Larry E. Greiner (* 6. Dezember 1933) ist ein US-amerikanischer Ökonom. Er ist emeritierter Professor für Management und Organisation an der University of Southern California.

Das Greiner-Modell
Von Greiner stammt ein evolutionäres, dabei auf jede zeitliche Festschreibung verzichtendes Fünf- (1972) bzw. Sechs-Phasen-Modell (1998) des organisatorischen Wachstums (sog. Greiner Curve), das unmittelbar einsichtig erklärt, wie Wachstumskrisen überwunden werden können. Die jeweiligen Lösungsstrategien bilden dabei die Grundlage für erneute Krisen.

• Phase 1 Kreativität (Ziel: Make and sell): Alle machen alles und wissen auch alles, es gibt viele Diskussionen und gegenseitiges Informieren. Ab einem gewissen Wachstum setzt jedoch eine Überlastung der Beteiligten ein.

• Phase 2 Anweisung (Ziel: Efficiency of operations): Bestimmte Aufgaben werden an andere delegiert, wobei die Kontrolle der Ausführung noch zentralisiert ist. Mit weiterem Wachstum tritt eine Überlastung der Entscheider durch die Notwendigkeit der Kontrolle und wegen der fehlenden Selbststeuerung der Mitarbeiter ein (ab ca. 7 Mitarbeiter).

• Phase 3 Delegation (ziel: Expansion of market): Teilbereiche bzw. Aufgaben werden in ihrer Gesamtheit (Aufgabe, Verantwortung und Kompetenz) abgegeben und von anderen erledigt. Die einzelnen Bereiche und Abteilungen fangen an, ein Eigenleben zu entwickeln (ab ca. 15–20 Mitarbeiter), was zu Abstimmungsproblemen führt.

• Phase 4 Koordination (Ziel: Consolidation of Organization): Projekte und Aufgaben der einzelnen Unternehmensbereiche werden koordiniert und aufeinander abgestimmt. Die Abstimmung führt jedoch zu einem hohen bürokratischen Aufwand (ab ca. 50 Mitarbeiter).

• Phase 5 Verbesserung der Zusammenarbeit (Ziel: Problem solving and innovation): Die Reibungsverluste nehmen ab, z. B. durch Implementation wirksamer IT-Systeme.

Dieses Phasenmodell impliziert, dass ein Unternehmen, das in einem Jahr von 10 auf 50 Mitarbeiter wächst, in dieser Zeit drei Phasen durchlaufen muss, was eine enorme organisatorische Herausforderung darstellt.

Eine später hinzugefügte Phase 6 ist durch den Übergang von der Einzelorganisation zum organisationsübergreifenden Netzwerk gekennzeichnet, welches neues Wachstum erlaubt.

Das geradezu klassisch gewordene Greiner-Modell erlaubt es, das mögliche Auseinanderfallen von schnellem ökonomischen Unternehmenswachstum und langsamer organisatorischer Reife z. B. bei Start-ups oder die nichtintendierten Wirkungen von wachstumssteigernden und -sichernden Maßnahmen zu beschreiben (z. B. Bürokratisierung als eine Folge nur technisch unterstützter Koordination bei Nichtexistenz wirklicher Kooperation).

Veröffentlichungen
 Evolution and Revolution as Organizations Grow, in: Mainiero, L. and Tromley, C.  Developing Managerial Skills in Organizational Behavior:  Exercises, Cases, and Readings (Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall) (2nd ed. 1994), S. 322–329 (zuerst in Harvard Business Review 1972, July – August, S. 37–46)
 (mit Virginia E. Schein), Power and Organization Development: Mobilizing Power to Implement Change. Prentice Hall Organizational Development Series, FT Press 1988

Weblinks
 Vita - Larry E. Greiner

Ökonom (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (University of Southern California)
US-Amerikaner
Geboren 1933
Mann

Larry E. Greiner


La Coupe du monde d'escalade sur glace est une série de compétitions d'escalade sur glace organisée par l'Union internationale des associations d'alpinisme, chaque année depuis .

Lors de chaque étape, les compétiteurs cumulent les points qui leur sont attribués en fonction de leur classement. À la fin de la saison, le classement général désigne les vainqueurs de la Coupe du monde, en difficulté et en vitesse.

Historique et épreuves au programme
La première compétition d'escalade sur glace a été organisé en 1912 sur le glacier de la Brenva à Courmayeur en Italie.

En 1998, des règles communes pour les compétitions sont établies, conduisant à l'apparition d'un circuit mondial, géré par une entreprise allemande, à partir de l'an 2000. Depuis 2002, ce circuit est organisé par l'Union internationale des associations d'alpinisme et comprend une coupe du monde, des championnats du monde, des championnats du monde junior et des compétitions continentales.

Jusqu'en 2016, une des étapes de la coupe du monde est désignée pour faire également office de championnats du monde. Depuis 2018, certaines étapes de la coupe du monde sont également des championnats continentaux.

En raison de la pandémie de Covid-19, puis de l'invasion de l'Ukraine par la Russie, les saisons 2020-2021 et 2021-2022 de la coupe du monde ne se sont pas déroulées en intégralité.

Règlements de la compétition
La coupe du monde d'escalade sur glace a lieu annuellement et regroupe jusqu'à dix étapes hébergées par différentes stations autour du monde.

Chaque étape propose pour les hommes et pour les femmes une épreuve de difficulté et une épreuve de vitesse. Les épreuves de difficulté comprennent une phase de qualification (si il y a 19 concurrents ou plus), une demi-finale à 18 concurrents, une finale à 8 concurrents et exceptionnellement une super finale. Les épreuves de vitesses comprennent une phase d'élimination et une phase finale à 8 ou 16 concurrents dépendant du format.

Système de points
Le vainqueur d'une étape de la coupe se voit attribuer 100 points pour le classement général. Seuls les trente premiers compétiteurs reçoivent des points.

Le classement général est calculé en fonction du nombre d'étapes de la saison. Jusqu'à cinq étapes, la somme des points de chaque compétition donne le résultat final de chaque compétiteur. Pour une saison de six ou sept étapes, une des compétitions ne compte pas dans le total des points, les compétiteurs qui ont participé à toutes les étapes peuvent alors supprimer leur moins bon résultat. Pour une saison de huit ou neuf étapes, deux compétitions ne comptent pas dans le total des points. Pour une saison de dix étapes, trois compétitions ne comptent pas dans le total des points.

Dans le cas où deux concurrents finissent ex æquo à la fin de la saison, une comparaison des résultats obtenus dans les épreuves où ils ont été en compétition directe permet de les départager.

Éditions

Les épreuves marquées d'une * sont également des championnats du monde.

Les épreuves marquées de ** sont également des championnats d'Europe.

Les épreuves marquées de *** sont également des championnats d'Asie.

Palmarès

Hommes

Difficulté

Vitesse

* Les résultats de Pavel Batushev, initialement  à l'issue de la saison 2016/2017, ont été partiellement annulés pour cause de dopage.

Femmes

Difficulté

Vitesse

Principaux vainqueurs de la coupe du monde d'escalade sur glace

Hommes

Femmes

Notes et références

Lien externe

  Site de l'Union internationale des associations d'alpinisme (UIAA) dédié à l'escalade du glace
  Archives des résultats des compétitions de l'UIAA (2002-2021)
  Résultats récents des compétitions de l'UIAA (à partir de 2019)

Coupe du monde d'escalade

Coupe du monde d'escalade sur glace


කැපීමකින් ඇතිවූ නොගැඹුරු තුවාල නැවත සැකසීමට ගන්නා සිංහල බේතකි.

සිංහල බෙහෙත්

කැපුංකීරිය


{{Kişi bilgi kutusu
| ad                             = Georgie Henley
| resim                          = GeorgieHenley.jpg
| resimboyutu                    =
| altyazı                        = Henley, ''Narnia Günlükleri: Prens Kaspiyanın İngiltere galasında
| alt                            =
| doğumadı                       = Georgia Laura Henley
| diğeradları                    =
| doğumtarihi                    =
| ölümtarihi                     =
| ölümyeri                       =
| yer                            = Ilkley, West Yorkshire, Birleşik Krallık
| ulus                           =
| evlilik                        =
| ilişkiler                      =
| çocukları                      =
| ebeveyn                        =
| meslek                         =
| köken                          =
| etkinyılları                   =
| etkiledikleri                  =
| etkilendikleri                 =
| önemlirolleri                  =
| website                        =
| ödüller                        =
| IMDb-no                        =
}}Georgia Laura "Georgie" Henley''' (9 Temmuz 1995 Ilkley, Yorkshire, İngiltere) İngiliz oyuncu. Narnia Günlükleri'ndeki Lucy Pevensie rolü ile tanınan oyuncu bu rolü ile Phoenix Film Eleştirmenleri Derneği tarafından en iyi genç kadın oyuncu ödülüne layık görüldü: serinin ilk filmi Aslan, Cadı ve Dolap'ta oyuncu sadece on yaşındaydı.

Özgeçmişi
Henley, 9 Temmuz 1995 tarihinde Ilkley, West Yorkshire'de doğdu, Morfield Okulu bitirdikten sonra Bradford Dil Okulu'na devam etti. Henley'in iki ablasından biri olan Rachael, Narnia Günlükleri: Aslan, Cadı ve Dolap'ta  kardeşinin karakterinin büyük halini canlandırmıştır

Özel hayatı
Henley, halen Cambridge, Clare College'da eğitimini sürdürmektedir.  Aynı zamanda çeşitli yardım kuruluşlarında da yardım gönüllüsü olarak görev almaktadır.

Filmografi

Dış bağlantılar

 Resmi Facebook hesabı
 Resmi Twitter hesabı

Kaynakça

1995 doğumlular
İngiliz kadın sinema oyuncuları
İngiliz çocuk oyuncular
Yaşayan insanlar

Georgie Henley


A liga Nogometnog saveza općine Zadar, također i kao 'Općinska "A" nogometna liga Zadar, A skupina Zadarskog nogometnog saveza je predstavljala prvi stupanj općinske nogometne lige u organizaciji NSO Zadar, te ligu petog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1976./77.  Sudjelovalo je 10 klubova, a prvak lige je bio "Bagat" iz Zadra.

Ljestvica

 ljestvica bez rezultata jedne utakmice

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Dalmatinska liga 1976./77.
 Liga NSO Šibenik 1976./77.
 Međuopćinska liga Dubrovnik – Metković – Korčula – Lastovo 1976./77.
 Međuopćinska liga Split – Makarska 1976./77.
 B liga NSO Zadar 1976./77.

Vanjske poveznice

Izvori
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", br. 9999, god. XXXV, izdano 27. svibnja 1977., str. 8, pristupljeno 27. ožujka 2019.
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", br. 9993, god. XXXV, izdano 20. svibnja 1977., str. 10, pristupljeno 27. ožujka 2019.
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 1976. godina
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 1977. godina

1976-77 A
Zadar
1976-77 Zadar

A liga NSO Zadar 1976./77.


La alfarería en la provincia de Almería (España), como fenómeno etnográfico posterior a la romanización, queda definida por su esencia musulmana y la herencia cultural morisca. El Museo de Almería reúne materiales del periodo califal, del taifal y del nazarí granadino, así como testimonio de la actividad en focos ya desaparecidos como los de Abla, Berja, Huercal-Overa, Illar, Serón y el valle del río Andarax. La labor alfarera, como tal oficio artesano, está documentada desde la segunda mitad del . Algunos centros alfareros aún conservan una fuerte tradición.

Documentación histórica
A partir de un estudio detallado del historiador y académico granadino Antonio Gil Albarracín sobre el origen de la industria alfarera en Sorbas, pueden enunciarse las fuentes documentales de tal oficio en el conjunto de la provincia de Almería:

 Los libros de apeo y repartimento. Con entradas, en el caso de Sorbas, fechadas en 1573 y referidas a almadrabas de teja y ladrillo, y cantarerías de dicha localidad.
 El Catastro de Ensenada enumeraba, en 1752 en Sorbas, seis maestros de Alfarero nombrando componentes de las familias Guerrero, Mañas, Peralta y Requena. Citaba también sus pagos al Duque de Alba por el derecho a tomar la arcilla para la fabricación de ollas. Asimismo, en 1785, daba noticia de una fábrica de mucha extensión, de loza basta inferior para el uso de cocina y fogón, en la que se emplean cincuenta hombres...
 El botánico español Simón de Rojas Clemente y Rubio anotó en su diario de viaje, en agosto de 1805: En Sorbas es una de las cosas más notables las quinze fábricas de vidriado para ollas, cazuelas y otras vasijas de fuego....
 En 1850, Pascual Madoz registra 26 talleres en Sorbas, principal centro alfarero provincial, seguido de Almería capital y sus barriadas de Cuevas de los Medinas y Cuevas de los Úbedas, con diez talleres en conjunto, Vera con ocho, Nijar con cinco, Albox con cuatro, Alhabia y Huércal-Overa con tres, y uno en Abla. Además de los tejares y fábricas de ladrillos de Abla, Almería y Berja.
 Finalmente, Gil Albarracín encuentra media docena de familias de alfareros anotadas en el Anuario Riera, y una veintena de maestros registrados en los Censos Electorales de 1908 y 1913, cifra que se reduce a menos de la mitad en el censo de 1930.
 Los dos mejores trabajos de campo realizados en Andalucía en el , localizaron a comienzos de los años 1970 una decena de talleres activos en la provincia, que aumentaron a dieciocho en la siguiente década.

Características y medios
 Se trabaja en tres tipos de torno o rueda: hundido, semihundido y elevado (con mesa de mampostería o de madera).
 Los hornos son del modelo tradicional árabe o moruno. Constan de caldera, puerta caldera, arcos, "zabaletes" y "crucetas", cámara, cúpula, "amofré" y respiraderos o brameras.
 Las arcillas suelen extraerse en la localidad, circunstancia esencial para la evaluación de la consistencia y personalidad de las piezas. Para la alfarería de agua se utiliza tierra blanca o amarilla; para la de fuego, que requiere vidriado parcial o total, y para las piezas decorativas de cerámica fina, se emplea tierra rubial de color rojizo, también llamada tierra hecha o, según las zonas, tierra azul o grea.

Centros alfareros almerienses

Albox
Importante foco morisco, a comienzos del  llegó a tener una treintena de alfareros que se repartían entre el Barrio Alto y La Loma. Aunque ya no se fabrican varias clases de cántaros, el botijo chapado de arriero ni las 'cantaricas' para las siegas, sigue haciéndose alfarería de agua, allí llamada de barreño: tarros para ordeñar las cabras, el 'cuezo' para hacer queso, el orinal y, en el mes de noviembre, los lebrillos y las orzas. Estas últimas, vidriadas en blanco y decoradas con churretones azules, reciben diferentes nombres según usos y tamaños: mantequera, barrilera, cortaera y orza de tres reales. A finales del  seguían activas dos familias: los Puntas y los Hernández, trabajando aún en ruedas excavadas.

Alhabia
En su "Barrio Alfarería", la tradición artesana es conservada por los talleres familiares de Juan Castellón y Manuel González. Se trabaja un tipo de vidriado multicolor, similar al de Níjar. Entre las piezas 'sin bañar' hay cantarillas, jarras de cuatro picos y el tradicional cántaro que, como símbolo heráldico, campea en su escudo municipal. También se hace cerámica decorativa del tipo mayólica.

Benahadux
Su último alfarero, José Castellón Sala, hacía piezas sin vidriar, trabajando hasta 1998 en un taller-cueva, con horno árabe y arcillas greas.

Níjar
Foco alfarero de documentada antigüedad, con tornos excavados que fueron siendo sustituidos por los eléctricos. Entre 1970 y 1980 se documentan los talleres de Francisco Segura, Joaquín Góngora, Manuel Granados, Rafael y Baldomero García y Ángel Lores.

Quizá seducido por la morbosidad del Cortijo del Fraile, escenario natural donde se desarrolló el 22 de julio de 1928 el episodio relatado en Bodas de Sangre de Federico García Lorca, el escritor Juan Goytisolo recorrió esa región de Almería en 1954. En su vagabundeo por las calles de Níjar, entra una tarde en un taller de alfarería que describe así:

Sorbas
Está considerado el principal centro alfarero de la provincia. En su barrio de Las Alfareras se conservan pilones, balsas y dos hornos morunos en los que aún se trabaja. Sin embargo, las muflas para hornear ladrillos, traídas de Manises en la década de 1970, prácticamente dejaron de usarse tras la llegada de hornos más económicos. Las tierras empleadas se extraen de la zona, la blanca de la Cañada Siscar y la rubial o roja de La Mojonera.

En la memoria del pueblo aún resuenan los apellidos de las grandes sagas de maestros alfareros:  la de los Mañas (cuyo rastro en los archivos eclesiásticos pueden seguirse hasta el año 1600); la de origen granadino -Cúllar-, de los García Alpáñez , los García Lario y los García Muñoz, emparentados con los Simón; la de los Ayala, oriundos de Totana (Murcia), otro gran foco alfarero; la de los Fenoy, que vinieron de Tabernas a principios del ; la de los Madriles, descendientes de Sebastián Requena, documentados en el Catastro de Ensenada de 1728, y a su vez emparentados con los Requena Cayuela. A su labor se asociarían pintores sorbeños como Pedro Soler y Miguel Capel, con atrevidas decoraciones de las piezas.

De entre la rica producción alfarera de Sorbas, destacan por su originalidad la canalera (de casi medio metro y aplicación a la arquitectura regional como remate a los canales de desagüe), y botijos como la cántara de pipa y el gallo de Sorbas, de barro rojo, heredero pobre del torogallo. Y en el capítulo más 'creativo': el tintero de José Mañas -que ya no se hace-, y la turística mojaquera de Juan Simón y Pedro Soler, muñeca de barro, similar a la que hacían los Requena.

Entre las costumbres tradicionales aún pervive, aunque quizá degenerada, la Fiesta de las ollas o de tirar las ollas. En agosto de 2004 se celebró la primera Feria de Artesanía de Sorbas. En 2011 continuaban activas las alfarerías de Juan Simón y Jaime Mañas.

Tabernas
La actividad en Tabernas desapareció a finales de 1970. Su último alfarero, Diego López Fenoy, fabricaba cántaros de dos asas y cuello alto, botijas camperas, bebederos para animales, huchas y macetas. Hábil carpintero, también hacía cantareras. Trabajaba con tierras greda y rubial de la zona y horno moruno.

Vera
Continuaba activo en 2007 el taller de Salvador Hernández, fabricante de alfarería de agua, blanca y sin vidriar: finas jarras moras (jarras blancas de cuatro y cinco picos, del tipo alcarraza similares a la talla trianera); curiosas jarras de trampa, y cantarillas y botijas de dos asas.

Juguetes y silbatos
El museo arqueológico de Almería alberga una curiosa colección de juguetes, silbatos e instrumentos de arcilla. En ella puede verse un conjunto de 'cacharritos' de claro origen islámico y otros posteriores, cristianos. Entre los primeros, contextualizados ya en el , hay alcadafes de engobe rojo, anafres, cazuelas y ataifores; jarros y jarrones de los periodos almohade y nazarí, y pequeñas orzas vidriadas en verde, similares a las encontradas en la Alhambra.

Entre los juguetes cristianos de barro, del  en adelante y de mayor tamaño que los islámicos, hay copas, jarritas, morteros y fruteros, a veces cubiertos  del referido vedrío verde.

Igualmente curiosos son los silbatos, clasificados en cuatro grupos:
 Silbatos de agua, llamados también canarios, jilgueros o pajarillos, casi iguales a los encontrados en Granada y en la Fortaleza de la Mota, en Alcalá la Real (Jaén).
 Aves, con dos orificios y caja de resonancia oval, comparables a la paloma de Baza y el gallo del Museo de Jaén.
 Figuras antropomorfas: juglar, cortesano, artesano, mujeres tocando un instrumento (cortesanas) o sosteniendo un niño (nodrizas), que los expertos sitúan en el .
 Caballos con o sin jinete,  que forman el grupo más numeroso. El silbato va situado en la grupa del equino que, al igual que los jinetes, presenta un diseño de gran simpleza, si bien se ha descubierto que para algunos detalles, como las cabezas, se usaban moldes.
 Mayor complejidad que un silbato ofrecen algunas piezas consideradas instrumentos musicales de juguete (o quizá simples ingenios ruidosos para ciertos rituales como procesiones o festejos). Hay ocarinas con forma de pez, figuras antropomorfas con varios 'agujerillos' y las típicas campanitas de barro.

Etnógrafos y arqueólogos añaden posibles funciones para estos silbatos de juguete: ahuyentar malos espíritus, emular el canto de las aves, -cual reclamos de caza-, ahuyentar a determinados parásitos...

Alfarería turística
La proximidad de las playas mediterráneas hace que prolifere un comercio alfarero y cerámico ajeno al valor tradicional. En ocasiones, el producto, originalmente puro, valioso y bien hecho se mezcla con reclamos regionales; así ocurre con parte de la producción del taller de Francisco Robles, en el barrio de Viator, en la capital, que decora con el indalo muchas de sus piezas.

En la heráldica

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Ruta "De barro y agua, fuego y aire. Los históricos centros alfareros de la provincia de Almería". Ruta elaborada por el Instituto Andaluz del Patrimonio Histórico

Alfarería y cerámica de Andalucía
Bienes de interés cultural de la provincia de Almería
Bienes de interés cultural inmateriales de España

Alfarería en la provincia de Almería


Acidul acrilic (nume IUPAC: acid 2-propenoic) este un compus organic din clasa acizilor carboxilici, având formula CH2=CH-COOH. Este cel mai simplu acid organic nesaturat, având o grupă vinil în moleculă, legată direct de grupa carboxil. Este un lichid incolor cu un miros acru, caracteristic. Este miscibil cu apa, alcoolii, eterii și cloroformul.

Obținere
Acidul acrilic este obținut din propenă, prin oxidare:

CH2=CHCH3  +   O2   →  CO2 +  H2O + HOOC-CH3

Etena poate fi carboxilată cu dioxid de carbon pentru formarea de acid acrilic, în condiții critice de temperatură și presiune.

Deoarece acidul acrilic și esterii săi au fost de mult timp valoroși din punct de vedere comercial, au fost dezvoltate multe alte metode de obținere. Majoritatea au fost abandonate, din motive economice sau de mediu. O metodă mai timpurie avea în vedere hidro-carboxilarea acetilenei:

HCCH  +  CO  +  H2O   →  CH2=CHCO2H

Această metodă presupune utilizarea catalizatorului de nichel și o presiune ridicată a monoxidului de carbon. În trecut, mai era fabricat prin hidroliza acrilonitrilului, care este derivat de la propenă prin amonoxidare, dar și aceasta a fost abandonată din cauza obținerii produșilor secundari derivați de amoniu.

Proprietăți chimice
Acidul acrilic are proprietăți chimice comune tuturor acizilor carboxilici. Dă reacții de esterificare cu alcoolii, formând esterii corespunzători, cunoscuți sub numele de acrilați sau propenoați. De asemenea, reacționează și cu metale și săruri ale acizilor mai slabi.

Acidul acrilic, fiind nesaturat, poate fi polimerizat cu el însuși (formând acid poliacrilic), dar și cu alți monomeri. Polimerii și copolimerii obținuți sunt folosiți în industria plasticului, în adezivi, etc.

Vezi și
Acrilonitril
Acroleină
Acid carboxilic
Acid crotonic
Acid propionic

Referințe

Acizi carboxilici
Monomeri

Acid acrilic


An Poa drummondiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. An Poa drummondiana in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa drummondiana


لواء الجيزة (زيزياء) وتعني المكان المرتفع، هو أحد ألوية محافظة العاصمة التسعة. ذكرها ياقوت الحموي في معجم البلدان بأنها من قرى البلقاء، تقع على بعد 30 كيلو متر جنوب العاصمة الأردنية عمان. يتبع للواء كل من بلدية الجيزة الجديدة وبلدية أم الرصاص الجديدة وبلدية العامرية الجديدة ويشمل مدن وقرى الجيزة وأم العمد ونتل واللبن والقسطل ومنجا وأم الوليد وحوارة وأرينبة الغربية والعامرية وجلول والطنيب والمنارة والخضراء والزيتونة وأرينبة الشرقية والزعفران وصوفة وزويزيا وأم قصير وضبعة وزينب والدليلة وأم رمانة والهربج والقنيطرة والعرين والناصرية وضبيعة والزميلة والمبروكة والشهباء والخالدية والخريم والغبية ومنشية الجيزة والسيفية والباسلية والراشدية والثمد والصلاحية. يقع في أراضي اللواء مطار الملكة علياء الدولي ويبلغ إجمالي سكانه 104165 نسمة ومساحة مركزه الإداري 2621 كم مربع. ويشكل 73 بالمئة من مساحة محافظة العاصمة بمساحة إجمالية 6000 كم مربع. أما قضاء أم الرصاص فتتبع له مدن وقرى أم الرصاص والرامة والرميل وطور الحشاش وسالية وسواقة والدامخي والياهون وعليان ورجم عقاب وجميل والثريا والمشيرفة ورجم فهيد وأبو الحصانيا وأبو حليليفة والندوة والمصيطبة والنهضة والفيصلية.

التاريخ
تأسست أول مديرية ناحية عام 1973 وفي عام 1985 تم ترفيعها إلى قضاء وفي عام 1996 تم ترفيعها إلى لواء، علمًا بأن لواء الجيزة يضم قضاء أم الرصاص.

التقسيمات الإدارية
يتبع للواء ثلاث بلديات وهي: (بلدية الجيزة الجديدة، بلدية أم الرصاص الجديدة، بلدية العامرية الجديدة).

خدمات الطرق الرئيسية والقروية

يتميز لواء الجيزة والقرى التابعة له بامتداد شبكة طرق متكاملة، كما كان للدور الذي لعبته البلدية الأثر الأكبر في تحسين الطرق وإنجاز الكم الأكبر منها وأيضا لما قام به مكتب أشغال الجيزة من الإشراف على الطرق وعمل صيانة دورية لهذة الطرق.

بالإضافة لهذا كان لمشروع حزمة الأمان الاجتماعي متمثلة ببنك تنمية المدن والقرى والذي عمل على عدة طرق في أغلب مناطق اللواء.

ولا زالت بلدية الجيزة الجديدة تعمل جاهدة على فتح وتعبيد الطرق المهمة والتي تحتاجها تلك المناطق كما تعمل على صيانة دورية لكافة الطرق المعبدة في اللواء وهنالك طرق رئيسية بطول 92 كم وثانوية بطول 118 كم وقروية بطول 137 كم وزراعية بطول 138 كم، ويمر من خلال اللواء الخط الصحراوي السريع بطول 85 كم.

المناخ
يعتبر لواء الجيزة عبارة عن حوض مائي منذ القدم، ويرتفع عن سطح البحر حوالي (750 مترا) ويعتبر بشكل عام منطقة صحراوية إلى شبه صحراوية، وتعتمد معظم زراعتها الأساسية على المياه الجوفية، باستثناء شريط ممتد في المنطقة الشمالية والغربية من اللواء يسود فيه الزراعة البعلية التي تعتمد على مياه الأمطار، هذا ويتراوح معدل سقوط الأمطار في اللواء من (250 ملم) شمال غرب إلى (50 ملم) جنوب شرق.

الثروات واقتصاد اللواء

نظرا للموقع الذي يتمتع به لواء الجيزة المتوسط بين محافظات المملكة وطبيعة مناخه اشتهر بزراعة الحبوب مثل القمح والشعير كذلك لوجود معالم أثرية يصل تاريخها إلى العهد الروماني والعثماني ويشتهر لواء الجيزة بالمعالم الأثرية القديمة مثل البركة والسدود المائية الرومانية والقلاع والقصور التاريخية.

يشكل لواء الجيزة الجزء الجنوبي من محافظة العاصمة ويتميز اللواء بموقع متوسط في المملكة مما أدى إلى تنشيط الحركة الزراعية والتجارية والصناعية وتعتبر سهولة الأرض وخصوبة التربة وانتشار الطرق السريعة والطرق القروية المعبدة ووجود مطار الملكة علياء الدولي بوابة الأردن على العالم ضمن حدود هذا اللواء من أهم العناصر التي أدت إلى اكتسابه أهمية بالغة.

الصناعة
انتشرت التجمعات الصناعية في لواء الجيزة حيث أصبحت المنطقة جاذبة للاستثمارات الصناعية وذلك بسبب توفر البنية التحتية وتدني أسعار الأراضي في اللواء مما ساعد على انتشار الصناعات بكافة أشكالها لذلك يعد من أهم المناطق الصناعية في المنطقة حيث يبلغ عدد المصانع أكثر مــن (100) مصنع وشركة، لما للواء من أهمية كبيرة بسبب قربه من العاصمة والتجمعات السكانية الاستهلاكية والذي يساعد على سهولة نقل وتوزيع المنتوجات الصناعية إلى المدن بشكل كبير وسريع.
فهناك مصانع منتشرة في هذا اللواء تشتمل على جميع الصناعات مثل المواد الغذائية ومصانع الحديد والصلب ومصانع الأدوية ومصانع التبغ والسجائر وكذلك مصانع للصناعات الكيماوية والمشروبات الغازية والخدمات التجارية ومصانع الأعلاف والمواد البلاستيكية والأصباغ والدهون والطوب والحجر كما يوجد في هذا اللواء مدينة صناعية تشتمل على كافة الأعمال الصناعية في كافة المجالات وهذا ما يجعل من اللواء مركزا صناعيا كغيره من المناطق ذات التجمعات الصناعية التي تستقطب رؤوس أموال كبيرة.

التجارة
يعد الموقع المتميز الذي يشكله هذا اللواء من أهم الأمور التي ساعدت على أن تكون هنالك تجارة رائدة فلقربه من مطار الملكة علياء ولوقوعه على امتداد الطريق الصحراوي عمان-العقبة ولوجود منطقة تجارية حرة في المطار وأيضا لانتشار المصانع والشركات بشكل كبير جميعها جعلت من المنطقة مركزا تجاريا مهما.

كما لوجود السكة الحديدية التي كانت تمر بها القوافل التجارية من الجزيرة إلى بلاد الشام جعل منها منطقة تجارية منذ القدم وكانت تعتبر من المحطات الرئيسية على طريق الحجاج.

الزراعة
تعتبر الزراعة من أهم المجالات التي تقوم عليها أهم الصناعات في أي منطقة داخل لواء الجيزة ويعتبر مكان جيد للزراعة بسبب اعتدال المناخ، وأما شح المياه في بعض المواسم حال دون انتشار الزراعة بشكل كبير. عندها ساهمت الحكومة بتشجيع المواطنين وإعطاءهم رخص لإنشاء آبار ارتوازية حيث توجهت نسبة كبيرة من السكان لهذا المجال فانتشرت الآبار الارتوازية في كافة مناطق اللواء مما ساعد على انتشار الزراعة بشكل أكبر والتركيز على المحاصيل الزراعية التي تتوافق وطبيعة الأرض عالية الملوحة كالخضراوات بشكل عام وأشجار الزيتون والحمضيات.

الثروة الحيوانية
تعتبر الثروة الحيوانية من أهم الثروات التي يعمل غالبية سكان هذا اللواء فيها كما تعتبر من أقدم الأعمال لهؤلاء السكان فهي الأساس في بداية تكوين التجمعات، وتقدر هذه الثروة في لواء الجيزة بحوالي (322450) رأس من الضأن والجمال والخيول.

كما أن هناك مزارع دواجن يتم تفريغها بشكل دوري موزعة بين مزارع أمهات ومفرخات ودواجن منتشرة في أغلب مناطق اللواء وترفد السوق المحلي بمنتجاتها من لحوم خارجة يوميا.

المواقع الأثرية

البركة
تقع إلى الشمال من قلعة زيزاء بنحو 30 متر وتعود في بناءها إلى العصر الروماني وكان الحجاج يمرون بها للتزود بالماء وتتخذ شـكل مستـطيلا تبلغ أبعاده (87×74) م بينما يبلغ عمقها 17.5 قدما وتتقدمها مصفاة لتنقية المياه من الترسبات الطينية قبل دخولها إلى البركة وما تزال هذه البركة بحالة جيدة إلى يومنا هذا.

القلعة الرومانية
بنى هذه القلعة حاكم سوريا (كورنيليوس بالما) في مطلع القرن الثاني الميلادي وذلك من أجل المحافظة على الأمن والنظام في المنطقة وقد استمرت هذه القلعة قائمة حتى سنة 1253هـ/ 1837م عندما تعرضت للخراب والدمار على يد إبراهيم باشا في أثناء مطاردته للشيخ قاسم الأحمد ورفاقه عندما التجأوا إليها.

وأشار الرحالة (تريسترام) الذي زار القلعة سنة 1288هـ/ 1871م عن وجود أنقاض لهذه القلعة ومنها: الجدران الخارجية وعتبات الأبواب العليا المنحوتة بشكل دقيق كما توجد بعض الحجارة المنحوت عليها تماثيل.

القلعة العثمانية
قلعة تعود إلى العهد العثماني المتأخر وتشبه في بنائها قلاع الحسا والقطرانة وضبعة وقد بنيت من الحجر الكلسي الأصفر وتتخذ القلعة شكلا مستطيلا يتألف من طابقين تبلغ أبعاده (20×17×11 م) وتحتوي من الداخل على عدد من الغرف والقاعات لسكن الحامية وخزن المؤن وزودت بشرفات ذات كوى لإطلاق القذائف وما تزال هذه القلعة ماثلة للعيان حيث استخدمت في عهد قريب كمقر لقوات البادية الملكية.

قلعة ضبعة

تقع إلى الجنوب الشرقي من منطقة الجيزة بحوالي 11 كم وتعتبر من الآثار الرومانية القديمة وهي ما زالت ظاهرة إلى الأعيان حتى الوقت الحاضر وتتألف من طابقين يوجد بداخلها بئر ماء يبلغ عرضه حوالي 10 أمتار كما تحتوي على غرف بشكل مربعات ويوجد بجانبها أيضا خزان ماء كبير كان يستخدم في تجميع المياه الجوفية والاستفادة منه لمياه الشرب ولكون قربها من الخط الحديدي الحجازي أعطاها أهمية كبيرة.

سكة حديد الحجاز

تعتبر من أهم الآثار التاريخية في المنطقة.

قصر المشتى

يعتبر من أهم المعالم الآثرية في اللواء و ما زال مكان جذب سياحي من داخل وخارج الأردن والذي لا يزال قائم حتى الآن حيث يتكون من عدة غرف وشرفات وتوجد أمامه ساحة كبيرة كما كان يستخدم للحماية من الغزوات في العصور القديمة ويوجد به بعض الخدمات الأساسية.

قصر الطوبة

ويقع إلى الجنوب الشرقي من بلدية الجيزة وعلى بعد 500م من قلعة ضبعة ويوجد على سكة حديد الحجاز مما أعطاه أهمية منذ القدم وما تزال آثاره ظاهرة حتى الوقت الحاضر.

 مواقع أخرى

 مدينة أم الرصاص الأثرية
 قرية الياهون
 مسجد وقصر أم الوليد
 قصير أم قصير
 كنيسة وفسيفساء الجيزة
 بركة الجيزة الأثرية (رومانية)
 قلعة الجيزة الأثرية (رومانية)
 محطة القطار
 سد أرينبة القناطر
 قصر الثمد
 قصر المشتى
 قلعة ضبعة
 قلعة القسطل
 قلعة الزعفران
 قصر خان الزبيب
 قرية المدينة
 قصر الحمام
 قصر الزعفران
 تل جلول

القرى
يضم لواء الجيزة الكثير من القرى منها:
 الجيزة
 أم الوليد
 نتل
 أم العمد
 اللبن
 القسطل
 منجا
 حوارة
 أرينبة الغربية
 العامرية
 جلول
 الطنيب
 المنارة
 الخضراء
 الزيتونة
 أرينبة الشرقية
 الزعفران
 صوفة
 زويزيا
 أم قصير ضبعة
 زينب
 الدليلة
 أم رمانة
 الهربج
 القنيطرة
 العرين
 الناصرية
 ضبيعة
 الزميلة
 المبروكة
 الشهباء
 الخالدية
 الخريم
 الغبية
 منشية الجيزة
 السيفية
 الباسلية
 الراشدية
 الثمد
 الصلاحية

قضاء أم الرصاص
يضم قضاء أم الرصاص والذي مركزه أم الرصاص القرى التالية:
 أم الرصاص
 الرامة
 الرميل
 طور الحشاش
 سالية
 سواقة
 الدامخي
 الياهون
 عليان
 رجم عقاب جميل
 الثريا
 المشيرفة
 رجم فهيد
 أبو الحصاني
 أبو حليليفة
 الندوة
 المصيطبة
 النهضة
 الفيصلية

انظر أيضًا
 مدينة عمان
 التقسيم الإداري في الأردن

المراجع

وصلات خارجية
 لواء الجيزة، وزارة الداخلية.

ألوية الأردن
ألوية عمان

لواء الجيزة


Dordinakken (også skrevet Dordinakkan) er et fjeld i Sunndal kommune i Møre og Romsdal. Det har en højde på 1820 moh.

Se også
 Liste over Norges højeste fjelde

Kilder

Bjerge i Møre og Romsdal

Dordinakken


Sebring 12 Saat (The 12 Hours of Sebring), Sebring, Florida, ABD'de bulunan eski bir hava kuvvetleri üssüne inşa edilmiş Sebring Pisti'nde yıllık olarak düzenlenen ünlü bir dayanıklılık yarışıdır.

Amerika Birleşik Devletleri'nde motor sporları
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki spor müsabakaları
Highlands County
Florida'da spor
Otomobil yarışları
1950'de kurulan yinelenen olaylar

Sebring 12 Saat


Ejersbo er en dansk dokumentarfilm fra 2015, der er instrueret af Christian Holten Bonke.

Handling
Den afdøde forfatter Jakob Ejersbos to bedste venner kæmper sig op mod toppen af Kilimanjaro for at sige endeligt farvel og i al hemmelighed opfylde Ejersbos ønske om at få spredt sin aske netop dér. Undervejs fortæller filmen gennem venner, familie og kollegaer om den målrettede, ekstraordinære og gådefulde forfatters ellers ret private liv, og om hvordan Ejersbo ovenpå gennembrudsromanen Nordkraft med døden i hælene ofrede alt andet for at nå at færdiggøre sit hovedværk, Afrika-trilogien.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2015

Dokumentarfilm fra Danmark

Ejersbo


König Drosselbart, auch bekannt als Eine Braut für König Drosselbart, ist eine tschechoslowakisch-deutsche Verfilmung des gleichnamigen Märchens der Brüder Grimm aus dem Jahr 1984.

Handlung
Anlässlich des Geburtstags von König Michael führt eine Gauklertruppe ein Schauspiel auf. Es handelt von einer hochmütigen Prinzessin, die jeden Freier spöttisch abweist, sei er auch noch so tapfer und ehrenwert. Das Volk ist belustigt; Königin Maria, Michaels Mutter, hält das Stück jedoch für übertrieben. Auch Michael kann sich nicht vorstellen, dass es eine derart stolze und verzogene Prinzessin gibt. Die Darsteller versichern ihnen, dass die Tochter von König Matthäus, Prinzessin Anna, als Inspiration für das Stück gedient habe. Sie sei zwar sehr schön, aber überaus hochmütig und von schlechtem Charakter. Michael will sich selbst ein Urteil bilden, weshalb er zusammen mit den Schauspielern an den Hof von König Matthäus reist. Er klebt sich einen falschen Bart ans Kinn und erhascht durch ein Fenster einen ersten Blick auf die Prinzessin, als diese in ihrem Schlafgemach durch eine herumflatternde Drossel erwacht. Michael ist sofort von ihrer Schönheit fasziniert. Er macht ihr offiziell den Hof, doch wie alle anderen Freier vor ihm, weist sie ihn ab und macht sich über ihn lustig. Sie würde lieber einen Bettler als "König Drosselbart" heiraten. Ihr Vater ist erzürnt. Er hat genug von ihrem Hochmut und verkündet, dass seine Tochter den ersten Bettler heiraten werde, der im Morgengrauen als erstes die Schwelle des Burgtors überschreitet.

Am folgenden Morgen regnet es in Strömen und kein Bettler ist in Sicht. Ein einziger in Lumpen gekleideter Bettler wird schließlich gefunden. Zur Überraschung von König Matthäus steht Prinzessin Anna zu ihrem Wort und lässt sich, wenn auch zögerlich, mit dem Bettler vermählen. Nun soll das frisch angetraute Paar das Königreich verlassen und den Grenzfluss überqueren. Im Reich von König Michael lassen sich die Eheleute in einer Kate nieder. Während der Bettler, der sein angeblich entstelltes Gesicht unter seinen Lumpen verbirgt, hart für ihr Überleben arbeitet, weigert sich Anna, auch nur einen Finger zu rühren. Um dennoch satt zu werden, bezahlt sie den Bettler mit ihrem Schmuck. Als ihr der Schmuck ausgeht, sucht sie im Wald nach Nahrung. Dort trifft sie auf einen Mann, der Honig erntet. Sie nimmt ein Stück von seinem Brot und zerbricht ungeschickt ein Gefäß mit Honig. Ihr dreckig gewordenes Kleid versucht sie daraufhin im Fluss zu waschen. Als sie eine vorbeihüpfende Drossel ablenkt, schwimmt ihr Kleid im Strom des Flusses davon. Da sie sich nun wie eine Bettlerin einfachste Kleidung umschnüren muss, versucht sie an den Hof ihres Vaters zurückzukehren. Doch der Fährmann hat den Befehl erhalten, keine Bettler über den Fluss zu lassen. Als sie um Unterkunft bei König Michael bittet, hat dieser nur ein paar Almosen für sie übrig.

Notgedrungen kehrt Anna zum Bettler zurück. Dieser zeigt ihr, wie man töpfert, müssen sie doch Geld verdienen, um die Steuern zu bezahlen. Doch anstatt zu sparen, leistet sich Anna von dem wenigen Geld, das sie haben, ein neues Kleid. Als die Geldeintreiber des Königs erscheinen und der Bettler die Steuern nicht bezahlen kann, nehmen ihm die Männer das Essen weg. Auch Annas Kleid wird gepfändet. Als der Bettler krank wird, geht Anna an seiner statt mit den getöpferten Krügen zum Markt auf dem Schloss. Als sie ihren kleinen Stand außer Acht lässt, wird dieser samt Töpferware von einer Pferdekutsche zerstört. Aufgrund der unbezahlten Steuern nimmt der Verwalter des Königs den Bettler gefangen und lässt die Kate verbarrikadieren.

Im Schloss stellt sich heraus, dass es sich beim Bettler um den verkleideten König Michael handelt, der mit Hilfe der Gaukler Prinzessin Anna eine Lehre erteilen will. Auch König Matthäus ist eingeweiht. Anna gelangt unterdessen ins Schloss, wo sie als Gehilfin bei einer Köchin unterkommt. Diese bringt eines Tages einen Käfig mit einer Drossel mit. Auf Befehl des Königs soll die Drossel gefangen bleiben, bis dieser seinen verloren gegangenen Appetit wiederfindet. Anna, die in der Küche überaus fleißig ihren Diensten nachkommt, sucht immer wieder den vermeintlichen Bettler in seinem Verlies auf, um ihm etwas zu essen zu bringen. Er sei der Einzige, der ihr etwas bedeute. Als sie auch dem König das Essen bringen soll und dieser fragt, was sie glücklich machen würde, eilt sie ohne ihn zu erkennen in die Schlossküche und lässt die im Käfig gefangene Drossel frei. Sie geht anschließend erneut zum Verlies, wo sie den Bettler nicht mehr vorfindet, und bietet schließlich König Michael an, alles für ihn zu tun, wenn dieser im Gegenzug den Bettler freilässt. Dass der Bettler Anna mehr bedeutet als ihr eigenes Leben, beweist Michael, dass sie nicht länger hochmütig und egoistisch ist. Er beendet die Maskerade und klärt sie über alles auf. Doch anstatt ihm um den Hals zu fallen, kehrt die Prinzessin lieber zur Kate zurück. Dort will sie auf ihren Bettler warten, von dem sie gelernt habe, wer sie wirklich sei. Als Bettler kehrt Michael zu ihr zurück und findet sie weinend vor. Er beteuert ihr seine Liebe und erklärt, dass er trotz aller Verkleidungen immer der Gleiche geblieben sei. Sie küssen sich und fahren schließlich in königlichen Roben auf einem Pferdeschlitten davon.

Hintergrund

Die Dreharbeiten fanden von Oktober 1983 bis Januar 1984 in Jur nad Hronom, Doľany, auf der Arwaburg bei Oravský Podzámok sowie in den Filmstudios von Bratislava statt.

König Drosselbart wurde im Juli 1984 in Karlsbad beim Internationalen Filmfestival Karlovy Vary uraufgeführt. Am 24. Dezember 1984 wurde der Film erstmals im deutschen Fernsehen vom ZDF ausgestrahlt. Knapp ein Jahr später, am 13. Dezember 1985, kam der Film unter dem Titel Eine Braut für König Drosselbart in die Kinos der DDR. Als einer von drei Filmen der Sammelbox Die kleine Märchensammlung Vol. 6 erschien er 2008 auch auf DVD.

Kritiken
"Schön fotografierter und gut gespielter Märchenfilm, der geschickt das Zeitkolorit in die Handlung einbezieht", befand das Lexikon des internationalen Films. Für Cinema war der Film "[k]lug, zauberhaft und witzig". TV Movie bezeichnete ihn als "[t]raumhaft schön".

Auszeichnungen
Der Film erhielt 1984 den Preis der internationalen Jury im Wettbewerb für Erstlingswerke des 24. Internationalen Filmfestivals Karlovy Vary sowie den Hauptpreis beim 24. Kinderfilmfestival in Zlín "für eine künstlerisch beeindruckende und stilistisch klare Wiedergabe eines klassischen Märchens".

Deutsche Fassung
Eine deutsche Synchronfassung entstand nach dem Dialogbuch und unter der Dialogregie von Lothar Michael Schmitt.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1984
Tschechoslowakischer Film
Deutscher Film
Märchenfilm
Brüder-Grimm-Verfilmung
König Drosselbart

König Drosselbart (1984)


El suimanga acerado (Cinnyris chalybeus) es una especie de ave paseriforme de la familia Nectariniidae propia de Sudáfrica. Anteriormente emplazado en el género Nectarinia.

Hábitat
Es común en los jardines, fynbos, los bosques y matorrales costeros.  El nido es oval cerrado y se construye a partir de hierbas, líquenes y otros materiales vegetales, atados con telas de araña. Cuenta con una entrada lateral que a veces tiene un porche, y se alinea con plantas plumas y plumones.

Referencias

Enlaces externos

 SASOL e-guide

chalybeus
Aves de África Austral
Fauna endémica de Sudáfrica
Animales descritos en 1766
Taxones descritos por Carlos Linneo

Cinnyris chalybeus


Ewartia može olznačavati:

 Ewartia (Animalia), rod polukrilaca iz porodice Cicadidae
 Ewartia (Plantae), biljni rod iz poropdice Asteraceae

Ewartia


Sansesystemet er den del af nervesystemet der er ansvarlig for behandling af sensorisk information. Sansesystemet er en fællesbetegnelse for de sanseorganer og -enheder der findes i en organisme, herunder sensoriske receptorer, neurale forbindelser, og de dele af hjernen, der er involveret i bearbejdningen af sensoriske receptorers stimulering. Almindeligt anerkendte humane sansesystemer processerer visuelle, auditive, somatiske (føle-), gustatoriske (smags-), olfaktoriske (lugt-) og vestibulære (balance-/bevægelses-) input. Kort sagt, sanser er moniteringer  af den fysiske verden, som bearbejdes og fortolkes, og derved danner grundlag for vores opfattelse af omgivelser.

Sanser og receptorer
Blandt neurologer er der debat om det konkrete antal sanser, grundet forskellige definitioner af hvad en sans egentlig er. I følge Gautama Buddha og Aristoteles, er der klassificeret fem 'traditionelle' menneskelige sanser, som er blevet alment accepterede; føle-, smags-, lugte-, syns- og høresansen. Andre sanser, som er accepterede i klassen pattedyr, inklusive mennesket, omfatter nociception, equilibrioception, kinaesthesia, og thermoception. Derudover besidder dyreverdenen en lang række sanser som vi mennesker ikke besidder. Dette gælder blandt andet infrarød termoception, magnetoception og elektroreception. Derudover debatteres der hvorvidt det vomeronasale organ er funktionelt i mennesker.

References

Nervesystemet

Sansesystemet


Die Wysox Township ist eine von 12 Townships im Carroll County im Nordwesten des US-amerikanischen Bundesstaates Illinois.

Geografie
Die Wysox Township liegt Nordwesten von Illinois rund 30 km östlich des Mississippi, der die Grenze zu Iowa bildet. Der  Die Grenze zu Wisconsin befindet sich rund 60 km nördlich. Der Rock River befindet sich rund 20 km südlich.

Die Wysox Township liegt auf 41°58′28″ nördlicher Breite und 89°48′13″ westlicher Länge und erstreckt sich über 97,99 km².

Die Wysox Township liegt im Südosten des Carroll County an der Grenze zum Whiteside County. An die Wysox Township grenzen im Westen an die Fairhaven Township, im Nordwesten an die Salem Township, im Norden an die Rock Creek-Lima Township und im Osten an die Elkhorn Grove Township.

Verkehr
Durch die Township verläuft von Nordwesten nach Südosten die Illinois State Route 40. Diese trifft dort auf eine Reihe von County Roads und weiter untergeordneter und zum Teil unbefestigter Straßen.

Durch die Township verläuft eine Eisenbahnlinie, die von Chicago nach Westen führt.

Der nächstgelegene Flugplatz ist der rund 35 km westlich gelegene Tri-Township Airport südlich der Stadt Savanna.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung im Jahr 2010 hatte die Township 1366 Einwohner. Neben Streubesiedlung gibt es in der Wysox Township mit Milledgeville eine selbstständige Gemeinde (mit dem Status "Village").

Einzelnachweise

Weblinks
 www.city-data.com - Wysox Township
 Histopolis - Wysox Township

Wysox Township (Illinois)


Şehsuvar Sultan (d. 1682 - ö. 29 Nisan 1756), Osmanlı padişahı III. Osman'ın annesi, Valide Sultan ve Sultan II. Mustafa'in eşiydi.

Kimliği
Kökeni ve ailesi bilinmiyor. Oğlu III. Osman'ın Üç yıllık saltanatının başlangıcında bir buçuk yılı bulmayan bir süre boyunca Valide Sultan oldu.

Döneminde cereyân eden önemli hâdiseler
III. Osman'ın 13 Aralık 1754 tarihinde Osmanlı Padişahı olması üzerine Çorlulu Köse Bahir Mustafa Paşa'nın Vezîr-i Âzam olduğu bir dönemde Valide Sultan oldu. III. Osman'ın hükümdarlığının Üçüncü ayı başlarken, o devirde Anadolu valisi olan Hekimoğlu Ali Paşa da Üçüncü defâ sadrâzam olarak atandı. Sadrâzamlığının Dördüncü ayı muhalifleri tarafından III. Osman'a şikâyet edilen ve hemen akabinde sandalla Kız Kulesi'ne hapsedilmek üzere götürülmekte olan Hekimoğlu Ali Paşa, Şâh-Süvar Valide Sultan'ın telkinleri neticesinde serbest bırakılarak yerine 18 Mayıs 1755 tarihinde Naili Abdullah Paşa sadrâzam olarak tâyin edildi. Bu dönemin Temmuz ayında Kadırga Limanı'nda 20 saat kadar devam eden büyük bir yangın çıktı. Bu hâdisenin ardından 24 Ağustos 1755 tarihinde yerine Silahdar Bıyıklı Ali Paşa Vezîr-i Âzam olarak atandı ise de Altmışüç gün sonra yalan söylediği, rüşvet aldığı ve adının yolsuzluklara karışması nedenlerinden ötürü azledilerek 25 Ekim 1755 tarihinde idam edildi. Yerine Paris Sefaretnamesi'nin yazarı Yirmisekiz Mehmed Çelebi'nin oğlu Yirmisekizzade Mehmed Said Paşa Vezîr-i Âzam olarak getirildi. Gelgelelim, o da daha henüz Altıncı ayını tamamlayamamışken sadrâzamlıktan azledilerek malları hazineye devrolundu. Yerine Çorlulu Köse Bahir Mustafa Paşa ikinci kez sadrâzam olarak atandı.

Vefatı
29 Nisan 1756 tarihe raslayan Miraç Kandili gecesi oğlunun saltanatı sırasında, oğlunun ölümünden Bir yıl önce öldü. Cenazesi İstanbul'un Fatih İlçesi'nin  Çemberlitaş semtinde bulunan Nuruosmaniye Camii'ndeki Şah-Süvar Sultan Türbesi'ne defnedildi.

Ayrıca bakınız
 Nuruosmaniye Camii
 Valide sultan
 Osmanlı padişah eşleri
 Osmanlı padişah anneleri

Bibliyografya
 Peirce, Leslie P. (1993), The Imperial Harem : Women and Sovereignty in the Ottoman Empire Oxford: Oxford University Press, ISBN 0-19-508677-5.
 Uluçay, M. Çağatay (2011 5.bas.), Padişahların kadınları ve kızları''' Ankara: Ötüken. ISBN 9789754378405.
 Bahadıroğlu, Yavuz, (2009 15.baskı) Resimli Osmanlı Tarihi, İstanbul: Nesil Yayınları, ISBN 978-975-269-299-2.
 Sakaoğlu, Necdet (2008) Bu mülkün kadın sultanları: Vâlide sultanlar, hâtunlar, hasekiler, kadınefendiler, sultanefendiler,'' Oğlak Yayıncılık. s. 290. ISBN 978-9-753-29623-6.

Kaynakça

1682 doğumlular
1756 yılında ölenler
Osmanlı padişah eşleri
Osmanlı padişah anneleri
Valide sultanlar

Şehsuvar Sultan


Beda Allemann () a fost un cercetător literar și profesor universitar elvețian.

Biografie
Allemann a studiat literatura germană, istoria artei și filosofia la Universitatea din Zürich. În 1953 a obținut doctoratul cu o teză despre Hölderlin și Heidegger, elaborată sub îndrumarea profesorului Emil Staiger. A trecut examenul de doctor habilitat în 1955 tot la Zürich. A predat, ulterior, ca lector la Universitatea Liberă din Berlin, ca lector la École normale supérieure din Paris (1957-1958), în același timp cu Paul Celan, ca director științific și lector la Universitatea din Leiden (1959-1963), ca profesor extern la Universitatea din Kiel (1963/64) și ca profesor la Universitatea din Würzburg (1964-1967). Din 1967 până în 1991 a fost profesor de literatură germană la Universitatea din Bonn. Allemann a coeditat volumul Gesammelte Werke in fünf Bänden al lui Paul Celan, publicat de editura Suhrkamp Verlag. Cercetările sale literare s-au axat în special pe operele lui Hölderlin, Heinrich von Kleist, Jean Paul, Franz Kafka și Rainer Maria Rilke.

În anul 1977 a fost ales membru al Deutsche Akademie für Sprache und Dichtung.

Lucrări
 Hölderlin und Heidegger, Atlantis, Freiburg, 1954.
 Hölderlins Friedensfeier, Neske, Pfullingen, 1955.
 Ironie und Dichtung, Neske, Pfullingen, 1956.
 Über das Dichterische, Neske, Pfullingen, 1957.
 Zeit und Figur beim späten Rilke : Ein Beitrag zur Poetik des modernen Gedichtes, Neske, Pfullingen, 1961.
 Gottfried Benn. Das Problem der Geschichte, Neske, Pfullingen, 1963.
 Nietzsches Poetologie, hg. von K. Naderer, Naderer, Bonn, 1993.
 Zeit und Geschichte im Werk Kafkas, hg. von D. Kaiser und N. Lohse, Wallstein, Göttingen, 1998.
 Heinrich von Kleist : Ein dramaturgisches Modell, hg. von E. Oehlenschläger, Aisthesis, Bielefeld, 2005.

Note

Legături externe
  Beda Allemann  în Catalogul Bibliotecii Naționale a Germaniei (Informații despre Beda Allemann • PICA  • Căutare pe site-ul Apper)

Nașteri în 1926
Decese în 1991
Critici literari elvețieni
Cadre didactice universitare ale Universității din Bonn

Beda Allemann


Ørken i regntid er en film instrueret af João Penaguião.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1999

Ørken i regntid


Taşkın (türk.: "überströmend") ist ein türkischer männlicher Vorname und Familienname.

Namensträger

Vorname

 Taşkın Aksoy (* 1967), türkischer Fußballspieler und -trainer
 Taşkın Çalış (* 1993), deutsch-türkischer Fußballspieler
 Taşkın İlter (* 1994), deutsch-aserbaidschanischer Fußballspieler
 Taşkın Oymacı (1938–2021), türkisch-deutscher Sozialarbeiter

Familienname
 Ayhan Taşkın (* 1953), türkischer Ringer
 Taner Taşkın (* 1972), türkischer Fußballspieler und -trainer

Einzelnachweise

Männlicher Vorname
Familienname
Türkischer Personenname

Taşkın


فيم يانسن ، (28 أكتوبر 1946 - 25 يناير 2022)، لاعب ومدرب كرة قدم هولندي سابق.

لعب مع منتخب هولندا لكرة القدم.

عمل مساعد لمدرب منتخب السعودية لكرة القدم بين عامي 1993 و1994.

مراجع

روابط خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية هولنديون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية هولنديون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
رياضيون هولنديون مغتربون في الولايات المتحدة
رياضيون هولنديون مغتربون في اليابان
رياضيون هولنديون مغتربون في إسكتلندا
رياضيون هولنديون مغتربون في بلجيكا
لاعبو الدوري الهولندي الدرجة الأولى
لاعبو أياكس أمستردام
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1976
لاعبو دوري أمريكا الشمالية لكرة القدم (1968–84)
لاعبو فاينورد
لاعبو كأس العالم 1974
لاعبو كأس العالم 1978
لاعبو كرة قدم مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو كرة قدم من روتردام
لاعبو كرة قدم من هندريك- إيدو- أمباخت
لاعبو كرة قدم هولنديون
لاعبو كرة قدم هولنديون مغتربون
لاعبو منتخب هولندا لكرة القدم
لاعبون فازوا بدوري أبطال أوروبا
لاعبون فائزون بكأس الاتحاد الأوروبي
مدربو دوري كرة القدم الإسكتلندي
مدربو سانفريس هيروشيما
مدربو فاينورد
مدربو كرة قدم مغتربون في اليابان
مدربو كرة قدم مغتربون في إسكتلندا
مدربو كرة قدم مغتربون في بلجيكا
مدربو كرة قدم مغتربون هولنديون
مدربو كرة قدم هولنديون
مدربو نادي سلتيك
مدربو نادي لوكيرين
مواليد 1946
مواليد روتردام
وفيات 2022
وفيات بسبب الخرف

فيم يانسن


Bordeaux, commune française située dans le département de la Gironde, en région Nouvelle-Aquitaine, dispose d'une vie culturelle riche et diversifiée.

Lieux culturels et salles de spectacles

Musées

Le musée des Beaux-Arts figure parmi les plus anciens musées de France, ce qui explique l'ampleur et la diversité de ses collections, notamment pour les . Parmi les dépôts de l'État, figurent certaines toiles majeures comme L'Embarquement de la duchesse d'Angoulême de Gros, La Grèce sur les ruines de Missolonghi et la Chasse au Lion de Delacroix ou le Rolla de Gervex. On y trouve également de remarquables peintures de Rubens, Véronèse, Titien, Van Dyck, Corot, Bouguereau, Gérôme, Matisse, Dufy ou Picasso…

Le musée d'Aquitaine hérité des collections de l'ancien Musée lapidaire créé vers 1783 par l'Académie de Bordeaux à la demande de l'intendant Dupré de Saint-Maur afin de rassembler les vestiges romains mis au jour par d'importants travaux d'urbanisme entrepris dès le  et, principalement, au . Depuis 1962, il a évolué vers un musée d'histoire, d'archéologie et d'ethnographie régionales : vestiges de l'époque préhistorique, antiquités romaines et paléo-chrétiennes de la cité de Burdigalia, collections médiévales, collections ethnographiques, etc. Il accueille également les collections de l'ancien musée Goupil, conservatoire de l'image industrielle.

Bordeaux Patrimoine mondial, centre d'interprétation de l'architecture et du patrimoine (CIAP) de la ville de Bordeaux.

Les Bassins de Lumières, centre d'art numérique situé dans l'enceinte de la base sous-marine de Bordeaux. Il a ouvert ses portes le .

Le Capc musée d'art contemporain, anciennement centre d'arts plastiques contemporains de Bordeaux est installé dans le cadre superbe d'un ancien entrepôt à grains. Il déploie une collection de la fin des années 1960 aux générations actuelles, rassemblant plus d'un millier d'œuvres et .

Le musée des arts décoratifs et du design est logé dans l'hôtel de Lalande. Édifié en 1779 par l'architecte bordelais Étienne Laclotte, pour le parlementaire Pierre de Raymond de Lalande, le musée abrite de riches collections d'arts décoratifs français, et plus particulièrement bordelais, des , ainsi que des collections de peintures, gravures, miniatures, sculptures, mobilier, céramique, verrerie, orfèvrerie, etc.

Le muséum d'histoire naturelle est installé dans une demeure du  dans le jardin public de Bordeaux. Il vit au rythme d'expositions thématiques qui mettent en valeur des spécimens des collections permanentes.

Le Musée national des Douanes est logé au sein d'un des magnifiques pavillons de la place de la Bourse. Il retrace l'histoire douanière et illustre les missions des brigades et des bureaux.

Le Centre national Jean-Moulin de documentation sur la Seconde Guerre mondiale présente au public des documents d'époque et des objets qui perpétuent le souvenir de cette période récente de l'histoire, qui situent les différents réseaux et permettent d'apprécier le combat des résistants pour la libération du territoire national.

Le musée d'ethnographie de l'université de Bordeaux (MEB), créé à la fin du , rassemble des collections patrimoniales qui couvrent tout le champ anthropologique des techniques touchant à la vie sociale et religieuse pour l'Afrique, l'Asie et l'Océanie.

Le musée des Compagnons du Tour de France retrace, à travers environ  et objets, l'histoire du compagnonnage, de la vie ouvrière à Bordeaux et dans la région.

Le musée du vin et du négoce de Bordeaux a été ouvert à l'initiative de l'association Bordeaux Historia Vini le  dans le quartier des Chartrons. Dans trois caves semi-enterrées, le musée présente une collection d'objets historiques uniques, de multiples témoignages du passé et du présent avec nombre de documents et panneaux explicatifs retraçant le commerce des vins de Bordeaux : l'évolution du métier de négociant, depuis le privilège des vins de Bordeaux datant du Moyen Âge jusqu'à nos jours, en passant par le travail dans les chais et les exportations.

Le musée Mer Marine Bordeaux présente quant à lui sur trois niveaux et  une histoire universelle de la navigation à travers le monde, la richesse des savoir-faire, les grandes découvertes, les expéditions scientifiques ou les batailles navales à l'aide de  de marine, tels que bateaux grandeur nature, maquettes, instruments de navigation, cartes, atlas et œuvres d'art, avec de fréquents focus sur Bordeaux et sa région.

Le musée Goupil conserve le fonds de la maison Goupil, dynastie d'éditeurs d'art parisiens actifs de 1827 à 1920. Les collections se répartissent en trois domaines : estampes, photographies et archives.

Le musée des télécommunications d'Aquitaine occupe les locaux de l'ancien Central Téléphonique « Chartrons », de type R6, mis en service en 1958 avec  puis , et retiré de l'exploitation en 1983.

Le musée des métiers de l'imprimerie de Bordeaux expose plus de 160 machines associées aux métiers de l'imprimerie, constituant la plus grande collection de ce type en Franc

Lieux d'expositions
La Base sous-marine, construite durant la Seconde Guerre mondiale, est aujourd'hui un lieu d'exposition artistique. Depuis 2020, le Bassins de Lumières propose des expositions autour de jeux de lumières.

Cap Sciences (Centre de culture scientifique, technique et industrielle), situé aux bords des quais, est organisé autour d'un grand plateau de  qui accueille une grande exposition par an, d'un plateau de  pour des expositions temporaires.

La MÉCA qui abrite le FRAC Aquitaine, Fonds régional d'art contemporain de la région Nouvelle-Aquitaine, qui a été fondé en 1982. Elle conserve plus d'un millier d'œuvres.

La Cité du Vin, érigée en 2016, après deux ans de travaux, permet de s'initier à l'œnologie.

La Fabrique Pola est un lieu consacré à la création contemporaine, à la production et à la diffusion artistique.

Bordeaux compte également une cinquantaine de galeries d'art.

Opéras, théâtres et salles de spectacle

L'Arkéa Arena constitue la plus grande salle de spectacle de la métropole bordelaise et offre une capacité d'accueil pour tous types de spectacles et manifestations de  maximum. La salle est principalement utilisée pour des concerts et des événements sportifs. Elle dispose de plusieurs espaces réceptifs dont deux salons (public et privé), une brasserie ouverte sur le parvis, une coursive (au ) et de plusieurs points de restauration.

Le Stade Matmut Atlantique accueille les tournées de stars internationales, comme Ed Sheeran en 2019. Il dispose d'une capacité de .

L'Opéra national de Bordeaux (), est consacré à l'opéra et à la danse. Son histoire est liée à celle du Grand Théâtre où se trouve son siège et à celle de l'orchestre national Bordeaux Aquitaine qui apporte son concours aux représentations lyriques ou chorégraphiques.

L'Auditorium de Bordeaux, ouvert en 2013, possède deux salles dont une de .

Le palais des sports, d'une capacité de , a été un spectacle de l'Opéra national de Bordeaux.

Bordeaux compte d'autres salles de spectacle de grande capacité, comme la Salle Jean-Dauguet (), la Salle des fêtes du Grand Parc (), le Théâtre Femina (), la Rock School Barbey () ou le Casino de Bordeaux ().

L'iBoat programme de nombreux concerts toute l'année.

De nombreux théâtres existent à Bordeaux, les plus connus étant le Théâtre National Bordeaux Aquitaine (TNBA) et le Théâtre Femina.
Le théâtre de l'Alcazar et le théâtre Alhambra étaient connus mais ont fermé.

Cinémas

Il existe, en 2021, quatre multiplexes : l'UGC Cinécité (dix-huit salles ; ancien cinéma l'Apollo), près de la place Gambetta, le Mégarama (dix-sept salles), sur la rive droite de la Garonne, dans l'ancienne gare d'Orléans (monument historique), l'UGC des Bassins à flots (treize salles) (quartier Bacalan), et le CGR Le Français (douze salles), situé dans un ancien théâtre près de la place Gambetta (à l'angle des rues Condillac et Montesquieu), qui a rouvert le  après plusieurs années de travaux ;

L'Utopia Saint-Siméon (cinq salles), dans l'ancienne église Saint-Siméon (place Camille-Jullian, quartier Saint-Pierre) fermée au culte depuis la Révolution française, nef d'église devenue entrepôt de conserves, garage puis cinéma, est le seul cinéma d'art et essai depuis la fermeture, en , du Jean-Vigo (une salle), installé dans l'ancienne salle du Trianon rue Franklin.

Bordeaux a deux festivals internationaux de films, le Festival international de cinéma Cinémascience de Bordeaux. Deux éditions de cet évènement CNRS se sont tenues du  au , et du  au , et le Festival international du film indépendant de Bordeaux. Depuis 2012, en lien avec l'Utopia Saint-Siméon.

Dans le film américain La Guerre des mondes de Byron Haskin (1953), la ville de Bordeaux est la première ville du monde à recevoir la visite des Martiens et, en conséquence, la première à être totalement détruite.

Chaque barrière de Bordeaux avait un cinéma, dont seul subsiste le Festival, à Bègles (Bordeaux Métropole). Il y avait par exemple le Rex à la barrière du Médoc, rue Croix-de-Seguey (copie du Grand Rex de Paris et créé par Émile Couzinet), le Marivaux, rue Condillac (fermé en 1988) ou encore le Saint-Genès (fermé en 1995). D'anciens music-halls avaient été transformés en cinémas : l'Alcazar, place Stalingrad, devenu l'Éden ; l'Alhambra, rue d'Alzon ; l'Apollo, rue Judaïque (fermé en 1970), devenu le Rio puis l'Ariel ; la Scala, rue Voltaire, devenu le Mondial. À la fin de la Seconde Guerre mondiale, Bordeaux comptait par ailleurs une quarantaine de cinémas, dont la plupart fermèrent par la suite, en raison du développement du CinemaScope (dont toutes les salles n'avaient pas les moyens de s'équiper), de la télévision puis des multiplexes. Certaines salles se reconvertirent en cinéma pornographique, avant de finalement fermer elles aussi.

Casino
Le Casino de Bordeaux se situe dans le quartier de Bordeaux-Lac. Il met à disposition du public en plus des salles de jeux,  de restaurations,  ainsi que la salle de théâtre pouvant accueillir jusqu'à . Le Casino de Bordeaux appartient au groupe Barrière.

Manifestations culturelles et festivités

Durant l'année, Bordeaux accueille plusieurs festivals de musique, de cinéma ainsi que des festivals divers et variés, allant du festival international des musiques classiques et d'orgue, jusqu'à la musique underground. Le Festival Climax s'exporte désormais à Paris et à l'étranger. D'autres festivals sont organisés pendant la période du printemps et de l'été tel que le Bordeaux Congo Square, le Bordeaux Jazz Festival, le Festival Bordeaux Rock et le Festival Relâche. Parmi les autres manifestations culturelles on peut également citer Evento (exposition d'œuvres contemporaines dans la ville), lEscale du livre entre le mois de mars et d'avril, Chahuts (festival de conte et arts de la parole), Vinexpo et Novart en novembre qui met en valeur les artistes locaux issus de la métropole.

La métropole organise et accueille par ailleurs plusieurs manifestations culturelles telles que le Festival International des Arts de Bordeaux Métropole (FAB) et le festival ODP à Talence, au profit des orphelins des sapeurs-pompiers de France. Chaque été, L'Été Métropolitain propose près de 150 rendez-vous. Le Festival Reggae Sun Ska qui se tient dans le Médoc s'est tenu un temps sur le campus de Bordeaux.

Enfin, l'année est ponctuée par divers festivals et événements comme le Carnaval des deux rives le premier week-end de mars qui existe sous sa forme actuelle depuis 1996. La Foire aux plaisirs qui est la plus grande fête foraine présente en Aquitaine. Elle se déroule les trois dernières semaines d'octobre et les trois premières semaines de mars sur la place des Quinconces.

La Fête du vin sur les quais et la place des Quinconces, en alternance une année sur deux avec la Fête du fleuve incarnent les plus grands festivals du Sud-Ouest par l'accueil de nombreux navires, de concerts relatifs à la musiques du monde et par ses deux feux d'artifice d'ouverture et de clôture. Durant la même période les Bordelais profitent des Épicuriales qui met en valeur la gastronomie bordelaise autour de concerts variés. Mais aussi du festival d'été Dansons sur les quais qui se tient tout le mois de juillet et d'août sur les quais. La fin d'année se clôture par le Marché de Noël.

Patrimoine culturel

Patrimoine gastronomique

Bordeaux compte de nombreuses spécialités, comme les bouchons (chocolat en forme de bouchons), les croquants bordelais (tuiles soufflées aux noisettes), les sarments du Médoc (orange confite enrobée de chocolat) et le cannelé bordelais, qui aurait été inventé au  par les religieuses du couvent des Annonciades. Il s'agissait à l'époque d'une friandise en forme de bâtons appelées canelats ou canelets. Certains remarquent que ces petits gâteaux faits par les religieuses pourraient être liés à l'histoire de Bordeaux et du vin. En effet une étape importante dans la vinification est appelée collage. Elle consiste à filtrer le vin en cuve avec traditionnellement du blanc d'œuf. Ce procédé coûteux était encore utilisé par bon nombre de châteaux et cette étape voyait tout le personnel des châteaux casser des œufs et séparer les blancs des jaunes qui étaient donnés aux Petites sœurs des pauvres pour confectionner des gâteaux.

La gastronomie bordelaise est bien évidemment inhérente aux Vins de Bordeaux qui sont parmi les plus réputés et les plus chers du monde, faisant du bordeaux une référence mondiale.

La production du vignoble est variée : environ 80 % de vins rouges (comme le pomerol ou le pauillac) et 20 % de vins blancs secs (tel que l'entre-deux-mers ou le pessac-léognan) ou liquoreux (par exemple le sauternes ou le cadillac), auxquels s'ajoutent des rosés, des clairets, et des vins mousseux (le crémant de Bordeaux). L'existence de  différentes au sein du vignoble s'explique par la diversité des terroirs, c'est-à-dire des types de sols, des cépages cultivés, des pratiques de culture et de vinification. Avec  cultivés et une production de cinq à six millions d'hectolitres de vin par an, la Gironde est le troisième département viticole français au regard de la production globale après l'Hérault et l'Aude, mais le premier pour les AOC en volume. La Cité du Vin incarne cet héritage gastronomique à travers le prisme de .

Les plats bordelais sont l'entrecôte à la bordelaise (avec une sauce au vin), la lamproie à la bordelaise et le grenier Médocain.

La ville est également renommée pour le caviar de l'Estuaire de la Gironde, exploité depuis l'entre-deux-guerres seulement ; l'esturgeon est un poisson qui a toujours été présent dans la Gironde et la moutarde de Bordeaux.

Patrimoine linguistique

Autrefois très utilisé à Bordeaux, le bordeluche n'est quasiment plus parlé de nos jours. Ce registre de langue provient directement du gascon. Certaines expressions demeurent encore aujourd'hui comme « gavé », synonyme de beaucoup. « Ça caille », pour dire qu'il fait froid. « Ça daille », pour signifier « ça m'embête », ou encore « chocolatine », mot d'origine gasconne utilisé à Bordeaux comme dans une grande partie du Sud-Ouest, pour désigner la viennoiserie appelée « pain au chocolat » dans la plus grande partie de la France.

Patrimoine artistique

Littérature

La ville de Bordeaux a accueilli de nombreux écrivains, notamment les « 3 M » de Bordeaux : Montaigne (philosophe et écrivain, maire de Bordeaux de 1581 à 1585), Montesquieu (philosophe et écrivain, membre du Parlement de Bordeaux de 1714 à 1726 et propriétaire du château de La Brède dans les environs) et François Mauriac (prix Nobel de littérature, né en 1885 à Bordeaux), qui ont écrit de nombreux ouvrages célèbres conservés à Bordeaux. Les Essais de Montaigne ont nourri la réflexion des plus grands auteurs en France et en Europe, de Shakespeare à Pascal et Descartes, de Nietzsche et Proust à Heidegger.

Montesquieu s'est d'abord fait connaître en 1721 par les Lettres persanes, roman épistolaire faisant la satire amusée de la société française de la Régence, vue par des Persans fictifs : il met en cause les différents systèmes politiques et sociaux, y compris celui des Persans. Il se consacre ensuite à de grands ouvrages qui associent histoire et philosophie politique : Considérations sur les causes de la grandeur des Romains et de leur décadence (1734) puis De l'esprit des lois (1748), dans lequel il développe sa réflexion sur la répartition des fonctions de l'État entre ses différentes composantes, appelée postérieurement « principe de séparation des pouvoirs ».

Mauriac est élu membre de l'Académie française, au fauteuil 22, en 1933. Il reçoit le prix Nobel de littérature en 1952.

La bibliothèque Mériadeck, d'une surface de  ( accessibles aux usagers) est l'une des plus grandes bibliothèques publiques de France. Elle stocke avec les Archives de Bordeaux Métropole près d'un million de documents dans des dizaines de kilomètres de rayonnages, dont plus de  appartenant au fonds patrimonial (rares, précieux, anciens).

Parmi les trésors de la bibliothèque, la Bible de l'Abbaye de La Sauve-Majeure, conçue dans le scriptorium de l'Abbaye du Mont-Saint-Michel entre 1070 et 1090, mais aussi le Cartulaire de l'Abbaye, ou Grand cartulaire qui est un ensemble de quatre manuscrits. Enfin, l'Exemplaire de Bordeaux est un exemplaire imprimé de l'édition de 1588 des Essais. Il comporte d'abondantes corrections et annotations manuscrites de Montaigne, rédigées entre l'été 1588 et sa mort. Ce document unique éclaire la manière dont Montaigne travaillait : les multiples remaniements, ajouts et corrections autographes permettent de comprendre la genèse du texte. Les manuscrits d'auteurs du  étant très rares, ce document revêt un caractère exceptionnel.

La ville accueille aussi la Librairie Mollat, première librairie indépendante de France en chiffre d'affaires. Elle se situe à l'emplacement de la dernière maison de Montesquieu.

Cinéma

De nombreux films ont été tournés dans la métropole bordelaise tels que L'Intrigante d'Émile Couzinet en 1939, Des gens sans importance d'Henri Verneuil en 1954, avec Jean Gabin et Pierre Mondy, Le Corniaud de Gérard Oury en 1964, avec Bourvil et Louis de Funès, ou La Menace d'Alain Corneau en 1977, avec Yves Montand, Philippe Noiret, Michel Serrault, Bernard Le Coq et Pierre Arditi.

Mais aussi Les Misérables de Robert Hossein en 1982, avec Jean Carmet ; Les Fugitifs de Francis Veber avec Pierre Richard, Gérard Depardieu, Jean Carmet ; La Fête des pères avec Thierry Lhermitte ; Vidocq en 2001, avec Gérard Depardieu, André Dussollier ; et plus récemment, en 2012, Un jour mon père viendra de Martin Valente, avec Gérard Jugnot, François Berléand.

Bordeaux accueille aussi de nombreux festivals internationaux du cinéma comme le Festival international du film indépendant de Bordeaux défendant le cinéma indépendant mondial.

Depuis 2017, les Tropicales par So Film propose le dernier week-end de juin un festival convivial sans compétition, avec des avant premières, des cartes blanches, et des séances gratuites en plein air, dont un ciné-karaoké géant, moment attendu du festival.

La ville accueille aussi le Festival CinémaScience étant un événement organisé par le CNRS à Bordeaux en Nouvelle-Aquitaine. C'était un festival de longs métrages de fiction ayant pour thématique un axe de recherche développé au CNRS. De la conquête de l'espace à la politique en passant par la génétique, l'histoire ou encore les mathématiques, les différentes projections sont prétextes à la discussion entre le public, les membres des équipes des films (réalisateurs, acteurs, producteurs, etc.) et les acteurs de la recherche (chercheurs, ingénieurs de recherche, etc.).

Musique
Dans le domaine des expressions populaires, le groupe Noir Désir, fer de lance du rock à Bordeaux et plus globalement du rock français, ou Les Nubians, groupe de hip-hop français reconnu à l'étranger, ainsi que JC & the Judas, groupe rock-folk, ont émergé de la riche scène musicale bordelaise. Le groupe bordelais Partenaire particulier connut un certain succès au milieu des années 1980. Eiffel, Luke, Tribal Jam sont d'autres groupes bordelais qui ont une notoriété nationale.

Références

Voir aussi
Culture en Aquitaine
Salles de théâtre de Bordeaux, Gastronomie bordelaise, Liste de films tournés à Bordeaux, Rock à Bordeaux

Lien externe

Page sur la culture sur le site de la ville de Bordeaux

Culture à Bordeaux


Nat Pinkerton I er en stumfilm fra 1909 instrueret af Viggo Larsen.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1909

Nat Pinkerton I


Cette page présente une liste d'aliments toxiques pour les chiens augmentée d'une liste de végétaux toxiques.

Aliments par ordre alphabétique

A
 abricot
 ail
 alcool
 avocat

C
 café
 chocolat
 ciboulette
 citron

D

 Drupes

H
 houblon

L
 lait et produits dérivés
 levure

N
 nectarine
 noix de Macadamia

M
 maïs

O
 oignons

P
 pêche
 poireau

R
 raisin
 rhubarbe (oxalate de calcium)

T
 thé

X
 xylitol (substitut du sucre)

Végétaux toxiques pour les chiens
Des plantes familières sont également toxiques pour les chiens, parmi lesquelles :
 Aloe vera
 Laurier-rose
 Les morelles et notamment la morelle noire « tue-chien »
 Lierre grimpant
 Crassula ovata
 Dieffenbachia (oxalate de calcium)
 Monstera deliciosa
 Epipremnum aureum
 Ficus benjamina
 Dragonnier de Madagascar
 Zamioculcas zamiifolia
 Petite Ciguë (conine)
 Sarrasin commun
 Ricin commun
 Caladium bicolor
 Dracaena fragrans
 Yucca gigantea
 Cannabis

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Alimentation animale
 Liste d'aliments toxiques pour les chats

Liens externes

Alimentation animale
Toxicologie

Liste d'aliments toxiques pour les chiens


Podsavezna liga Zagrebačkog nogometnog podsaveza (Podsavezna liga Zagreb) je bila liga 4. stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije za sezonu 1960./61.
Sudjelovalo je ukupno 14 klubova, a prvak je bila "Šparta" iz Zagreba.

Ljestvica
{| class="wikitable"
!mj. !!klub !!ut. !!pob. !!ner. !!por. !!gol+ !!gol- !!bod
|- bgcolor="gold"
|1. ||Šparta Zagreb ||22 ||13 ||5 ||4 ||63 ||29 ||31
|-
|2. ||Poštar Zagreb ||22 ||11 ||6 ||5 ||50 ||31 ||28
|-
|3. ||Sloga Zagreb ||22 ||9 ||8 ||5 ||43 ||29 ||26
|-
|4. ||Sava Zagreb ||22 ||10 ||6 ||6 ||40 ||30 ||26
|-
|5. ||Maksimir Zagreb ||22 ||9 ||5 ||8 ||33 ||40 ||23
|-
|6. ||Savica Zagreb ||22 ||9 ||3 ||10 ||37 ||31 ||21
|-
|7. ||Dubrava Zagreb ||22 ||6 ||8 ||8 ||33 ||45 ||20
|-
|8. ||Mladost Zagreb ||22 ||8 ||3 ||11 ||39 ||44 ||19
|-
|9. ||Sloboda Podsused ||22 ||7 ||4 ||11 ||40 ||49 ||18
|-
|10. ||Elektrosond Zagreb ||22 ||7 ||4 ||11 ||33 ||51 ||18
|-
|11. ||Crvena zvijezda Donji Laduč ||22 ||6 ||5 ||11 ||35 ||45 ||17
|-
|12. ||Prvomajska Zagreb ||22 ||6 ||5 ||11 ||31 ||53 ||17
|-
!colspan="9"|
|-
|colspan="9" align="center"|'izvan konkurencije
|-
| ||Lokomotiva II Zagreb ||26 ||22 ||1 ||3 ||94 ||24 ||45
|-
| ||Zagreb II ||26 ||11 ||5 ||10 ||57 ||46 ||27
|}
 "Lokomotiva II" i "Zagreb II"'' nastupali van konkurencije
 Podsused danas dio Zagreba

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Poveznice
 Prvenstva Zagrebačkog nogometnog podsaveza
 Zagrebački nogometni podsavez
 Zagrebačka zona 1960./61.

Izvori
 nk-maksimir.hr, NK "Maksimir" - Podsavezna liga 1960./61. , pristupljeno 13. prosinca 2017.

1960-61
1960-61
Zagreb-1

Podsavezna liga Zagrebačkog nogometnog podsaveza 1960./61.


Silvestro Lega () a fost un pictor italian impresionist.

Biografie
Lega provenea dintr-o familie bogată. A studiat între anii 1843-1847 la Accademia di Belle Arti din Florența. Un adept înfocat al lui Giuseppe Garibaldi și al părintelui Giovanni Verità (1807-1885), a participat la luptele de independență, 1848-1849, (Bătălia de la Curtatone și Montanara). Apoi a continuat studiile în Florența la Antonio Ciseri.

Și-a făcut un nume prin picturi de format mare precum Toma necredinciosul în Ospitale Civico în Modigliania (1858). S-a afiliat relativ târziu, în 1861, grupării Macchiaioli ("Măzgălitorii" !), un grup de pictori florentini, care respingea pictura academică. În 1863 a pictat în Oratoriul Madonna del Cantone în Modigliani ferestrele ciuma, foamete, război, cutremur. După aceea, s-a alăturat grupului Macchiaioli (în special de Telemaco Signorini) și a pictat în aer liber peisaje și imagini. Au fost oaspeții familiei Batelli din Pergentina. În anii 1870, a avut mai multe lovituri. Mai întâi a murit Virginia Batelli și frații ei, 1876 galeria sa de artă (deținută cu  pictorul Odoardo Borrani), a fost în stare de faliment și în 1880 a avut afecțiune a ochilor. El a trăit cinci ani la elevul său Tommasi în Bella Riva și din 1886 la familia Bandini în Poggiopoiano al Gabbro în Livorno. A fost sărac și singur și a suferit de cancer la stomac, dar a rămas activ ca pictor.

Galerie

Portrete

Literatur
 L. Vertova, Kindlers Malereilexikon, dtv 1982
 M. Borgiotti Poesia dei Macchiaioli, Milano 1958
 P. Bucarelli u.a. Mostra dei Macchiaioli, Roma 1956
 M. Valsecchi Lega, Milano 1950
 E. Somaré Silvestro Lega, Milano 1926
 Telemaco Signorini Silvestro Lega, Florența 1895
 Norma Broude The Macchiaioli: Italian Painters of the Nineteenth Century, Yale University Press 1987
 E. Steingräber, G. Matteucci The Macchiaioli: Tuscan Painters of the Sunlight, Ausstellungskatalog, März/April 1984, New York: Stair Sainty Matthiesen Gallerie, in Zusammenarbeit mit Matthiesen, London.

Weblinks

Pictori realiști
Pictori italieni
Nașteri în 1826
Decese în 1895

Silvestro Lega


() a fost o actriță englezo-americană, cântăreață, regizoare și producătoare de film. Este considerată ca una dintre cele mai proeminente și una dintre singurele realizatoare care au lucrat în anii 1950 în sistemul studiourilor de la Hollywood. Cu compania sa independentă de producție, a scris și coprodus mai multe filme cu mesaje sociale și a devenit prima femeie care a regizat un film noir, The Hitch-Hiker în 1953.

De-a lungul celor 48 de ani de carieră, a jucat ca actriță în 59 de filme și a regizat alte opt, lucrând în principal în Statele Unite, unde a devenit cetățean în 1948. De asemenea, a regizat peste 100 de episoade de producții de televiziune într-o varietate de genuri, inclusiv western, povești supranaturale, comedii de situație, mistere cu omoruri și povestiri cu gangsteri. A fost singura femeie care a regizat episoadele din serialul original The Twilight Zone, precum și singurul regizor care a jucat în această emisiune.

Filmografie completă

Televiziune (selecție)

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de actori americani

Nașteri în 1918
Decese în 1995
Regizori americani
Actori americani din secolul al XX-lea
Englezi expatriați în Statele Unite
Oameni din Londra
Actrițe americane din secolul al XX-lea
Cântărețe din secolul al XX-lea
Cântărețe americane din secolul al XX-lea
Cetățeni naturalizați ai Statelor Unite ale Americii

Ida Lupino


Manila (Takalotça: Maynila), Filipinler'in başkenti ve Metro Manila bölgesinde bulunan belediyelerden biridir. Şehir ülkenin en büyük adası olan Luzon'da Manila Bay'ın doğu kıyısında bulunur.

Manila 10 milyonun üzerinde insanın yaşadığı metropol alana sahip ve gelişmekte olan bir merkezi yerdir. Metro Manila Ulusal Başkent Bölgesi (NCR) olarak da bilinen 17 şehir ve belediyelerden meydana gelen Manila şehrinin bir parçasıdır.

Manila 1,5 milyonu aşkın sakini bulunan Filipinler'in saygın en meşhur ikinci şehridir. Sadece ülkenin önceki başkenti olan Quezon Şehri bundan daha popülerdir.

Manila, ismini may nilad 'den aldı. Tagalog dilinde "nilad" adını tropikal kuşaktaki kıyı ve bataklıklarda yetişen bir bitki cinsi olan "mangrov"'un çiçek açmasından aldı. Birleşik Devletler'in bu şehri ve Filipin takımadalarını 1898'de başlayan işgal etme ve kontrolü ele geçirmesi 1946'ya kadar sürdü. II. Dünya Savaşı sırasında birçok şehir harap edildi. 1975'te Manila Metropol bölgesi varlığını ispat etmek için bağımsızlığa karar verdi. Bugün şehir ve metropol önemli bir kültür ve ekonomik merkezi olmayı başardı. Bununla birlikte nüfus, trafikte, kirlilik ve iklim değişiklikler oldu.

Manila "Gamma" olarak Globalization and World Cities Study Group and Network (GaWC)'nin bir üyesi olarak küresel şehir listesinde bulunmaktadır.

Kardeş şehirler
  Sacramento, Kaliforniya, Amerika Birleşik Devletleri
  San Francisco, Kaliforniya, Amerika Birleşik Devletleri
  Maui County, Hawaii, Amerika Birleşik Devletleri
  Honolulu, Hawaii, Amerika Birleşik Devletleri
  Santa Barbara, Kaliforniya, Amerika Birleşik Devletleri
  Winnipeg, Manitoba, Kanada
  Taipei, Tayvan
  Bombay, Hindistan
  Bangkok, Tayland
   Madrid, İspanya
  Osaka, Japonya
  Yokohama, Japonya
  Pekin, Çin
  Guangzhou, Çin
  Nice, Fransa

Kaynakça

Dış bağlantılar
Resmi web sitesi

Manila


Ruralna cjelna Drašnice, ruralna cjelina unutar područja naselja Drašnica.

Povijest
Drašnice su smještene na padinama Biokove. Ruralna cjelina se oblikovala od 18. do 20. stoljeća. Čini ih nekoliko raštrkanih zaseoka patronimičkih naziva. Zaseoci su međusobno povezani uskim makadamskim putovima, putinama. Stambene kuće su katnice ili dvokatnice građene od priklesanog kamenja pravilnije veličine i oblika na ulaznom pročelju. Krovovi su dvoslivni, pokriveni kamenim pločama ili u novije vrijeme utorenim crijepom. Dio stambenih kuća ima visoke luminare u potkrovlju, s konzolama ispod i iznad prozora. Uz kuće se nalaze prizemne kužine ili gospodarski objekti, prislonjeni na zid kuće s jednostrešnim krovovima. Drašnice se prvi put spominju u turskom izvoru iz 1523. g. kao "selo Dračnice u nahiji Primorje". Selo je sačuvalo tradicijsku organizaciju prostora karakterističnu za Makarsko primorje, a kako je potpuno iseljeno nakon potresa, u selu nije bilo značajnih intervencija suvremenim materijalima i nove gradnje.

Zaštita
Pod oznakom Z-6744 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "kulturno-povijesna cjelina".

Izvori

Zaštićene ruralne cjeline u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Podgora

Drašnice (ruralna cjelina)


Hanna Öberg (født 2. november 1995 i Kiruna, Sverige) er en svensk skiskytte, der har dyrket sporten siden 2005, og debuterede i World Cupen i november 2016. Öberg vandt Guld ved kvindernes klassiske 15 km disciplin ved Vinter-OL 2018. Öberg var desuden en del af det svenske stafethold der fik en tredje plads i World Cup'en i januar 2018 i Ruhpolding, Tyskland.

Hanna Öberg startede med at stå på ski allerede som to-årig, da hendes forældre også dyrkede skiskydning. Öbergs kæreste er den svenske skiskytte Martin Ponsiluoma.

Kilder

Eksterne henvisninger

Skiskytter fra Sverige
Deltagere for Sverige ved vinter-OL 2018
Deltagere for Sverige ved vinter-OL 2022
Skiskytter ved vinter-OL 2018
Skiskytter ved vinter-OL 2022
Olympiske mestre fra Sverige
Olympiske sølvmedaljevindere fra Sverige
Medaljevindere ved vinter-OL 2018
Personer fra Norrbotten

Hanna Öberg


Porsche 356, Porsche'nin üretilen ilk modeli. Ferdinand Porsche tasarımı sırasında yardımcı olmuştur, ancak proje ve genel model tasarımı Ferry Porsche tarafından gerçekleştirilmiştir.

356 serisi'nin ilki 1948'de Roadster Number 1 (veya Porsche 356/1) , takibinde ise 1950 356 Coupé (Ferry Porsche o günlerde ölüm döşeğinde olan babası için bu modelin adına babasının ismi olan "Ferdinand"ı uygun görmüştür), 1952 Cabriolet (1954 yılında makyajlanmıştır) ve 356 Speedster modelleridir.

Üretim Yılları

356
1940'lar otomobilleri
1950'ler otomobilleri
1960'lar otomobilleri
1948'de tanıtılan otomobiller
Coupe otomobiller
Le Mans 24 Saat otomobilleri
Motoru arkada olan taşıtlar
Arkadan itişli taşıtlar
Roadsterler
Spor otomobiller

Porsche 356


HD 77361 es una estrella en la constelación de la Pyxis, la brújula.
Se localiza entre δ Pyxidis y κ Pyxidis, a 1º37' de la primera.
Se encuentra a 352 ± 17 años luz del sistema solar.

Características físicas
Como muchas estrellas del cielo nocturno, HD 77361 es una gigante naranja.
Tiene tipo espectral K1IIICN y una temperatura efectiva de 4580 ± 75 K.
46 veces más luminosa que el Sol, su masa estimada es de 1,5 ± 0,2 masas solares.
Su diámetro angular, 0,92 ± 0,01 milisegundos de arco, permite evaluar su verdadero diámetro, siendo éste 10,5 veces más grande que el del Sol, normal para una estrella de sus características.

Composición química
La característica más notable de HD 77361 es que es una gigante «super-rica en litio».
Los modelos de evolución estelar predicen una disminución del contenido de dicho elemento en las atmósferas de las estrellas evolucionadas, ya que es destruido por las altas temperaturas existentes en las regiones más profundas de la estrella.
Así, mientras que el contenido medio de litio en estrellas de la secuencia principal es logє[Li] = 3,3, en la mayor parte de las gigantes naranjas de baja masa dicho valor disminuye hasta logє[Li] < 1,5. Aquellas gigantes cuyo contenido de litio está por encima de este valor son consideradas gigantes «ricas en litio», suponiendo apenas el 1% del total.
En las estrellas super-ricas en litio, entre las que se cuenta HD 77361, el contenido de litio es aún mayor (logє[Li] ≥ 3,3), habiéndose constatado que están confinadas en una pequeña región del diagrama de Hertzsprung-Russell.

Además, estas estrellas muestran una relación 12C/13C menor que la que cabría esperar por los modelos teóricos.
No se entiende como las gigantes de tipo K, con envolturas convectivas muy profundas y mezclado eficiente —como sugiere la baja relación 12C/13C— pueden llegar a tener niveles de litio tan elevados.
Por ello, el exceso de litio en gigantes naranjas es uno de los problemas astrofísicos más desconcertantes de las dos últimas décadas.
Se piensa los elevados niveles de litio en estas gigantes son el resultado de la nucleosíntesis estelar junto a algún tipo de mezclado suplementario.
En este sentido, HD 77361 es especialmente interesante, ya que, además de su elevado contenido de litio (logє[Li] = 3,8), presenta la relación 12C/13C más baja de todas las estrellas de su clase.

Referencias

Gigantes naranjas
Constelación de Pyxis

HD 77361


O problema  -medoids é um problema de agrupamento semelhante ao  -means. O nome foi cunhado por Leonard Kaufman e Peter J. Rousseeuw no seu algoritmo PAM (Partitioning Around Medoids).  Ambos os algoritmos  -means e  -medoids são particionais (quebrando o conjunto de dados em grupos) e tentam minimizar a distância entre os pontos rotulados como pertencentes a um cluster e um ponto designado como o centro desse cluster. Em contraste com o algoritmo  -means,  -medoids escolhe pontos de dados reais como centros ( medoids ou exemplares) e, assim, permite maior interpretabilidade dos centros de cluster do que o  -means, onde o centro de um cluster não é necessariamente um dos pontos de dados de entrada (é a média entre os pontos no cluster). Além disso,  -medoides podem ser usados com medidas de dissimilaridade arbitrárias, enquanto  -means geralmente requer distância euclidiana para soluções eficientes. Como  -medoids minimiza uma soma de dissimilaridades aos pares em vez de uma soma de distâncias euclidianas ao quadrado, é mais robusto a ruído e outliers (anomalias) do que  -means .

k-medoides é uma técnica clássica de particionamento para agrupamento de dados que divide o conjunto de dados de n objetos em k clusters, onde o número k de clusters, a priori, assume-se conhecer ( o que implica que o programador deve especificar k antes da execução de um algorítmos k-medoides). O quão bom é o valor de k pode ser obtido com métodos como o método silhouete

O medoide de um cluster é definido como o objeto no cluster cuja dissimilaridade média para todos os objetos no cluster é mínima, ou seja, é um ponto localizado mais centralmente no cluster.

Algoritmos

Em geral, o problema  -medoids é NP-difícil de resolver exatamente. Como tal, existem muitas soluções heurísticas.

Particionamento em Medoides (PAM)
O PAM usa uma busca gulosa que pode não encontrar a solução ótima, mas é mais rápida que a busca exaustiva. Funciona da seguinte forma:

 (CONSTRUIR) Inicializar: selecione avidamente  dos  pontos de dados como os medoids para minimizar o custo
 Associe cada ponto de dados ao medoid mais próximo.
 (SWAP) Enquanto o custo da configuração diminui:
 Para cada medoid , e para cada ponto de dados não medoid  :
 Considere a troca de  e  e calcule a mudança de custo
 Se a mudança de custo for a melhor atual, lembre-se desta combinação m e o
 Faça a melhor troca de  e , se diminui a função de custo. Caso contrário, o algoritmo termina.

A complexidade do tempo de execução do algoritmo PAM original por iteração de (3) é , computando apenas a mudança no custo. Uma implementação ingênua recalculando toda a função de custo toda vez estará em  . Este tempo de execução pode ser ainda mais reduzido para , dividindo a mudança de custo em três partes de forma que os cálculos possam ser compartilhados ou evitados (FastPAM). O tempo de execução pode ser ainda mais reduzido executando swaps (FasterPAM),  momento em que uma inicialização aleatória se torna uma alternativa viável para BUILD.

Otimização alternada
Algoritmos diferentes do PAM também têm sido sugeridos na literatura, incluindo o seguinte método de iteração de Voronoi conhecido como heurística "Alternativa" na literatura, pois alterna entre duas etapas de otimização:

 Selecione medoids iniciais aleatoriamente
 Iterar enquanto o custo diminui:
 Em cada cluster, faça o ponto que minimiza a soma das distâncias dentro do cluster o medoid
 Reatribua cada ponto ao cluster definido pelo medoid mais próximo determinado na etapa anterior

A iteração Voronoi k -means-style tende a produzir resultados piores e exibir "comportamento errático".  Como não permite reatribuir pontos a outros clusters durante a atualização, ele explora apenas um espaço de pesquisa menor. Pode-se mostrar que mesmo em casos simples esta heurística encontra soluções inferiores que os métodos baseados em swap podem resolver.

Agrupamento hierárquico
Várias variantes de agrupamento hierárquico com uma "ligação medoide" foram propostas. O critério de ligação Minimum Sum  usa diretamente o objetivo de medoids, mas a ligação Minimum Sum Growth mostrou produzir melhores resultados (semelhante a como Ward linkage usa o aumento no erro quadrado). Abordagens anteriores simplesmente usavam a distância dos medoids de cluster dos medoids anteriores como medida de ligação,   mas que tende a resultar em soluções piores, pois a distância de dois medoids não garante que exista um bom medoid para a combinação . Essas abordagens têm uma complexidade de tempo de execução de , e quando o dendrograma é cortado em um determinado número de clusters k, os resultados normalmente serão piores do que os resultados encontrados pelo PAM.  Portanto, esses métodos são principalmente de interesse quando uma estrutura de árvore hierárquica é desejada.

Outros algoritmos
Outros algoritmos aproximados, como CLARA e CLARANS, trocam qualidade por tempo de execução. CLARA aplica PAM em várias subamostras, mantendo o melhor resultado. O CLARANS trabalha com todo o conjunto de dados, mas explora apenas um subconjunto das possíveis trocas de medoides e não medoides usando amostragem. BanditPAM usa o conceito de bandidos multi-armados para escolher trocas de candidatos em vez de amostragem uniforme como em CLARANS.

Programas

 ELKI inclui várias variantes de k -medoid, incluindo k -medoids de iteração de Voronoi, o algoritmo PAM original, melhorias de Reynolds e os algoritmos O(n²) FastPAM e FasterPAM, CLARA, CLARANS, FastCLARA e FastCLARANS.
 Julia contém uma implementação k -medoid do algoritmo de estilo k-means (rápido, mas com qualidade de resultado muito pior) no pacote JuliaStats/Clustering.jl .
 O KNIME inclui uma implementação k -medoid que suporta uma variedade de medidas eficientes de distância de matriz, bem como várias implementações k -means nativas (e integradas de terceiros)
 Python contém FasterPAM e outras variantes no pacote " kmedoids ", implementações adicionais podem ser encontradas em muitos outros pacotes
 R contém PAM no pacote " cluster ", incluindo as melhorias FasterPAM por meio das opções variant = "faster" e medoids = "random" . Também existe um pacote "fastkmedoids".
 O RapidMiner tem um operador chamado KMedoids, mas não implementa nenhum dos algoritmos KMedoids acima. Em vez disso, é uma variante k-means, que substitui a média pelo ponto de dados mais próximo (que não é o medoid), que combina as desvantagens do k-means (limitado a dados coordenados) com o custo adicional de encontrar o ponto mais próximo ao meio.
 Rust tem uma caixa " kmedoids " que também inclui a variante FasterPAM.
 O MATLAB implementa PAM, CLARA e dois outros algoritmos para resolver o problema de agrupamento k -medoid.

Referências

Algoritmos de análise de cluster
Mineração de dados

K-medoides


Nation Estate er en kortfilm instrueret af Larissa Sansour efter manuskript af Søren Lind.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2013

Film fra Danmark (administrationskategori)
Kortfilm fra Danmark

Nation Estate


Sportsko društvo Kvarner ili Società Cultura Fisica Quarnero (ime je bilo dvojezično) je nogometni klub koji je nastao u Rijeci kao nasljednik U.S. Fiumane 29. lipnja 1946. godine, a od 1948. preimenovan je u Nogometni klub Kvarner i 1954. godine NK Rijeka.

Povijest

Povezani članci
 HNK Rijeka

Vanjske poveznice

Izvori

Nogometni klubovi u Primorsko-goranskoj županiji
Športska društva u Rijeci
Bivši hrvatski nogometni klubovi
Nogomet u Rijeci

NK Kvarner