පරිගණක විද්‍යාවේදී, ඩිජිටල් ඉලෙක්ට්‍රොනික පරිගණකයක් යනු ඉලෙක්ට්‍රොනික පරිගණකයක සහ ඩිජිටල් පරිගණකයක ඒකාබද්ධ වීමෙන්  නිර්මාණය වන පරිගණක යන්ත්‍රයකි. ඩිජිටල් ඉලෙක්ට්රොනික පරිගණක සඳහා උදාහරණ ලෙස IBM PC, Apple Macintosh සහ නවීන ස්මාර්ට්ෆෝන් ඇතුළත් වේ. ඩිජිටල් ඉලෙක්ට්‍රොනික පරිගණක වල පැමිණීමත් සමඟ ඊට පෙර තිබූ අනෙකුත් සියලුම පරිගණක ඩිජිටල් ඉලෙක්ට්රොනික පරිගණක වෙත ප්‍රතිස්ථාපනය විය. නමුත් ගණනය කිරීම අතීතයේදී විවිධ ඩිජිටල් නොවන සහ ඉලෙක්ට්‍රොනික නොවන ආකාරවලිනුද ගණනය කිරීම සිදු කර ඇත. Lehmer sive යනු, එලෙස භාවිතා කළ ඩිජිටල් නමුත්, ඉලෙක්ට්‍රොනික නොවන පරිගණකයකි.

ඇනලොග් පරිගණක යනු, ඩිජිටල් නොවන ඉලෙක්ට්රොනික පරිගණක සඳහා උදාහරණ වන අතර, (ඇනලොග් ඉලෙක්ට්‍රොනික උපකරණ සහිත පරිගණක) යාන්ත්‍රික පරිගණක යනු ඉලෙක්ට්‍රොනික නොවන පරිගණක වේ. (එය ඩිජිටල් හෝ ඩිජිටල් නොවිය හැකිය).

එසේම, ඩිජිටල් සහ ඉලෙක්ට්‍රොනික නොවන පරිගණකයක් සඳහා උදාහරණයක් වන්නේ, ග්‍රීසියේ ඇති පැරණි Antikythera යාන්ත්‍රණයයි . සියලු වර්ගවල පරිගණක, ඒවා ඩිජිටල් හෝ ඇනලොග්, හෝ ඉලෙක්ට්‍රොනික හෝ යාන්ත්‍රික ඒවා වුවද, ඒවාට සාරතක මතකයක් තිබේ නම්, ඊට ටියුරින් සමත් විය හැක. ඩිජිටල් ඉලෙක්ට්‍රොනික පරිගණකයක්, සෑම අවස්ථාවකදීම

විට ක්‍රමලේඛ කළ හැකි පරිගකයක,්, හෝ වැඩසටහන් ගබඩා කළ හැකි පරිගණනැතහොත්, ් හෝ සාමාන්‍ය කාර්ය පරිගණකයක් නොවිය ඇතැම් විට  ලෙස ඩිජිටල් ඉලෙක්ට්‍රොනික පරිගණකයක් එක් විශේෂිත යෙදුමක් සඳහා ගොඇති වියා ගත හැක,ිඇතැම් විට  අතර එය නැවත ක්‍රමලේඛනය කළ නොහැකි විය හැකිය.

ඩිජිටල් ඉලෙක්ට්රොනික පරිගණකය (Digital electronics computer)


An Cyperus fulvoalbescens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tetsuo Michael Koyama. An Cyperus fulvoalbescens in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus fulvoalbescens


Kings of Convenience, Bergen, Norveçli indie folk-pop ikilisi. Erlend Øye ve Eirik Glambek Bøe'den oluşan grup, sakin vokalleri, zarif gitar ve piyano melodileriyle tanınır. Grup elemanlarının ikisi de vokal, gitar ve besteleri üstlenmektedir. İkili, aynı zamanda "Yeni Akustik Hareket"in, Belle and Sebastian, Coldplay gibi öncülerinden biridir.

Geçmiş
Erlend Øye 21 Kasım 1975, Eirik Bøe ise 20 Ekim 1975 doğumludur. Birbirlerini 11 yaşından beri tanıyan ikili, 16 yaşına geldiklerinde "Skog" ("forest") adında bir grupta, diğer iki arkadaşlarıyla birlikte çalmaya başladılar ve ayrılıp Kings of Convenience'yi kurmadan önce sadece "Tids Tale" adında bir EP çıkardılar.

1999 yazı boyunca çeşitli Avrupa festivallerinde boy gösterdikten sonra ikili Amerikan şirketi Kindercore ile anlaştı. 2001'de Londra'da bir süre yaşadıktan sonra, ilk albümleri "Quiet is the New Loud"u yayınladılar. Albüm oldukça başarılı bulundu ve incelikli melodileri ve sözleri ile, "Belle and Sebastian", "Simon and Garfunkel" gibi müzisyenleri örnek alan amatör gruplar için de yeni bir esin kaynağı oldu.

"Versus", "Quiet is the New Loud" albümünün remixlerinden oluşan ikinci albüm, aradan çok süre geçmeden yayınlandı ve bu albümün ardından, gruptan bir süre yeni bir eser gelmedi. Øye, sonraki birkaç yılını Berlin'de, solo çalışmalarla geçirdi ve "DJ Kicks" serisi altında çeşitli eserler yayınladı.

2004'e gelindiğinde, grup üçüncü albümü "Riot on an Empty Street"i yayınladı. "I'd Rather Dance Wtih You" adlı ikinci single'ın videosu, MTV Avrupa listelerinde 2004'ün en iyi videosu seçildi. Albümde, şarkıcı Lestlie Feist'in de katkıları oldu.

İkilinin dördüncü stüdyo albümü Declaration of Dependence 20 Ekim 2009 tarihinde yayınlanmıştır.

Diskografi

Albümler
 Peace or Love - EMI - (18 Haziran 2021)
 Declaration of Dependence - EMI - (20 Ekim 2009)
 Riot on an Empty Street - Astralwerks - (2004)
 Quiet Is the New Loud - Astralwerks - (2001)
 Versus - Astralwerks - (2001)

Single'lar
 "Boat Behind" (2009)
 "Mrs. Cold" (2009)
 "Know-How" (2005)
 "I'd Rather Dance with You" (2004)
 "Misread" (2004)
 "Winning a Battle, Losing the War" (2001)
 "Toxic Girl" (2001)
 "Failure" (2001)

Ortak Çalışmalar
 Cornelius - Drop (The Tusen Takk Rework). (2002)
 Feist - 'Know How' ve  'The Build Up' (Riot on an Empty Street) ve 'Cayman Islands' (Know-How single'ı).

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kings of Convenience Resmi Sitesi
 Kings of Convenience Fan Sayfası
 Erlend Øye Resmi Sitesi

Norveçli müzik grupları
Indie pop grupları

Kings of Convenience


An Eriocaulon transvaalicum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nicholas Edward Brown. An Eriocaulon transvaalicum in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 E. t. dembianense
 E. t. hanningtonii
 E. t. tofieldifolium
 E. t. transvaalicum

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon transvaalicum


Günter Kuhnert (* 5. Juli 1923 in Breslau; † November 2010 in Bremen) war ein deutscher Werkmeister und Politiker (FDP) in Bremen. Er war Mitglied der Bremischen Bürgerschaft.

Biografie

Ausbildung und Beruf
Kuhnert absolvierte eine kaufmännische Ausbildung und war als Angestellter tätig. Von 1941 bis Oktober 1945 war er Soldat bzw. Kriegsgefangener im Zweiten Weltkrieg. Danach schlug er sich zunächst als Landarbeiter in Bremen-Nord durch. Seit 1948 war er bei der Bremer Wollkämmerei in Bremen als Werkmeister tätig und auch Mitglied im Betriebsrat.

Politik
Kuhnert war seit 1942 Mitglied in der NSDAP und nach dem Krieg in der FDP in einem Ortsverein in Bremen-Nord. Den Nordbremer Kreisvorsitz hatte er von 1972 bis 1994 inne. Von 1976 bis 1984 war er Stellvertretender Landesvorsitzender der Bremer FDP.

Er war von 1967 bis 1983 mit Unterbrechungen und von 1987 bis 1991 rund 18 Jahre Mitglied in der 7. bis 10 und der 12. Bremischen Bürgerschaft und arbeitete in verschiedenen Deputationen und Ausschüssen der Bürgerschaft mit. Von 1991 bis 1995 war er Mitglied in der Deputation für Sport.

Von 1995 bis 1999 gehörte Kuhnert für die FDP dem Beirat des Stadtteils Bremen-Vegesack an.

Literatur
 Norbert Korfmacher: Mitgliederverzeichnis der Bremischen Bürgerschaft 1946 bis 1996 (= Kommunalpolitik. Band 1). LIT, Münster 1997, ISBN 3-8258-3212-0.
 Bremische Bürgerschaft (Hrsg.), Karl-Ludwig Sommer: Die NS-Vergangenheit früherer Mitglieder der Bremischen Bürgerschaft. Projektstudie und wissenschaftliches Colloquium (= Kleine Schriften des Staatsarchivs Bremen. Heft 50). Staatsarchiv Bremen, Bremen 2014, ISBN 978-3-925729-72-0.

Einzelnachweise

Mitglied der Bremischen Bürgerschaft (ab 1945)
NSDAP-Mitglied
FDP-Mitglied
Deutscher
Geboren 1923
Gestorben 2010
Mann

Günter Kuhnert


Steven Carroll ist ein US-amerikanischer Biathlet.

Steven Carroll ist Nationalgardist im US-Bundesstaat Oregon und startet für deren Biathlonteam. Erste internationale Meisterschaft wurden die Nordamerikanischen Meisterschaften im Sommerbiathlon 2011 in Jericho, wo er mit sechs Fehlern Achter des Sprints und mit neun Fehlern Siebter des Einzels wurde. Es folgte das North American Invitational 2012 in Jericho, bei dem Carroll im Sprintrennen mit sieben Fehlern Rang 13 belegte und im Verfolgungsrennen mit ebenfalls sieben Fehlern 12. wurde. Zudem wurde er mit zwölf Fehlern Zehnter im Massenstartrennen.

Belege

Biathlet (Vereinigte Staaten)
Sportsoldat (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Steven Carroll


Fra en rejse i Jordan er en dansk dokumentarfilm fra 1965 med instruktion og manuskript af Hans Vangkilde.

Handling
Indtryk fra det hellige land.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1965

Dokumentarfilm fra Danmark

Fra en rejse i Jordan


An Carex nodiflora in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann Otto Boeckeler. An Carex nodiflora in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Philippines. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex nodiflora


Tomatina (eller La Tomatina) er en årlig festival som afholdes i byen Buñol i den spanske region Valencia, hvor deltagerne kaster tomater efter hinanden. Tomatina-festivalen afholdes hvert år den sidste onsdag i august og tiltrækker hvert år omkring 30-40.000 besøgende. Under Tomatina anvendes omkring 120 tons tomater som først moses inden de indgår som kasteskyts i den drabelige tomatkrig, hvis højdepunkt strækker sig over et par timer. For de mange udefra kommende besøgende er der visse regler, deriblandt at tomaterne skal moses inden de kastes, ligesom det anbefales at anvende beskyttelsesbriller samt hensigtsmæssig beklædning.

Tomatina hævdes at have sin oprindelse fra en spontan episode med tomatkastning fra den sidste onsdag i august 1945, og efter at hændelse blev gentaget året efter udviklede den sig derefter til en årlig tradition. Skønt myndighederne under Francos regime forsøgte at forbyde udfoldelserne, har festivalen overlevet og fejrede sit 70-års jubilæum i 2015, hvor dette blev markeret af Google med en Google Doodle.

Referencer

Eksterne henvisninger
 www.latomatina.org - informationer om festivalen La Tomatina
 www.tomatinatickets.com - informationer om festivalen La Tomatina

Festivaler
Valencia (region)
Tomat

Tomatina


පුරාවිද්‍යාත්මක කැණීම්

පුරාවිද්‍යාත්මක කැණීම්,භූමිය නොපුරුඩු අයගේ බලප්‍රදේශයක්ව පවතිද්දී පවා පැවති අතර බොහෝ ව්‍යාපෘති වලින් අනාවරණය කරගත් බහුතරයක් තොරතුරු වල ප්‍රභව ඉතිරිව භූස්තරය පිලිබඳ අධ්‍යයනය සහ ත්‍රිමාණ නිර්මාණ ආදී සමීක්ෂණ වලට සාමාන්‍යයෙන් පිවිසිය නොහැකිය,විවිධ වර්ගයේ තොරතුරු අනාවරණය කරගැනීමට එයට පුලුවන්. නවීණ කැනීම් ශිල්ප ක්‍රම වලට,ලැබෙන සම්බවය වාර්තා කරගැනීමට සියුම් ලෙස ලක්ෂණ සහ වස්තු පිහිටි ස්ථාන අවශ්‍යය වේ.මෙමඟින් තිරස් පිහිටීම මෙන්ම සිරස් පිහිටීමද තීරණය කිරීමට හැකියාව ලැබේ.අවට තිබෙන වස්තූන් සහ ලක්ෂණ සමඟ ඒවායේ පවතින සම්බන්ධතාද පසුව කරන විග්‍රහ සඳහා වාර්තා කර ගනු ලැබේ.මෙමඟින් පුරාවිද්‍යාඥාට,කුමන මානව කෘති හා ඒවා පැවතියද යන්න ආදිය නිගමනය කිරීමට ඉඩ ලැබේ.උදාහරණයක් ලෙස භූමිය කණීමේදී එහි භූ ස්තරය පිලිබඳව අධ්‍යයනයට ඉඩ ලැබේ.භූමිය විවිධ සංස්කෘතීන් ගෙන් යුක්තව තිබුනි නම් බොහෝ පැරණි කාලයේ පැවති එම සංස්කෘතීන්ගෙන් එන මානව කෘති මත මෑත කාලයේ සංස්කෘතීන්ගෙන් එන මානව කෘති පවතී.

පුරාවිද්‍යා පර්යේෂණ වලදී වඩාත්ම වියදම් සහිත අවස්ථාව කැණීම් අවස්ථාවයි.ප්‍රතිඵලයක් ලෙස සමහර භූමි කැණීම් කරන ප්‍රතිශතය රඳාපවතින්නේ එම රට අනුවයි.බොහෝ විට එය 90% කි.කැණීම් වලදී සමීක්ෂණයට වඩා සාම්පල් ලබාගැනීම වඩා වැදගත් වේ.මෙම ක්‍රියාවලිය වඩා පරිස්සමෙන් කල යුතු උවත් විශේෂයෙන් මතුපිට පස ඉවත් කිරීමට විශාල යාන්ත්‍රික උපකරණ (බැකෝ යන්ත්‍ර )කැනීම් වලදී භාවිතා කරයි.සියලුම ලක්ෂණ පැහැදිලිව පෙනෙන බව නිශ්චය කිරීමට මෙම ප්‍රදේශය උඩහ්ලු සහ මේසන් හැඳි භාවිතා කරමින් පිරිසිදු කරයි.

ඊලඟ කාර්ය්‍යය භූමිසැලැස්මක් නිර්මාණය කිරීමයි.එය කැණීම් වල තීරණ ගැනීම සඳහා භාවිතා කරයි.වාර්තා ගැනීම සඳහා විවිධ කොටස් වෙනවෙනම ස්වභාවික යටිපස කැණීම් වලට භාජනය කරයි.උදාහරණයක් ලෙස අගලක් කොටස් 2 කින් යුක්ත වේ.පිරවුම හා විවරය ලෙස වේ.විවරය යනු ස්වභාවික පස හමුවන ලක්ෂණ ඇති මායිම වේ.එය ලක්ෂණ සහිත මායිම වේ. පිරවුම යනු ස්වභාවික පසට වඩා සම්පූර්නයෙන් වෙනස් ලක්ෂණ සහිත වීමයි.

පරිමාණයට අඳිනලද සැලැස්ම හා භූමියේ එක් එක් ලක්ෂණ වල ඒකක අඳිනු ලැබේ.ඒවායේ චායා රූප ලබාගෙන (කලු සුදු හා වර්ණ )අන්තර්ගතය වාර්තා කරනු ලැබේ.දැනට විනාශ වීගිය පුරා වස්තූන් ගේ වාර්තා ,ඒවායේ තොරතුරු සපයා දෙන අතර එම භූමි විස්තර කිරීමට හා තේරුම් ගැනීමටද යොදාගනී.

අප්‍රිකාව

මෑත කාලයේදී සිදුකල පුරාවිද්‍යා කැණීම්මකදී ලාස් ගාල් නම්වූ ගල් කුහරයක සිතුවම් කල සිත්තමක් සොයාගෙන ඇත.  මින් පැහැදිලි වනුයේ මෙම ආදී වාසින් එළදෙනුන්ට ආගමික වශයෙන් ඉහළ වැදගත්කමක් ලබා දී තිබු බවයි.

ක්‍රි.ව.23000-25000 අතර වූ කාලයකට අයත් යැයි සැලකෙන ගල් කුහරයක ඇද ඇති සිතුවමක් නැම්බියාවෙන්ද සොයාගෙන ඇත.

ඕස්ටේ්‍රලියාව

මෙවැනි පර්වත කුහරයන් තුල ඇඳ ඇති සිතුවම් ඕස්ටේ්‍රලියාවේ කාකඩු ජාතික උද්‍යානයේද දැකගත හැක.  මෙම උද්‍යානයේම ඕකර් නම් වූ මැටියෙන් නිර්මාණ්‍ය කරන ලද සිතුවම් ඇති අතර, ඕකර් අකාබනික ද්‍රව්‍යයන් නිසා මේවායේ වයස හරියාකාරව නිර්ණය කල නොහැක.

දකුණු ආසියාව

මෙවැනි පර්වත කුහරවල ඇඳ ඇති සිතුවම් ඉන්දියාව, තායිලන්තය, මැලේසියාව සහ ඉන්දුනිසාව වැනි රටවලින් සොයාගෙන ඇත. බුරුම, තායි, දේශසීමාවේ මෙකොං නදියට ඉහළින් පිහිටා ඇති පර්වත කුහරවල සිතුවම් බහුලව දක්නට ලැබේ.  මැලේසියාවේ නයාකේව්ස් ජාතික උද්‍යානයේ ඇති කුහර සිතුවම් වලටත්, පේරක්හි පිහිටා ඇති ගුවා ටම්බුන් හි සිතුවම්වලින් වසර 200-1200 ක් පමණ ඉතිහාසයක් ඇතැයි සැලකේ.

පුරාවිද්‍යාත්මක කැණීම්


Parcul național Table Mountain, cunoscut anterior ca Parcul Național Peninsula Cape, este un parc național din Cape Town, Africa de Sud, declarat astfel la 29 mai 1998, în scopul protejării mediului natural al lanțului Table Mountain, în special a vegetației rare de fynbos. Parcul este gestionat de South African National Parks. Regiunea florală Cape este inclusă în Patrimoniului Mondial al UNESCO.

Parcul conține două repere binecunoscute: Table Mountain – a cărui nume îl poartă – și Capul Bunei Speranțe, extremitatea cea mai sud-vestică a Africii.

Atracții turistice

 Telecabina Table Mountain transportă vizitatori de la stația de cablu inferioară de pe Kloofnek Road până în vârful Table Mountain, permițând vizitatorilor să evite o drumeție destul de grea.
 Plaja Boulders, la sud de Simonstad, conține o mare colonie de pinguini africani.
 Punctul Capului (Cape Point) și Capul Bunei Speranțe sunt foarte pitorești, deși nu reprezintă nici cel mai sudic vârf al Africii și nici locul de întâlnire al oceanelor Atlantic și Indian, așa cum se crede adesea.

Note

Referințe
 McNeely, Jeffrey A., 2001, "Globally significant biodiversity within city limits: the case of South Africa's Cape", Parks, vol. 11 nr. 3, pp. 44-46.
 2000, South African National Map Series 1:50 000 Topographical Sheets 3318CD Cape Town and 3418AB&AD Cape Peninsula. Publicat de Chief Directorate: Surveys & Mapping
 Parcul Național Table Mountain
 Cool Forests of Cape Townn
 https://web.archive.org/web/20060926193042/http://www.carteblanche.co.za/display/Display.asp? Id = 3165

Legături externe
 Parcul Național Table Mountain - site-ul TMNP

Parcuri naționale din Africa de Sud
Fondări în 1998

Parcul Național Table Mountain


Norval Crawford White (12 juin 1926 - 26 décembre 2009) est un architecte et historien de l'architecture américain. Il est surtout connu pour ses écrits, en particulier le  avec Elliot Willensky. White était largement considéré comme l'une des grandes figures de l'architecture new-yorkaise.

Biographie
White naît en 1926. Son père, William Crawford White, est chirurgien et sa mère Caroline White, née Taylor, travailleuse sociale. Il grandit dans l'Upper East Side et fréquente l'école Allen-Stevenson puis Exeter. En 1958, il épouse Joyce L. Lee, et ils ont quatre fils : William, Thomas, Gordon et Alastair.

Après deux ans de service actif dans l'United States Navy Reserve pendant la Seconde Guerre mondiale, White obtient sa licence au Massachusetts Institute of Technology en 1949. Il obtient ensuite une maîtrise en beaux-arts de l'École d'architecture de l'université de Princeton en 1955.

En 1962, après avoir entendu parler de la démolition imminente de la Pennsylvania Station à New York, White et plusieurs autres architectes, dont Willensky, fondent le groupe AGBANY (Action Group for Better Architecture in New York). Ils manifestent devant la gare et distribuent des dépliants en signe de protestation.

En 1967, White et Willensky proposent un guide de l'architecture de New York à l'American Institute of Architects. Le  est un guide de plus de 464 pages présentant plus de  dans sa première édition. Après la mort de Willensky en 1990, les éditions suivantes n'incluent que les contributions de White.

De 1968 à 1973, White est partenaire de l'entreprise Gruzen and Partners et travaille notamment à l'édification du siège du New York City Police Department.

White réside dans le quartier de Brooklyn Heights avant de déménager dans le nord-ouest du Connecticut au début des années 1990. Après sa retraite, il vit à Roques dans le département français du Gers avec sa seconde épouse, Camilla Crowe White, jusqu'à sa mort le 26 décembre 2009. Il parvient à finir la cinquième édition du guide AIA avant sa mort, et elle est publiée en 2010 à titre posthume.

Notes et références

Liens externes

Étudiant du Massachusetts Institute of Technology
Architecte américain du XXe siècle
Militant américain
Décès en décembre 2009
Naissance en juin 1926
Pages avec des traductions non relues
Décès à 83 ans

Norval White


José Segundo Dante Caridi (Mar del Plata, 1931-Mar del Plata, 7 de mayo de 2012) fue un militar, perteneciente al Ejército Argentino. Fue titular de dicha fuerza durante el gobierno de Raúl Ricardo Alfonsín.

Carrera
José Caridi ingresó al Colegio Militar de la Nación en el año 1948, luego de haber finalizado sus estudios secundarios. Egresó de dicha academia de formación militar en el año 1951 con la jerarquía de subteniente, especializándose en artillería. Posteriormente relizaria el Curso de Oficial de Estado Mayor en la Escuela Superior de Guerra del cual saldría graduado.

En 1973 prestó servicios en el Colegio Militar de la Nación, posteriormente, en 1979, se desempeñó como jefe de la Agrupación de Artillería de Defensa Aérea 601 en la ciudad de Mar del Plata (ciudad en la que falleció), donde funcionó un Centro Clandestino de Detención durante el Proceso de Reorganización Nacional.

Durante la guerra de las Malvinas el entonces coronel José Segundo Dante Caridi junto al entonces brigadier Teodoro Guillermo Waldner, el contralmirante Juan Carlos Marengo, el sacerdote Aníbal Fosbery y el profesor Eduardo Sarme formaron parte de una comitiva que fue enviada a Trípoli, capital de la extinta Gran Yamahiriya Árabe Libia Popular Socialista, para tramitar una oferta de armamento militar gratuito, brindada por Muamar el Gadafi.

Posteriormente ejerció como jefe de la Escuela de Artillería del ejército. Durante ese período tuvo lugar la muerte del conscripto Mario Daniel Palacio, de dieciocho años de edad. El 24 de abril de 1983, Palacio fue objeto de violentos apremios por parte de sus superiores, cuando lo trasladaron a enfermería, el Capitán médico Antonio Donato Silvestris dejó que muriera sin asistirlo, y tergiversó las causas de su deceso.

Una vez recuperada la democracia en la República Argentina el 10 de diciembre de 1983, cuando asume la presidencia el doctor Raúl Ricardo Alfonsín, electo presidente en los comicios del 30 de octubre de 1983, el entonces general de brigada José Caridi pasó por diversos cargos hasta su destino al frente del V Cuerpo de Ejército, situado en el sur del país y posteriormente es designado inspector general del Ejército Argentino, cargo que ocuparía hasta el 22 de abril de 1987.

Titular del Ejército Argentino
Durante la Semana Santa de 1987 un grupo de militares, cuyo principal referente era el teniente coronel Aldo Rico, se sublevó contra el generalato y solicitó una solución política a las heridas de la lucha contra la subversión. El presidente Alfonsín aprobó entonces la Ley de Obediencia Debida y nombró jefe del Estado Mayor al general Caridi, ordenando el inmediato pase a retiro del general de división Héctor Luis Ríos Ereñú, por entonces jefe del Ejército Argentino. Alfonsín también determinó que pasarían a retiro doce generales más.

La designación de José Segundo Dante Caridi como titular de la fuerza de tierra el 22 de abril de 1987 sorprendió a todos los mandos del Ejército y al propio Caridi, quien había presentado su renuncia luego del levantamiento. El nuevo jefe, descrito por la prensa española como un hombre "soltero, muy tímido, de rasgos suaves y criollos y con una elegancia poco común" dijo luego de ser puesto en su nuevo cargo:  Asumo en un tiempo difícil. Quiera Dios que podamos llevar todo esto a buen término por el bien de la institución y de todos los argentinos.

Sin embargo, el nombramiento del nuevo comandante del Ejército Argentino enfadó a los recientemente derrotados sublevados y a los oficiales intermedios, ya que pretendían que dicho cargo fuera ocupado por el general de división Vidal. El gobierno consideró que designar como titular al general que los sublevados y los oficiales intermedios sugirían hubiera significado mostrar flexibilidad o acatar las condiciones de los sublevados.

Segundo levantamiento carapintada

El 18 de enero de 1988 el teniente coronel Aldo Rico acuarteló a sus fuerzas en Monte Caseros, Provincia de Corrientes, luego de abandonar el arresto domiciliario que le había sido impuesto el 30 de diciembre de 1987 a causa del primer levantamiento carapintada en las pascuas de 1987. A pesar del beneficio del arresto domiciliario, Caridi intentaba por todos los medios evitar el regreso de Rico al servicio activo.

Acuartelado con 60 oficiales y 200 suboficiales, afirmó que iba a resistir hasta las últimas consecuencias. Los hombres de Aldo Rico comenzaron a disparar sus armas y morteros contra columnas de tanques del bando leal encabezado por el jefe del Ejército, quien contaba con la fama de ser un efectivo estratega, y que con sus hombres estaba arrinconando a los militares insurrectos.

Las tropas leales al gobierno de Alfonsín acorralaron en poco más de tres horas a los militares sediciosos liderados por Rico. Ante la inferioridad numérica y la aplastante derrota militar de su asonada, contactó con las tropas leales e intentó poner condiciones para su rendición, que fueron rechazadas en su totalidad por el teniente general Caridi.

Tercer levantamiento carapintada

El 1 de diciembre de 1988 tiene lugar el tercer alzamiento carapintada liderado por el coronel Mohamed Alí Seineldín quien se amotina con el resto de los insurrectos en Campo de Mayo, esta asonada recibió apoyo de diversos grupos en Córdoba y Salta, en las afueras del Gran Buenos Aires, el Batallón Logístico 10 logra unirse a los sublevados en Campo de Mayo. Caridi designó al entonces general de brigada Isidro Bonifacio Cáceres para sofocar el segundo alzamiento carapintada, pero le ordena expresamente que use la violencia como último recurso.

La sublevación, luego de dialogar con Cáceres, exigía que sólo fueran juzgadas las juntas militares de gobierno por los crímenes de lesa humanidad cometidos durante el Proceso de Reorganización Nacional, pidiendo también el pase a retiro de Caridi, y la amnistía para los sublevados de anteriores alzamientos carapintadas, finalizó el 4 de diciembre y tuvo un relativo éxito, ya que el gobierno tuvo que negociar con los militares rebeldes para evitar el empeoramiento de la situación.

Pase a retiro
El teniente general José Segundo Dante Caridi decidió pedir su pase a retiro el 21 de diciembre de 1988 al presidente Alfonsín, quien aceptó, y en su lugar designó al general de división Francisco Gassino, siendo este último promovido a la jerarquía inmediata superior.

Referencias

Egresados del Colegio Militar de la Nación
Fallecidos en Mar del Plata
Titulares del Ejército Argentino
Almirantes, generales y brigadieres del Proceso de Reorganización Nacional
Generales de Argentina del siglo XX
Nacidos en Mar del Plata

José Caridi


Léon Marc Herminie Fairmaire (Paris, 29 de junho de 1820 - Paris 1 de abril de 1906), foi um entomólogo francês.

Biografia
Em seus primeiros anos de estudo teve como preceptor ao irmão do jurista francês Jean Anthelme Brillat-Savarin com quem formou-se em Direito  mas, devido às consequências económicas após a Revolução de 1848, teve que trabalhar na administração pública. Especializado em coleópteros, em 1843 publicou o seu primeiro trabalho, Description de trois nouvelles espèces de Coléoptères de l'Océanie, nos Anais da Sociedade Entomológica da França (Société entomologique de France), da que era membro desde o ano anterior. Tinha ingressado graças à nominação de quem era nesse momento secretário da SEF, o entomólogo Eugène Desmarest. Posteriormente publicou ao redor de 450 trabalhos em revistas científicas, principalmente sobre a ordem Coleóptera, ainda que também escreveu sobre hemípteros. Em 1854 e 1881 foi eleito presidente da Sociedade Entomológica e desde 1893 foi seu presidente honorário. A sua variada coleção de insetos, com espécimenes de muitos lugares do mundo, foi adquirida, após o seu falecimento, pelo Museu Nacional de História Natural da França.

Honras

Eponimia
Muitas espécies de escaravelhos foram nomeadas em sua honra com o epíteto específico «fairmairei». Algumas delas são: Acalymma fairmairei , Agrianome fairmairei , Cyrtonus fairmairei , Exosoma fairmairei , Galerucella fairmairei , Mordella fairmairei , Mordellistena fairmairei , Pentispa fairmairei , Prasocuris fairmairei  e Theopea fairmairei .

Notas

Referências

Ligações externas

 Colecção de Léon Fairmaire no Muséum National d'Histoire Naturelle (em francês e inglês)

Entomólogos da França
Zoólogos do século XIX
Zoólogos do século XX
Coleopterólogos
Naturais de Paris

Léon Fairmaire


Martin Kragh (* 27. April 1988) ist ein dänischer Badmintonspieler.

Karriere
Martin Kragh wurde 2000 und 2001 dänischer Nachwuchsmeister der Altersklasse U13. 2007 nahm er an der Denmark Super Series teil, schied dort jedoch in der ersten Runde des Hauptfeldes aus. 2010 siegte er bei den Portugal International im Herrendoppel mit Anders Skaarup Rasmussen.

Weblinks
http://badmintonpeople.dk/DBF/Spiller/VisSpiller/#23182

Badmintonspieler (Dänemark)
Geboren 1988
Mann
Däne

Martin Kragh


Stylobasium australe (ili S. lineare), vrsta kserofitnog grma iz porodice Surianaceae. Australska je endemska vrsta iz Zapadne Australije, od Zaljeva morskih pasa (Shark Bay) južno do Pertha, blizu obale i u unutrašnjosti.

Naraste od 0,5 do 2 metara visine. Pod imenom S. australe priznata je u Australiji

Sinonimi
 Macrostigma australis Hook.

Izvori

Surianaceae

Stylobasium australe


An Poa suksdorfii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William James Beal, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Vancouver Piper. An Poa suksdorfii in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa suksdorfii


Søndre Ringvej ofte benævnt O2 er en to sporet ringvej der går igennem det sydlige Roskilde. Vejen er en del af Ring 2 der går fra Ringstedvej til Frederiksborgvej.Vejen er med til at lede den tunge trafik som kører nord /syd om byen uden om Roskilde Centrum, så byen ikke bliver belastet af for meget gennemkørende trafik i midtbyen.

Vejen forbinder Ringstedvej i vest med af Østre Ringvej i øst, og har forbindelse til Ringstedvej, Maglegårdsvej, Rabalderstræde og Køgevej.

Kilder

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Roskilde
Ringveje i Danmark
Transport i Roskilde

Søndre Ringvej (Roskilde)


Prinsesse Caroline Elisabeth af Storbritannien () (10. juni 1713 – 28. december 1757) var en britisk prinsesse, der var datter af kong Georg 2. af Storbritannien og Caroline af Ansbach.

Biografi

Caroline blev født i Tyskland, hvor hendes farfar Georg Ludvig var kurfyrste af Hannover. Da farfaderen blev konge i Storbritannien og faderen blev britisk tronfølger i år 1714, fulgte hun med resten af familien til London.

Caroline var sine forældres favorit og blev beskrevet som retfærdig, venlig og talentfuld. Efter sigende var hun ulykkeligt forelsket i den gifte hofmand, Lord Hervey, om hvem det blev påstået, at han havde flere affærer med både Carolines bror Frederik Ludvig og flere hofdamer. Efter Herveys død i 1743 blev Caroline ramt af en dyb depression, trak sig tilbage fra offentligheden og isolerede sig i sit hjem resten af livet.

Hun døde som 44-årig den 28. december 1757 i St. James's Palace i London og blev begravet i Westminster Abbey.

Eksterne links

Prinsesser fra Storbritannien
Huset Hannover
Personer fra Hannover

Caroline af Storbritannien


El Distrito fitogeográfico Patagónico Central es uno de los Distritos fitogeográficos en que se divide la Provincia fitogeográfica Patagónica. Se lo encuentra en la región central de la patagonia de la Argentina. Incluye en su mayor parte formaciones de estepas graminosas con abundancia de arbustos.

Sinonimia

Formación Patagónica, Estepa Patagónica, Desierto Patagónico, Erial Patagónico, Semidesierto Patagónico.

Distribución

Según la clasificación de Ángel Lulio Cabrera, este distrito fitogeográfico comprende todo el centro de la región patagónica de la Argentina. Parte en el norte desde la localidad de Pilahué en el centro de la provincia del Río Negro, sigue por el centro de Chubut, y en Santa Cruz se expande, cubriendo bastas superficies de esa provincia, llegando a las costas del mar Argentino del océano Atlántico.

Al norte y noreste contacta con la Provincia fitogeográfica del Monte; al este con las costas del mar Argentino entre Punta Lobos y cabo Raso; más hacia el sur limita con el Distrito fitogeográfico Patagónico del golfo San Jorge de la Provincia fitogeográfica Patagónica; hacia el sur lo hace con el Distrito fitogeográfico Patagónico Subandino, por el oeste contacta con el Distrito fitogeográfico Patagónico Occidental, los dos últimos también son distritos de la misma provincia fitogeográfica mencionada. Hacia el sudoeste bordea la Provincia fitogeográfica Subantártica. Hacia el sudesde vuelve a limitar con las costas del mar Argentino desde punta Casamayor hacia el sur.

Las altitudes generalmente van desde el nivel del mar hasta los 1500

Afinidades florísticas

Este Distrito fitogeográfico guarda estrecha relación con otros Distritos fitogeográficos de la Provincia fitogeográfica Patagónica, en especial con el Distrito fitogeográfico Patagónico del golfo San Jorge y con el Distrito fitogeográfico Patagónico Occidental. Las relaciones con la Provincia fitogeográfica del Monte son muy remotas, postulándose que las especies patagónicas endémicas de los géneros Prosopis, Larrea, Schinus, Lycium, etc, son relictos que reflejan un pasado patagónico reciente, en donde la Provincia fitogeográfica del Monte ocupó una mayor superficie, experimentando luego una retracción areal.

Características

El Distrito fitogeográfico se caracteriza por ser el que se desarrolla en la zona patagónica más ventosa y árida. Comprende estepas con arbustos en cojines hemisféricos desde unos 20 cm hasta 100 cm de altura. También se presentan estepas herbáceas y de caméfitos. Junto a los pequeños arroyos se presentan vegas.

Sobre un visible suelo desnudo, la vegetación se muestra como un mar de arbustos bajos, compactos, y dispersos, rodeados de gramíneas bajas y duras del tipo del coirón, las que cuentan con espinas, resinas y esencias que las tornan desagradables para los herbívoros. La vegetación toda presenta adaptaciones para soportar déficit hídricos prolongados junto con fuertes vientos. La principal actividad económica es la ganadería ovina y caprina. El uso poco racional de las comunidades vegetales produjo un severo proceso de desertificación y degradación.

Suelos

Los suelos se presentan con texturas gruesas, pedregoso-arenosos, con muy escasa materia orgánica, y de reacción débilmente alcalina. Abundan los cantos rodados, y las cenizas volcánicas.

Relieve

El relieve se presenta como una sucesión de terrazas y mesetas aplanadas o algo onduladas, con sierras y montañas bajas de bordes redondeados, pulidos, gastados a causa de la intensa erosión a la que fueron sometidas..

Clima

El clima es frío, y muy seco. Las nevadas invernales pueden ser severas; no habiendo casi ningún período libre de heladas. Las lluvias, y en especial su rendimiento, aumentan hacia el sur y el oeste, pero son muy escasas, generalmente de entre 100 a 150 mm de acumulados anuales. Soplan durante todo el año fuertes vientos del cuadrante oeste, lo que agrava enormemente la aridez.

El tipo climático característico es el Desértico Patagónico. Junto al borde oriental marino se presenta una muy estrecha franja con clima Desértico subtropical.

Especies principales

La comunidad climáxica de este distrito es la estepa arbustiva, donde dominan: el quilembay (Chuquiraga avellanedae), el colapiche (Nassauvia glomerulosa), Nassauvia ulicina, los coirones amargos (Stipa speciosa, Stipa humilis, y Stipa neaei), Poa ligularis, Ameghinoa patagonica, el algarrobito patagónico (Prosopis patagonica), Prosopis denudans, la mata torcida (Nardophyllum obtusifolium), Verbena ligustrina, Verbena tridens, Verbena aurantiaca, mata laguna (Lycium ameghinoi), calafate (Berberis cuneata), Grindelia chiloensis, Haplopappus diplopappus, Euphorbia portulacoides, Pleurophora patagonica, etc.

En las laderas de los cerros se encuentran: Colliguaya integerrima, Senecio filaginoides, Brachyclados caespitosus, Ameghinoa patagonica, Mulinum spinosum, Chuquiraga aurea, Anarthrophyllum rigidum, Pleurophora patagonica, Acantholippia seriphioides, Verbena tridens, etc.

En lugares salobres dominan estepas halófilas con: Prosopis patagonica, Lycium ameghinoi, Frankenia patagonica, Atriplex sagittifolia, Atriplex lampa, etc.

Cerca de las costas marinas australes encontramos: Spartina patagonica, Lepidophyllum cupressiforme, varias Atriplex, etc.

Subdistritos fitogeográficos

A este Distrito fitogeográfico es posible subdividirlo en dos Subdistritos fitogeográficos.

Subdistrito fitogeográfico Patagónico Central Chubutense

Este Subdistrito fitogeográfico se distribuye en el norte desde la localidad de Pilahué en el centro de la provincia del Río Negro, sigue por el centro de Chubut, y concluye en el extremo norte de Santa Cruz.

Al norte y noreste contacta con la Provincia fitogeográfica del Monte; al este con las costas del mar Argentino entre Punta Lobos y cabo Raso; más hacia el sur limita con el Distrito fitogeográfico Patagónico del golfo San Jorge de la Provincia fitogeográfica Patagónica; hacia el oeste contacta con el Distrito fitogeográfico Patagónico Occidental, también de la misma provincia fitogeográfica mencionada. Hacia el sur lo hace con el Subdistrito fitogeográfico Patagónico Central Santacrucense.

La comunidad climáxica de este Subdistrito es una estepa arbustiva donde dominan: el quilembay (Chuquiraga avellanedae), el colapiche (Nassauvia glomerulosa), Nassauvia ulicina, los coirones amargos (Stipa speciosa, Stipa humilis, y Stipa neaei), Poa ligularis, Ameghinoa patagonica, el algarrobito patagónico (Prosopis patagonica), Prosopis denudans, la mata torcida (Nardophyllum obtusifolium), Verbena ligustrina, Verbena tridens, Verbena aurantiaca, mata laguna (Lycium ameghinoi), calafate (Berberis cuneata), Grindelia chiloensis, Haplopappus diplopappus, Euphorbia portulacoides, Pleurophora patagonica, etc.

En lugares salobres, como en el valle del río Chico y en la zona de Sarmiento, dominan estepas halófilas con: Frankenia patagonica, las zampas (Atriplex sagittifolia, y Atriplex lampa), a quienes acompañan Prosopis denudans, Lycium ameghinoi, etc.

En lugares bajos y salobres, dominan estepas halófilas con los pastos salados (Distichlis spicata, y Distichlis scoparia), etc.

En lugares inundados, llamados localmente menucos, domina el junquillo (Juncus lesueurii).

Subdistrito fitogeográfico Patagónico Central Santacrucense

Este Subdistrito fitogeográfico se distribuye en bastas superficies de Santa Cruz, desde los 46° S, hasta los 51° S.

Hacia el norte contacta con el Subdistrito fitogeográfico Patagónico Central Chubutense de este mismo Distrito; al noreste con el Distrito fitogeográfico Patagónico del golfo San Jorge; hacia el sur lo hace con el Distrito fitogeográfico Patagónico Subandino; los dos últimos también son distritos de la Provincia fitogeográfica Patagónica. Hacia el sudoeste bordea la Provincia fitogeográfica Subantártica.

En este Subdistrito, a diferencia del anterior, falta el quilembay (Chuquiraga avellanedae). La comunidad climáxica es una estepa arbustiva donde dominan: el colapiche (Nassauvia glomerulosa), la mata negra (Junellia tridens), y los coirones amargos (Stipa speciosa, y Stipa humilis); acompañan: la mata torcida (Nardophyllum obtusifolium), Poa ligularis, Stipa neaei, Bromus macranthos, el macachín (Arjona tuberosa), Adesmia ameghinoi, Polygala darwiniana, Chuquiraga argentea, Fabiana patagonica, Petunia patagonica, Acantholippia seriphioides, varias especies de Senecio, etc.

En cañadones arenosos domina la mata guanaco (Anarthrophyllum rigidum), y el calafate (Berberis cuneata), quienes suelen estar acompañados por la mata mora (Senecio filaginoides), el llaollín (Lycium chilense), la zampa (Atriplex sagittifolia), Junellia ligustrina, Schinus marchandii, etc.

En lugares valles salobres y cañadones domina Chuquiraga aurea, quien suele estar acompañada por el coirón dulce (Festuca pallescens), etc.

En lugares bajos y salobres cerca de las costas marinas australes encontramos: Salicornia ambigua, Frankenia microphylla, Atriplex sagittifolia, Atriplex reichei, etc.

Bibliografía

 Cabrera, A. L.; 1976. Regiones fitogeográficas argentinas. Enciclopedia Argentina de Agricultura y Jardinería, Tomo II Fs. 1. Ed. ACME. Bs. As. Argentina. 1-85 pp.
 Cabrera, A. L. y Willink, W.;. Biogeografía de América Latina, OEA, Ser. Biol., Monogr. 3:, 1980.
 Chébez, J.C.; Los que se van. Especies argentinas en peligro, Editorial Albatros, 1994.
 Chébez, J.C.; Guía de las Reservas Naturales de la Argentina. Volumen 1: Patagonia Norte. pp 192.Editor: Editorial Albatros, 2005. ISBN 9502410564.
 Chébez, J.C.; Guía de las Reservas Naturales de la Argentina. Volumen 2: Patagonia Austral. pp 192.Editor: Editorial Albatros, 2005. ISBN 9502410572.

Referencias

Fitogeografía de Argentina

Distrito fitogeográfico patagónico central


Die katholische Kirche St. Marien in Gützkow im Landkreis Vorpommern-Greifswald gehört zum Dekanat Vorpommern im Erzbistum Berlin.

Die Marienkirche wurde 1910 auf Betreiben des Greifswalder Pfarrers Paul Jütner für die polnischen Saisonarbeiter errichtet, die in der Erntezeit als Schnitter auf den umliegenden Gütern arbeiteten und den Bau mitfinanzierten. Die Kirche befand sich zur damaligen Zeit am östlichen Stadtrand von Gützkow. Die Pläne stammten vom Architekten Joseph K. Tietz aus Greifswald. Bis in die 1940er Jahre wurde meist einmal im Monat der Gottesdienst durch die Greifswalder Geistlichen gehalten.

Nach dem Zweiten Weltkrieg stieg die Zahl der Katholiken in Gützkow und Umgebung durch die Ansiedlung von Kriegsflüchtlingen und vor allem Heimatvertriebenen aus dem Sudetenland stark an. 1947 wurde eine Lokalie eingerichtet und ein örtlicher Geistlicher eingesetzt. Die Gemeinde, die 1953 rund 1000 katholische Gläubige zählte, wurde 1955 finanziell eigenständig.  Seit 1985 ist die Gemeinde wieder ohne eigenen Geistlichen und seit 1999 gehört sie zur Greifswalder Mutterpfarrei St. Joseph.

Die Kirche ist ein rechteckiger Backsteinbau in gotisierenden Formen. Das Gebäude hat Spitzbogenfenster und einen eingezogenen niedrigen Chor. Die Giebel sind durch Blenden gegliedert. Am Westgiebel befindet sich ein Portalvorbau. Der ursprüngliche Glockenturm musste 1957 wegen Einsturzgefahr durch einen Giebelaufsatz ersetzt werden. An der nordwestlichen Ecke schließt sich ein runder Treppenturm zur Empore an. An der Südseite befindet sich ein kapellenartiger Anbau mit dem Taufbrunnen.

Literatur
 Landesamt für Denkmalpflege Mecklenburg-Vorpommern (Hrsg.): Die Bau- und Kunstdenkmale in Mecklenburg-Vorpommern. Vorpommersche Küstenregion. Henschel Verlag, Berlin 1995, ISBN 3-89487-222-5, Seite 289.

Weblinks

Marienkirche
Filialkirche des Erzbistums Berlin
Kirchengebäude in Europa
Kirchengebäude im Landkreis Vorpommern-Greifswald
Neugotisches Bauwerk in Mecklenburg-Vorpommern
Neugotisches Kirchengebäude
Marien
Gutzkow
Bauwerk in Gützkow

St. Marien (Gützkow)


Tomi Juric (født 22. juli 1991 i Sydney, Australien), er en australsk fodboldspiller (angriber), der spiller i schweiziske FC Luzern. Han har repræsenteret klubben siden 2016.

Juric har tidligere spillet for blandt andet Adelaide United, NK Lokomotiva og Roda.

Landshold
Juric har (pr. juni 2018) spillet 35 kampe og scoret otte mål for Australiens landshold, som han debuterede for 20. juli 2013 i et opgør mod Sydkorea. I sin anden landskamp, mod Japan, scorede han sit første mål for australierne. Han har repræsenteret sit land ved VM 2018 i Rusland.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Australien
Fodboldspillere fra Adelaide United FC
Fodboldspillere fra NK Lokomotiva
Fodboldspillere fra FC Luzern
Fodboldspillere fra Roda JC
Personer fra Sydney

Tomi Juric


Dennis - a Monodrama er en dansk eksperimentalfilm fra 2009 instrueret af Line Kallmayer efter eget manuskript.

Handling
A perfomative documentary depicting the journey of an experimental journalist travelling to Wichita tracking the traces of a killer and her own imagination of him, Dennis. It is a film about desire, memory, fantasies and mirrors. A monodrama...

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 2009

Dennis - a Monodrama


Pazarlı, Kırklareli ilinin Vize ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski adı 1909 yılı kayıtlarında Bazarlıköy olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Kırklareli il merkezine 51 km, Vize ilçe merkezine 5 km uzaklıktadır. Köy Vize'nin kuzeybatısında ve  numaralı Pınarhisar-Vize devlet yolu üzerindedir.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Vize belde ve köyleri

Pazarlı, Vize


Madde dalgaları veya de Broglie dalgaları, maddenin dalga-parçacık ikiliğini yansıtan kavramdır. Kuram 1924'te, Louis de Broglie tarafından doktora tezinde önerilmiştir. De Broglie denklemleri dalga boyunun parçacığın momentumuyla ters orantılı olduğunu gösterir ve ayrıca de Broglie dalga boyu diye isimlendirilir. Ayrıca madde dalgalarının tekrarsıklığı, de Broglie tarafından türetildiği gibi, parçacığın toplam enerjisi E'ye – kinetik enerjisinin ve potansiyel enerjisinin toplamı – doğru orantılıdır.

Tarihsel İçerik

19. yüzyılın sonunda, ışığın Maxwell denklemlerinden türetildiği gibi elektromanyetik alanların dalgalarından, maddeninse yerel parçacıklardan oluştuğu düşünülüyordu. Bu ayrım Albert Einstein tarafından, 1905'te yazdığı ışılelektrik etki üzerine makalesinde, ışığın yerelleşmiş cepler, ya da "quanta"lar (şimdi ise fotonlar olarak isimlendirilirler) tarafından emildiği ve yayıldığının önerilmesiyle sarsılmıştır. Bu quantalar  ışığın tekrarsıklığı ve h Planck sabiti olmak üzere

enerjiye sahiptir. Modern anlaşmada, bu başlığın kalanında yapıldığı gibi tekrarsıklığı f olarak sembolize edilir. Einstein'ın önerisi Robert Millikan ve Arthur Compton tarafından sonraki yirmi yılda deneysel olarak kanıtlanmıştır. Sonuçta da ışığın hem dalgasal hem maddesel özellikleri olduğu açık hale gelmiştir. De Broglie, 1924'teki doktora tezinde, bu dalga-parçacık ikiliğini tüm
parçacıklara genelleştirmeyi amaçlamıştır :"Dalga mekaniklerine dair ilk fikirlerim 1923-24'te oluştuğunda, dalganın eş varlığının ve Einstein tarafından 1905'teki makalesinde önerdiği fotonların parçacık özelliğinin, her parçacık için geçerli, gerçek bir fiziksel sentez
yapmak amacı bana yol gösteriyor."-De Broglie}}

1926'da Erwin Schrödinger olasılık dalgasının nasıl evirileceğine dair bir denklem yayınladı -Maxwell denklemlerinin olasılık dalgası dengi- ve hidrojenin enerji spektrumunu türetmek için kullandı. Aynı yıl Max Born şimdi standartlaşmış olan madde dalgasının büyüklüğünün karesinin bir parçacığın belirli bir yerde bulunma olasılığını verdiği yorumunu yayımladı. Bu yorum De Broglie'nin dalganın yerel bir parçacığın fiziksel hareketine denk geldiği yorumuna zıddı.

De Broglie Formülleri

Nicem Mekaniği
De Broglie formülleri dalga boyunu (λ) momentumla (p), ve tekrarsıklığı (f) parçacığın toplam enerjisiyle (E) ilişkilendirir:

h Planck sabiti olmak üzere. Denklem denk olarak şu şekilde de yazılabilir;

şu
tanımları kullanmak üzere;

  indirgenmiş Planck sabiti (veya Dirac sabiti),
  açısal dalga sayısı,
  açısal tekrarsıklığı.

Her ikili de, Planck ve Einstein tarafından önerildiği için ikincilere Planck-Einstein formülü de denir.

Özel Görecelilik
Özel görecelilikten göreli momentum formülünü

kullanarak denklemler şu şekilde yazılabilir:

Bu
formüllerde m0  parçacığın
durgun kütlesi, v parçacığın hızı, γ Lorentz faktörü ve c ışığın boşluktaki hızıdır. De Broglie
denklemlerinin çeşitlendirilmesinin detayları için aşağıya bakın. Grup hızı
(parçacığın hızına eşit) faz hızıyla (parçacığın tekrarsıklığı ve dalga boyunun
çarpımına eşit) karıştırılmamalıdır. Kırılma olmayan ortamlarda eşit olurken,
olmayan ortamlarda değildirler.

Grup Hızı
Albert
Einstein dalga-parçacık ikiliğini 1905'te ilk defa açıkladı. Louis de Broglie
herhangi bir parçacığın bu ikiliği sergilemesi gerektiği hipotezini sundu. Bir parçacığın
hızının her zaman karşılık gelen dalganın grup hızına eşit olması gerektiği
sonucuna vardı (ancak bugün sorgulanabilir, detaylar için yukarıya bakın). De
Broglie eğer ışık için bilinen ikilik denklemleri her parçacık için tutarsa,
hipotezinin kanıtlanacağı sonucuna vardı. Bu şu anlama gelir;

E
parçacığın toplam enerjisi, p parçacığın momentumu, ħ indirgenmiş Planck sabiti olmak
üzere. Bir serbest göreli-olmayan parçacık için;

m parçacığın
kütlesi ve v parçacığın hızı olmak üzere.

Ayrıca
özel görelilikten buluruz ki;

m
parçacığın kütlesi, c ışığın boşluktaki hızı, γ Lorentz faktörü ve v parçacığın
dalga davranışından bağımsız şekilde hızı olmak üzere.

Grup
hızı faz hızıyla karıştırılmamalıdır.

Hem göreli hem göreli olmayan nicem fiziğinde, bir parçacığın grup
hızının dalga fonksiyonunu parçacık hızıyla belirleyebiliriz. Nicem mekaniği
bu hipotezi oldukça keskin bir şekilde doğrulamış ve ilişki molekül büyüklüğündeki
parçacıklara kadar açık bir şekilde gösterilmiştir.

Faz Hızı
Nicem mekaniğinde, parçacıklar karmaşık fazlı dalgalar gibi davranırlar. De Broglie
hipotezinden görürüz ki;

Enerji
ve momentumun göreli formüllerini kullanarak;

E parçacığın toplam enerjisi, p momentum, γ Lorentz faktörü, c ışık hızı ve β hızın c'nin bir böleni olmak
üzere bir denklem elde ederiz. Değişken v parçacığın hızı ya da karşılık gelen
madde dalgasının grup hızı olarak seçilebilir. Parçacık hızı kütlesi olan her
parçacık için (özel göreceliliğe göre) ışık hızından az olduğundan, olasılık
dalgalarının faz hızı her zaman ışık hızını geçer, yani,

Ve
görebileceğimiz gibi, parçacık hızı göreli aralığa geldiğinde faz hızı c
ye yaklaşır. Işık ötesi faz hızı özel göreceliliğe hiçbir bilgi taşımadığından
dolayı karşı gelmez.

Dört Vektör
Dört momentum P = (E/c, p)
ve dört-dalga vektörü K = (ω/c, k),
kullanılarak De Broglie denklemleri sıfır noktasına bağıl olmayan tek bir
eşitlik oluşturur:

Deneysel Kanıtlar
Madde dalgalarının oluşumu ilk kez Davisson-Germer elektron deneyleri sırasında
deneysel olarak gözlemlenmiş ve de Broglie hipotezi diğer temel parçacıklar
için kanıtlanmıştır. Dahası, nötr atomlar ve hatta moleküllerin dalgasallığı
gösterilmiştir.

Elektronlar
Bell Labs'de 1927'de, Clinton Davisson ve Lester Germer kristalize nikel hedefi
yavaş hızlı elektronlarla bombaladılar. Yansıyan elektron yoğunluğunun açısal
bağımlılığı ölçüldü ve Bragg tarafından x-ışınları için öngörülenler aynı
kırılma kalıbına sahip olduklarına karar verildi. De Broglie hipotezinin
kabulünden önce, kırılmanın sadece dalgalar tarafından sergilenen bir özellik
olduğu düşünülüyordu. Dolayısıyla, madde tarafından sergilenen kırılma
etkilerinin hepsi maddenin dalgasal özelliklerini gösterdi. De Broglie dalga
boyu Bragg şartına eklendiğinde, gözlemlenen kırılma kalıbı tahmin edilmiş,
sonuç olarak da de Broglie hipotezi elektronlar için deneysel olarak
kanıtlanmış oldu.

Bu nicem mekaniğinin gelişimi için bir dönüm noktası oldu. Fotoelektrik etkinin
ışığın parçacık doğasını gösterdiği gibi, Davisson-Germer deneyi maddenin dalga
doğasını göstermiş ve dalga-parçacık ikiliği kuramını tamamlamış oldu.
Fizikçiler için bu fikir çok önemliydi çünkü bunun anlamı sadece herhangi bir
parçacığın dalga özelliği göstermesinden öte, dalga denklemlerinde de Broglie
dalga boyunu kullanarak maddenin gösterdiği özelliklerin açıklanabilmesidir.

Nötr Atomlar
Nötr atomların Fresnel kırılması ve aynadan yansıma benzeri yansıma deneyleri de
Broglie hipotezinin atomlara uygulanışını kanıtladı. Yani çekim potansiyelini
takip eden nicem yansıma, kesişme ve kırılma yapan atomik dalgaların
varlığını gösterdi. Lazer soğutmadaki gelişmelerle, nanokelvin sıcaklıklara
kadar nötr atomlar soğutuldu. Bu sıcaklıklarda, ısısal de Broglie dalga boyları
mikrometre aralığa geldi. Atomlar için Bragg kırılımını ve Ramsey
interferometry tekniği kullanılarak, soğuk sodyum atomlarının dalga boyları
ölçüldü ve başka bir metotla elde edilen sonuçlarla uyumlu olduğu gözlendi.

Bu etki
atomik holografi üretmek için kullanıldı ve nanometre çözünürlükte atom
görüntüleme sistemi yapımını sağlayabilir. Bu fenomenin tanımı nötr atomların
dalga özellikleri üzerine kuruludur, de Broglie hipotezini doğrular.

Moleküller
Yakın
zamanlardaki deneyler moleküller ve makromoleküller gibi nicem mekaniksel
etkiler için çok büyük olduğu düşünülen parçacıklar için de formülleri
onayladı. 1999 da Viyana'daki bir araştırma ekibi Fullerene büyüklüğündeki
moleküller için kırılımı gösterdi. Araştırmacılar en olası C60 de
Broglie dalga boyunu 2.5 pm olarak hesapladı. Daha yeni deneyler kütlesi 6910
amu'ya varan moleküllerin nicem doğasını kanıtladı. Genel olarak, de Broglie
hipotezinin iyi izole edilmiş herhangi bir parçacığa uygulanabilmesi
beklenmektedir.

Kaynakça

Dalgalar
Madde
Temel kuantum fiziği

Madde dalgası


Baron Adrien Victor Joseph de Gerlache de Gomery  (; 2 August 1866 – 4 December 1934) was a Belgian officer in the Belgian Royal Navy who led the Belgian Antarctic Expedition of 1897–99.

Early years
Born in Hasselt in eastern Belgium as the son of an army officer, de Gerlache was educated in Brussels. From a young age he was deeply attracted by the sea, and made three voyages in 1883 and 1884 to the United States as a cabin boy on an ocean liner. He studied Engineering at the Free University of Brussels. After finishing his third year in 1885, he quit the university and joined the Belgian Navy on 19 January 1886.

After graduating from the nautical college of Ostend he worked on fishery protection vessels as second and third lieutenant. In October 1887 he signed on as seaman on the Craigie Burn, an English ship, for a voyage to San Francisco, but the ship failed to round Cape Horn and was sold for scrap in Montevideo. He returned to Europe after spending time in Uruguay and Argentina. After a trip to Constantinople and the Black Sea he worked for the Holland-America Line as fourth officer, before obtaining an appointment as lieutenant in the Belgian Navy. Until July 1894 he was an officer on Ostend-Dover ferries, meanwhile taking courses and becoming a captain on 22 August 1894.

Frustrated by the monotonous work aboard the Ostend-Dover ferries, de Gerlache offered his services to Belgian King Leopold II and Welsh-American adventurer Henry Morton Stanley, for an expedition to the Congo, but the offer was turned down. A letter to polar explorer Otto Nordenskiöld went unanswered. Finally he started planning and promoting his own Antarctic expedition, proposing his plan in 1894 to the Belgian Royal Geographical Society.

First expedition

In 1896, de Gerlache purchased the Norwegian-built whaling ship Patria, which he extensively refitted and renamed Belgica. With a multinational crew including Roald Amundsen, Frederick Cook, Antoni Bolesław Dobrowolski, Henryk Arctowski and Emil Racoviță, he set sail from Antwerp on 16 August 1897.

The Belgica reached the coast of Graham Land on the Antarctic Peninsula in January 1898. Sailing between the Graham Land coast and a string of islands to the west, de Gerlache named the passage Belgica Strait. This strait was later renamed Gerlache Strait in his honour. After charting and naming several islands during some 20 separate landings, they crossed the Antarctic Circle on 15 February 1898.

On 28 February 1898, de Gerlache's expedition became trapped in the ice of the Bellinghausen Sea, near Peter I Island. Despite their efforts, they quickly realised that they would be forced to spend the winter on Antarctica. Total darkness set in on 17 May, lasting until 23 July. Another seven months of hardship followed as the crew laboured to free the vessel from the ice. Several men lost their sanity, including one Belgian sailor who left the ship "announcing he was going back to Belgium". The party also suffered from scurvy.

On 15 February 1899 the vessel was able to begin moving through the channel that the crew had cleared. It took them nearly a month to cover 7 miles, and on 14 March they cleared the ice. The expedition returned to Antwerp on 5 November 1899. In 1902, de Gerlache's book Quinze Mois dans l'Antarctique ('Fifteen Months in Antarctica'), published in 1901, was awarded a prize by the Académie française.

The fungi collected during the expedition were described in a paper published in 1905 by Marietta Hanson Rousseau and Elisa Caroline Bommer.

Later years
de Gerlache participated in several other expeditions, including:
 a commercial and scientific expedition to the Persian Gulf in 1901
 the first Antarctic expedition (1903-1905) of Jean-Baptiste Charcot. de Gerlache began on this voyage but returned to Belgium when the ship reached Madeira
 expedition to the Greenland Sea on board the Belgica (1905)
 expedition to the Barents Sea and Kara Sea (1907)
 expedition to Greenland, Spitsbergen and the Franz Jozef archipelago on board the Belgica (1909)

He had two children with his first wife, Suzanne Poulet, whom he married in 1904: Philippe (born 1906) and Marie-Louise (born 1908). After this marriage ended in 1913, de Gerlache married Elisabeth Höjer from Sweden. With her, he had another son, the explorer Gaston de Gerlache in 1919. In the 1950s, Gaston followed in his father's footsteps, participating in a Belgian research station in Antarctica.

Adrien de Gerlache died in Brussels in 1934, aged 68, from paratyphoid fever.

Tributes
Several geographical features were named in his honour, mostly in Antarctica: Cape Gerlache, Mount Gerlache, Gerlache Inlet, Gerlache Island, Gerlache Strait and the de Gerlache seamounts, as well as Pic de Gerlache in Greenland and de Gerlache crater, near the lunar south pole. One of Antwerp's quays is named De Gerlachekaai.

References

Further reading

External links

1866 births
1934 deaths
Belgian explorers
Explorers of Antarctica
Explorers of the Arctic
Military personnel from Brussels
People from Hasselt
Belgian Antarctic Expedition
Fellows of the Royal Scottish Geographical Society

Adrien de Gerlache


Ultima Thule har flere betydninger:
 Ultima Thule, i betydningen Thule (mytologisk ø), der ligger langt mod nord ved verdens ende.
 Ultima Thulée, debutalbummet fra det franske black metal-band Blut aus Nord
 Ultima Thule, en film af Jørgen Roos
 Ultima Thule (finsk band)
 Ultima Thule (estisk band)
 Ultima Thule (band) - en svensk vikingrockgruppe
 Det transneptunske objekt i Kuiper-bæltet Arrokoth, der oprindeligt fik tilnavnet Ultima Thule

Ultima Thule


Magoúla, en , est une ville du dème d'Éleusis  en Attique, Grèce.

Selon le recensement de 2011, la population de la ville s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Ville en Attique

Magoúla (Attique)


Christian Rømer Stokbro (født Stokbro Karlsen 8. juli 1975 i Hjørring) er en dansk lyriker bosat i Kerteminde.

Stokbro er uddannet mag.art. i Nordisk litteratur fra Københavns Universitet og har fungeret som litteraturkritiker på Nordjyske Stiftstidende, Kulturen.nu, Eftertryk Magasin og Ekstra Bladet.

Digteren
Stokbro fik antaget digte i Hvedekorn i 1999 og debuterede i bogform i 2002 på Samlerens Forlag med digtsamlingen Kerygma, der brugte kristendommen og den tyske filosof Martin Heidegger som samtalepartnere i en surrealistisk og barok digtning. Også den svært tilgængelige Poetik fra 2017 er i samtale med Heidegger. Siden har Stokbro skrevet yderligere fire digtsamlinger. I 2015 udkom hans oversættelse af et udvalg af essays fra det amerikanske kollektiv Research & Destroy under titlen Nederlagene vil fortsætte, der udkom på forlaget OVO Press.

I 2018 udkom digtsamlingen Hvor alt er hvidt, som ikke har fået nogen særlig opmærksomhed fra den danske presse. Det kan virke paradoksalt, når den svenske forfatter Kristian Lundberg på baggrund af denne digtsamling beskriver Stokbro "som en af de vigtigste nordiske nulevende lyrikere".

Overordnet set gælder det for forfatterskabet, at det kredser omkring nogle af eksistensens udsatte positioner som for eksempel døden, angst og kærlighed. Det er det, Erik Skyum-Nielsen i en anmeldelse kalder "tyskteologisk" og beskriver som, at tilværelsen "mødes og opleves i dens at-hed".

Udgivelsen fra 2019, Adorno. Et digt om Europa, kredser om Europas historie, hvordan volden ligger i Europas arvemasse. I Adorno benytter Stokbro sig af en ikke-lineær tidsforståelse, som også blev brugt i Hvor alt er hvidt. Digtet afsluttes med en anråbelse til Gud om barmhjertighed.

Lidt specielt er det, at de seneste udgivelser er udkommet på dansk på det svenske Sapeur Förlag.

Kritikeren
Som kritiker ved Nordjyske Stiftstidende skabte Stokbro i 2018 postyr med sin anmeldelse af Knud Sørensens seneste digtsamling, idet han gav denne lovpriste og folkekære digters måske sidste digtsamling kun to ud af seks stjerner. Der var flere læserbreve både i Morsø Folkeblad  og i Nordjyske Stiftstidende, ligesom anmeldelsen blev omtalt i Weekendavisen.

I det hele taget er Stokbro kendt for som kritiker at have en hård og egensindig anmelderlinje. Det ses f.eks. når Lars Bukdahl skriver, at "Stokbro [er] inkarneret
avantgardeskeptisk" i modsætning til ham selv. Bukdahl fortsætter i sin Kontrovers-klumme: " Forfriskende er til gengæld hans respektløse omgang
med koryfæer som Henrik Nordbrandt og Knud Sørensen; aldrig har en
lyrikanmeldelse forarget så meget, som da to stjerner-anmeldelsen af Knud S.
blev bragt i Morsø Folkeblad".

Fra november 2020 fungerer Stokbro som lyrikanmelder ved Kulturen.nu indtil sitet lukkede ned i november 2022; Kulturen.nu blev etableret af nogle af de tidligere redaktører på den nedlagte kulturredaktion på Nordjyske Stiftstidende.

Bibliografi
 Kerygma, 2002
 Affald, 2010
 Fjernarkiv, 2011
 Zerstörung, 2012
 Poetik, 2017
 Hvor alt er hvidt, 2018
 Adorno. Et digt om Europa, 2019
 Tidsler, 2020
 Eksistentiel nødvendighed, 2022
 Kort over kraniets mørke floder, 2023

Referencer

Digtere fra Danmark
Personer fra Hjørring
Dansksprogede forfattere fra Danmark
Mandlige forfattere i det 21. århundrede

Christian Rømer Stokbro


NGC 6610 (NGC 6574) je prečkasta spiralna galaktika u zviježđu Herkulu. Naknadno je utvrđeno da je NGC 6574 ista galaktika.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6610
  Auke Slotegraaf: NGC 6610 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6600 - 6649

6610

NGC 6610


La Revue du ski est un magazine de ski, créé en 1930 par Jacques Dieterlen, qui devient le journal officiel de la Fédération française de ski en 1931, jusqu'à sa disparition en septembre 1939.

Historique
Après sa création en 1924 la Fédération française de ski lance en 1927 son premier journal officiel, intitulé Le Ski. Une vingtaine de numéros paraissent jusqu'en 1930.

En janvier 1930, le journaliste et écrivain Jacques Dieterlen crée à Strasbourg le mensuel La Revue du ski. L'année suivante en janvier 1931, ce magazine devient le nouveau bulletin officiel de la Fédération française de ski. Il disparaît après 97 publications, en septembre 1939 après l'évacuation des populations civiles de la ville.

Le  la fédération lance son propre journal officiel intitulé Ski français.

Description
Au cours des 10 années de parution, le logo du journal a pris différentes formes :

Ce magazine est édité en noir et blanc. Chaque année la numérotation du périodique redémarre en janvier au numéro 1.

Il traite du ski alpin, du ski nordique et du ski de randonnée en abordant l'aspect compétition et loisirs. Il décrit les stations de ski et leurs équipements, ainsi que les matériels et les techniques des différentes pratiques. Enfin il donne des comptes-rendus des compétitions nationales et internationales, sans oublier les informations fédérales.

Concurrence
Son principal magazine concurrent était Ski Sports d'hiver.

Notes et références

Presse mensuelle disparue en France
Titre de presse créé en 1940
Presse sportive en France

La Revue du ski


Nelson Cavaquinho —nacido como Nelson Antônio da Silva, Río de Janeiro, 29 de octubre de 1911 - 18 de febrero de 1986— fue un sambista carioca, compositor y cavaquinista brasileño.

Biografía

Nacido en la ciudad de Río de Janeiro, en una familia pobre, Nelson deja el colegio en la educación primaria para trabajar en una fábrica de tejido.

Desde niño tuvo contacto con la música, pues su padre Brás Antonio da Silva tocaba tuba en el grupo de la Policía Militar de su ciudad y su tío tocaba el violín. Con dieciséis años ya es conocido por tocar el cavaquinho, surgiendo así el apellido que lo acompañaría toda la vida.

En 1930 entra en la Policía Militar como su padre. Trabajando como guardia en la comunidad conocida como Mangueira, que también es una Escuela de Samba, conoce a sambistas como Cartola y Carlos Cachaca y empieza a componer.

Su primera grabación fue la canción Não Faça Vontade a Ela, en 1939, por Alcides Gerardi, pero no tuvo mucha repercusión. Años más tarde fue descubierto por Ciro Monteiro, quien grabó gran parte de su música. Comenzó a hacer presentaciones en público recién en la década de 1960, en Zicartola, bar de Cartola y Dona Zica en el centro de la ciudad de Río. En 1970 lanzó su primer LP, Depoimento de Poeta, en conjunto con Guilherme de Brito, con quien compuso siempre.

Respecto a sus composiciones señaló «Hago música para sacar los sentimientos de dentro de mi corazón y fue así desde mi primera composición». Eran además canciones simples, con letras que casi siempre hablaban de la guitarra, las mujeres, el bar, y también la muerte, como en "Rugas", "Quando Eu me Chamar Saudade", "Luto", "Eu e as Flores" y "Juízo Final". Compuso alrededor de 600 canciones.

Con más de 50 años de edad, conoció a Durvalina, treinta años más joven que el, su compañera para el resto de su vida.

Murió el 18 de febrero de 1986, con 74 años, por un enfisema pulmonar.

Discografía

 1970 - Depoimento do Poeta (Discos Castelinho)
 1972 - Nelson Cavaquinho - série documento (RCA Victor)
 1973 - Nelson Cavaquinho (Odeon)
 1985 - As Flores em Vida (Gravadora Eldorado)

Enlaces externos

Músicos de Brasil

Nelson Cavaquinho


Benin nahm in London an den Olympischen Spielen 2012 teil. Es war die insgesamt zehnte Teilnahme an Olympischen Sommerspielen. Vom Comité National Olympique et Sportif Béninois wurden fünf Athleten in vier Sportarten nominiert.

Fahnenträger bei der Eröffnungsfeier war der Judoka Jacob Nel Gnahoui.

Teilnehmer nach Sportarten

Boxen

Judo

Leichtathletik
Laufen und Gehen

Schwimmen

Weblinks

Einzelnachweise

Benin
Sommerspiele 2012

Olympische Sommerspiele 2012/Teilnehmer (Benin)


Emilie Hegh Arntzen (născută 1 ianuarie 1994, în Skien) este o handbalistă din Norvegia care joacă pentru clubul CSM București și echipa națională a Norvegiei.

Multiplă medaliată în diverse competiții internaționale, Arntzen a debutat în selecționata țării sale în anul 2014.

Palmares
Club
Liga Campionilor EHF:
 Câștigătoare: 2021

Cupa EHF:
Finalistă: 2018

Cupa României:
 Câștigătoare: 2022

Campionatul Norvegiei:
Câștigătoare: 2018, 2019, 2020, 2021

Cupa Norvegiei:
 Câștigătoare: 2017, 2018, 2019, 2020

Echipa națională
Jocurile Olimpice:
 Medalie de bronz: 2016

Campionatul Mondial:
 Medalie de aur: 2021
 Medalie de bronz: 2017

Campionatul European:
 Medalie de aur: 2014, 2016, 2020

Campionatul Mondial pentru Junioare:
 Medalie de bronz: 2012

Premii individuale
 Cel mai bun centru al lunii septembrie 2016 în Grundigligaen, sezonul 2016/2017;

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1994
Jucătoare de handbal din Norvegia
Handbaliști olimpici norvegieni
Handbaliști la Jocurile Olimpice de Vară 2016
Medaliați olimpici cu bronz norvegieni
Medaliați la Jocurile Olimpice de vară din 2016
Sportivi norvegieni în viață
Oameni din Skien

Emilie Hegh Arntzen


Amand Hubert est un missionnaire et prélat catholique français né le  à Saint-Sulpice-des-Landes, où il est mort le .

Biographie
Neveu du père Jean-Marie Renou, de la Société des missions africaines, Amand Hubert est lui-même ordonné prêtre à Lyon pour la Société des missions africaines (SMA) en 1924 et est missionnaire dans différents régions d'Égypte (Tanta, Zagazig, etc).

Il est visiteur du delta du Nil en 1938.

Nommé curé de la basilique d'Héliopolis en 1946, il devient vicaire apostolique d'Héliopolis, évêque titulaire de Saïs, en 1959. Il est en parallèle nommé assistant au trône pontifical en 1974.

Il prend part aux sessions du concile Vatican II.

Démissionnaire en 1978, il se retire au carmel de Mataria en Égypte.

Il meurt en 1980.

Il est fait chevalier de la Légion d'honneur.

Références

Bibliographie
Joseph Michel, Missionnaires bretons d'outre-mer, XIXe et XXe siècles, Presses universitaires de Rennes, 2015

Liens externes

Monseigneur Amand Hubert

Naissance en juillet 1900
Naissance dans la Loire-Inférieure
Prêtre catholique français du XXe siècle
Chevalier de la Légion d'honneur
Vicaire apostolique
Société des missions africaines
Père du concile Vatican II
Évêque catholique français du XXe siècle
Décès en juillet 1980
Décès dans la Loire-Atlantique

Amand Hubert


Baron Holland, of Holland in the County of Lincoln, and Baron Holland of Foxley, of Foxley in the County of Wiltshire, were two titles in the Peerage of Great Britain. The first barony was created on 7 March 1762 for Lady Caroline Fox, the daughter of Charles Lennox, 2nd Duke of Richmond and the eldest of the famous Lennox sisters. The second barony was created on 17 April 1763 for her husband, the prominent Whig politician Henry Fox. Lord and Lady Holland were both succeeded by their eldest son, the second Baron. He had previously represented Salisbury in Parliament. On his early death in 1774 the titles passed to his only son, the third Baron. He was also an influential Whig politician and notably served as Lord Privy Seal from 1806 to 1806 in the Ministry of All the Talents. He was succeeded by his eldest legitimate son, the fourth Baron. He sat as Member of Parliament for Horsham. He had four daughters but no sons and on his death in 1859 the titles became extinct.

The politician Charles James Fox was the second son of the first Baron and Baroness. The first Baron Holland of Foxley was the second and youngest son from the second marriage of the politician Sir Stephen Fox, and the younger brother of Stephen Fox-Strangways, 1st Earl of Ilchester, whose title was created with remainder to Henry Fox failing any heirs male of his body. Charles Richard Fox was the illegitimate son of the third Baron by his mistress and future wife, Lady Webster.

Barons Holland, of Holland (1762)
Georgiana Caroline Fox, 1st Baroness Holland (1723–1774)
Stephen Fox, 2nd Baron Holland (1747–1774)
Henry Richard Vassall-Fox, 3rd Baron Holland (1773–1840)
Henry Edward Fox, 4th Baron Holland (1802–1859)

Barons Holland, of Foxley (1763)
Henry Fox, 1st Baron Holland (1705–1774)
Stephen Fox, 2nd Baron Holland (1747–1774)
Henry Richard Vassall-Fox, 3rd Baron Holland (1773–1840)
Henry Edward Fox, 4th Baron Holland (1802–1859)

See also
Baron Holand
Earl of Holland
Earl of Ilchester
Duke of Richmond

References

Baronies in the Peerage of Great Britain
Extinct baronies in the Peerage of Great Britain
Fox family (English aristocracy)

Baron Holland


Karacatepe, Karabük ilinin Safranbolu ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Karabük il merkezine 24 km, Safranbolu ilçe merkezine 16 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Safranbolu belde ve köyleri

Karacatepe


Mariano Rampolla del Tindaro (17. kolovoza 1843. – 16. prosinca 1913.) bio je talijanski prelat Rimokatoličke Crkve i kardinal. Bio je posljednji kardinal koji je prigodom izbora za papu uložio veto kao jus exclusivae katoličkih monarha.

Godine 1887. imenovan je kardinalom.

Izvori

Talijanski kardinali
Talijanski biskupi

Mariano Rampolla


Ahameniş İmparatorluğu ya da Hehamenişiler (; , , İmparatorluk), MÖ 6. yüzyılda Büyük Kiros tarafından kurulan, tarihteki ilk Pers devletidir.

Tarihçe

MÖ 550'de Persler Büyük Kiros önderliğinde birleşerek kuzeydeki Medler'i yıkmış ve bir devlet haline gelmişlerdir. Bundan sonra Kyros fetih hareketlerine girişmiştir. Bu fetihlerde ise Babil, Fenike gibi zengin yerleri fethedip ülkeyi zengin bir krallık haline getirmiştir. Urartu, Manna devletini, Lidya'yı ve Krezus'un servetini ele geçirip tüm Anadolu'yu hakimiyeti altında birleştirmiştir. Anadolu'yu ele geçirdikten sonra Babil'e saldırmış ve orayı da fethedip kendini Babil kralı ilan etmiştir. Bundan sonra ise Mısır'a saldırma hazırlıklarına başlamış, kuzeydoğuyu sağlamlaştırmak için İskit-saka imparatorluğu ile savaş yapmış ve bu savaşların birinde Kraliçe Tomris'in ordusuna mağlup olarak ölmüştür.

Yerine ise oğlu Kambis geçmiştir. Kambis devrinde Mısır fethedilmiş, Kartaca'ya kadar Pers ordusu ilerlemiş ancak Kartacalıları geçememiştir. Kambis döneminde İranlı kabileler ayaklanmışlardır, bunlar Gomata isimli bir Med rahibinin başını çektiği Mecusilerdir.

Kambis Mısır dönüşü ölmüş, yerine ise ünlü Pers İmparatoru I. Darius geçmiştir. İlk olarak kabile isyanlarını bastırmış ve çeşitli alanlarda devrim niteliğindeki hareketlere girişmiştir. I. Darius da fetih hareketlerine girişmiş, İmparatorluk sınırları doğuda Hindistan'a dayanmıştır. Kafkasya'ya doğru İskitlere karşı da sefer yapmış ama başarısızlıkla sonuçlanmıştır. Daha sonra batıya yönelip, Trakya, Makedonya ve Ege'ye saldırıp buraları ele geçirmiştir.

Bunun üzerine Spartalılar, Darius ve oğlu I. Serhas'e karşı Salamis Deniz Savaşı'nı yapmışlardır. Salamis Deniz Savaşı'nda elde edilen ganimetlerin bütünü Büyük İskender'in fethinde ele geçirilmiştir.

II. Artaserhas döneminde devlet hızla çözülmeye başlamış, İmparatorluk'ta ayaklanmalar olmuş, Mısır bağımsızlığını ilan etmiştir. İsyanlar güçlükle bastırılmış ama daha sonra III. Darius döneminde Ahameniş İmparatorluğu'na Büyük İskender son vermiştir.

Ahameniş imparatorluğu tarihte Ortadoğu'da kurulmuş olan en büyük imparatorluklardan biridir. Ege'ye ve Hindistan'a uzanan, gerçek anlamda bir imparatorluk gerçekleştirilmiştir.

Etimoloji
Açıkça, Haxāmaniš Haxām+aniš dir, ilki adaçayı anlamına gelen İbranice חכם'den, ikincisi ise Anshan'dan gelmektedir.

Mimari

Pers mimarisinin en güzel örneği, kalıntıları günümüze kadar ulaşan ve Susa'da yer alan 100 sütunlu Kraliyet Sarayı'dır. I. Darius yazıtında, bu sarayın Mısırlı, İyonyalı, Babilli, Lidyalı vb. tutsaklar tarafından yapıldığını anlatır. Persler hâkimiyeti altındaki halklardan ilham alsalar da, mimari ve sanatları kendilerine özgüdür.

Yazı, dil ve edebiyat
Ahamenişler, kuruluşlarından I. Darius'a değin uzanan süreç boyunca hem resmî dil hem de geçer dil olarak Elamca'yı kullanmışlardır. Elamca'nın resmî kullanımı, Persepolis yönetsel belgelerinde görülmektedir. Büyük taş yazıtlar, her daim Elam dili ile yazılmış ve Elamca'ya ek olarak Akadca da kullanılmıştır.

I. Darius döneminde, Mezopotamya'da yaygınca kullanılmakta olan Aramice, imparatorluğun yeni resmî dili konuma getirilmiştir. Bu dil, geniş devletin türlü bölgelerinden farklı halkların ve farklı dillerin anlaşması için bir aracı konumuna gelmiştir. Çağdaş bilim dünyasının Resmi Aramice ya da İmparatorluk Aramicesi olarak adlandırdığı bu dilin, devletin resmî dili olarak kullanılması; Ahamenişlerin, büyük imparatorluğu ellerinden geldiğince bir arada tutabilmelerinde çok büyük bir etkiye sahiptir. Richard Frye, İmparatorluk Aramice'sini, Ahamenişlerin geçer dili olarak tanımladıktan sonra Aramice'nin kullanımının, devlet içinde, düşünüldüğünden bile çok daha ileri düzeyde olduğunu ve çok daha büyük bir nüfuza sahip olduğunu belirtir. Devletin yıkılmasından yüzlerce yıl sonra bile Arami alfabesi ve sayısız Aramice sözcük, Persçe'de yaşamaya devam edecektir.

Ahameniş yönetiminin, resmî yazışmalarını Grekçe olarak da yaptığı görülmektedir. Grekçe, devlet içinde yaygın bir bürokrasi dili olarak kullanılmıştır. Greklerin, devletin çekirdek bölgelerine yayılıp burada iş edinerek yaşadıkları bilinmektedir. Birçok etnisiteyi barındıran Susa sarayında, Yunanlar da bulunmuş ve buna bağlı olarak bu bölgeden günümüze Grekçe yazıtlar ile kısa bir Grekçe tablet kalmıştır.

Devlet içinde resmî bir yeri olmayan Persçe ise tüm dönemlerde atıl durumda olmuştur. Öyle ki II. Artaserhas döneminden kalan belgelerden anlaşıldığına göre devletin resmî görevlileri bile Pers dilini yeterince öğrenmemiştir ve bu dili yazıtlara geçirirken dilbilgisi ve yazım kurallarını yanlış aktarmışlardır. Sonuç olarak resmî görevliler bile bu dili çok önceden unutmuşlardır ve nadir olarak görülen Pers dilinin kullanımı sırasında ise sözcük dağarcığını artırarak dili kullanışlı duruma getirmek için eski yazıtlarda kullanılan dillerden sözcükler toplamışlardır.

Bilim

Pers İmparatorluğunda bilim Mezopotamya kadar gelişmemiştir. Takvimleri Babil etkisiyle geliştirilmişti. Dareikos denilen bir para birimi darp etmişlerdir. Herodot'un anlattığına göre, Persler vergi geliri olarak diğer halklardan aldıkları paraları eritip tekrar para olarak basıyorlardı.

Din
Perslerin dininde gökyüzü, su, ateş ve toprağın önemli bir yeri vardı. Ahura Mazda (ya da Hürmüz) adlı tanrıya tapılan Zerdüştlük (veya Mazdaizm) dininin dışında yerel Hint-Avrupa dinleri de vardı. Bu din özellikle Pers soyluları arasında yaygındı. Düalizm ilkesinin belirgin olduğu dinlerden biridir. Eşit iki güç arasındaki savaşa, Hürmüz yani iyilik ve Ehrimen yani kötülük arasındaki savaşa, dayalı bir prensibi vardır.

Ahameniş İmparatorluğu hükümdarları

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Kiros Silindiri

Dış bağlantılar
 Lissner, Ivar (çev: Adli Moran),  (2006), Uygarlık Tarihi, İstanbul:Nokta Yayınları, ISBN:
 mecusiler
 Eshat Ayata, Zerdüşt Avesta Bölümler - Kora Yayın, Ocak 1998

Ahameniş İmparatorluğu


Soledad de la Cruz, cuyo nombre secular era Soledad Rodríguez Pérez (Zamora, 1 de febrero de 1904 - Madrid, 28 de octubre de 1965) fue una religiosa española fundadora de la «Congregación de Misioneras del Divino Maestro» junto a Francisco Blanco Nájera.

Vida

Primeros años
A los cinco se trasladó a vivir a Madrid tras el fallecimiento de su padre, donde asiste al Colegio de las Huérfanas de la Beata María Ana de Jesús. Con 16 años ingresa en las Escolapias, siendo consagrada en 1929. Trabajó como profesora en el Colegio de Santa Victoria en Córdoba.

Fundadora
En esta ciudad coincide con Francisco Blanco Nájera, fundando entre ambos la «Congregación de Misioneras del Divino Maestro» en 1944. Al año siguiente, abrió el primer colegio en Baza, con la ayuda del obispo de Guadix, Rafael Álvarez Lara. Posteriormente fundó colegios en Venezuela, Congo, Francia, Alemania y Colombia. Con una salud muy debilitada murió el 28 de octubre de 1965, reposando sus restos junto a los del obispo Blanco Nájera en la Casa Noviciado de Orense, que ella había inaugurado en 1964.

Religiosos de la provincia de Zamora
Religiosos de España del siglo XX
Fundadores de una orden o congregación católica
Españolas del siglo XX
Fallecidos en Madrid

Soledad Rodríguez Pérez


Cet article relate le parcours de léquipe des Pays-Bas de football lors de la Coupe du monde organisée au Qatar du 20 novembre au .

Qualifications

|}

Préparation

Matchs de préparation à la Coupe du monde
Liste détaillée des matches des Pays-Bas depuis sa qualification à la Coupe du monde :

Match amicaux

Ligue des Nations

Effectif
L'effectif des Pays-Bas, est dévoilé le .

Compétition

Format et tirage au sort
Le tirage au sort de la Coupe du monde a lieu le vendredi  au Centre des expositions à Doha. C'est le classement de mars qui est pris en compte, la sélection se classe  du classement FIFA, et est placée dans le chapeau 2.

Premier tour

Sénégal - Pays-Bas

Pays-Bas - Équateur

Pays-Bas - Qatar

Huitième de finale

Pays-Bas - États-Unis

Quart de finale

Pays-Bas - Argentine

Statistiques

Temps de jeu

Buteurs

Passeurs décisifs

Notes et références

2022
Pays-Bas
Football aux Pays-Bas en 2022

Équipe des Pays-Bas de football à la Coupe du monde 2022


Kosningar í Bandaríkjunum fóru fram þann 5. nóvember árið 1940.
 Forsetakosningar í Bandaríkjunum 1940
 Öldungadeildarkosningar í Bandaríkjunum 1940
 Fulltrúadeildarkosningar í Bandaríkjunum 1940
 Fylkisstjórakosningar í Bandaríkjunum 1940

1940
1940

Kosningar í Bandaríkjunum 1940


تصفيات كأس أوروبا للشباب لكرة القدم 2011 - المجموعة الخامسة التي تضم 5 منتحبات. وهم يتنافسون لحجز مقعد لنهائيات كأس أوروبا للشباب تحت 21 سنة 2011.

المجموعة

تصفيات بطولة أوروبا تحت-21 لكرة القدم 2011

تصفيات كأس أوروبا للشباب لكرة القدم 2011 - المجموعة السابعة


Lepton, temel parçacıklardan birisidir ve maddenin yapı taşıdır. En çok bilinen lepton, atomda bulunarak atomun kimyasal özelliklerini belirleyerek neredeyse tüm kimyayı oluşturan elektrondur. İki temel lepton sınıfı vardır: yüklü leptonlar (ya da elektron benzeri leptonlar olarak da adlandırılır) ve nötr leptonlar (nötrino olarak bilinir). Yüklü leptonlar diğer parçacıklarla birleşerek atom ya da pozitronyum gibi bileşik parçacıklar meydana getirirken nötrinolar diğer parçacıklarla etkileşime girmezler ve bu sebepten algılanmaları çok zordur.

Üç nesil oluşturan ve çeşni adı verilen bilinen altı tip lepton vardır.
İlk nesil leptonlar elektronik leptonlar olarak anılır, elektron ve elektron nötrinosunu;
ikinci nesil müonik leptonlar olarak bilinir, müon ve müon nötrinosunu;
üçüncü nesil ise tauonik leptonlar olarak bilinir, tau ve tau nötrinosunu içerir.
Elektron, yüklü leptonlardan en küçük kütleye sahip olandır. Daha büyük kütlelere sahip olan müonlar ve taular hızlı bir şekilde parçacık bozunumu (daha büyük kütleli bir parçacığın daha küçük kütleli bir parçacığa bozunması) ile elektrona dönüşür. Elektron en istikrarlı olan leptondur ve evrende çoğunlukla bulunan leptondur(tau ve müonlar ancak kozmik ışınlar veya hızlandırıcı çarpışmaları gibi yüksek enerji çarpışmalarında oluşur).

Leptonların elektrik yükü, spin ve kütleyi içeren temel özellikleri vardır. Kuarkların tersine leptonlar güçlü kuvvetin konusu değildir. Leptonlar diğer üç temel kuvvetle (yerçekim kuvveti, elektromanyetik kuvvet (elektrik yükü nötr olan nötrinolar hariç) ve zayıf kuvvet) etkileşime girer. Her bir leptona karşılık gelen karşı-lepton olarak bilinen bir karşı-parçacık vardır. Bunlar leptonlardan sadece bazı özellikleri eş büyüklük zıt işaret şeklinde farklılık gösterir. Ancak bazı belirli teorilerde, nötrinonun kendi karşı-parçacığı olduğunu savunur, ancak bunun doğruluğu hala tartışılmaktadır.

İlk yüklü lepton olan elektron 19. yüzyılın ortalarında teorize edilmiş ve 1897 J. J.Thomson tarafından keşfedilmiştir. İkinci keşfedilen müon 1936'da Carl D. Andeerson tarafından keşfedilmiş, ancak o zaman için yanlış sınıflandırılarak mezon olarak anılmıştır. Yapılan incelemelerden sonra mezonların özelliğini taşımadığı, daha çok elektron gibi davrandığını, sadece daha ağır bir kütleye sahip olduğu ortaya çıkmıştır. 'Leptonlar'ın bir aile olarak kabul edilişi 1947'ye kadar sürmüştür. İlk nötrino elektron nötrinosu 1930'da Wolfgang Pauli tarafından beta bozunmasını açıklamak için öngörülmüştür. Bu nötrino ilk defa Cylde Cowan ve Frederick Reines tarafından yapılan Cowan-Reines nötrino deneyinde bulgulanmıştır. Müon nötrinosu 1962'de Leon M. Lederman, Melvin Schwartz ve Jack Steinberger tarafından ve tau nötrinosu 1974 ile 1977 arsında Martin Lewis Perl ve işbirlikçileri Stanfor Doğrusal Hızlandırıcı Merkezi ve Lawrence Berkeley Ulusal Laboratuvarı tarafından keşfedilmiştir. Tau nötrinosu Fermilab'daki DONUT işbirliği Temmuz 2000'de keşfini duyurana kadar algılanamamıştır.

Leptonlar Standart Model'de önemli bir yer tutar. Elektron, proton ve nötron yanında atomun bir parçasıdır. Lepton karşı lepton birleşimi pozitronyum gibi elektron yerine tau veya müonun olduğu egzotik atomlar da oluşturulabilir.

Etimolojisi
Lepton ismi 'ufak, küçük şey' anlamına gelen Yunanca "λεπτόν" (lepton)(cinsiyetsiz hali "λεπτός" (leptos)) kelimesinden gelmektedir. Lepton ilk olarak 1948'de fizikçi Léon Rosenfeld tarafından kullanılmıştır.

Tarihçe
İlk lepton 1897'de J. J. Thomson ve İngiliz ekibi tarafından keşfedilmiştir. Ardından 1930'da Wolfgang Pauli tarafından beta bozunmasında enerjinin korunumu, momentumun korunumu ve açısal momentumun korunumunu sağlamak için elektron-nötrinosunu öngörülmüştür. Pauli giren ve çıkan parçacıklar arasındaki enerji, momentum ve açısal momentum farkını taşıyan bir parçacığın varlığını öngörmüştür. Elektron-nötrinosu o zamanlar nötrino çeşnileri (ya da "nesil"leri) olup olmadığı bilinmediğinden sadece nötrino olarak adlandırılmıştı.

Elektronun keşfinden 40 yıl sonra, 1936'da Carl D. Anderson, müonu keşfetti. Kütlesinden dolayı bunu lepton yerine önce mezon olarak sınıflandırıldı. Daha sonrasında müonun mezondan çok elektron gibi davrandığı keşfedildi, çünkü müon güçlü kuvvetle etkileşmez. Bunun ardından elektron, müon ve elektron-nötrinosu, lepton olarak sınıflandırıldı. Öncesinde teorik olarak tahmin edilse de, nötrino çeşnisi olduğu ancak 1962'de Leon M. Ledeman, Melvin Schwartz ve Jack Steinberger tarafından müon-nötrinosunun keşfiyle kanıtlanmış ve bilimadamları bu çalışmaları sayesinde 1988'de Nobel Ödülü'nü almıştır.

Tau ilk olarak 1974 ve 1977 arasında Martin Lewis Perl ve SLAC LBL grubundaki iş arkadaşları tarafından yapılan bir dizi deneyde keşfedilmiştir. Tıpkı elektron ve müonda olduğu gibi tauya da karşılık gelen bir nötrinonun varlığı tahmin edilmiştir. Tau-nötrinosunun varlığı ile ilgili ilk ipucu, tıpkı elektron-nötrinosunu bulmada yol göstermiş olan tau bozunumundaki eksik enerji ve momentum oldu. Tau-nötrinosunun ilk algılanışını Fermilab'daki DONUT işbirliği tarafından 2000'de yapıldı ve standart modelin doğrudan gözlemlenebilen son parçacığı oldu.

Mevcut verilerin tamamı üç lepton nesli olduğunu tutarlı biçimde göstermesine rağmen, bazı parçacık fizikçileri dördüncü bir neslin olduğu görüşünü savunnur. Bu dördüncü nesil leptonun kütlesi için alt sınır 100.8 GeV/c² ve ona karşılık gelen nötrinonun kütlesi için alt sınır 45.0 GeV/c² olarak öngörülüyor.

Özellikler

Spin ve kıralite
Leptonlar ½ spine sahiptir, bu sebepten fermiyondurlar ki bu onları Pauli dışlama ilkesine uymaları gerektiği anlamına gelir: aynı türe ait iki lepton tam olarak aynı seviyeye sahip olamaz.Bunun anlamı leptonların sadece iki farklı spine sahip olabilirler, aşağı ya da yukarı.

Diğer ilişkilei bir özellikte sarmallıkla ilişkili olan kiralitedir.Parçacığın sarmallığı, spininin momentumuna göre durumuyla belirlenir: momentumuyla aynı yönde spine sahip parçacıklar sağ-yönlü sarmallığa, tersi durumda sol-yönlü sarmallığa sahiptir.Eğer bir parçacık kütlesiz ise spinine göre momentumunun yönü bağımsızdır; ancak kütleli parçacıklarda momentumun yönü baskın gelerek  Lorentz dönüşümleriyle sarmallığı çevirebilir.Kıralite teknik bir terimdir(Poincare grubu altında dönüşüm davranışı üzerinden tanımlanır), kütlesiz parçacıkların sarmallığına yakınsar ve kütleli parçacıkların sarmallığını açık bir şekilde tanımlar.

Birçok kuantum alan teorisinde - kuantum elektrodinamiği ve kuantum renk dinamiği gibi- sol-yönlü ve sağ-yönlü olması eştir. Ancak standart modelde sağ-yçnlü ve sol-yönlü olanlar karşı-simetrik olarak davranırlar.Sadece sol-yönlü fermiyonlar zayıf kuvvetle ortaklaşırken, sağ-yönlü nötrino yoktur. Bunlar denklik ihlaline örnektir.Literatürde sol-yönlü alan L alt indisi ile, sağ-yönlü ise R alt indisi ile gösterilir.

Elektromanyetik etkileşim

Leptonların en baskın özelliklerinden birisi elektrik yüküdür, Q. Yükün büyüklüğü elektromanyetik etkileşimin etkisini belirler. Parçacığın yükü ürettiği elektrik alanın gücünü (Coulomb yasasına bakınız) ve dış bir elektrik ya da manyetik alanla etkileşme gücünü(Lorentz kuvvetine bakınız) belirler. Tüm nesiller Q= -1 (geleneksel olarak bir parçacığın yükü temel yük biriminde ifade edilir) olan bir lepton ve yükü sıfır olan bir lepton içerir. Yüklü lepton genel olarak "yüklü artı lepton" ve yüksüz olan lepton ise nötrino olarak anılır.Örneğin birinci nesil negatif yüklü olan e- ve yüksüz olan νe içerir.

Kuantum alan teorisinde yüklü bir parçacığın elektromanyetik etkileşimi yüklü parçacığın elektromanyetik alanın kuantumu olan fotonla etkileşmesi olarak ifade edilir.

Leptonların spin şeklinde içkin bir dönmeleri olduğundan, yüklü leptonlar manyetik alan üretir.Manyetik dipol momenti μ'nün büyüklüğü:

,

m, leptonun kütlesi; g leptonun g-faktörüdür. Kuantum mekaniğinin birinci derece yaklaşımı g faktörünün tüm leptonlar için 2 olduğunu kabul eder. Ancak daha yüksek derecede kuantum etkileri Feymann diyagramındaki döngülerden dolayo değerde düzeltme yapar. Anormal manyetik dipol momenti olarak anılan bu değerdeki düzeltme kuantum alan teorisinden çok etkilenir ve standart modelin doğruluğunu kontrol etmek için kullanılabilir. Teorik ve deneysel anarmol manyetik dipol momenti değerleri anlamlı sekis figure kadar tutarlıdır.

Zayıf etkileşim

Standart modelde sol-yönlü yüklü lepton ile sol-yönlü nötrino, zayıf izospin SU(2) ayar simetrisinin spinöruna (T=1/2) dönüşen ikili(νeL,eL-) olarak düzenlenir. Bunun anlamı, bu parçacıklar sırasıyla izospin yansıması T3 'ün 1/2 ve -1/2 öz-değerleriyle öz-düzenleridir. Sağ-yönlü nötrinolar yoktur, ancak sağ-yönlü leptonlar zayıf izospin sabitine (T=0) dönüşür ve bunlar zayıf kuvvetle etkileşime girmezler.

Higgs mekanizması zayıf izospin SU(2) ayar alanı ile zayıf aşırı yük SU(1) simetrisini bileştirerek zayıf etkileşimi sağlayan üç kütleli bozon vektörü (W+, W-, Z0) ve elektromanyetik etkileşime sebep olan kütlesiz bir bozon, foton, kabul eder.Elektrik yükü Q'''yüz hesaplamada izospin yansıması T3 ve zayıf aşırı yük YW ile Gell-Mann-Nishijina formülünün yardımıyla hesaplanabilir.Q = T3 + YW/2

Gözlenmiş tüm yüklü parçacıkları açıklayabilmek için sol-yönlü zayıf izospin ikilisinde (νeL,eL- YW= -1 olmalısı gerekirken, sağ-yönlü izospin sabiti e-R  'nin YW= -2 olması gerekir.

 Kütle

Standart modelde leptonlar içkin bir yükü olmadan başlar. Yüklü leptonlar (elektron, müon ve tau) Higgs alan ile etkileşimlerinde kütle kazanırken, nötrinolar yüksüz kalmaya devam ederler. Nötrinoların yüksüz kalması farklı nesillerin karışarak kuark oluşturmaması anlamına gelir. Bu güncel verilerle tutarlıdır.

Ancak yapılan deneylerde -çoğunlıkla nötrino salınımı deneylerinde- nötrinonun 2 [[eV/c2]]'den az çok küçük bir kütlesi olduğunu göstermektedir. Bu standart modelin ötesinde de bir fizik olduğunun ipucunu verir. Şu an için en geçerli olan yaklaşım Seesaw mekanizması sol-yönlü nötrinoların karşılık geldikleri leptonlara göre neden çok küçük kütlelere sahip olduğunu ve neden sağ-yönlü nötrinoların gözlemlenmediğini açıklayabilmektedir.

 Leptonik sayılar

Standart modelde her neslin zayıf izospin ikilisine değişmeyen birer leptonik sayı atar.Elektron ve elektron nötrinosunun elektronic sayı Le =1; müon ve müon nötrinosunun müonik sayı Lμ =1; tau ve tau nötrinosunun tauyik sayı Lτ =1 vardır. Her nesle karşılık gelen karşı-leptonların da -1 leptonik sayıları vardır.

Leptonik sayıların korunumu, parçacıklar etkileştiğinde ayna nesle ait lepton sayısının sabit kaldığı anlamına gelir.Bu lepton ve karşı-leptonların bir nesilde çift olarak yaratıldığını ifade eder. Örneğin aşağıdaki süreçler leptonik sayıların korunumu dahilinde gerçekleşebilir:

e- + e+ = Y+Y,
τ-+τ+ = Z0+Z0,

ancak aşağıdakiler gerçekleşemez:

Y= e-+μ+,
W-=e-+ντ,
Z0=μ-+τ+.

Ancak nötrino salınımının tek olarak leptonik sayıların korunumunu ihlal ettiği biliniyor. Bu ihlal standart modelin ötesinde bir fiziğin olması ihtimali için önemli bir göstergedir. Topalm lepton sayısı (L) korunumu daha geçerli bir yasadır; ancak bu da kısmi olarak kiral anarmallik tarafından ihlel edilir.

 Evrensellik

Leptonlar ile ayar bozonu arasındaki çiftleşme çeşni den bağımsızdır(etkileşimleri tüm leptonlar için aynıdır). Bu özelliğe lepton evrenselliği adı verilir ve özellikle Stanford Doğrusal Hızlandırıcı Merkezi ve büyük Elektron-Pozitron Çarpıştırıcısı deneylerinde müon ve taunun yaşam süresini ve Z bozonunun kısmi bozunma genişliğini test etmek için kullanılmaktadır.

Müonun [[μ-]]=[[e-]]+[[~νe]]+[[νμ]] sürecindeki bozunma oranı (Γ) için yaklaşık olarak şu ifade verilebilir (daha ayrıntılı bilgi için müon bozunmasına bakınız):

 K1 bir sabit, GF Fermi eşleşme sabiti.Taunun [[τ-]]=[[e-]]+[[~νe]]+[[νμ]] sürecindeki bozunma oranı aynı şablondaki bir ifadeyle verilir:

 K2 bir sabit. Elektron-müon evrenselliği K1=K2 getirir:

Bu tau bozunmasının elektron modu (%17.85) ve müonik mode (%17.36) için dallanma oranı (küçük bir hatayla) eşit olamsını açıklar.Bir leptonun (τ1) yaşam süresi ile bozunma oranı arasındaki ilişki:

 B(x→y) ve Γ(x→y) dallanma oranı ve x→y sürecindeki resonans aralığı.

Tau ve müon yaşam süresi oranı:

 2008 Parçacık Fiziği İncelemesi'nin değerleri göz önüne alındığında mau ve tau yaşam süresi oranı ~1.29x10−7 olarak bulunur. Ölçülmüş yaşam süresi oranı ~1.31x10-7 karşılaştırıldığında K1 ve K2 sabit olmadıkları, leptonun kütlesine bağlı olduğu görülmektedir.

 Leptonlar tablosu

 Ayrıca bakınız
 Parçacık fiziği
 Standart Model

 Kaynakça

Sakurai, J.J. (1994). Modern Quantum Mechanics (Revised Edition), pp 361–363. Addison-Wesley Publishing Company, ISBN 0-201-53929-2.
Srednicki, Mark (2007). Quantum Field Theory'', Cambridge University Press, ISBN 978-0521864497.
 "Lepton (physics)". Encyclopædia Britannica. Retrieved 2010-09-29
 R. Nave. "Leptons". HyperPhysics. Georgia State University, Department of Physics and Astronomy. Retrieved 2010-09-29.
 W.V. Farrar (1969). "Richard Laming and the Coal-Gas Industry, with His Views on the Structure of Matter". Annals of Science 25: 243–254. doi:10.1080/00033796900200141.
 T. Arabatzis (2006). Representing Electrons: A Biographical Approach to Theoretical Entities. University of Chicago Press. pp. 70–74. ISBN 0226024210.
 J.Z. Buchwald, A. Warwick (2001). Histories of the Electron: The Birth of Microphysics. MIT Press. pp. 195–203. ISBN 0262524244.
 J.J. Thomson (1897). "Cathode Rays". Philosophical Magazine 44: 293.
 S.H. Neddermeyer, C.D. Anderson (1937). "Note on the Nature of Cosmic-Ray Particles

Lepton


Luvijci su bili indoeuropski narod srodan Hetitima. Naseljavali su dio jugoistočne Male Azije koji je bio dio hetitske države u 2. tisućljeću pr. Kr. Nakon propasti nove hetitske države koje se dogodilo oko 1200. pr. Kr., ušli su u sastav sirijskih država nasljednica. Upotrebljavali su luvijski jezik te su se koristili klinastim pismom importiranim iz Mezopotamije kao i jedinstvenim hijeroglifskim pismom koje su ponekad koristili i Hetiti.

Izvori

Vidi još
 Luvijski jezik

Vanjske poveznice

 Luvijci, Proleksis enciklopedija
 Luwian, Encyclopædia Britannica

Anatolski narodi
Nestali narodi
Stari narodi i civilizacije

Luvijci


Damendoppel der Olympischen Sommerspiele 1992.

Titelverteidigerinnen waren Zina Garrison-Jackson und Pam Shriver. Das Finale bestritten Gigi Fernández und Mary Joe Fernández gegen Conchita Martínez und Arantxa Sánchez Vicario, das Gigi Fernández und Mary Joe Fernández in zwei Sätzen gewannen.

Setzliste

Zeichenerklärung

Ergebnisse

Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Weblinks
 Draw auf ITFtennis.com (englisch)

Tennis-Damendoppel
1992
Tennisturnier in Barcelona
Tennisturnier 1992

Olympische Sommerspiele 1992/Tennis/Damendoppel


Abdullah el Hag (født 16. april 1910 i Egypten, død 19. april 1984 i Göteborg) var egyptisk født, men begyndte som 23-årig at arbejde som artist ved omrejsende tivolier. Han har blandt andet været tilknyttet Cirkus Arena i en længere periode.

Andre beskæftigelser og fremtrædender
Abdullah har også været tilknyttet tv gennem Janne "Loffe" Carlssons show Loffe på cirkus, hvor han også spillede stærk mand.

Henvisninger

Cirkusartister

Abdullah el Hag


Diegetisk og ekstradiegetisk lyd er to former for lyd i film og tv. Diegetisk lyd er lyd, der både kan høres af publikum og personerne i filmen, mens ekstradiegetisk lyd er det, som kun seeren kan høre. Udtrykket kommer af begrebet diegese, der henviser til den "verden" eller univers, som filmen skaber. Diegetisk lyd kaldes også reallyd.

Referencer

Film
Film- og videoteknologi
Filmæstetik

Diegetisk og ekstradiegetisk lyd


Savari est la désignation donnée aux régiments réguliers de cavalerie libyenne du Corps royal des troupes coloniales en Tripolitaine et en Cyrénaïque. Le mot  est dérivé d'un terme persan pour  (Savārān).

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Campagne d'Afrique de l'Est
 Histoire militaire de l'Italie pendant la Seconde Guerre mondiale
 Libye italienne
 Compagnies méharistes sahariennes
 Zaptié

Bibliographie
 Le Uniformi Coloniali Libiche 1912 - 1942 – Priero Crocaini and Andrea Viotti.
 Inside Africa – John Gunther
 World Armies – John Keegan

Unité ou formation militaire dissoute en 1943
Unité ou formation militaire créée en 1912
Unité militaire italienne
Histoire de l'Italie pendant la Seconde Guerre mondiale

Savari


Kokainska pasta, vrsta psihoaktivne droge kokaina. Poluproizvod je između koke i čistog kokaina. Konzumenti ju puše. Izgleda kao smeđa smjesa. U njoj su razni dodatci a uglavnom ju se miješa s marihuanom  ili duhanom. Uglavnom ju se konzumira u Peruu. Izaziva štetne posljedice kao svaki kokainski proizvod, fizičko i psihičko propadanje. Kokainska pasta je vlažna i pastozna smjesa, ali može biti i prašak, bijele do smeđe boje, ovisno o stupnju pročišćavanja. U Hrvatskoj je rijetka.

Izvori

Vanjske poveznice
(nje.) Drugcom.de Freebase

Psihoaktivne droge

Kokainska pasta


Galantheae, tribus lukovičastih trajnica koji čini dio potporodice Amaryllidoideae, porodica zvanikovki. Glavni predstavik koji je tribusu do ime je rod visibaba (Galanthus) s 21 vrstom i njemu srodni rodovi drijemovac (Leucojum) s 3 i Acis s 9 vrsta.

Po životnom obliku su geofiti. Vrstama ovog tribusa domvina je uglavnom Europa (Sredozemlje), te na istok preko Male Azije do Irana.

Rodovi
 Acis Salisb.
 Galanthus L.
 Leucojum L.

Sinonimi
 Ruminia Parl.

Izvori

Amaryllidoideae

Galantheae


Pokolj u Avtovcu u Istočnoj Hercegovini jedan je od prvih četničkih masovnih zločina u II. svjetskom ratu. Počinili su ga četnički ustanici pod vodstvom Radojice Perišića u vrijeme tzv. Vidovdanskog ustanka 1941. godine.

Zbog nezadovoljstva srpskog stanovništva uspostavom Nezavisne Države Hrvatske, te postupcima vlasti i divljih ustaša koji su već početkom lipnja počeli uhićivati članove četničkih udruženja i druge Srbe u Istočnoj Hercegovini (prema tvrdnjama kasnije komunističke historiografije - koja je ustanak pripisivala komunistima, čak i ne spominjući četnike koji su ustanak zapravo predvodili i potom do kraja rata većinu vremena kontrolirati Istočnu Hercegovinu - i ubijati te uhićene Srbe), započeli su u Istočnoj Hercegovini i prije Vidovdana 28. lipnja 1941. godine oružani sukobi, u čijem su pokretanju sudjelovali i neki četnički vođe iz Crne Gore.

Nakon što su četnički ustanici 15. lipnja 1941. kod Ljubinja pobacali u jamu 28 muslimana (15 žena, 3 muškarca i desetero djece), na sam Vidovdan 28. lipnja 1941. god. su ustanici napali selo Avtovac u blizini granice s Crnom Gorom. Nakon što su mještani koji su branili selo ostali bez streljiva, uglavnom su uspjeli pobjeći iz sela, a ustanici su potom pobili 47 mještana koji su u selu bili ostali, uglavnom žena i djece. Svi ubijeni bili su muslimanske vjeroispovijedi. Selo Avtovac su ustanici spalili.

Izvori

Četnički zločini u Drugom svjetskom ratu

Četnički pokolj u Avtovcu 28. lipnja 1941.


Cheikh Ahmadou Bamba Mbacke Dieng (Pikine, 23 de março de 2000), conhecido apenas por Bamba Dieng, é um futebolista senegalês que atua como atacante. Atualmente, joga pelo  e pela Seleção Senegalesa.

Carreira
Dieng estreou profissionalmente na temporada 2019–20, atuando pelo Diambars, marcando 12 gols em 14 partidas e conquistando a artilharia do Campeonato Senegalês, que não chegou a ser concluído devido à pandemia de COVID-19.

Seu desempenho chamou a atenção do Olympique de Marseille, que o contratou por empréstimo em outubro de 2020 para inicialmente jogar pelo time reserva. Sua estreia no OM foi pela Copa da França, na vitória por 2 a 0 sobre o  em fevereiro de 2021, sendo o autor do segundo gol. Ele ainda disputou 5 jogos pela Ligue 1 antes de ser comprado em definitivo por 400 mil euros.

Carreira internacional
A estreia de Dieng pela Seleção Senegalesa foi em outubro de 2021, na vitória por 4 a 1 sobre a Namíbia, pela segunda fase das eliminatórias africanas para a Copa de 2022.

Convocado para a Copa das Nações Africanas de 2021, ficou de fora da estreia contra a Guiné e também não atuou contra o Zimbábue. Sua estreia na competição foi na partida entre Senegal e Malaui, substituindo Habib Diallo aos 15 minutos do segundo tempo. Nas oitavas-de-final contra Cabo Verde, quando o Senegal já vencia por 1 a 0, entrou no lugar de Sadio Mané aos 25 minutos da segunda etapa e marcou o gol que confirmou a classificação dos Leões da Teranga às quartas-de-final (também o seu primeiro gol pela seleção), também saindo do banco de reservas na vitória por 3 a 1 sobre a Guiné Equatorial.

Foi utilizado ainda na semifinal contra Burkina Faso, em seu único jogo como titular, jogando 78 minutos e marcando o segundo gol, saindo novamente do banco na decisão contra o Egito, que terminou com vitória senegalesa nos pênaltis por 4 a 2.

Títulos
Seleção Senegalesa
 Copa das Nações Africanas: 2021

Individuais
 Artilheiro do Campeonato Senegalês de 2019–20 (14 gols)

Ligações externas
 Perfil de Bamba Dieng - OGol.com.br

Futebolistas do Senegal
Futebolistas do Olympique de Marseille
Jogadores da Seleção Senegalesa de Futebol
Jogadores do Campeonato Africano das Nações de 2021
Jogadores da Copa do Mundo FIFA de 2022

Bamba Dieng


An Bromus robustus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hildemar Wolfgang Scholz. An Bromus robustus in nahilalakip ha genus nga Bromus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bromus

Bromus robustus


"Psychotic Reactions and Carburetor Dung" was a 1971 essay by Lester Bangs, later collected in a book of the same name (). The essay, which talks about what is today called garage rock, contains the phrase, "...punk bands started cropping up who were writing their own songs but taking the Yardbirds' sound." This is believed to be one of the first uses of the word "punk" to refer to a type of rock music.  A large section of the essay is concerned with the imagined longer career of the garage band the Count Five, after their hit "Psychotic Reaction".  The band split after one album, but Bangs' discussion of the imagined subsequent records is entirely fanciful.

References

Music criticism

Psychotic Reactions and Carburetor Dung (essay)


Heber A. Ramos Paz (Montevideo, 1924 es un escultor uruguayo que realizó varias fachadas a edificios de Instituciones de Uruguay.

Biografía
Fue profesor de modelado de Julia Vicente de Estol.

Obras
Su obra más representativa es el relieve titulado: "Éxodo del Pueblo Oriental", que fue inaugurado el 10 de setiembre de 1958. Adosado a la fachada de la sede del Banco de la República, en la confluencia de las calles Cerrito y Zabala. El grupo está tallado en granito gris.

El modelo en escayola,  de esta obra puede verse en la Colección Nicolas García Uriburu de la Colección de Pintura y Escultura Nacional del Uruguay en Maldonado.·

Obtuvo una medalla de oro con una figura  de alambre soldado en el Salón de Escultura de 1966, desbancando a Javier Nieva que se llevó la de plata con la figura de "Eva".

Referencias

Escultores de Uruguay
Escultores del siglo XX
Escultores del siglo XXI

Heber Ramos Paz