La Dafne es una ópera en dos actos con música de Marco da Gagliano y libreto en italiano de Ottavio Rinuccini.

La Dafne es una ópera compuesta por Marco da Gagliano con texto de Ottavio Rinuccini, ya musicado por Jacopo Peri y revisado para la ocasión. Se representó por vez primera en Mantua en enero de 1608, con intérpretes célebres, como la jovencísima Caterina Martinelli y Francesco Rasi, y luego se repuso sucesivamente también en Florencia. Gagliano se atiene al modo del recitar cantando adoptado también por Jacopo Peri, el cual en una carta a Fernando Gonzaga, alabó la ópera, y también hizo un prefacio en las primeras páginas de la composición, subrayando los conceptos fundamentales de la complejidad del texto, en el uso correcto de los ornamentos, del equilibrio entre las voces y los instrumentos, de una armónica construcción del espectáculo, al cual debieron contribuir en partes iguales la medida musical, el texto poético, el gesto y la escenografía. En la Dafne se alternan al recitativo numerosas intervenciones del coro. La octava "Chi da'lacci d'amor viene disciolto" y el aria final de Apolo "Non curi la mia pianta o fiamma o gelo" son en estilo florido y exigen "la exquisitez del canto".

Es una ópera muy poco representada en la actualidad. En las estadísticas de Operabase aparece con sólo 2 representaciones en el período 2005-2010.

Notas

Óperas de Marco da Gagliano
Óperas en italiano
Óperas de 1608
Óperas estrenadas en Mantua
Gagliano

La Dafne


Baron Iliffe, of Yattendon in the County of Berkshire, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1933 for the newspaper magnate Sir Edward Iliffe. For many years the family controlled newspapers in Birmingham and Coventry, including the Birmingham Post, the Birmingham Mail and the Coventry Evening Telegraph, and were also part owners of  The Daily Telegraph. The first Baron also represented Tamworth in Parliament as a Conservative.

, the title is held by his grandson, the third Baron, who succeeded his uncle in 1996. He is the current Commodore of The Royal Yacht Squadron of Cowes, Isle of Wight.

Lord Iliffe and the rest of the Iliffe family holds (2006) an estimated fortune (according to the Sunday Times Rich List) of £200m.

The family surname and the title of the barony is pronounced "EYE-liff".

Barons Iliffe (1933)
Edward Mauger Iliffe, 1st Baron Iliffe (1877–1960)
(Edward) Langton Iliffe, 2nd Baron Iliffe (1908–1996)
Robert Peter Richard Iliffe, 3rd Baron Iliffe (b. 1944)

The heir apparent is the present holder's son, the Hon. Edward Richard Iliffe (b. 1968).The heir apparent's heir is his son, Henry Robert John Iliffe (b. 1999).

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1933
Noble titles created for UK MPs
Iliffe family

Baron Iliffe


Brühlgut steht für:
 Brühlgut Stiftung, eine gemeinnützige Stiftung für Behinderte in Winterthur.
 Brühlgutpark, ein Park in Winterthur.
 Altersheim Brühlgut, ein städtisches Altersheim in Winterthur.

Brühlgut


{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Zdravko Grebo

Rođen30. srpnja 1947., Mostar
Umro29. siječnja 2019., Sarajevo
|-
!
Zanimanjepravnik
|}

Zdravko Grebo (Mostar, 30. srpnja 1947. – Sarajevo, 29. siječnja 2019.), bosanskohercegovačkije pravnik, profesor na Pravnom fakultetu Sveučilišta u Sarajevu, te javni zagovarač REKOM-a u Bosni i Hercegovini.

Životopis
Rođen je 30. srpnja 1947. u Mostaru. Diplomirao je na Pravnom fakultetu u Sveučilišta Sarajevu 1970., a potom pohađao master studij na Katedri za teoriju prava na Pravnom fakultetu Sveučilišta u Beogradu, gdje je 1976. i doktorirao. Od 1972. predavao je na Pravnom fakultetu u Sarajevu, a profesor je postao u siječnju 1991. godine. Bio je profesor emeritus, a na Pravnom fakultetu Sveučilišta u Sarajevu predavao je više od 40 godina.

Osnivač je gradskog radija ZID, osnivač i ravnatelj nakladničke kuće ZID. Član upravnog odbora Bosnian Peace Corps. Ravnatelj je Pravnog Centra FOD BiH. Direktor međunarodnog postdiplomskog kursa Europske studije. Osnivač je Zaklade Otvoreno društvo Bosne i Hercegovine, a bio je i direktor Centra za interdisciplinarne postdiplomske studije Sveučilišta u Sarajevu, te šef Katedre za državno i međunarodno javno pravo na istom sveučilištu. Osnivač je i Helsinškog parlamenta građana za Bosnu i Hercegovinu, te autor četiri knjige i više od 150 članaka. Po njemu se danas Centar za interdisciplinarne studije Sveučilišta u Sarajevu.

Preminuo je u Sarajevu, 29. siječnja 2019. godine.

Nagrade
 Nagrada Europskog kluba za mir i protiv rasizma i ksenofobije (1994)
 Ruzveltova medalja (1994)
 Francuska legija časti (2003)

Djela
 Marks i Kelsen (Sarajevo, 1979)
 Pravni sistem SFRJ (Beograd, 1972)
 Philosophy of Law (New Orleans, 1984)
 Savremena američka pravna teorija (Sarajevo, 1989)
 Novi ustav BiH (Sarajevo, 1993)
 Elementi evropskog prava (Sarajevo, 1994)

Izvori

Vanjske poveznice
 Zdravko Grebo

Životopisi, Mostar
Životopisi, Sarajevo
Inicijativa za REKOM
Bosanskohercegovački politički aktivisti

Zdravko Grebo


Fernando García Sánchez (Granada, 25 de septiembre de 1953) es un militar español con rango de almirante general. Fue jefe de Estado Mayor de la Defensa desde diciembre de 2011 hasta marzo de 2017.

Trayectoria
Ingresó en 1971 en la Escuela Naval Militar y ascendió en 2011 al empleo de almirante general.

Ha sido comandante de la Unidad de Buceadores de Medidas contra Minas, del patrullero , de la corbeta , y del petrolero  y del Centro de Evaluación y Calificación para el Combate. Fue jefe de Órdenes del Grupo de Escoltas y 41.ª Escuadrilla de la Flota, del Estado Mayor del Grupo Alfa, del Departamento de Operaciones de la Escuela de Guerra Naval, de la Sección de Planes Estratégicos en la División de Planes del Estado Mayor de la Armada y del Estado Mayor de la Fuerza de Acción Marítima.

Hasta diciembre de 2011 era el segundo jefe del Estado Mayor de la Armada.

A propuesta del presidente del Gobierno, Mariano Rajoy, fue nombrado jefe de Estado Mayor de la Defensa, promoviéndolo al empleo de almirante general del Cuerpo General de la Armada, ocupando el cargo desde día 31 de diciembre de 2011 hasta ser relevado el 24 de marzo de 2017. por el general de ejército Fernando Alejandre Martínez tras ser nombrado para el cargo.

Asistió a la toma de posesión de su sucesor, celebrada el 28 de marzo de 2017 en la sede del Ministerio de Defensa. Tres días después fue nombrado miembro de la Asamblea de la Real y Militar Orden de San Hermenegildo.

En mayo de 2018, es nombrado presidente de la Fundación Iberdrola España.

Condecoraciones

  Gran Cruz de la Real y Militar Orden de San Hermenegildo.
  Placa de la Real y Militar Orden de San Hermenegildo.
  Encomienda de la Real y Militar Orden de San Hermenegildo.
  Cruz de la Real y Militar Orden de San Hermenegildo.
  Gran cruz al Mérito Naval (Distintivo blanco).

  Cruz al Mérito Naval (Distintivo blanco). Tres veces.
  Gran Cruz al Mérito Militar (Distintivo blanco).

  Gran Cruz de la Orden del Mérito de la Guardia Civil.
  Cruz de Plata de la Orden del Mérito de la Guardia Civil.

  Medalla de Plata al Mérito Policial.
  Cruz al Mérito Policial (Distintivo blanco).
  Comandante y Caballero de la Legión de Honor de la República Francesa.

Referencias

Jefes del Estado Mayor de la Defensa de España
Almirantes Generales de España
Militares de Granada
Almirantes de España del siglo XXI
Caballeros grandes cruces de la Orden de San Hermenegildo
Comendadores de la Legión de Honor
Condecorados con la Orden del Mérito de la Guardia Civil
Nacidos en Granada

Fernando García Sánchez


Ógnaröfl var bókaflokkur gefinn út í litlum heftum í íslenskri þýðingu árin 1999 - 2001. Bækurnar eru eftir breska rithöfundinn Chris Wooding og voru gefnar út í íslenskri þýðingu Guðna Kolbeinssonar fyrir Æskuna ehf. Úgáfa bókana á vegum Æskunnar var samstillt útgáfu þeirra í Bretlandi af útgáfufyrirtækinu Scholastic.

Bókaheftin voru í sama broti og umbúðir geisladiska og þóttu hentug stærð í skólatösku eða bakpoka. Markhópurinn voru evrópskir og bandarískir unglingar og reyndu bækurnar að draga svip af japönsku Manga teiknibókahefðinni sem naut síaukinna vinsælda í Evrópu allt frá 9. áratugnum.

Sagan
Sagan á sér stað í skálduðum ævintýraheimi þar sem aðalsöguhetjurnar, systkinin Röskvi og Kía alast upp á drákúnabúi föðurs síns. Drákúnabú verandi búgarðar sem drákúnar þ.e. nokkurskonar drekar, eru aldir upp. Röskvi og Kía hafa verið alin upp frá blautu barnsbeini við að þjálfa sérstaka bardagatækni sem byggist á því að beisla orku úr dulafullum orkusteinum og nýta hana sér í hag. Systkinin eru eru gædd sérstökum hæfileikum því í þeirra tilfelli eru orskusteinar græddir inn í líkama þeirra. Lífi þeirra er ógnað af útsendurum Makans konungs, grimmum einvaldi sem ræður yfir samfélögum manna og dýra í heimi bókana og sér sérstaka hæfileika þeirra sem ógn við veldi sitt.
Ævintýrabókmenntir

Ógnaröfl (bókasería)


Skinless es una banda estadounidense de death metal y brutal death metal formada en el año 1992 en South Glens Falls, Nueva York. La banda en 2011, anunció su separación, pero se reunieron en el 2013.

Historia

Skinless estaba formado por Ryan Wade Carpenter y Noah en la ciudad de South Lake George, Nueva York. Después de mudarse a las ciudades de Nueva York varias ciudades como Saratoga, parque de Clifton, y Cohoes la banda se estableció en Troy, Nueva York. Skinless es conocida por sus actuaciones siempre intensas, así como por su mezcla de lírica de fin del mundo, el cinismo y la comedia, que a veces satirizan conocidas letras de death metal de bandas como Carcass y Cannibal Corpse y death metal en general. Estos temas líricos se demuestran en canciones como "The Optimist", sobre una sociedad en descomposición humana, y "Tug of War Intestines", que muestra a niños jugando juegos de patio en el colegio con los órganos internos del paciente quirúrgica. Recientemente, la banda ha llevado en ocasiones la "Skinless Girl" al escenario para que sea maltratada y cubierta de sangre falsa, mientras la banda tocaba. Temprano en sus carreras, Skinless entregó largos tubos de espuma a los moshers para golpearse mutuamente mientras la banda tocaba. Estos tubos fueron apodados "Los Registros de la brutalidad". Su álbum de debut 1998, Progression Towards Evil, fue un lanzamiento independiente y ha obtenido grandes elogios por los críticos del metal. En junio de 2010, Skinless tocó en un show reunión con el line-up de los primeros dos álbumes de larga duración. El guitarrista de Noé Carpenter quería a Skinless para continuar en esta formación, pero la banda de "fuego" ya no estaba allí. En abril de 2011, Skinless se separó oficialmente, pero poco después anunció una actuación de despedida en Maryland Deathfest 2011. Todos los miembros continúan como los músicos de otras bandas.

La banda se reformó en el 2013. El 2 de junio de 2015, publicaron su nuevo álbum "Only the Ruthless Remain".

Miembros

Miembros actuales

 Sherwood Webber – voz (1994 - 2004; 2010 - 2011; 2013 - presente)
 Dave Matthews – guitarra (2013 - presente)
 Noah Carpenter – guitarra (1992 - 2011; 2013 - presente)
 Joe Keyser – bajo (1997 - 2011; 2013 - presente)
 Bob Beaulac – batería (1997 - 2002; 2003 - 2011; 2013 - presente)

Miembros antiguos

 Chris Mahar – baterista de tour (2006 - 2009)
 Ryan Wade – coros, batería (1992 - 1996)
 John Longstreth – batería (2003)
 Adam P. Lewis – bajo (1995 - 1997)
 Jason Keyser – voz (2005 - 2009)
 Mike Levy''' – voz (1993 - 1994)
 Ted Monsour – bajo, coros (1992 - 1994)
 Jeff Vanloan – bajo (1993)
 Dan Bell – voz (1992) (vocalista original)
 George Torres – batería (2002) (Miscreant EP)
 Martin Oprencak – voz (1994)
 Joe Clark – batería (1996)

 Discografía

 Demo (Skinless) (Demo, 1994) Swollen Heaps (Demo, 1995) Frozen Dawn (Compilación, 1996) Common Ground: Compilación de Upstate NY's Hardest (Split, 1997) Progression Towards Evil (1998) Maledictive Pigs / Skinless (Split, 2001) Foreshadowing Our Demise (2001) Miscreant (EP, 2002) From Sacrifice to Survival (2003) Trample the Weak, Hurdle the Dead (2006) Regression Towards Evil: 1994-1998 (2007) Only the Ruthless Remain (2015) Savagery (2018)''

Referencias

1. Rivadavia, Eduardo. "Skinless biography". Allmusic. Retrieved 2011-06-19.

2. Rivadavia, Eduardo. "From sacrifice to Survival review". Allmusic. Retrieved 2011-06-19.

3. a b http://www.myspace.com/skinless/blog/542691202

4. http://v2.metal-archives.com/bands/Skinless/820

Grupos de death metal de Estados Unidos

Skinless


تقع بلدة الحصن على بعد 8 كيلومترات إلى الجنوب من مدينة إربد الواقعة شمال المملكة الأردنية الهاشمية، على الطريق الذي يربط مدينة اربد بالعاصمة عمان، حيث يقسمها هذا الطريق إلى شطرين الشرقي والغربي.

تنتشر الحصن في بقعة جبلية مطلة من الغرب على الطريق المؤدي إلى محافظة عجلون ولواء المزار الشمالي، ثم تبدأ بانحدار نحو الشرق حتى تصل إلى واد قليل العمق منبسط الجوانب، تبدأ بعده بالارتفاع التدريجي نحو الشرق حتى تصل إلى مشارف الجبال المطلة على مدينة الرمثا والطريق المؤدي إلى محافظة المفرق.

الجغرافية والمناخ
جغرافيًا فتقع الحصن على دائرة عرض 36 درجة، وترتفع عن سطح البحر حوالي 680 م، وتقدر مساحتها الإجمالية بحوالي 56,000 دونمًا، منها عشرون ألف دونم ضمن المخطط التنظيمي للبلدة، حيث يتم زراعة الأراضي بمختلف أنواع الحبوب، أما الأراضي الجبلية التي تقدر بحوالي 6 آلاف دونم فيتم استغلالها كمقالع ومحاجر للكسارات لإنتاج مواد البناء (العبادي 1987: 30).

تتميز بلدة الحصن بمناخ البحر الأبيض المتوسط، فهي تقع على دائرة عرض 36 درجة، وترتفع عن سطح البحر حوالي 680 م، لذلك يكون مناخ البلدة معتدلاً ودافئًا صيفًا، وباردًا وماطرًا شتاء.

أصل التسمية
تعني «الحصن» لغويًا كل موضع حصين لا يوصل إلى جوفه، وحصنت القرية إذا بنيت حولها وخيل العرب حصونها، والحصن أيضًا الهلال أو السلاح أو الخيل أو القفل (ابن منظور 1968: 144).
أما المعنى الاصطلاحي: من أصل عربي، وهي تسمية محلية، ويرجعها بعضهم إلى وجود تل الحصن ذلك التل الحصين الذي يقع في القسم الشمالي من البلدة.

تل الحصن الأثري
يقع تل الحصن على بعد 8 كيلو مترات إلى الجنوب من مدينة إربد في القسم الشمالي من بلدة الحصن، على يمين الطريق الذي يصل مدينة إربد بالعاصمة عمان، نقطة التقاء جبال عجلون بسهول حوران. يتميز التل بكبر حجمه إذ تبلغ مساحته 99 دونمًا، كما يرتفع حوالي 660 م عن سطح البحر، ويرتفع حوالي 26 قدمًا عن سطح الأرض.

وتم التنقيب الأثري في التل في المواسم 2008 م و2009 م، والجهة التي قامت بالتنقيب في التل جامعة اليرموك ممثلة بالدكتور زيدون المحيسن، وقد شارك في الحفرية مجموعة من الطلبة كلية الآثار والأنثروبولوجيا، وكشف موسمين التنقيب عن مجموعة من الآثار كان أهمها المسجد الأموي والحصن الأموي.

مراحل الاستقرار القديم في تل الحصن

	العصر الحجري:

	العصر الحجري النحاسي Chalcolithic (3750-3200) ق.م.

	العصر البرونزي Bronze age (3500-1200) ق.م.

	العصر البرونزي المبكر (3200-2000) ق.م.
	العصر البرونزي المتوسط (2000-1550) ق.م:
	العصر البرونزي المتأخر (1550-1200) ق.م.

	العصر الحديدي Iron age (1200- 539) ق.م.
	العصر  الكلاسيكي (332 ق.م - 640 م).
	العصر الروماني (63 ق.م- 324 م).
	العصر البيزنطي (324- 640 م).
	 العصر الإسلامي (640 م- حتى نهاية الفترة العثمانية)
عنوان الوصلة

ترجع أقدم فترات الاستقرار في التل إلى العصر البرونزي حوالي 3000 ق.م، كما أنه شهد فترات استقرار متعاقبة ابتداءً من العصر البرونزي، والحديدي، والهلنستي، والروماني، والبيزنطي، والفترات الإسلامية المتأخرة.

لعب التل دورًا مهمًا في الفترات التاريخية حيث تبرز أهميته في العصر البرونزي الحديث (المتأخر) 1550-1200 ق.م، ويظهر ذلك من خلال كثافة الاستقرار في التل وحجمه، ففي الدور الأول من العصر البرونزي المتأخر 1550- 1410 ق.م لعب التل دورًا بارزًا وذلك خلال حكم الفرعون المصري تحتمس الرابع أحد ملوك الدولة المصرية الحديثة، واستمرت أهميته في الدور الثاني من العصر البرونزي المتأخر 1410- 1340 ق.م، وهي الفترة المعروفة باسم فترة العمارنة، وكان تل العمارنة عاصمة الدولة المصرية الحديثة التي عثر في مكتبتها على العديد من الرقم الطينية ذات الكتابات المسمارية التي تمثل مراسلات ملوك مصر بغيرهم من ملوك دول الشرق الأدنى القديم، كما تناولت هذه الرقم معلومات عن تاريخ الأردن في هذه الفترة (المحيسن 2009: 8).

أما في الدور الثالث من العصر البرونزي المتأخر 1340- 1200 ق.م، وخلال حكم الأسرة المصرية التاسعة عشر، فكانت الحصن منطقة زراعية خصبة اشتهرت بزراعة الحبوب والعنب والزيتون في تلك الفترة، الأمر الذي جعلها محط أطماع ملوك مصر القديمة، بالإضافة إلى أهميتها الاستراتيجية والعسكرية (المحيسن 2009: 8).

استمرت أهمية التل خلال العصور الحديدية 1200- 539 ق.م، وخاصة خلال الدور الأول الذي تميز بقلة المعلومات عنه في منطقة شمال الأردن، إلا أن التل لعب دورًا خلال هذه الفترة، وذلك من خلال ما كشف عنه من مبانٍ متعددة تعود إلى هذا العصر، ويعزز ذلك أيضًا وجود مملكة باشان إحدى الدويلات الآرامية التي اشتهرت في العصر الحديدي (المحيسن 2009: 9).

ويعتقد العلماء أن الحصن هي نفسها ديون التي ازدهرت في العصر الهلنستي والروماني، ويدل على ذلك كثافة الاستقرار الهلنستي والروماني في منطقة التل وحوله، بالإضافة إلى وجود آثار رومانية منتشرة بين البيوت، ووجود البركة الرومانية التي تقع في الجنوب الغربي من الحصن، والكشف عن أبنية كنائس أرضياتها من الفسيفساء برسوم نباتية وحيوانية في جبال الحصن الشرقية (المحيسن 2009: 9).

وفي الفترة الإسلامية وبعد أن فتح المسلمون بلاد الشام واتخذ الأمويون من دمشق عاصمة لهم، بقيت الحصن ذات مكانة مهمة، فقد كان الخلفاء يقضون أوقات راحتهم في مناطق الأردن مع حاشيتهم، ومن بين هذه المناطق الحصن، فقد ذكرها الشعراء ومنهم الشاعر الأموي عدي ابن الرقاع العاملي الذي يذكر موضعين من الحصن هما مقدية والحصن سميت بذلك عندما سكنها العرب لأول مرة عام 1306 م وتحصنوا بتلها، وإن الاسم السابق لها هو «ديون» إحدى المدن العشر، وكان بعضهم يرجع تسمية «الحصن» نسبة إلى «الحصيني» أحد الأولياء الصالحين المتوفى عام 1451 م، إذ قام السكان بإطلاق هذه التسمية تيمنًا به وتقربًا منه.

تاريخ البحث الأثري

ذكر الموقع لأول مرة من قبل العالم النمساوي السويسري بيركهارت (Burckhardt) أثناء زيارته للمنطقة في رحلته من دمشق إلى القاهرة.

كما ذكرت الحصن من قبل بكينجهام (Buckingham)، ووصفها بأنها تقع عند أسفل التل، وتنتهي عند النهايات الغربية للسهل، يشير الرحالة ليندسي (Lendesy) إلى أنه مر بقرية الحصن عام 1847 م، وفي عام 1895 م قام سيتيزن (Seetzen) بزيارة الموقع، وأشار أيضًا إلى أن الحصن هي البلدة الرئيسة في بني عبيد، وأن التل يقع جنوبي اربد، كما شملت المنطقة في المسوحات الأثرية التي قام بها نلسون جلوك (Glueck) في المنطقة، وذكرها ضمن المواقع التي ترجع إلى فترة العصر البرونزي والحديدي، ويرى ماكدونالد (MacDonald) أن تل الحصن هو تل اصطناعي يقع إلى الجنوب من مدينة اربد، قام لانكستر هاردنج (L.Harding) بزيارة الموقع وعمل مسوحات أثرية، كما ذكر هاردنج تل الحصن في كتابه آثار الأردن، مشيرًا إلى وجود كتابات ونقوش تدل على وجود التل أيام الرومانيين والبيزنطيين، وإلى أن مدينة ديون إحدى المدن العشرة (الديكابوليس) التي لم يكشف عنها بعد هي مدينة الحصن (هاردنج 1971: 62).
وفي عام 1960 م قامت روث أميران (R.Amiran)، وضمن دراستها لفخار العصر البرونزي الوسيط (MB1) في فلسطين (تل المتسلم وتل بيت مرسيم والحصن وتل عفيف)، بدراسة فخار الكهف الذي يبعد 1 كم جنوب التل حيث عملت على تقسيمه إلى الفترات الزمنية من حيث الجغرافية والأشكال، ومن ثم تقسيمه إلى تقسيمات فرعية أخرى، كما قامت أيضًا بدراسة مفصلة للفخار حسب الأشكال والزخارف وتقنية الصنع.

وفي عام 1977 م قام زيدان كفافي بدراسة فخار الكهف الذي يبعد 1 كم جنوب التل ضمن دراسته لفخار العصر البرونزي المتأخر في الأردن (Kafafi 1977: 154)، وأكد على استمرارية الاستيطان في التل طوال العصور البرونزية والحديدية دون انقطاع (كفافي 2005: 133، 194). وفي العام نفسه تحدث جيمس ساور (Sauer) عن التل مشيرًا إلى أنه أحد المواقع التي ترجع إلى فترة العصر البرونزي الوسيط MBI. وفي عام 2009 قام محمود حمزه الامام بزياره الموقع الدكتور بكليق الاداب جامعه المنصورة ووجد انها أيضا ترجع الي العصر البرونزي

أهم المكتشفات الأثرية في الموقع
إن أهم المكتشفات التي أظهرتها أعمال التنقيب الأثري في الموسم الأول عثر عليها فوق سطح التل، وهي الكشف عن حصن أموي (قلعة) مربع الشكل يبلغ طول ضلعه حوالي 100 متر، وبنيت على زوايا الحصن الأربعة أربعة أبراج مستطيلة الشكل، ويبدو أن هذا الحصن قد لعب دوراً عسكرياً مهماً خلال الفترة الأموية، ويدل وجود مثل هذا الحصن العسكري على أهمية الأردن في تلك الفترة، كما يعد هذا الحصن العسكري الذي كشف عنه في منطقة الحصن فريداً من نوعه ومتميزاً عن غيره من الحصون العسكرية التي عرفت خلال الفترة الأموية.

و من المكتشفات التي تؤرخ إلى العصر الأموي مسجد صغير (3.5*3 م)، احتوى مِحراباً في منتصف جداره الجنوبي، ويقع على بعد عدة أمتار إلى الغرب من بوابة الحصن (القلعة) الرئيسية الواقعة في الجهة الجنوبية من التل، ويتسع المسجد لحوالي عشرة مصلين، وربما كان يخدم مجموعة من الجنود المسئولين عن حراسة بوابة الحصن. وتشير المكتشفات إلى أن هذا المسجد كان سقوفا بقبة بدليل العثور على أربعة أعمدة في زواياه استخدمت لحمل القبة (محيسن 2009: 8- 12).

وتم دراسة فخار الموسم الأول 2008 م وذلك بأخذ مجموعة من العينات الفخارية التي وصل عددها إلى خمسين قطعة، والتي تمثلت بكسر لزبادي، وجرار، وأباريق، وقواعد، ومقابض، وأسرجة، وصنابير، مع الأخذ بعين الاعتبار التنوع في الطبقات الأثرية التي أخذت منها، والاختلاف في الألوان، والمسامية، والصلابة.
وتبين أن هذه الفخاريات تعود للعصر الروماني والبيزنطي (الزعبي 2009: 38- 39).

المقبرة البئرية
تبعد المقبرة حوالي 50 م شمال شرق تل الحصن، وحوالي 10 م إلى الشرق من الطريق المعبد الذي يربط أربد بالحصن، وتعد المقبرة من المقابر البئرية التي انتشرت في العصور البرونزية، ولها مدخل رئيسي، فوهة مقطوعة في الصخر الطبيعي، يبلغ قطرها 1.8 م، والارتفاع 2.5 م، وتؤدي إلى في نهايتها إلى أربعة مداخل في الاتجاهات الأربعة، وكانت تغلق بحجارة بشكل محكم (محيسن 2009: 12).

المراجع

الزعبي، أنوار. 2009؛ الفخار الكلاسيكي من موقع تل الحصن لموسم 2008: دراسة تحليلة، رسالة ماجستير غير منشورة، إربد: جامعة اليرموك.

شحادة، نعمان. 1991؛ مناخ الأردن، عمان: دار البشير.

الشرمان، يوسف. 1995؛ بعض العلاقات الاجتماعية بين المسلمين والمسيحين في الحصن: دراسة انثوغرافية، رسالة ماجستير غير منشورة، إربد: جامعة اليرموك.

العبادي، أحمد. 1987؛ في ربوع الأردن: جولات ومشاهدات، عمان: دار الفكر.

محيسن، زيدون. 2009؛ تل الحصن موسم التنقيبات الأثرية الأول 2008، مجلة أنباء اليرموك، العدد29، إربد: جامعة اليرموك.

كفافي، زيدان. 2005؛ أصل الحضارات الأولى، الرياض: دار القوافل.

ابن منظور، جمال الدين أبو الفضل محمد بن مكرم. 1968؛ لسان العرب ج 6، بيروت: دار صادر.

هاردنج، لانكستر.1971؛ أثار الأردن، ترجمة: سليمان موسى، عمان: وزارة السياحة والآثار.

قائمة المراجع الأجنبية:

Kafafi, Z. 1977; Late Bronze Age Pottery in Jordan: East Bank 1575- 1205 B.C, si:sn.

مواقع الأنترنت:

http://huson.maktoobblog.com/29

مواقع أثرية
مواقع أثرية في الأردن

تل الحصن


El género Draco pertenece a la familia de lagartos Agamidae. Sus miembros se conocen vulgarmente como dragones voladores.

Estos lagartos viven en los árboles en los bosques tropicales del sudeste de Asia, especialmente en las islas del Archipiélago Malayo y Filipinas.

Miden de 20 a 26 centímetros de largo y gracias a unas membranas pueden planear de árbol a árbol, en la mayoría de los casos por pocos metros de distancia pero se han registrado planeos de hasta unos 60 metros de distancia perdiendo solo 10 metros de altitud.

Los reptiles de este género suelen alimentarse de insectos, principalmente de hormigas arbóreas.
Sus costumbres son arbóreas yendo a la tierra únicamente para aparearse donde luego de la copula entierran sus huevos, usualmente entre 2 y 5 a los que cuida durante sólo 24 horas.

Especies
 Draco affinis Bartlett, 1895
 Draco biaro Lazell, 1987
 Draco bimaculatus Günther, 1864
 Draco blanfordii Blanford, 1878
 Draco caerulhians Lazell, 1992
 Draco cornutus Günther, 1864
 Draco cristatellus Günther, 1872
 Draco cyanopterus Peters, 1867
 Draco dussumieri Duméril & Bibron, 1837
 Draco fimbriatus Kuhl, 1820
 Draco guentheri Boulenger, 1885
 Draco haematopogon Gray, 1831
 Draco jareckii Lazell, 1992
 Draco lineatus Daudin, 1802
 Draco maculatus Gray, 1845
 Draco maximus Boulenger, 1893
 Draco melanopogon Boulenger, 1887
 Draco mindanensis Stejneger, 1908
 Draco norvillii Alcock, 1895
 Draco obscurus Boulenger, 1887
 Draco ornatus Gray, 1845
 Draco palawanensis Mcguire & Alcala, 2000
 Draco quadrasi Boettger, 1893
 Draco quinquefasciatus Hardwicke & Gray, 1827
 Draco reticulatus Günther, 1864
 Draco spilonotus Günther, 1872
 Draco spilopterus Wiegmann, 1834
 Draco taeniopterus Günther, 1861
 Draco timoriensis Kuhl, 1820
 Draco volans Linnaeus, 1758

Véase también
 Coelurosauravus
 Kuehneosaurus
 Patagio

Referencias
 Inger, Robert F (1983) Morphological and ecological variation in the flying lizards (GenusDraco). Chicago : Field Museum of Natural History Full text

 http://reptile-database.reptarium.cz/search.php?genus=Draco&exact%5B%5D=genus&submit=Search

Agaminae

Draco (género)


Allah'ın isimleri (), İslam toplumunda, Kur'an ve hadislerde Allah'a izâfe edilen fiil veya sıfatlardan türetilmiş veya doğrudan Allah'ı ifade amacıyla kullanılmış olan isimlerdir. Yalnızca Kur'an'da geçen ilahi isimler yüzden fazlayken hadislerde Allah'a atfedilen başka isimler de bulunmaktadır. Geniş anlamıyla esmâü'l-hüsnâ kavramı bu adların hepsini kapsasa da terim anlamıyla daha çok doksan dokuz ismi içerdiği kabul edilir ve buna mukabil Türkçede çoğunlukla Allah'ın 99 ismi şeklinde bilinir.

Kur'an'da isimleri anılan peygamberler ve bunların kitapları kendilerini sıklıkla Yehova'ya bağlamalarına rağmen İslam'da Yahve/Yehova ismi kullanılmaz ve bilinmez. Kur'an'da Cebrail, Mikail gibi melek isimleri diğer İbrahimî dinlerde olduğu gibi El (ya da İl) ile bağlantılıdırlar. Kur'an'da da geçen ve İslam'da geleneksel olarak dualara başlarken kullanılan Allahumme, İbranice (olasılıkla) Elohim kelimesinin Arapça telaffuzundan ibaret bir kelimeydi. Elohim İbranicede "majesteleri!" ifadesinde olduğu gibi yüceltme amaçlı çoğul ("Tanrılar!" gibi) olarak kullanılmaktaydı.
 Yahudilikte Yahve yerine kullanılan isimlerden olan Rab (efendi, ağa) kelimesi de Kur'an'da sıklıkla Allah için kullanılır. Yahve yerine kullanılan kelimelerin On Emir arasında bulunan "Tanrın Yahve'nin adını boş yere ağzına almayacaksın, Yoksa Yahve bunu cezasız bırakmayacak" ifadesi ile bağlantılı olarak Yahudiler arasında yerleştiği düşünülüyor. Kuran'da Allah için en sık kullanılan isim/sıfatlardan bir diğeri de (Arap kökenli olmayan) Rahman'dır. Bu sıfat teriminin (Rahmanan/Rahman) bilinen en eski kullanımı Akadca ve Aramice'de Hadad'a adanmış bir yazıtta bulunur.

İnanış

İslam mistisizminde belirli sayıda tekrar edilerek şifacılıkta, seyr-i sülukta, duaların kabulü, nazar ve büyü bozma tedavilerinde kullanılır. Kuran'da rakam olarak yer almaz. İslam toplumunda Allah'ın isimleri bu 99 isimden ibaret değildir. Bunların dışında Şafi, Kafi, Hannan, Mennan, Hüda, mehterde Hazret-i Yezdan, Yunus Emre şiirlerinde Çalab gibi isimler de Allah' için kullanılırlar.

Allah Yaratıcının özel ismi kabul edilir ve diğer isimler O'na izafe edilir. "Allah gafurdur, rahimdir" denildiğinde bu isim-sıfatların fiilleri de O'na isnat edilerek "Allah rahmet etti" veya etsin şeklinde kullanılır.

Kaynaklarda
Kur'an'da değişik ayetlerde bu deyim kullanılır:

"En güzel isimler Allah'ındır. O'na o güzel isimleriyle dua edin ve O'nun isimleri hakkında gerçeği çarpıtanları bırakın." (Âraf-180)

"De ki: ister Allah diye çağırın, ister Rahman diye çağırın. Hangisiyle çağırırsanız çağırın, nihayet en güzel isimler O'nundur." (İsra-110)

"Allah, kendisinden başka hiçbir ilâh bulunmayandır. En güzel isimler O'nundur." (Taha-8)

"O, yaratan, yoktan var eden, şekil veren Allah'tır. Güzel isimler O'nundur. Göklerdeki ve yerdeki her şey O'nu tesbih eder. O, güç sahibidir, hüküm ve hikmet sahibidir." (Haşr-24)

Hadislerde:

"Allah'ın 99 ismi vardır. Yüzden bir eksik. Kim bunları sayarsa cennete girer. O tektir, teki sever."

99 ismin metne ravi tarafından eklendiği, yani hadisin müdrec olduğu ifade edilmiştir. İbn-i Mace'nin de 99 isimden oluşan listesi bulunur ve bu iki ravinin listeleri birbirinden farklıdır. Her iki ravinin  farklı isimlerinin toplamı 125 rakamını vermektedir. Esma-ül Hüsna ile ilgili yazılan eserlerin hemen hepsinde Tirmizi'nin rivayeti esas alınmış ve Müslümanlar arasında meşhur olmuştur.

Tercüme edilmesi, etimoloji ve mitolojik etkileşimler
(Ayrıca bakınız: Kişisel tanrı, Arap mitolojisi, meal)

Kur'an'da da kullanılan isimlerin bir kısmı yabancı kökenli olmakla birlikte yöresel söyleyiş ve yeni anlamsal yüklemelerle Araplaştırılmış (Muarreb) isimlerden oluşur; Allah, Rahman, Halik, Malik, Hakem, Hannan, Sultan, Kebir, Fatır, Fettah, Rab, Hadi, Tevvab, Musavvir, Kuddüs vb. İthal sözcüklerden oluşan isimlere tercümelerde verilen farklı ve yer yer zorlama anlamlar ile, bazı isimler de insani sıfatlardan arındırmalar (tenzih) ve tanrı aşkı içeren mistik ögeler ilave edilirler. Ahad, Samed, Rahman, Hannan, Mennan birincilere, ikinci gruba da mütekebbir, mümin, tevvab, şekur, celil gibi isimler örnek gösterilebilir. Mümin, ismi fail olduğu ve güvenen, inanan anlamına geldiği halde ismi mef'ul olarak güvenilen anlamı verilir. Aynı durum tevbekar anlamına gelen Tevvab, çok şükreden anlamına gelen Şekur için de geçerlidir.

Bu isimlerden bazıları insansı özellikler taşır: Müntakim (intikam alan), Mütekebbir (kibirlenen), Sabur (sabırlı), Celil (Öfkeli) vb.

İslam'da Allah için kullanılan Ahad, Samed, Aziz, Rahman, Malik, Vedud gibi isimler İslam öncesinde Ortadoğu veya komşularında tapınılan Anat, Şamaş, Aziz, Rahman, Molek, Wedd gibi tanrı isimleri ile benzeşir. Allah ve put isimleri arasında göze çarpan bu ilişkiye dillerin evrimini inceleyen antropolojik araştırmaların aksine olarak İslami teorisyenlerce put isimlerinin Allah'ın isimlerinden türetildiği şeklinde açıklamalar getirilir. Muazzez İlmiye Çığ put isimlerinin Allah'ın isimlerinden sayılmasının tek tanrıcılığa giden yolda gerçekleştirilen değişimlerden birisi olduğunu kaydeder. O'na göre çok tanrıcı olan Sümerler daha sonra bu tanrıların isimlerini Marduk üzerinde toplarlar ve Marduk'un 50 kadar ismi olur. İlmiye çığ aynı eğilimin Allah'ın isimleri konusunda da yaşandığını söyler ve bir araştırmacının Ahad ve Samed isimlerinin Allah'a atfedilmesi konusundaki analizini aktarır.

Allah'ın isimleri

Esmâü'l-Hüsnâ

Ayrıca bakınız
Yahudilikte Tanrı isimleri

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Esmaül hüsna

Allah'ın 99 ismi

Allah'ın isimleri


වින්ඩෝස් ඩිෆෙන්ඩර් (මීට පෙර මයික්‍රොසොෆ්ට් ඇන්ටි ස්පයිවෙයා ලෙස හඳුන්වන ලද) යනු මයික්‍රොසොෆ්ට් වින්ඩෝස් මෙහෙයුම් පද්ධති තුල ස්පයිවෙයා වැඩසටහන් වැළැක්වීමට, ඉවත් කිරීමට, සහ නිරෝධායනය කිරීම සඳහා නිර්මාණය කරන ලද මයික්‍රොසොෆ්ට් සමාගමෙහි මෘදුකාංග නිෂ්පාදනයකි. මෙය වින්ඩෝස් විස්ටා සහ වින්ඩෝස් 7 යන මෙහෙයුම් පද්ධතීන්හි සාමාන්‍ය පරිදි ඇතුලත් වී සක්‍රියව පවතින අතර, වින්ඩෝස් එක්ස්පී සහ වින්ඩෝස් සර්වර් 2003 යන මෙහෙයුම් පද්ධතී සඳහා නොමිලේ අවපතනය කොට පිහිටුවා ගැනීමට අවස්තාවක් ඇත.

වින්ඩෝස් ඩිෆෙන්ඩර්


Staunings Bisættelse er en film med ukendt instruktør.

Handling
Mindehøjtideligheden i Forum og kortegekørsel gennem København, hvor tusindvis af danskere tager afsked med Thorvald Stauning.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1942

Dokumentarfilm fra Danmark
Reportagefilm fra Danmark

Staunings Bisættelse


Mikâil (; , Mikhaḗl; ; , Mīkhā'īl), Yahudilik, Hristiyanlık ve İslam'da ismi geçen dört büyük melekten biridir.

Etimoloji ve tarihçe
M.Ö. 2000'lerde Kenan panteonunda "El" ya da "İl" her şeye kadir, ezeli ve ebedi, yer ile gökteki her şeyin tek hakimi, her şeyi yaratan, yaratıcı, antlaşma yapan ahit tanrısı vs. gibi niteliklere sahip bir baştanrı idi. El tanrısı Aramiceye Eloh veya Elaha ve İbraniceye Eloah olarak geçmiş, Yeni Ahit'te "Eli" ve "Elohi" tanrı anlamında kullanılmıştır. İl veya El sonu el veya il ile biten isimlerde görülmeye devam etmektedir. Gabri-el (Kur'a'nda Cibril), Mika-el (Mikail) ile İsrail, Azrail ve İsrafil, Yişmael (İsmail), Emanuel vb. İslam öncesi Arapça yazıtlarda Hristiyanların MS 6. yüzyılda El ve Eloha kelimelerini kullandıkları bilinmektedir.

Eski Ahit'te İsrailoğulları'nın koruyucusu, birinci ve büyük reis, Yeni Ahit'te İblis'e karşı çıkan, baş melek ve göğün reisidir.

İslamda
Evrendeki doğa olaylarından görevlidir. Ucuzluk, pahalılık, kıtlık, bolluk yapmak, refah ve huzur getirmek ve her maddeyi hareket ettirmekle de görevlidir.

Muhammed Cebrâil'e;

"Ey Cebrâil! Mikâil'in güldüğünü hiç görmedim, bunun sebebi nedir?" diye sorduğunda, Cebrâil;

"Cehennem ateşinin tutuşturulduğu günden bugüne dek Mikâil gülmemiştir" diye cevap verdi. (Muînüddîn Hirevî)

Ayrıca bakınız
 İsa

Kaynakça

İslam'da dört büyük melek
Yahudilikte büyük melekler
Eski Ahit'teki kişiler
Yeni Ahit'te adı geçen kişiler
Hristiyanlıkta melekler
Mitolojik kılıç ustaları
İslam mitolojisi

Mikâil


Víkingavík er vík sem gengur inn úr Volquart Boon-strönd í Scoresby-sundi, rétt innan við Stevenson-höfða í vestri. Víkin nær frá höfðanum að Helgenæs austan við hana. Víkin og Helgenæs voru nefnd af danska landmælingamanninum Laurits Buhn í Þriggja ára leiðangrinum 1931-3.

Breiðijökull er skriðjökull sem gengur ofan í víkina frá Geikie-jökli ofan við fjöllin. Í víkinni er að finna stuðlaberg.

Scoresby-sund
Grænlenskar víkur

Víkingavík


The Dissociatives were an Australian alternative rock band consisting of Daniel Johns of Silverchair and dance producer and DJ Paul Mac (of Itch-E and Scratch-E), which formed in mid-2003. They were supported by touring members, Julian Hamilton and Kim Moyes (both from the Presets), and James Haselwood. Their first single "Somewhere Down the Barrel" (March 2004) peaked at No. 25 on the ARIA Singles Chart. The duo's debut album The Dissociatives (4 April 2004) reached No. 12 on the ARIA Albums Chart. At the ARIA Music Awards of 2004 they won two trophies; Best Cover Art for James Hackett's work on The Dissociatives and Best Video for Hackett's direction of "Somewhere Down the Barrel".

1997-2002: I Can't Believe It's not Rock

The Dissociatives' founders, Daniel Johns of Silverchair and Paul Mac of Itch-E and Scratch-E met in 1997 when Mac remixed Silverchair's track, "Freak". Later that year Mac appeared on-stage with Johns' group in Sydney as a guest DJ. In the following year Mac contributed keyboards to Silverchair's album Neon Ballroom. In 2000, during their respective bands' hiatus, Johns and Mac recorded a track at Mac's home studio in Blue Mountains. Later Mac travelled to Merewether to help Johns install an eight-track home studio, where they recorded more tracks.

I Can't Believe It's not Rock is the self-titled debut extended play of Johns and Mac's experimental project of the same name. It was released on 1 December 2000 and contains five tracks written and recorded by Johns and Mac for their own amusement. After the tracks were completed, the duo decided to issue the work. Mac later explained, "When we were making this music we never thought anybody else would ever hear it. It was just stuff we were doing for ourselves. Once it was done though we liked how it had turned out so we started talking about releasing it even though, as the name suggests, it probably isn't what people expect from either of us."

Both Johns and Mac were signed to Eleven: A Music Company, which issued, I Can't Believe It's not Rock online. It is the first release by the new label and was co-produced by Johns and Mac. The five tracks were streamed for free from their website, icantbelieveitsnotrock.com and were available for paid download. A limited number of CDs were available through Silverchair's fan club, the LAS. The group appeared in ABC-TV's drama series, Love Is a Four Letter Word (2001), as a pub band in "Episode 13" and performed material from the EP.

I Can't Believe Its not Rock

All songs written by Daniel Johns and Paul Mac.
  "Rain" – 4:47
  "Take Her Out" – 3:02
  "3" – 2:39
  "Staging a Traffic Jam" – 6:32
  "Home" – 6:48

2003-2005: The making of The Dissociatives album and hiatus

In mid-2003 Johns and Mac formed the Dissociatives as an alternative rock duo, which issued a self-titled album on 5 April 2004. They recorded basic tracks in London, and finishing them off in Sydney and Newcastle. The pair produced all the instrumental tracks and vocals themselves with Johns writing lyrics and recording them in Newcastle. Johns described its music and lyrics in the Australian edition of Rolling Stone (April 2004), "The music is, for me, a combination of excitement, happiness, rambunctiousness and viciousness, done to whimsy." "I'd add with a hint of melancholy, but it's more outweighed by joy," added Mac.

This duo's first single "Somewhere Down the Barrel" appeared ahead of the album in March 2004 and peaked at No. 25 on the ARIA Singles Chart. The album reached No. 12 on the related ARIA Albums Chart. "Young Man, Old Man (You Ain't Better Than the Rest)", its second single followed in May, which reached the ARIA top 50. A video album, Sydney Circa 2004/08, appeared in October.

At the ARIA Music Awards of 2004 they won two trophies; Best Cover Art for James Hackett's work on The Dissociatives and Best Video for Hackett's direction of "Somewhere Down the Barrel". The group were also nominated for Album of the Year, Best Group, Best Pop Release and for Johns and Mac's work as Producer of the Year. In 2005 their sole nomination was for Best Music DVD for Sydney Circa 2004/08.

The pair, in an interview on Rove Live in 2004, described the musical journey of the Dissociatives, as "definitely not a side project" and that they plan to release more music in the future. However, the band have been on hiatus since 2005 due to focussing on their main projects (Silverchair, the Presets, Johns' solo work), and have not provided plans for future recordings or performances.

Discography and appearances

Studio albums

Video albums

Extended plays

Singles

Other Appearances

 Spicks and Specks (2005); performed and produced the title music for this Australian TV show, which is a cover version of the Bee Gees' single of the same name.

Awards and nominations

ARIA Awards

The Australian Recording Industry Association Music Awards (commonly known as ARIA Music Awards or ARIA Awards) is an annual series of awards nights celebrating the Australian music industry, presented by the Australian Recording Industry Association (ARIA).

!
|-
| rowspan="6"|2004 ||rowspan="5"| The Dissociatives || Album of the Year ||  ||rowspan="6" |
|-
| Best Group ||
|-
| Best Pop Release ||
|-
| Best Cover Art ||
|-
| Daniel Johns & Paul Mac for The Dissociatives | Producer of the Year ||
|-
| James Hackett for "Somewhere Down the Barrel" || Best Video ||
|-
|2005 || Sydney Circa 2004/08 || Best Music DVD ||  ||
|-

APRA Awards

The APRA Music Awards are several award ceremonies run in Australia by Australasian Performing Right Association to recognise songwriting skills, sales and airplay performance by its members annually. Songwriter of the Year is voted by APRA's Board of Writer and Publisher Directors rewarding the songwriter who has recorded the most impressive body of work in the previous year.

|-
| 2005 || "Young Man Old Man (You Ain't Better Than the Rest)" || Song of the Year ||
|}

References

External links

ARIA Award winners
Australian pop music groups
Australian supergroups
Musical groups established in 1997

The Dissociatives


La maison Moulan est un immeuble classé situé dans le centre historique de la ville de Verviers en Belgique (province de Liège).

Localisation
Cette maison bien connue des Verviétois est située dans le centre de Verviers, au 37 de Crapaurue, artère commerciale qui relie la place du Marché à la place Verte. Elle se trouve au carrefour de Crapaurue et de la rue des Carmes.

Historique
La façade avant a été construite en 1650 alors que le pignon oriental en colombage est antérieur à cette époque. Avant 1963, l'immeuble était occupé par la quincaillerie Moulan qui a laissé son nom à la bâtisse. Devenue propriété de la ville de Verviers en 1963, la maison Moulan abrite les services des allocations et avantages sociaux pour personnes handicapées.

Description

Façade avant
La façade avant (Crapaurue) possède deux niveaux et demi et date de 1650 comme l'indique un cartouche placé au centre de la façade. Le rez-de-chaussée est réalisé en pierres calcaires équarries alors que les étages sont bâtis en brique avec les encadrements des baies en pierre calcaire. Des cordons moulurés de pierre calcaire marquent la limite entre le rez-de-chaussée et l'étage. Au centre du rez-de-chaussée, la porte d'entrée se trouve au-dessus de quatre marches en pierre calcaire. À gauche de la porte, se trouvent une baie à croisée et une à traverse et, à droite, une vitrine de la fin du  remplaçant deux baies à croisée. Au premier étage, on trouve de gauche à droite une baie à traverse puis quatre baies à croisée. La partie supérieure de la façade est percée par cinq petites baies carrées.

Pignon
Le pignon oriental (rue des Carmes) est la partie la plus ancienne du bâtiment. Il est antérieur à 1650 mais aucune date de la construction n'est connue. Il est constitué de colombages et d'un torchis enduit et peint en blanc dans lequel onze petites baies ont été percées aux étages. La partie droite de ce pignon, contemporaine à la façade avant, est réalisée en pierre calcaire et brique et possède deux baies à croisée.

Façade arrière
La façade arrière, haute de trois niveaux et demi, est bâtie en brique au cours de la seconde moitié du . Les étages sont recouverts d'ardoises et percés de six baies rectangulaires aux deux étages et deux petites baies sous la corniche .

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste du patrimoine immobilier classé de Verviers
 Maison Lambrette
 Maison du Prince (Verviers)
 Maison Fyon

Patrimoine du XVIIe siècle
Patrimoine classé à Verviers
Moulan
Bâtiment à Verviers

Maison Moulan


An Lepanthes expansa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer ngan Alexander Charles Hirtz. An Lepanthes expansa in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes expansa


Inna Braverman est une entrepreneuse et femme d'affaires israélienne. Elle est cofondatrice et PDG d' Eco Wave Power, une société d'énergie renouvelable dotée d'une technologie brevetée pour la production d'électricité propre à partir des vagues de l'océan et de la mer. Inna Braverman a créé Eco Wave Power à l'âge de 24 ans et, sous sa direction, Eco Wave Power a installé son premier réseau d'énergie houlomotrice connecté au réseau électrique à Gibraltar. Eco Wave Power est devenue la première entreprise israélienne à être cotée au Nasdaq Stockholm (symbole boursier ECOWVE).

Notes et références

Étudiant de l'université de Haïfa
Naissance en avril 1986
Personnalité israélienne du monde des affaires
Personnalité féminine israélienne
Personnalité liée aux énergies renouvelables

Inna Braverman


Dobrota Karadağ 'da sahil şehri. Kotor Belediyesi sınırları içerisindedir. 2003 nüfusu 9.000 kişidir.

Karadağ'daki şehirler
Kotor Körfezi

Dobrota


Un satelit coorbital este un satelit natural al unei planete orbitând pe o aceeași orbită cu un alt satelit al respectivei planete.

Un caz particular de satelit coorbital este acela al sateliților troieni, situați în preajma punctelor Lagrange L4 și L5 ale sistemului planetă-satelit, satelitul « central » fiind mult mai mare decât troienii săi cel puțin potrivit stării cunoștințelor actuale (așa cum planetele sunt mai mari decât asteroizii troieni care se află pe orbita lor).

Mai multe exemple sunt cunoscute în prezent în Sistemul Solar, toți situați în sistemul lui Saturn :
 Janus și Epimethea, « simpli » coorbitali ;
 Telesto (L4) și Calypso (L5), sateliți troieni pe orbita lui Tethys ;
 Helena (L4) și Pollux (L5), sateliți troieni pe orbita lui Dione.

Sateliți naturali

en:Co-orbital configuration#Co-orbital moons

Satelit coorbital


The white swamphen (Porphyrio albus), also known as the Lord Howe swamphen, Lord Howe gallinule or white gallinule, is an extinct species of rail which lived on Lord Howe Island, east of Australia. It was first encountered when the crews of British ships visited the island between 1788 and 1790, and all contemporary accounts and illustrations were produced during this time. Today, two skins exist: the holotype in the Natural History Museum of Vienna, and another in Liverpool's World Museum. Although historical confusion has existed about the provenance of the specimens and the classification and anatomy of the bird, it is now thought to have been a distinct species endemic to Lord Howe Island and most similar to the Australasian swamphen. Subfossil bones have also been discovered since.

The white swamphen was  long. Both known skins have mainly-white plumage, although the Liverpool specimen also has dispersed blue feathers. This is unlike other swamphens, but contemporary accounts indicate birds with all-white, all-blue, and mixed blue-and-white plumage. The chicks were black, becoming blue and then white as they aged. Although this has been interpreted as due to albinism, it may have been progressive greying in which feathers lose their pigment with age. The bird's bill, frontal shield and legs were red, and it had a claw (or spur) on its wing. Little was recorded about the white swamphen's behaviour. It may not have been flightless, but was probably a poor flier. This and its docility made the bird easy prey for visiting humans, who killed it with sticks. Reportedly once common, the species may have been hunted to extinction before 1834, when Lord Howe Island was settled.

Taxonomy

Lord Howe Island is a small, remote island about  east of Australia. Ships first arrived on the island in 1788, including two which supplied the British penal colony on Norfolk Island and three transport ships of the British First Fleet. When  passed the island, the ship's commander named it after First Lord of the Admiralty Richard Howe. Crews of the visiting ships captured native birds (including white swamphens), and all contemporary descriptions and depictions of the species were made between 1788 and 1790. The bird was first mentioned by the master of HMS Supply, David Blackburn, in a 1788 letter to a friend. Other accounts and illustrations were produced by Arthur Bowes Smyth, the fleet's naval officer and surgeon, who drew the first known illustration of the species; Arthur Phillip, governor of New South Wales; and George Raper, midshipman of . Secondhand accounts also exist, and at least ten contemporary illustrations are known. The accounts indicate that the population varied, and individual bird plumage was white, blue, or mixed blue-and-white.

In 1790, the white swamphen was scientifically described and named by the surgeon John White in a book about his time in New South Wales. He named the bird Fulica alba, the specific name being derived from the Latin word for white (albus). White found the bird most similar to the western swamphen (Porphyrio porphyrio, then in the genus Fulica). Although he apparently never visited Lord Howe Island, White may have questioned sailors and based some of his description on earlier accounts. He said he had described a skin at the Leverian Museum, and his book included an illustration of the specimen by the artist Sarah Stone. It is uncertain when (and how) the specimen arrived at the museum. This skin, the holotype specimen of the species, was purchased by the Natural History Museum of Vienna in 1806 and is catalogued as specimen NMW 50.761. The naturalist John Latham listed the bird as Gallinula alba in a later 1790 work, and wrote that it may have been a variety of purple swamphen (or "gallinule").

One other white swamphen specimen is in Liverpool's World Museum, where it is catalogued as specimen NML-VZ D3213. Obtained by the naturalist Sir Joseph Banks, it later entered the collection of the traveller William Bullock and was purchased by Lord Stanley; Stanley's son donated it to Liverpool's public museums in 1850. Although White said that the first specimen was obtained from Lord Howe Island, the provenance of the second has been unclear; it was originally said to have come from New Zealand, resulting in taxonomic confusion. Phillip wrote that the bird could also be found on Norfolk Island and elsewhere, but Latham said it could be found only on Norfolk Island. When the first specimen was sold by the Leverian Museum, it was listed as coming from New Holland (which Australia was called at the time)—perhaps because it was sent from Sydney. A note by the naturalist Edgar Leopold Layard on a contemporary illustration of the bird by Captain John Hunter inaccurately stated that it only lived on Ball's Pyramid, an islet off Lord Howe Island.

The Zoologist Coenraad Jacob Temminck assigned the white swamphen to the swamphen genus Porphyrio as P. albus in 1820, and the zoologist George Robert Gray considered it an albino variety of the Australasian swamphen (P. melanotus) as P. m. varius alba in 1844. The belief that the bird was simply an albino was held by several later writers, and many failed to notice that White cited Lord Howe Island as the origin of the Vienna specimen. In 1860 and 1873, the ornithologist August von Pelzeln said that the Vienna specimen had come from Norfolk Island, and assigned the species to the genus Notornis as N. alba; the takahē (P. hochstetteri) of New Zealand was also placed in that genus at the time. In 1873, the naturalist Osbert Salvin agreed that the Lord Howe Island bird was similar to the takahē, although he had apparently never seen the Vienna specimen, basing his conclusion on a drawing provided by von Pelzeln. Salvin included a takahē-like illustration of the Vienna specimen by the artist John Gerrard Keulemans, based on von Pelzeln's drawing, in his article.

In 1875, the ornithologist George Dawson Rowley noted differences between the Vienna and Liverpool specimens and named a new species based on the latter: P. stanleyi, named after Lord Stanley. He believed that the Liverpool specimen was a juvenile from Lord Howe Island or New Zealand, and continued to believe that the Vienna specimen was from Norfolk Island. Despite naming the new species, Rowley considered the possibility that P. stanleyi was an albino Australasian swamphen and considered the Vienna bird more similar to the takahē. In 1901, the ornithologist Henry Ogg Forbes had the Liverpool specimen dismounted so he could examine it for damage. Forbes found it similar enough to the Vienna specimen to belong to the same species, N. alba. The zoologist Walter Rothschild considered the two species distinct from each other in 1907, but placed them both in the genus Notornis. Rothschild thought that the image published by Phillip in 1789 depicted N. stanleyi from Lord Howe Island, and the image published by White in 1790 showed N. alba from Norfolk Island. He disagreed that the specimens were albinos, thinking instead that they were evolving into a white species. Rothschild published an illustration of N. alba by Keulemans where it is similar to a takahē, inaccurately showing it with dark primary feathers, although the Vienna specimen on which it was based is all white. In 1910, the ornithologist Tom Iredale demonstrated that there was no proof of the white swamphen existing anywhere but on Lord Howe Island and noted that early visitors to Norfolk Island (such as Captain James Cook and Lieutenant Philip Gidley King) did not mention the bird. In 1913, after examining the Vienna specimen, Iredale concluded that the bird belonged in the genus Porphyrio and did not resemble the takahē.

In 1928, the ornithologist Gregory Mathews discussed a 1790 painting by Raper which he thought differed enough from P. albus in proportions and colouration that he named a new species based on it: P. raperi. Mathews also considered P. albus distinct enough to warrant a new genus, Kentrophorina, due to having a claw (or spur) on one wing. In 1936, he conceded that P. raperi was a synonym of P. albus. The ornithologist Keith Alfred Hindwood agreed that the bird was an albino P. melanotus in 1932, and pointed out that the naturalists Johann Reinhold Forster and Georg Forster (his son) did not record the bird when Cook's ship visited Norfolk Island in 1774. In 1940, Hindwood found the white swamphen so closely related to the Australasian swamphen that he considered them subspecies of the same species: P. albus albus and P. albus melanotus (since albus is the older name). Hindwood suggested that the population on Lord Howe Island was white; blue Australasian swamphens occasionally arrived (stragglers from elsewhere have been found on the island) and bred with the white birds, accounting for the blue and partially-blue individuals in the old accounts. He also pointed out that Australasian swamphens are prone to white feathering. In 1941, the biologist Ernst Mayr proposed that the white swamphen was a partially-albinistic population of Australasian swamphens. Mayr suggested that the blue swamphens remaining on Lord Howe Island were not stragglers, but had survived because they were less conspicuous than the white ones. In 1967, the ornithologist James Greenway also considered the white swamphen a subspecies (with P. stanleyi a synonym) and considered the white individuals albinos. He suggested that the similarities between the wing feathers of the white swamphen and the takahē were due to parallel evolution in two isolated populations of reluctant fliers.

The ornithologist Sidney Dillon Ripley found the white swamphen to be intermediate between the takahē and the purple swamphen in 1977, based on patterns of the leg-scutes, and reported that X-rays of bones also showed similarities with the takahē. He considered only the Vienna specimen to be a white swamphen, whereas he considered the Liverpool specimen to be an albino Australasian swamphen (listing P. stanleyi  as a junior synonym of that bird) from New Zealand. In 1991, the ornithologist Ian Hutton reported subfossil bones of the white swamphen. Hutton agreed that the birds described as having white-and-blue feathers were hybrids between the white swamphen and the Australasian swamphen, an idea also considered by the ornithologists Barry Taylor and Ber van Perlo in 2000. In 2000, the writer Errol Fuller said that since swamphens are widespread colonists, it would be expected that populations would evolve similarly to the takahē when they found refuges without mammals (losing flight and becoming bulkier with stouter legs, for example); this was the case with the white swamphen. Fuller suggested that they could be called "white takahēs", which had been alluded to earlier; the white birds may have been a colour morph of the population, or the blue birds may have been Australasian swamphens which associated with the white birds.

In 2015, the biologists Juan C. Garcia-R. and Steve A. Trewick analysed the DNA of the purple swamphens. They found that the white swamphen was most closely related to the Philippine swamphen (P. pulverulentus), and the black-backed swamphen (P. indicus) more closely related to both than to other species in its region. Garcia-R. and Trewick used DNA from the Vienna specimen, but were unable to obtain usable DNA from the Liverpool specimen. They suggested that the white swamphen may have descended from a few migrant Philippine swamphens during the late Pleistocene (about 500,000 years ago), dispersing over other islands. This indicates a complex history, since their lineages are not recorded on the islands between them; according to the biologists, such results (based on ancient DNA sources) should be treated with caution. Although many purple swamphen taxa had been considered subspecies of the species P. porphyrio, they considered this a paraphyletic (unnatural) grouping since they found different species to group among the subspecies. The cladogram below shows the phylogenetic position of the white swamphen according to the 2015 study:

The ornithologists Hein van Grouw and Julian P. Hume concluded in 2016 that many of the old accounts had errors in the bird's provenance, that it was endemic to Lord Howe Island, and suggested when the specimens were collected (between March and May 1788) and under which circumstances they arrived in England. They concluded that the white swamphen was a valid species which changed colouration with age, after reconstructing the colouration of juvenile birds before turning white (which was distinct from other swamphens). Van Grouw and Hume found the white swamphen anatomically more similar to the Australasian swamphen than the Philippine swamphen, and suggested that studies with more-complete data sets than the earlier DNA might yield different results. Due to their anatomical similarities, geographic proximity and the recolonisation of Lord Howe and Norfolk Island by Australasian swamphens, they found it likely that the white swamphen was descended from Australasian swamphens.

In 2021, Hume and colleagues reported the results of their palaeontological reconnaissance of Lord Howe Island, which included the discovery of subfossil white swamphen bones. A complete pelvis and representatives of most limb bones were found in the dunes of Blinky Beach (situated at the end of an airport runway), and the authors stated these would provide new insight into the morphology and behaviour of the species.

Description

The length of the white swamphen has been given as 36 cm (14 in) and 55 cm (22 in), making it similar to the Australasian swamphen in size. Its wings were proportionally the shortest of all swamphens. The wing of the Vienna specimen is  mm long, the tail is , the culmen with its frontal shield (the fleshy plate on the head) is , the tarsus is , and the middle toe is  long. The wing of the Liverpool specimen is  long, the tarsus is  and the middle toe is . Its tail and beak are damaged, and cannot be reliably measured. The white swamphen differed from most other swamphens (except the Australasian swamphen) in having a short middle toe; it is the same length as the tarsus, or longer, in other species. The white swamphen's tail was also the shortest. Both specimens have a claw (or spur) on their wings; it is longer and more discernible in the Vienna specimen, and sharp and buried in the feathers of the Liverpool specimen. This feature is variable among other kinds of swamphen. The softness of the rectrices (tail feathers) and the lengths of the secondary and wing covert feathers relative to the primary feathers appear to have been intermediate between those of the purple swamphen and the takahē.

Although the known skins are mostly white, contemporary illustrations depict some blue individuals; others had a mixture of white and blue feathers. Their legs were red or yellow, but the latter colour may be present only on dried specimens. The bill and frontal shield were red, and the iris was red or brown. According to notes written on an illustration by an unknown artist (in the collection of the artist Thomas Watling, inaccurately dated 1792), the chicks were black and became bluish-grey and then white as they matured. The Vienna specimen is pure white, but the Liverpool specimen has yellowish reflections on its neck and breast, blackish-blue feathers speckled on the head (concentrated near the upper surface of the shield) and neck, blue feathers on the breast, and purplish-blue feathers on the shoulders, back, scapular, and lesser covert feathers. Some of the rectrices (tail feathers) are purplish-brown, and some of the scapular feathers and those on the mid-back are sooty-brown at the base and sooty-blue further up. The central rectrices are sooty-brown and bluish. This colouration indicates that the Liverpool specimen was a younger bird than the Vienna specimen, and the latter had reached the final stage of maturity. Since the Liverpool specimen preserves some of its original colour, van Grouw, and Hume were able to reconstruct its natural colouration before becoming white. It differed from other swamphens in having blackish-blue lores, forehead, crown, nape, and hind neck; purple-blue mantle, back, and wings; a darker rump and upper-tail covert feathers; and dark greyish-blue underparts.

Phillip gave a detailed description in 1789, possibly based on a live bird he received in Sydney:

Condition of the specimens
The Vienna specimen is today a study skin with its legs outstretched (not a taxidermy mount), but van Grouw and Hume suggested that Stone's 1790 illustration showed its original mounted pose. It is in good condition; although the legs are faded to a pale orange-brown, they were probably reddish in the living bird. It has no yellowish or purple feathers, contradicting Rothschild's observation. Forbes suggested that the Liverpool specimen was "remade" and mounted after Stone's illustration, though its present pose is dissimilar. Keulemans's illustration of the mount shows the present pose, so Forbes was either incorrect or a new pose was based on Keulemans's image. The Liverpool specimen is in good condition, although it has lost some feathers from its head and neck. The bill is broken, and its rhamphotheca (the keratinous covering of the bill) is missing; the underlying bone was painted red to simulate an undamaged bill, which has caused some confusion. The legs have also been painted red, and there is no indication of their original colouration. The reason only white specimens are known today may be collecting bias; unusually-coloured specimens are more likely to be collected than normally-coloured ones.

Behaviour and ecology

The white swamphen inhabited wooded lowland areas in wetlands. Nothing was recorded about its social and reproductive behaviour and its nest, eggs and call were never described. Presumably it did not migrate. Blackburn's 1788 account is the only one that mentions the diet of this bird:

Some contemporary accounts indicated that the bird was flightless. Rowley considered the Liverpool specimen (representing the separate species P. stanleyi) capable of flight, due to its longer wings; Rothschild believed that both were flightless, although he was inconsistent about whether their wings were the same length. Van Grouw and Hume found that both specimens showed evidence of an increased terrestrial lifestyle (including decreased wing length, more robust feet and short toes), and were in the process of becoming flightless. Although it may still have been capable of flight, it was behaviourally flightless, similar to other island birds, such as some parrots. Though the white swamphen was similar in size to the Australasian swamphen, it had proportionally shorter wings and therefore a higher wing load – perhaps the highest of all swamphens. Upon the discovery of subfossil pelvic and limb bones in 2021, Hume and colleagues preliminarily stated that these bones were much more robust in the white swamphen than in the volant Australasian swamphen, a trait common in flightless rails.

Van Grouw and Hume pointed out that a white colour aberration in birds is rarely caused by albinism (which is less common than formerly believed), but by leucism or progressive greying – a phenomenon van Grouw described in 2012 and 2013. These conditions produce white feathers due to the absence of cells which produce the pigment melanin. Leucism is inherited, and the white feathering is present in juveniles and does not change with age; progressive greying causes normally-coloured juveniles to lose pigment-producing cells with age, and they become white as they moult. Since contemporary accounts indicate that the white swamphen turned from black to bluish-grey and then white, Van Grouw and Hume concluded that it underwent inheritable progressive greying. Progressive greying is a common cause of white feathers in many types of birds (including rails), although such specimens have sometimes been inaccurately referred to as albinos. The condition does not affect carotenoid pigments (red and yellow), and the bill and legs of the white swamphens retained their colouration. The large number of white individuals on Lord Howe Island may be due to its small founding population, which would have facilitated the spread of inheritable progressive greying.

Extinction

Although the white swamphen was considered common during the late 18th century, it appears to have disappeared quickly; the period from the island's discovery to the last mention of living birds is only two years (1788–90). It had probably vanished by 1834, when Lord Howe Island was first settled, or during the following decade. Whalers and sealers had used the island for supplies, and may have hunted the bird to extinction. Habitat destruction probably did not play a role, and animal predators (such as rats and cats) arrived later. Several contemporary accounts stress the ease with which the island's birds were hunted, and the large number which could be taken to provision ships. In 1789, White described how the white swamphen could be caught:

The fact that they could be killed with sticks may have been due to their poor flying ability, which would have made them vulnerable to human predation. With no natural enemies on the island, they were tame and curious. The physician John Foulis conducted a mid-1840s ornithological survey on the island but did not mention the bird, so it was almost certainly extinct by that time. In 1909, the writer Arthur Francis Basset Hull expressed hope that the bird still survived in unexplored mountains.

Eight types of bird have become extinct due to human interference since Lord Howe Island was discovered, including the Lord Howe pigeon (Columba vitiensis godmanae), the Lord Howe parakeet (Cyanoramphus subflavescens), the Lord Howe gerygone (Gerygone insularis), the Lord Howe fantail (Rhipidura fuliginosa cervina), the Lord Howe thrush (Turdus poliocephalus vinitinctus), the robust white-eye (Zosterops strenuus) and the Lord Howe starling (Aplonis fusca hulliana). The extinction of so many native birds is similar to extinctions on several other islands, such as the Mascarenes.

See also
 List of recently extinct bird species

References

External links

 BOC; Birds of Lord Howe Island by Julian Hume – presentation of Lord Howe Island birds by Julian Hume, including the white swamphen.

white swamphen
Extinct birds of Lord Howe Island
Extinct flightless birds
Bird extinctions since 1500
white swamphen
Taxa named by John White (surgeon)

White swamphen


Kamtakker er trappelignende afslutninger på trekantede gavle: På toppen af en endemur bliver mursten eller sten stablet i trin som dekoration.

Tidlige eksempler på kamtakker findes fra 1400-tallet i Danmark, England, Letland, Litauen, Schweiz, Sverige og Tyskland.
Flere danske middelalderkirker har kamtakker.

I Skotland har kamtakker været brugt i 1500-tallet. Eksempler ses på Muchalls Castle, Monboddo House og Stonehaven Tolbooth, der alle er sene 1500- eller 1600-tals bygninger. Fra 1800-tallet findes eksempler fra Nordamerika, og kamtakker blev også anvendt i nyrenæssance og hollandsk koloniarkitektur.

Referencer

Bygningsdele

Kamtakker


Oldendorf er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Itzehoe-Land under Kreis Steinburg. Kreis Steinburg ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Oldendorf ligger fem kilometer nordvest for Itzehoe. Vandløbene Bekau og Ottenbütteler Mühlenbach afgrænser kommunen mod vest og nord , og mod syd danner Bundesstraße B5 en del af kommunegrænsen.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Steinburg

Oldendorf (Holsten)


An Polytrias indica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Maarten Willem Houttuyn, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jan Frederik Veldkamp. An Polytrias indica in nahilalakip ha genus nga Polytrias, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Polytrias

Polytrias indica


A Casa do Governador, residência oficial do Governador do Espírito Santo está em funcionamento dede 1929 no bairro da Praia da Costa que fica na cidade de Vila Velha. A casa é tombada pelo governo municipal de Vila Velha.

História
A Residência Oficial foi construída em 1924, pelo Interventor do Estado, Doutor João Punaro Bley, que desapropriou o loteamento onde antes havia a "Fazenda da Costa", criada em 1535 nos primórdios da Capitania Hereditária do Espírito Santo pelo donatário Vasco Fernandes Coutinho.

Construções de Vila Velha
Residências oficiais do Brasil
Governo do Espírito Santo

Casa do Governador


Die Anta do Paço das Vinhas (auch Anta do Paço da Vinha oder Anta 1 da Herdade do Paço das Vinhas) ist eine Megalithanlage im südlichen Portugal. Mit ihrer polygonalen Kammer und dem mit 9,3 m ungewöhnlich lang erhaltenen Gang aus 13 stehenden Tragsteinen ist sie ein eindrucksvolles Denkmal in einer guten Verfassung, das bereits im 19. Jahrhundert von E. Cartailhac untersucht und 1910 unter Schutz gestellt wurde. Anta oder Dolmen ist die portugiesische Bezeichnung für etwa 5000 Megalithanlagen, die während des Neolithikums im Westen der Iberischen Halbinsel von den Nachfolgern der Cardial- oder Impressokultur errichtet wurden.

Die Anta liegt an der Straße nach Canaviais, nördlich von Évora im Alentejo. Sie ist im "Roteiro megalitico" der Stadtverwaltung Évora unter "Azaruja-Tour No. 15" aufgeführt. Die Breitkammer aus sieben Tragsteinen mit einer Grundfläche von 4,4 × 3,1 m mit erhaltenem Deckstein auf dem sich viele Schälchen befinden, ist etwa zwei Meter hoch.

Siehe auch
 Megalithen im Distrikt Évora

Literatur
 Ana Palma dos Santos: Monumentos megalíticos do Alto Alentejo. Lissabon 1994, ISBN 972-918416-X.
 Thomas G. Schattner (Hrsg.): Archäologischer Wegweiser durch Portugal (= Kulturgeschichte der Antiken Welt. Bd. 74). Philipp von Zabern, Mainz 1998, ISBN 3-8053-2313-1 S. 163

Weblinks
 Kurzbeschreibung (portugiesisch) und Bild

Paco das Vinhas
Geographie (Alentejo)
Paco das Vinhas

Anta do Paço das Vinhas


Doğu Timor bayrağı ya da Timor-Leste bayrağı, Doğu Timor devletinin resmi  bayrağı. 2002'den beri kullanımdadır.

Anayasada "Ulusal bayrak dikdörtgendir ve tabanları üst üste binen iki ikizkenar üçgenden oluşur . Bir üçgen siyahtır ve yüksekliği, yüksekliği bayrağın yarısına eşit olan sarı üçgenin üst üste binen uzunluğunun üçte birine eşittir. Bayrağın uzunluğu Siyah üçgenin ortasında beş uçlu beyaz bir yıldız, yani yol gösteren ışık vardır. Beyaz yıldızın bir ucu bayrağın sol tarafına dönüktür. bayrak kırmızıdır." şeklinde tanımlanır.

Bugün, Doğu Timor Demokratik Cumhuriyeti'nin 2002 tarihli yeni Anayasasında hem renkler hem de anlamları belirtilmiştir (Bölüm I, Kısım 15):

Siyah , üstesinden gelinmesi gereken Bilmesinlerciliği sembolize eder.
Sarı, ülkenin zenginliğini temsil eder.
Kırmızı, ulusal kurtuluş mücadelesini sembolize eder.
Beyaz yıldız veya "yol gösteren ışık" barışı temsil etmek için beyazdır.

Tarihi bayraklar

Ayrıca bakınız
 Doğu Timor arması

Kaynakça
https://www.fotw.info/flags/tl.html

Ulusal bayraklar
Bayrak
Asya bayrakları

Doğu Timor bayrağı


الزبيدية  بلدة عراقية في محافظة واسط وسط العراق تقع على مجرى نهر دجلة.سميت بهذه الاسم نسبه الى عرب زبيد وتوجد في الصويره أسسها امير زبيد شفلح العبدالله الزبيدي
المصدر:كتاب تاريخ الكوت

هي بلدة عراقية في محافظة واسط، تقع على نهر دجلة(100كم جنوب بغداد،و 80 كم شمال الكوت)......

مدن العراق

الزبيدية


Jón murtur Snorrason (1203 – 21 de enero de 1231) era hijo del famoso escaldo e historiador islandés Snorri Sturluson y Herdís Bessadóttir (1180 - 1233). Pertenecía al clan de los Sturlungar y su apodo se refiere a que de niño tenía la constitución pequeña (murtur).

Cuando Jón tenía 17 años, su padre le envió a Noruega como rehén por la paz entre los comerciantes de Bergen e Islandia y estuvo en el país nórdico durante tres años; a su regreso su padre lo puso de fiduciario en varios negocios familiares.

Jón quería casarse con Helga, hija de Sæmundur Jónsson de Oddi, y pidió a su padre el dinero. Así volvió muy contento a Noruega en lugar de su padre para solventar sus asuntos y a finales de 1229 estuvo al servicio del jarl Skule Bårdsson donde fue bien recibido y se convirtió de nuevo en prenda, como garantía de la deuda de Snorri.

En Bergen, compartió habitación con Gissur Þorvaldsson, rival de los Sturlungar y un escaldo llamado Óláfr Leggsson (el poeta negro) que era un hombre del jarl Gissur porque el dinero parecía que escaseaba mucho. Una noche a mediados de enero, estando borrachos hubo un altercado debido a los turnos de dormir en la cama, pues no había espacio para todos. Óláfr Leggsson le asestó un golpe en la cabeza a Jón con un palo mientras Gissur lo sujetaba y huyó. Al principio la herida parecía que no era nada, tomó un baño y luego Jón se puso a beber, pero la situación se complicó y murió. Cuando Gissur regresó a Islandia al verano siguiente, prestó juramento a Snorri, y dijo que no había tenido nada que ver con el homicidio perpetrado por el escaldo.

Referencias

Bibliografía
 Björn Þorsteinsson: Íslensk miðaldasaga, 2. útg., Sögufélagið, Rvk. 1980.
 Byock, Jesse L.: Medieval Iceland: Society, Sagas, and Power, University of California Press, USA 1990.
 Gunnar Karlsson: "Frá þjóðveldi til konungsríkis", Saga Íslands II, ed. Sigurður Líndal, Hið íslenzka bókmenntafélag, Sögufélagið, Reykjavík 1975.
 "Goðar og bændur", s. 5-57, Saga X, Sögufélagið, Reykjavík 1972.
 Vísindavefurinn: Hvað var Sturlungaöld?

Sturlungaöld
Saga Sturlunga
Sturlungar

Jón murtur Snorrason


Nicolas Redonnet, dit Nicolas Waldorf, né le  à Paris, est un coiffeur, influenceur, candidat de téléréalité et animateur de télévision français. Il participe à l'émission Incroyables transformations.

À Paris, il est propriétaire du restaurant Kokotte, cofondateur du magasin Vadrouille Shop, et du salon de coiffure Nicolas Waldorf Paris dans le .

Il est candidat d'émission de téléréalité sur la chaîne M6 : en 2015, il participe à l'émission Cinq salons qui décoiffent où il remporte la finale. Fin 2018, il participe au show Vous avez un colis sur 6ter également sur M6.

Ces deux émissions lui permettent d'accéder au casting dIncroyables transformations, programme de relooking en 2019, avec Charla Carter et Léa Djadja.

Biographie

Jeunesse et études
Nicolas Waldorf naît dans le  de Paris en 1986, et grandit entre Paris et Pau.

Issu d'une fratrie de quadruplés, Nicolas Waldorf est proche de ses frères et sœurs. Sa mère, d'origine vietnamienne, est infirmière, et lui transmet beaucoup d'amour.

Se destinant au droit, il tombe amoureux de son coiffeur: il suit un CAP coiffure et ouvre un salon de coiffure (2014).

Pour se démarquer, son salon devient un concept store: cours de yoga, expositions photos et une petite librairie qui reverse ses bénéfices à une association.

Télévision
Il apparaît à la télévision française le  dans l'émission Cinq salons qui décoiffent sur M6 à .

Fin 2018, il participe à Vous avez un colis sur M6,  avec son ex-copain Akan. Le but de l'émission est de faire découvrir aux participants des objets facilitant le quotidien des familles.

Le , Incroyables transformations : Nicolas Waldorf relooke des candidates inconnues. Nous y retrouvons dans la saison 1 Emilie Nef Naf ou encore Nathalie Andréani.

En 2021, Nicolas Waldorf apparaît sur deux programmes différents : Caméra Canapé qui ne restera qu'une semaine à l'écran, remplacé par la 5e saison de Incroyables transformations.

Émissions
 2015 : Cinq salons qui décoiffent, sur M6
 2018 : Vous avez un colis, sur M6 et 6ter
 2019-2022 : Incroyables transformations, sur M6
 2021 : Caméra canapé sur M6
 2023 : Saison 6 du  Meilleur Pâtissier, spécial célébrités sur Gulli : candidat
 2023 : Fort Boyard sur  France 2 : candidat
 2023 : Les Grosses Têtes

Notes et références

Liens externes

Coiffeur français
Animateur français de télévision
Naissance en juin 1986
Naissance à Paris

Nicolas Waldorf


La gare d'Autre-Église est une halte ferroviaire belge fermée de la ligne 147, de Tamines à Landen, située à Autre-Église, section de la commune de Ramillies, dans la province du Brabant wallon en Région wallonne.

Elle est mise en service en 1887 par les Chemins de fer de l'État belge et ferme en 1961.

Situation ferroviaire
La gare d'Autre-Église se trouvait au point kilométrique (PK) 27,5 de la ligne 147, de Tamines à Landen, via Fleurus et Gembloux entre les gares de Ramillies et de Jauche.

Histoire
Le point d'arrêt d'Autre-Église, réservé aux voyageurs, entre en service le . Elle devient une halte en 1895. Elle se situe sur la section de Fleurus à Landen, via Gembloux, en service depuis 1865.

Le , les trains de voyageurs sont supprimés entre Fleurus et Landen et le service des marchandises à Autre-Église prend fin début 1963. La ligne abandonnée est démontée en 1988.

Patrimoine ferroviaire
Reconverti en habitation, le  appartient au plan type 1893 et possède des points communs avec celui de la gare de Petit-Rosière. Sa façade en briques rouges et brunes s'orne d'arcs de décharge au-dessus des portes et fenêtres en complément des linteaux de pierre. L'aile dévolue à l'accueil des voyageurs et petites marchandises se trouve à gauche et possède quatre travées (dont deux manquantes côté rue et une petite fenêtre côté quai là où se trouvait l'ancien local des colis). Comme à Petit-Rosière, les murs transversaux du corps central sont percés d'une fenêtre à arc en plein cintre au pignon.

Un restaurant-brasserie avec salle pour les réceptions baptisé La ligne 147 a été créé au rez-de-chaussée avec plusieurs extensions modernes.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste de gares en Belgique
 Ligne 147 (Infrabel)

Liens externes

Transport à Ramillies
Gare fermée dans la province du Brabant wallon
Ligne 147 (Infrabel)
Gare mise en service en 1887

Gare d'Autre-Église


Die Kanadische Badmintonmeisterschaft 1935 fand Anfang März 1935 in Ottawa statt.

Finalresultate

Literatur
 The Montreal Gazette, 11. März 1935, S. 16.

1935
Badminton 1935
Badmintonwettbewerb in Ottawa

Kanadische Badmintonmeisterschaft 1935


En estadística descriptiva, un decil es cualquiera de los nueve valores que dividen a un grupo de datos ordenados en diez partes iguales, de manera que cada parte representa 1/10 de la muestra o población. Un decil es una de las posibles formas de un cuantil; otras incluyen el cuartil y el percentil.

Cálculo de los deciles
Los deciles se calculan como si fueran 10 cuantiles, de manera que:
 El primer decil separe el juego de datos entre el 10% de los valores inferiores, y el resto de los datos.
 Y el noveno decil separe los datos entre el 90% de los valores inferiores y el 10% de los valores superiores.
El decil, al igual que otros cuantiles, tiene un porcentaje asignado al dividir la población en 10 partes iguales, a diferencia del percentil que lo hace en 100 partes iguales.

El término decil también se usa para designar cada uno de los diez grupos de valores (de la  población o de una muestra) y también, a los diez intervalos que contienen el mismo número de datos: el decil enésimo, es el intervalo entre el decil número 1 (n-1) y el decil número n (desde n=1 hasta n=10).

Véase también
 Diagrama de caja
 Cuantil
 Cuartil
 Estadística
 Histograma

Enlaces externos
 Lexicon of mathematics
 Estadística descriptiva (monografía)
 El concepto de percentil
 Percentiles
 Portail: Probabilités et statistiques

Estadística

de:Quantil#Dezil
ru:Квантиль#Дециль

Decil (estadística)


Friedrich Koncilia (født 25. februar 1948) er en østrigsk fodboldspiller.

Østrigs fodboldlandshold

|-
|1970||3||0
|-
|1971||0||0
|-
|1972||1||0
|-
|1973||5||0
|-
|1974||1||0
|-
|1975||7||0
|-
|1976||8||0
|-
|1977||8||0
|-
|1978||11||0
|-
|1979||8||0
|-
|1980||4||0
|-
|1981||3||0
|-
|1982||9||0
|-
|1983||6||0
|-
|1984||7||0
|-
|1985||4||0
|-
!Total||85||0
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Østrig
Personer fra Klagenfurt
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1978
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1982

Friedrich Koncilia


Ortaköy, Boğaziçi'nin Avrupa yakasında, Beşiktaş ilçesine bağlı mahalle ve semt. Ortaköy ve Mecidiye mahallelerinden oluşan Ortaköy semti, sahile açılan vadi boyunca yamaçlara kurulmuş bir yerleşmedir. Kuruçeşme, Ulus, Levazım, Balmumcu ve Yıldız mahalleriyle çevrili olan semtin kuzey sınırı Defterdarburnu'dur. Ortaköy Camii semtin sembolüdür.

Geçmişi
Antik çağda adının Arkheion (Argion) olduğu söylenen Ortaköy'ün, Bizans dönemindeki adı "Ayios Fokas"'tır. Semt, adını Bizans İmparatoru I. Basileios (hükümdarlığı 867-886) tarafından burada yaptırılan Ayios Fokas Manastırı'ndan almıştır.

Bizans İmparatoru VI. Leon'un (hükümdarlığı 886-912) sevgilisi Zoe ile buluştuğu Damianu Sarayı'nın Ortaköy'de olduğu; Damianu mevkiine adını veren manastırın ise, İmparator Teofilos (hükümdarlığı 829-842) ve III. Mihail (hükümdarlığı 842-867) zamanlarında devletin ileri gelenlerinden olan Damianos tarafından 9. yüzyılda yaptırıldığı ileri sürülür.

Bugünkü Ortaköy'ün, büyük Ayios Fokas Manastırı'nın bulunduğu yer olduğu anlaşılmaktadır. Rumların aynı azize ithaf edilmiş bugünkü küçük Ayios Fokas Kilisesi de Ayios Fokas adındadır. Ayios Fokas Manastırı'nın yeri bulunamamıştır. Bu manastırın yakınında 9. yüzyılda Ermeni asıllı Ortodoks patriği VII. İoannis (patrikliği 832-842) veya kardeşi Arsabarios'un (Arşavir) muhteşem bir sarayının olduğu, bu yüzden semtin Arsebera (veya Arsaberu) olarak da ün kazandığı yazılır. Sarayda gizli ayinler ve ahlaka aykırı eğlenceler yapıldığı yolunda dedikodular çıktığı için İmparator I. Basileios tarafından satın alınarak 150 rahiplik bir manastır haline getirilmiştir. Bu manastırın varlığı (Meryem Ana) Bizans'ın son yıllarına kadar devam etmiştir.

Türklerin Ortaköy'e yerleşmesi Kanuni Sultan Süleyman döneminde (hükümdarlığı 1520-1566) olmuştur. Aynı yıllarda Sadrazam Kara Ahmed Paşa'nın (ö. 1556) kethüdası Hüsrev Kethüda tarafından Mimar Sinan'a bir hamam (Ortaköy Hüsrev Kethüdâ Hamamı) yaptırılmıştır. Ortaköy Deresi vadisinin iki yamacına, 16. yüzyılda Türklerin yoğun olarak yerleştikleri görülür.

17. yüzyılın ortasında dere içinde bir Müslüman mahallesi, kıyıda ise yalılar vardı. Bu yalıların hiçbiri günümüze kadar gelememiştir. Bunun başlıca sebebi, Abdülaziz tarafından 1871'de yaptırılan yeni Çırağan Sarayı'dır. Beşiktaş Mevlevîhanesi ve Ortaköy'e kadar uzanan yalılar ortadan kaldırılarak elde edilen uzun ve geniş alan Çırağan Sarayı'nın inşaatına ayrılmıştır. Ortaköy İskelesi ile Defterdarburnu arasında kalan şeritte Mehmed Kethüda Çeşmesi, Ortaköy Camii, sıbyan mektebi ve sahilin gerisinde Rum, Ermeni ve Yahudi esnafların evleri; daha sonra Ortaköy Camii ile Neşetâbâd Sahilsarayı, Esma Sultan Sahilsarayı, Naime Sultan Yalısı, Hatice Sultan Sahilsarayı, Fatma Sultan, Zekiye Sultan yalıları sıralanırdı. Defterdar İbrahim Paşa Camii 17. yüzyıla ait bir yapıdır.

Ortaköy Meydanı ve çevresi 1989 ile 1992 yılları arasında Beşiktaş Belediyesi tarafından başlatılan proje çalışmaları ile yeniden düzenlenerek bugünkü görünümünü almıştır.

Ortaköy, tarihi kültürel yapısıyla özellikle 1990'lı yıllardan itibaren, gerek İstanbulluların gerekse yabancıların geniş bir ilgi odağı haline gelmiştir. Semtin ve özellikle meydanın İstanbul'un ilgi odağı haline gelmesindeki diğer bir etken de, üç dini temsil eden üç anıtsal yapının (Ortaköy Camii, Ayios Fokas Kilisesi, Etz Ahayim Sinagogu) birbirine yakın olmasıdır. Bunlar, çevredeki özgün yapı gruplarıyla tutarlı bir bütünlük ve uyum içindedirler. Bu üç kültürün bir arada yaşadığı ortamı yeniden eski özellikleriyle ortaya çıkarmak amacıyla kapsamlı bir proje yapılmış, 1990'lı yılların başındaki düzenleme çalışmaları sonuçlandırılmıştır. İlk etapta Ortaköy'ün yeterli olmayan altyapı şebekesi yeniden yapılmıştır. Ortaköy Meydanı çevresindeki dar organik sokak dokusu; yapılarda bahçe olmaması; cumba ve cephe uyumları çevrenin görünümünü değişik kılmaktadır. Evler sosyal yapıdan da kaynaklanan bir farklılık göstermektedir. Yapılan çalışmada bu organik sokak dokusunun, iki veya üç katlı cumbalı dar düşer dikdörtgen pencereli özgün Ortaköy mimarisinin sürekliliğinin sağlanması amaçlanmıştır.

Meydan ve çevresi, kahveler, gece kulüpleri, barlar, lokantalar, sanat atölyeleri, antika ve hediyelik eşya dükkânları ve haftasonları açılan elişi ve sanat (entel) pazarıyla, gece gündüz canlı bir buluşma merkezidir. Kumpirciler, wafflecılar ve gözlemeciler de Ortaköy'e has mekanlardır.

Bununla birlikte hem sahilyolu, hem Barbaros Bulvarı'na uzanan Palanga Caddesi, hem Dereboyu Caddesi, hem de Ulus'a çıkan Portakal Yokuşu gibi önemli ulaşım akslarının kesişim noktası olduğu için ziyaretçi yoğunluğunun arttığı zamanlarda hem trafik hem de park sorunu yaşanmaktadır. 15 Temmuz Şehitler Köprüsü'nün Avrupa'daki ayağı Ortaköy'dedir.

Yapılar

Ortaköy Meydanı, 19. yy. Osmanlı sivil mimarisinin özgün örneklerini barındırır. Ortaköy'e bugünkü çehre ve özelliğini kazandıran, meydanının en belirgin ve egemen mimari öğesi halk arasında Ortaköy Camii olarak bilinen Büyük Mecidiye Camii'dir. Cami, Sultan Abdülmecit tarafından Mimar Nigoğos Balyan'a 1853 yılında yaptırılmıştır. Abdülmecid, Ortaköy'ün imarına önem vermiş, Ortaköy Deresi üzerine, bugün artık olmayan köprüyü, sahilde iskelenin güneyindeki mermer sütunlu karakol binasını da yaptırmıştır.

Meydandaki cami kadar eski ve önemli bir başka eser de 1723 tarihli Damat İbrahim Paşa Çeşmesi'dir. Sahilde ahşap temeller üzerinde oturan çeşme, zamanla dolgu ve zemin oturmasından çökmüş, toprak seviyesinin 1,5 m altında kalmıştır. Beşiktaş Belediyesi tarafından, Ortaköy Meydanı ve çevre düzenlemesi çalışması sırasında, kahvelerin arkasına sıkışmış ve görünmeyen çeşme, caminin karşısına taşınarak, toprak altında kalan su teknesi ve musluk etrafındaki selvi motifli taşı ortaya çıkarılmış, restorasyonu yapılmıştır.

Meydanda, Sütçü Ali Sokağı önünde kahvelerin yanında küçük Hamidiye Çeşmesi (Saka Çeşmesi) vardı. Hamidiye su şebekesinden dağılan kol, eski hamamın önündeki Saka Çeşmesi denilen bu döküm çeşmeye ulaşırdı. Bu çeşme daha sonra kaldırıldı ve suyolu kapatıldı. Meydandaki demir döküm çeşme, Yıldız'dan alınarak onarılmış, 1992'deki meydan düzenlemesi çalışmaları sırasında şimdiki yerine konulmuştur. Meydandaki diğer bir küçük çeşme ise cami girişinin yanında, avlunun önündedir.

Meydanın arka sokağı ve Muallim Naci Caddesi'nde girişi olan Ayios Fokas Kilisesi 1856'da yapılmıştır. Bizans döneminde bölgede bulunan manastırın adını yaşatmaktadır.

Ortaköy Meydanı ve çevresindeki tarihi yapılar

 Ortaköy Camii
 Ortaköy Hamamı
 Ayios Fokas Kilisesi
 Defterdar İbrahim Paşa Camii
 Esma Sultan Yalısı

 Naime Sultan Yalısı
 Hatice Sultan Yalısı
 Etz Ahayim Sinagogu
 Feriye Sarayı
 Damat İbrahim Paşa Çeşmesi

Galeri

Kültür

Ortaköy'ün tarihinden gelen en önemli özelliği farklı kültürlerden Türk, Rum, Ermeni ve Yahudi topluluklarının ve farklı inançların bir arada dostluk içinde yaşamasıdır ve bu özellik günümüze kadar gelmiştir. Ortodoks Kilisesi'nin İsa'nın vaftizine remiz olarak haçın suya atılması yortusunun yakın bir zamana kadar Ortaköy İskelesi'nden yapılmış olması da bu geçmişin bir kalıntısıdır.

P. G. İnciciyan, Dünya Coğrafyası adlı kitabının İstanbul bölümünde sahilden uzak bir yerde, Ermenilerin Surp Asdvadzadzin adında kiliseleri olduğunu yazar. Ermenilerin Ortaköy bahçelerinde, vadi yamaçlarında ve sahildeki yerleşmelerde de evleri olduğu gibi görülür. Ortaköy'de Balyan ailesi, Dr. Gabriel Paşa, Portukal Paşa, Mıgırdıç Beşiktaşlıyan, Bezciyan, Hagop Baronyan, Dadyan ailesi gibi ünlü Ermeniler yaşamıştır. Ortaköy Vapur İskelesi Sokağı başındaki Simon Kalfa Apartmanı Balyan ailesinin mülkü idi.

Ortaköy'de Yahudi cemaatine ait bilgiler de oldukça eskidir. Evliya Çelebi Seyahatname'de Ortaköy kıyılarındaki büyük yalılar arasında Şekerci Yahudi ve İshak Yahudi yalılarından bahsetmektedir. 1156/1746 tarihli fermandan Ortaköy Camii'ne yakın, deniz kenarında Yahudi evlerinin yandığı anlaşılır. Ortaköy'deki en eski sinagog olan Etz Ahayim Sinagogu yangın sonucu birkaç kez harap olmuş, yeniden yapılmıştır. 1618 tarihli Bedesten yangınında evsiz kalan çok sayıda Yahudi ailesi; 1891'de Beşiktaş'taki yangın felaketini yaşayan Yahudi cemaati; 1921'de Rusya'dan göçen Yahudiler topluca Ortaköy'e yerleşmişlerdir. 1936'da nüfusu 16 bin olan Ortaköy'de 700 Yahudi ailesinin yaşadığı bilinmektedir. Ortaköy'de bugün artık kullanılmayan ikinci sinagog Gültekin Sokağı'ndaki Yenimahalle Sinagogu'dur.

Semtte bir Müslüman (Ortaköy Mezarlığı (İstanbul)), bir Ortodoks Rum Mezarlığı bir de Yahudi mezarlığı (Ortaköy Musevi Mezarlığı) vardır.

Spor Kulübü
Semtin spor kulübü, 1930'da kurulan Ortaköy Spor Kulübü'dür. Renkleri kırmızı-beyazdır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Ortaköy Panoramik, Gece, Gündüz Fotoğraf Albümü

Beşiktaş'ın mahalleleri

Ortaköy, Beşiktaş


Ciarán Cuffe, né le  à Dublin, est un homme politique irlandais, membre du Parti vert et élu député européen en 2019.

Biographie

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des députés européens d'Irlande (pays) de la  - Liste des députés européens de la

Liens externes

Personnalité du Parti vert (Irlande)
Député européen membre du Parti vert (Irlande)
Député européen du groupe Les Verts/Alliance libre européenne 2019-2024
Député européen élu en Irlande (pays) 2019-2024
Naissance en avril 1963
Naissance à Dublin

Ciarán Cuffe


අපොස උ/පෙල විභාගය සදහා නිර්දේශ වූ GIT  A/L - ICT මූලික දැණුම ලබාගන්න.

පරිගණකය

ENIAC(Electro Numerical Integrater Analyzer and Computer) මුල්ම පොදු කාර්යය විද්‍යුත් පරිගණකය:පරිගණක ඉතිහාසයේ සන්‍ධිස්ථානයෙකි.

පරිගණකයක් යනු දී ඇති උපදෙස් මත ක්‍රියාකරණ යන්ත්‍රයකි  එය ඩිජිටල් ඉලෙක්ට්‍රොනික් උපාංගයක් ලෙස හදුන්වනු ලබයි. එයට හේතුව පරිගණකය නිපදවීමේ දී ඉලෙක්ට්‍රෝනික තාක්ෂණය හා ඩිජිටල් සංකල්පය යන දෙකම භාවිතා කර තිබීමයි. පරිගණකය මගින් සිදු කරනු ලබන්නේ එයට ලබාදන දත්ත සමූහය (Data) යම් සැකසීමේ ක්‍රියාවලියකට ලක්කොට (Process) එමගන් වැදගත් තොරතුරු සමූහයක් (information) පිටතට ලබා දීමයි.

පටුන

 1 පරිගණකයේ ඉතිහාසය
 2 පරිගණක ක්‍රියා කරන ආකාරය
 3 පරිගණක පද්ධති
 4 ගබඩා කල වැඩසටහන් සංකල්පය
 5 පරිගණක වැඩසටහන්/ ක්‍රමලේඛ
 6 මේ අඩවිත් බලන්න
 7 අඩවියෙන් බැහැර පිටු
 8 තවද බලන්න

පරිගණකයේ ඉතිහාසය
මූලික ලිපිය: History of computing

ජැකාර්ඩ්  රෙදි වියනය (Jacquard loom) මුල්ම ක්‍රමලේඛ කළ හැකි උපකරණ අතරින් එකකි.

පළමු පරිගණක ලෙස එක් උපකරණයක් නම් කිරීම අපහසුය. මන්දයත් 'පරිගණකය' යන වදන කාලාන්තරයක් තිස්සේ විවිධ අර්ථ කථනවලට හේතු පාදක වී ඇත. මුලින්ම පරිගණකය ලෙස හැඳින්වූයේ ගණිතමය ගණනය කිරීම සිදු කළ පුද්ගලයන්ය. (මිනිස් පරිගණක - යාන්ත්‍රික ගණක උපකරණවල උදව් ඇතිව)

නූතන පරිගණකයේ ඉතිහාසය ආරම්භ වන්නේ එකිනෙකින් වෙන්වූ තාක්ෂණික ක්‍රම දෙකකිනි - ස්වයංක්‍රීය ගණනය කිරීම හා ක්‍රමලේඛනයේ හැකියාව.

මුල් කාලීන  යාන්ත්‍රික ගණන උපකරණවලට උදාහරණ ලෙස ඇබකසය , සර්පණ රූල, තාර්කික තරු මාලිමාව හා ඇන්ටි කයිතේර (Antikythera) යාන්ත්‍රණය (150- 100 BC කාලයේ) දැක්විය හැකිය. මධ්‍යම යුගවල අවසානයේදී යුරෝපීය ගණිතයේ හා ඉංජිනේරු ශිල්පයේ යළි පිබිදීමක් ඇතිවිය. විල්හෙල්ම් ශිකර්ඩ්ගේ (Wilhelm Schikard) 1623 උපකරණය යුරෝපීය ඉංජිනේරුවන් විසින් නිපද වූ ප්‍රථම යාන්ත්‍රික ගණන යන්ත්‍රය විය. නමුත් මෙම උපකරණ කිසිවක් පරිගණකයේ නූතන අර්ථ දැක්වීමට නොගැළපේ. මන්ද යත් මේවා ක්‍රමලේඛගත කිරීමට නොහැකි බැවිනි.

NASA  හි කොලොම්බියා සුපිරි පරිගණකය

ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාවේ වීරයා (Hero of Alexandriya) (c.10 – 70AD) යාන්ත්‍රික රංග ශාලාවක් තැනූ අතර එහි මිනිත්තු 10ක නාට්‍යයක් ප්‍රදර්ශනය කරන ලදී. එය ක්‍රියාත්මක වූයේ කඹ හා බෙරවලින් යුක්ත වූ සංකීර්ණ පද්ධතියකිනි. යාන්ත්‍රණය කුමන කොටස කුමන වේලාවකදී කුමන ක්‍රියාව සිදුකරයි ද යන්න එමගින් තීරණය  විය. මෙය ක්‍රමලේඛ කිරීමේ හැකියාවේ මූලාරම්භය වේ. 1801 දි ජෝසප් මේරි ජෙකාර්ඩ් (Joseph Marie jacquard) ඔහුගේ රෙදි පිළි වියනය වැඩි දියුණු කරන ලදී. එහි සංකීර්ණ රටා ස්වයංක්‍රීයව විවීම සඳහා සිදුරු සහිත කඩදාසි පත්‍රිකා භාවිතා කළ අතර මෙය පරිගණකවල දියුණුවේ වැදගත් පියවරක් වේ. මන්ද යත් වියන රටා නිර්ණය කිරීමට සිදුරු සහිත කාඩ්පත් භාවිතය මුල් කාලීන එහෙත් සීමා සහිත ක්‍රමලේඛ කිරීමේ හැකියාවේ ස්වරූපයකි.

ස්වයංක්‍රීය ගණනයේ හා ක්‍රමලේඛ කිරීමේ හැකියාවේ එකතුවීමේ ප්‍රථම පරිගණකය නිර්මාණයට හේතු විය. 1837 දී පූර්ණ ලෙස ක්‍රමලේඛගත කළ හැකි යාන්ත්‍රික පරිගණකයක් සංකල්පනය කිරීමේ හා සැලසුම් කිරීමේ පළමු වැනියා වීමට චාල්ස් බැබේජ්ට (Charles Babbage) හැකිවිය. ඔහු එය විශ්ලේෂණික එන්ජිම (Analytical Engine) ලෙස හැඳින්විය. සීමාසහිත මූල්‍යමය වත්කම් නිසාත් , නිර්මාණය අළුත්වැඩියා කිරීම් වළක්වා ගැනීමට නොහැකි නිසාත් බැබේජ් ඇත්ත වශයෙන්ම කිසිමදාක ඔහුගේ විශේලේෂණික එන්ජිම නිර්මාණය නොකරන ලදී.

1890 දී පැවැත්වූ එක්සත් ජනපද සංගණනයේ දී හර්මන් හොලේරිත් (Herman Hollerith) සැලසුම් කරන ලද පරිගණනය කිරීමේ ලැයිස්තුගත කිරීමේ හා ලේඛන ගත කිරිමේ සමාගම මගින් නිෂ්පාදනය කරන ලද විශාල පරිමාණ ස්වයංක්‍රීය සිදුරුපත් දත්ත සැකසුම් යන්ත්‍ර භාවිතා කරන ලදී. පසුව IBM බවට පත්වූයේ මෙයයි. 19 වන සියවස අවසානයේදි ප්‍රායෝගික පරිගණක යථාර්තයක් කර ගැනීමට අවශ්‍ය බවට ඔප්පු වූ  පසුව තාක්ෂණ ක්‍රම ගණනාවක් මතුවීමට පටන් ගැණුනි. සිදුරු පත් , බූලියන් වීජ ගණිතය , රික්ත නළය හා ටෙලි මුද්‍රකය ( Tele Printer) ඒ අතර වේ.

20 වන සියවස මුල් භාගයේදී බොහොමයක් විද්‍යාත්මක පරිගණක අවශ්‍යතා සපුරා ගත්තේ සීඝ්‍රයෙන් ජනප්‍රිය වූ ප්‍රතිසම පරිගණක (Analog Computers) මගින් වූ අතර ගණනය කිරීම් මත පදනම් වූ යාන්ත්‍රික හෝ විද්‍යුත් මොඩල භාවිතා විය. කෙසේ වුවත් මේවා ක්‍රමලේඛ කළ නොහැකි අතර නවතම ඩිජිටල් පරිගණක මෙන් නොව නිපුණත්වයෙන් හා නිරවද්‍යතාවයෙන් අඩු විය.

පරිගණක ක්‍රියා කරන ආකාරය
සාමාන්‍ය භාවිත පරිගණකයක් ප්‍රධාන වශයෙන් මධ්‍යම සැකසුම් ඒකකය සහ පර්යන්ත උපාංග ලෙස කොටස් දෙකකට බෙදිය හැක. මධ්‍යම සැකසුම් ඒකකය තුල අංකගණිතමය හා තර්කණ ඒකකය (ALU) සහ පාලන ඒකකය (CU) ලෙස ප්‍රධාන කොටස් දෙකකි. සියළු තර්කන කටයුතු සහ සැකසීම් ALU තුල සිදුවන අතර උපාංග සහ ක්‍රියාවලි පාලනය Control Unit මඟින් සිදුවෙයි. මතකය (Memory) සහ ආදාන හා ප්‍රතිදාන උපාංග (එක්කොට I/O ලෙස හඳුන්වන) මෙම කොටස් වයර කාණ්ඩ වලින් බොහෝ විට සෑදී ඇති, "Bus" නමින් හඳුන්වන දත්ත හුවමාරු මාර්ග මගින් අන්තර්ව සම්බන්ධ වී අභ්‍යන්තරව සබැඳී ඇත.

පාලන ඒකකය (CU), ALU, රෙජිස්ටර් හා මූලික I/O (හා මේවා සමග සමීපව සම්බන්ධ කර ඇති අනෙකුත් දෘඩාංග) සමූහයක් ලෙස මධ්‍යම සැකසුම් ඒකකය (CPU) හඳුන්වනු ලැබේ. මුල්කාලීන මධ්‍යම සැකසුම් ඒකක (CPU)  එකිනෙකට වෙන්වූ කොටස් කිහිපයකින් යුක්ත වන මුත් 1970 මැද භාගයේ සිට සාමාන්‍යයෙන් මේවා (microprocessor) ලෙස හඳුන්වන තනි සංගෘහිත පරිපථයක් ලෙස දැකිය හැකිය.

පරිගණක පද්ධති
පරිගණක පද්ධතියක් ලෙස හදුන්වනු ලබන්නේ මුලික එකක  කිහිපක එකතුවකි. මින් එක් එකකයක් හෝ නොමැතිව පරිගණක පද්ධතිය සම්පුර්ණ නොවේ.

 දෘඩාංග
 මෘදුකාංග
 ස්ථිරාංග
 ජීවාංග

ගබඩා කල වැඩසටහන් සංකල්පය
නුතන පරිගණනයක් තුලින් අපට විශාල කටයුතු රාශියක් කර ගැනීමෙි හැකියාව ඇත. අපට මෙමගින් පරිගණක ක්‍රිඩා කිරිම,එසෙම කුමක් හෙ ලිපියක් සකස් කර ගැනීම,ජායාරැපයක් සකසා ගැනීම.අන්තර්ජාලය භාවිතා කිරීම ආදිය කර ගැනීමට හැකියාව ඇත. අනෙක් අතට බැලු කල අද වර්ථමානේ  දකින්නට ලැබෙන පුවත් පත්,ආදියෙ සිට.දකින්නට ලැබෙන සියලුම පත්‍රිකා සකසනු ලබන්නෙ මෙමගින්.

පරිගණක වැඩසටහන්/ ක්‍රමලේඛ
පරිගණකයක ක්‍රියාකාරීත්වය නිසි ලෙස පාලනය කිරීම සඳහා දෙන ලද උපදෙස් සමූහයක් සරලව පරිගණක වැඩසටහනක් ලෙස හැඳින්විය හැක.

මේ අඩවිත් බලන්න

 පරිගණක තිරය
 පරිගණක මෘදුකාංග
 පරිගණක වෛරස
 පරිගණක විද්‍යාව

අඩවියෙන් බැහැර පිටු
පරිගණක වැඩ පහසු කරන වෙබ්අඩවි

Director

HSL Academy

H.M.J.A.Herath

Wendesiwaththa

Hettipola

ඔබට පැන නැගෙන අධ්‍යාපනික ගැටලු අපවෙත එවන්න මාගේ විද්‍යුත් තැපෑල []

අපගේ ෆේස්බුක් අඩවිය අපගේ දුරකථන අංක 077 4278416 "076 4348295

Wikipedia නිදහස් විශ්ව කෝශය වෙත පිවිසි ඔබට අපගේ ප්‍රණාමය

2020/02/09 වන දින රචනා කරන ලදී.

තවද බලන්න

විකිඋද්ධෘත සතුව පහත තේමාව සම්බන්ධයෙන් උද්ධෘත එකතුවක් ඇත:

පරිගණකය

ප්‍රවර්ග:

 පරිගණනය
 පරිගණක විද්‍යාව

GIT


O Silver Dart (ou Aerodrome #4) foi um derivado evolutivo de modelos anteriores construída por uma equipe canadense/norte-americana a "Aerial Experiment Association" (AEA) em 1908 tendo efetuado seu primeiro voo no ano seguinte.

Histórico
A equipe, que após muitos voos bem-sucedidos em Hammondsport, Nova York, no início de 1908, foi desmontada e enviada para Baddeck, Nova Escócia. Ele fez voos partindo do gelo da Baía de Baddeck, uma sub-bacia do Lago Bras d'Or, em 23 de fevereiro de 1909, tornando-se o primeiro vôo motorizado controlado do Canadá. A aeronave foi pilotada por um de seus projetistas, Douglas McCurdy. O Silver Dart original foi projetado e construído pela Aerial Experiment Association (AEA), formada sob a orientação do Dr. Alexander Graham Bell.

A partir de 1891, Bell iniciou experimentos em Baddeck e Hammondsport para desenvolver aeronaves mais pesadas que o ar movidas a motor. Em 1908, o sucesso da AEA foi visto em uma série de designs inovadores, culminando no Silver Dart. Na época em que o Silver Dart foi construído no final de 1908, era a quarta máquina voadora da "Aerial Experiment Association". Um de seus precursores, o "June Bug", já havia quebrado recordes. Ele ganhou o troféu da "Scientific American" por realizar o primeiro vôo oficial de uma milha (1.609 m) na América do Norte.

O quadro e a estrutura do Silver Dart eram feitas de tubo de aço, bambu, fita adesiva (de tecido), arame e madeira. As asas foram cobertas com tecido de balão prateado e emborrachado fornecido pelo capitão Thomas Scott Baldwin, de Hammondsport; daí o nome "Silver Dart" - "Dardo Prateado". Seu motor Kirkham, fornecido por Glenn Curtiss, era um V-8 confiável que desenvolvia 50 cavalos (37 kW) a 1.000 rpm. A hélice foi esculpida em um bloco sólido de madeira. A aeronave tinha o que hoje é chamado de canard ou um design de "profundor frontal". Como a maioria das aeronaves de sua época, o Silver Dart tinha características de controle pobres; da mesma forma, não tinha freios.

Histórico operacional
Quando o Silver Dart decolou em 23 de fevereiro de 1909, ele voou apenas meia milha (800 m) a uma altitude de três a nove metros, e uma velocidade de aproximadamente 65 quilômetros por hora (40 mph). A aeronave foi a primeira máquina mais pesada que o ar a voar no Canadá. Outros recordes logo cairiam; em 10 de março de 1909, o Silver Dart pilotado novamente por McCurdy completou um curso circular ao longo de uma distância de mais de 35 quilômetros (22 milhas). O primeiro voo de passageiros no Canadá foi feito no Silver Dart em 2 de agosto de 1909.

O Exército Canadense não ficou impressionado com o progresso feito pelo grupo. A impressão geral da época era que aeronaves nunca significariam muito em uma guerra real. Apesar do ceticismo oficial, a Associação foi finalmente convidada para ir à base militar de Camp Petawawa para demonstrar a aeronave. O terreno arenoso era uma pista ruim para uma aeronave com rodas de pouso de cerca de 2 polegadas (50 mm) de largura. O Silver Dart teve grande dificuldade para decolar. Em seu quinto vôo em 2 de agosto de 1909, McCurdy destroçou a aeronave quando uma roda atingiu uma elevação no solo durante o pouso. O Silver Dart nunca mais voou.

Embora seja uma aeronave significativa no Canadá, a localização do projeto inicial e construção do Silver Dart tornou-o um projeto americano. Após a dissolução da AEA, os membros fundadores, McCurdy e F.W. ("Casey") Baldwin obtiveram os direitos de patente canadense do Aerodrome No. 4 (o Silver Dart), com o propósito expresso de produzir uma versão canadense. Posteriormente, o Baddeck No. 1 e o Baddeck No. 2 foram construídos pela "Canadian Aerodrome Company", a empresa recém-formada que Baldwin e McCurdy fundaram em 1909.

Galeria

Bibliografia
 Green, H. Gordon. The Silver Dart: The Authentic Story of the Hon. J.A.D. McCurdy, Canada's First Pilot. Fredericton, New Brunswick: Atlantic Advocate Book, 1959.
 Harding, Les. McCurdy and the Silver Dart. Sydney, Nova Scotia: University College of Cape Breton, 1998. .
 Milberry, Larry. Aviation in Canada: The Pioneer Decades, Vol. 1. Toronto: CANAV Books, 2008. .
 Molson, Ken M. and Harold A. Taylor. Canadian Aircraft Since 1909. Stittsville, Ontario: Canada's Wings, Inc., 1982. .
 Phillips, Allan. Into the 20th Century: 1900/1910 (Canada's Illustrated Heritage). Toronto: Natural Science of Canada Limited, 1977. .

Ligações externas

 The Silver Dart – Aerodrome 4
 Silver Dart Replica Flies Into History Books
 The Silver Dart makes Canadian aviation history: a look back
 Silver Dart Drive at Pearson International Airport in Toronto
 , vídeo

Silver Dart
Silver Dart
Silver Dart
Silver Dart
Silver Dart
Aeronaves com primeiro voo em 1909

AEA Silver Dart