الجيش الثاني هو جيش عثماني تشكل سنة 1877 وانحل بسقوط الدولة العثمانية في أكتوبر 1918 بعد الحرب العالمية الأولى.

في الحرب العالمية الأولى أستدعي الجيش الثاني من مقر قيادته في حلب إلى إسطنبول في نوفمبر 1914 وكلف بمسؤليات حماية الشواطئ الجنوبية والغربية للأراضي العثمانية وأشتركت قواته في القتال خلال حملة جاليولي، في مارس 1916 تقرر أرسال الجيش الثاني إلى القوقاز لدعم الجيش الثالث العثماني في قتاله مع الجيش الروسي.

تشكيل الجيش, 1877
في 1877, كان الجيش الثاني ينتشر في الأراضي التي تشكل اليوم بلغاريا وقد كان يتألف آنذاك من فرقتين مشاة وفرقة فرسان وفوج مدفعية ميدان وفوج مدفعية قلعة على النحو التالي:

 فرقة المشاة الأولى
 فرقة المشاة الثانية
 فرقة فرسان
 فوج مدفعية ميدان
 فوج مدفعية قلعة

بعد التعبئة التي لاحقت الحرب الروسية العثمانية (1877-1878), قسم الجيش الثاني إلى قسمين سميا جيش شرق الدانوب وجيش غرب الدانوب.

تشكيل الجيش, 1908
بعد ثورة تركيا الفتاة عام 1908 والبدء بالحكم الدستوري بادرت الحكومة الجديدة في إصدار إصلاحات جديدة على الجيش الثاني، وأتخذت القيادة العامة للجيش مقرها في أدرنة وقد كان تشكيل الجيش مكون من 4 فرق مشاة وفرقة فرسان وفرقة مدفعية ميدان وفوج مدفعية قلعة كما يضم أيضاً نحو 6 فرق مشاة أحتياط ولواء واحد على الشكل التالي:

 الجيش الثاني:
 فرقة المشاة الثالثة
 فرقة المشاة الرابعة
 فرقة المشاة 20
 فرفة المشاة 21
 فرقة الفرسان الثانية
 فرقة المدفعية الثانية
 فوج مدفعية قلعة في أدرنة
 فرق الاحتياط بالجيش الثاني (اسم الفرقة وموقعها)
 الفرقة الخامسة والثلاثون شاناكاله
 الفرقة السادسة، بانديرما
 الفرقة السابعة، أفيون
 الفرقة الثامنة، قونية
 الفرقة الخامسة والعشرون، أدرنة
 الفرقة السادسة والعشرون
 اللواء الثالث والخمسون، كيركلارألي

كما ضم الجيش الثاني وحدات عسكرية تحوي 34 مدفع رشاش.

تشكيل الجيش, 1912
مع المزيد من عمليات إعادة التنظيم للجيوش العثمانية تشمل إنشاء فيالق جديدة للجيش الثاني.

بحلول 1911 كان مقر القيادة العامة للجيش الثاني في سالونيك وأنيطت به المسؤليات العسكرية في البلقان بالإضافة إلى السيطرة على القوات الموجودة في سوريا وفلسطين.

في بداية حرب البلقان الأولى عام 1912 كان الجيش الثاني يتكون من 4 فيالق وعدة فرق مستقلة:

 مركز القيادة العامة الجيش: سالونيك
 الفيلق الخامس: (سالونيك)
 فرقة المشاة 13, سالونيك
 فرقة المشاة 14
 فرقة المشاة 15
 لواء الفرسان السادس
 الفيلق السادس: (مناستر)
 فرقة المشاة 16
 فرقة المشاة 17
 فرقة المشاة 18
 لواء الفرسان السابع
 الفيلق السابع: (سكوبي)
 فرقة المشاة 19
 فرقة المشاة 20
 فرقة المشاة 21
 لواء الفرسان الثامن
 الفيلق الثامن, (دمشق)
 فرقة المشاة 25, درعا
 فرقة المشاة 26, حلب
 فرقة المشاة 27, بيروت
 لواء الفرسان التاسع
 فرق مستقلة:
 فرقة المشاة 22,
 فرقة المشاة 23,
 فرقة المشاة 24,

إضافة إلى ذلك يوجد تواجدت فرق احتياط للجيش الثاني في البلقان وسورية.

حين بدأت الحرب أصبح الجيش الثاني الجيش الغربي للإمبراطورية العثمانية ليعادل حجمه مجموعة جيوش ومنعت القوات في سورية بواسطة البحرية اليونانية من تعزيز القوات المتواجدة في البلقان.

بعد الحرب تشكل الجيش الثاني من الأفراد الذين نجو من الدمار الذي لحق بالجيش الغربي في البلقان. فأرسل أولاً إلى قونية ثم لاحقاً إلى سورية

الحرب العالمية الأولى

تشكيل الجيش, 1914
في بداية الحرب العالمية الأولى كانت القيادة العامة للجيش الثاني مقرها في حلب، وتألف الجيش الثاني من فيلقين في كل فيلق فرقتين، واستدعيت فرق الاحتياط لتنضم للجيش الثاني في أكتوبر 1914 كان قائد الجيش الثاني هو الجنرال محمد وهيب باشا، وبحلول شهر نوفمبر عام 1914, أنتقل الجيش الثاني إلى إسطنبول وهو يضم كلا من الفيلق الخامس والفيلق السادس وكلاهما يتشكل من ثلاثة فرق  في فبراير عام 1915 أعيد تنظيم الدفاعات عن المضائق التركية وكلف الجيش الثاني بمسؤليات حماية الشواطئ الجنوبية والغربية كما شاركت بعض قواته في أعمال القتال خلال حملة جاليولي.

تشكيل الجيش, 1916
في مارس 1916, تم تقرر نشر قوات الجيش الثاني في القوقاز لمواجهة الجيش الروسي وكانت الخطة ان يشترك الجيش الثاني في الهجوم جنباً إلى جنب مع قوات الجيش الثالث العثماني.

وأضيف للجيش الثاني فرقتين جديدتين بالإضافة إلى قواته الأصلية التي شاركت في القتال بحملة جالبيولي ضد الفرنسيين والبريطانيين.

ونظراً لسوء حالة خطوط سكك الحديد العثمانية فإن نقل القوات أستغرق وقتاً أطول، وخلال ذلك الوقت قامت القوات الروسية بمهاجمة الجيش الثالث محدثة فيه خسائر فادحة وقد كان قد تعرض قبلها للهجوم من قبل القوات الروسية الأمر الذي أدى إلى منعه من المشاركة مع الجيش الثاني.

وأخيراً هاجم الجيش الثاني الروس في أغسطس من نفس العام بقيادة أحمد عزت باشا وقد تشكل الجيش من الفيالق التالية:

 الفيلق الثالث:
 فرقة المشاة الأولى
 فرقة المشاة السابعة
 فرقة المشاة 14
 فرقة المشاة 53
 الفيلق الثاني:
 فرقة المشاة 11
 فرقة المشاة 12
 الفيلق الرابع:
 فرقة المشاة 47
 فرقة المشاة 48
 الفيلق السادس عشر:(بقيادة مصطفى كمال)
 فرقة المشاة الخامسة
 فرقة المشاة الثامنة
 كما ألحق بالجيش الثاني فرقة الفرسان النظامية الثالثة.

بينما كانت قوات الفيلق السادس عشر بقيادة مصطفى كمال تحقق النجاح ضد القوات الروسية في بدليس وموش كان الهجوم الرئيسي المناط بالفيلق الثالث والفيلق الرابع يعاني من خسائر فادحة بالأرواح.

بلغت خسائر الجيش حوالي 30,000 من 100,000 جندي هو مجموع عدد أفراده، وقد كانت الفرق التي تعرضت للخسائر من الفرق الأقدم والأفضل مقارنة مع الوحدات حديثة التشكيل، لم يستطع الجيش العثماني تحمل مثل هذه الخسارة الكبيرة بعناصره دون تحقيق مكاسب ذات جدوى ونتيجة لذلك أعتبر الهجوم هزيمة إستراتيجية للعثمانيين.
وقد كان هذا أخر هجوم رئيسي للعثمانيين خلال الحرب.

بعد الهزائم التي ألحقت بالجيش الثاني في مواجهاته نقلت بعض فرقه إلى أماكن أخرى مثل العراق وفلسطين، وفي ديسمبر 1916 كان الجيش الثاني يتكون من 6 فرق مشاة وفرقة فرسان واحدة. ولم يلعب الجيش دوراً أساسياً في الحرب بعد ذلك.

تشكيل الجيش, 1917
في عام 1917, تمت ترقية مصطفى كمال ليصبح قائد للجيش العثماني الثاني إلا انه سرعان مانقل إلى الجيش السابع العثماني ليتسلم قيادته وقد أوقف الجيش الثاني في 4 فبراير 1918.
لاحقاً تم تفعيله وأنيط به قيادة المنطقة الخلفية بما في ذلك الواحدت العاملة في الأناضول.

بعد الهزيمة في مجيدو بفلسطين أستمر الجيش في القتال على خط الجبهة الأمامي بثلاثة فرق (23, 41, 44) حتى نهاية الحرب.

انظر أيضا
 الجيش الثالث
 الجيش الخامس

مصادر

وحدات وتشكيلات الجيش العثماني
وحدات وتشكيلات الدولة العثمانية العسكرية في الحرب العالمية الأولى

الجيش الثاني (الدولة العثمانية)


Gan Ying (Çince:甘英; Wade-Giles:Kan Ying) Çinli askeri büyükelçidir. M.S. 97 yılında Çinli general Ban Chao tarafından Roma'ya bir göreve gönderilmiştir. Ban Chao'nun Parthia'nın batı sınırına kadar yolculuk eden 70.000 kişilik sefer kuvvetinin bir parçasıydı.

Her ne kadar Gan Ying muhtemelen Roma'ya hiç ulaşmamış olsa da, en azından tarihi kayıtlarda eski zamanların en batıya giden Çinlisi olarak geçmektedir.

Geç Han hanedanlığı dönemi (M.S. 25-220) Çin tarihi kayıtları, Hou Hanshu adlı kaynağa göre,
"Dokuzuncu yılda (M.S. 97), Ban Chao'ın yardımcısı Gan Ying'i Batı Denizi'nin sahiline kadar gidip geri gelmesi için gönderdi. Eski nesillerin hiçbiri bu bölgere ulaşamamıştı, ne de 'Shan Hai Jing' onların bir detayını veriyordu. Gelenekleri ve bölgenin topoğrafyası hakkında rapor hazırladı."

Hou Hanshu'nun diğer bir bölümünde ise:
"Yongyuan'ın dokuzuncu yılında (M.S. 97), Ban Chao yardımcısı Gan Ying'i Daqin'e gönderdi, Tiaozhi'den geçti ve Anxi'nin (Parthia) batı sınırında bulunan Büyük Deniz'in (Basra Körfezi) sahillerine ulaştı.

Gan Ying Roma (Çince Daqin) hakkında bir tarif bırakmıştır, bu bilgi ikinci el kaynaklardan gelmektedir. Denizin batısında olduğundan bahsetmektedir:
"Alanı birkaç bin li (1 li yaklaşık yarım kilometredir) kadardır ve 400'den fazla duvarlı şehri vardır. Onlarca küçük eyalet de ona bağımlıdır. Şehirlerin dış duvarların taşdan yapılmıştır. Posta istasyonları kurmuşlardır. Çam ve selvi ağaçları bulunmaktadır."

Ayrıca Nerva'nın evlatlık krallığını tanımlamıştır, ve Romalıların fiziksel görünüşlerini ve ürünlerinden bahsetmiştir:
"Kral olarak, kalıcı bir figür değildi fakat en değerli erkek olarak seçilmişti... Bu ülkedeki insanlar uzun ve genel muntazaman olarak özellikliler. Çinlileri andırıyorlar, bu yüzden ülkeleri Da Qin olarak anlandırılmış (Büyük Qin)... Topraktan çok fazla altın, gümüş ve nadide mücevherler gece parlayan mücevher dahil üretiyorlar... altın ipliklerle farklı renklerde duvar kilimleri ve damaskolar dikiyorlar, ve altına boyanmış gibi giysiler üretiyorlar ve "ateşte yıkanan bir giysi" (asbestos)."

Sonunda Gan Ying Roma'yı doğru olarak tanımlar, İpek Yolu'nun batı ucundaki ana kutuptadır:
"Yabancı ülkelerden gelen çeşitli müthiş ve nadide nesnelerin geldiği ülke işte bu ülkedir."

Kaynakça
 "The Roman Empire in Chinese sources", Leslie and Gardiner, Rome, Bardi, 1996
 "The Silk Road", Frances Wood, University of California Press, ISBN 0-520-24340-4

Notlar

Çinli kâşifler
Antik Roma dış ilişkileri

Gan Ying


É Proibido Sonhar  é um filme brasileiro de 1944, dirigido por Moacyr Fenelon, sendo escrito por ele e Mario Brasini. Nos papeis principais estão Mesquitinha, Mario Brasini e Lourdinha Bittencourt

Sinopse
Uma jovem de modesta de condição social e econômica (Lourdinha Bittencourt), que completara estudos de canto, fica conhecendo o irmão (Mario Brasini )de uma sua colega e amiga (Nilza Magrassi), sendo que foram vítimas de um parente que se apossara de seus haveres. Após inúmeros incidentes, o pai (Mesquitinha) da jovem cantora, um modesto negociante de objetos usados, concorre para que os jovens reconquistem a herança, enquanto sua filha se compromete em casamento com o jovem irmão de sua amiga.

Elenco

Ligações externas

Filmes do Brasil de 1944
Filmes de drama do Brasil
Filmes em língua portuguesa
Filmes em preto e branco

É Proibido Sonhar


Den ærede Rosalind Maud Shand (født Rosalind Maud Cubitt) (født 11. august 1921 i London, død 14. juli 1994 Lewes, East Sussex) var en britisk adelskvinde.

Rosalind Shand er bedst kendt som mor til Camilla Shand, der er dronning af Storbritannien som den anden hustru til Kong Charles 3. af Storbritannien.

Forældre
Rosalind Cubitt var datter af Roland Cubitt, 3. baron Ashcombe og Sonia Rosemary Keppel.

Familie
Den 2. januar 1946, giftede hun sig med den lavadelige Bruce Shand (1917 – 2006), der var major i den britiske hær.

Parret fik to døtre og én søn:
 Camilla Shand (født 1947), gift med kong Charles 3. af Storbritannien.
 Annabel Shand (født 1949).
 Mark Shand (1951–2014).

Referencer

Adel fra Storbritannien
Slægten Shand
Personer fra London

Rosalind Shand


Jubaeopsis, monotipski rod južnoafričkih palmi smješten u podtribus Attaleinae, dio tribusa Cocoseae, potporodica Arecoideae.

Jedina vrsta je J. caffra iz provincija Cape i  KwaZulu-Natal; veoma je rijetka i tražena od kolekcionara.

Enfosperm je jestiv.

Izvori

Attaleinae

Jubaeopsis


Şaku (尺) eski Doğu Asya'da kullanılan uzunluk birimidir. Yaklaşık bir foota eşittir. Diğer uzunluk ölçülerinde olduğu üzere bu birimde doğadan türetilmiştir: Bambu üzerindeki boğumların birbirine ortalama uzaklığı. 1891'den beri şaku 10/33 metre (ortalama 30,3 cm ya da 11,93 inç) olarak ya da 3,3 şaku= 1 metre olarak tanımlanmıştır. Bir şaku 10 sun (寸) etmektedir.

Uzunluk birimleri
Japonca terimler

Şaku


La direction interrégionale des services pénitentiaires du Grand Est est un service déconcentré de l'administration pénitentiaire française chargé d'animer et de coordonner l'activité des 23 établissements pénitentiaires et des 9 services pénitentiaires d'insertion et de probation sur le territoire de la région Grand-Est. Elle est l'une des dix directions interrégionales des services pénitentiaires présentes sur le territoire métropolitain et ultramarin.

Elle s'étend sur 10 départements (Bas-Rhin, Haut-Rhin, Marne, Haute-Marne, Ardennes, Aube, Meuse, Moselle, Meurthe-et-Moselle, Vosges), et sert 5 ressorts de cour d'appel (Colmar, Dijon, Metz, Nancy, Reims).

Le service public pénitentiaire participe et veille à l'exécution des décisions et sentences pénales, ainsi qu'au maintien de la sécurité publique. Il favorise la réinsertion sociale des personnes qui lui sont confiées par l'autorité judiciaire. Il est organisé de manière à assurer l'individualisation de la peine.

Organisation
Les locaux du siège de la direction interrégionale des services pénitentiaires du Grand Est sont situés 19 rue Eugène Delacroix, à Strasbourg (Bas-Rhin).

Le directeur interrégional des services pénitentiaires de Strasbourg est Renaud Seveyras (nommé le ). La directrice interrégionale adjointe est Véronique Sousset.

Ressort

Établissements pénitentiaires
La direction interrégionale des services pénitentiaires du Grand Est est compétente pour coordonner l'activité des vingt-trois établissements pénitentiaires situés dans son ressort :

Maisons d'arrêt

 Maison d'arrêt de Bar-le-Duc
 Maison d'arrêt de Châlons-en-Champagne
 Maison d'arrêt de Charleville-Mézières
 Maison d'arrêt de Chaumont
 Maison d'arrêt d'Epinal
 Maison d'arrêt de Nancy-Maxéville
 Maison d'arrêt de Reims
 Maison d'arrêt de Sarreguemines
 Maison d'arrêt de Strasbourg
 Maison d'arrêt de Troyes

Centres de détention

 Centre de détention d'Ecrouves
 Centre de détention de Montmédy
 Centre de détention d'Oermingen
 Centre de détention de Saint-Mihiel
 Centre de détention de Toul
 Centre de détention de Villenauxe-la Grande

Centres de semi-liberté

 Centre de semi-liberté de Maxéville
 Centre de semi-liberté de Souffelweyersheim
 Centre de semi-liberté du Val de Briey

Centres pénitentiaire

 Centre pénitentiaire de Metz
 Centre pénitentiaire de Mulhouse-Lutterbach
 Centre pénitentiaire de Troyes-Lavau

Maisons centrales

 Maison centrale d'Ensisheim

Services pénitentiaires d'insertion et de probation

Sièges
La direction interrégionale des services pénitentiaires du Grand Est est compétente pour coordonner l'activité de ses dix services pénitentiaires d'insertion et de probation dont les sièges départementaux sont situés à Châlons-en-Champagne, Charleville-Mézières, Chaumont, Colmar, Épinal, Metz, Nancy, Strasbourg, Troyes et Verdun.

Antennes ou résidences administratives
La direction interrégionale des services pénitentiaires de Strasbourg est également compétente pour coordonner l'activité des antennes ou résidences administratives des services pénitentiaires d'insertion et de probation situées à Bar-le-Duc, Châlons-en-Champagne, Clairvaux, Colmar, Ensisheim, Epinal, Metz, Montmedy, Mulhouse, Nancy, Reims, Saint-Dié-des-Vosges, Saint-Mihiel, Sarreguemines, Saverne-Oermingen, Strasbourg, Thionville, Toul-Ecrouves, Troyes, Val de Briey, Verdun et Villenauxe-la-Grande.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Prison en France
 Administration pénitentiaire en France

 Direction interrégionale des services pénitentiaires

Liens externes

Strasbourg
Association ou organisme ayant son siège à Strasbourg
Service déconcentré de l'État dans le Grand Est
Justice dans le Grand Est

Direction interrégionale des services pénitentiaires de Strasbourg


Gambart ist ein Einschlagkrater auf der westlichen Mondvorderseite in der Ebene des Sinus Aestuum, südöstlich von Copernicus.
Der Kraterrand ist etwas unregelmäßig, das Kraterinnere ist mit Lava geflutet.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem französischen Astronomen Jean-Félix Adolphe Gambart offiziell benannt.

Weblinks

 Gambart auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Gambart (Mondkrater)


Banara est un genre d'arbres, appartenant à la famille des Salicaceae, et qui comprend 35 espèces.

L'espèce type est Banara guianensis Aubl.

Liste d'espèces
Selon  :

Diagnose
En 1775, le botaniste Aublet propose la diagnose suivante :

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des plantes décrites par Fusée-Aublet

Liens externes

Salicaceae
Flacourtiaceae (Cronquist)
Genre d'Angiospermes (nom scientifique)
Plante décrite par Aublet

Banara


An Sartidia in uska genus han Liliopsida. An Sartidia in nahilalakip ha familia nga Poaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Sartidia

Sartidia


سلسلة الاستعلام في الشبكة العالمية هي الجزء من عنوان الإنترنت الذي يشتمل على البيانات التي تستخدمها تطبيقات الويب، مثل واجهة المعابر العامة.

عندما يتم طلب صفحة الويب عبر بروتوكول نقل النص المتشعب، الملقم يقع ملف في نظام الملفات على أساس العنوان عنوان. قد يكون هذا الملف ملف العادية أو برنامج. في الحالة الثانية، يمكن للخادم (اعتمادا على التكوين) تشغيل البرنامج، وإرسال إنتاجها مثل الصفحة المطلوبة. سلسلة الاستعلام هو جزء من عنوان الموقع الذي يتم تمريرها إلى البرنامج. ويسمح استخدام البيانات التي يتم تمريرها من العميل المتشعب (غالبا ما يكون متصفح الويب) للبرنامج الذي يولد في صفحة الويب.

التركيب
العنوان النموذجي يحتوي على سلسلة الاستعلام (Query string) كما يلي:

http://server/path/program?query_string

عندما يستلم الملقم طلب لهذه الصفحة، ويدير البرنامج (إذا كان مكونا للقيام بذلك)، تمرر الكويري سترينق (Query string) دون تغيير على البرنامج. علامة الاستفهام تستخدم كفاصل وليس كجزء من سلسلة الاستعلام.

الرابط في صفحة على شبكة الإنترنت يمكن أن يكون له عنوان يحتوي على الكويري الكويري سترينق (Query string). ومع ذلك، فإن الاستخدام الرئيسي لسلاسل الاستعلام هو إحواء محتوى شكل أتش تي أم أل، والمعروف أيضا بنموذج الويب. على وجه الخصوص، عندما النموذج يحتوي على field 1 حقول field 1، field 2، field 3 ه المقدمة، ومحتوى الحقول المشفرة كما هو الكويري سترينق (Query string) على النحو التالي:

field1=value1&field2=value2&field3=value3.
 الكويري سترينق (Query string) تتكون من سلسلة أزواج قيم الحقول.
 كل أزواج القيم تفصل بالرمز يساوي.
 سلسلة الأزواج مفصولة برمز العطف، '&' أو فاصلة منقوطة، '؛'.

لكل حقل من النموذج، الكويري سترينق (Query string) تحتوي على حقل زوج = القيمة. نماذج الويب يمكن أن تشمل المجالات التي تكون غير مرئية للمستخدم؛ هذه الحقول المضمنة في سلسلة الاستعلام عندما يكون النموذج المقدم.

هذه ' اسم ثم علامة المساواة ثم القيمة ثم رمز العطف أو الفاصلة المنقوطة' الاتفاقية هو توصية رابطة الشبكة العالمية  W3C توصي  أن جميع خوادم الويب تدعم فواصل الفواصل المنقوطة في مكان فواصل رمز العطف.

من الناحية التقنية، محتوى نموذج الويب فقط يتم ترميزه ك كويري سترينق (Query string)عندما تكون الميثود المستخدمة "GET"، يتم استخدام نفس الكيفية عندما تكون الميثود المستخدمة "POST" ولكن النتيجة لا يتم إرسالها على شكل سلسلة الاستعلام، وهذا هو، لا يتم إضافته إلى موقع العمل في النموذج. غير ذلك، يتم إرسال السترينق كما نص الطلب.

عنوان ترميز

بعض الرموز لا يمكن أن تكون جزء من العنوان (على سبيل المثال، المسافة) وبعض الرموز الأخرى لها معنى خاص في العنوان: على سبيل المثال، فإن الرمز # يمكن استخدامها لتحديد المزيد من الفقرة الفرعية (أو جزء منه) من وثيقة، وحرف = يستخدم لفصل الاسم عن القيمة. الكويري سترينق (Query string) قد تحتاج إلى تحويلها لتلبية هذه القيود. ويمكن القيام بذلك باستخدام المخطط المعروف رابط الترميز.

على وجه الخصوص، ترميز سلسلة الاستعلام يستخدم القواعد التالية:
 أحرف (من الألف إلى الياء والألف إلى الياء)، أرقام (0-9) والرموز '.'، '--'، '~' و'_' يتم تركها كما هي
 المسافة يتم ترميزهأعلى النحو'+'
 جميع الرموز الأخرى يتم ترميزها «%FFfبالهكس» مع أي من رموز اللا «اسكي» تشفر أولا ك UTF-8 (أو طرق الترميز المحددة الأخرى)

ترميز المسافة على النحو '+' واختيار الرموز "as-is" يميز هذا الترميز uن ال RFC1738.

RFC
كما تم تعريفها في ، العنوان من مخطط ال http يمكن أن يحتوي على searchpart"{/1"} التالية بقية العنوان، وفصلها عنه بال"?" محرف الجرعة 3986 تنص على أنه عنصر الاستعلام من العنوان هو الجزء الموجود ? ونهاية أوري أو الحرف # مصطلح الاستعلام السلسلة ذات الاستعمال المشترك للإشارة إلى هذا الجزء من أجل قضية المتشعب عناوين المواقع.

مثال
إذا كان النموذج هو مضمن في صفحة أتش تي أم أل على النحو التالي:
<source lang="html4strict">
<formaction="cgi-bin/test.cgi" method="GET">
 <inputtype="text" name="first">
 <inputtype="text" name="second">
 <inputtype="submit">
 شكل
</source>

وتدرج مستخدم السلاسل «هذا هو حقل» و«كان واضحا (بالفعل)؟» في حقلي النص ويضغط على زر الإرسال، سيكون من test.cgi البرنامج تلقي الكويري سترينق (Query string) التالية:
 أول = هذا هو + + حقل + & الثانية = كان ذلك + + + واضحة 28already% 29% 3F
 إذا كان النموذج يتم معالجتها على الملقم من قبل CGIالسيناريو، قد النصي يحصلن عادة على الكويري سترينق (Query string) عن تهيئة بيئة المتغير المسمى QUERY_STRING

التتبع
البرنامج الذي يتلقي سلسلة الاستعلام (Query string) يمكن أن يتجاهل كل أو جزء منه. إذا طلبت عنوان يتوافق مع ملف وليس لأحد البرامج، كل سلاسل الاستعلام (Query string) يتم تجاهلها. ولكن، بغض النظر عما إذا كان يتم استخدام سلسلة الاستعلام أو لا، عنوان الموقع كله بما في ذلك سلسلة الاستعلام يتم تخزينها في سجل خادم الملفات.

هذه الحقائق تسمح باستخدام سلاسل الاستعلام لتعقب المستخدمين بطريقة مماثلة لتلك التي يقدمها بروتوكول نقل النص الفائق كوكي لهذا العمل، في كل مرة يقوم فيها المستخدم بتحميل صفحة، معرف فريد يتم اختياره واضافته كسلسلة استعلام إلى جميع عناوين الصفحة التي تحتوي على روابط. وعند اختيار المستخدم واحد من هذه الروابط، وعنوان الموقع المقابل لهذا الرابط يطلب من الخادم. بهذه الطريقة، التنزيل من هذه الصفحة هو مرتبط مع سابقتها.

على سبيل المثال، عندما صفحة على شبكة الإنترنت يحتوي على ما يلي هو المطلوب:
<source lang="html4strict">
 <ahref="frank.html"> انظر صفحتي!بلا
 <ahref="ciccio.html"> صفحتي أفضل </ أ>
</source>

سلسلة فريدة من نوعها، مثل sdfsd23423 يتم اختياره، ويتم تعديل الصفحة على النحو التالي:
<source lang="html4strict">
 <أ href = "frank.html؟sdfsd23423 "> انظر صفحتي!بلا
 <أ href = "ciccio.html؟sdfsd23423 "> الألغام هو أفضل </ أ>
</source>

الإضافة إلى الكويري سترينق (Query string) لا تغيير في شكل الصفحة التي يتم عرضها للمستخدم. عندما يقوم المستخدم بما يلي، على سبيل المثال، اختار الرابط الأول، المستعرض يطلب frank.html?sdfsd23423 إلى الخادم، والذي يتجاهل مايتبع ? ويرسل الصفحة frank.html كما هو متوقع، إضافة سلسلة الاستعلام إلى الرابط كذلك.

بهذه الطريقة، فإن أي طلب صفحة لاحقة من هذا المستخدم تحمل نفس الكويري سترينق (Query string) sdfsd23423، مما يجعل من الممكن أن يثبت أن كل هذه الصفحات التي تم عرضها من قبل المستخدم نفسه. الكويري سترينق (Query string) غالبا ما تستخدم بالمشاركة مع منارة الويب.

الاختلافات الرئيسية بين الكويري سترينق (Query string) التي تستخدم للتعقب وال HTTP الكوكيز هي ما يلي:
 الكويري سترينق (Query string) تشكل جزء من العنوان، وبالتالي فهي تشمل ما إذا كان المستخدم يحفظ أو يرسل عنوان لمستخدم آخر؛ الكوكيز لا يمكن الحفاظ عليه عبر جلسات التصفح، ولكن لا يتم حفظها أو إرسالها مع عنوان الموقع.
 إذا كان المستخدم يصل إلى نفس الخادم على شبكة الإنترنت من قبل اثنين (أو أكثر) مسارات مستقلة، وسوف يتم تعيين اثنين من الكويري سترينق (Query string) المختلفة، في حين أن الكوكيز المخزنة هي نفسها.

المرونة مقابل الأمن
سلسلة الاستعلام العنوان يسمح بالمرونة في استرجاع البيانات من الشبكة، وربما من قاعدة البيانات المستخدمة لملء صفحات من أجل أن خادم الويب. للقراءة فقط وتخزين البيانات، مثل خدمة الخرائط الجوية، هو أحد الأمثلة التي تبين أن الكويري سترينق (Query string) للعناوين يمكن استخدامها مع مرونة كبيرة.

في بعض الأحيان، قد يكون الكويري سترينق (Query string) للعنوان فضح القضايا الأمنية لأنه لا يمكن تحريره من قبل مستخدم لاسترداد البيانات أنهم لا يستطيعون الوصول إليها. على وجه الخصوص، يمكن أن تستخدم الكويري سترينق (Query string)عنوان يحتوي على اسم المستخدم وكلمة السر تكون مع القاموس الهجوم *لتخمين في صالح اعتماد تسجيل الدخول إلى موقع محدد على شبكة الإنترنت. معظم خوادم الويب تستخدم على الأقل فحص ال إم دي5، أو أكثر من أساليب الترميز القوية للتحقق من صحة جميع السترينق المعطاة.

قضايا التوافق
وفقا لمواصفات ال HTTP:
*خوادم ينبغي أن يكون حذرا حول اعتمادا على العنوان (والذي يتضمن عناوين المواقع) أعلاه أطوال 255 بايت، وذلك لأن بعض كبار السن أو وكيل العميل التنفيذ قد لا بشكل صحيح دعم هذه الأطوال.

من مواصفات ال أتش تي أم أل 3 أن قيمة أي متغير (مثلا، رابط في <a href=" url "> لا يمكن أن تكون أكثر من 1024 حرفا ومع ذلك، فإن مواصفات أتش تي أم أل 4 تغفل هذا التقييد.

مواصفات لا تملي طول معين كحد أدنى أو أقصى للرابط، ولكن التنفيذ يختلف على حسب المتصفح والإصدار. على سبيل المثال، إنترنت إكسبلورر لا يدعم عناوين المواقع التي لها أكثر من 2083 حرفا. لا يوجد حد لعدد المتغيرات في العنوان؛ فقط طول الحرف على الرابط هو المهم. ملقمات ويب يمكن أيضا أن تفرض حدودا على طول سلسلة الاستعلام، اعتمادا على الكيفية التي يتم بها تخزين رابط الكويري سترينق (Query string).

الأسباب لهذه المشاكل التي تحدث بكثرة استخدام ميثود POST، بدلا من الميثود GET وتخزينها في محتوى الطلب. حدود الطول على محتوى الطلب عادة ما تكون أعلى بكثير من تلك التي على طول الرابط. على سبيل المثال، الحد على حجم POST، افتراضيا، هو 2 ميغابايت في معهد الدراسات الإسماعيلية 4.0 و128 كيلو بايت في معهد الدراسات الإسماعيلية 5.0.

انظر أيضا
 بروتوكول نقل النص الفائق
 واجهة المعابر العامة
 سجل المتصفح

مراجع

محدد موقع الموارد الموحد
ويب
يو آر إل

سلسلة استعلام


Yuki Nakayama (født 16. oktober 1994) er en japansk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yuki Nakayama


Ryoichi Maeda (født 9. oktober 1981) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|2007||2||1
|-
|2008||1||1
|-
|2009||2||0
|-
|2010||2||0
|-
|2011||9||4
|-
|2012||8||4
|-
|2013||9||0
|-
!Total||33||10
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Ryoichi Maeda


El Estadio Universitario BUAP es un estadio multiusos con un aforo de 22 mil personas, el cual tiene características para ser sede de eventos olímpicos. Era la sede de Lobos BUAP, equipo de fútbol de la Primera División de México.

Originalmente fue construido en 1992 por parte de la Universidad Autónoma de Puebla para practicar deporte. El estadio fue remodelado en el 2011 con nuevo diseño propuesto por el arquitecto Manuel Sandoval Delgado; se aumentó su capacidad de 12 000 a 21 750 asistentes y es actualmente el segundo estadio más grande de la ciudad de Puebla detrás del Estadio Cuauhtémoc.

Historia
El Estadio Universitario BUAP fue planeado a principios de los años noventa con el surgimiento del equipo Lobos de la BUAP. El proyecto comenzó tiempo después, pero fue detenido por falta de recursos dejándolo a medias por casi 20 años, aunque el equipo Lobos de la BUAP jugó hasta mediados del 2006 en el y finalmente la liga lo invalidó por no estar terminado y no cumplir con la regla de capacidad requeridas en la liga de ascenso. En el 2011 la Benemérita Universidad Autónoma de Puebla y el Gobierno del Estado de Puebla anunciaron que el estadio sería terminado para enero de 2012. Fue concluido e inaugurado en enero del 2012 con un maratón de la ciudad de Puebla, pero no pudo estar listo para el comienzo del Torneo Clausura 2012. No fue hasta la jornada 6 cuando Lobos de la BUAP sostuvo su primer partido en casa contra Necaxa donde cayó 2-1.

El estadio albergó dos juegos del Veracruz como local debido a que su estadio Luis "Pirata" Fuente, fue remodelado para albergar los partidos de fútbol en los XXII Juegos Centroamericanos y del Caribe. Para los torneos de 2015, fue la sede temporal del club Puebla F.C debido a la remodelación del estadio Cuauhtémoc.

Datos del estadio

Medidas
 Explanadas y Andadores: 8 920.59 m²
 Seis estacionamientos 24 377.98 m²
 Taquillas, Banda de música, tienda Lobos 363.85 m²
 11 accesos peatonales 1121.36 m²
 Vestidores de fútbol y utilerías 1094.89 m²
 18 módulos de sanitarios 956.17 m²
 Acceso de jugadores a cancha 506.17 m²
 Pista de tartán 4 423.39 m²
 Pista de entrenamiento tartán 418.40 m²
 Medias lunas de tartán 2398.80 m²
 Pista para saltos de longitud (tartán) 2283.70 m²
 Campo de fútbol empastado 7 721.42 m²
 Bancas de jugadores de fútbol 54.00 m²
 Palcos y oficinas 2827.51 m²
 Gradería total 5458.64 m²
 Vialidad interior a estacionamiento 3148.91 m²
 Cubierta de estadio 7911.71 m²
 Talud 1771.03 m²
 Cafetería estadio 1094.89 m²
 Vestidores de atletismo 174.48 m²

Véase también
 Estadios de fútbol de México

Referencias

Estadios de fútbol americano de México
Estadios de fútbol de México de los años 1990
Estadios de fútbol inaugurados en 1992
Instalaciones deportivas de Puebla de Zaragoza
Arquitectura de México de 1992
Deporte en México en 1992

Estadio Olímpico de la BUAP


Fedora Linux (eski adıyla, Fedora Core), açık kaynak kodlu ve özgür bir Linux dağıtımı. Dünya çapında bir özgür yazılım topluluğu olan Fedora Projesi tarafından geliştirilmekte ve yönetilmekte, Red Hat tarafından desteklenmektedir.

Red Hat'ın 2004 yılında sonlandırdığı Red Hat Linux dağıtımının devamı olarak adlandırılabilecek Fedora, Linux dünyasının önde gelen dağıtımlarından biridir. Fedora aynı zamanda Red Hat Enterprise Linux ürünü için bir test ortamı görevi görmektedir.

Fedora, varsayılan olarak GNOME masaüstü kullanır ayrıca KDE, Xfce, Cinnamon, Mate Compiz, i3, LXQt, LXDE, Sugar, Sway ve Budgie masaüstü ortamlarını da seçenek olarak sunar. Fedora'nın desteklediği bütün masaüstü ortamlarına Fedora Spins sayfasından bakılabilir.

Tarihçe
Fedora Projesi aslen Red Hat Linux'a ek RPM paketleri sağlamak amacı ile oluşturulmuş bir projeydi. Red Hat'in 2003 yılında açık kaynak sürüm çıkartmayacağını, bunun yerine hiçbir kâr amacı gütmeyen ve mevcut Red Hat kaynağını alıp geliştirecek bir organizasyona destekçi olacağını açıkladı. Bu proje önce Red Hat Linux Project olarak adlandırılmıştı ancak daha sonraları Fedora Projesi ile birleşince nihai isim Fedora olarak kaldı.

İsim
Fedora, fötr şapkanın İngilizce karşılığıdır ve Red Hat Linux'un meşhur logosundaki şapkaya atıfta bulunmaktadır. İsmi daha önce Cornell Üniversitesi'nde geliştirilmiş başka bir yazılımın adı olduğu için tartışma konusu olmuş fakat kullanımı devam etmiştir. Fedora projesi eskiden kullanılan paketleri Fedora Core (Fedora Çekirdeği veya Fedora Temeli) ve Fedora Extras adlı iki temel paket deposuna bölmüştü. Core Red Hat tarafından geliştirilen temeli, Extras da gönüllüler tarafından geliştirilen eklentileri ifade ediyordu. Core 6 sürümünden sonra iki deponun birleştirilmesi kararı alındı ve yeni sürümün adı Fedora 7 oldu.

Sürümler

Fedora sürümleri   yaklaşık olarak altı ayda bir güncelleme alır. Yeni sürümün çıkmasından bir ay sonra iki önceki sürümün desteği, yani geliştirilmesi sona erer. Bu bir aylık geçiş dönemi dışında, güncel sürüm ve bir önceki sürüm desteklenmeye başlanır. Örneğin; Fedora 9 "Sulphur"un çıkışından bir ay sonra Fedora 7 "Moonshine"a desteği sona erer, 9 "Sulphur"la birlikte 8 "Werewolf"a destek devam eder.  Fedora'nın her bir sürümü için çeşitli dillerde ayrıntılı sürüm notları   bulunmaktadır.

Depolar
Fedora; temel olarak üç farklı depo içermektedir. Temel yazılımları ve kodları bünyesinde barındıran Core, gönüllüler tarafından geliştirilen eklenti ve programların bulunduğu Extras ve destek durumunu yitirmiş olan programların bulunduğu Legacy.

Fedora galerisi

Dış bağlantılar
 Fedora Resmi Sitesi
 Fedora E-Posta Listeleri
 Fedora Forumları
 Fedora İndirme Yansıları
 FedoraTR İnternet Adresi
 Distro Watch Sitesi Fedora Sayfası

Kaynakça

Linux dağıtımları

Fedora Linux


La Compañía Chilena de Comunicaciones es uno de los conglomerados radiales más antiguos de Chile, fundado por la Sociedad de Rentas Cooperativa Vitalicia el 8 de agosto de 1939.

De acuerdo a la ARCHI, a inicios de la década de 2010 la CCC era uno de los 3 principales conglomerados radiales del país, controlando un 55 % de las estaciones a nivel nacional.

Historia
Durante la década de 1970, su entonces controlador – un grupo económico ligado al empresario Javier Vial - decide vender la compañía a un grupo de aproximadamente 500 militantes democratacristianos, para lo cual se formó una comisión administradora encabezada por Carlos Figueroa.

Durante la dictadura militar, los militantes vendieron sus acciones a Eduardo Frei Ruiz-Tagle, Carlos Figueroa, Genaro Arriagada y Edmundo Pérez Yoma.

Directorio
 José Luis Moure Oportot (Presidente del Directorio)
 Luis Ajenjo Isasi (Gerente General de Radio Cooperativa y expresidente del directorio)
 Oscar Pastén Ramírez (Director de Cooperativa, Prensa, Programas y Medios Digitales)

Emisoras

Radio

Actualidad
 Radio Cooperativa
 Radio La Nuestra (Online)

Vendidas
En 1998, la Compañía Chilena de Comunicaciones vendió a Ibero Americana Radio Chile, por aproximadamente US$25 millones de dólares de la época:
 Radio Rock & Pop, fundada el 1 de diciembre de 1992.
 Radio Corazón, fundada el 6 de febrero de 1997.

A fines de 2016, vende a Medios Regionales (perteneciente a El Mercurio S.A.P.), por aproximadamente US$6 millones de dólares:
 Radio Universo, adquirida en enero de 2006.

Televisión

La Compañía Chilena de Comunicaciones fue controladora del Canal 2 Rock & Pop Televisión entre agosto de 1995 y diciembre de 1999.

Debido a una fallida transacción de venta por parte de la compañía a Iberoamerican Media Partners – en ese entonces controlada por Claxson, perteneciente a la Organización Cisneros, también propietaria de Chilevisión - una compleja situación económica derivó en traspasos societarios para mantener al aire a Canal 2, el que finalizaría transmisiones intempestivamente arrastrando millonarias deudas operacionales.

En diciembre de 1999, la CCC delegó la operación del canal y enajenó sus estudios a Edu Comunicaciones – actual Televisión Interactiva, matriz de Vía X, Zona Latina y ARTV - y vendió horas de aire al ministerio evanglélico VidaVisión hasta julio de 2005, cuando la compañía vendió la concesión de la señal a la sociedad Alfa Tres S.A. – propiedad de Albavisión, controladora de La Red -  para dar origen a Telecanal en diciembre de ese año

En julio de 2017, la compañía anunció que deseaba retornar al negocio de la televisión abierta por medio de la Televisión Digital Terrestre, creando una sociedad con $100 millones de capital.

Editorial
Entre abril de 1994 y diciembre de 1998, la compañía editó la Revista Rock & Pop.

Internet
 Cooperativa.cl: desde 2000, portal de noticias.
 AlAireLibre.cl: desde 2018, portal de deportes.
 m360.cl: desde noviembre de 2016, portal de moda, tendencias y belleza.
 SuperGeek.cl: desde enero de 2020, portal de tecnología.
 CooperativaPodcast.cl: desde 2019, portal de pódcasts.

Referencias

Enlaces externos
 Radio Cooperativa

Radio de Chile
Empresas fundadas en 1939

Compañía Chilena de Comunicaciones


Olaylar
 5 Temmuz - 5. Osmanlı padişahı I. Mehmed tahta çıktı.
 Çamurlu Muharebesi gerçekleşti.
 Fetret Devri sona erdi.
 Fransa'da ekonomik kökenli Caboche İsyanı çıktı.
 İskoçya'da Saint Andrews Üniversitesi kuruldu.

Doğumlar

Eylül
 8 Eylül - Bolognalı Katerina, eski İtalyan yazar, öğretmen, ressam ve azize (ö. 1463)

Ekim

Tarihi bilinmeyen
 IV. Vahtang, Bagrationi Hanedanı üyesi Gürcü kralı (ö. 1446)

Ölümler
 20 Mart - IV. Henry, İngiltere ve İrlanda kralı (d. 1367)
 5 Temmuz - Musa Çelebi, Edirne'de Sultan olarak Osmanlı Rumeli toprakları üzerinde saltanat süren bir Osmanlı şehzadesi (d. 1388)
 6 Temmuz - Seyid Şerif Curcânî, Fars fıkıh, kelâm ve Arap dili bilgini (d. 1340)
 tarihi bilinmeyen
 Ahmedî, divan şairi ve hekim (d. 1334)
 Aydınlı Hacı Paşa, Türk doktor ve din bilgini (d. 1339)

Ayrıca
 1413'te Osmanlı İmparatorluğu

1413


Recensământul lui Quirinius a fost un recensământ al Imperiului Roman din provincia Iudeea făcut în 6 d.Hr., la formarea provinciei, de către guvernatorul Siriei romane, Publius Sulpicius Quirinius. Recensământul a declanșat o revoltă a extremiștilor evrei (numiți zeloți) conduși de Iuda Galileeanul.

Evanghelia după Luca folosește recensământul pentru a data nașterea lui Isus, pe care Evanghelia după Matei o plasează în timpul lui Irod cel Mare (care a murit între 5 î.Hr. și 1 d.Hr.). Majoritatea savanților critici recunosc că Luca greșește, în timp ce savanții religioși au încercat să explice confuzia prin afirmații neverificate istoric.

Prezentare generală

Irod I (Irod cel Mare, ), a fost un rege client roman al cărui teritoriu includea Iudeea. La moartea sa, regatul său a fost împărțit în trei, fiecare secțiune fiind condusă de unul dintre fiii săi. În 6 d.Hr., împăratul Augustus l-a detronat pe Irod Arhelau, care condusese cea mai mare secțiune și a convertit teritoriul în provincia romană Iudeea.

Pentru a impune un impozit pe proprietate ad valorem în noua provincie, Publius Sulpicius Quirinius, legatul (guvernatorul) provinciei Siria Romană începând cu anul 6 d.Hr., a fost desemnat să efectueze un recensământ în Iudeea. Aceasta trebuia să înregistreze numele proprietarilor proprietăților impozabile, împreună cu valoarea acestora, pentru a fi impozitați.

Recensământul a declanșat o revoltă a extremiștilor evrei (numiți Zeloți) sub conducerea lui Iuda Galileeanul. (Galileea însăși a fost un teritoriu separat sub stăpânirea lui Irod Antipa.) Iuda pare să fi considerat recensământul inacceptabil pentru că era contrar unei porunci biblice (lectura tradițională evreiască a ) și pentru că ar duce la taxe plătite în monede păgâne purtând o imagine a împăratului.

O inscripție funerară din secolul I a unui prefect numit Quintus Aemilius Secundus menționează serviciul său sub Quirinius, în Siria, unde a supravegheat recensământul din Apamea.

Evanghelia după Luca
Spre deosebire de Evanghelia după Matei, care plasează nașterea lui Isus în timpul lui Irod I, Evanghelia după Luca () o corelează cu recensământul:

Cei mai mulți erudiți biblici au recunoscut că Evanghelia după Luca este eronată. Autorul ei pare să fi invocat recensământul ca motivație a lui Iosif și a Mariei pentru a pleca din "propriul oraș" din Nazaret, Galileea, spre Betleem. În plus, autorul ar fi dorit să contrasteze supunerea lui Iosif și Mariei față de edictul roman cu rebeliunea zeloților și, de asemenea, să găsească împlinirea profeției din Psalmul 87:6: "În recensământul popoarelor, acolo se vor naște [prinți]." (Luca și Matei oferă, de asemenea, relatări diferite despre plecarea familiei din Betleem.)

Savanții subliniază că nu a existat un singur recensământ al întregului Imperiu Roman sub Augustus și că romanii nu impozitau direct regatele client; în plus, niciun recensământ roman nu impunea ca oamenii să călătorească din casele lor la cele ale strămoșilor lor. Un recensământ al Iudeei nu l-ar fi afectat pe Iosif și familia lui, care trăiau în Galileea sub un alt conducător; revolta lui Iuda Galileeanul sugerează că impozitarea directă a Romei asupra Iudeii era nouă la acea vreme. Preotul catolic și biblistul Raymond E. Brown afirmă că locul de origine al lui Iuda ar fi putut să-l fi făcut pe autorul lui Luca să creadă că Galileea a fost supusă recensământului, deși regiunea este distinsă clar de Iudeea în altă parte a Evangheliei. Brown subliniază, de asemenea, că în Faptele Apostolilor, Luca Evanghelistul (autorul asumat tradițional al ambelor cărți) datează revolta lui Iuda provocată de recensământ ca urmare a revoltei lui Teuda patru decenii mai târziu.

Apologetică religioasă
Apologetul creștin timpuriu Iustin Martirul (c. 100 – c. 165) a susținut fără dovezi că nașterea lui Isus a fost înregistrată în recensământ.

Unii savanți moderni în domeniul religiei au făcut încercări de a reconcilia eroarea lui Luca, care, conform lui Géza Vermes, contrazice faptele istorice, presupunând că Luca se referă la Recensământul lui Quirinius. Savanții religioși au postulat în general că a avut loc un recensământ anterior, invocând afirmații nedovedite. Ralph Martin Novak explică că atât cariera lui Quirinius, cât și numele și datele guvernatorilor sunt bine documentate și nu există timp înainte de anul 6 d.Hr. în care Quirinius ar fi putut servi un mandat anterior ca guvernator al Siriei. Vermes descrie încercările de a apăra istoricitatea narațiunilor biblice despre naștere drept "acrobații exegetice"; Novak subliniază că astfel de opinii izvorăsc din "ineranța biblică", credința că Biblia este fără eroare.

Mai exact, Paul Barnett teoretizează că un recensământ fără legătură cu impozitarea a avut loc înainte de mandatul lui Quirinius. Anthony Giambrone argumentează pe baza scrierilor lui Casiodor că Luca se referă la o politică a lui Augustus de a întreprinde recensăminte diferite, dar slab coordonate în provinciile locale și statele client ale imperiului. Wayne Brindle susține că traducerea Evangheliei este ambiguă și, prin urmare, se referă la un recensământ anterior desfășurat în timpul domniei lui Irod cel Mare ca urmare a circumstanțelor tulburi de la sfârșitul vieții sale. El mai susține că Quirinus deținea puterea administrativă în regiunea Siria în acea perioadă, ca parte a unei guvernări duale cu Gaius Sentius Saturninus, primul deținând puterea militară și cel din urmă puterea politică.

Galerie

Vezi și

Note

Note de subsol

Citări

Bibliografie

Imperiul Roman
Istoria evreilor
Isus din Nazaret
Orientul Antic
Secolul I

Recensământul lui Quirinius


إيعات هي بلدة لبنانية تقع في قضاء بعلبك من محافظة بعلبك الهرمل. تشتهر بعمودها الأثري الكورونثي الذي يصل ارتفاعه إلى 18 مترا. لا يوجد إجماع على تاريخ العامود، لكن المرجّح أنّه بني كنصب تذكاري لضريح.

التسمية
«إيعات» قد تكون كلمة سريانية وتعني النبات والحشائش أو تحريف لكلمة «يعتا» وتعني الشرفة أوالبرج أوقلعة المراقبة.

جغرافيا
 تبعد البلدة حوالي 90كلم من بيروت. ترتفع 1040م عن سطح البحر وتبلغ مساحتها 2845 هكتار وعدد سكانها 2440 نسمة. عدد ناخبيها عام ألفين وأربعة، كان 5997 منتخب مسجل ومنهم 3285 منتخب فعليّ.

معالم
يقع عامود إيعات في وسط سهل البقاع، على مسافة متوسطة بين قصر البنات في حرف شليفا وقلعة بعلبك. والعامود مركّب من ستة عشر حجراً فوق قاعدة درجية مربّعة على قمّته تاج قورنثي، ويبلغ طوله من أسفل إلى أعلى حوالي العشرين متراً، وهذا العامود قائم في السهل بعزلةٍ عن أي أثر آخر حوله. تضاربت الروايات حول قصة العامود، فمنهم مَن يقول أنّه من بناء الملكة هيلانة أم قسطنطين الكبير، إذ كانت تشيد المعالم في كلّ مرحلة من مراحل رحلتها إلى القدس، لتوقد على قمته ناراً ترى من مكان الأثر الآخر افتخاراً وإعلاناً بكشف عود الصليب. ومنهم من يقول أن بنت الملك التي كانت تسكن القصر (قصر البنات)، كانت تصعد إلى رأس العامود حيث يوجد جرن حجري، فتدقّ «الكبّة»، وتعود إلى قصرها. وممّا يؤكّد ذلك وجود [[خرطوش (هيروغليفية)|خرطوشة هيروغليفية على الحجر السادس من الجهة الشمالية الداة على ملوكية باني العامود، ولكن لسوء الحظّ زالت الكتابة بسبب عوامل طبيعية ولا وجود اليوم أي حرفٍ يدل على دورها.

شخصيات من «إيعات»
 الدركي حسن عبد الساتر شهيد الاستقلال الأول إذ سقط في ساحة البرلمان وهو يرفع العلم اللبناني عام 1944.
 الثائر علي عبد الساتر القائد في ثورة توفيق هولو حيدر على الانتداب الفرنسي عام 1926، وشارك أبناء البلدة أيضاً في مقاومة الاحتلال الإسرائيلي لجزء من جنوب لبنان.
 خضر الزين بطل لبنان في التزلج.

المراجع

آثار ونصب تذكارية في لبنان
سهل البقاع
علم الآثار الروماني
عمارة روما القديمة
قضاء بعلبك
مدن لبنان
مواقع أثرية في لبنان

إيعات


محافظة لا تشاو  ( بالفيتنامية : Lai Châu ) هي إحدى محافظات فيتنام. وتقع في شمال غرب.

المصادر

شمال غرب (فيتنام)
محافظات فيتنام

محافظة لا تشاو


Sveriges U/18-fodboldlandshold er Sveriges landshold for fodboldspillere, som er under 18 år. Landsholdet bliver administreret af Svenska Fotbollförbundet.

U/18-fodboldlandshold
U/18-fodboldlandshold i Europa

Sveriges U/18-fodboldlandshold


4. HNL – Jug se u sezoni 2010./11. sastojala od dvije skupine (A i B). U skupini B su se natjecali klubovi iz  Dubrovačko-neretvanske i Splitsko-dalmatinske županije, a prvak lige je bio klub "Val" iz Kaštel Starog..
Za sezonu 2011./12. ova liga je zamijenjena sa novom 4. HNL – Jug – Skupina B (klubovi iz Splitsko-dalmatinske županije) i 4. HNL – Jug – Skupina C (klubovi iz Dubrovačko-neretvanske županije) .

Sustav natjecanja
Šesnaest klubova je igralo dvokružnu ligu (30 kola).

Sudionici

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Četvrta hrvatska nogometna liga
 4. HNL 2010./11.
 4. HNL – Jug A 2010./11.
 1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska 2010./11.
 1. ŽNL Splitsko-dalmatinska 2010./11.

Vanjske poveznice

Izvori
  rsssf.org, Croatia 2010/11 / Fourth Level
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 2010. godina
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 2011. godina
 Jurica Gizdić: HNK Sloga : 90 godina nogometa u Mravincima : 1925.-2015., Mravince, 2015., , str. 176-179

2010-11 B
4-Jug-B

4. HNL – Jug B 2010./11.


was a district located in Saga Prefecture, Japan.

As of 2003, the district had an estimated population of 45,910 and a density of 478.98 persons per km2. The total area was 95.85 km2.

Former towns and villages
 Ashikari
 Mikatsuki
 Ogi
 Ushizu

Merger
On March 1, 2005 - the former town of Ogi absorbed the towns of Ashikari, Mikatsuki and Ushizu to create the city of Ogi. Ogi District was dissolved as a result of this merger.

Former districts of Saga Prefecture

Ogi District, Saga


La Unión Deportiva Güímar fue un club de fútbol del municipio de Güímar (Santa Cruz de Tenerife) España. Fue fundado en 1942 y desapareció el verano de 2009 tras fusionarse con el otro representativo municipal el C.D.Los Ángeles para crear el actual Atlético Unión Güímar.

Historia
La Unión Deportiva Güímar se funda en el año 1942. En el año 1980 tiene el honor de ser uno de los 20 fundadores del Grupo Canario de Tercera División, en ese momento empezaba la época dorada de este histórico club que hasta ese momento se encontraba lejos de los puestos punteros del fútbol regional. Ocho años consecutivos estaría la U.D.Güímar en Tercera División, llegando a jugar dos fases de ascenso y quedando incluso campeón en la temporada 1983/84. Tras un paso fugaz por Preferente de dos años el equipo del güimarero volvía a Tercera División, esta vez con objetivos más humildes, la meta era conseguir la salvación, y en hasta 5 ocasiones se logró, pero en la sexta temporada el equipo descendía a Preferente y empezaba un descenso en picado que lo llevó a un nuevo descenso tres años más tarde esta vez a 1.ª Regional. En 1.ª Regional compitió sus últimas diez temporadas de vida intentando sin éxito volver a la élite del fútbol canario hasta que en 2009 el equipo se unión al C.D.Los Ángeles por expresa petición del Ayuntamiento de Güímar para crear el Atlético Unión Güímar.
El equipo blanquiazul, mantiene uno de los récords del grupo Canario, ya que consiguió ganar todos sus partidos como local 19 en la temporada 1983/84, año en que además se proclamó campeón de liga con 60 puntos. Solía protagonizar partidos de gran rivalidad contra el Club Deportivo Candela, equipo del municipio vecino de Candelaria.
Por su banquillo pasaron entrenadores de renombre como Martín Marrero, Valentín Toste o David Amaral.

Copa del Rey
Jugó la Copa del Rey en cuatro ocasiones llegando a alcanzar incluso la 3.ª Ronda donde se midió a equipos de primera división como el Real Club Celta de Vigo o el Real Sporting de Gijón en las temporadas 1982/83 y 1983/84, respectivamente. También tuvo el honor de enfrentarse a los dos grandes del fútbol canario el Club Deportivo Tenerife y la Unión Deportiva Las Palmas.

 Temporada 1982/83
 1ª Eliminatoria
 SD Tenisca 2-0 UD Güímar
 UD Güímar 4-1 SD Tenisca
 2ª Eliminatoria
 Clasificada directo 3ª Eliminatoria
 3ª Eliminatoria
 UD Güímar 0-3 RC Celta
 RC Celta 6-0 UD Güímar
 Temporada 1983/84
 1ª Eliminatoria
 CD Tenerife 1-0 UD Güímar
 UD Güímar 1-0 CD Tenerife (3-1)
 2ª Eliminatoria
 Clasificada directo 3.ª Eliminatoria
 3ª Eliminatoria
 UD Güímar 0-2 Sporting de Gijón
 Sporting de Gijón 4-0 UD Güímar
 Temporada 1984/85
 1ª Eliminatoria
 UD Güímar 2-1 CD Mensajero
 CD Mensajero 1-0 UD Güímar (4-5)
 2ª Eliminatoria
 UD Güímar 1-0 U. D. Las Palmas
 U. D. Las Palmas 2-0 UD Güímar
 Temporada 1985/86
 1ª Eliminatoria
 Clasificada directo 2.ª Eliminatoria
 2ª Eliminatoria
 UD Güímar 0-1 CD Tenerife
 CD Tenerife 2-2 UD Güímar

Copa de La Liga
También jugó en la temporada 1983/84 la Copa de La Liga de Tercera División llegando a cuartos de final.

Estadio
La Unión Deportiva Güímar jugaba sus encuentros como local en el Estadio Municipal de Tasagaya. Dicho Estadio se encuentra en una zona deportiva con otras instalaciones deportivas como piscinas o terrero de lucha y cuenta con una capacidad para unos 3.000 espectadores.

Todas las temporadas

Datos del Club
 Temporadas en 3ªDivisión: 14
 Temporadas en Preferente: 7
 Temporadas en 1ªRegional: 10

Palmarés
Campeón Tercera División de España (Grupo XII) (1): 1983/84
Campeón Copa Heliodoro Rodríguez López (1): 1989/90
Campeón Preferente Tenerife (1): 1989/90

Véase también
Anexo:Equipos canarios de fútbol
Anexo:Equipos de fútbol de la provincia de Santa Cruz de Tenerife

Referencias

Equipos de fútbol desaparecidos de Canarias
Equipos de fútbol fundados en 1942
Fútbol en España en 1942
Equipos de fútbol desaparecidos en 2009
Fútbol en España en 2009
Deporte en Tenerife
Güímar
Equipos de fútbol de la provincia de Santa Cruz de Tenerife
Historia de la provincia de Santa Cruz de Tenerife

Unión Deportiva Güímar


An Najas tenuissima in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Alexander Karl Heinrich Braun ngan Paul Wilhelm Magnus, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Paul Wilhelm Magnus. An Najas tenuissima in nahilalakip ha genus nga Najas, ngan familia nga Hydrocharitaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Najas

Najas tenuissima


Articles with hCards
චතුර ද අල්විස් (උපත: මැයි 15) චතුර අල්විස් ලෙසින් ප්‍රචලිත, ශ්‍රී ලාංකික මාධ්‍යවේදියෙකි    ඔහු තම ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනය සඳහා පානදුර ශ්‍රී සුමංගල විද්‍යාලයට සහ වැඩිදුර අධ්‍යාපනය සඳහා කොළඹ තර්ස්ටන් විද්‍යාලයට ඇතුළත් විය. 2017 දී Mashable ලෝක සමාජ මාධ්‍ය දින සම්මාන හි "සමාජ මාධ්‍ය පිළිබඳ වඩාත් ජනප්‍රිය මාධ්‍යවේදියා" සම්මානය ඔහු දිනා ගත්තේය. ඔහු 2018, 2019, සහ 2020 දී හොඳම රූපවාහිනී ඉදිරිපත් කරන්නා සඳහා වන SLIM-Nielsen ජනතා සම්මානයෙන් ද පිදුම් ලැබීය      .

සම්මාන

|-
|| 2018 ||| චතුර අල්විස් ||SLIM-නීල්සන් ජනතා සම්මාන හොඳම රූපවාහිනී ඉදිරිපත් කරන්නා ||

|-
|| 2019 ||| චතුර අල්විස් ||SLIM-නීල්සන් ජනතා සම්මාන හොඳම රූපවාහිනී ඉදිරිපත් කරන්නා ||

|-
|| 2020 ||| චතුර අල්විස් ||SLIM-නීල්සන් ජනතා සම්මාන හොඳම රූපවාහිනී ඉදිරිපත් කරන්නා ||
|-
|| 2021 ||| චතුර අල්විස් ||SLIM-නීල්සන් ජනතා සම්මාන වසරේ ජනතා රූපවාහිනී ඉදිරිපත් කරන්නා ||

ජීවමාන ජනයා
Year of birth missing (living people)

චතුර අල්විස්


El  XXXIII Campeonato Mundial de Halterofilia se celebró en Teherán (Irán) entre el 8 y el 12 de noviembre de 1957 bajo la organización de la Federación Internacional de Halterofilia (IWF) y la Federación Iraní de Halterofilia.

En el evento participaron 76 halterófilos de 21 federaciones nacionales afiliadas a la IWF.

Medallistas

Medallero

Enlaces externos
Resultados en la pág. web Lift Up .

1957
Halterofilia en 1957

Campeonato Mundial de Halterofilia de 1957


Eduard Karl August Riehm (20 December 18305 April 1888) was a German Protestant theologian.

He was born at Diersburg in Baden.  He studied theology and philology at Heidelberg and later at Halle under Hermann Hupfeld, who persuaded him to include Arabic, Syriac and Egyptian. Entering the ministry in 1853, he was made vicar at Durlach soon afterwards, and became a licentiate in the theological faculty at Heidelberg. In 1854 he was appointed garrison-preacher at Mannheim for the Evangelical Church in Baden; and in 1858 he was licensed to lecture at Heidelberg, where in 1861 he was made professor extraordinarius. In 1862 he obtained a similar post at Halle, and in 1866 was promoted to the rank of professor ordinarius. As of 1878 he was a member of provincial synod of the Ecclesiastical Province of Saxony within the Evangelical Church of Prussia's older Provinces, advancing to member of the provincial synodal board in 1885, and becoming a member of the old-Prussian general synod too.

Throughout his life he followed Hupfeld's plan in his scientific treatment of the Old Testament—that of reconciling the results of a free criticism with a belief in divine revelations. His practical experience of pastoral work also proved of service to him when he became a professor of theology, for if there is one quality more striking than another in the writings of Riehm, it is that of sympathy with orthodox believers (TK Cheyne). In 1865 Riehm was made a member of the commission for the revision of Luther's translation of the Bible, and became one of the editors of the quarterly review, Theologische Studien und Kritiken.

His works include:
Die Gesetzgebung Moses im Lande Moab (1854), in which the Deuteronomic law book is assigned to the second half of the reign of Manasseh
Lehrbegriff des Hebräerbriefes (1858–59, 2nd ed. 1867)
Hermann Hupfeld, Lebens-und Charakterbild des deutschen Professors (1867)
Die Messianische Weissagung (1875, 2nd ed. 1883; Eng. trans. 1890)
Religion und Wissenschaft (1881)
the well-known Handwörterbuchs des biblischen Altertums für gebildete Bibelleser (2 vols., 1884; 2nd. ed. revised by F Baethgen, 1892–94)
After his death were published the Einleitung in das Alte Testament (1889, ed. by A Brandt), in which the date of the Deuteronomic law book is placed earlier than in his book on the legislation of Moses—shortly before or at the beginning of the reign of Hezekiah; and his Alttestamentliche Theologie (1889, ed. by Pahncke). See Herzog-Hauck, Realencyklopädie, and TK Cheyne, Founders of Old Testament Criticism.

References

External links

1830 births
1888 deaths
19th-century German Protestant theologians
19th-century German male writers
German male non-fiction writers

Eduard Karl August Riehm


Archibald MacLeish (May 7, 1892 – April 20, 1982) was an American poet and writer, who was associated with the modernist school of poetry. MacLeish studied English at Yale University and law at Harvard University. He enlisted in and saw action during the First World War and lived in Paris in the 1920s. On returning to the United States, he contributed to Henry Luce's magazine Fortune from 1929 to 1938. For five years, MacLeish was the ninth Librarian of Congress, a post he accepted at the urging of President Franklin D. Roosevelt. From 1949 to 1962, he was Boylston Professor of Rhetoric and Oratory at Harvard. He was awarded three Pulitzer Prizes for his work.

Early years
MacLeish was born in Glencoe, Illinois. His father, Scottish-born Andrew MacLeish, worked as a dry-goods merchant and was a founder of the Chicago department store Carson Pirie Scott. His mother, Martha (née Hillard), was a college professor and had served as president of Rockford College.  He grew up on an estate bordering Lake Michigan. He attended the Hotchkiss School from 1907 to 1911. For his college education, MacLeish went to Yale University, where he majored in English, was elected to Phi Beta Kappa, and was selected for the Skull and Bones society. He then enrolled in Harvard Law School, where he served as an editor of the Harvard Law Review.

His studies were interrupted by World War I, in which he served first as an ambulance driver and later as an artillery officer. He fought at the Second Battle of the Marne. His brother, Kenneth MacLeish, was killed in action during the war. He graduated from law school in 1919, taught law for a semester for the government department at Harvard, then worked briefly as an editor for The New Republic. He next spent three years practicing law with the Boston firm Choate, Hall & Stewart. MacLeish expressed his disillusion with war in his poem Memorial Rain, published in 1926.

Years in Paris
In 1923, MacLeish left his law firm and moved with his wife to Paris, where they joined the community of literary expatriates that included such members as Gertrude Stein and Ernest Hemingway. They also became part of the famed coterie of Riviera hosts Gerald and Sarah Murphy, which included Hemingway, Zelda and F. Scott Fitzgerald, John Dos Passos, Fernand Léger, Jean Cocteau, Pablo Picasso, John O'Hara, Cole Porter, Dorothy Parker, and Robert Benchley. He returned to America in 1928. From 1930 to 1938, he worked as a writer and editor for Henry Luce's Fortune, during which he also became increasingly politically active, especially with antifascist causes. By the 1930s, he considered capitalism to be "symbolically dead" and wrote the verse play Panic (1935) in response.

While in Paris, Harry Crosby,  publisher of the Black Sun Press, offered to publish MacLeish's poetry. Both MacLeish and Crosby had overturned the normal expectations of society, rejecting conventional careers in the legal and banking fields. Crosby published MacLeish's long poem "Einstein" in a deluxe edition of 150 copies that sold quickly. MacLeish was paid $200 for his work. In 1932, MacLeish published his long poem "Conquistador", which presents Cortés's conquest of the Aztecs as symbolic of the American experience. In 1933, "Conquistador" was awarded a Pulitzer Prize, the first of three awarded to MacLeish.

In 1934, he wrote a libretto for , ballet by Nicolas Nabokov and Léonide Massine (Ballet Russe de Monte-Carlo); it premiered in Philadelphia with a great success.

In 1938, MacLeish published as a book a long poem "Land of the Free", built around a series of 88 photographs of the rural depression by Dorothea Lange, Walker Evans, Arthur Rothstein, Ben Shahn, and the Farm Security Administration and other agencies. The book was influential on Steinbeck in writing The Grapes of Wrath.

Librarian of Congress
American Libraries has called MacLeish "one of the 100 most influential figures in librarianship during the 20th century" in the United States. MacLeish's career in libraries and public service began, not with an internal desire, but from a combination of the urging of a close friend, Felix Frankfurter, and as MacLeish put it, "The President decided I wanted to be Librarian of Congress." Franklin D. Roosevelt's nomination of MacLeish was a controversial and highly political maneuver fraught with several challenges.

MacLeish sought support from expected places such as the president of Harvard, MacLeish's current place of work, but found none. Support from unexpected places, such as M. Llewellyn Raney of the University of Chicago libraries, alleviated the ALA letter-writing campaign against MacLeish's nomination." The main Republican argument against MacLeish's nomination from within Congress was that he was a poet and was a "fellow traveler" or sympathetic to communist causes. Calling to mind differences with the party he had over the years, MacLeish avowed, "no one would be more shocked to learn I am a Communist than the Communists themselves." In Congress, MacLeish's main advocate was Senate Majority Leader Alben Barkley, Democrat from Kentucky. With President Roosevelt's support and Senator Barkley's skillful defense in the United States Senate, victory in a roll call vote with 63 senators voting in favor of MacLeish's appointment was achieved. MacLeish was sworn in as Librarian of Congress on July 10, 1939, by the local postmaster at Conway, Massachusetts.

MacLeish became privy to Roosevelt's views on the library during a private meeting with the President.  According to Roosevelt, the pay levels were too low and many people would need to be removed. Soon afterward, MacLeish joined the retiring Librarian of Congress Herbert Putnam for a luncheon in New York. At the meeting, Putnam relayed his intention to continue working at the library, that he would be given the title of librarian emeritus, and that his office would be down the hall from MacLeish's. The meeting further crystallized for MacLeish that as Librarian of Congress, he would be "an unpopular newcomer, disturbing the status quo."

A question from MacLeish's daughter, Mimi, led him to realize, "Nothing is more difficult for the beginning librarian than to discover [in] what profession he was engaged."  Mimi, his daughter, had inquired about what her daddy was to do all day, "...hand out books?"  MacLeish created his own job description and set out to learn about how the library was currently organized.  In October 1944, MacLeish described that he did not set out to reorganize the library, rather "...one problem or another demanded action, and each problem solved led on to another that needed attention."

MacLeish's chief accomplishments had their start in instituting daily staff meetings with division chiefs, the chief assistant librarian, and other administrators.  He then set about setting up various committees on various projects, including acquisitions policy, fiscal operations, cataloging, and outreach.  The committees alerted MacLeish to various problems throughout the library. Putnam was conspicuously not invited to attend these meetings, resulting in the librarian emeritus' feelings being "mortally hurt", but according to MacLeish, it was necessary to exclude Putnam; otherwise, "he would have been sitting there listening to talk about himself which he would take personally."

First and foremost, under Putnam, the library was acquiring more books than it could catalog. A report in December 1939, found that over one-quarter of the library's collection had not yet been cataloged. MacLeish solved the problem of acquisitions and cataloging through establishing another committee instructed to seek advice from specialists outside of the Library of Congress. The committee found many subject areas of the library to be adequate and many other areas to be, surprisingly, inadequately provided for. A set of general principles on acquisitions was then developed to ensure that, though it was impossible to collect everything, the Library of Congress would acquire the bare minimum of canons to meet its mission. These principles included acquiring all materials necessary to members of Congress and government officers, all materials expressing and recording the life and achievements of the people of the United States, and materials of other societies past and present that are of the most immediate concern to the peoples of the United States.

Secondly, MacLeish set about reorganizing the operational structure.  Leading scholars in library science were assigned a committee to analyze the library's managerial structure. The committee issued a report a mere two months after it was formed, in April 1940, stating that a major restructuring was necessary. This was no surprise to MacLeish, who had 35 divisions under him. He divided the library's functions into three departments: administration, processing, and reference. All existing divisions were then assigned as appropriate. By including library scientists from inside and outside the Library of Congress, MacLeish was able to gain faith from the library community that he was on the right track. Within a year, MacLeish had completely restructured the Library of Congress, making it work more efficiently and aligning the library to "report on the mystery of things."

Last, but not least, MacLeish promoted the Library of Congress through various forms of public advocacy. Perhaps his greatest display of public advocacy was requesting a budget increase of over a million dollars in his March 1940 budget proposal to Congress. While the library did not receive the full increase, it received an increase of $367,591, the largest one-year increase to date. Much of the increase went toward improved pay levels, increased acquisitions in underserved subject areas, and new positions. MacLeish resigned as Librarian of Congress on December 19, 1944, to take up the post of Assistant Secretary of State for Public Affairs.

World War II

Archibald MacLeish also assisted with the development of the new "Research and Analysis Branch" of the  Office of Strategic Services, the precursor to the Central Intelligence Agency. "These operations were overseen by the distinguished Harvard University historian William L. Langer, who, with the assistance of the American Council of Learned Societies and Librarian of Congress Archibald MacLeish, set out immediately to recruit a professional staff drawn from across the social sciences. Over the next 12 months, academic specialists from fields ranging from geography to classical philology descended upon Washington, bringing with them their most promising graduate students, and set up shop in the headquarters of the Research and Analysis (R&A) Branch at Twenty-third and E Streets, and in the new annex to the Library of Congress."

During World War II, MacLeish also served as director of the War Department's Office of Facts and Figures, and as the assistant director of the Office of War Information. These jobs were heavily involved with propaganda, which was well-suited to MacLeish's talents; he had written quite a bit of politically motivated work in the previous decade. He spent a year as the Assistant Secretary of State for Public Affairs and a further year representing the U.S. at the creation of UNESCO, where he contributed to the preamble of its 1945 Constitution ("Since wars begin in the minds of men, it is in the minds of men that the defenses of peace must be constructed."). After this, he retired from public service and returned to academia.

Return to writing
Despite a long history of debate over the merits of Marxism, MacLeish came under fire from anticommunists in the 1940s and 1950s, including J. Edgar Hoover and Joseph McCarthy.  Much of this was due to his involvement with left-wing organizations such as the League of American Writers, and to his friendships with prominent left-wing writers. Time magazine's Whittaker Chambers cited him as a fellow traveler in a 1941 article:  "By 1938, U. S. Communists could count among their allies such names as Granville Hicks, Newton Arvin, Waldo Frank, Lewis Mumford, Matthew Josephson, Kyle Crichton (Robert Forsythe), Malcolm Cowley, Donald Ogden Stewart, Erskine Caldwell, Dorothy Parker, Archibald MacLeish, Lillian Hellman, Dashiell Hammett, John Steinbeck, George Soule, many another."

In 1949, MacLeish became the Boylston Professor of Rhetoric and Oratory at Harvard University. He held this position until his retirement in 1962. In 1959, his play J.B. won the Pulitzer Prize for Drama. From 1963 to 1967, he was the John Woodruff Simpson Lecturer at Amherst College. In  1969, MacLeish met Bob Dylan, and asked him to contribute songs to Scratch, a musical MacLeish was writing, based on the story "The Devil and Daniel Webster" by Stephen Vincent Benét.  The collaboration was a failure and Scratch opened without any music; Dylan describes their collaboration in the third chapter of his autobiography Chronicles, Vol. 1.

MacLeish greatly admired T. S. Eliot and Ezra Pound, and his work shows quite a bit of their influence. He was the literary figure who played the most important role in freeing Ezra Pound from St. Elisabeth's Hospital in Washington, D.C., where he was incarcerated for high treason between 1946 and 1958. MacLeish's early work was very traditionally modernist and accepted the contemporary modernist position holding that a poet was isolated from society. His most well-known poem, "Ars Poetica," contains a classic statement of the modernist aesthetic: "A poem should not mean / But be." He later broke with modernism's pure aesthetic. MacLeish himself was greatly involved in public life and came to believe that this was not only an appropriate, but also an inevitable role for a poet.

In 1969, MacLeish was commissioned by the New York Times to write a poem to celebrate the Apollo 11 Moon landing, which he entitled "Voyage to the Moon" and appeared on the front page of the July 21, 1969, edition of the Times. A. M. Rosenthal, then-editor of the Times, later recounted: "We decided what the front page of The Times would need when the men landed was a poem. What the poet wrote would count most, but we also wanted to say to our readers, look, this paper does not know how to express how it feels this day and perhaps you don't either, so here is a fellow, a poet, who will try for all of us. We called one poet who just did not think much of moons or us, and then decided to reach higher for somebody with more zest in his soul – for Archibald MacLeish, winner of three Pulitzer Prizes. He turned in his poem on time and entitled it 'Voyage to the Moon.'"

Legacy
MacLeish worked to promote the arts, culture, and libraries.  Among other impacts, MacLeish was the first Librarian of Congress to begin the process of naming what would become the United States Poet Laureate.  The Poet Laureate Consultant in Poetry to the Library of Congress came from a donation in 1937 from Archer M. Huntington, a wealthy ship builder.  Like many donations, it came with strings attached. In this case, Huntington wanted poet Joseph Auslander to be named to the position. MacLeish found little value in Auslander's writing.  However, MacLeish was happy that having Auslander in the post attracted many other poets, such as Robinson Jeffers and Robert Frost, to hold readings at the library. He set about establishing the consultantship as a revolving post rather than a lifetime position.  In 1943, MacLeish displayed his love of poetry and the Library of Congress by naming Louise Bogan to the position.  Bogan, who had long been a hostile critic of MacLeish's own writing, asked MacLeish why he appointed her to the position; MacLeish replied that she was the best person for the job.  For MacLeish, promoting the Library of Congress and the arts was vitally more important than petty personal conflicts.

In the June 5, 1972, issue of The American Scholar, MacLeish laid out in an essay his philosophy on libraries and librarianship, further shaping modern thought on the subject:

Two collections of MacLeish's papers are held at the Yale University Beinecke Rare Book and Manuscript Library. These are the Archibald MacLeish Collection and the Archibald MacLeish Collection Addition. Additionally, more than 13,500 items from his papers and his personal library are held in the Archibald MacLeish Collection at Greenfield Community College in Greenfield, Massachusetts.
 Smith College's MacLeish Field Station is named after MacLeish and his wife Ada, who were close friends of former Smith president Jill Ker Conway and introduced her to the natural environment around Northampton, Massachusetts.

Personal life
In 1916, he married Ada Hitchcock, a musician.
MacLeish had three children: Kenneth, Mary Hillard, and William, the author of a memoir of his father, Uphill with Archie (2001).

Awards and honors

1933: Pulitzer Prize for poetry (Conquistador )
1946: Commandeur de la Legion d'honneur
1950: elected to the American Academy of Arts and Sciences
1953: Pulitzer Prize for poetry (Collected Poems 1917–1952)
1953: National Book Award for Poetry (Collected Poems, 1917–1952)
1953: Bollingen Prize in Poetry
1959: Pulitzer Prize for Drama (J.B.)
1959: Tony Award for Best Play (J.B.)
1976: elected to the American Philosophical Society
1977: Presidential Medal of Freedom

Works

Poetry collections

Class Poem (1915)
Songs for a Summer's Day (1915)
Tower of Ivory (1917)
The Happy Marriage (1924)
The Pot of Earth (1925)
Nobodaddy (1926)
Streets in the Moon (1926)
The Hamlet of A. Macleish (1928)
Einstein (1929)
New Found Land (1930)
Conquistador (1932)
Elpenor (1933)
Frescoes for Mr. Rockefeller's City (1933)
Poems, 1924–1933 (1935)
Public Speech (1936)
The Land of the Free (1938)
Actfive and Other Poems (1948)
Collected Poems (1952)
Songs for Eve (1954)
The Collected Poems of Archibald MacLeish (1962)
The Wild Old Wicked Man and Other Poems (1968)
The Human Season, Selected Poems 1926–1972 (1972)
New and Collected Poems, 1917–1976 (1976)

Prose

Jews in America (1936)
America Was Promises (1939)
The Irresponsibles: A Declaration (1940)
The American Cause (1941)
A Time to Speak (1941)
American Opinion and the War: the Rede Lecture (1942)
A Time to Act: Selected Addresses (1943)
Freedom Is the Right to Choose (1951)
Art Education and the Creative Process (1954)
Poetry and Experience (1961)
The Dialogues of Archibald MacLeish and Mark Van Doren (1964)
The Eleanor Roosevelt Story (1965)
A Continuing Journey (1968)
Champion of a Cause: Essays and Addresses on Librarianship (1971)
Poetry and Opinion: the Pisan Cantos of Ezra Pound (1974)
Riders on the Earth: Essays & Recollections (1978)
Letters of Archibald MacLeish, 1907–1982 (1983)

Drama

Union Pacific (ballet) (1934)
Panic (1935)
The Fall of the City (1937)
Air Raid: A Verse Play for Radio (1938)
Colloquy for the States (1943)
The American Story: Ten Broadcasts (1944)
The Trojan Horse (1952)
This Music Crept By Me on the Waters (1953)
J.B. (1958)
Three Short Plays: The Secret of Freedom. Air Raid. The Fall of the City. (1961)
An Evening's Journey to Conway (1967)
Herakles (1967)
Scratch (1971)
Magic Prison: the Poetry of Emily Dickinson (1975)
The Great American Fourth of July Parade (1975)
Six Plays (1980)

See also

List of ambulance drivers during World War I

Notes

References

External links

 Archibald MacLeish Collection and addition at the Beinecke Rare Book and Manuscript Library
Archibald MacLeish Collection at the Harry Ransom Center
Archibald MacLeish Papers at Mount Holoke College
 Archibald MacLeish's Grave

 The Fall of the City, Columbia Workshop, CBS radio, 1937
"Archibald MacLeish", Academy of American Poets

1892 births
1982 deaths
American librarians
American people of Scottish descent
20th-century American poets
Amherst College faculty
Harvard Law School alumni
Librarians of Congress
National Book Award winners
People from Glencoe, Illinois
Military personnel from Illinois
Writers from Illinois
Presidential Medal of Freedom recipients
Pulitzer Prize for Drama winners
Pulitzer Prize for Poetry winners
Hotchkiss School alumni
Yale University alumni
Bollingen Prize recipients
20th-century American dramatists and playwrights
Fortune (magazine) people
United States Assistant Secretaries of State
Dern family
Tony Award winners
People of the United States Office of War Information
United States Army personnel of World War I
United States Army officers
Presidents of the American Academy of Arts and Letters
Lost Generation writers
Psi Upsilon
Members of the American Philosophical Society
Members of Skull and Bones

Archibald MacLeish


النثر هو الكلام الفني الجميل، المنثور بأسلوب جيد لا يحكمه النظم الإيقاعي - كما هو حال الشعر - تميزه اللغة المنتقاة والفكرة الجلية، والمنطق السليم المقنع، المؤثر في المتلقي.

من فنون النثر: القصة والمقالة والخطبة والمسرحية النثرية وفنون النثر الوصفي كالنقد الأدبي وتاريخ الأدب والأدب المقارن. والنثر أدب إنشائي.

أنواع النثر

النثر العادي

الذي يدور في كلام الناس أثناء المعاملة، أو هو الذي يعرف بلغة التخاطب والتفاهم بين الناس، أو هو الكلام اليومي الذي يتحدثه الناس، وهو غير فاقد نهائيا لبعض عناصر النثر الفني.

الثاني النثر الفني

الذي يخضع لنظرية الفن أو هو الذي يغلب عليه الأسلوب الفني والذي يحتوي على عناصر فنية نذكر منها الأفكار وحسن الصياغة وجودة السبك ومراعاة جودة اللغة ومع ذلك لا يفقد العاطفة والخيال.
ينقسم النثر الفني على قسمين:
1-النثر الابداعي: و من انواعه المعروفة:الخطابة، والمقالة، والقصة، والرواية، والمسرحية، والسيرة الذاتية، وادب الرحلات وغيرها .
2-النثر الوصفي :ويشتمل على دراسات المتعلقة بنشأة الادب الابداعي وتحليله وتقويمة، مثل:كتب تاريخ الادب، وكتب النقد الادبي

مراجع

نثر


කොළඹ ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපළ, රත්මලාන (IATA: RML, ICAO: VCCC) ශ්‍රී ලංකාවේ අගනගරය වූ කොළඹ නගරයට තිබෙන ද්විතියික ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපළ යි. එය 1967දී කටුනායක බණ්ඩාරනායක ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපොළ ආරම්භ කරන තුරු තිබූ ශ්‍රී ලංකාවේ පළමු හා එක ම ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපොළ යි. වර්තමානයේ දී මෙම ගුවන්තොටුපොළ කලාපීය ජාත්‍යන්තර ගුවන් ගමන් සහ ඒ අවට ඇති ගුවන් පියාසර පුහුණු ආයතනයන් හට සේවය සලසයි. නීති ලිහිල් වීමත් සමඟ ම මෙය අන්තර්ජාතික සංස්ථාපිත ජෙට් මෙහෙයුම් හා කුලී ගුවන් වාර සඳහා ද විවෘත වී ඇත. මෙම ගුවන්තොටුපොළ කොළඹට කි.මී. 15ක් දකුණින් පිහිටා ඇත.

කොළඹ ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපළ, රත්මලාන හි උපාය මාර්ගික වැදගත්කම මතුවන කොළඹ මූල්‍ය නගරය නිසාවෙනුත්, ඉහල සංචාරක ව්‍යාපාරය නිසාවෙනුත්, ඉහල ශුද්ධ වටිනාකමක් හිමි පුද්ගලයින්ගේ (HNWI) ව්‍යාපාර සංචාරක වුවමනා නිසාත් කැපී පෙනේ. රත්මලාන ගුවන්තොටුපොළේ දීර්ඝකාලීන උපායමාර්ගික අරමුණ නම් එය තිබෙන සම්පත් උපරිම ලෙස පරිහරණයෙන් ගුවන්තොටුපොළ උසස් මට්ටමේ මෙහෙයුම් ධාරිතාවයකට රැගෙන එම යි. මේ සඳහා සංස්ථාපිත ජෙට් මෙහෙයුම්, අභ්‍යන්තර ගුවන් මධ්‍යස්ථානයක්, කලාපයේ ගුවන් පියාසර පුහුණු මධ්‍යස්ථානයක්, FBO සහ MRO ආයෝජන, හා කලාපීය ගුවන්තොටුපොළ මෙහෙයුම් ලෙස විශේෂ උපායමාර්ග සහිත උපයමාර්ගී ක්‍ෂේත්‍රයන් 5ක් හඳුනාගෙන ඇත.

ඉතිහාසය

ආරම්භය
1934දී ලංකාවේ රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාව විසින් අගනුවර වූ කොළඹට ආසන්නයෙන් ගුවන්තොටුපොළක් සෑදීමට තීරණය කරන ලද අතර ඊට සුදුසු ම ප්‍රදේශය ලෙස රත්මලාන තෝරා ගැනුණි. 1935 ඔක්තෝබර් 27 දින මදුරාසි ගුවන්පියාසර සංගමයේ ප්‍රධාන ගුවන් පියාසර උපදේශකයා වූ කැප්ටන් ටින්ඩේල් බිස්කෝ විසින් පියාසර කරන ලද "ද හැවිලන්ඩ් පුස් මොත් (DH.80 Puss Moth)" යානයක් ප්‍රථම වරට මෙම නව ගුවන්තොටුපොළට සම්ප්‍රාප්ත විය.

දෙවන ලෝක යුද්ධය

දෙවන ලෝක යුධ සමයේ දී මෙය රාජකීය ගුවන් හමුදාවේ ගුවන්තොටක් ලෙස භාවිත වූ අතර මෙහි 30වන බලඝනය "හොව්කර් හරිකේන්" ගුවන් යානා එහි සිට ජපන් නාවික හමුදාවට විරුද්ධ ව පියාසර කළහ. (QEA) ක්වන්ටාස් ගුවන් සේවය විසින් සිවිල් ගුවන් සේවයට යොදාගත් "B-24 ලිබරේටර්" සහ "ඇව්රෝ ලැන්කැස්ට්‍රියන්" ගුවන් යානා බටහිර ඕස්ට්‍රේලියාවේ පර්ත් සිට රත්මලානට පියාසර කල අතර එය එකල තිබූ ලොව දිග ම ගුවන් ගමන් මාර්ගය ද විය. යුද්ධයෙන් පසු ද එම ගුවන් වාරය අතරමැද කොකෝස් දූපත්වල දී තෙල් ගැසීමක් ද ඇතුලත් ව පවත්වාගෙන ගොස් ඇත.

සිවිල් සේවයේ උච්ඡස්ථානය
කාලයක් තිස්සේ රටේ ප්‍රධාන ගුවන් පර්යන්තය රත්මලානේ තිබූ  අතර ඉන් එයා සිලෝන් ගුවන් සේවයෙහි "ඩග්ලස් DC-3 ඩකෝටා" සහ "ලොක්හීඩ් කොන්ස්ටලේෂන්" ගුවන් යානා පියාසර කළහ. 1947දී KLM රාජකීය ලන්දේසි ගුවන් සේවය "ඩග්ලස් DC-4 ස්කයිමාස්ටර්ස්" යානා මෙම ගුවන්තොතුපොල හරහා නෙදර්ලන්තයේ සිට ලන්දේසි නැගෙනහිර ඉන්දීය දූපත්වලට (ඉන්දුනීසියාවට) පියාසර කරවූහ.

1950දී BOAC ගුවන් සේවය විසින් "කැනඩෙයාර් ආර්ගනොට්ස්" යානා (රෝල්ස් රොයිස් මර්ලින් එන්ජින් සහිත DC-4 යානා) රත්මලානේ සිට ලන්ඩන් දක්වා පියාසර කරවූහ.

1952 අගෝස්තු 11 දින, ප්‍රථම මගී ජෙට් ගුවන්යානා සේවයෙන් මාස 3කට පසු, BAOC ගුවන් සේවය  එහි "කොමට්" සේවය කොළඹ සහ ලන්ඩන් අතර ආරම්භ කළහ. පසුකාලීන ව (1962 මාර්තු - 1971 මාර්තු) එයාර් සිලෝන් ගුවන් සේවය මෙම ගුවන් මාර්ගයේ ම කොමට් සේවයක් පවත්වාගෙන ගියහ. මෙම ගුවන්තොටුපොළ 1950දී කෙටි කාලයකට ට්‍රාන්ස් වර්ල්ඩ් ගුවන් සේවයේ (TWAහි) ගමනාන්තයක් ලෙස ද පැවතින.

අභ්‍යන්තර සේවා පමණක් කල කාලය
1964දී රත්මලාන ගුවන්තොටුපොළ වෙනුවට නව කටුනායක බණ්ඩාරනායක ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපොළ සෑදීමට රජය විසින් තීරණය කරන ලදී. ඒ අනුව 1967දී ගුවන්තොටුපොළ නිමකරන ලද අතර රත්මලානේ තිබූ සියලුම අන්තර්ජාතික ගුවන් ගමන් වාර කටුනායකට ලබා දෙන ලදී. පසු ව රත්මලානේ ඉතිරි වූයේ රටේ අභ්‍යන්තර ගුවන් ගමන් සඳහා වූ සුළු වෙළඳපොලකි.

අන්තර්ජාතික සේවයට නැවත පිවිසීම
2012දී රත්මලාන නැවත වතාවක් අන්තර්ජාතික සේවයට ගෙන ඒමටත් කොළඹ නගරයට දෙවන ගුවන්තොටුපොළක් ලෙස භාවිත කිරීමටත් පිඹුරුපත් සෑදිණ.

පසු ව රත්මලාන ගුවන්තොතුපොල කුඩා අන්තර්ජාතික වාණිජ ගුවන්යානාවලට විවෘත බවට ප්‍රකාශ කෙරුණි. 2012 අගෝස්තු සිට ගුවන්තොටුපොළ වාණිජ ජෙට් මෙහෙයුම් සඳහා ද විවෘත විය.

පුළුල් කිරීම සහ සංවර්ධනය
කි.මී. 32ක් ඉහලින් පිහිටි වඩා විශාල වූ බණ්ඩාරනායක ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපොළ හා සැසඳීමේ දී කි.මී. 15ක් දකුණින් පිහිටි රත්මලාන ගුවන්තොටුපොළ කොළඹ නගරයට ඉතා ළඟින් පිහිටා තිබේ. මෙහි ප්‍රධාන ඉලක්කය නම් අන්තර්ජාතික පුද්ගලික ගුවන් වාර සහ අඩු වියදම් ගුවන් සේවා මෙයට ආකර්ෂණය කරගැනීම යි. ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාවෙන් මෙහෙයවන 'හෙලිටුවර්ස්' ගුවන් සේවය මෙම ගුවන්තොටුපොළ පදනම් කරගෙන ක්‍රියාත්මක වේ. ගුවන්තොටුපොළ ආසන්නයේ බාටා පාවහන් කර්මාන්තශාලාව වැනි කර්මාන්ත කිහිපයක් පිහිටා තිබේ. රජය රත්මලාන ගුවන්තොටුපොළ පුද්ගලික ජෙට් සහ කුඩා ගුවන්යානා සඳහා සේවා සපයන නාගරික ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපොළක් මට්ටමට සංවර්ධනය කරයි. ඒ සමඟ ම  අම්පාර, මඩකලපුව, යාපනය, කොග්ගල ගුවන්තොටුපොළවල්වල ද යටිතල පහසුකම් සංවර්ධනය කෙරේ. සංස්ථාපිත ජෙට් යානා සඳහා ධාවනපථය අලුත්වැඩියා කිරීම සහ යාත්‍රාංගනය ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීම, වත්මන් පර්යන්ත ගොඩනැඟිල්ල ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීම, ගුවන්යානා අංගනය සංවර්ධනය කිරීම රත්මලාන ගුවන්තොටුපොළේ කෙටි කාලීන සංවර්ධන ව්‍යාපෘති වේ.

මධ්‍ය කාලීන රත්මලාන ගුවන්තොටුපොළ සංවර්ධන ව්‍යාපෘතිය යටතේ:

 පර්යන්ත ගොඩනැගිල්ල සංවර්ධනය
 පාලක කුලුන
 ටැක්සිවේ මාර්ග පද්ධතිය
 යාත්‍රණ උපකරණ සවි කිරීම
 සිවිල් සේවා සඳහා පර්යන්තයක් සෑදීම හා ගුවන්යානා අංගනය සංවර්ධනය කිරීම ද ඇතුලත් වේ.

ගුවන්තොටුපොළේ තිබෙන පහසුකම්

 ගුවන්යානා නවතා තිබිය දී අලුත්වැඩියා කිරීම
ආගමන සේවා
 ICAO ප්‍රමිති අනුව මලු පරීක්ෂා කිරීම
 නිරෝධායනය
තෙල් ගැසීම
VIP විවේකාගාරය

පර්යන්ත
දැනට මෙම ගුවන්තොටුපොළේ පර්යන්ත 2ක් තිබේ:

 1වන පර්යන්තය: අන්තර්ජාතික සංස්ථාපිත ජෙට් සහ අභ්‍යන්තර ගුවන් ගමන්
 2වන පර්යන්තය: අන්තර්ජාතික කලාපීය මෙහෙයුම්

ගුවන් සේවා සහ ගමනාන්ත

මගී ගුවන්යානා

ස්ථාපිත බලඝන

අංක 2 ප්‍රවාහන බලඝනය
අංක 8 බලඝනය

අනතුරු සහ සිද්ධීන්

1960 දශකය

 1961 නොවැම්බර් 15වන දා, ඉන්දියානු ගුවන්සේවයේ විකර්ස් විස්කවුන්ට් VT-DIH ගුවන්යානය එහි සමනියමුවා විසින් එය බෑමේ දී රෝද හැකිලීම නිසා නැවත අලුත්වැඩියා කිරීමට නොහැකි වන තරමට ම හානි විය.

1970 දශකය

 1978 සැප්තැම්බර් 7වන දා එයාර් සිලෝන් ගුවන් සේවයේ හොව්කර් සිඩ්ලි HS 748 (ලියාපදිංචිය: 4R-ACJ) රත්මලාන ගුවන්තොටුපොළේ නවත්වා තිබිය දී ගිනිගෙන විනාශ විය. එහි නියමුවන් දෙදෙනා ගුවන්ගතවීමට පෙර පරීක්ෂාව කර වෙලාවේ ගුවන්යානයේ බඩු අතර තිබූ බෝම්බයක් පිපිරී යාමෙන් මෙම ගින්න ආරම්භ වී ඇත.

1990 දශකය

 1998 සැප්තැම්බර් 29වන දා ඇන්ටෝනොව් An-24RV ගුවන් යානයක් වූ ලයන් එයාර් 602 ගුවන් යානය යාපනය සිට රත්මලාන ගුවන්තොටුපොළ බලා එමින් සිටිය දී අභිරහස් ලෙස ලංකාවේ නිරිතදිග වෙරළාසන්න මුහුදු තීරයේ දී මුහුදට කඩා වැටිණ. එහි සිටි මගීන් 55දෙනා සහ යුක්රේනියානු නියමුවන් ඇතුළු කාර්ය මණ්ඩලය ද ඉන් මියගියහ.

1960 දශකය

 2014 දෙසැම්බර් 11වන දා කටුනායක සිට එමින් සිටි ගුවන් හමුදාවේ ඇන්ටෝනොව් An-32 යානයක් ධාවනපථයට ළඟින් පිහිටි නගරයක් වන අතුරුගිරියට කඩා වැටිණ. එය කඩාවැටීමට හේතුව තවමත් විමර්ශනය වේ.

ආශ්‍රිත ලිපි
ශ්‍රී ලංකාවේ ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපළවල්
ශ්‍රී ලංකාවේ ගුවන්තොටුපළවල්

ශ්‍රී ලංකාවේ ගුවන්තොටුපළවල්

කොළඹ ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපළ, රත්මලාන


The Tabular Islamic calendar () is a rule-based variation of the Islamic calendar. It has the same numbering of years and months, but the months are determined by arithmetical rules rather than by observation or astronomical calculations. It was developed by early Muslim astronomers of the second hijra century (the 8th century of the Common Era) to provide a predictable time base for calculating the positions of the moon, sun, and planets. It is now used by historians to convert an Islamic date into a Western calendar when no other information (like the day of the week) is available. Its calendar era is the Hijri year. An example is the Fatimid or Misri calendar.

It is used by some Muslims in everyday life, particularly in Ismaili and Shi'a communities, believing that this calendar was developed by Ali. It is believed that when Ali drew up this calendar, the previous events of the earlier prophets also fell into line with this calendar. It is their belief that all Fatimid Imams and their Da'is have followed this tradition.

Each year has 12 months. The odd numbered months have 30 days and the even numbered months have 29 days, except in a leap year when the 12th and final month Dhu al-Hijjah has 30 days.

Intercalary schemes

33-year cycle
In its most common form there are 12 leap years in a 33-year cycle. Noting that the average year has 354 11/30 days and a common year has 354 days, at the end of the first year of the 33-year cycle the remainder is 11/30 day. Whenever the remainder exceeds a half day (15/30 day), then a leap day is added to that year, reducing the remainder by one day. Thus at the end of the second year the remainder would be 22/30 day which is reduced to −8/30 day by a leap day. Using this rule the leap years are year number 2, 5, 7, 10, 13, 16, 18, 21, 24, 26, 29, and 32 of the 33-year cycle.

If leap days are added whenever the remainder equals or exceeds a half day, then all leap years are the same except 15 replaces 16 as the sixth long year per cycle.

The Ismaili Tayyebi community delays three leap days by one year: the third to year 8, the seventh to year 19 and the tenth to year 27 in their 33-year cycle.
There is another version where, in addition, the fourth leap day is postponed to year 12 and the last leap day is in the last year of the 33-year cycle.

The mean month is 29 191/360 days = 29.5305555... days, or 29d 12h 44m. This is slightly too short and so will be a day out in about 2,500 solar years or 2,570 lunar years. The Tabular Islamic calendar also deviates from the observation based calendar in the short term for various reasons.

Microsoft's Kuwaiti algorithm is used in Windows to convert between Gregorian calendar dates and Islamic calendar dates. There is no fixed correspondence defined in advance between the algorithmic Gregorian solar calendar and the Islamic lunar calendar determined by actual observation.  As an attempt to make conversions between the calendars somewhat predictable, Microsoft claims to have created this algorithm based on statistical analysis of historical data from Kuwait. According to Rob van Gent, the so-called "Kuwaiti algorithm" is simply an implementation of the standard Tabular Islamic calendar algorithm used in Islamic astronomical tables since the 11th century.

8-year cycle
Tabular Islamic calendars based on an 8-year cycle (with 2, 5 and 8 as leap years) were also used in the Ottoman Empire and in South-East Asia. The cycle contains 96 months in 2835 days, giving a mean month length of 29.53125 days, or 29d 12h 45m.

Though less accurate than the tabular calendars based on a 30-year cycle, it was popular due to the fact that in each cycle the weekdays fall on the same calendar date. In other words, the 8-year cycle is exactly 405 weeks long, resulting in a mean of exactly 4.21875 weeks per month.

120-year cycle
In the Dutch East Indies (now Indonesia) into the early 20th century, the 8-year cycle was reset every 120 years by omitting the intercalary day at the end of the last year, thus resulting in a mean month length equal with that used in the 30-year cycles.

See also
 Solar Hijri calendar
 Hijri year
 Crescent Islamic calendar

References

Literature

 Marcus Gossler, "Basisformeln zur programmierten Umrechnung einiger astronomischer Kalendertypen", Astronomische Nachrichten, 301 (1980), 191–194 online link.
 D.A. Hatcher, "Generalized Equations for Julian Day Numbers and Calendar Dates", Quarterly Journal of the Royal Astronomical Society, 26 (1985), 151–155 online link.
 Denis Savoie, "Calcul des concordances entre calendrier musulman et calendrier grégorien ou julien", Observations et Travaux (Société astronomique de France), 26 (1991), 12–19 online link.
LeRoy E. Doggett, "Calendars", in: P. Kenneth Seidelmann (ed.), Explanatory Supplement to the Astronomical Almanac: A Revision to the Explanatory Supplement to the Astronomical Ephemeris and the American Ephemeris and Nautical Almanac (Mill Valley [CA]: University Science Books, 1992), pp. 575–608 (cf. sections 12.4 & 12.93 for the Islamic calendar) online link.
 Jean Meeus, "Jewish and Moslem Calendars", in: Astronomical Algorithms: Second Edition (Richmond: Willmann-Bell, 1998), chapter 9.
 Edward G. Richards, "Calendars", in: S.E. Urban & P. Kenneth Seidelmann (eds.), Explanatory Supplement to the Astronomical Almanac: Third Edition (Mill Valley [CA]: University Science Books, 2013), pp. 585–624 (cf. sections 15.6 & 15.11 for the Islamic calendar).
 Edward M. Reingold & Nachum Dershowitz, Calendrical Calculations: The Ultimate Edition (Cambridge: Cambridge University Press, 2018), chapters 7 & 18.3.

External links
 Islamic-Western Calendar Converter (Based on the Arithmetical or Tabular Calendar) – includes four known variants
 Online Alavi Taiyebi Calendar
 Calendar Converter

Islamic calendar
Dawoodi Bohras
Islamic terminology

ar:تقويم هجري#التقويم الهجري المجدول

Tabular Islamic calendar


Nikos Anastasiades (în [ˈnikos anastasiˈaðis]; în ; ) este un politician conservator cipriot grec, președinte al Ciprului din 2013. Pe 4 februarie 2018 a fost reales pentru un al doilea mandat de cinci ani. Anterior a fost liderul Mișcării Democrate și deputat de Limassol.

Educație
Anastasiades este avocat de profesie, fondator al firmei de avocatură "Nicos Chr. Anastasiades & Partners". A absolvit facultatea de drept din cadrul National and Kapodistrian University of Athens și a făcut studii postuniversitare în drept maritim la University College din Londra. În timpul studiilor universitare în Atena a aderat la Coaliția de Centru, formațiunea politică înființată de Georgios Papandreou.

Cariera politică
Anastasiades a fost ales pentru prima dată în Camera Reprezentanților în 1981 și a fost lider al partidului său din 1997 până în 2013.

Președintele Ciprului

În martie 2012 Nikos Anastasiades a fost nominalizat drept candidat pentru alegerile prezidențiale, împotriva rivalului său europarlamentarul Eleni Theocharous. Nicos Anastasiades a primit 673 de voturi (86.73%) și Theocharous a primit 103 (13.27%). În primul tur al alegerilor prezidențiale de pe 17 februarie 2013, Anastasiades a câștigat 45% din voturi, în timp ce Stavros Malas și George Lillikas au câștigat de 26,9% și 24,9%, respectiv. El a câștigat în al doilea tur de scrutin împotriva lui Malas cu 57.48% din voturi și a fost învestit în funcția de Președinte pe data de 28 februarie 2013.

Viața personală
S-a căsătorit cu Andri Moustakoudi în 1971 și au două fiice. El are un frate geamăn si o soră.

Distincții

 Primul Vice-președinte al delegației de la Comitetul UE-Cipru.
 Liderul delegației de la Asociația Asiatică a Parlamentelor pentru Pace.
 Liderul delegației de la Casa de la Adunarea Parlamentară a Mediteranei (PAM).
 Liderul delegației de la Adunarea Parlamentară Euro-Mediteraneană (APEM) (Adunarea Parlamentară a Uniunii pentru Mediterana din 2010).
 Vice-președinte al Comitetului Executiv al Ciprulu,i Grup a Uniunii interparlamentare (IPU).

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1946
Nașteri pe 27 septembrie
Ciprioți în viață
Președinți ai Ciprului
Șefi de stat din secolul al XX-lea

Nikos Anastasiades


Anthony Michael Bourdain (født 25. juni 1956, død 8. juni 2018) var en amerikansk kok, tv-programleder, og forfatter, bedst kendt for bogen Kitchen Confidential: Adventures in the Culinary Underbelly og tv-programmet No Reservations.

Bibliografi

Fiktion

  med Joe Rose og Langdon Foss
  med Joe Rose og Ale Garza

Kilder

Eksterne henvisninger

Personer fra New York City
Kokke
Forfattere fra USA

Anthony Bourdain


James Hovis Hodges (born November 19, 1956) is an American businessman, attorney, and politician who served as the 114th governor of South Carolina from 1999 to 2003. A former member of the South Carolina House of Representatives, Hodges is the last Democrat to serve as the state's governor.

Early life and career
James Hovis Hodges was born on November 19, 1956, to parents George N. and Betty H. Hodges. He grew up in Lancaster, South Carolina, near the North Carolina border. He attended Davidson College but later transferred to the University of South Carolina, where he completed a BSBA in 1979 and earned election to Phi Beta Kappa. During his undergraduate studies, Hodges worked summers at a cotton mill to pay for his schooling.

In 1982, Hodges received a J.D. from the University of South Carolina School of Law. From 1983 to 1986, Hodges served as Lancaster County Attorney.

South Carolina House of Representatives
At age 30, Hodges first won an election in a December 1986 special election for the 45th district seat in the South Carolina House of Representatives vacated by the late Tom Mangum. While in the House, Hodges served as chair of the House Judiciary Committee from 1992 until 1994 and as House Democratic Leader from 1995 until 1997.

The South Carolina Chamber of Commerce named Hodges "Legislator of the Year" in 1993, and the National Federation of Independent Business bestowed Hodges with its "Guardian of Small Business" award.

While serving in the state legislature, Hodges also worked as general counsel for The Springs Company.

Governor of South Carolina

Gubernatorial election, 1998

Hodges entered the 1998 gubernatorial election in South Carolina an underdog but took advantage of controversy and missteps by incumbent Republican governor David Beasley, namely Beasley's indecisiveness on allowing a Confederate flag to fly at the state capitol and call to eliminate video poker. Donations from video gambling interests helped Hodges narrow a near million-dollar fundraising gap with Beasley.

In what was reported as an upset victory, Hodges won the gubernatorial race with a 53 to 45 percent margin and won 35 of 46 counties. Hodges became the first challenger to defeat a sitting governor since the South Carolina constitution first allowed consecutive terms in 1980.

Term as governor (1999–2003)

Acts as governor
As South Carolina's 114th governor, Hodges signed a law that made Martin Luther King, Jr. Day an official state holiday; South Carolina was the last state in the U.S. to do so. That law also added a Confederate Memorial Day, a move that drew opposition from the NAACP. Several hours later, Hodges signed the South Carolina Heritage Act which the General Assembly had passed as a compromise so that the Confederate flag could be moved from the state capitol's dome to its grounds.

Public education was a major focus in the Hodges administration, as Hodges oversaw the founding of the South Carolina Education Lottery and the First Steps preschool initiative. The governor also helped pass a $1.1 billion school construction initiative, and the lottery funded millions in college scholarships to South Carolina students.

Hodges made efforts to reform land use policy in South Carolina. He signed several executive orders which created task forces and interagency councils. Besides the Historic Preservation Task Force created by Hodges, Governor Mark Sanford did not continue Hodges policies. Hodges also instituted the construction of the Ravenel Bridge in Charleston, which is North America's longest cabled spanned bridge.

Controversies

Hodges received criticism in his first year in office for his management of the Hurricane Floyd evacuation, particularly his decision not to make Interstate 26 one-way westbound. Hodges also received blame for financial problems with the state Department of Commerce and long lines at Division of Motor Vehicles offices.

In 2003, the University of South Carolina self-reported to the NCAA several secondary recruiting violations on Hodges' part. Hodges had met with recruits, something he was prohibited from doing as an ex-oficio trustee of the university.

Gubernatorial election, 2002

Like Hodges' 1998 bid, the race concentrated on issues such as education and the state budget. On November 5, 2002, former U.S. Representative Mark Sanford defeated Hodges in the general election for governor, 53 to 47 percent.

During the campaign, Sanford "likened Hodges to a weasel and to former President Bill Clinton and Al Gore," reported The State in October 2002. To date, Hodges remains the last Democrat to have served as governor of South Carolina.

Post-political career

Since leaving office as governor, Hodges has served as a senior advisor at McGuire Woods Consulting, LLC, and as partner in the affiliated law firm of McGuireWoods, LLP, and is based in Columbia, South Carolina.

He endorsed General Wesley Clark's (D-Arkansas) campaign in the 2004 Democratic presidential primaries.

In 2007, Hodges publicly supported Stephen Colbert's attempt to run for president in the South Carolina primaries, and even offered himself up as a vice presidential choice should the comedian actually win the nomination. In February 2008 the former governor officially endorsed U.S. Senator Barack Obama (D-Illinois) in the 2008 Democratic presidential primaries. The Obama campaign, in turn, named Hodges as one of its national co-chairs.

Hodges and his wife Rachel live in Columbia with their two sons. He is an Episcopalian.

References

External links
Moore School of Business Biography
SCIway Biography of James Hovis Hodges

 1999 James Hovis Hodges Swearing in ceremony on South Carolina Educational Television

|-

|-

1956 births
20th-century American politicians
21st-century American politicians
Democratic Party governors of South Carolina
Living people
Democratic Party members of the South Carolina House of Representatives
People from Lancaster, South Carolina
University of South Carolina alumni
University of South Carolina trustees
American United Methodists
McGuireWoods people

Jim Hodges


Rio Sapucaí (na grafia arcaica: Rio Sapucahy) foi uma proposta apresentada pelo senador paulista Joaquim Floriano de Godói em 5 de outubro de 1887, relativa a criação de uma província do Império do Brasil que incluiria regiões dos atuais estados de São Paulo e Minas Gerais, englobando as regiões Sul de Minas Gerais e o Vale do Paraíba. A cidade de Taubaté foi a primeira a ser fundada na região, pelo bandeirante Jacques Felix, tendo sido indicada a ser capital por sua importância econômica, movimentada pela cafeicultura.

O senador Joaquim Floriano de Godói, que reclamava a criação da província desde 1872, acusava o governo da Província de São Paulo de destinar todas as verbas para o Centro-Oeste Paulista, o mesmo ocorria na Província de Minas Gerais, onde a região Sul, segundo Godói, estaria abandonada. O autor da proposta foi alvo de violentos ataques por parte de militantes conservadores, liberais e republicanos de São Paulo, além da mídia e do governo paulista.

Propostas de criação de unidades federativas do Brasil
História do estado de São Paulo
História de Minas Gerais

Província do Rio Sapucaí