Adını sahip olduğu dünyanın en uzun taş köprüsünden alan Edirne'nin Uzunköprü ilçesi Ergene nehri kıyısına kuruludur. Türkiye'yi Balkanlar ve Avrupa'ya bağlayan geçiş yolları üzerinde stratejik açıdan önemli bir sınır kenti olan Uzunköprü kapladığı alan bakımından Edirne'nin birinci, nüfus bakımından ise ikinci büyük ilçesidir. İlçenin 53 adet köyü bulunmaktadır.

Tarihçe
Uzunköprü'nün tarihi Neolitik Çağ'a (MÖ. 8000-5500) kadar uzanmaktadır. Kentin güneyinde, Kırkkavak köyü yolu üzerinde bulunan Maslıdere'de yapılan yüzey araştırmalarında benzerlerine ne Yunanistan'da ne de Bulgaristan'da rastlanan bu döneme ait çizgi ve baskı süslemeli çanak çömlek parçaları bulunmuştur. Ancak o döneme ait bilgiler kazıların yapılmaması nedeniyle oldukça yetersiz kalmıştır. Bölgenin bu dönemden M.Ö. 15. yy. a kadar olan tarihi belirsizdir. M.Ö. 1400'lü yıllarda ise Trak kabilelerinin yerleşim yeri haline gelmiş ve uzun bir süre böyle kalmıştır. Traklar'dan sonra burası birçok defa el değiştirmiş, M.Ö. 7. yüzyıldan itibaren sırasıyla Yunan, Pers, Makedon, Roma ve Bizans hakimiyetleri altına girmiştir. Bölgenin bu kadar eski bir geçmişe sahip olmasına rağmen bugünkü Uzunköprü kentinin olduğu alanın bataklıklar ve sık ormanlarla kaplı olmasından dolayı Osmanlılar'a kadar üzerine herhangi bir şehir inşa edilememiştir. Bu nedenle bölgede kurulan en yakın şehir, Roma İmparatoru Trajan (M.S. 53-117) tarafından karısı Plotina adına bugünkü Uzunköprü ile Dimetoka arasında Meriç nehrinin iki yakasına kurulan Plotinopolis kentidir. Burası Eski Uzunköprü olarak da adlandırılmaktadır. En son Bizanslıların yönetiminde bulunan bölge Edirne'nin Osmanlı Sultanı I. Murat tarafından 1363 Sazlıdere Savaşı'yla fethedilmesi sonucu tümüyle Türklerin hakimiyetine geçmiş ve ancak bu dönemden sonra bugünkü yerinde Uzunköprü kenti kurulabilmiştir.
Uzunköprü Osmanlı Devleti tarafından Rumeli'de kurulan ilk Türk şehridir.  Sultan II. Murat tarafından 1427 yılında Ergene şehri adıyla kurulmuştur. Kentin kuruluşu hem bu bölgede o dönemin başkenti Edirne'nin Gelibolu ve Balkanlar'a açılan çıkış yolu üzerinde bir yerleşim yeri ihtiyacının hem de Ergene nehri üzerindeki büyük köprünün 16 yıl süren yapım çalışmalarının bir sonucu gerçekleşmiştir.
Gelibolu'ya sefere çıkan II. Murat, ordusunun yağan yoğun yağmurlar yüzünden yaşanan taşkınlardan Ergene nehrini geçememesi ve ahşaptan yapılan geçici köprülerin de sellere karşı dayanıksız olması nedeniyle nehrin üzerine taştan bir köprü yaptırmaya karar vermiştir. 1424 yılında yapımına başlanan ve 3 yılda bitirilen 360 gözlü ilk köprüyü II. Murat yeterli bulmamış ve tümüyle yıktırıp yeniden yaptırmıştır. Günümüze ilçede bulunan köprü işte bu ikinci köprüdür. 1427- 1443 yılları inşa edilen ikinci köprünün yapımının uzun sürmesi üzerine çalışanların ve bölgeyi korumakla görevli askerlerin ihtiyaçlarının karşılanması için cami, imarethane, kervansaray, medrese, hamam ve iki adet yel değirmeni yaptırılmıştır. Bu yerlerin bakımı ve imarı için önce Edirne'nin köylerinden daha sonra da Rumeli'ye geçiş yapan Türkmen aşiretlerinden aileler buraya yerleştirilerek ilçenin ilk temelleri atılmıştır. Cisr-i Ergene (Ergene Köprüsü) adı verilen bu yerleşim yeri zamanla Edirne'den Gelibolu'ya ve oradan da gemilerle Avrupa'ya, Mısır'a ve Suriye'ye sevk edilen birçok tüccar mallarının güzergâhı haline gelmiş ve hızla gelişmiştir.
19. yy'a kadar devamlı Türk hakimiyetinde kalan Uzunköprü, 20 Ağustos-20 Kasım 1829 ile 21 Ocak 1878-13 Mart 1879 tarihlerinde Rusya; 2 Kasım 1912-19 Temmuz 1913 arasında Bulgarlar ve son olarak da 25 Temmuz 1920-18 Kasım 1922 arasında Yunanlar tarafından olmak üzere yüz yıllık zaman dilimi içerisinde dört ayrı işgal yaşamıştır. 1920 yılındaki son işgalde Yunanlar kentin adını Makrifere'ye çevirmiş ve 2 yıldan fazla bu adla anılmıştır. 18 Kasım 1922'de kentin Türkler tarafından geri alınmasından sonra Uzunköprü olan özgün adına geri kavuşmuştur. Kurtuluş Savaşı'ndan sonra İtilaf Devletleri'yle 24 Temmuz 1923'te imzalanan Lozan Anlaşması'nda Meriç nehrinin Türkiye-Yunanistan sınırı olarak kabul edilmesiyle son ve kesin olarak Türk topraklarında kalan Uzunköprü'de kentin kurtuluş tarihi olan 18 Kasım her yıl törenlerle kutlanmaktadır.

Edirne Vilayet Matbaası Müdürü Şevket Dağdeviren'in yazdığı 1892 tarihli salnameye göre;

Edirne sancağının bir kazası olan Cisr-i Ergene kasabasında 5 cami ve mescit, 1 medrese, 1 Rufai Dergahı, 1 Gülşeni Zaviyesi, 1 hükûmet konağı ile şer'iye mahkemesi, 2 bölük süvari atını alacak 2 ahır ve baytarhane, hastane, telgrafhane, nizamiye ve redif dairesi, jandarma piyade ve süvari koğuşları ile 1 hapishane, 2 resmî ambar, 9 çeşme, 1 buharlı un fabrikası, 1 gümrük dairesi, 1 hamam, 1 rüştiye, 2 erkek okulu, 1 kız okulu, 2 Rum okulu, 2 Bulgar okulu, köylerde 30 cami, 39 okul ve 1140 öğrenci vardı.Kasaba ile 3 nahiyeye bağlı 70 köyde 6172 ev, 35869 nüfus vardı.

Coğrafya
Uzunköprü Türkiye'nin en batı sınırında, Edirne ilinin tam ortasında yer alır. Batısında Yunanistan ve Meriç ilçesi, doğusunda Tekirdağ, kuzeydoğusunda Kırklareli, güneyinde İpsala ve Keşan ilçeleri, kuzeyinde Edirne merkez ve Havsa ilçesi ile komşudur. Yüzölçümü 1224 km² dir. Ergene ovası üzerinde bulunan ilçenin denizden yüksekliği 18 m. olup % 75'i  düzlüklerle kaplıdır. Kuzeyinde ve güneyinde yer yer küçük tepeciklere ve platolara rastlanan Uzunköprü'nün en yüksek yeri 221 m. ile Süleymaniye tepesidir.
İlçe, deniz ve kara iklimleri arasında bulunan sert bir iklim olan Akdeniz ikliminin Trakya Geçit Tipi alanındadır. Rüzgarlar, genellikle kuzey yönlerden ve orta şiddette eser. Yazlar sıcak ve yağışsız, kışlar soğuk ve kar yağışlıdır. En çok yağmurun gözlemlendiği dönem ise bahar aylarıdır.
Yarı nemli olarak sayılabilecek bir iklime sahip olan ilçenin doğal bitki örtüsü bozkırdır. % 20'si çayır ve meralarla, % 10'u ise orman ve fundalıklarla kaplı olan ilçe topraklarının kalanı tarıma ayrılmıştır. Ancak son yıllarda yapılan ağaçlandırma çalışmalarıyla ilçenin ormanlık alanı da artmaya başlamıştır.

Ekonomi
Trakya topraklarının en verimli bölgesi olan Ergene havzasında yer alan Uzunköprü ekonomisi tarıma ve tarımsal sanayiye dayalıdır. Hem yer altı hem de yer üstü su kaynakları bakımından oldukça zengin olan ilçe Ergene ve Meriç nehirlerinin taşıdığı alüvyonların meydana getirdiği verimli geniş topraklara sahiptir.  Topraklarının % 80'inde tarım yapılan ilçede en çok buğday, pirinç, ayçiçeği ve şeker pancarı yetiştirilmekte ve Uzunköprü'deki fabrikalarda işlenmektedir. Ergene Nehri'nin kirliliği nedeniyle tarımda büyük sıkıntılar yaşanmakta, bu nedenle tarım alanları ve tarım miktarı ciddi oranlarda düşmüştür. Birçok köyde özellikle Pirinç tarımı neredeyse bitmiştir. Bununla birlikte son yıllarda seracılığın artmasıyla birlikte sebze yetiştiriciliği, bağ ve bahçecilik de gelişme göstermeye başlamıştır.

Uzunköprü'de tarım kadar olmasa da hayvancılık da önemli bir yer tutmaktadır. En çok küçükbaş hayvan yetiştirilen ilçeden çevre illere canlı hayvan ve et ihraç edilmektedir. Bunun yanı sıra mandıracılık da gelişmiş, süt ve süt ürünleri özellikle de peynir yapımında oldukça ileri bir düzeye gelinmiştir. Son yıllarda ilçede yurtdışına ihraç etmek üzere domuz yetiştirilmeye de başlanmıştır.
Denize kıyısı bulunmayan Uzunköprü'de balıkçılık daha çok sulama amaçlı kullanılan ve sayısı 17'yi bulan baraj ve göllerden yapılmakta ve çoğunlukla bireysel düzeyde kalmaktadır. Ayrıca artan kirlilik Ergene ve Meriç nehirlerini balıkçılık bakımından oldukça kullanışsız hale getirmektedir. Bu yüzden de ilçede balıkçılık gelişme gösterememiş, çevre il ve ilçelerden balık ithal edilmek zorunda kalınmıştır.

Nüfus

Kültür

Mutfak kültürü
Bir Türk ve Balkan kenti olarak Uzunköprü, hem kendine özgü hem de Balkan ve Türk mutfağına ait olan yemek, börek ve tatlı çeşitlerinin bir arada bulunabileceği geniş bir mutfağa sahiptir. Sadece bu yöreye has olan beyaz yahni, kaşarlı köfte, Uzunköprü köftesi, kayısılı kuzu, domates dolması ve yer elması çorbası ile nektarili fincan tatlısı gibi yemek ve tatlı çeşitlerinin yanında Balkanlar'a has ciğer kapama, Arnavut ciğeri, Edirne ciğeri, lahana aşı, akıtma, kıvrım böreği, pırasa pidesi, gül ve zerdali tatlısı, cevizli şekerpare ile sütlaç diğer geleneksel Türk yemekleriyle birlikte zengin Uzunköprü mutfağını oluşturan en önemli lezzetlerdendir.

Tarihî Yapılar

Ergene Köprüsü
Uzunköprü ilçesine adını veren dünyanın en uzun tarihi taş köprüsüdür. Sultan II. Murat'ın emriyle 1427-1443 yılları arasında Mimar Muslihiddin Usta tarafından Ergene nehri  üzerine yapılmış ve 1444 yılında Sultan II. Murat'ın da katıldığı büyük bir törenle açılmıştır. Yapıldığı yer, Osmanlı Devleti'nin o zamanki başkenti Edirne ile Gelibolu ve Batı Rumeli'yi birbirine bağlayan askeri ve ticari bakımdan oldukça önemli bir stratejik noktadadır.
Köprü, günümüzde Uzunköprü'nün köylerinden olan Yağmurca ve Eskiköy ile Yunanistan sınırları içerisinde bulunan Hasırcıarnavut köyündeki taşocaklarından getirilen taşların kesilip Horasan harcıyla  birbirine yapıştırılmasıyla inşa edilmiştir. Yapımına önce Gazi Mahmut Bey, onun ölümünden sonra da İshak Bey nezaret etmişlerdir. Günümüzde, ilk gözünden son gözüne kadar 1238,55 m uzunluğunda olmasına karşın ilk yapıldığında uzatılmış kanatlarıyla birlikte 1392 m'yi bulmaktaydı. Bu kadar uzun yapılmasının sebebi o dönemde bölgenin geniş bataklıklarla kaplı olmasıdır. Bunun yanı sıra Ergene Nehri'nin yağışlı zamanlarda taşkınlara yol açması nedeniyle nehir üzerindeki gözler oldukça yüksek tutulmuş, köprünün yıkılmasını önlemek için de bu gözlere yedi adet tahliye deliği eklenmiştir. 13.56 m yüksekliğindeki köprünün kanat ve kemerleri; aslan, fil, kartal, lale ve çeşitli geometrik kabartma motiflerle süslenmiştir.
Yapılmasından bu yana birçok sel ve deprem felaketi geçiren köprü, bu zararları gidermek amacıyla Fatih Sultan Mehmet, Sultan II. Osman, Sultan II. Mahmut ve Sultan II. Abdülhamit zamanında onarımdan geçirilmiştir. Cumhuriyet döneminde motorlu araçların geçişini kolaylaştırmak amacıyla 1964-1971 yılları arasında yapılan restorasyonda köprü iki yandan genişletilerek eni 5.24 m'den 6,80 m'ye çıkarılmıştır. Başlangıçta 174 gözlü olan köprünün bir gözü zaman içinde yıkılmış, diğer bir gözü de başka bir gözle birleştirilerek göz sayısı 172'ye indirilmiştir.

Hürriyet Anıtı (Hürriyet Çeşmesi)
Türk demokrasi tarihinin dönüm noktalarından biri olan II. Meşrutiyet'in ilan edilmesinin anısına yapılmış olan demokrasi anıtıdır. Osmanlı Devleti'nin 23 Temmuz 1908'de ikinci kez ilan ettiği meşrutiyet ile mutlak monarşiden parlamenter rejime geçmesiyle o güne dek görülmemiş bir özgürlükler dönemine girmiştir. Bu büyük olayın bir ifadesi olarak meşhur Osmanlı aydınlarından ve dönemin Uzunköprü kaymakamı Mazhar Müfit Kansu ile Belediye Başkanı Hafız İsmail Yayalar'ın öncülüğü ve girişimleriyle 11 Aralık 1908'de köprünün ilçeye bakan sol baş tarafına dikilmiştir.
6 m yüksekliğinde olan anıt 2 m²'lik bir zemin üzerine inşa edilmiştir. İlk yapıldığında ön tarafına insanların, sol tarafına ise hayvanların kullanması için iki adet çeşme konulmuştur. Ancak 1938'de bu çeşmeler kaldırılmış ve üzerleri kapatılmıştır. Fransız İhtilali'nin dört büyük ilkesini ifade eden Hürriyet, Adalet, Eşitlik (Müsavat) ve Kardeşlik (Uhuvvet) sloganları tabletler üzerine yazılarak tüm Türk tarihinin ilk hürriyet ve demokrasi anıtı olan Hürriyet Anıtı'nın dört yüzüne yerleştirilmiştir. 1964 yılındaki köprü restorasyonu sırasında anıt asıl yerinin 1 m soluna taşınmış, bu taşınma işlemi sırasında ise orijinal tabletler kaybolmuştur. Günümüzde anıt üzerinde bulunan tabletler asılları olmayıp kaybolduktan sonra yaptırılan kopyalarıdır. Unutulmaya yüz tutmuş olan Hürriyet Anıtı yapılan restorasyonla tümüyle yenilenerek yapımından tam 104 yıl sonra 11 Aralık 2012 tarihinde ziyarete açılmıştır.

II. Murat Camii (Muradiye Camii)
Günümüzde Muradiye Mahallesi'nde bulunan II. Murad Camisi, Sultan 2. Murat tarafından 1443 yılında Uzun Köprü ile beraber yaptırılmış ve 1444'te hizmete açılmıştır.  Selatin camilerindendir . Muradiye Camii, asıl olarak etrafında imaret ve medreseyle birlikte bir külliyenin  parçası olarak yapılmışsa da günümüzde sadece bu cami ayakta kalmıştır.
Moloz taşından yapılan cami 22 m uzunluğunda 19 m eninde dikdörtgen planlıdır. İlk yapıldığında kubbeli olan caminin, 1621'de Sultan II. Osman döneminde yapılan onarımda kubbesi yıkılarak üzeri beşik örtülü çatı ile örtülmüş ve kurşun kaplanmıştır. Osmanlı döneminde yapılmış dikdörtgen beşik örtülü camilerin en büyüğüdür. 500 kişiyi alabilecek büyüklüktedir. Caminin yüksekliği 5.70 m olup, bu yükseklik bir cami için alçaktır. Bu nedenle de pencereleri üst örtünün saçaklarına kadar dayanmaktadır.
Caminin önünde 3.80 m eninde 22.20 m uzunluğunda bir son cemaat sundurması yapılmıştır. İlk başlarda 12 ahşap direğin taşıdığı bu sundurmanın direkleri sonraki yıllarda yapılan onarımlarda kaldırılarak yerine bir duvar örülmüştür. Arka tarafında ise Uzunköprü'nün önde gelen şahıslarının defnedildiği bir mezarlık (hazire) alanı bulunmaktadır.
Caminin duvarına bitişik olan minaresi kesme taştan olup, dikdörtgen bir kaide üzerinde Türk üçgenleri ile gövdeye geçilmektedir. Minare gövdesi yuvarlak ve tek şerefelidir.
Caminin avlusu ikisi batıda biri doğuda olmak üzere üç kapılıdır. Batıda bulunan ana giriş kapısının üzerinde ünlü Osmanlı tarihçisi Abdurrahman Hibri  tarafından yazdırılan ve caminin 1443'te II. Murat tarafından yaptırıldığını, 1621'de ise II. Osman tarafından tamir ettirildiğini belirten mermer bir kitabe bulunmaktadır.
Caminin avlusunda ve giriş kapısının karşısında, piramit şeklinde bir külah ile örtülü şadırvan bulunmaktadır. Bu şadırvanın sekizgen prizma bir hazinesi ve sekiz musluğu vardır. Önceleri ahşap olan sekiz direği ise 1993 yılında yapılan yenileme çalışmasında demirli beton sütunlar ile değiştirilmiştir. Osmanlılarda ibadetlerden sonra cemaate ikram edilmek üzere şerbet dağıtma geleneği ilk defa Muradiye Camii şadırvanının musluklarından akıtılarak yapılmaya başlanmıştır.

Aziz İoannis (Vaftizci Yahya) Kilisesi
1875 yılında o dönemde Uzunköprü'de yaşayan Rumlar tarafından Aziz İoannis Prodromos (Vaftizci Yahya)  adına yaptırılan Ortodoks kilisesidir. Uzunköprü'nün Muradiye Mahallesi'nde bulunmaktadır. Moloz taştan inşa edilmiş, yer yer süs olarak tuğlalar kullanılmıştır. Üç nefli (salonlu) bazilika  tipindedir. Yarım kubbelidir. Apsis (mihrap) ve çatısı oluklu kiremitle kaplıdır.  Apsis ve salonları yuvarlak kemerli dikdörtgen pencerelidir. Orta nefin duvarları altısı sağda altısı solda olmak üzere 12 Havari'yi tek tek betimleyen freskler ile bezenmiştir.
Yapılış yılı olan 1875'ten Lozan Anlaşması'nda varılan Mübadele (Karşılıklı Yer Değiştirme ) kararı sonucu Rum ahalinin 1924'te bölgeyi terk etmelerine kadar kilisede 17.000 'den fazla kişinin vaftiz edildiği bilinmektedir. Rum ahali giderken çanı da dahil olmak üzere kilise içerisinde bulunan tüm taşınır eşyaları beraberlerinde Yunanistan'a götürmüşlerdir. Kiliseye ait olan büyük çan şu anda İskeçe Kilisesi'nde kullanılmaktadır. Bu tarihten 2011 yılına kadar kilise kullanılmadan atıl bir halde bırakılmıştır.
Uzunköprü Belediyesi tarafından Kasım 2011 tarihinde başlatılan restorasyon çalışmaları 2013 yılında tamamlanmış, eski ihtişamlı görünümüne kavuşturulan tarihi kilise Fener Rum Patriği Bartholomeos'un da katıldığı büyük bir törenle 11 Mayıs 2013 tarihinde yeniden açılmıştır. Günümüzde kilise, Kültür ve Sanat Merkezi olarak hizmet vermektedir.

Gazi Turhan Bey Camii ve Türbesi
Osmanlı sultanları II. Murat ve Fatih Sultan Mehmet döneminin en önemli komutanlarından biri olan Gazi Turhan Bey için yapılan cami ve türbedir. II. Murat'ın damadı ve Fatih Sultan Mehmet'in kayınbiraderidir. Mora fatihi olarak bilinen Gazi Turhan Bey'in babası Paşayiğit ve oğlu Ömer Bey de dönemlerinin önde gelen komutanlarındandır. 2. Kosova ve Varna savaşlarında büyük yararlılıklar göstermiş, Balkanlar'da fethedilen  yerlere Türkmen aşiretlerin yerleştirilmesinde önemli rol oynamıştır. İstanbul'un fethi sırasında Avrupa'dan gelen yardımı önleyen de kendisidir. Her ne kadar doğum ve ölüm tarihi tam olarak belli olmasa da kendisinin 1456 yılının ortalarına doğru vefat ettiği ve Kırkkavak Köyü'nde kendisi için yaptırılan türbeye defnedildiği bilinmektedir.
Yaptığı önemli hizmetlerden dolayı 1454 yılında bugün Uzunköprü'ye 8 km uzaklıkta olan Kırkkavak köyü Gazi Turhan Bey'e vakıf olarak verilmiş, o da burada büyük bir Külliye inşa ettirmiştir. Meşhur Osmanlı seyyahı Evliya Çelebi 1658'de bu köyü gezmiş ve Seyahatname'sinde köyün güzel bir hanı, hamamı ve camisi olan bir yer olduğundan bahsetmiştir. Günümüzde ise bu Külliye'den geriye sadece cami ve türbesi kalmıştır.
Gazi Turhan Camii ve Türbesi çağdaşı türbe ve camilerle yapısal olarak aynı karakteristik özellikleri taşımaktadır. Her ikisi de süsleme bakımından oldukça sade tutulan kompleksin camisi moloz taş ve tuğladan, türbesi ise kesme taştan kare planlı olarak inşa edilmiş ve üzerleri kurşun kaplı birer kubbeyle örtülmüştür. Tek şerefeli bir minareye sahip olan camide   ahşaptan bir son cemaat sundurması da bulunmaktadır.
Son zamana kadar oldukça kötü durumda olan cami ve türbe baştan başa bir restorasyondan geçirilerek 2008 yılında ziyarete açılmıştır.

Kent Müzesi
Uzunköprü Belediyesi Kent Müzesi eski Tekel (Reji) binasının restore edilerek müzeye dönüştürülmesi sonucu 16 Aralık 2013 tarihinde hizmete açılmıştır. Başlı başına tarihi eser niteliği taşıyan müze binası 1900'lü yılların başında özel konak olarak yaptırılmış, 1939'dan itibaren ise Tekel depo, satım ve lojmanı olarak kullanılmaya başlanmıştır. 1990'larda Uzunköprü'de Tekel işletmesinin kaldırılmasından sonra bina boş bırakılmış ve neredeyse yıkılma noktasına gelmiştir. Tarihi niteliğine uygun olarak müzeye dönüştürülerek kurtarılan bina, ilçenin sahip olduğu tarihi eserlere ev sahipliği yapan bir merkeze çevrilmiştir.
İki katlı ve altı odalı olan müzenin her bir odası tarihi eserlerin türlerine göre ayrı ayrı sergilendiği bölümlere dönüştürülmüştür. Alt katta bulunan ilk üç bölümde kente ait olan tarihi eserler toplu olarak sergilenirken, Yaşam Odası, Gelin Odası, Kahve Köşesi gibi bölümlerin olduğu üst kattaki odaların her biri ise geçmiş hayatın tekrar canlandırıldığı ve ziyaret edeni o dönemin gündelik hayatından sahnelere götüren yerler haline getirilmiştir.
Müzeye giriş ücretsiz olup Pazartesi hariç her gün ziyarete açıktır.

Belediye başkanları

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Uzunköprü Belediyesi

Uzunköprü


Cattleya neokautskyi é uma espécie de  planta do gênero Cattleya e da família Orchidaceae.
Pertence à série Parviflorae. A Cattleya neokautskyi foi descrita para algumas populações que apresentam diferenciação em relação a Cattleya harpophylla, que ocorre na mesma região. O labelo tem o lobo terminal mais curto, e as pétalas e sépalas são mais largas. A separação das duas espécies é bastante tênue. Floresce no inverno.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 2008 por Cássio van den Berg.
Os seguintes sinônimos já foram catalogados:
 Laelia kautskyi  Pabst
 Dungsia kautskyi  (Pabst) Chiron & V.P.Castro
 Hoffmannseggella kautskyi  (Pabst) H.G.Jones
 Laelia kautskyana  Pabst
 Sophronitis kautskyi  (Pabst) van den Berg & M.W.Chase

Forma de vida
É uma espécie epífita e herbácea.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é endêmica do Brasil e encontrada no estado brasileiro de Espírito Santo.
A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de van den Berg, C. 2020. Cattleya  in Flora do Brasil 2020.

Ligações externas
 Cattleya neokautskyi no projeto Flora e Funga do Brasil

Cattleya
Plantas descritas em 2008
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Cattleya neokautskyi


Die Schleuse Feudenheim liegt im Neckarkanal Feudenheim beim Mannheimer Stadtteil Feudenheim. Sie verbindet die unterschiedlichen Wasserspiegelhöhen des Neckars im Übergangsbereich zwischen dem Neckartal im Odenwald und der Neckarmündung in den Rhein. Sie kontrolliert so den Übergang vom Rhein zum staugeregelten Neckar und wird deshalb auch Neckar-Eingangsschleuse genannt.

Aufbau
Die Schleuse Feudenheim ist eine Schleuse mit drei Schleusenkammern. Das dazugehörige, stauregelnde Wehr ist das Stauwehr Ladenburg. Es liegt im Altarm des Neckars kurz unterhalb des Abzweigs des 6 km langen, parallel fließenden Seitenkanals am Ostende der Gemeinde Ilvesheim.

Die Schleuse Feudenheim verwendet an zwei der Schleusenkammern (den älteren) Hubtore, welche senkrecht nach oben bewegt werden. Die dazugehörigen jeweils drei Hubtürme der Schleusentore stehen unter Denkmalschutz. Die neuere Schleuse auf der Nordseite ist mit Stemmtoren auf beiden Seiten ausgestattet. Die Steuerungszentrale liegt zwischen der neuen und den alten Kammern.

Im Bereich des Unterwassers wird der Neckarkanal von einer Straße, einer Eisenbahntrasse und einer Rohrleitung gequert.

Geschichte
Die beiden in Flussrichtung gesehen linken und mittleren, 105 m langen Schleusenkammern wurden im Jahr 1927 im Zuge der Neckarkanalisierung errichtet. Die aus der Erbauungszeit stammenden Hubtürme wurden von dem Architekten Paul Bonatz entworfen. Die dritte, rechte, 189,5 m lange Kammer stammt aus dem Jahr 1973.

In der rechten Kammer wurden die alten geschädigten Stemmtore 2012 durch neue Stemmtore und eine neue Antriebs-, Steuerungs- und Elektrotechnik ersetzt.

Die mittlere Kammer wird derzeit nur für Ersatzschleusungen beim Ausfall der linken oder rechten Schleusenkammer vorgehalten. Nach der Grundinstandsetzung der linken Kammer mit Verlängerung für 135 m Schiffe ist die Vorhaltung der mittleren Schleusenkammer als Ersatzschleuse nicht mehr notwendig und auch nicht mehr wirtschaftlich vertretbar. Die mittlere Kammer wird deshalb nach der Grundinstandsetzung der linken Kammer stillgelegt.

Lage
Die Schleuse in Feudenheim ist vom Rhein aus gesehen die erste Anlage. Das dazugehörige Kraftwerk befindet sich unweit der Anlage. Das Stauwehr, welches den Altarm des Neckars vom Neckarkanal trennt, befindet sich flussaufwärts in Ladenburg.

Literatur
 Verein für europäische Binnenschifffahrt und Wasserstraßen e.V. (Hrsg.): Westeuropäischer Schifffahrts- und Hafenkalender, Binnenschifffahrts-Verlag GmbH, Duisburg-Ruhrort, ISBN 3-87078-014-2
 Rolf Meurer: Wasserbau und Wasserwirtschaft in Deutschland. Parey Buchverlag, Berlin 2000, ISBN 3-8263-3303-9

Weblinks

 Schleuse Feudenheim Projektseite des Amts für Neckarausbau Heidelberg
 Hauptdaten der Neckarstaustufen Wasser- und Schifffahrtsamt Heidelberg
Bildergalerie Schleuse Feudenheim, Wasser- und Schifffahrtsamt Heidelberg

Feudenheim
Feudenheim
Erbaut in den 1920er Jahren
Feudenheim
Kulturdenkmal in Mannheim
Verkehrsbauwerk in Mannheim

Schleuse Feudenheim


1999 Eurovision Şarkı Yarışması, 44. Eurovision Şarkı Yarışması'dır. Yarışma 1998 yarışması'nı kazanmasından dolayı 29 Mayıs 1999 tarihinde İsrail'in kenti Kudüs'te yapılmıştır. İsrail ikinci defa yarışmaya ev sahipliği yapmıştır.

Yarışma 29 Mayıs 1999 tarihinde Uluslararası Kongre Merkezi'nde yapılmış, mekan 20 yıl sonra ikinci kez ev sahipliği yapmıştır. Yarışmanın sunuculuğunu Dafna Dekel, Yigal Ravid ve Sigal Şahamon yapmıştır. İsrail'in önceki kazananları 1978 yarışmasını "A-Ba-Ni-Bi" adlı şarkısıyla kazanan İzhar Kohen ve ertesi yılın kazananı Gali Atari yarışmada konuk olarak yer almıştır.

Yarışmayı 163 puanla İsveç'i temsil eden Charlotte Nilsson, "Take Me to Your Heaven" adlı şarkıyla kazandı. Bu sonuçla İsveç 1990'lardaki (1991 yılında Carola birinci oldu) ikinci, toplamda ise dördüncü zaferini kazandı.

Yer

Hazırlık evresinde yarışmaya İsrail yerine Malta veya Birleşik Krallık'ın ev sahipliği yapabileceğine yönelik spekülasyonlar mevcuttu. Spekülasyona, İsrail'in yarışma için fon sağlayamayacağı konusundaki kaygılar ve bir önceki yılın kazananı Dana International'ın bir trans birey olmasından dolayı Ortodoks Yahudilerin karşı çıkması neden olarak gösterilmişti; ancak bütün bunlar resmî yayın organı IBA ile organizasyon ekibi için bir engel teşkil etmedi ve Kudüs'teki Uluslararası Kongre Merkezi yarışma mekanı olarak belirlendi.

2020 yılına göre Kapalı alan olmayan konser salonunda yapılan tek yarışmadır.

Format
Bu yarışmada yıllarca süren mevcut kurallar kaldırıldı: 1977'den beri her ülkenin kendi dillerinden birinde şarkı söylemek zorunda kaldığı kurallar kaldırıldı. Katılan ülkelerin çoğunluğu, yirmi üç kişiden dördü, tamamen veya kısmen İngilizce dilinde şarkıyla katıldı Ulusal dili İngilizce olan İngiltere, İrlanda ve Malta'yı saymamakla Litvanya, İspanya, Hırvatistan, Polonya, Fransa, Kıbrıs, Portekiz ve Türkiye olmak üzere yalnızca sekiz ülke kendi ulusal dillerinde söylemeyi seçti. Ayrıca, yarışma tarihinde ilk defa canlı müzik isteğe bağlı hale geldi. IBA bundan faydalandı ve orkestrayı yarışmadan şov için para kazanmanın bir yolu olarak bırakmaya karar verdi. Bu durum, Eurovision gelenekçilerinin kızmasına neden oldu; iki kez kazanan Johnny Logan bu hareketi eleştirdi ve şimdi olayın "karaoke" olduğunu açıkladı.

İsrail'de derleme CD'si yayınlandı. CD, Polonya, Kıbrıs, Hollanda ve İngiltere'den şarkılarını içermiştir. O zamandan beri, tüm derleme CD'lerinde tüm şarkılar yer aldı.

1999 yılında Avrupa Yayın Birliği yarışmaya mali olarak en çok katkı sağlayan Almanya, Birleşik Krallık, Fransa ve İspanya'nın 2000 yarışmasına katılmak için son beş yarışmanın puanlarına bakılmaksızın otomatik olarak katılacağını açıklamıştır.

Letonya'nın yarışmaya ilk kez katılacağı açıklansa da daha sonra yarışmaya katılmama kararı almıştır. Bunun üzerine yarışmaya katılım hakkı Macaristan'a verilmiş, Magyar Televízió yayıncısı da yarışmaya katılmamıştır. Bunun üzerine Portekiz'in 23. ülke olarak katılmasına izin verilmiştir.

Avusturya, Bosna-Hersek, Danimarka ve İzlanda 1998 yarışması'na katılmalarının izin verilmemesinin ardından geri dönmüştür. Ayrıca Litvanya beş yıl aradan sonra geri dönmüştür. Litvanya heyetinin başa çıkması gereken bütçe sorunları vardı ve EBU Litvanyalıların herkesten bir gün sonra İsrail'e gelmesine izin verdi. Diğer taraftan gelen ilk delegasyon Estonya idi.

Rus yayıncı Pervıy Kanal İsrail'deki 1999 yarışması'na güçlü bir geri dönüş yapmak için 1998 yarışmasını yayınlamama kararı almış, fakat o yıllarda önceki yılı yayınlamayan ülkenin takip eden yıl geri dönmesini engelleyen kural getirilmişti. Böylece diğer yıl Rusya yarışmaya geri dönememiştir.

Olaylar
Yarışma başlamadan önce ülkelerin seçimleri ile ilgili bir takım tartışmalar yaşanmıştır. İki şarkının İsrail'de yarışmak için uygun olmadığı tespit edildi: Bosna-Hersek'in temsilcisi Hari Mata Hari'nin yarışmada seslendireceği şarkının daha önce Finlandiya'da yayınlanması sebebiyle diskalifiye edilmiş, Almanya'nın temsilcisi Corinna May şarkısının ise 1997 yılında başka şarkıcı tarafından seslendirildiği ortaya çıkmış ve diskalifiye edilmiştir. Her iki katılımcı da daha sonra ülkelerini temsil etme hakkına sahip olacaktır.

Hırvatistan'ın temsilcisi Doris Dragović'in erkek vokalleri için playback kullanması Norveç delegasyonunun tepkisini çekmiş, bu olayın üzerine Avrupa Yayın Birliği'nin her gelecek sene öncesi ortalamasını aldığı önceki 5 yılın ortalamasında ülkenin puanını üçte bir oranında azaltma kararı aldı.

Geri dönen katılımcılar

Sonuçlar

Dış bağlantılar

 Resmî site

Kaynakça

Yıla göre Eurovision Şarkı Yarışması
1999'da müzik
1999'da İsrail

1999 Eurovision Şarkı Yarışması


වයඹපළාතේ  කුරුණෑගලදිස්ත්‍රික්කයේහිරියාලහත්පත්තුවේහැටහයකෝරළයේඉබ්බාගමුවප්‍රාදේශීයලේකම්කොට්ඨාසයේ"දරමිටිපොල"නම්ග්‍රාමවරයෙහිශ්‍රීරංගබමුණුමුදියන්සේලාගේපරපුරමුන්වහන්සේගේපියපාර්ශ්වයටඅයත්ය.     ක්‍රිස්තාබ්ධයෙන්1774 වැන්නෙහිදීඅතිගෞරවාර්හමැදවලමහානායකස්වාමීන්ද්‍රයන්වහන්සේවයෝවෘද්ධභාවයෙන්සිටිනිසාඋන්වහන්සේඉල්ලාඅස්වීමෙන්අනතුරුවඑමමහපදවියටපත්මුන්වහන්සේබෝධිසත්ත්වගුණෝපේතසරණංකරසංඝරාජමාහිමියාණන්වහන්සේගේද්විතීයශිෂ්‍යවරයන්වහන්සේවශයෙන්සලකනුලැබේ. මේමහෝත්තමයාණන්වහන්සේවර්ෂ1774 සිටවර්ෂ1787 දක්වාපුරාතෙළෙස්වසක්මහනාපදවිදැරූහ.     උපසම්පත්තියෙන්දසවස්ඇවෑමෙන්උපාධ්‍යායඨානාන්තරප්‍රාප්තමුන්වහන්සේවෙතින්ප්‍රව්‍රජ්‍යාවලදශිෂ්‍යවරයන්වහන්සේලාප්‍රධානවශයෙන්දොළොස්නමක්පිළිබඳවසඳහන්වනඅතරඒපහතපරිදිවේ. 1.කඳුලවබැබිලේරතනපාලතෙරුන්වහන්සේ(කඳුලවමැදිරියරජමහවිහාරය) 2.කටුපොතඅනුනායකඋන්නාන්සේ(වරාවලරජමහවිහාරය  පෙරියකඩුඒකද්වාරිකරජමහවිහාරය) 3.තලවින්නේඋන්නාන්සේ 4.වල්පොලසිද්ධාර්ථඋන්නාන්සේ(පොල්ගොල්ලපිංගල්පොත්තරජමහවිහාරය) 5.බෝවලඋන්නාන්සේ 6.පහලවත්තේඋන්නාන්සේ 7.දළදාගමඋන්නාන්සේ 8.තිස්සවඋන්නාන්සේ 9.කනුමුල්ලේධම්මානන්දඋන්නාන්සේ 10.බොරවැවේධම්මපාලඅනුනායකඋන්නාන්සේ(නියඳවනේරජමහවිහාරය/බාඔරුවයාම්ලෙනරජමහවිහාරය) 11.ගම්මුල්ලේරතනපාලඋන්නාන්සේ 12.වේපතඉරඋන්නාන්සේවශයෙනි.                                       කඳුලවමැදිරියරජමහවිහාරයෙහිදීර්ඝකාලයක්වැඩවුසූමුන්වහන්සේව්‍යක්තධර්මධරභික්ෂූන්වහන්සේනමක්වශයෙන්සුපතලවූවා,පුස්කොළලේඛනයෙහිඅතිසමර්ථවූවාපමණක්නොවඋන්වහන්සේගේපුස්කොළඅකුරුමාහටදැකගැනීමේඅවකාශලදවගසතුටින්සිහිපත්කළමනාය.මුන්වහන්සේකෙරෙහිමහත්සේප්‍රසාදයටපත්සෙංකඩගලරජපැමිණිකීර්තිශ්‍රීරාජසිංහමහරාජෝත්තමයාණන්වහන්සේවිසින්දොළුකන්දපාමුලවරාවලරජමහවිහාරයකරවාඑමවිහාරයටරන්හාඅවශේෂවටිනාලෝහයෙන්කරවූප්‍රතිමාවහන්සේනමක්දනොයෙක්ගම්වරදපූජාකළබවටවරාවලසන්නසදෙස්දෙයි.එමෙන්මරජුවිසින්නොයෙක්ත්‍රිපිටකධර්මයලියවූපුස්කොළපොත්පෙට්ටගමක්සෙංකඩගලමහවාසලෙහිසිටමහත්පුදපෙළහරින්යුතුවවැඩමකරවාදරමිටිපොළමහනාහිමියන්වෙතසාදරයෙන්පූජාකොටතිබේ.     ඉහතකීකඳුලවමැදිරියරජමහවිහාරය,කඳුලවඉහළරජමහවිහාරය,මල්වතුවිහාරයේදරමිටිපොලපන්සල,යථෝක්තවරාවලරජමහවිහාරයහාලුණුකඩවැල්ලරජමහවිහාරයආදීවිහාරස්ථානයන්හිකටුකොහොල්හරවාසංවර්ධනයකරවූඑමෙන්මුන්වහන්සේයටතේපාලනයවූවිහාරස්ථානයන්ය.                             තවදඉහතකීවරාවලවිහාරයේ"ධර්මරක්ෂිත"නමින්පරිවේණස්ථානයක්අරඹානොයෙක්ධර්මශාස්ත්‍රයන්හිතෙරපත්සැටක්පමණවූශිෂ්‍යපුත්‍රයන්වහන්සේලාගොඩනැංවීමෙහිසාරඵලයවූයේඉන්නිසාසත්කෝරලයේහාහිරියාලහත්පත්තුවෙහිඅනුබද්ධවිහාරස්ථානයන්හිසංඝපරම්පරාවිහිදීයෑමයි.එමෙන්මඅපේමල්වතුමහාවිහාරයෙන්මුන්වහන්සේවෙතඉහළදොළොස්පත්තුවේප්‍රධානසංඝනායකපදවියටපත්කිරීමදකැපීපෙනෙනුයේඋන්වහන්සේයථෝක්තඨානාන්තරප්‍රාප්තපළමුයතීන්ද්‍රයාණන්වහන්සේවූහෙයිනි.     එපමණකුදුනොවරංගමඅමාත්‍යවරයාවිසින්වරාවලවිහාරයේකරවූඋපෝසථාගාරයේදීබෝධිසත්ත්වගුණෝපේතවැලිවිටඅසරණසරණසරණංකරසංඝරාජෝත්තමයාණන්වහන්සේගේමුලිකත්වයෙන්සිදුකළඋපසම්පදාවිනයකර්මයක්පිළිබඳවවරාවලඓතිහාසිකතල්පත්සාක්ෂ්‍යදරයි.මුන්වහන්සේක්‍රිස්තාබ්ධයෙන්1787 දීඅපවත්වීවදාළහ.

දරමිටිපොල ශ්‍රී බුද්ධරක්ඛිත හිමි


Papilio arnoldiana est une espèce de lépidoptères (papillons) de la famille des Papilionidae. Cette espèce est endémique d'Éthiopie.

Systématique
L'espèce Papilio arnoldiana a été décrite pour la première fois en 1995 par l'entomologiste britannique  (1942-).

Liens externes

Notes et références

Papilionidae
Lépidoptère d'Afrique

Papilio arnoldiana


PalmSource PDA'lar için PalmOS işletim sistemini üreten yazılım şirketidir. PalmOS kullanan 38 milyondan fazla cihaz satılmıştır. PalmOS kullanan cihazlar üreten şirketler arasında Palm, Sony, Samsung, Lenovo, Aceeca, AlphaSmart, Fossil, Garmin, GSPDA, Kyocera, PiTech, Tapwave ve Symbol şirketleri yer almaktadır.

PalmSource şirketi 2003 PalmOS 6'yı çıkarmış, Şubat 2004'te PalmSource PalmOS 5'e PalmOS Garnet, PalmOS 6'ya da PalmOS Cobalt isimlerini verdiğini açıklamıştır. Eylül 2004'te 6.1 sürümü duyurulan PalmOS Cobalt'ı kullanan bir cihaz şu ana kadar piyasaya çıkmamıştır.

Palm şirketi PalmOne ve PalmSource olarak ikiye ayrıldığında, PalmOne donanım işini üstlenirken PalmSource'da yazılım işini üstlendi. Yani PalmOne PDA'ları üretecek, PalmSource da işletim sistemi işini üstlenecekti. Bu ayrılma ile farklı şirketlerin de PalmOS işletim sistemini kullanan cihazları üretmesi teşvik edilmek isteniyordu. Ancak istenen gerçekleşmedi, birçok yeni şirketin PalmOS kullanan PDA'lar üretmesi beklenirken, birçok şirket PDA pazarından tamamen çekildi. Bunların arasında Sony ve Tapwave gibi zamanına göre çok güçlü cihazlar üreten şirketler de bulunuyor.

Kasım 2004'te PalmSource, ChinaMobileSoft şirketini satın almış ve Linux tabanlı bir PalmOS sürümü üzerinde çalıştıklarını duyurmuştur. Haziran 2005'te ise diğer ürünlerin geliştirilmesini durdurduklarını ve Linux tabanlı PalmOS üzerinde yoğunlaştıklarını duyurdular.

PalmOne şirketi Mayıs 2005'te Palm isim haklarını PalmSource'dan satın alarak tekrar Palm adını almıştır.

Eylül 2005'te PalmSource, Japon Access Co. şirketi tarafından 324 milyon dolara satın alındığını açıkladı.

Dış bağlantılar
 PalmSource

Amerika Birleşik Devletleri merkezli bilişim şirketleri

PalmSource


Forest County is the name of two counties in the United States:

Forest County, Pennsylvania
Forest County, Wisconsin

See also
Forrest County, Mississippi

Forest County


NGC 5953 est une galaxie spirale (lenticulaire ?) située dans la constellation du Serpent. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5953 a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en 1784.

La classe de luminosité de NGC 5953 est I et elle présente une large raie HI. C'est aussi une galaxie LINER, c'est-à-dire une galaxie dont le noyau présente un spectre d'émission caractérisé par de larges raies d'atomes faiblement ionisés. De plus, c'est une galaxie active de type Seyfert 2.

À ce jour, quatre mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est à l'intérieur des valeurs de la distance de Hubble. Notons cependant que c'est avec la valeur moyenne des mesures indépendantes, lorsqu'elles existent, que la base de données NASA/IPAC calcule le diamètre d'une galaxie et qu'en conséquence le diamètre de NGC 5953 pourrait être d' si on utilisait la distance de Hubble pour le calculer.

Une paire de galaxies rapprochées

Les galaxies NGC 5953 et NGC 5954 figurent dans l'atlas des galaxies particulières de Halton Arp sous la cote Arp 91. Arp mentionne que le couple est un exemple d'une galaxie spirale (NGC 5954) dotée d'un large compagnon dont la brillance de surface est élevée. Ces deux galaxies sont à la même distance de nous et elles forment une paire de galaxies en interaction gravitationnelle. Elles figurent d'ailleurs dans l'Atlas and Catalogue of Interacting Galaxies de Boris Vorontsov-Veliaminov et ses collègues.

Une étude portant sur six paires de galaxies rapprochées parue en 1994 porte aussi sur NGC 5953 et NGC 5954 (UGC 9903-4, dans l'article). Un large pont d'étoiles joint les deux galaxies et à l'exception de son bulbe central, NGC 5953 est relativement lisse, ce qui lui a d'ailleurs valu d'être classifié par certains comme une galaxie lenticulaire (S0). Quant à NGC 5954, elle montre une brillante chaîne de régions brillantes orientée du sud au nord avec deux bras spiraux pâles. Les émissions HI des deux galaxies se superposent considérablement. Une des caractéristiques remarquable de NGC 5953 est une région d'hydrogène neutre qui s'étend vers le nord-ouest. Une image montre aussi une extension d'étoiles coïncidant avec la région d'hydrogène neutre. Cette extension d'étoiles est nettement visible sur l'image obtenue du relevé SDSS ainsi que sur l'image du télescope Hubble.

Groupe de NGC 5962
Selon A. M. Garcia, NGC 5953 fait partie du groupe de NGC 5962. Ce groupe de galaxies compte au moins cinq membres. Les autres galaxies du groupe sont NGC 5951, NGC 5954, NGC 5962 et UGC 9902.

Abraham Mahtessian mentionne que NGC 5953 fait partie d'un trio de galaxies. Les deux autres galaxies sont NGC 5951 et NGC 5954.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5953 sur le site du professeur C. Seligman

5953
Constellation du Serpent
Galaxie spirale
Galaxie LINER
Galaxie active
Galaxie de Seyfert
Objet de l'atlas Arp
Galaxie en interaction
Objet céleste découvert en 1784
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 5953


Billy Porter (Pittsburgh, Pennsylvania, 21. rujna 1969.) američki je glumac i pjevač.

Porter je 2013. godine osvojio nagradu Tony za najboljega glumca u mjuziklu za ulogu Lole u mjuziklu Kinky Boots, a sljedeće godine nagradu Grammy za najbolji album glazbenog kazališta za Kinky Boots. Igrao je jednu od glavnih uloga u TV seriji Pose za koju je nominiran za Zlatni globus.

Nagrade i priznanja
 2013. ‒ nagrada Tony za najboljega glumca u mjuziklu
 2013. ‒ nagrada Drama Desk za osobitu glumačku izvrsnost u mjuziklu
 2013. ‒ nagrada Broadway.com Audience Choice za ulogu seine Rolle als Lole u mjuziklu Kinky Boots
 2014. ‒ nagrada Grammy za najbolji mjuzikl-album
 2019. ‒ nagrada Primetime-Emmy za najboljega glavnoga glumca u dramskoj seriji

Izvori

Vanjske poveznice

Sestrinski projekti

Mrežna mjesta

 Billy Porter na AllMovie-u
 Billy Porter na AllMusic-u
 Billy Porter na Last.fm-u

U izradi, Životopisi

Američki filmski glumci
Američki kazališni glumci
Američki televizijski glumci
Američki pjevači
Dobitnici nagrade Grammy
Dobitnici Emmyja

Billy Porter


The Mission is a 1986 British period drama film about the experiences of a Jesuit missionary in 18th-century South America. Directed by Roland Joffé and written by Robert Bolt, the film stars Robert De Niro, Jeremy Irons, Ray McAnally, Aidan Quinn, Cherie Lunghi, and Liam Neeson.

The film premiered in competition at the 39th Cannes Film Festival, winning the Palme d'Or. At the 59th Academy Awards it was nominated for seven awards including Best Picture and Best Director, winning for Best Cinematography. The film has also been cited as one of  the greatest religious films of all time, appearing in the Vatican film list's "Religion" section and being number one on the Church Times Top 50 Religious Films list.

Plot
In the 1750s, Jesuit priest Father Gabriel enters the eastern Paraguayan jungle to convert the Guaraní to Christianity. He sends a priest to make contact with them, but they tie the priest to a cross and send him to his death over the Iguazu Falls. Father Gabriel travels to the falls and plays his oboe. One of the Guaraní breaks the oboe. Father Gabriel does not react and the remaining Guaraní, captivated by the music, take him to their village.

Rodrigo Mendoza kidnaps natives and sells them to plantations, including that of the Spanish Governor Don Cabeza. His fiancée Carlotta confesses that she is in love with his half-brother Felipe. Mendoza finds them in bed and kills Felipe in a duel. He spirals into depression. Father Gabriel challenges Mendoza to do penance. Mendoza accompanies the Jesuits on their return, dragging a bundle containing his armour and sword. The natives recognise their persecutor, but soon forgive a tearful Mendoza, cutting away his heavy bundle. Father Gabriel's mission is depicted as a place of sanctuary and education for the Guaraní. Moved by the Guaraní's acceptance, Mendoza wishes to help and Father Gabriel gives him a Bible. In time, Mendoza takes vows and becomes a Jesuit.

With the protection offered under Spanish law, the Jesuit missions have been safe. The Treaty of Madrid reapportions land on which the missions are located, transferring it to the Portuguese, who allow slavery. The Portuguese seek to enslave the natives and as the Jesuit missions might impede this, Papal emissary Cardinal Altamirano, a Jesuit, is sent to survey the missions and decide which, if any, should be allowed to remain.

Under pressure from both Cabeza and Portuguese representative Hontar, Altamirano is forced to choose between two evils. If he rules in favour of the colonists, the indigenous peoples will become enslaved; if in favour of the missions, the Jesuit Order may be condemned by the Portuguese and the Catholic Church could fracture. Altamirano visits the missions and is amazed at their success in converting the native peoples. At Father Gabriel's mission, he tries to explain the reasons behind closing the missions and instructs the Guaraní that they must leave, because "it is God's will." The Guaraní question this and argue that God's will is to develop the mission. Father Gabriel and Mendoza, under threat of excommunication, state their intention to defend the mission alongside the Guaraní if the plantation owners and colonists attack. They are, however, divided on how to do this. Father Gabriel believes that violence is a direct crime against God. Mendoza decides to break his vows by militarily defending the mission. Against Father Gabriel's wishes, he teaches the Guarani the European art of war and takes up his sword.

When a joint Portuguese and Spanish force attacks, the mission is defended by Mendoza and the Guaraní men. They are no match for the military force. Mendoza is fatally wounded after the soldiers destroy a trap, allowing them to enter the village. The soldiers encounter Father Gabriel leading the Guaraní women and children singing in a religious procession. Father Gabriel carries a monstrance with the Blessed Sacrament. Ignoring this, the Spanish commander orders the attack to continue. Father Gabriel, the rest of the priests and most of the Guaraní are gunned down. After Father Gabriel is shot, a Guarani man picks up the Blessed Sacrament and continues leading the procession. A handful of children escapes into the jungle.

In a final exchange between Altamirano and Hontar, Hontar laments, saying what has happened was unfortunate but inevitable: "We must work in the world; the world is thus." Altamirano rejoins: "No, thus have we made the world. Thus have I made it." Days later, a canoe carrying young children returns to the scene of the mission massacre and they salvage a few belongings. They set off up the river, going deeper into the jungle, with the thought that the events will remain in their memories. A final title declares that many priests have continued to fight for the rights of indigenous people into the present day. The text of John 1:5 is displayed: "The light shineth in the darkness, and the darkness hath not overcome it."

Cast

Historical basis

The Mission is based on events surrounding the Treaty of Madrid in 1750, in which Spain ceded part of Jesuit Paraguay to Portugal. A significant subtext is the impending suppression of the Jesuits, of which Father Gabriel is warned by the film's narrator, Cardinal Altamirano, who is himself a Jesuit. Altamirano, speaking in hindsight in 1758, corresponds to the actual Andalusian Jesuit Father Luis Altamirano, who was sent by Jesuit Superior General Ignacio Visconti to Paraguay in 1752 to transfer territory from Spain to Portugal. He oversaw the transfer of seven missions south and east of the Río Uruguay, that had been settled by Guaraní and Jesuits in the 17th century. As compensation, Spain promised each mission 4,000 pesos, or fewer than 1 peso for each of the approximately 30,000 Guaraní of the seven missions, while the cultivated lands, livestock, and buildings were estimated to be worth 7–16 million pesos. The film's climax is the Guaraní War of 1754–1756, during which historical Guaraní defended their homes against Spanish-Portuguese forces implementing the Treaty of Madrid. For the film, a re-creation was made of one of the seven missions, São Miguel das Missões.

Father Gabriel's character is loosely based on the life of Paraguayan saint and Jesuit Roque González de Santa Cruz. The story is taken from the book The Lost Cities of Paraguay by Father C. J. McNaspy, S.J., who was also a consultant on the film.

The waterfall setting of the film suggests the combination of these events with the story of older missions, founded between 1610 and 1630 on the Paranapanema River above the Guaíra Falls, from which Paulista slave raids forced Guaraní and Jesuits to flee in 1631. The battle at the end of the film evokes the eight-day Battle of Mbororé in 1641, a battle fought on land as well as in boats on rivers, in which the Jesuit-organised, firearm-equipped Guaraní forces stopped the Paulista raiders.

Historical inaccuracies
The historical Altamirano was not a cardinal sent by the Pope, but an emissary sent by the Superior General of the Society of Jesus, Ignacio Visconti, to preserve the Jesuits in Europe in the face of attacks in Spain and Portugal.

Historical critiques
Scholar James Schofield Saeger has many objections to the portrayal of the Guaraní in the movie. The film in his opinion is a "white European distortion of Native American reality." Native Americans are treated as "mission furniture." The film asserts that the Guaraní accepted Christianity immediately although in reality native religious beliefs persisted for several generations. He believes the movie glosses over the frequent resistance by Guaraní to Jesuit authority as witnessed by several revolts and the refusal of many Guaraní to live in the missions. The movie also portrays Jesuit-led armed resistance to Spanish attempts to force the missions to relocate in the 1750s.  In reality the revolt was carried out by the Guaraní after the Jesuits had turned over control of the missions to the colonial governments of Spain and Portugal. A Jesuit ordered that the missions be abandoned and also ordered the Guaraní to cease making weapons. The Guaraní defied him and embarked on an armed, but ultimately unsuccessful revolt. However, several Jesuits remained in the missions with the Guaraní during their suppression by the colonials and the Spanish and Portuguese accused them of inciting the Guaraní to resist.

Filming locations
The film was mostly filmed in Colombia, Argentina, Brazil and Paraguay. The tunnels of Fort Amherst in Kent were used as part of the monastery where Mendoza (Robert De Niro) sequesters himself after murdering his brother.

Soundtrack

The soundtrack for The Mission was written by Ennio Morricone. Beginning with a liturgical piece ("On Earth as It Is in Heaven") which becomes the 'Spanish' theme, it moves quickly to the 'Guaraní' theme, which is written in a heavily native style and uses several indigenous instruments. Later, Morricone defines The Mission theme as a duet between the 'Spanish' and "Guaraní" themes. The soundtrack was recorded at CTS Lansdowne Studios in London.

Other themes throughout the movie include the 'Penance', 'Conquest', and 'Ave Maria Guaraní' themes. In the latter, a large choir of indigenous people sing a rendition of the "Ave Maria".

Reception

Box office
The film grossed $17.2 million at the US and international box office against a budget of £16.5 million, which at the time was the US equivalent of $25.4 million, making this film a commercial flop.

Goldcrest Films invested £15,130,000 in the film and received £12,250,000 in returns, netting Goldcrest a £2,880,000 loss.

Critical
The Mission received mixed to positive reviews from critics. The review aggregator Rotten Tomatoes reported that 66% of critics have given the film a positive review based on 29 reviews, with an average rating of 6.4/10. The site's critics consensus reads, "The Mission is a well-meaning epic given delicate heft by its sumptuous visuals and a standout score by Ennio Morricone, but its staid presentation never stirs an emotional investment in its characters." On Metacritic, the film has a weighted average score of 55 out of 100 based on 18 critic reviews, indicating "mixed or average reviews".

Awards and honours

Lists
 1995: Vatican Film List (Religion)
 2005: AFI's 100 Years of Film Scores – #23
 2007: Church Times Top 50 Religious Films  – #1
 2013: ABC's Classic 100 Music in the Movies – #1

See also
Iguazu Falls

Notes

References

External links

The Mission at the Arts & Faith Top100 Spiritually Significant Films list

1986 films
Films directed by Roland Joffé
Films set in Brazil
Films set in Paraguay
Films set in jungles
Palme d'Or winners
Films about Catholicism
British historical films
1980s historical films
Goldcrest Films films
1980s English-language films
Guaraní-language films
Films set in the 1750s
1980s Spanish-language films
Latin-language films
Society of Jesus
Films about Christianity
Films with screenplays by Robert Bolt
Films about Catholic priests
Films whose cinematographer won the Best Cinematography Academy Award
Films shot in Foz do Iguaçu
Films shot in Colombia
Films set in South America
British epic films
Films about hunter-gatherers
Indigenous cinema in Latin America
Films scored by Ennio Morricone
Films produced by David Puttnam
Fratricide in fiction
Christian missionaries in South America
Spanish missions in South America
Warner Bros. films
1980s British films

The Mission (1986 film)


La bataille du Bogue (虎門之戰, Battle of the Bogue) est un affrontement entre les forces britanniques et chinoises dans le delta de la Rivière des Perles au Guangdong du 23 au 26 février 1841 durant la première guerre de l'opium.

Les Britanniques lancent une attaque amphibie dans le détroit de  (Bogue), capturant les forts des îles d'Anunghoy et de Wangtong du nord, ce qui permet à la flotte de remonter la rivière des Perles jusqu'à la ville de Canton, qu'elle capturera le mois suivant.

Contexte
Après la seconde bataille de Chuanbi le 7 janvier 1841, le plénipotentiaire britannique Charles Elliot et le commissaire impérial chinois Qishan négocient la convention de Chuanbi le 20 janvier, et dont l'un des termes est que le port de Canton soit ouvert au commerce à partir du 2 février. Cependant, aucune proclamation pour l'ouverture du port ne paraît. Les 11 et 12 février, Elliot et Qishan se rencontrent à nouveau sur le détroit de Bogue et Elliot accorde un délai supplémentaire (ne dépassant pas dix jours) pour que le traité soit équitablement préparé. Le commodore , commandant en chef des forces britanniques, écrit dans sa dépêche :

Soupçonnant des intentions guerrières de la part des Chinois, Bremer navigue en direction de Macao (plus précisément vers un mouillage à l'est de Macao) le 13 février pour conférer avec Elliot. Il constate que le Nemesis est en route vers Canton pour demander la ratification de la convention et avait reçu l'ordre d'attendre une réponse jusqu'à la nuit du 18 février. Le matin du 19 février, le Nemesis revient sans réponse, et tous doutes concernant les intentions hostiles des Chinois prennent fin lorsque le navire essuie des tirs depuis l'île de Wangtong du nord. Plus tard dans la soirée, l'intermédiaire de Qishan et d'Elliot, Paoupang, arrive à Macao dans un petit bateau, annonçant le refus de Qishan de signer le traité et exigeant dix jours supplémentaires pour l'examiner. Cependant, Elliot répond que la patience des Britanniques est épuisée. Bremer détache les , , , , , et  sous le commandement du capitaine  pour empêcher d'autres préparatifs défensifs. En réponse, le lieutenant-gouverneur de Canton, Eleang, offre une récompense de  $ à quiconque rapportera les têtes de Bremer ou d'Elliot, et  $ pour quiconque les capturera vivants, entre autres récompenses.

Bataille

Le 23 février, le capitaine Herbert, accompagné d'Elliot, navigue vers l'arrière de l'île d'Anunghoy à bord du Nemesis, avec les pinasses des Calliope, Samarang, Herald, et Alligator en flottille. Alors que la flotte tente de dégager les pieux placés de l'autre côté de la rivière, elle rencontre de manière inattendue une batterie camouflée de 20 canons presque à la hauteur de sa position, et qui ouvre immédiatement le feu. Le Nemesis répond avec une volée de mitraille et d' des canons de proue et de poupe, tandis que les pinasses avancent vers le rivage pour prendre d'assaut la batterie, ouvrant le feu de leurs canons de proue à mesure qu'elles approchent. Herbert rapporte que 30 petites jonques et bateaux chinois « s'enfuyaient dans la plus grande confusion. Notre riposte fut rapide et si énergiquement suivie par le débarquement et la poursuite de l'attaque, que le fort [...] tomba immédiatement en notre possession ». Les Chinois fuient après une légère résistance, après quoi leurs réserves de munitions, quelques jonques et quelques bateaux sont incendiés. Les Britanniques désarment les 20 canons montés de divers calibres en brisant leurs tourillons. 60 autres canons démontés sont trouvés et rendus inutilisables, à l'exception de quelques uns en laiton gardés comme trophées. Il n'y a aucune victime britannique tandis que Herbert fait état de 20 à 30 morts chinois. Le même jour, l'ancien commissaire impérial Lin Zexu écrit dans son journal : « J'entends que deux petits vapeurs appartenant aux rebelles anglais, avec plusieurs petits bateaux, ont navigué directement jusqu'à T'ai-p'ing-hsü [derrière la baie d'Anson] dans le Bogue, et ont ouvert le feu et réduit en cendre un certain nombre de maisons de paysans, ainsi que la douane ».

Étant donné que l'île de Wangtong du sud n'est pas fortifiée par les Chinois, les Britanniques y installent une batterie pour cibler les forts de l'île de Wangtong du nord, ce qui détournera également l'attention de l'attaque à venir sur Anunghoy. Peu après midi le 25 février, le Nemesis embarque 130 soldats du 37ème régiment d' pour aider à ériger une batterie de mortiers sur l'île. Dans la soirée, le capitaine W.J. Birdwood des  et ses collègues officiers du génie, avec un groupe de travail de la Royal Artillery et du corps d'artilleurs de Madras, couvert par le 37ème régiment, érigent une batterie de sacs de sable sur un col au milieu de l'île. Deux  et un obusier en laiton de 24 livres sont installés. Pendant la construction, les batteries de l'île de Wangtong du nord ouvrent le feu pendant une grande partie de la nuit mais leurs tirs passent principalement au-dessus du site et ralentissent vers 2 heures du matin. Le 26 février à l'aube, les trois obusiers tirent des obus et des roquettes sur l'île de Wangtong du nord et occasionnellement sur Anunghoy. Les troupes britanniques reçoivent l'ordre de se tenir prêtes à 7h00, mais en raison du temps calme, l'opération est retardée jusqu'à 11h00, lorsque la brise est assez forte pour naviguer.

Les défenses d'Anunghoy sont composées du fort d'Anunghoy sud de 42 canons (Weiyuan), du fort de Jingyuan de 60 canons au nord de Weiyuan et du fort d'Anunghoy nord de 40 canons (Zhenyuan). Le capitaine  du , assisté du , du vapeur Queen, et de quatre bateaux à fusées, approche du fort sud, jette son ancre à 550 mètres et tirent des bordées par ses canons de tribord. Le Melville se rapproche cinq minutes plus tard à bâbord du Blenheim, avance à moins de 370 mètres du fort et tire des bordées en succession rapide. Un officier britannique écrit : « Le tir de ces navires était des plus splendides : rien ne pouvait résister à leur visée meurtrière. [...] Un ou deux tirs suffisaient aux défenseurs « au cœur de dragon » du fort nord, qui, « lâchant » leurs armes, se sont enfuis dans les collines ». À 13h20, après avoir bombardé et réduit au silence les forts, Senhouse débarque sur la batterie sud avec environ 300 Royal Marines et marins portant des armes légères pour éliminer les quelques défenseurs restants. La même chose est faite pour les deux autres batteries. À 13h30, les forts sont capturés. L'amiral chinois  fait partie des 250 tués ou blessés estimés à Anunghoy. Après que sa famille ait identifié son corps le lendemain, le Blenheim tire une salve d'un minute en son honneur alors que son corps est emporté. Une cloche chinoise que Senhouse capture est ensuite envoyée en Angleterre et offerte à l' de Gosforth par sa veuve en 1844.

Les défenses de l'île de Wangtong du nord sont composées du fort de Wangtong (Hengdang) du côté est et du fort de Yong'an de 40 canons du côté ouest, flanqué d'une batterie de 17 canons. Une chaîne relie Wangtong du sud au fort d'Anunghoydu sud, où elle est alourdie par un guideau. Elle se compose de quatre parties et est soutenue par de grands radeaux de bois. Un passage n'y est forcé qu'après la prise des forts. Le  (navire amiral du commodore Bremer) et le  ciblent les batteries du sud-ouest, tandis que la division légère du capitaine Hebert, comprenant le Calliope, le Samarang, le Herald, l'Alligator, le Modeste, et le Sulphur, ciblent les batteries du nord-ouest et du sud-est de l'île, défendues par  Chinois. En moins d'une heure, les batteries sont réduites au silence. À 13h30, sous le commandement du major ,  hommes des , , et 37ème régiments d'infanterie, des , et des Royal Marines débarquent à l'arrière du fort sud-ouest depuis les vapeurs Nemesis et Madagascar. En quelques minutes, les Britanniques capturent l'île et  Chinois se rendent. On estime à 250 le nombre de Chinois tués ou blessés à Wangtong et 167 canons sont capturés. Au total, cinq Britanniques sont blessés et 339 pièces d'artillerie sont capturées ce jour-là. Lin écrit dans ses mémoires : « Je suis rentré chez moi à l'heure du singe [15 h 00] [...] et quand la nuit est venue, j'ai appris que les forts de Bogue et ceux de l'île de Wantung avaient été investis, en préparation d'une attaque, par les rebelles anglais. Je me suis immédiatement rendu avec  au bureau de Qishan et à l'heure du rat [23h00] nous avons appris que les forts de Wantung, Yung-an et Kung-ku étaient tombés. Je n'ai pas pu dormir de toute la nuit ».

Notes et références

Bibliographie
 Bernard, William Dallas; Hall, William Hutcheon (1847). The Nemesis in China (3rd ed.). London: Henry Colburn.
 Bingham, John Elliot (1843). Narrative of the Expedition to China from the Commencement of the War to Its Termination in 1842 (2nd ed.). Volume 2. London: Henry Colburn.
 Bulletins of State Intelligence. Westminster: F. Watts. 1841.
 The Chinese Repository. Volume 10. Canton. 1841.
 Ellis, Louisa, ed. (1866). Memoirs and Services of the Late Lieutenant-General Sir S. B. Ellis, K.C.B., Royal Marines. London: Saunders, Otley, and Co.
 Mao, Haijian (2016). The Qing Empire and the Opium War. Cambridge University Press. .
 Ouchterlony, John (1844). The Chinese War. London: Saunders and Otley.
 Parker, C. A.; Collingwood, W. G. (1926). The Gosforth District: Its Antiquities and Places of Interest. Extra Series. Volume 15. Kendal: Titus Wilson & Son.
 The United Service Journal and Naval and Military Magazine. Part 3. London: Henry Colburn. 1841.
 Vibart, H. M. (1883). The Military History of the Madras Engineers and Pioneers, from 1743 up to the Present Time. Volume 2. London: W. H. Allen & Co.
 Waley, Arthur (1958). The Opium War Through Chinese Eyes. London: George Allen & Unwin. .

1841 en Chine
Bogue
Bataille de 1841
Histoire du Guangdong
Février 1841

Bataille du Bogue


Münker ve Nekir, İslam'da kabirde insanı ilk sorguya çekecek olan meleklere verilen isimdir. İsimleri Arapça çok değişik görünümlü anlamına gelmektedir.

Bu melekler kabirdeki kişiye rabbi, dini ve peygamberi ile ilgili sorular sorarlar. Münker ve Nekir kabirdeki sorularını sorduğu zaman cevabına göre sana sağ tarafında cennet sol tarafında da cehennemden bir pencere açılacak. Eğer sorulara doğru cevap verilirse sağ tarafına bir pencere açılacak ve kıyamete kadar huzur içinde yatacak. Eğer sol tarafında bir pencere açılırsa kıyamete kadar azab içerisinde yaşayacak. İslam inancına göre Kıyamet günü geldiğinde sevap ve günahlara göre cennet bahçelerine ya da cehenneme gidilecektir.

Kur'an'da herhangi bir kabir azabı ya da sorgusundan bahsedilmemektedir.

Yukarıdaki yazıyıya karşılık,

İslam alimlerine göre, aşağıdaki ayetler ve hadisler kabir azabına işaret etmektedir:
 Konuyla ilgili ayetler:

 "Onlar (Firavun ve taraftarları) sabah, akşam ateşin karşısına getirilirler. Kıyâmetin kopacağı gün de 'Firavun ailesini en şiddetli azaba sokun!' denilir."(Mümin, 40/46).

Bu ayet, firavun ve ona taraftar olanların iki yerde azaba tabi tutulacağını göstermektedir.
Birincisi, kıyamet gelmeden önceki azap. Hiç kuşkusuz bu kabir azabıdır, çünkü dünya ile ahiret arasında berzah / kabirden başka bir yer yoktur.
İkincisi, kıyamet koptuktan sonraki en şiddetli azaptır ki, cehennemin azabından başkası değildir.

"Allah'a karşı yalan uyduranlardan veya kendisine bir şey vahiy edilmediği halde; 'Bana vahiy olundu.' diyen kimse ile 'Allah'ın indirdiği gibi ben de indireceğim.' diyenden daha zâlim kim olabilir? Ölümün şiddetli sıkıntıları içinde bulunurken ve melekler ellerini uzatarak; 'Haydi ruhlarınızı çıkartıp teslim edin, bugün Allah'a karşı haksız yere söylediklerinizden, onun âyetlerine karşı büyüklük taslamanızdan ötürü, alçaltıcı azâbıyla cezalandırılacaksınız.' derken o zâlimlerin hâlini bir görsen!" (Enam, 6/93).

Buharî'ye göre ayette geçen ve bizim "alçaltıcı azâp" diye tercüme ettiğimiz "azabe'l-hun", kavramı aynı zamanda "hafif azap" demektir; bu ise şiddetli olan cehennem azabından önce kabirde olacak bir azap olduğunu göstermektedir.(bk. Buharî, Cenaiz, 87).

"Biz o münafıkları iki kez cezaya çarptıracağız. (İlk cezadan) sonra müthiş bir azaba uğratılacaklardır." (Tevbe, 9/101).

Demek ki, ilk azap kabirde olur.
İmam Buharî bu üç ayeti kabir sorgusu ve azabı için delil olarak zikretmiştir.(bk. Buharî, Cenaiz, 87).

Abdullah b. Abbas'a göre,
"Muhakkak ki o zalimlere bundan başka azap da vardır." (Tur, 52/47)

mealindeki ayette de kabir azabına işaret edilmektedir.[bk. Beyhakî, İsbatu azabi'l-kabr (kabir azabının ispatı), 1/63]

Kabir azabı çoğu Hadislerde geçtiği için haktır ve gerçektir.

İslam melekleri
İslam mitolojisi

Münker ve Nekir


Bei den Nehmerqualitäten (auch Nehmerfähigkeiten, beide seltener im Singular) handelt es sich um einen Begriff, der in Kampfsportarten – vor allem im Boxen – zum ständigen Vokabular der Fachwelt gehört. Er bezeichnet die Fähigkeit eines Sportlers, Treffer des Gegners ohne wesentliche Einbuße seiner eigenen Kampfkraft zu ertragen.

Der Begriff wird gelegentlich auch in Ballsportarten eingebracht, z. B. wenn Sportjournalisten oder Trainer eine entsprechend kämpferische Leistung würdigen wollen.

Im Boxsport verfestigte sich als ebenbürtiger Begriff der einfache Ausdruck Kinn. Ein gutes Kinn steht demnach für hohe Nehmerfähigkeiten und wird gelegentlich auch als Granitkinn bezeichnet. Ein schlechtes Kinn erhält hingegen das wenig schmeichelhafte Prädikat Glaskinn.

Die populärwissenschaftliche Literatur greift den Begriff der Nehmerqualitäten immer öfter auf, lassen sich damit doch vor allem physikalische Zusammenhänge laiengerecht auf den Punkt bringen.

Einzelnachweise

Fachbegriff (Sport)

Nehmerqualitäten


The year 1888 in architecture involved some significant architectural events and new buildings.

Events
 Roof and dome of Seville Cathedral collapse in an earthquake.
 Friedrich von Schmidt is ennobled.

Buildings and structures

Buildings opened

 January 5 – The Neues deutsches Theater, Prague, designed by Fellner & Helmer with Baron Karl von Hasenauer and Alfons Wertmüller.
 April 11 – The Concertgebouw in Amsterdam, designed by Adolf Leonard van Gendt.
 May – Victoria Terminus station building, designed by Frederick William Stevens for the Great Indian Peninsula Railway, in Bombay's Bori Bunder district (modern-day: Chhatrapati Shivaji Terminus, Mumbai).
 August 12 – Plaza de Toros de El Bibio, Gijón, Asturias, Spain.
 August 17 – Castle of the Three Dragons for 1888 Barcelona Universal Exposition, Spain, designed by Lluís Domènech i Montaner.
 August 18 – Frankfurt (Main) Hauptbahnhof, designed by Hermann Eggert and Johann Wilhelm Schwedler.
 September 20 – Ghazanchetsots Cathedral (Armenian Apostolic Church), designed by Simon Ter-Hakobian(ts).
 October 2 – Annunciation Cathedral, Kharkiv, Ukraine, designed by Mikhail Lovtsov.
 October 4 – Princes Bridge, Melbourne, Australia, designed by John Harry Grainger.
 October 14 – Burgtheater, Ringstraße, Vienna, designed by Gottfried Semper and Baron Karl von Hasenauer.
 October 20 – Zappeion, Athens, designed by Theophil Hansen.
 Autumn – Georgia Institute of Technology, Atlanta, Georgia, USA (as the "Georgia School of Technology"), with Tech Tower used for classrooms.

Buildings completed

 St. Anne's Church, Bukit Mertajam, Malaysia.
 Cathedral of Melo, Uruguay.
 Conquest Plantation, Pointe Coupee, Louisiana, USA, built in Victorian style.
 Illinois State Capitol, Springfield, Illinois, USA.
 Ponce de León Hotel, St. Augustine, Florida, USA, designed by John Carrere and Thomas Hastings.
 Texas State Capitol, Austin, Texas, USA, designed by Elijah E. Myers.
 Allegheny County Courthouse, Pittsburgh, Pennsylvania, designed by H.H. Richardson.
 High Royds Hospital (West Riding Pauper Lunatic Asylum) near Leeds, England, designed by J. Vickers Edwards.
 Several buildings for the International Exhibition of Science, Art and Industry held in Glasgow, key architect being James Sellars.
 Elizabeth Plankinton House, Milwaukee, Wisconsin, USA, designed by E. Townsend Mix.
 Casino Notabile, Mdina, Malta, designed by Webster Paulson.

Awards
 RIBA Royal Gold Medal – Theophil Freiherr von Hansen.
 Grand Prix de Rome, architecture: Albert Tournaire.

Births
 January 20 – Léon Azéma, French architect (died 1978)
 February 6 - Romuald Gutt, Polish architect (died 1974)
 March 19 – Piero Portaluppi, Italian architect (died 1967)
 March 19 – Gordon Kaufmann, English-born US architect (died 1949)
 April 30 – Antonio Sant'Elia, Italian Futurist architectural theorist (killed in action 1916)
 June 24 – Gerrit Rietveld, Dutch furniture designer and architect (died 1964)
 August 26 – Gustavo R. Vincenti, Maltese architect and developer (died 1974)
 December 15 – Kaare Klint, Danish architect and furniture designer (died 1954)

Deaths
 January 10 – James Campbell Walker, Scottish architect (born 1821)
 March 16 – Thomas Thomas, Welsh chapel architect and minister (born 1817)
 March 25 – William Eden Nesfield, English domestic revival architect (born 1835)
 August 5 – Edmund Wright, Australian architect, engineer and businessman (born 1824)
 November 25 – Christian Jank, scenic painter and stage designer, commissioned by Ludwig II of Bavaria to create concepts for architectural projects (born 1833)

References

Buildings and structures completed in 1888
Years in architecture
19th-century architecture

1888 in architecture


Post-it®, 3M firması tarafından geliştirilen yapışkan kâğıttır. İngilizcede post-it note, arkasında yapışkanı olan sarı not kâğıtlarına verilen genel addır.

Tarihçe
Her şey 1968 yılında, Dr. Spencer Silver'ın, yüzeylere hafifçe yapışan, ancak kolaylıkla çıkarılıp yeniden farklı yerlere yapıştırılabilen eşsiz bir yapışkan bulması ile başladı.

Bu yeni yapışkan Silver'ın meslektaşı Art Fry'ın Post-it® Not fikrini bulmasıyla tüketiciler için pratik bir uygulamaya dönüştü. Çıkarılıp, yeniden yapışabilen bir not kâğıdı fikri ise Fry'ın aklına kilise korosunda ilahi söylerken geldi. Fry'ın ilahi kitabının sayfalarını işaretlemek için kullandığı kâğıt parçaları kitabının arasından düşüyor ve işaretlediği sayfayı kaybetmesine neden oluyordu. Fry, meslektaşı Silver'ın bulduğu yapışkanı bir kâğıt parçasına sürerek kitapta istediği sayfaları işaretlemede kullandı. Art Fry daha sonra hazırladığı yapışkanlı sayfa işaretlerinden birinin üzerine bir not yazdı ve patronu Bob Molenda'ya sunacağı rapora yapıştırdı. Patronu sorusunu aynı sayfa üzerinde yanıtladı ve başka belgelerin üzerine yapıştırarak, ona geri gönderdi. Beraberce kahve içtikleri bir sırada, Art Fry'ın iletişimde yeni bir yol keşfetmiş olduğunun ayrımına vardılar.

1970'li yıllarda ofisler iğneler, ataçlar, raptiyeler ve bantlarla doluydu. 1980'de üç ürün ile ticari olarak piyasaya sürülen Post-it® Notlar ile 3M, insanların hatırlama, hatırlatma, komünikasyon ve organizasyon şeklini değiştirdi ve Post-it® Notlar vazgeçilmez bir organizasyon gereci haline geldi.

Post-it® Not, Günümüzde Avrupa ve Amerika'da hemen hemen tüm ofislerde kullanılan, en popüler ve en çok satan ofis ürünü haline gelmiştir.

Kaynakça
 Post-It

Ofis araç ve gereçleri
Kâğıt atıklar
Amerika Birleşik Devletleri icatları
1977 tanıtımları
Genelleşen markalar
Kâğıt ürünleri

Post-it


Mitsubishi Motors Corporation, (三菱自動車工業株式会社, Mitsubishi Jidōsha Kōgyō Kabushiki Kaisha) Japon otomobil markasıdır. 1984 yılından bu yana Türkiye ortaklığını Temsa ile yapmaktadır. (Otomobilden başka uçak da yapmıştır.) Bağımsız bir marka olmasına rağmen, başta Daimler-Chrysler ve PSA olmak üzere birçok üreticiyle ortaklıklar yapmaktadır.

Modeller
 Mitsubishi Attrage
 Mitsubishi Lancer Evolution
 Mitsubishi Space Star
 Mitsubishi Lancer
 Mitsubishi Canter
 Mitsubishi ASX
 Mitsubishi Outlander
 Mitsubishi Pajero
 Mitsubishi L300
 Mitsubishi L200
 Mitsubishi Eclipse
 Mitsubishi Galant
 Mitsubishi D:2
 Mitsubishi D:3
 Mitsubishi D:5
 Mitsubishi Proudia
 Mitsubishi Ek Space Custom
 Mitsubishi Lancer Cargo
 Mitsubishi RVR

Üretimden Kalkmış Modeller

 Mitsubishi Colt
 Mitsubishi Carisma
 Mitsubishi Sigma
 Mitsubishi 3000 GT
 Mitsubishi Grandis

Ayrıca bakınız
Zaibatsu

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Mitsubishi Türkiye Web Sitesi

Motors
Japonya merkezli otomotiv şirketleri
Kamyonet üreticileri
Otomobil üreticileri
Otomobil markaları
Nikkei 225
1970'te kurulan şirketler

Mitsubishi Motors


Bongo Rock est un rock 'n' roll instrumental écrit et enregistré par  en avril 1959.

Description

Le single atteint la  place du Billboard Hot 100. Dès 1963 le titre Wipe Out de The Surfaris est basé sur la chanson. En 1973, une reprise du titre est faite par Incredible Bongo Band. Cette version gagne en popularité dans les premiers cercles hip hop comme breakbeat. DJ Kool Herc l'utilise ainsi fréquemment. Elle apparait aussi, entre autres, dans la compilation .

La chanson atteint la  place des charts au Canada dans une version enregistrée à Los Angeles avec les musiciens Ed Greene, Wilton Felder, Joe Sample, ,  et .

Notes et références

Bibliographie
 Richard Aquila, That Old-time Rock & Roll: A Chronicle of an Era, 1954-1963, 2000,
 Bruce Pollock, Rock Song Index: The 7500 Most Important Songs for the Rock, 2014,

Liens externes

 Ecouter le titre sur Youtube

Rock 'n' roll
Musique instrumentale

Bongo Rock


أغريا (Αγριά) هي مدينة في ماغنيسيا في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 5491 نسمة.

أعلام

 فانجيليس

المراجع

أماكن مأهولة في بيليون (دوديكانيسوس)
أماكن مأهولة في ماغنيسيا
مدن اليونان

أغريا


Petunia ×hybrida est une espèce de plantes herbacées ornementales de la famille des Solanaceae et originaire des régions tropicales d'Amérique du Sud.

Notes et références

Liens externes

Espèce de Solanaceae (nom scientifique)
Solanaceae (Cronquist)

Petunia hybrida


Jehoash, Joash, Joas (in the Biblical cases) or Yehoash may refer to:

 Joash the Abiezrite, Hebrew religious leader (fl. 2nd millennium BCE)
 Jehoash of Judah, Hebrew ruler (reign c. 836–797 BCE)
 Jehoash of Israel, Hebrew ruler (reign c. 798–782 BCE)
 Iyoas I (d. 1769), Emperor of Ethiopia
 Iyoas II (d. 1821), Emperor of Ethiopia
 Yehoash (poet), pen name of Solomon Bloomgarden (1872–1927), Lithuanian-born Yiddish poet

Jehoash


L'article 2023 au cinéma répertorie l'ensemble des événements marquants de l'année 2023, dans le domaine du cinéma.

Événements

Printemps du cinéma
Comme chaque année, la FNCP a organisé dans les salles française le Printemps du cinéma, , se déroulant du 19 au 21 mars. À cette occasion, se sont  qui se sont déplacés dans les salles obscures, soit . Si ces chiffres illustre une progression de  de l'évènement par rapport à 2022, le nombre de tickets vendus reste inférieur de  par rapport à 2019 et de  par rapport à 2018.

Avec , les spectateurs se sont essentiellement concentrés sur les séances du dimanche ; les films français ayant réalisé .

Fête du cinéma
La Fédération nationale des cinémas français annonce début juin les dates de la  Fête du cinéma, qui doit se dérouler du 2 au 5 juillet inclus, dans  salles à travers la France. Le tarif de cette édition est fixé à  la séance.

Box-office France
Selon les estimations du CNC, la fréquentation des salles de cinéma françaises pour le mois d'avril dépasse les , soit un record depuis 2 ans. Depuis la réouverture des salles de cinéma le , c'est la première fois que les chiffres du box-office sont supérieur à ceux qu'ils étaient avant la crise sanitaire liée au Covid-19.

Films milliardaires
Après 26 jours d'exploitations, Super Mario Bros. le film devient le premier long-métrage, toutes catégories confondues, à atteindre le pallier symbolique du milliard de dollars de recette d'exploitation dans le monde.

Grève du cinéma américain
Depuis mai 2023, les scénaristes américains sont en grève. Ils sont rejoints par leurs collègues acteurs depuis le mois de juillet. Ce mouvement social est l'un des plus importants depuis 1960 et bouleverse le calendrier de production et de sorties à Hollywood.

Festivals
  du  au  :  Festival du film de Sundance 2023 ;
  du  au  :  Berlinale ;
  du  au  :  Festival de Cannes ;
  du  au  :  Mostra de Venise ;
  du  au  :  Festival Lumière à Lyon ;
  du  au  :  Festival Films Courts de Dinan.

Récompenses

Oscars
 cérémonie des Oscars

cérémonie des Golden Globes

César
 cérémonie des César

Décès
 20 août : Wahid Bouzidi, 45 ans, acteur et humoriste français.

Principales sorties en France

Premier trimestre

Deuxième trimestre

Troisième trimestre

Quatrième trimestre

Principales sorties prévues en France

Les dates sont sujettes à modifications.

Troisième trimestre
 Book Club: The Next Chapter de Bill Holderman

Quatrième trimestre
 Hunger Games : La Ballade du serpent et de l'oiseau chanteur de Francis Lawrence
 The Marvels de Nia DaCosta
 Chicken Run : La Menace nuggets de Sam Fell
 Les Trois Mousquetaires -  partie : Milady de Martin Bourboulon
 Aquaman et le Royaume perdu de James Wan
 Five Nights at Freddy's d'Emma Tammi
 Wonka de Paul King
 L'Abbé Pierre de Frédéric Tellier
 Napoléon de Ridley Scott
 L'Innocence de Hirokazu Kore-eda
 Le Garçon et le Héron de Hayao Miyazaki

Films sortis hors des salles
De nombreux films français et étrangers ne sortent pas en salles mais directement sur plateforme de SVOD, de VOD, ou en DVD.

Notes et références

2023 au cinéma