fol. petit format, sans date ni nom de ville, mais qui doit avoir paru à Rome vers 1527. Il en existe une seconde édition in-8°, 1545, et Paolo Del Rosso en a donné une traduction italienne à Venise, 1545, in-8°. À la suite du dernier ouvrage, l'auteur a placé un poème en vers hendécasyllabes, In laudem populi romani, et une églogue sur l'exposition de Romulus et Rémus aux bords du Tibre. On a encore de Fulvio : Imperatorum et illustrium virorum et mulierum vultus, d'après la collection de médailles de Giacomo Mazocchi, Rome, 1517, in-8°. Josias Simmler a eu tort de faire deux hommes différents d'Andreas Fulvius Sabinus et d'Andreas Fulvius Prænestinus, dans son Epitome Biblioth. Gesner.

Liens externes

Personnalité italienne du XVIe siècle
Humaniste italien de la Renaissance
Naissance à Palestrina
Décès en 1527
Décès à Rome

Andrea Fulvio


Proconsul major es una especie extinta de primate catarrino perteneciente a la familia Proconsulidae. Fue posiblemente el antecesor del Afropithecus y muestra características de los homínidos. Este animal vivió durante el Mioceno temprano y era, más o menos, del tamaño de un gorila.

Este primate vivió en el continente de África. Basándose en la morfología dental, se conjetura que Proconsul major era una especie frugívora.

Morfología
Proconsul major tenía una fórmula dental de 2:1:2:3 tanto en el maxilar superior como en el inferior. Los caninos mostraban un gran dimorfismo sexual. El toro transversal inferior estaba ausente y el toro transversal superior estaba bien desarrollado en los especímnes de P. major. Esta especie tenía una masa corporal promedio de alrededor de 50 kilogramos.

Referencias

Enlaces externos
http://members.tripod.com/cacajao/proconsul_major.html
https://web.archive.org/web/20040830232147/http://www.mc.maricopa.edu/~reffland/anthropology/anthro2003/origins/primates/primate_evol/miocene.html
Mikko's Phylogeny archives

Proconsuloidea
Mamíferos del Mioceno
Mamíferos extintos de África

Proconsul major