Haiyore! Nyaruko-san (jap. , dt. "Krauche! Nyaruko-san") ist eine 12-teilige japanische Light-Novel-Reihe von Manta Aisora mit den Illustrationen von Koin. Die Reihe ist eine Parodie auf den Cthulhu-Mythos und hunderten an Referenzen auf japanischer Popkultur mit dem "kriechenden Chaos" Nyarlathotep als Protagonist, der hier statt als horrorhaftes Wesen als chaotisches Mädchen dargestellt wird.

Die Romanreihe wurde zudem als Hörspiel, Manga und mehrere Animes umgesetzt.

Handlung
Der Schüler Mahiro Yasaka wird eines Nachts von einem Nightgaunt angegriffen, jedoch rechtzeitig von einem silberhaarigen Mädchen gerettet. Dieses bezeichnet sich als ein Nyarlathotep namens Nyaruko und gehört der "Planetaren Schutzorganisation" (, Wakusei Hogo Kikō), einer Art Weltraumpolizei. Nachdem sie ein Foto von Mahiro sah der das Ziel von einem Menschenhändlerring ist, verliebte sie sich in ihn, meldete sich für den Auftrag ihn zu beschützen und zieht bei ihm ein. Im Verlauf folgen dann noch die Cthugha Kūko, die sich in Nyaruko verliebt hat, sowie der Hastur Hasuta, der sich ebenfalls in Mahiro verliebt hat.

Mahiro erfährt, dass die im Cthulhu-Mythos beschriebenen Wesen, jeweils Mitglieder von außerirdischen Rassen waren die schon länger die Erde besuchen und dabei auch auf H. P. Lovecraft trafen. Dies liegt daran, dass die Erde zwar dem restlichen Weltraum technologisch unterlegen ist, ihre Kultur insbesondere die japanische Popkultur jedoch als überlegen gilt und dementsprechend heiß begehrt ist. Daraus speisen sich auch die Motive der Gegenspieler: so stellt sich z. B. heraus, dass die Nightgaunts von Nodens geschickt wurden, um Mahiro zu entführen, da die Produzenten einer Boys-Love-Manga-Verfilmung unbedingt einen Menschen wollten.

Figuren

 Nyaruko ist eine Außerirdische von der Rasse der Nyarlathotep und hat die Gestalt eines Mädchens mit langen silbernen Haaren. Sie hat einen hyperaktiven Charakter, mit dem sie immer wieder Chaos anrichtet und bezeichnet sich selber als "[Ich bin] das Chaos, dass sich immer mit einem Lächeln an dich herankraucht." (, Itsumo nikoniko anata no tonari ni haiyoru konton).
 Sie ist unsterblich in Mahiro verliebt und versucht zu dessen Verdruss ständig ihn zu verführen mit dem Ziel seine Frau zu werden und möglichst viele Kinder zu haben, wobei sie Mahiros abweisendes Verhalten meist nur als Schüchternheit abtuend ignoriert.
 Nyaruko trat nach ihrem Abschluss als Jahrgangsbeste an der Weltraumuniversität in die "Planetare Schutzorganisation" ein und kam auf die Erde um Mahiro vor einem Menschenhändlerring zu schützen, wobei sie bei ihm einzog und auch als seine Verwandte Nyarlathotep Yasaka seine Schulklasse besucht. Nach dem Abschluss des Falls nahm sie 300 Jahre bezahlten Urlaub um weiterhin bei Mahiro bleiben zu können. Andererseits kam sie aber auch als Otaku von Mangas, Animes, Tokusatsu-Serien und japanischen Spielen auf die Erde und eine ihrer ersten Taten auf der Erde war ein Besuch in einem Anime-Laden um möglichst viele von diesen zu kaufen, da derartige Güter einer strengen Exportkontrolle in den Weltraum unterliegen. Trotz ihrer Arbeit als Polizistin will Nyaruko diese dann von der Erde schmuggeln mit der Rechtfertigung "es sei kein Verbrechen wenn man nicht ertappt wird". Bei ihrer Arbeit geht sie meist ziemlich brutal vor, wenn sie z. B. ihre Gegner, wie Mahiros Entführer, mit einem Brecheisen oder bloßen Händen zerstückelt.

 Mahiro ist ein gewöhnlicher Schüler, der in das Visier eines außerirdischen Menschenhändlerrings gerät und von Nyaruko gerettet wird. Er hat eine ernsthafte Persönlichkeit und ist ständig genervt von dem seiner Meinung nach unvernünftigen, insbesondere Nyarukos chaotischem, Verhalten der bei ihm wohnenden Außerirdischen und nimmt daher im Werk die Rolle eines Tsukkomi ein. Von seiner Mutter hat er die Fähigkeit geerbt, mit einer Gabel "böse Götter" (, jashin), wie Nyaruko und die anderen bezeichnet werden, zu verletzen. Diese setzt er vor allem ein um Nyarukos ständige Annäherungsversuche abzuwehren. Zwar hegt er auch Gefühle für Nyaruko, jedoch ist ihm als Kenner des Cthulhu-Mythos und der Rolle Nyarlathoteps darin unwohl eine Beziehung mit ihr einzugehen. Von Nyaruko wird er daher auch als Tsundere bezeichnet.

 Kūko ist eine Cthugha und herrscht als "lebende Flamme" über das Element Feuer. Sie erscheint als Mädchen mit rotem Haar und Schleifen darin die wie Flammen aussehen. Sie hat üblicherweise eine ruhige, monotone und leise Stimme und auch sonst einen unterkühlten Charakter. So bezeichnet sie beispielsweise Mahiro nicht bei seinem Namen, sondern nennt ihn nur "Junge" (shōnen). Im Gegensatz dazu ist sie ganz Feuer und Flamme für Nyaruko, obwohl beide Rassen verfeindet sind. Ein solch gegensätzlicher Charakter wird im Japanischen auch als kūdere bezeichnet. Kūko ähnelt in ihrem Eifer Nyaruko zu verführen, heiraten und Kinder zu kriegen, Nyarukos bzgl. Mahiro und genauso wie Mahiro Nyaruko ständig abweist tut dies auch Nyaruko mit ihr. Sie ist seit dem Weltraumkindergarten mit Nyaruko befreundet und wurde nach ihrer Schulzeit ein NEET, die ihre Zeit nur mit Computerspielen verbrachte. Als sie Nyaruko wiedertrifft tritt sie, um mit Nyaruko zusammen zu sein, in die "Planetare Schutzorganisation" ein, wobei ihr dabei ihr Onkel hilft der in der Personalabteilung arbeitet. Sie lässt sich als Kūko Yasaka ebenfalls in Mahiros Klasse versetzen. Nachdem sie Mahiro anfangs als Rivale sah, hegte sie mit der Zeit Zuneigung für ihn und erklärte, dass sie bei ihrer Heirat mit Nyaruko ihn als Geliebte (sic!) nehmen würde.

 Hasuta gehört zur Rasse der Hastur und beherrscht das Element Wind. Er hat als "König in Gelb" blonde Haare und trägt gelbe Kleidung, wobei er auf Grund seines Erscheinungsbildes von Mahiro erst für ein Mädchen gehalten wird. Zudem hat einen eher gehorsamen, schüchternen Charakter und scheint von den drei "bösen Göttern" der einzige mit einem gesunden Menschenverstand zu sein. Hasuta besuchte gemeinsam mit Nyaruko und Kūko die Schule, wo er Klassensprecher war. Er kam auf Bitten seines Vaters, dem Vorsitzenden des Computerspieleunternehmens Carcosa Computer Entertainment (CCE, vgl. SCE) wegen Mahiros Mutter auf die Erde, wo Hasuta sich dann in Mahiro verliebte. Wie die anderen beiden besucht er als Hasuta Yasaka ebenfalls Mahiros Klasse.

 Luhy ist eine Cthulhi (, Kuturuhi; im Mythos das Sternengezücht Cthulhus) und arbeitet für das Cthulhu-Unternehmen, wo sie die Computerspiele-Entwicklungsabteilung leitete, deren Konsole Xoth der direkte Konkurrent im Weltraumspielemarkt zum Unternehmen CCE ist. Nach der Abwicklung der Abteilung kündigte sie und arbeitete dann als Verkäuferin von Takoyaki (gebratenem Tintenfisch). Sie hat das Erscheinungsbild einer erwachsen Frau mit langen grünen Haaren, deren einzelne Strähnen wie Tintenfischarme erscheinen und gebietet über das Element Wasser.

 Yoriko ist Mahiros Mutter, die seit ihrer Universitätszeit als Halbtagsjob Monster und böse Götter jagt, wobei sie als Waffe Gabeln verwendet. Sie sieht für ihr Alter sehr jung aus gibt dieses als "ewig 17 Jahre" () an, was auf ihre Sprecherin in den Hörspielen, Kikuko Inoue, anspielt, die als Alter ebenfalls seit Jahren 17 nennt. Sie hat die Angewohnheit ihren Sohn zu umarmen um nach Eigenangabe ihr "Sohn-ium" (, musukoniumu) aufzuladen.

Der Anime von 2012 führte in den letzten beiden Folgen eine neue Figur namens Gutatan (), Tochter der Eigner des Ghatanothoa-Konzerns ein, die auf gleichnamigen Wesen aus dem Mythos basiert. Im Gegensatz zu diesem wo Ghatanothoa als "Großer Alter" mit einem Antlitz so schrecklich, dass man zu Stein erstarrt beschrieben wird, ist Gutatan ein kleines, niedliches Mädchen.

Veröffentlichung
Der Roman ist Manta Aisoras Debütwerk. Ursprünglich reichte er es unter dem Titel Yumemiru Mama ni Machi Itari () beim 1. GA Bunko Taishō ("großer GA-Bunko-Preis") ein, bei dem es unter 611 Einsendungen als eines von zwei den Nachwuchs-Preis erhielt. Der Titel selber ist der japanischen Übersetzung (, Shiseru Kuturū, Ruruie no kan nite, yumemiru mama ni machi itari) der Anrufung Cthulhus Ph'nglui mglw'nafh Cthulhu R'lyeh wgah'nagl fhtagn ("In seinem Haus zu R'lyeh wartet der tote Cthulhu träumend.") aus Lovecrafts Kurzgeschichte Cthulhus Ruf entnommen.

Durch den Preisgewinn wurde er vom veranstaltenden Verlag Softbank Creative unter Vertrag genommen. Der erste Band der Light Novel, nun unter dem Titel Haiyore! Nyaruko-san, erschien am 15. April 2009 bei Softbank Creatives Light-Novel-Imprint GA Bunko. Die Illustrationen stammen von Koin (), der durch seine Zeichnungen für Kanokon bekannt wurde. Insgesamt erschienen folgende 12 Bände:
 Band 1: 15. April 2009, ISBN 978-4-7973-5414-0
 Band 2: 15. Juli 2009, ISBN 978-4-7973-5540-6
 Band 3: 15. Oktober 2009, ISBN 978-4-7973-5635-9
 Band 4: 15. März 2010, ISBN 978-4-7973-5782-0
 Band 5: 15. August 2010, ISBN 978-4-7973-6148-3
 Band 6: 15. Dezember 2010, ISBN 978-4-7973-6292-3
 Band 7: 15. April 2011, ISBN 978-4-7973-6407-1
 Band 8: 15. Oktober 2011, ISBN 978-4-7973-6644-0
 Band 9: 15. April 2012, ISBN 978-4-7973-6891-8
 Band 10: 12. Oktober 2012, ISBN 978-4-7973-7186-4
 Band 11: 15. April 2013, ISBN 978-4-7973-7333-2
 Band 12: 17. März 2014, ISBN 978-4-7973-7559-6
Auf dem Cover ist jeweils Nyaruko abgebildet in Posen die den Protagonisten der Tokusatsu-Serienreihe Kamen Rider entliehen sind, die auch neben anderen Werken der japanischen Popkultur im Werk parodiert wird.

Drei 10- bzw. 11-seitige Kurzgeschichten erschienen im Light-Novel-Magazins GA Magazin Ausgabe 2 vom 21. Mai 2009, 3 vom 19. Dezember 2009 und 4 vom 10. August 2010.

Daneben erschien am 31. März 2011 mit der Haiyore! Nyaruani 1&2 Perfect Box (, ~ Pāfekuto Bokkusu; ISBN 978-4-7973-6321-0) eine Sammlung von Kurzgeschichten von verschiedenen Autoren neben Manta Aisora.

Bei der Erstausgabe des GA Bunko Magazine vom 12. Januar 2012 erschien darin eine Kurzgeschichte namens Yasashii-teki no Shitome-kata ().

Bis Mai 2012 wurden von der Reihe 1 Million Exemplare verkauft und war damit nach Ichirō Sakakis Shinkyoku Sōkai Polyphonica Crimson die erfolgreichste Reihe des Imprints. Von November 2011 bis November 2012 wurden 370.000 Exemplare verkauft, wodurch sie Platz 15 der meistverkauften Light-Novel-Reihen des Jahres erreichte.

Adaptionen

Hörspiele
Hobirecords veröffentlichte von 2009 bis 2011 vier Hörspiel-CDs:
 Haiyore! Nyaruko-san (; 23. Oktober 2009)
 Haiyore! Nyaruko-san  – Dreamy Dreamer (; 25. Juni 2010)
 Haiyore! Nyaruko-san  – Winter Wars (; 24. Dezember 2010)
 Haiyore! Nyaruko-san  – Vital Attraction (; 25. Mai 2011)

Daneben produzierte Hobirecords weitere Internet-Hörspiele, wobei die ersten vier als Werbung für die Hörspiel-CDs dienten:
 Nyaruraji (; 20. August 2009), ein Teil
 Haiyoru Nyaruraji – Omega (; 6./20. April, 7./24. Mai, 8./24. Juni 2010), sechs Teile
 Haiyoru Nyaruraji: Dasshu! (; 24. September, 19. Oktober, 2./29. November, 13. Dezember 2010), fünf Teile
 Haiyoru! Nyaruraji: The Movie (; 18. März, 19. April, 2./19./25. Mai 2011), fünf Teile
 Nyaruraji CD (Haiyoru Nyaruraji: Okawari) ()
 Nyaruraji featuring Tatewaki Obi (; 13. Juni bis 25. Juli 2011), vier Teile als Crossover mit dem Hörspiel Kannagi-ke e Yōkoso! featuring Tatewaki Obi

Anime

Haiyoru! Nyaruani
Das Unternehmen DLE adaptierte die Romanreihe als zwei kurze Flash-Animationsserien. Regie führte jeweils Azuma Tani.

Die erste Episode der ersten Serie Haiyoru! Nyaruani () erschien am 23. Oktober 2009 und war für Käufer der ersten Hörspiel-CD als ONA im Internet abrufbar. Weitere Episoden erschienen am 19. Dezember 2009 im GA Magazin Ausgabe 3 und alle 9 Episoden waren schließlich Band 4 der Light Novel beigelegt. Die Episoden waren etwa 1½ Minuten lang, bis auf die letzte mit etwa 6½ Minuten. Als Abspanntitel wurde Suki, Suki, Daisuki. (, "ich mag dich, ich mag dich, ich mag dich sehr") gesungen von Kana Asumi und komponiert/getextet von Yūki Sudō verwendet; einen Vorspanntitel gab es nicht.

Die zweite Serie Haiyoru! Nyaruani: Remember My Love(craft-sensei) (, Haiyoru! Nyaruani: Rimembā Mai Rabu(kurafuto-sensei)), bzw. auch Haiyoru! Nyaruani: Remember My Mr. Lovecraft genannt, wurde vom 11. Dezember 2010 bis zum 26. Februar 2011 kurz nach Mitternacht (und damit am vorigen Fernsehtag) in der Programmschiene DLE Hour auf dem Satellitensender BS11 gezeigt, sowie direkt im Anschluss auf Nico Nico Douga gestreamt. Die 11 Folgen hatten jeweils eine Länge von 4 Minuten. Der eigentliche Episodeninhalt ist dabei wie bei der ersten Serie in Flash animiert, während der Abspann wie reguläre Zeichentrickserien gezeichnet wurde. Dieser verwendete den Musiktitel Koisuru Otome no Catharsis (, "Katharsis eines verliebten Mädchens") komponiert von Yasuo Ōtani, getextet von Nobuhito Ikehata und Momoyo Funabasama, gesungen von LISP, einer Gruppe bestehend aus Kana Asumi, Azusa Kataoka und Sayuri Hara.

Der Titel ist zusammengesetzt aus dem Filmtitel Remember My Love und dem Schöpfer des Cthulhu-Mythos Lovecraft mit dem Suffix sensei.

Beide Serien waren zudem der Kurzgeschichtensammlung Haiyore! Nyaruani 1&2 Perfect Box vom 31. März 2011 beigelegt. Diese enthielt zusätzlich eine 12. Episode der zweiten Serie, die mit 5½ Minuten etwas länger war. Diese Episode wurde am Folgetag am 1. April 2011 ebenfalls auf Nico Nico Douga gestreamt.

Im Zuge der Lizenzierung der Anime-Serie Haiyore! Nyaruko-san erwarb das Videoportal Crunchyroll ebenfalls die Lizenzen an den beiden Flash-Serien die Englisch untertitelt wurden. Dabei wurden vom 5. März bis 2. April 2012 jeweils im Wochenabstand 4 Folgen freigeschaltet, wobei die erste Folge der ersten Serie ausgelassen wurde.

Haiyore! Nyaruko-san
Das Animationsstudio Xebec adaptierte die Romanreihe unter der Regie von Tsuyoshi Nagasawa ebenfalls als Anime-Serie, die jedoch nicht in Flash, sondern herkömmlich und mit 24 Minuten Länge animiert wurde.

Die zwölf Folgen, die Band 1 bis 4 abdecken, wurden vom 10. April bis 26. Juni 2012 erstmals auf TV Tokyo nach Mitternacht (und damit am vorigen Fernsehtag) ausgestrahlt. Mit bis zu einer Woche Versatz folgten gleichzeitig AT-X, TV Aichi und TV Osaka, sowie im Internet Nico Nico Douga.

Zudem wurde die Serie von Crunchyroll unter dem Titel Nyarko-san: Another Crawling Chaos lizenziert, die sie als Simulcast zeitgleich zur japanischen Erstausstrahlung in einer englisch untertitelten Fassung weltweit außer Asien streamen. Für den US-Heimvideomarkt wurde die Serie von NIS America lizenziert und erschien am 15. April 2014 als Nyaruko: Crawling with Love! auf Blu-ray.

Der Vorspann verwendete Taiyō Iwaku Moeyo Chaos (, ~ Kaosu, "Brenne Chaos, sagt die Sonne"; Text: Aki Hata, Komposition: Hidekazu Tanaka) gesungen von "Ushiro kara Haiyori Tai G (Nyaruko (Asumi Kana), Kūko (Matsuki Miyu), Kurei Tamao (Ōtsubo Yuka))" () und der Abspann Zutto Be with you (, "immer mit dir zusammen sein"; Text: Shōko Fujibayashi, Komposition: RAMM) von "RAMM ni Haiyoru Nyaruko-san" () für die ersten elf Folgen, sowie in der letzten Folge Magamagashiku mo Seinaru kana (, "düster und auch heilig?"; Text: Aki Hata, Komposition: Keigo Hoashi) von "Ushiro kara Haiyori Tai". Daneben wurde in den Folgen 1 und 12 das Stück Kurogane no Striver (, Kurogana no Sutoraibā, "schwarzstahliger Strebender"; Text: Shokō Fujibayashi, Komposition: Keiichi Okabe) von "Ushiro kara Haiyori Tai B (Kitamura Eri, Hatano Wataru)" (). Taiyō Iwaku Moeyo Chaos wurde bei den Animation Kōbe 2012 als "Bestes Titellied" ausgezeichnet.

Für Käufer aller DVDs bzw. Blu-Rays dieser Serie wurde die Special Necronomicon DVD (, Supessharu Nekuronomikon DVD) mit dem 10-minütigen Anime Yasashii-teki no Shitome-kata (nach der gleichnamigen Kurzgeschichte) produziert.

Haiyore! Nyaruko-san W
Ende September 2012 wurde die Produktion einer weiteren Staffel namens Haiyore! Nyaruko-san  () bekanntgegeben. Diese deckt die Bände 5 bis 7 ab, sowie die letzte Folge teilweise Band 11 und wurde vom 8. April bis 30. Juni 2013 (nach Mitternacht) auf TV Tokyo, als auch mit Versatz auf AT-X, TV Aichi und TV Osaka ausgestrahlt.

Auch diese Staffel wurde von Crunchyroll lizenziert, die sie als Simulcast weltweit ausgenommen Japan (für Nichtabonnenten nur Nordamerika, UK, Irland, Australien, Neuseeland, Südafrika, Dänemark, Skandinavien, Island, Niederlande) streamen.

Für den Vorspann wird Koi wa Chaos no Shimobe nari (, etwa: "Liebe ist der Sklave des Chaos") verwendet, gesungen von "Ushiro kara Haiyori Tai G". Für den Abspann werden je nachdem welche Figur im Fokus der jeweiligen Folge steht, unterschiedliche Abspannanimationen und -titel verwendet, die von den verschiedenen Synchronsprechern unter dem angegebenen Rollennamen gesungen wurden:
 Yotte S.O.S (S.O.S) von "RAMM ni Haiyoru Nyaruko-san" und in Folge 1, 2, 6 und 11,
 Wonder Nanda? Kataomoi (Wonder, "Was ist ein Wunder? Einseitige Liebe") von "RAMM ni Haiyoru Jashin-san" [d. h. Nyaruko, Kūko und Hastur] in Folge 3 und 8,
 Kirai na Wake Lychee (Lychee, "Ich hasse Litschi") von "RAMM ni Haiyoru Tamao-san" in Folge 4 und 7,
 Sister, Friend, Lover ("Schwester, Freundin, Geliebte") von "RAMM ni Haiyoru Kūko-san to Kūne-san" in Folge 5 und 9,
 Ai Crusaders†Striver (, Ai Kuruseidāsu†Sutoraibā, "Liebeskreuzritter + Striver") von "RAMM ni Haiyoru Mahiro-san to Yoichi-san" in Folge 10, sowie
 Kimi no Tonari de (, "Neben dir") von "RAMM ni Haiyoru Nyaruko-san" in Folge 12.

Dazwischen wurden innerhalb einzelner Folgen weitere Stücke verwendet:
 Taiyō Iwaku Moeyo Chaos von "Ushiro kara Haiyori Tai G" in Folge 1,
 Blast of Fate – Hayate no Yukue (Blast of Fate ) von "Ushiro kara Haiyori Tai B (Yasaka Mahiro (Kitamura Eri), Yoichi Takehiko (Hatano Wataru))" in Folge 3,
 Kirai na Wake Lychee (Tsuruko ver.) (Lychee ( ver.)) von "RAMM ni Haiyoru Tsuruko-san" in Folge 4, sowie
 Yuggoth yori no Shisha (, "Bote von Yuggoth") von "The Mi-go hunters" in Folge 10.

Haiyore! Nyaruko-san F
Am 17. August 2014 wurde die Produktion einer abschließenden OVA namens Haiyore! Nyaruko-san F () bekanntgegeben. Diese wurde in einer Vorabpremiere am 30. Mai 2015 in zehn Kinos gezeigt, bevor die Blu-ray am 19. Juni 2015 veröffentlicht wurde.

Der Vorspanntitel ist Haiyore Once Nyagain (Once Nyagain) von "Ushiro kara Haiyori Tai G" und der Abspanntitel Kitto Engage (, Kitto Engēji) von RAMM.

Manga
In Shūeishas zweimonatlich erscheinendem Seinen-Manga-Magazin Miracle Jump wurde vom 6. Mai 2011 (No. 3/2011) bis 10. April 2013 (No. 13/2013) ein Manga zu Haiyore! Nyaruko-san veröffentlicht. Der Text stammt von Manta Aisora, während die Zeichnungen von Kei Okazaki beigesteuert werden. Die Kapitel wurden in zwei Sammelbänden (Tankōbon) zusammengefasst die am 15. April 2012 (ISBN 978-4-08-879321-4) und 15. April 2013 (ISBN 978-4-08-879591-1) veröffentlicht wurden.

Seit Oktober 2011 erscheint zudem ein Yonkoma-Manga (Comic-Strip) namens Haiyore! Super Nyaruko-chan Time (, Haiyore! Sūpā Nyaruko-chan Taimu) zuerst beim Web-Manga-Magazin Flex Comics Blood und ab 2012 bei dessen Nachfolgermagazin Comic Meteor. Der Text stammt ebenfalls von Manta Aisora, die Zeichnungen jedoch von Sōichirō Hoshino. Die Kapitel wurden in bisher (Stand: Oktober 2014) vier Sammelbänden (ISBN 978-4-593-85689-3, ISBN 978-4-593-85707-4, ISBN 978-4-593-85726-5 und ISBN 978-4-593-85761-6) zusammengefasst. Der Abschlussband ist für den 12. November 2014 geplant.

Am 12. November 2012 erschien bei Holp Shuppan die Manga-Anthologie Haiyore! Nyaruko-san: Comic Anthology (, ~: Komikku Ansorojī; ISBN 978-4-593-85713-5). Dieser enthielt Kurzgeschichten der Mangaka Tsubaki Ayasugi, Ayune Araragi, Itachi, Tetsuya Imai, Eromame, Okara, kashmir, Ayaka Kanan, Tomoe Kitahara, Kashiko Kurobuchi, Rein Kuwashima, Satori Kōnosu, Tetsuya Kobayashi, Minene Sakurano, Sana, Sankakuhead, Kuma Shitsuji, Shaa, Shiun, Dicca Suemitsu, Mahiro Takla, Tachi, Seiman Dōman, Nanaroku, Hatopopoko, Hamo, Hiroki Haruse, Puyo, Yū Hokuō, Sōichirō Hoshino, Kurone Mishima, Yū Yagami und Yu.

Synchronsprecher
Die Sprecher der Hörspiele und der ersten beiden Flash-Animeserien blieben gleich. Für die Fernsehserie von 2012 kamen teilweise andere zum Einsatz, die mit einem Schrägstrich getrennt aufgeführt sind.

Computerspiel
5pb. veröffentlichte am 30. Mai 2013 das Spiel Haiyore! Nyaruko-san Meijō shigatai Game no yō na mono () für die PlayStation Vita. Daneben gibt es noch drei Handyspiele.

Weblinks

 Website der Light-Novel-Reihe (japanisch)
 Website der Flash-Anime Haiyoru! Nyaruani (japanisch)
 Website des Anime Haiyore! Nyaruko-san (japanisch)
 US-Website des Anime Haiyore! Nyaruko-san (englisch)
 1. Anime, 2. Anime und 3. Anime im Anime News Network (englisch)

Einzelnachweise

Light-Novel-Zyklus
Literatur (21. Jahrhundert)
Hörspielserie (Japanisch)
Original Video Animation
Anime-Fernsehserie
Manga (Werk)
Parodie
Comedy-Fernsehserie
Fernsehserie der 2010er Jahre
Werk nach H. P. Lovecraft

Haiyore! Nyaruko-san


Den et tusinde og første nat er en animationsfilm instrueret af Ayhan Ünlü efter manuskript af Ayhan Ünlü.

Handling
I ørkenen for cirka 600 år siden tror Abdullah, at han er verdens lykkeligste skomager - for han kan noget med kvinder og sko. Historien udvikler sig dog overraskende for både os og Abdullah. Humoristisk tegnefilm for voksne bygget på gammel mellemøstlig eventyrtradition. Der bruges en blanding af traditionel animation og arabisk kalligrafi til at røre ved et tabuemne som ikke skal afsløres her.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1993

Animationsfilm fra Danmark

Den et tusinde og første nat


José Luís Gerardo Ponce de León IMC (* 8. Mai 1961 in Buenos Aires) ist ein argentinischer Ordensgeistlicher und römisch-katholischer Bischof von Manzini.

Leben
José Luís Gerardo Ponce de León trat der Ordensgemeinschaft der Consolata-Missionare  am 9. Januar 1983 bei, legte die Profess am 28. Dezember 1985 ab und empfing am 2. August 1986 die Priesterweihe.

Papst Benedikt XVI. ernannte ihn am 24. November 2008 zum Titularbischof von Maturba und zum Apostolischen Vikar von Ingwavuma. Die Bischofsweihe spendete ihm der Apostolische Nuntius in Südafrika, James Patrick Green, am 18. April 2009; Mitkonsekratoren waren Buti Joseph Tlhagale OMI, Erzbischof von Johannesburg, und Michael Rowland OFM, Altbischof von Dundee.

Papst Franziskus ernannte ihn am 29. November 2013 zum Bischof von Manzini. Die Amtseinführung fand am 26. Januar des folgenden Jahres statt. Bis zur Ernennung seines Nachfolgers Mandla Siegfried Jwara am 30. April 2016 war er als Apostolischer Administrator mit der Verwaltung des Apostolischen Vikariats Ingwavuma beauftragt.

Weblinks

Bischof von Manzini
Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Titularbischof
Apostolischer Vikar
Consolata-Missionar
Person des Christentums (Südafrika)
Argentinier
Geboren 1961
Mann

José Luis Gerardo Ponce de León


Ayırıcı im, fonetik işaret veya diyakritik; telaffuz, ton ve diğer ayırıcı unsurları belirtmek için gliflere eklenen imdir. Örneğin Latin harflerine geçiş döneminde Türkçedeki ötümsüz artdişyuvasıl sürtünmeli ünsüz sesini karşılamak için yeni arayışlara gidilmiş ve mevcut S harfine sedil eklenerek Ş harfi elde edilmiştir. O > Ö  veya A > Â ya da Y > Ý gibi harflerde ayırıcı imlere örnekler görülebilir.

Latin alfabelerinde ayırıcı imler

 Kalın gösterilen dilleri konuşabilen kişi sayısı 60 milyondan fazladır

Günümüzde kullanılan yazı sistemleri

 Afrikaans = é, è, ê, ë, î, ï, ô, û (ayrıca á, í, ó, ú, ý)
 Almanca = ä, ö, ü, ß (nadiren Fransızca kökenli sözcüklerde é)
 Aragonca = á, é, í, ó, ú, ü
 Arnavutça = ç, ë
 Asturyasça = á, é, í, ñ, ó, ú, ü (İspanyolca ile aynı)
 Aymaraca = ä, ï, ñ, ü
 Azerice = ç, ə, ğ, ı, İ, ö, ş, ü
 Baskça = ñ (yabancı kelimelerde ç, suletino lehçesinde ü)
 Boşnakça = č, ć, đ, š, ž (Hırvatça ve Sırpça ile aynı)
 Bretonca = â, ê, î, ñ, ô, û, ù, ü
 Cava dili = é, è
 Çevaca = kullanılmıyor (eskiden kullanılan ŵ günlük hayattan neredeyse tamamen çıkmıştır)
 Çekçe = á, č, ď, é, ě, í, ň, ó, ř, š, ť, ú, ů, ý, ž
 Çamorro dili = å
 Danca = å, æ, ø (Norveççe ile aynı)
 Endonezce = kullanılmıyor (sözlüklerde é, è, ê  kullanılır)
 Esperanto = ĉ, ĝ, ĥ, ĵ, ŝ, ŭ
 Estonca = ä, ö, õ, ü (nadiren yabancı sözcüklerde š, ž)
 Faroece = á, æ, ð, í, ó, ø, ú, ý
 Felemenkçe = ä, ë, ï, ö, ü (nadiren vurgu için á, é, ó ve Fransızca ile Portekizce kökenli kelimelerde ç, é, è)
 Filipince = ñ
 Fince = å, ä, ö (å harfi š ve ž harfleri ile birlikte sadece yabancı kelimelerde bulunur)
 Fransızca = à, â, æ, ç, é, è, ê, ë, î, ï, ô, œ, ù, û, ü, ÿ (ù sadece où kelimesinde, ÿ sadece bazı özel isimlerde)
 Frizce (batı Frizce) = â, ê, é, ô, û, ú
 Furlan = à, â, ç, è, ê, ì, î, ò, ô, û
 Gagavuzca = ä, ç, ê, ı, İ, ö, ş, ţ, ü
 Galce = â, ê, î, ô, ŵ, ŷ (ayrıca ë, ï)
 Galiçyaca = á, é, í, ñ, ó, ú, ü (ayrıca ï, örneğin: saïamos fiili, bunun dışında İspanyolca ile aynı)
 Grönlandca = kullanılmıyor (Danca kökenli kelimelerde å, æ, ø)
 Guaraní Dili = ã, ẽ, g̃, ĩ, ñ, õ, ũ, ỹ (ayrıca vurguyu göstermek için á, é, í, ó, ú, ý)
 Hausaca = kullanılmıyor
 Hawaii dili = ā, ē, ī, ō, ū
 Hırvatça = č, ć, đ, š, ž (Boşnakça ve Sırpça ile aynı)
 İgbo dili = ị, ṅ, ọ, ụ (ünlü harflerde ayrıca vurgu ve aksan imleri kullanılır)
 İngilizce= kullanılmıyor (bazı yabancı sözcüklerde istisnalar, örneğin: café, cliché, déjà vu, doppelgänger, façade, fiancé, naïve veya résumé)
 İrlandaca = á, é, í, ó, ú
 İskoçça = à, è, ì, ò, ù (nadiren é, ó)
 İspanyolca= á, é, í, ñ, ó, ú, ü
 İsveççe = å, ä, ö
 İsviçre Almancası = ä, ö, ü (Almancada kullanılan ß yerine ss yazılır)
 İtalyanca = à, é, è, ì, ò, ù (ó harfi sözlüklerde kelime içi tonlama için kullanılır, î harfinin kullanımı tamamen kalkmış sayılır, sayılı birkaç kelimede ii'ye alternatif olarak yazılabilir, örneğin: principii yerine principî)
 İzlandaca = á, æ, ð, é, í, ó, ö, þ, ú, ý
 Karadağca = č, ć, đ, š, ś, ž, ź
 Katalanca = à, ç, é, è, í, ï, ó, ò, ú, ü Kazakça (2018'den beri) = á, ǵ, ı, ń, ó, ý, ú Keçuva dili = ñ Kürtçe =  ç, ê, î, ş, û Laponca = á, č, đ, ŋ, š, ŧ, ž (aksana veya lehçesine göre å, æ/ä harfleri de bulunur)
 Lehçe = ą, ć, ę, ł, ń, ó, ś, ź, ż Letonca = ā, č, ē, ģ, ī, ļ, ķ, ņ, ŗ, š, ū, ž Litvanyaca = ą, č, ę, ė, į, š, ų, ū, ž. Lüksemburgca = ä, ë, é (sadece yabancı sözcüklerde: è, ê, ö, ü)
 Macarca = á, é, í, ó, ö, ő, ú, ü, ű Malayca = kullanılmıyor
 Malgaşça = à, é, ê, ô (nadiren gn'ye alternatif olarak yazılabilen n̈/ñ)
 Maltaca = ċ, ġ, ż, ħ Man dili = ç (sadece çh şeklinde)
 Maorice = ā, ē, ī, ō, ū Miranda dili = á, ç, é, í, ó, ú Norveççe = å, æ, ø (Danca ile aynı)
 Oksitanca = á, à, ç, é, è, í, ï, ó, ò, ü Özbekçe = g', o' Portekizce = á, à, â, ã, ç, é, ê, í, ó, ô, õ, ú Romanşça = à, è, ì, ò' (ayrıca é ve farklı lehçelerde â, ê, ö, ü)
 Rumence = â, ă, î, ș, ț
 Sarduca = à, è, ì, ò, ù (nadiren á, é)
 Slovakça = á, ä, č, ď, é, í, ľ, ĺ, ň, ó, ô, ŕ, š, ť, ú, ý, ž
 Slovence = č, š, ž
 Sorbca = ć, č, ě, ł, ń, ó, ř, ŕ, š, ś, ž, ź
 Svahili = kullanılmıyor
 Türkçe = ç, ğ, ı, İ, ö, ş, ü (ayrıca â, î, û)
 Türkmence = ç, ä, ž, ň, ö, ş, ü, ý
 Ulahça = ã
 Venedikçe = à, ç, é, è, ì, ł, ó, ò, ù
 Vietnamca= ă, â, đ, ê, ô, ơ, ư                        (ayrıca kullanılan: à, ầ, ằ, è, ề, ì, ò, ồ, ờ, ù, ừ, ỳ; ả, ẩ, ẳ, ẻ, ể, ỉ, ỏ, ổ, ở, ủ, ử, ỷ; ã, ẵ, ẫ, ẽ, ễ, ĩ, õ, ỗ, ỡ, ũ, ữ, ỹ; á, ấ, ắ, é, ế, í, ó, ố, ớ, ú, ứ, ý; ạ, ặ, ậ, ẹ, ệ, ị, ọ, ộ, ợ, ụ, ự, ỵ)
 Võro dili = ä, ö, õ, ü (ayrıca š, ž ve h́, ḱ, ĺ, ń, ś, t́)
 Yorubaca =  ẹ, ọ, ṣ (ayrıca kullanılan: á, à, ā, é, è, ē, e̩, ẹ́, é̩, ẹ̀, è̩, ẹ̄, ē̩, í, ì, ī, ó, ò, ō, o̩, ọ́, ó̩, ọ̀, ò̩, ọ̄, ō̩, ú, ù, ū, s̩)

Farklı alfabelerle yazılan dillerin romanizasyonları
 Arapça (Romanizasyon) = ā, ḏ, ḍ, ǧ, ġ, ḥ, ḫ, ī, š, ṣ, ṯ, ṭ, ū, ẓ
 Çince (Pinyin) = ê, ü (ayrıca á, à, ǎ, ā, é, è, ě, ē, í, ì, ǐ, ī, ó, ò, ǒ, ō, ú, ù, ǔ, ū, ǘ, ǜ, ǚ, ǖ )
 Japonca (Rōmaji) = ā, ē, ī, ō, ū
 Kırgızca = ç, ğ, ı, İ, ñ, ö, ş, ü
 Kırım Tatarcası = ç, ğ, ı, İ, ñ, ö, ş, ü (ayrıca â)
 Korece (Romanizasyon)= ŏ, ŭ
 Sırpça (Romanizasyon) = č, ć, đ, š, ž
 Tatarca (2012'den beri) = ä, ç, ğ, ı, İ, ñ, ö, ş, ü
 Tibetçe (Romanizasyon) = ä, ê, ô, ö, ü
 Ukraynaca (Romanizasyon) = č, š, ž
 Yunanca (Romanizasyon) = á, é, í, ï, ḯ, ó, ú (ayrıca ē, ḗ, ō, ṓ, ý veya ē yerine ī)

Artık konuşulmayan diller
 Eski İngilizce = ā, æ, ǣ, ē, ī, ō, ð/þ, ū, ƿ, ȳ
 Livonca = ā, ä, ǟ, ḑ, ē, ī, ļ, ņ, ō, ȯ, ȱ, õ, ȭ, ŗ, š, ț, ū, ž
 Latince = Döneme bağlı (Ortaçağ Latincesinde æ, œ ve ſ. "Æ" ve "œ"'nün kullanılmadığı zamanlarda, "ae" ve "oe"nün ayrı okunuşunu göstermek için ë harfi kullanılır, örneğin: aëdes, aër, israël, ayrıca ā, ē, ī, ō, ū harfleri aksan için kullanılabilir)
 Orta Yüksek Almanca (1050 ile 1500'lü yıllar arası) = ä, â, æ, aͤ, ë, ê, î, ö, ô, œ, ü, û, ʒ

Eski yazı sistemleri
 Almanca (1941 yılına kadar) = ä, ö, ſ , ß, ü (ayrıca æ, œ)
 Brezilya Portekizcesi (1943-1990) = á, à, â, ã, ç, é, ê, í, ó, ô, õ, ú, ü (reform ile ü harfi çıkarılmıştır)
 Endonezce (1901-1947) = ä, é, (ē), ï, ö (Van Ophuijsen Yazı Sistemi adı altında bilinir.)
 Kazakça (2017 yılına kadar) = ä, ğ, ï, ñ, ö, ü, ç, ş, ı, İ
 Kırgızca (1928-1940) = ƣ, ç, ŋ, ɵ, ş, ь
 Moğolca (1931-1939)= ç, ө, ş, ƶ
 Moğolca (1939-1941)= ö, ü
 Rumence (1904'den önce)= â, ă, ḑ, é, ê, ĕ, î, ĭ, ó, ș, ț, û, ŭ

Dil ailelerine ve gruplarına göre ayırıcı imler

Amerikan Yerli Dilleri

Avustronezya Dilleri

Baltık Dilleri

Cermen Dilleri

Fin-Ugor Dilleri

Kelt Dilleri

Romen Dilleri

Slav Dilleri

Türk Dilleri

Yapay Diller

( ´ ) Vurgu imi (akute)
Áá Éé Íí Óó Úú Ćć Śś Ńń Ýý Źź

Vurgu imi (´): Sağa yatık olarak kullanılır. Aslında sesli-sessiz bütün harflerin üzerine gelebilmesi mümkündür. Kimi zaman işaretli harf üzerinde bir duraksama veya hece bölünmesiyle ortaya çıkar. Türk dillerinde iki işlevi vardır:
Vurgunun hangi hecede olduğunu işaretler. Bazen eş sesli kelimeleri birbirinden ayırmaya yarar. Mesela Rusçada ve Yunancada hemen her kelimede kullanılır çünkü vurgunun hangi hecede yer aldığını göstermeye yarar. Böylece aynı yazılışa sahip kelimeler de birbirinden ayrılabilir. Böyle bir vurgu uygulaması Türkçede pek mümkün değildir çünkü hece vurgusu, Türk dilinin yapısı gereği çok fazla değiştirilemez ve başka heceye kaydırılamaz. Vurgunun değiştirilmesi ile kelimenin manası değişmez. Konuşma dilinde bunu ayırt edebilmek için özel bir çaba sarf edilmez. Bu nedenle de vurgunun ayrıca gösterilmesine gerek yoktur. Türki Kiril alfabelerinde Rusçadan gelen kelimelerde kullanılır.
Üzerinde bulunduğu harfin ses değerini vurgulayarak değiştiren bir işarettir. Seslerin (harflerin) aslında biraz uzatılmasını sağlar.

 Sessiz harflerde: Sert ve vurgulu bir söyleyiş kazandırır. Ý Türkmen alfabesinde bir harf olarak bulunur ve Türkçedeki Y sesini karşılar. Çünkü işaretsiz yalın Y harfi pek çok dilde Türkçedeki I sesine denk düşer (Kyrgyz: Kırgız gibi). Ć ise Boşnakçada yer alır ve Ç sesine yakın sert bir C sesi verir. Yeni Başkurt alfabesinde Ź harfi peltek Z sesini göstermek için kullanılır. Tüm sessiz harflere uygulamak mümkündür. Mesela; Ý, Ć, Ś, Ź, Ŕ, Ĺ, Ń, Ḱ, Ẃ, Ḿ, Ṕ harfleri gibi... Böylece aslında vurgu iminin birinci işlevi olan vurgulama sağlanmış olur. Örneğin hać (hacc), haḱ (hakk)... Ayrıca sessiz harflerde bir duraksama yaptırır. Örneğin: Aý Han ve Ayhan sözcüklerinin okunuşlarındaki farklılıkta olduğu gibi. Ayrıca eḱmek ve ekmek sözcüklerinin okunuşlarındaki farklılıklar yine örnek olarak verilebilir. Anadolu Türkçesinde kesme işareti biçiminde yabancı dillerden -özellikle Arapçadan- gelen bazı kelimelerin aksanlı (duraklayarak) okunmasını sağlar. Burada asıl yapılan şey üzerine geldiği sessiz harfte bir duraklama sağlayıp, diğer heceye sesli harf ile başlamaktır. Örneğin kıt́a, kuŕa, meĺun... Türk alfabesinde bu kelimeleri bu biçimde yazabilmek için aksan işareti yerine, -belki de birbirlerine çok benzedikleri için- kesme işareti (') kullanılmıştır. Fakat Türkçede heceyi sessiz harfle bitirip sesli harfle başlamak Anadolu Türkçesinin yapısına uygun olmadığı için zaten söyleyişte de bu biçimler genelde tercih edilmez ve heceler kesintisiz düz okunur.
 Sesli harflerde: Üzerine geldiği sesli harfin vurgulanarak (inceltilmeden) uzatılmasını sağlar. Mesela Tatar alfabesinde Í harfi uzatılan bir İ sesi verir. Türkçedeki sesli harflerle örnek verilirse ánında, bázen, nádiren…
Á, É, Í, Ó, Ú: Bazı Türk alfabelerinde ve Macarcada bulunan vurgulu sesli harflerdir. Vurgu işareti, Macarcada sesli harfleri biraz uzatır. Örnek verilirse Türkçedeki hánım ve hanım sözcüklerinin okunuşlarındaki farklılık.

( ' ) Aksan imi (grave)
Àà Èè Ìì Ùù Òò

Aksan imi (ˋ): Sola yatık olarak kullanılır. Sözcüğün aksanlı olarak seslendirilmesine imkân tanır. Türkçede aksanlı okuyuş ancak bazı harflerin inceltilmesiyle mümkündür. Batı dillerinin aksine bu işareti Türkçede yalnızca sessiz harflerde kullanmak mümkündür. Daha çok diksiyona dayalı bir farklılığı gösterir.
Sessiz harflerde: Türkçede fonetik gösterge olarak sessiz harflerde kullanılabilir.  K, G, L gibi harflerin inceltilmesini sağlar. Örneğin rüzg̀ar, derg̀ah, tezg̀ah, yadig̀ar, g̀ah, lal̀, hal̀, rol̀, gol̀. Ancak bazı dillerde harfin ses değerini de değiştiren bir göstergedir. Türkçede ise yalnızca kelimelerdeki ses değerini göstermeye yarayan ve aslında etkisiz olan bir işarettir.
Sesli harflerde: Aksanlı harflerin normalde, işaretsiz (yalın) biçimleriyle aralarında okunuş farklılığı bulunmaz. Yalnızca kelimenin ses değerindeki bir değişikliği gösterir ya da yöresel söyleyiş farklılıkları bu duruma neden olur. Buna karşın Avrupa dillerindeki kimi örneklerde ölü sesli harflerin gösterilmesine yarar. Örneğin Türkçedeki ortàokul -ortokul gibi okunur- veya Karàağaç -Karağaç gibi okunur- sözcüklerindeki aksana bağlı olarak telaffuz edilmeyen harfleri işaretler. Buna karşın bu harfleri telaffuz edenler de bulunur, zaten aksandan kastedilen de bu durumdur. Bu durum, nadiren de olsa peş peşe okunan kalıplaşmış kelimelerdeki veya birleşik sözcüklerdeki sesli bir harften sonra tekrar yeni bir sesli harf geldiğinde ortaya çıkar. Böylesi bir durumda ilk sesli harf çok kısa olacak biçimde, iki sesli harf kaynaşarak veya bazen de baştaki sesli harfi tamamen kaybolarak okunur, bu nedenle de çoğu zaman bu sesin fark edilmesi bile mümkün olmaz: Nè edeceksin? (halk ağzında Neydeceksin? Niydeceksin?), Nè olacak? (N'olacak?), Nè olur? (N'olur?) gibi. Hatta araya sesli harf girse bile bu sesin ortaya çıktığı görülebilir. Nè yapacaksın? (halk ağzında N'apacaksın?) gibi.

( ^ ) Düzeltme imi (zirkumfleks)
Ââ Êê Îî Ôô Ûû Ĵĵ Ŝŝ Ĝĝ Ĉĉ Ĥĥ Ŷŷ Ŵŵ

Düzeltme İmi (ˆ): Türkçede yalnızca sesli harflerin üzerine gelir. Harfin ince okunmasını sağlar. Örneğin kar (yağış türü) ve kâr (kazanç).

 Â: Türkçede kullanılır. Hafif uzun, ince bir a sesidir. Kural olarak bu inceliğin tam olarak sağlanabilmesi için biraz uzatılması gerekir. Örneğin kâr, hâlâ, Kâzım, Nâzım, âlem, kâğıt…
 Û: Türkçede kullanılır. Hafif uzatılarak okunan ince bir "u" sesidir. Doğru kullanım için kural olarak biraz uzatılması gerekir. Örneğin sükûnet, mûris, mûzip, sûni…
 Î: Türkçede kullanılır. Uzatılarak okunan ince bir "i" sesidir. Kullanımda İ harfindeki noktanın üzerine işaret koyulması çift noktalama gerektirdiğinden yalnızca düzeltme imi kullanılır, nokta düşer. Örneğin millî, dînî, çîdem, Dîdem, îzan, mîde…
 Ê: Gagavuzcada kullanılır. Uzatılarak okunan ince bir "e" sesidir. Kürtçe kelimelerde yine yoğun olarak rastlanır. Türkçede sadece birkaç kelimede mevcut olduğu için kullanımı öngörülmemiştir. Ancak yine de Türkçede bir iki kelimenin okunuşu ile bir fikir edinilmesi mümkündür. Örneğin mêmur, poêtika, nêyzen, têlif...
 Ô: Uzatılarak okunan ince bir o sesidir. Normal O sesinden farklıdır. Türkçede sadece birkaç kelimede mevcut olduğu için kullanımı öngörülmemiştir. Örneğin bôlero, Lôkman, âlô, rôl, gôl...
 İnceltme İşareti, sesli harfleri incelttiği gibi aslında kalın sessiz harfleri de gizli olarak inceltir. Özellikle L harflerinde bu durum çok belirgindir. Örneğin ļânet, ļâℓe, hâℓ̗â, hâℓ̗ ... İnceltme İmi ile yazılan bazı sözcüklerin okunuşunda aslında K harfinin de incelmesi söz konusudur. Örneğin ⱪar ve kâr.

Türkçede sessiz harflerde kullanımı öngörülmemiştir.

( ¨ ) Çift nokta imi (umlaut/trema)
Öö Üü Ää Ëë Ïï Ÿÿ

Türkçede ve pek çok dilde yalnızca sesli harflerde kullanılır. Ÿÿ ise pek çok dilde Türkçedeki İ sesine denk gelir. Çünkü bu dillerde Y, Türkçedeki "I" sesini gösterir. Örneğin Kyrgyz (Kırgız okunur.). Bu durumda Türkçedeki İ sesi ise Ÿ olarak da gösterilir. Örneğin ÿkÿ (iki).

 Ä: Almanca, İsveççe, Fince, Estonca, Slovakça, Tatarca, Gagavuzca ve Türkmencede kullanılır. Kısa, kapalı, gırtlaktan gelen ve sert bir E harfidir. Normal E harfine göre daha kısa ve serttir. Ayrıca A ve E arası bir ses olarak öngörülür (Æ). Ses ve harf karşılığı olarak Arapçada ve Almancada da bulunur. Türkçede normal e sesinden tam olarak ayırt edilebilmesi günümüzde çok zordur. Azericede yoğun olarak kullanılır. İnce bir harf olduğu halde kalın uyumludur. Bu harfi içeren sözcüklerin aslında Büyük Ünlü Uyumuna uymadığı hâlde kulağı tırmalamıyor olması bu nedenledir. Örneğin incä. Türkçede "Selçuk" ismi diğer Türk dillerinde "Sälçuk", "akçe" sözcüğü ise "akçä" olarak yazılır. Türkçede her ikisi de "ben" olarak yazılan bän (Azerice mən, biinci teklik şahıs zamiri) ve ben (Azerice ben, "deri kabartısı)" sözcükleri birbirinden farklı anlamlar içerir ve ses değerleri de farklıdır. Kimi Latin alfabelerinde, özellikle el yazılarında Эə biçiminde de kullanılır (Kiril Э harfinden farklıdır).
Ë: Türkçede günümüzde kullanılmayan İ-E arasında seslendirilen bir harftir. Bu ses Rusçada bulunur (Kiril: Є) ve bu dilde sıklıkla kullanılır. Bu harfe İe (Ye) adı verilir ve çevirilerde bu ses değeri ile gösterilir ancak bu kesinlikle doğru bir yaklaşım değildir. Çünkü bu harf arda arda gelen İ ve E seslerini ifade etmez. Tamamen İ-E arası farklı bir sestir. Anadolu Türkçesinde ise gerçekte mevcut olan ancak ölü bir ses olduğu bile söylenebilir. Rusçada ise yoğun olarak kullanılan ve açık olarak işitilen bir harftir. Ancak Türkçedeki gibi kaynaşan harflerin arasında değil, herhangi bir koşula bağlı olmadan ortaya çıkan ve Ruslar tarafından diğer seslerden rahatlıkla ayırt edilebilen belirgin bir sestir. Bu sese Türkçede verilebilecek başka bir örnek ise el (organ) ve ël (yurt) sözcüklerinin arasındaki farktır. Ël sözcüğü zamanla "il" biçimine dönüşmüştür: Türkmenëli, Kırklarëli, Tuncëli...
Ï: Felemenkçe, Fransızcada ve Katalancada "trema" olarak kullanılır. Örneğin A ve i harfleri, Felemenkçede ai şeklinde yan yana gelince Türkçedeki bir tek "e" sesi gibi okunurlar. Bazı kelimelerde "ai" harfleri "e" olarak okunmayıp Türkçedeki "a" ve "i" gibi ayrı okunursa aï şeklinde yazılır.

( ¯ ) Uzatma imi (makron)
Āā Ēē Ōō Īī Ūū

Uzatma İmi (ˉ): Üzerine geldiği sesli harfin (inceltilmeden) uzatılmasını sağlar. Bu harfler özellikle Letonca, Maorice ve Hawaii dilinde kullanılır. Türkçeden sesli harflerle örnek verilecek olursa tārih, bāzı, hākan, işāret...

( ¸ ) Çengel imi (sedil)
Çç Şş Ģg̦ Ţţ Ļļ Ķķ Ņņ Ḑḑ Ḩḩ Ŗŗ

Türkçede yalnız sessiz harflerde kullanılır. Harflerin ses değerlerini değiştirir.
Ķ: Gırtlaktan çıkan ve Q sesine epey yakın olan kalın bir K sesi olarak okunur ve söylenir. Örneğin ⱪurt, ⱪoyun, ⱪardaş (kardeş). K sesleri gırtlaktan ve kalın olarak çıkarılır. Kazakça қасқыр (ⱪasⱪır: kurt), ⱪой (ⱪoy: koyun) sözcüklerinde olduğu gibi... Bu sözcüklerdeki K sesleri, gırtlaktan ve kalın olarak çıkarılır. Başkurtçadaki Ҡалын (kalın) sözcüğünün çevirisi qalın olarak yapılır ve okunuşu "kalın/galın biçimindedir. Baştaki K veya G sesi, gırtlaktan ve kalın bir tonla söylenir. Türkçedeki inceltme imi ile yazılan bazı sözcüklerin okunuşunda aslında K harfinin de incelmesi söz konusudur. Örneğin ⱪar ve kâr. Pek çok lehçe ve şivede Q sesine dönüşmüştür. Örneğin qayın (kayın). Yüzyıllarca Osmanlı Devleti tarafından yönetilmiş olan Tunus ve Cezayir Arapçasında, Türkçedeki gırtlaktan söylenen K harfine benzeyen bir sesi karşılamak için noktasız  ٯ  harfi kullanılır.
Ț: Gagavuzcada ve Moğolcada kullanılır. Türkçede bulunmayan sert bir T harfidir. TS (ʦ: T+S) olarak da seslendirilir. Moğolcada ve Rusçada, Slav dillerinde, ayrıca Kiril alfabesini kullanan pek çok dilde Ç harfinin türevi olan bir sestir (Kiril Ц, tse). Gagavuzcada ve diğer Türk dillerinde Slav kökenli kelimelerde yer alır. Ancak öz Moğolca sözcüklerde de sık sık kullanılır. Örneğin Moğolcadaki ţag sözcüğü -çağ, "tsag" okunur-, teţeg -çiçek, "tsetseg" gibi okunur-. Bu harfin ses değerini en güzel gösteren sözcüklerden birisi, Gagavuzcada soţial şeklinde yazılan -sosyal, "sotsyal" gibi okunur kelimesidir. Belarus'ta yaşayan Lipka Tatarlarının alfabesinde ise TS sesini tam olarak karşılamak için  şeklinde bir harf üretilmiştir. Kazaklar ve Kırgızlarla birlikte yaşayan Çin kökenli Dungan halkı, "sad "harfinden biraz daha farklı olan ama yakın kaynaklardan çıkan bu sesi gösterebilmek için ڞ harfini kullanmıştır.
Ḑ: Ses olarak Boşnakçada, Macarcada ve Bulgarcada yer alır. Türkçede bulunmayan sert bir D harfidir. DZ (ʣ: D+Z) olarak da seslendirilir. Slav dillerinde, ayrıca Kiril alfabesini kullanan bazı dillerde J harfinin türevi olan bir sestir (Kiril Ӡ, dze). Gagavuzların da kullandığı Moldova alfabesinde (ve birebir aynı olan Rumen alfabesinde) resmî olmayan harfler arasındadır. Bu dillerdeki eski metinlerde birebir Noktalı D biçimiyle rastlanır. Günümüzde ise genelde bu harfin arkasından gelen bir Z ile birlikte kullanılır. Örneğin Macarcadaki bodza (boḑa: mürver meyvesi). Bazı alfabelerde ise Arapçadakinden biraz daha farklı olan ama yakın kaynaklardan çıkan bir DZ sesini göstermek için ڏ harfi kullanılmıştır. Belarus'ta yaşayan Lipka Tatarlarının alfabesinde ise bu sesi tam olarak karşılamak için  şeklinde bir harf üretilmiştir.
Z̦: Türkçedeki J sesidir. Uygur Türkleri tarafından da kullanılmakta olan, Pinyin adı verilen ve Çinceyi Latin alfabesine çevirmekte kullanılan sistemin Uygur alfabesine uyarlanmış biçiminde Türkçedeki J sesini karşılar.
Ḩ. Boğazın sıkılmasıyla ortaya çıkan bir sestir. Arapçadaki Ha (ح) harfidir. Gırtlaktan çıkan ve hafif hırıltılı bir H olarak okunur ve söylenir. Boğazdan gelen gırtlaksı bir H sesidir. Normal H sesinden biraz daha kalın, boğumlu ve hırıltılıdır. H sesi hiçbir engele takılmadan çıkarken, bu ses boğazın orta kısmında titreşir. Örneğin maḩrem (mahrem). Bu sese en uygun örneklerden birisi de ḩacı (hacı) sözcüğüdür. Anadolu Türkçesinin halk ağzındaki ve Azericedeki kullanımında Arapçadaki hı (خ) harfi ile olan farkı çoğu zaman ortadan kalkmıştır (X).
Ģ: Letoncada yer alan bir harftir. Anadolu Türkçesinin İstanbul ağzındaki Ğ (yumuşak ge) sesinden biraz farklıdır. Ğ harfine benzer ama sert ve hırıltılıdır (Kiril Ӷ, ghe). Almanların gırtlaktan çıkan R harfinin taşıdığı ses değerine benzer (Ř). Arapçadaki gayın (غ) harfidir. Batı Anadolu Türkçesinde Ğ sesine dönüşmüştür ancak Türkiye'nin doğu bölgelerinde yaygındır. Örneğin doģan (doğan). Buradaki Ğ, hırıltılı olarak söylenir. Bu nedenle Ğ (yumuşak ge) harfinin aksine Arapçada kelime başında da yer alabilir. Mesela g̦ayb (ġayb).. Türkçedeki Ğ (yumuşak ge) sesine yakın bir harfi göstermek için kimi Asya kaynaklı çevirilerde ۼ veya ݝ harfi kullanılır.
Ņ: Leton Alfabesinde ince N sesi için kullanılır. Bu ses kimi alfabelerde NJ olarak kullanılır. Kiril alfabelerindeki karşılığı Њ harfidir. Ņᶇ harfi genizden çıkarılan N ve Y karışımı bir sesi gösterir. Uniform Türk alfabesinde yer alır. Bazen de NG/NĞ olarak öngörülür. 1900'lü yılların başındaki Türki alfabelerde Ƞƞ olarak da kullanılmıştır. Pek çok ağızda N veya Ğ sesine dönüşmüştür. Osmanlıca Türkçesindeki üç noktalı kaf-ı nûni (ڭ) harfinin karşılığıdır. Cavi alfabesindeki üç noktalı "nga (ڠ)" ise yine bu harfin karşılığında kullanılır.
Ļ: (Küçük harf: ļ veya ℓ̗) Leton alfabesinde Љ sesini karşılamak için üretilmiştir. Türkçede bu ayrımın gerçekleştiği çok az kelime bulunduğu için ince L sesi, ayrıca için bir harf yoktur. Bunlar daha çok düzeltme işareti ile gösterilen sözcüklerde yer alırlar. Bu harfin yer aldığı kelimelerin tamamındaki L harfleri dilin ucunun damağa doğru çekilmesiyle çıkarılan ve normal L sesine göre biraz daha ince olan bir sesi gösterir: ļâℓ̗ , rôℓ̗ ... Üzerinde işaret bulunan ڵ veya noktalı ڶ harfi Arapça Boşnak alfabesinde ve Sorani-Kürt alfabesinde ince L sesini göstermek için kullanılır. Bu ses Kiril latinizasyonunda Ḽ harfi ile gösterilir (küçük harf: ḽ veya ℓ̗).

Diğer imler

( ˘ )  Kısaltma imi (breve)
Ăă Ĕĕ Ĭĭ Ŏŏ Ŭŭ

Kısaltma imi (˘ ): Harflerin kısa bir söyleyiş kazandırılarak telaffuzlarını sağlar. Sesli harflerde bu kısalık ancak gırtlaksı sesler çıkarmakla mümkündür. Bu nedenle sesli harflerde gırtlaksı sesleri temsil eden bir işaret hâline gelmiştir.

Sesli harflerde
Türkçenin ses yapısında sesli harfe çok kısa bir söyleyiş kazandırır. Çok hızlı ve kısa olarak söylenen ă-aa, ĭ-ıh, hă, hĕ, hĭ, ăh gibi ünlemler bu kısalığı anlamak için örnek olarak gösterilebilir. Ayrıca bu sesli harfler Arapçadaki gırtlaktan çıkarılan ayın (ع) harfinin türevleri (çekimli/harekeli biçimleri) olduğu için gırtlaksı harfleri göstermek için de kullanılır. Örneğin ĭlm (ilim), ŭmum, ăsker, ĭtr (ıtır)...

Ă: Romancada ve Çuvaşçada, ayrıca İtelmencede ve Hantıcada yer alır (Bu dillerde I-A arası bir sestir.).
Ĕ: Çuvaşçada bulunur. Romanya alfabesinde 1904'te kaldırılmıştır (Bu dillerde İ-E arası bir sestir.).
Ĭ: Çuvaşçanın resmî olmayan Latin alfabesinde Rusçadan geçen kelimelerde kullanılır. Pinyin alfabesinde de yer alır.
Ŭ: Belarus ve Esperanto alfabesinde bulunur. W'ye benzeyen kısa, gırtlaksı ve yarı sesli bir U harfidir.
Ŏ: Çok nadiren kullanılan bir sestir. Pinyin alfabesinde, ayrıca Korece ve Hintçenin romanizasyonunda yer alır.

Türkçede kısaltma imi özellikle el yazısında İnceltme İmi ile karışma ihtimali nedeniyle sesli harflerde tercih edilmemiştir.

Sessiz harflerde
Aslında kısaltma iminin sessiz harflerde kullanımı öngörülmemiştir. Fakat yumuşatma imi ile çok benzer bir şekle sahip olduğu için bu iki işaret birbirinin yerine kullanılır hâle gelmiş, aralarındaki fark ortadan kalkmış ve sessiz harflerde de bu işaret kullanılmıştır. Örneğin Türkçedeki Ğ (yumuşak ge) harfi... Karon ile gösterilen harfler breve ile de gösterilebilir: Ťť (breve Ťt̆) veya Ďď (breve Ďd̆).

( ˇ ) Yumuşatma İmi (Karon)
Ǧǧ Čč Šš Žž Ňň Ťť Ďď Řř

Yumuşatma imi (ˇ ): Harflerin yumuşak bir söyleyiş kazandırılarak telaffuzlarını sağlar. Sessiz harflerde bu yumuşatma ancak ses değerini değiştirmekle mümkündür. Bu nedenle ortaya farklı sesler (yani farklı harfler) çıkar.

Sesli harflerde
Aslında Yumuşatma İminin sesli harflerde kullanımı öngörülmemiştir. Fakat kısaltma imi ile çok benzer bir şekle sahip olduğu için bu iki işaret birbirinin yerine kullanılır hâle gelmiş, aralarındaki fark ortadan kalkmış ve sesli harflerde de bu işaret kullanılmıştır. Örneğin Ě (gırtlaksı e) harfi.

Sessiz harflerde
Harflerin ses değerini değiştirerek yeni harfler oluşturur. Örneğin:
Ň: Tatarcada, Türkmencede kullanılır. Genizden ve/veya gırtlaktan çıkarılan N ve G karışımı bir sestir. Bazen de NG/NĞ olarak öngörülür. Pek çok ağızda N veya Ğ sesine dönüşmüştür. Osmanlıca Türkçesindeki üç noktalı kaf-ı nûni (ڭ) harfinin karşılığıdır. Örneğin İç Anadolu'da, özellikle Sivas yöresinde saňa, baňa, deňiz sözcükleri. Pek çok kaynakta tengri veya tengiz olarak yazılan sözcükler aslında teñri ve teñiz şeklinde okunur.
Ḽ: (küçük harf ḽ veya ℓ̗) Kiril latinizasyonunda Љ sesini karşılamak için üretilmiştir. Türkçede bu ayrımın gerçekleştiği çok az kelime bulunduğu için ince L sesi ayrıca için bir harf yoktur. Bunlar daha çok düzeltme işareti ile gösterilen sözcüklerde yer alırlar. Bu harfin yer aldığı kelimelerin tamamındaki L harfleri dilin ucunun damağa doğru çekilmesiyle çıkarılan ve normal L sesine göre biraz daha ince olan bir sesi gösterir: lâℓ̗e, gôℓ̗... Üzerinde işaret bulunan ڵ veya noktalı ڶ harfi Arapça Boşnak alfabesinde ve Sorani-Kürt alfabesinde ince L sesini göstermek için kullanılır.
Ť: Peltek T sesidir. Arapçadan gelen bazı sözcüklerde kullanılır (ث). Ancak peltek harfler Başkurt dilinde de bulunur. Arapçadaki T sesinin peltek biçimidir. Aslında peltek S sesi ile aynıdır. Her iki peltek ses de (T̃ ve S̃)  dilin dişlerin arasına değdirilmesiyle çıkarıldığı için aralarındaki farkı anlamak mümkün değildir ve hatta böyle bir fark yoktur. Örneğin es̃er. Başkurt Kiril Alfabesinde "Ҫ" harfi ile gösterilir.
Ď: Peltek D sesidir. Arapçadan gelen bazı sözcüklerde kullanılır (ذ). Ancak peltek harfler Başkurt dilinde de bulunur. Arapçadaki D sesinin peltek biçimidir. Aslında Peltek Z sesi ile aynıdır. Her iki peltek ses de (D̃ ve Z̃) dilin dişlerin arasına değdirilmesiyle çıkarıldığı için aralarındaki farkı anlamak mümkün değildir ve hatta böyle bir fark yoktur. Örneğin: Z̃eka... Başkurt Kiril Alfabesinde "Ҙ" harfi ile gösterilir.
Ž: Türkmencede ve Boşnakçada kullanılır. Türkçedeki J sesini karşılar. Örneğin Žale (Jale). Arapçanın romanizasyonunda ise peltek z (ذ: zal) harfini gösterir.
Č: Boşnakçada yer alır ve özellikle Türkçeden geçen kelimelerin yazımında kullanılır. Türkçede'ki Ç sesi karşılığında kullanılır. Örneğin čanak (çanak). Kiril alfabelerinin latinizasyonunda Türkçedeki J sesini göstermek için de kullanılır.
Š: Boşnakçada ve Çuvaşçada kullanılır. Türkçedeki Ş harfini karşılar. Örneğin šećer -şeker, "şeçer" okunur-. Arapçanın romanizasyonunda ise peltek S (ﺙ: Se) harfini gösterir.
 J̌: Uniform Türk alfabesinde kullanılır ve Türkçedeki Y sesini karşılar. Örneğin aǰaz (ayaz).

( ° ) Halka imi (ring)
Åå Ůů

Halka İmi (° ): Çok sık kullanılmayan bir işarettir. İskandinav ülkelerinin alfabelerindeki harflerin üzerinde kullanılır. Bu harfin en bilinen örneklerinden birisi Ångström simgesidir ve Å ile gösterilir. İsveçli ünlü fizikçi Anders Jonas Ångström'ün adından gelir.

( . ) Alt nokta imi (subdot)
Ḳḳ Ṃṃ Ṛṛ

Türkçede özellikle el yazısında çengel ile alt nokta farkı ortadan kalkmıştır.

( ̵ ) Orta çizgi (stroke)

Ƀƀ Ƶƶ Ɍɍ Đđ Ŧŧ Ҟҟ Ᵽᵽ

Orta çizgili harfler el yazısında zaman zaman kullanılmakla beraber bunların aslında ses değerleri açısından herhangi bir işlevi yoktur ve genellikle eş sesli kelimeleri ayırt etmekte veya bir el alışkanlığı olarak kullanılmaktadır. Çoğu zaman vurgulu ve kalın bir söyleyişi göstermeye yarar. Buna karşın kimi dillerde ses değerini de değiştirdiği uygulamalar vardır.

Đ: Türkçede yalnızca el yazısında eş sesli kelimeleri ayırmak için kimi zaman bu kullanıma rastlanır. Bu harfi içeren kelimelerin büyük bir kısmı halk ağzında D ile de karşılanabilen T sesini de ihtiva eder: Dolu (tam olma) ve đolu (yağış şekli) sözcükleri arasındaki fark başka bir örnektir. Benzer biçimde đon (giysi) ve don (buzlanma) sözcükleri örnek olarak gösterilebilir. Bu sesin Türkçede yer aldığı başka bir kelime ise arđ (arka) sözcüğüdür. Kimi yörelerde ard, kimi yörelerde ise art olarak telaffuz edilir.
Ƶ: Türkçede yalnızca el yazısında eş sesli kelimeleri ayırmak için kimi zaman bu kullanıma rastlanır. Vurgulu bir Z sesini içeren ses ayrımlarını gösterir.  Örneğin ƶar ve zar farkı. Uniform Türk alfabesinde yer alır ve Türkçedeki J sesi karşılığında kullanılır.

Diğer örnekler: Ƀağ (bahçe) ve bağ (düğüm), ҟurt (yırtıcı) ve kurt (larva), ᵽas (oksitlenme) ve pas (iletme), roman (kitap) ve Ɍoman (millet adı) farkları...

Fonetik işaretlerin tüm harflere eklenmesi
Karakter eşlem aracında yer alan ve adının başında combining (kombine/eklemlenebilir) yazan işaretler herhangi bir harften sonra eklendiğinde o işaret otomatik olarak harfin üzerine yerleşir. Tüm combining (kombine) işaretleri görmek için Unicode (Ünikod) bir karakter kümesi seçmek gereklidir. Örneğin Lucida Sans Unicode. Burada dikkat edilmesi gereken hususu herhangi işaretin normal biçimi ile combining (kombine) biçiminin görüntüde birbiri ile aynı olduğudur. Normal biçim kullanıldığında harfin üzerine eklenmez, yanında durur. Bu nedenle adının başında combining (kombine) yazan işaret seçilmelidir. Örneğin combining cute accent, combininig tilde...

Uygulamaya örnek
Herhangi bir harfe, mesela "M" (veya küçük "m") harfinin üzerine dalga (tilde) işareti (̃ ) eklenmek istendiğinde bu harfin işaretli biçimi karakterler arasında bulunamıyorsa şu işlemler uygulanır:
 M harfi yazıldıktan sonra combining tilde (̃) işareti bulunup harften hemen sonra peş peşe yazılır. Böylece ortaya M̃ harfi (veya m̃ harfi) çıkar.
 Bu işlem combining (kombine-eklemlenebilir) biçimi olan tüm işaretler için uygulanabilir.
 Harften önce yazılırsa işe yaramaz.
 Harften sonra boşluk bırakılırsa işe yaramaz.
 Adının başında combining (kombine) yazmayan işaretler harfin üzerine eklenmez yanında durur.

Bazı combining (kombine/eklemlenebilir) işaretler
Bu işaretler, aşağıdan kopyalanarak herhangi bir harften sonra yazıldığında harfin üzerine eklenir. Aşağıdaki işaretler, kesinlikle bu simgelerin normal biçimleri değildir. Combininig (eklemlenebilir) hâlidir.
 (̀): Combininig Grave (Kombine Aksan)
 (́): Combininig Akute (Kombine Vurgu)
 (̃): Combininig Tilde (Kombine Dalga)
 (̂): Combininig Circumflex (Kombine Şapka)
 (̄): Combininig Macron (Kombine Uzatma)
 (̈): Combininig Diaeresis (Kombine Çiftnokta)
 (̌): Combininig Caron (Kombine Yumuşatma)
 (̊): Combininig Ring (Kombine Halka)
 (̛): Combininig Horn (Kombine Duyarga)
 (̇): Combininig Superdot (Kombine Üstnokta)
 (̍ ): Combininig Superline (Kombine Üstçentik)
 (̩): Combininig Subline (Kombine Altçentik)
 (̦): Combininig Subcomma (Kombine Altvirgül)
 (̧): Combininig Cedilla (Kombine Çengel)
 (̨): Combininig Ogonek (Kombine Kanca)
 (̱): Combininig Submacron (Kombine Altçizgi)
 (̰ ): Combininig Subtilde (Kombine Altdalga)
 (̭ ): Combininig Subflex (Kombine Altşapka)

Ayrıca bakınız
Dil aileleri
Latin alfabesinden türeyen alfabeler

Kaynakça
 Rose Hartmann: Duden. Satz und Korrektur. Herausgegeben von Brigitte Witzer. Dudenverlag, Mannheim 2003, ISBN 3-411-70551-5, S. 341.
 Hadumod Bußmann: Lexikon der Sprachwissenschaft. 4. Auflage. Verlag Kröner, Stuttgart 2008, ISBN 978-3-520-45204-7.
 Sur diacritics.typo.cz. Diacritics Project @ Typo.cz (Conseils pour la création de police de caractères avec diacritiques)

Noktalama
Tipografi

Ayırıcı im


Olaylar
 Timur, Semerkant şehrini imparatorluğun başkenti olarak belirledi.
 Osmanlılar, Bulgaristan üzerine sefer düzenlemeye başladılar.
 Tay şehir devletlerinden Ayutthaya Krallığı, Kamboçya'yı ikinci kez fethetti.

Doğumlar
 I. Konstantine, Gürcü kralı (ö. 1411 / 1412)
 Nesîmî, Türk divan şairi (ö. 1417)
 Sultan Barsbay, Çerkes kökenli Burci Hanedanı'ndan Memluk Devleti hükümdarı (ö. 1438)
 Şeyh el-Mahmûdî, Çerkes kökenli Burci Hanedanı'ndan Memluk Devleti hükümdarı (ö. 1421)

Ölümler
 İbn Battuta, Orta Çağın en büyük seyyahı ve Rıhlet-ü İbn Battûta diye bilinen seyahatnâmenin yazarı (d. 1304)
 Ramathibodi, Ayutthaya'nın ilk kralı (d. 1314)

1369


Peggy Brixhe (* 12. April 1925, geborene Peggy Cohen; † 21. Mai 2014) war eine portugiesische Tennis- und Badmintonspielerin.

Karriere
Peggy Brixhe konnte sowohl im Badminton als auch im Tennis große Erfolge feiern. Im Tennis vertrat sie ihr Land unter anderem im Federation Cup. Im Badminton gewann sie mehrere nationale Titel und war auch bei den Portugal International erfolgreich.

Erfolge im Badminton

Weblinks
http://www.forumscp.com/wiki/index.php?title=Peggy_Cohen

Einzelnachweise

Badmintonspieler (Portugal)
Tennisspieler (Portugal)
Portugiese
Geboren 1925
Gestorben 2014
Frau
Portugiesischer Meister (Badminton)

Peggy Brixhe


Telefonie prin satelit, telefon prin satelit, sau satphone, din expresia engleză satellite phone, este un tip de telefon mobil care se conectează direct la un satelit de comunicații în locul rețelei GSM.

Telefonia mobilă prin satelit reprezintă principala metodă de comunicare utilizată în zonele în care telefonia mobilă GSM nu este disponibilă (nave maritime, platforme petroliere marine, zone montane la mare altitudine, zona unui deșert, regiuni polare). Sunt folosite de asemenea, în situații de calamități naturale în care infrastructura de comunicații convențională a fost deteriorată.

Telefoanele mobile prin satelit oferă funcționalități similare cu telefoanele mobile terestre: voce, serviciul de mesaje SMS și Fax, acces internet. Aceste telefoane dispun de o antenă externă pentru conectarea la satelit, sunt mai grele decât telefoanele mobile convenționale și costul este mai mare. Anumite modele se pot conecta și la rețelele de telefonie tradiționale.

În funcție de arhitectura unui sistem particular, acoperirea poate fi globală sau doar pentru anumite regiuni.
Fiecare telefon prin satelit este livrat cu un cod (număr de 5 cifre care începe cu 881 sau 882) atribuit de către Uniunea Internațională pentru Telecomunicații (ITU-T) rețelei de telefonie prin satelit. Anumite țări ca Rusia, Coreea de Nord, Cuba, India, Sri Lanka, Sudan și Ciad interzic sau restricționează utilizarea telefoanelor prin satelit din considerente de securitate națională.

Istoric
Telefonia prin satelit apare la sfârșitul anilor 1980, ca urmare a progreselor în tehnologia spațială și de telecomunicații. Telefonul prin satelit a apărut pe piața comercială în 1998 dar nu a atins un succes datorită rețelelor de telefonie mobilă clasică.

Primele telefoane prin satelit cu dimensiune aproapiată de cea a unui telefon mobil GSM, a fost seria Iridium 9500.

Funcționare
Telefonul mobil prin satelit funcționează prin intermediul unei rețele de sateliți artificiali, care înlocuiește antenele terestre utilizate de către un telefon mobil convențional. Semnalul transmis și primit de către telefon este preluat de satelit care-l retransmite la o stație la sol.

Rețelele de telefonie mobilă prin satelit folosesc sateliți aflați în orbita joasă a Pământului, sau în orbita geostaționară.

Operatori
Inmarsat: cel mai vechi operator de telefonie prin satelit, fondat în 1979 în Marea Britanie, specializat în domeniul servicilor de telefonie pentru nave maritime și aeronave precum și al transmisiunilor de date de bandă largă prin terminale mobile. Inmarsat operează 11 sateliți geostaționari; acoperirea este globală, cu excepția regiunilor polare; oferă cea mai bună viteză de transfer a datelor, apropiindu-se de o conexiune medie de tip broadband.

Globalstar: rețeaua din S.U.A. a intrat în serviciul comercial la sfârșitul anului 1991;  folosind 48 de sateliți în orbită joasă, oferă acoperire globală, cu excepția sudului deșertului Sahara, și regiunile polare; telefoanele Globalstar pot funcționa și pe baza rețelelor locale de telefonie mobilă

Thuraya : înființată în 1997, compania din Emiratele Arabe Unite oferă acoperire în Europa, sudul Africii, Orientul Mijlociu, Asia, Australia, Oceania.

Iridium: companie din S.U.A. ce asigură acoperirea globală, inclusiv pe suprafața oceanelor și în regiunile polare; operează 66 de sateliți în orbită joasă; serviciul comercial a început în noiembrie 1998.

SkyTerra: companie americană de telefon prin satelit, care folosește doi sateliți geostationari MSAT-1 și MSAT-2; în prezent utilizează echipamente similare cu Inmarsat, dar intenționează să lanseze un serviciu în  America cu ajutorul dispozitivelor portabile similare cu cele Thuraya.

ACeS (Asia Cellular Satellite): un operator mai mic, folosind un singur satelit geostaționar, furnizează servicii de voce și date în Asia de Est, Asia de Sud și Asia de Sud - Est.

Note

Vezi și
 Internet prin satelit
 Telecomunicație

Legături externe

Cele mai bune telefoane prin satelit
 Sisteme de comunicații mobile satelitare
 Telefonie prin satelit la prețul de acum 10 ani al serviciilor GSM, Sorina Mihail, 30 aprilie 2008
 Telefoanele prin satelit revin în atenția consumatorilor, 30.08.2005
 Telefoanele prin satelit, mai mult decat accesorii din filme de acțiune, 21 februarie 2011
 Telefoanele cu suport pentru satelit revin la moda?, Alexandru Stănescu, 20-iun-2008

 Telefoane mobile
 Sisteme de comunicație prin satelit

Telefonie prin satelit


An Kuhlhasseltia in uska genus han Liliopsida. An Kuhlhasseltia in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Kuhlhasseltia

Kuhlhasseltia


Nordsjælland er en dansk dokumentarfilm fra 1909.

Handling
Ved sø (Esrum?). Fredensborg slot. Damer i slotsparken. Flere billeder fra søbred. Tog kører over bro. Stærkt blæsevejr, skum på bølgerne. Herefter følger 30 meter film fra en fos eller elv i Norge eller Sverige. Søbred. Strandkant. Søndagsgæster ved stranden, der soppes. Bådfart på kanal. Sandsynligvis ved Frederiksdal og måske Furesø og Lyngby sø. Natur.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1909

Nordsjælland (dokumentarfilm)


En cristalografía, la textura cristalográfica es la distribución de orientaciones cristalinas en un policristal. Dicha distribución de orientaciones es una consecuencia de las condiciones de formación del policristal. Puesto que en general las condiciones de formación son altamente direccionales, el término "textura cristalográfica" hace referencia también a la orientación preferencial de los cristales en un material policristalino. En la petrología el término textura refiere a la apariencia física como tamaño de granos, forma, arreglo y configuración, tanto a nivel macroscópico como microscópico. Las texturas pueden cuantificarse de muchas maneras. Una de formas más comunes de cuantificar texturas es analizando las distribución de tamaños de granos.

Un material que no posee una orientación preferencial, sino que posee una distribución aleatoria de orientaciones, se conoce como material atexturado o equiaxial. El caso contrario, es aquel del monocristal, en el cual, por definición, sólo una orientación es posible.

Técnicas de caracterización
Existen diversos métodos de caracterización de la textura cristalográfica. Según la necesidad particular, la textura cristalográfica se caracteriza mediante difracción de rayos X, difracción de neutrones, o difracción de electrones por retrodispersión (EBSD). El método más empleado es el de la medición de figuras de polos por difracción de rayos X en un goniómetro de texturas. Sin embargo, el avance de la técnica EBSD que permite medir automáticamente una gran cantidad de orientaciones individuales, así como la adaptabilidad de la técnica de difracción de neutrones para los ensayos in-situ, han provocado el incremento en la utilización de estas técnicas.

Análisis cuantitativo
La textura cristalográfica es descrita cuantitativamente mediante la función de distribución de orientaciones (). La  es una función tridimensional definida como la fracción de volumen de material que posee una orientación cristalográfica :

Referencias

Enlaces externos
 MTEX, toolbox MATLAB para el análisis de texturas. Licencia libre.
 Material de aprendizaje de la universidad de Cambridge, en inglés, sobre la textura cristalográfica

Conceptos relacionados con la cristalografía
Ciencia de materiales
Conceptos relacionados con la petrología

Textura cristalográfica


Tavistock Square is a public square in Bloomsbury, in the London Borough of Camden near Euston Station.

History
Tavistock Square was built shortly after 1806 by the property developer James Burton and the master builder Thomas Cubitt for Francis Russell, 5th Duke of Bedford, and formed part of the Bedford Estate in London, owned by the Dukes of Bedford. The square takes its name from Marquess of Tavistock, a courtesy title given to the eldest sons of the Dukes of Bedford.

In 1920 the Tavistock Clinic was founded in the square, a pioneering  psychiatric clinic whose patients included shell-shock victims of the First World War. In 1946 the Tavistock Institute of Human Relations separated from the Tavistock Clinic. The Tavistock Clinic has since moved to Swiss Cottage.

Richard Lydekker, naturalist, geologist and writer of numerous books on natural history, was born at Tavistock Square in 1849.

Tavistock Square was the scene of one of the four suicide bombings on 7 July 2005. The bomb was detonated by 18-year-old Hasib Hussain on a double-decker bus bearing route number 30; it had been diverted from its normal route along Euston Road because of traffic disruption by the other three bombings at tube stations. The bomb exploded immediately outside the British Medical Association building, many of whose staff came out to give what help they could. The explosion killed 13 passengers, plus Hussain himself. Many others were injured. In September 2018, a memorial honouring the victims and the efforts of those who gave assistance was unveiled in Tavistock Square Gardens, replacing a plaque that had been fixed to the railings outside BMA House, opposite to the new site.

Public art

The centre-piece of the gardens is a statue of Mahatma Gandhi, sculpted by Fredda Brilliant and installed in 1968. The hollow pedestal was intended, and is used, for people to leave floral tributes to the peace campaigner and nonviolent resister to oppression in South Africa and British rule in India.

A cherry tree was planted in 1967 in memory of the victims of the atomic bombings of Hiroshima and Nagasaki.

A generation later, in 1994, the Conscientious Objectors Commemorative Stone commemorating "men and women conscientious objectors all over the world and in every age" by Hugh Court was unveiled.

These three features have led to the square unofficially being regarded by some as a peace park or garden, and annual ceremonies are held at each of these memorials.

A bust of the writer Virginia Woolf, cast from a 1931 sculpture by Stephen Tomlin (1901–1937), was unveiled in 2004 at the southwest corner of the square. Woolf lived at 52 Tavistock Square between 1924 and 1939. From there she and her husband Leonard Woolf ran the Hogarth Press, which became a prominent and influential publisher at the forefront of modernist fiction and poetry (publishing T.S. Eliot, E.M. Forster and Katherine Mansfield among others) and translating the works of Sigmund Freud into English.

The square contains a memorial to the surgeon Dame Louisa Aldrich-Blake (1865 –1925), with a bust of Aldrich-Blake by Arthur George Walker on a plinth designed by Sir Edwin Lutyens.

Buildings
The following buildings are on Tavistock Square:
 Tavistock House, home of James Burton while he developed the area and then of Charles Dickens, was on the east side of the square. A blue plaque on BMA House commemorates him. It was demolished in 1901.
 "BMA House", the headquarters of the British Medical Association, designed by Sir Edwin Lutyens in 1911 is on the east side (on the site previously occupied by Tavistock House) and is a grade II listed building.
Connaught Hall, a University of London hall of residence, which was built in the early 19th century, is on the west side of the square and is a grade II listed building.
 Woburn House, on the north side of the square contains the headquarters of Universities UK, the conference of university rectors, and the headquarters of the Medical Schools Council, an organisation which represents the interests and ambitions of UK medical schools.
 The Tavistock Hotel, a branch of Imperial London Hotels, completed in 1951 is on the south side of the square.
Lynton House and Tavis House, both substantial red-brick office blocks on the east side, were built in the mid-20th century.
Passfield Hall, a hall of residence for undergraduates of the London School of Economics.

Gallery

See also
List of eponymous roads in London
Bedford Square
Russell Square
Bloomsbury Square
Gordon Square
Torrington Square
Woburn Square

References

External links
.

Squares in the London Borough of Camden
July 2005 London bombings
Bloomsbury
James Burton (property developer) buildings
Garden squares in London

Tavistock Square


القيصوم الألفي الأوراق أو الحَزَنْبَل أو الأخلية ذات الألف ورقة  نبات عشبي معمّر يتبع جنس القيصوم من الفصيلة النجمية أصله من نصف الكرة الأرضية الشمالي.

الوصف
نبات عشبي ذو ساق منتصبة ارتفاعها 20–80 سم، هي نبتة أوراقها كثيرة ومنقسمة لأقسام كثيرة. للقيصوم أزهار متعددة الألوان منها الأبيض وزهرية لديها أقراص بيضاء.

الموئل والانتشار
موطنها كل أوروبا والقوقاز.
شائع في أوروبا وآسيا، كما انتشر في القارات الأخرى.

البيئة
ينمو في السهول وعلى أطراف الغابات وبين الشجيرات وأحيانا في جوانب الطرقات والمراعي، وهي تدوم تقريبا لأكثر من سنتين وهي تزهر في فصل الصيف من منتصفه حتى نهايته.

الفوائد الطبية والاستعمالات الحديثة
لنبتة القيصوم فوائد طبية عديدة منها: انها تساعد بايقاف النزيف العتيق، وهي تساعد أيضا بالتخلص من البواسير، من اوراق النبتة نصنع شاي الذي يساعد على النوم، يصنع من اوراقه دهن الذي يمكن ان يوضع في اماكن القروح، يستخرج من نبات القيصوم معجون الذي يساعد بتخفيف الالام والتقليل من النزيف الدموي.

هذه النبتة تعتبر عنصرا هاما في الطب العشابي، فهي من أفضل العلاجات للزكام والإنفلونزا، نقوع العشبة المجففة يخلط بأزهار البلسان ونعنع البستان يؤخذ مع معلقة صغيرة من محلول محلول المركبات يستخدم لعلاج هذه الأمراض.

الزيت العطري
يحوي الزيت العطري المستخلص من القيصوم ألفي الأوراق على مادة كامآزولين في تركيبته، وهي نفسها الموجودة في زيت البابونج.

المخاطر
بيّنت إحدى الدراسات أن خلاصة الحزنبل المائية يمكن أن تسبب اعتلالاً في إنتاج النطاف عند جرذان التجارب.

المراجع

نباتات أوروبا
أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
أعشاب
الحياة النباتية في أمريكا الشمالية
الحياة النباتية في أوروبا
قيصوم
مغطيات التربة
نباتات آسيا
نباتات آسيا المعتدلة
نباتات أذربيجان
نباتات أرمينيا
نباتات ألبانيا
نباتات ألمانيا
نباتات أوكرانيا
نباتات أيرلندا
نباتات البرتغال
نباتات البوسنة والهرسك
نباتات الجبل الأسود
نباتات الحدائق في أمريكا الشمالية
نباتات الحدائق في أوروبا
نباتات الدنمارك
نباتات السويد
نباتات النرويج
نباتات النمسا
نباتات اليونان
نباتات إسبانيا
نباتات بريطانيا
نباتات بلجيكا
نباتات بلغاريا
نباتات بولندا
نباتات تركيا
نباتات تشيكيا
نباتات جورجيا
نباتات روسيا
نباتات روسيا البيضاء
نباتات رومانيا
نباتات سلوفاكيا
نباتات سلوفينيا
نباتات سويسرا
نباتات صربيا
نباتات طبية في آسيا
نباتات طبية في أوروبا
نباتات فنلندا
نباتات كاليفورنيا
نباتات كرواتيا
نباتات لاتفيا
نباتات ليتوانيا
نباتات مقاومة للجفاف
نباتات مقدونيا
نباتات هولندا
نباتات وصفت في 1753
نجمية

قيصوم ألفي الأوراق


Onthophagus yangmunensis é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Masumoto & Ochi em 2015.

Referências

Ligações externas

yangmunensis
Coleópteros descritos em 2015

Onthophagus yangmunensis


Provinzial steht für:

 Provinzial, Leiter einer Ordensprovinz
 Provinzial (Versicherung), mehrere Versicherungsunternehmen

Siehe auch:
 Provinziale (Begriffsklärung)

Provinzial (Begriffsklärung)


منظمة التطوع من أجل السلام epo هي منظمة فلسطينية حقوقية أهلية غير ربحية، تُعنى بالوضع الراهن على الساحة الفلسطينية. تأسست سنة 2004 م، أي بعد الانتفاضة الفلسطينية الثانية وذلك لدواعي الحاجة لخلق منظمة تُعنى بالوضع الراهن الفلسطيني على الصعيد الداخلي والخارجي. صاحب هذه الفكرة هو السيد مثقال النجار وهو المؤسس ومسؤولها في فلسطين وفي خارج فلسطين، حيث تم تأسيس فروع لها في كندا وبريطانيا على شكل مجموعات طلابية تطوعية.

يقع مقر المنظمة الرئيسي في الخليل، أما فروعها في الخارج فتوجد في كندا وبريطانيا؛ يديرها طلبة جامعيون موالون للقضية الفلسطينية.

هيكلية المنظمة

تتكون منظمة التطوع من أجل السلام من 9 أعضاء دائمين في المنظمة. بالإضافة إلى الناطق الرسمي باسم المنظمة والمنسق ومسؤول المنظمة وهو الرئيس والمؤسس أو الأمين العام للمنظمة وتتكون المنظمة من أعضاء أجانب ليسوا بفلسطينيين إضافة إلى فلسطينيين من دول غربية شتى، خصوصاً من بريطانيا وكندا وفرنسا. وذلك لكسب تأييد المجتمع الخارجي جنب القضية الفلسطينية والدفاع عنها.

ومن أهداف منظمة التطوع من أجل السلام epo ما يلي:

 تحقيق السلام العادل للجانبين الفلسطيني والإسرائيلي.
 دراسة مناطق التوتر التي تقع في محيطها صراع فلسطيني إسرائيلي.
 تمثيل فلسطين وقضيتها في كل قرار وفي كل مؤتمر دولي أو محلي.
 تعزيز صمود الفلسطينيين في اراضيهم الفلسطينية والدفاع عنهم.
 مطالبة المجتمع الدولي والأوروبي واللجان الخارجية بدعم السلطة الوطنية الفلسطينية.
 مطالبة المجتمع الدولي والخارجي بالإسراع في قضية تحقيق السلام وفق مبدأ المساواة واللاعنف لإقامة الدولة الفلسطينية وعاصمتها القدس الشريف.
 المشاركة والدعوة إلى مسيرات سلمية وفق مبدأ لاعنف حقيقي بعيد كل البعد عن اللاعنف أو الأعمال التي تؤدي إلى عنف في نهاية المطاف.

نالت منظمة التطوع من اجل السلام epo كسب ثقة ونية الشعوب الأجنبية منها الكندية والبريطانية خصوصاً أنها ركزت على الطبقة الطلابية التي تتمتع بالإدراك والتعليم.

أعضاؤها ومتطوعوها

أعضاؤها 12 فرداً ومنهم 9 أعضاء دائمين يشاركون في الاجتماعات السلمية والموافقة على قرارات المنظمة. وبلغ عدد متطوعيها من غير الأعضاء نحو 65 متطوعاً عام 2007م ومعظمهم مثقفين يتحلون بمبدأ اللاعنف، ومن ضمنهم عددا من الأجانب خصوصاً من كندا ودول أوروبا.

الممولون

المنظمة لا تتلقى أي دعم أو معونات من الداخل أو من الخارج حيث أنها تقوم على التطوع.

منظمات غير ربحية
القضية الفلسطينية
منظمات فلسطينية

منظمة التطوع من أجل السلام


Sjöqvist ist der Familienname folgender Personen:

 Erik Sjöqvist (1903–1975), schwedischer Klassischer Archäologe
 Folke Sjöqvist (1933–2020), schwedischer Pharmakologe
 Ingeborg Sjöqvist (1912–2015), schwedische Wasserspringerin
 Lala Sjöqvist (1903–1964), schwedische Wasserspringerin

Sjöqvist


Le dème de Míkra, en  / Dímos Míkras, est un ancien dème du district régional de Thessalonique, en Macédoine-Centrale, Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème de Thérmi.

Selon le recensement de 2011, la population du dème s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Ancien dème en Grèce
Dème en Macédoine-Centrale

Dème de Míkra


Na Capitulação de Stettin, ocorrida entre 29 e 30 de outubro de 1806, o tenente-general Friedrich Gisbert Wilhelm von Romberg rendeu a guarnição e a fortaleza a uma brigada de cavalaria ligeira francesa muito menor liderada pelo general da brigada Antoine Lasalle. Este evento foi uma das várias rendições de soldados prussianos desmoralizados a forças francesas iguais ou inferiores após sua derrota desastrosa na Batalha de Jena-Auerstedt em 14 de outubro. Stettin, agora Szczecin, Polônia, é uma cidade portuária no rio Óder, perto do Mar Báltico, a cerca de  nordeste de Berlim.

Depois de Jena-Auerstedt, os exércitos prussianos quebrados cruzaram o rio Elba e fugiram para o nordeste na tentativa de alcançar a margem leste do Óder. Após uma perseguição de duas semanas, o marechal Joachim Murat interceptou mais de 10.000 prussianos na Batalha de Prenzlau e os fez se render em 28 de outubro. No dia seguinte, Lasalle e outra brigada de cavalaria ligeira francesa induziram mais 4.200 prussianos a depor suas armas na Capitulação de Pasewalk. Na tarde do dia 29, Lasalle apareceu diante da fortaleza de Stettin e exigiu sua rendição. Romberg, completamente enervado, acreditando que ele foi confrontado por 30.000 franceses, entrou em negociações com Lasalle e rendeu Stettin naquela noite. As estimativas dos números variam entre 500 hussardos franceses do 5º e 7º hussardos e 5.000 a 6.000 prussianos dentro da guarnição.

Dentro de uma semana, a fortaleza de Küstrin capitulou e três colunas prussianas isoladas foram caçadas e capturadas em Boldekow, Anklam e Wolgast. Isso deixou apenas um corpo prussiano à solta entre o Elba e o Óder, além de guarnições em Magdeburg e no antigo eleitorado de Hanover.

Antecedentes
O imperador o Grande Armée de Napoleão destruiu os exércitos prussianos-saxões na Batalha de Jena-Auerstadt em 14 de outubro de 1806. Na sequência desta catástrofe, as forças prussianas recuaram para o rio Elba.  O Feldmarschall Charles William Ferdinand, duque de Brunswick, comandante do principal exército prussiano em Auerstedt, foi mortalmente ferido e morreu em 10 de novembro em Altona.  O general de infantaria Ernst von Rüchel, gravemente ferido em Jena, deixou o exército e depois se recuperou.  O comandante em Jena, general de infantaria Frederico Luís, príncipe de Hohenlohe-Ingelfingen assumiu o comando de uma grande parte do exército prussiano derrotado, enquanto o tenente-general Gebhard von Blücher assumiu o comando de outra coluna.  O tenente-general Karl August, grão-duque de Saxe-Weimar-Eisenach, que havia perdido Jena-Auerstedt, ficou na retaguarda com 12.000 soldados.

Em Magdeburg, Hohenlohe juntou-se ao tenente-general Eugene Frederick Henry, duque de Württemberg, cuja reserva foi derrotada pelo I Corpo do Marechal Jean-Baptiste Bernadotte na Batalha de Halle em 17 de outubro com pesadas perdas.  Deixando uma grande guarnição em Magdeburg, Hohenlohe partiu para o Óder em 21 de outubro.  Blücher e Saxe-Weimar cruzaram o Elba em Sandau entre os dias 24 e 26. O oberst Ludwig Yorck von Wartenburg lutou uma ação bem-sucedida de retaguarda em Altenzaun na última data contra o IV Corpo do Marechal Nicolas Soult.  Enquanto isso, a cavalaria de Murat, o III Corpo do Marechal Louis-Nicolas Davout e o V Corpo do Marechal Jean Lannes marcharam para o leste em direção a Berlim, com o VII Corpo do Marechal Pierre Augereau não muito atrás. Em 25 de outubro, as tropas de Davout marcharam por Berlim e seguiram para o leste para Küstrin e Frankfurt an der Oder. Enquanto isso, o VI Corpo do Marechal Michel Ney começou o cerco de Magdeburg. Vendo uma oportunidade de cortar Hohenlohe, Napoleão enviou Murat, Lannes e Bernadotte para o norte de Berlim.

Murat derrotou a guarda de flanco de 1.300 homens do General-Mor Christian Ludwig Schimmelpfennig em Zehdenick em 26 de outubro. Depois de perder 250 homens, os sobreviventes fugiram pela estrada até chegarem a Stettin.   No dia seguinte, o general da Brigada Édouard Jean Baptiste Milhaud atravessou a rota de fuga de Hohenlohe em Boitzenburg. Após uma ação de três horas, Hohenlohe expulsou a brigada de cavalaria ligeira francesa, mas não antes que os dragões de Murat capturassem a maior parte do Regimento de Couraceiros Gendarmes Nº 10 que estava atuando como guarda de flanco.  Em 28 de outubro, Murat finalmente levou Hohenlohe à terra na Batalha de Prenzlau. A 2ª Divisão de Dragões do General de Divisão Emmanuel Grouchy cortou uma faixa através da coluna de marcha prussiana, após o que a 3ª Divisão de Dragões do General de Divisão Marc Antoine de Beaumont capturou a retaguarda. Com 3.000 soldados da infantaria de Lannes à disposição, além de Lasalle e os dragões,  Murat blefou Hohenlohe para entregar seus 10.000 soldados restantes alegando falsamente que os prussianos estavam cercados por forças avassaladoras.

Após a rendição, Lasalle seguiu para Löcknitz na estrada entre Pasewalk e Stettin, chegando à vila na tarde do dia 28. A brigada de Milhaud marchou para o norte na margem oeste do rio Uecker até chegar a Pasewalk no início de 29 de outubro. Descobrindo a força do oberst von Hagen na cidade, Milhaud exigiu uma rendição imediata. Hagen, encontrando Lasalle à sua frente e Milhaud atrás dele, rendeu 4.200 soldados e oito armas na Capitulação de Pasewalk.

Capitulação

Stettin

Lasalle marchou para Stettin, onde exigiu sua rendição no início da tarde de 29 de outubro. O tenente-general Friedrich Gisbert Wilhelm von Romberg recusou a princípio. Às 16h00, Lasalle enviou outra convocação a Romberg, desta vez com uma ameaça de tratamento severo à cidade. O general francês afirmou que todo o corpo de 30.000 homens dos Lannes estava presente. Na verdade, a guarda avançada do V Corpo não chegou mais perto do que Löcknitz naquele dia. O idoso general prussiano entrou em negociações e capitulou durante a noite de 29/30 de outubro.

Romberg rendeu a fortaleza de Stettin, 5.300 soldados e 281 canhões. A guarnição prussiana era composta pelos remanescentes de Schimmelpfennig e outras forças, além dos 3º batalhões dos Regimentos de Infantaria Nº 1 Kuhnheim, Nº 13 Arnim, Nº 21 Brunswick, Nº 22 Pirch, Nº 23 Winning, Nº 25 Möllendorf, e Nº 26 Larisch. Cem oficiais foram libertados por sua palavra de honra de não lutar contra a França enquanto os soldados comuns se tornavam prisioneiros de guerra. Toda a força de Lasalle consistia em 800 cavaleiros do 5º e 7º Regimentos de Hussardos, além de dois canhões.

Nenhum dos dois oficiais subordinados protestou contra a capitulação, mas concordou em se render. Estes eram o General-Mor Kurt Gottfried von Knobelsdorff, o comandante da fortaleza e o General-Mor Bonaventura von Rauch, comandante do Forte Prússia. Em março de 1809, Romberg foi condenado e sentenciado à prisão perpétua por desistir de Stettin sem lutar. Ele morreu em 21 de maio de 1809, dois meses antes de completar 80 anos, antes de sua punição começar.

O historiador Francis Loraine Petre concluiu que a rendição de Stettin foi "vergonhosa". Sua guarnição e suprimentos adequados permitiriam que ele sustentasse um cerco. Mesmo que a fortaleza fosse indefensável, nada impedia que as tropas cruzassem para a margem leste do Óder, juntando-se aos aliados russos e continuando a guerra. Lannes escreveu a Napoleão: "O exército prussiano está em tal estado de pânico que a mera aparência de um francês é suficiente para fazê-lo depor as armas". Napoleão parabenizou Murat: Meus cumprimentos pela captura de Stettin; se sua cavalaria ligeira assim tomar cidades fortificadas, devo desmantelar os engenheiros e derreter minha artilharia pesada.

Outras rendições
No dia 28, o comboio de artilharia de Blücher marchou por Neustrelitz ao meio-dia e chegou a Friedland cinco horas depois. Anteriormente, havia sido adiado por "ordens perversas" do chefe de gabinete de Hohenlohe, o oberst Christian Karl August Ludwig von Massenbach . Ao saber da capitulação de Hohenlohe, o major von Höpfner alterou sua marcha para o nordeste em direção a Anklam no dia seguinte.  Em Boldekow,  ao sul de Anklam,  ele encontrou elementos do corpo de Lannes e se rendeu em 30 de outubro.  Ao todo, os franceses capturaram o Parque de Artilharia da Reserva e o Parque da Coluna Nº 5 com 600 soldados, 800 cavalos, 25 peças de campo e 48 vagões de munição.

A brigada de cavalaria do general-mor Karl Anton von Bila, que atuava como retaguarda de Hohenlohe, separou-se do corpo principal. Detectando a brigada de Milhaud à sua direita, Bila virou para o norte em direção a Estrasburgo. Virando para o leste, ele cruzou o Uecker ao norte de Pasewalk e chegou a Falkenwalde (agora Tanowo) a noroeste de Stettin no final do dia 29. Lá ele foi informado sobre a rendição de Hohenlohe e, mais importante, que Romberg estava negociando a capitulação de Stettin.  Uma autoridade afirma que Romberg se recusou a permitir a passagem de Bila por Stettin.  Invertendo seu curso, Bila dirigiu-se para noroeste e chegou a Anklam na manhã de 31 de outubro. Nesta cidade, ele se encontrou com seu irmão, que deixou Hanover em 20 de outubro com um batalhão, o tesouro e os arquivos. O tesouro foi transportado para Wolgast, onde foi transportado para um local seguro. No entanto, a quantidade de transporte era insuficiente para salvar as tropas e bagagens que chegavam ao porto.

Na noite do dia 31, os dragões do general de divisão Nicolas Léonard Beker localizaram os irmãos Bila perto de Anklam e os atacaram, levando-os para a margem norte do rio Peene.  Beker convenceu os Bilas a se renderem em 1º de novembro com 1.100 infantaria, 1.073 cavalaria e seis cores. As unidades envolvidas foram o 1º batalhão do Regimento de Infantaria Nº 57 Grävenitz, Batalhão de granadeiros Sack, Regimento de Couraceiros Nº 6 Quitzow, um esquadrão do Regimento de Couraceiros Nº 5 Bailliodz, e os remanescentes dos Couraceiros. O historiador Digby Smith escreveu que a brigada de Beker era da 4ª Divisão de Dragões do General de Divisão Louis Michel Antoine Sahuc.  Como Smith, Petre observou que Beker era o comandante francês, mas afirma que em 1º de novembro a divisão de Sahuc estava com Soult em Rathenow, bem a sudoeste.  De acordo com Petre, Beker assumiu temporariamente o comando da 2ª Divisão de Dragões quando Grouchy ficou doente no início da campanha. A narrativa de Petre sugere fortemente que a 2ª Divisão de Dragões estava envolvida, não a 4ª.

A fortaleza de Küstrin caiu em 1 de novembro para o general de brigada Nicolas Hyacinthe Gautier do III Corpo de Davout. A brigada, que pertencia à 3ª Divisão do General de Divisão Charles-Étienne Gudin de La Sablonnière, incluía quatro batalhões dos 25º e 8º Regimentos de Infantaria de Linha. O oberst von Ingersleben comandou uma guarnição de 2.400 soldados, incluindo 75 soldados do Regimento de Hussardos Nº 10 Usedom e os 3º batalhões dos Regimentos de Infantaria Nº 19 Oranien, Nº 24 Zenge e Nº 35 Príncipe Heinrich. Embora tivesse 92 canhões e amplos estoques de comida e munição, ele rapidamente capitulou. Ingersleben foi posteriormente condenado a ser executado por covardia, mas o rei Frederico Guilherme III comutou a sentença para prisão perpétua.

Em 2 e 3 de novembro, o 22º Regimento de Dragões da brigada do General de Brigada André Joseph Boussart chegou antes de Wolgast e garantiu a capitulação do Oberstleutnant von Prittwitz. Um total de 2.500 homens, principalmente carroceiros e não combatentes, e 500 vagões da Coluna de parque Nº 8 que caíram nas mãos desta unidade da 2ª Divisão de Dragões de Grouchy.

Resultado
Em 3 de novembro, entre o Elba e o Óder, o único exército de campo prussiano remanescente foi liderado por Blücher e pelo tenente-general Christian Ludwig von Winning, que aliviou Saxe-Weimar. Também havia guarnições em Madgeburg, Hameln, Nienburg e Plassenburg. Winning desejava marchar para o porto de Rostock e tentar escapar pelo mar. Esta noção foi rejeitada por Blücher, que queria marchar a força de 21.000 homens para o leste. Ele planejava unir forças com o Tenente-General Karl Ludwig von Lecoq em Hanôver ou marchar em Magdeburg. Soult, Bernadotte e Murat finalmente alcançaram Blücher na Batalha de Lübeck em 6 de novembro.

Notas

Referências

História de Estetino
Batalhas envolvendo a França
Batalhas da Quarta Coligação
Batalhas das Guerras Napoleónicas
Conflitos em 1806
Batalhas envolvendo a Prússia

Capitulação de Stettin


Semen Jakowytsch Braude (ukrainisch ; * 20. Januar 1911 in Poltawa; † 29. Juni 2003 in Charkiw) war ein ukrainischer Physiker und Radioastronom.

1969 wurde er Mitglied der Akademie der Wissenschaften der Ukrainischen SSR. 2006 wurde der Asteroid (18119) Braude nach ihm benannt. Die Internationale Astronomische Union (IAU) benannte 2009 den Mondkrater Braude nach ihm.

Literatur
 Andrew I. Lebed (Hg.): Who's Who in the USSR : 1965 - 66. New York 1966, s.v. Braude, Semen Yakovlevich
 To the Memory of Semyon Ya. Braude. In: Radiophysics and Quantum Electronics 46 (8–9, August 2003), S. 756,

Weblinks
 Veröffentlichungen von S. Ja. Braude im Astrophysics Data System
 Брауде, Семен Яковлевич bei astronet.ru (russisch)

Einzelnachweise

Physiker (20. Jahrhundert)
Astronom (20. Jahrhundert)
Mitglied der Nationalen Akademie der Wissenschaften der Ukraine
Träger des Staatspreises der UdSSR
Person als Namensgeber für einen Mondkrater
Person als Namensgeber für einen Asteroiden
Person (Poltawa)
Ukrainer
Sowjetbürger
Geboren 1911
Gestorben 2003
Mann

Semen Braude


16544 Hochlehnert este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
16544 Hochlehnert este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tautenburg de Lutz Dieter Schmadel și Freimut Börngen. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,86 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 4,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 16001-17000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

16544 Hochlehnert


{{Info/Cientista
|nome                = Eliane Volchan
|imagem              =
|legenda             =
|nome_nativo         =
|nascimento_data     =
|nascimento_local    = Rio de Janeiro, Brasil
|morte_data          =
|morte_local         =
|causa_morte         =
|pais_de_residencia  = Brasil
|nacionalidade       =
|etnicidade          =
|campo               = Neurobiologia
|instituicao_trabalho= Universidade Federal do Rio de Janeiro
|alma_mater          = Universidade Federal do Rio de Janeiro (graduação, mestrado e doutorado)
|tese                = Eixos de referência do sistema visual do gambá: visuotopia do córtex estriado e distribuição de células ganglionares retinianas''(1986)
|orientador          = Carlos Eduardo Rocha Miranda
|orientado           =
|conhecido_por       =
|influenciado        =
|influência          =
|premio              = Comendadora da Ordem Nacional do Mérito Científico (2008)
|conjuge             =
|religiao            =
|assinatura          =
|notas               =
}}Eliane Volchan''' (Rio de Janeiro, 3 de fevereiro de 1953) é uma neurobióloga, pesquisadora e professora universitária brasileira.

Comendadora da Ordem Nacional do Mérito Científico e membro associado da Academia Brasileira de Ciências, Eliane é professora titular e chefe do  chefe do Laboratório de Neurobiologia do Instituto de Biofísica Carlos Chagas Filho, da Universidade Federal do Rio de Janeiro.

Biografia
Eliane nasceu na capital fluminense, em 1953. Formou-se em medicina pela Universidade Federal do Rio de Janeiro em 1976. O interesse pela ciência surgiu quando começou um estágio de iniciação científica Instituto de Biofísica Carlos Chagas Filho, ainda em 1971. Já trabalhava no Laboratório de Neurobiologia II desde seu primeiro ano de faculdade, com o professor Carlos Eduardo Rocha Miranda, com quem foi co-autora de vários artigos científicos sobre o processamento cortical e subcortical da informação visual.

Defendeu mestrado em 1980 e doutorado em 1986, ambos em biofísica e pela UFRJ, onde estudou a correlação do campo visual do animal com a sua representação no cérebro. Fez estágio de pós-doutorado pela Universidade Rockefeller, em Nova Iorque, onde colaborou com o professor Charles Gilbert em estudo sobre mecanismos de dinâmica de campos receptores visuais, conseguindo demonstrar, pela existência de transferência interocular, que o preenchimento de escotomas artificiais era um fenômeno intrínseco ao córtex visual.

Trabalha com neurobiologia e neurociência, estudando a distribuição de neurônios nitridérgicos no neocórtex de marsupiais e roedores.

Fisiologistas do Brasil
Cientistas do Brasil
Professores da Universidade Federal do Rio de Janeiro
Membros da Academia Brasileira de Ciências

Eliane Volchan


Nacionalni park Chiribiquete (španjolski: Parque Nacional Natural (PNN) Serranía de Chiribiquete) je najveći nacionalni park u Kolumbiji i treća najveća zaštićena kišna šuma na svijetu, površine 43.000 km². Nalazi se u kolumbijskim departmanima Caquetá i Guaviare. Park uključuje gorje Chiribiquete i okolne amazonske doline koje su pokrivene tropskim vlažnim širokolisnim šumama, savanama i rijekama. Jedna od odlikovnih značajki parka je prisutnost tepuisa (planinskih ravnih vrhova), običnih pješčenjaka koji dominiraju šumom i čine dramatični krajolik, što je ojačano njegovom udaljenošću i nedostupnošću.

Ovo područje je najpoznatije po 60 pretkolumbovskih skloništa u stijenama u podnožju tepuisa s preko 75.000 petroglifa i piktograma, od kojih su najstarije iz oko 20.000 pr. Kr., a najmlađe iz 16. st. Jedno od tumačenja je kako su ove slikarije povezane s obožavanjem jaguara, simbola moći i plodnosti, te prikazuju lovačke prizore, bitke, plesove i svečanosti. Autentične zajednice, koje više nisu prisutne na samom ovom mjestu, još uvijek ovo područje smatraju svetim (maloca, svetište predaka). Zbog toga je i upisano na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Amerikama 2018. glodine.

Nacionani park Chiribiquete je osnovan 21. rujna 1989. kako bi se zaštitili njegovi spomenici, ali i nevjerojatna bioraznolikost.

Prirodne odlike

Nacionalni park Chiribiquete smješten je na zapadnom dijelu Gvajanskog štita i nadmorska visina mu je od 200 do 1000 m. Na sjeveroistoku uokviren je rijekom Tunia, a na istoku rijekama Apaporís, Gunaré i Amú, na jugu rijekama Mesay i Yari, te na zapadu rijekama Hiutoto, Tajisa, Ajaju i Ayaya. Većina ovih rijeka su pritoke rijeke Japura, pritoke Amazone.

Ovdje se može naći 1.801 vrsta biljaka (30% ekosustava kolumbijske amazone). Neka drveća mogu narasti do 40 m visine, a najprisutnije drveće je Pourouma cecropiifolia, Inga acrocephala, Virola sebifera, Hevea guianensis i Pseudolmedia. Donje raslinje se sastoji od mnogih parazitskih i epifitskih biljaka, dok pjeskovito tlo na planinama prekriva gusto grmlje promjera od 12 do 15 m. Na stijenama i slapovima mogu se pronaći rijetke i endemske biljke kao što su: Senefelderopsis, Hevea nitida, Graffenrieda fantastica i Vellozia tubiflora.

Do danas, istraživači su u parku otkrili preko 209 vrsta leptira (10% vrsta u Kolumbiji), 238 vrsta riba, 57 vrsta vodozemaca i 60 vrsta reptila (30% ukupne kolumbijske bioraznolikosti). Od njih su mnoge ugrožene i endemske vrste ovog područja. Od preko 410 vrsta ptica najpoznatije su: Gvajanska rupikola (Rupicola rupicola), crveno-modra ara, crveno-zeleni vodomar (Chloroceryle inda), amazonski vodomar (Chloroceryle amazona), prstenasti vodomar (Megaceryle torquata), Uljašica i endemski Chiribiquete smaragdni kolibrić (Chlorostilbon olivaresi).
Od 82 vrste sisavaca, 52 su vrste šišmiša, kao što su: Carollia, buldog šišmiš (Noctilio), Peropteryx, noćnici (Myotis) i Marinkellov sabljonosni šišmiš (Lonchorhina marinkellei).
Od mesojeda tu se mogu pronaći: divovska vidra, neotropska vidra, ocelot, puma i jaguar, a od majmuna: bjeločelni kapucin (Cebus albifrons), kaveni kapucin (Cebus apella), obični vjeveričasti majmun (Saimiri sciureus), Spixov noćni majmun (Aotus vociferans), smeđi vunasti majmun i gvajanski crveni urlikavac.
Tu obitavaju i armadili roda Dasypus, divovski mravojed, crni aguti (Dasyprocta fuliginosa), nizinska paka (Cuniculus paca), boto dupin, bjelousni pekar (Tayassu pecari) i brazilski tapir (Tapirus terrestris).

Izvori

Vanjske poveznice

 Chiribiquete National Park on colparques.net

Zemljopis Kolumbije
Svjetska baština u Kolumbiji
Nacionalni parkovi u Južnoj Americi
Arheološki lokaliteti Američkih kultura u Kolumbiji

Nacionalni park Chiribiquete


En prodrug er et inaktivt stof i den form som det indtages. Når en prodrug kommer ind i kroppen bliver det omdannet til den aktive form. Omdannelsen sker ved at en del af stoffets kemiske struktur ændres. Selve lægemiddelstoffet er altså uden terapeutisk effekt.

Eksempel
Eksempel på et prodrug er kodein som i leveren omdannes til morfin.

Referencer

Farmakokinetik

Prodrug