Friedemann Hahn (* 1949 in Singen am Hohentwiel) ist ein deutscher Maler.

Leben und Werk
Friedemann Hahn ist der Sohn von Hans Hahn (1916–1989), der ebenfalls Maler war. 1956 zog er nach Hinterzarten. Nach dem Abitur an der örtlichen Internatsschule Birklehof 1969 war Hahn in Frankfurt Ballett-Eleve und lernte in der Städel-Abendschule bei Walter Hergenhahn Aktzeichnen. Ab 1970 studierte Hahn bei Peter Dreher an der Staatlichen Akademie der Bildenden Künste in Freiburg. 1974 erhielt er ein Stipendium der Studienstiftung des Deutschen Volkes, mit dem er als Meisterschüler von Karl Otto Götz sein Studium an der Staatlichen Kunstakademie Düsseldorf fortsetzte. 1976 arbeitete Hahn in der Druckwerkstatt Schlossstraße in Wolfsburg; anschließend ermöglichte ihm der Kunstverein Wolfsburg seine erste Einzelausstellung im Schloss Wolfsburg abzuhalten.

Friedemann Hahn war Mitglied im Deutschen Künstlerbund. Seit 1991 lehrt er als Professor für Malerei an der Kunsthochschule Mainz (vormals Akademie für Bildende Künste Mainz).

2018 debütierte Hahn als Schriftsteller mit dem Kriminalroman Foresta Nera.

Preise und Auszeichnungen
 1977: Kunstpreis junger westen der Stadt Recklinghausen
 1977: Karl-Schmidt-Rottluff-Stipendium
 1979: Villa-Romana-Preis, einjähriger Aufenthalt in Florenz
 1980: ars-viva-Preis des Kulturkreises im Bundesverband der Deutschen Industrie
 1981: Villa-Massimo-Stipendium
 1982: Kunstpreis für Malerei der Kreissparkasse Esslingen-Nürtingen
 1984: Förderpreis des Internationalen Preises für Bildende Kunst des Landes Baden-Württemberg
 1994: Max-Lütze-Medaille
 1995: Berliner Bär (B.Z.-Kulturpreis)

Schriften
 Foresta Nera, Polar Verlag Hamburg, 2018. ISBN 978-3-945133-61-3

Einzelnachweise

Weblinks

 Website von Friedemann Hahn

Maler (Deutschland)
Mitglied im Deutschen Künstlerbund
Hochschullehrer (Kunsthochschule Mainz)
Person (Singen (Hohentwiel))
Träger des Villa-Romana-Preises
Deutscher
Geboren 1949
Mann

Friedemann Hahn


An Eragrostis montana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Benedict Balansa. An Eragrostis montana in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eragrostis

Eragrostis montana


Talmud (İbranice: תלמוד), Yahudi medeni kanunu, tören kuralları ve efsanelerini kapsayan dinî metinlerdir. İbranice lamad (öğrenmek) kökünden gelir. Mişna ve Gemara bölümlerinden müteşekkildir. Talmud'un iki versiyonu vardır: 3. ila 5. yüzyıla ait olduğu kabul edilen ancak daha eski dokümanları da içeren Babil Talmudu ve daha eski olan Filistin ve Yeruşalayim (Kudüs) Talmudu.

Yahudilikte önceleri Sözlü Tevrat olan Tora Şebealpe daha sonraları Mişna ismiyle yazılı hale getirilmiştir. Mişna temel olarak Musevi Ceza hukuku olarak tanımlanabilir daha sonraları Hahamlarca Mişna'nın daha derinlemesine açıklamaları yapılmış ve buna Gemara adı verilmiştir.

Mişna

Sözlü kanunlar ilk defa olarak Rabi Yehuda HaNasi tarafından derlenmiş ve Mişna (משנה) adı verilmiştir. Mişna, İbranice tekrarlayarak belleme anlamındaki Şana kelimesinden gelir. İbranice olarak kaleme alınmıştır.

Mişna 6 Bölümden oluşmaktadır, bunlara İbranice sedarim (tekili seder סדר) denir. Bu altı bölümden her biri kendi aralarında 7 ila 12 alt bölüme ayrılır bu her alt bölüme de İbranice masehtot (tekili masehet מסכת) denmektedir. Mişna'da Toplam 63 altbölüm bulunmaktadır. Bunlar:

 Birinci Bölüm: Zeraim ("Tohumlar"). 11 alt bölümden oluşur. Tarımla ilgili kanunlar ve Kohen, Levi, Fakir ve Hastaların payları ile ilgili bölüm.
 İkinci Bölüm: Moed ("Kutsal Günler"). 12 alt bölümden oluşur. Yahudi Takvimi, Bayramlar ve bunlarla ilgili hükümler.
 Üçüncü Bölüm: Naşim ("Kadınlar"). 7 alt bölümden oluşur. Evlenme, boşanma, kadın erkek ilişkileri ve Nazirlik ile ilgili hükümler.
 Dördüncü Bölüm: Nezikin ("Zararlar"). 10 alt bölümden oluşur. Yahudi Ceza ve Medeni Hukuku ve Mahkemeler üzerinedir.
 Beşinci Bölüm: Kodşim ("Kutsal Şeyler"). 11 alt bölümden oluşur. Tapınak'daki kurban törenleri ve yenmesi yasak ve mübah olan yiyecekler hakkındadır.
 Altıncı Bölüm: Taharot ("Temizlik, Arılık"). 12 alt bölümden oluşur. Arınma ritüellerini ve kanunlarını hakkındadır.

Biçim ve Üslubu
Mişna biçimi genellikle iki din bilgesinin soru cevabı biçimindedir. Soru sorana makşan, cevaplayana ise tartzan denir. Bu fikir alışverişi de Gemara'nın yapıtaşlarını oluşturur

Mişna metni yaklaşık MÖ 100 ile MS 200 yıllarında yaşamış hahamların deyişlerini içermektedir. Bu hahamlara Tanaim, "öğretmenler" denir. Bu gruba Rabi Şimon Ben Zakay, Rabi Şimon Bar Yohay, Rabi Akiva ve Rabi Yehuda HaNasi gibi büyükler hahamlar dahildir.

Gemara
Bundan yaklaşık 300 yıl kadar sonra Babil'de ve İsrail'de Büyük Hahamlar Komitesi toplanmış ve Mişna'nın analizini yapmışlardır. Bu analize Gemara (גמרא) adı verilir ki Tamamlama anlamına gelir. Talmud Aramice olarak kaleme alınmıştır.

Gemara metnini oluşturan Hahamlara Amoraim, "açıklayıcılar ya da "yorumcular" denir. Bu gruba Rav Aşi, Rav Yohanan dahildir.

Gemara, Mişna'nın 63 alt bölümünden sadece 37 tanesinin analizini yapmıştır bunlar:

 Birinci Kısım: Zeraim ("Tohumlar"). 1 alt bölümden oluşur.
 Berahot
 İkinci Kısım: Moed ("Kutsal Günler"). 11 alt bölümden oluşur.
 Şabat
 Eruvin
 Pesahim
 Şekalim
 Yoma
 Suka
 Beitsa
 Roşaşana
 Taanit
 Megilla
 Moed Katan
 Üçüncü Bölüm: Naşim ("Kadınlar"). 7 alt bölümden oluşur.
 Hagiga
 Yevamot
 Ketubot
 Nedarim
 Nazir
 Sota
 Gitin
 Dördüncü Bölüm: Nezikin ("Zararlar"). 8 alt bölümden oluşur.
 Kiduşin
 Bava Kama
 Bava Metsia
 Bava Basra
 Sanhedrin
 Makat
 Şevuot
 Avoda Zara
 Beşinci Bölüm: Kodşim ("Kutsal Şeyler"). 9 alt bölümden oluşur.
 Horayot
 Zevahim
 Menahot
 Hulin
 Behorot
 Erhin
 Temura
 Keritut
 Melia
 Altıncı Bölüm: Taharot ("Temizlik, Arılık"). 1 alt bölümden oluşur.
 Nida

Agada
Talmud'un içinde yer alan detaylı ve anlaşılması zor açıklamaları ve analizleri daha eğlenceli hale getirmek havayı hafifletmek için, hikâyeler, fıkralar, vecize ve efsanelerle daha çekici hale getirmek için yazılmıştır yaklaşık Talmud'un %30'unu meydana getirir.

Bu hikâyeler Yahudi halkı için hayati önem taşımaktadır çünkü Yahudi kanunu Tevrat'taki bir cümleyi okuyup onu sözcüğü sözcüğüne hiçbir zaman uygulamamıştır.

Örneğin Tevrat'ta geçen göze göz, dişe diş sözü "Eğer biri seni kör ettiyse, sen de gidip onu kör etmelisin" şeklinde anlaşılmaz ve Yahudi kanununda böyle uygulanmaz. Yahudi kanununa göre: Toplumda iki kör kişinin ortaya çıkmasının kime ne yararı olacaktı? bu yüzden bu söz her zaman iki düzeyde anlaşılır:

 Adaletin orantılı olması gerektiği (bir göz için bir hayat değil)
 Bir gözün değerine karşılık bir gözün değeri, yani maddi hasarlar için.

Kudüs Talmudu ve Babil Talmudu
Sadece bir Mişna olmasına rağmen iki farklı Gemara bulunmaktadır Yeruşalmi ve Bavli dolayısıyla bu her iki Gemara farklı iki Talmud oluştururlar.

O yıllarda Yahudi nüfusun büyük bir bölümü Roma İmparatorluğu'nun sınırları dışında Babil'de yaşıyordu, Babil'deki hahamların tartışmalarından derlenmiş olan Gemara'dan oluşan Talmud'a Talmud Bavli veya Babil Talmudu denildi. İsrail toprağında ise ayrı tartışmalar yer aldı, bunlardan oluşturulan Gemara'dan oluşan Talmuda ise Talmud Yeruşalmi ya da Kudüs Talmudu denildi. (Gerçekte Kudüs Talmudu Kudüs'te değil, Sanhedrin'in bulunduğu Tiberya'da yazılmıştı ancak Sanhedrin'in bulunduğu yere saygı ifadesi olarak Kudüs Talmudu ifadesi tercih edilmiştir).

Kudüs Talmudu, Babil Talmudu'ndan çok daha kısa, anlaşılması çok daha karmaşıktı çünkü düzenlenmesi aceleye gelmişti. O yıllarda İsrael'deki durum, Yahudiler için çok daha istikrarlı olan Babil'deki ortamdan çok daha kötüydü. Bu sebeple Yahudi Haham okulları olan yeşivalarda çalışmalar Babil Talmudu ile yürütülür.

Talmud Yeruşalmi (Kudüs Talmudu)
İsrailli Akademisyenlerin yaklaşık Mişna'yı 200 sene analiz etmeleri neticesinde ortaya çıkmıştır. Rav Muna ve Rav Yossi tarafından birlikte kaleme alınmıştır

Talmud Bavli (Babil Talmudu)
Kudüs Talmudun'dan yaklaşık 100 yıl kadar sonra Babilli Musevi Akademisyenlerin Mişna'yı analizleri sonucu kaleme alınmış Kudüs Talmud'undan çok daha kapsamlı bir derlemedir. Rav Aşi ve Ravina, 550'li yıllarda Babil Yahudi Topluluğunun önde gelen iki lideriydi. Rav Aşi 427 yılında öldüğünde Talmud'un ilk versyonunu yazmıştı, onun ölümünden sonra Ravina onun çalıştırmaları daha da geliştirdi.. Bu çalışma Savoraim ya da Rabbanan Savoraei tarafından (Talmud Sonrası Hahahmlardan), devam ettirildi. Yaklaşık 250 sene kadar süren son çalışmalarla 700 yılına doğru son şeklini aldı.

Babil Talmud'un modern basımı Mişna'nın tamamını ve 37 Alt bölümünün Gemara'sını içerir. 5894 sayfa 2.5 milyon kelimeden fazla kelime içerir.

Talmud'un Çift sayfa olarak yazılır ve bu sağlı sollu sayfalara Daf adı verilir A ve B dafları bulunur ve "Altbölüm daf a/b" formatında ifade edilir (Şabat 20/b)

Babil Talmud'unun ilk yorumları Raşi (Rabi Şlomo Yitsaki, 1040-1105) tarafından yapılmıştır. Yorumlar çok ayrıntılı bir biçimde tüm Talmud'u kapsar, neredeyse bütün kelimeler açıklanır. Yorumlar Tosafot ("Ekler") olarak bilinir ve Dafların daha kolay anlaşılmasını sağlar

Konular
Talmud'u okumak çok sayıda argümanı okumak anlamına gelir. Her sayfada hahamlar sürekli tartışır. Bu tür bir tartışmaya (amacı gerçeğin özüne ulaşmak olan) pilput denir. Bu sözcük yeşiva dünyasının dışında ise olumsuz bir çağrışıma sahiptir çünkü bu tartışmaları okuyan eğitimsiz kişinin gözünde hahamlar sadece kılı kırk yarmaktadır.

Hahamların gündelik yaşamda hiçbir uygulaması olmayacak konular üzerinde bile tartışmasının nedeni gerçeğe soyut bir şekilde ulaşmak, prensibi ortaya çıkarmaya çalışmaktı. Bu hahamlar gerçeğin ne olduğunu anlamak ve doğru olanı yapmakla ilgileniyordu.

Önemli bir başka nokta ise hahamların hiçbir zaman büyük konular hakkında tartışmadıklarıdır. Domuz yemek ya da yememek, Şabat günü ateş yakılabilir mi yakılamaz mı gibi konularda bir tartışma bulmak mümkün değildir. Bu konularda tam bir anlaşma söz konusudur. Sadece küçük ayrıntılar tartışma konusudur.

Bugünkü Talmud'un çevre metni Rişonim'i, yani ilkler'i de içerir: Şulhan Aruh olarak bilinen Yahudi kanunun 16. yüzyıldaki yazarı Rabbi Yosef Karo'dan önce gelen haham otorileri. Rişonimler'in en önde gelenleri arasında Raşi, öğrencileri ve soyundan gelenler, Tosafos'un baş yazarları olan Maimonides ve Nahmanides de yer alır.

Talmudun kullanımı
Talmud Yeşiva adı verilen haham yetiştiren okullarda, okutulur. Bu okullarda öğrencilere gereken Arapça ve Aramice dilleri öğretildikten sonra sınıfça grup halinde bir imam eşliğinde her bir alt bölüm üzerinde uzun ve hararetli tartışmalar yapılır.

Ayrıca bakınız
 Karaite Yahudiliği
 Kütüb-i Sitte
 Hadis
 Kur'ancılık

Kaynakça

Antik İbranice metinler

Talmud


Das Amt Eichtersheim war ab 1807 ein landesherrliches Amt im Großherzogtum Baden, das seinen Sitz in Eichtersheim, heute ein Ortsteil der Gemeinde Angelbachtal im Rhein-Neckar-Kreis im nördlichen Baden-Württemberg, hatte.

Geschichte
Durch die Mediatisierung im Jahr 1806 wurde die Herrschaft der Herren von Venningen in das Großherzogtum Baden eingegliedert. Zur Verwaltung der Dörfer um Eichtersheim wurde im Neckarkreis mit Sitz in Mannheim das landesherrliche Amt Eichtersheim geschaffen, das 1813 aufgelöst wurde. Von 1807 bis 1810 unterstand es dem Oberamt Waibstadt. Das Amt war im Rentamtsgebäude untergebracht.

Zum Amtsbezirk gehörten folgende Dörfer:
 Adersbach (Sinsheim) (danach zum Bezirksamt Neckarbischofsheim, später Sinsheim)
 Dühren (danach zum Bezirksamt Sinsheim)
 Eichtersheim (danach zum Amt Wiesloch)
 Eschelbronn (danach zum Bezirksamt Sinsheim)
 Grombach (danach zum Bezirksamt Sinsheim)
 Neidenstein (danach zum Bezirksamt Sinsheim)
 Rohrbach (danach zum Bezirksamt Sinsheim)
 Spechbach (danach zum Amt Neckargemünd)
 Tairnbach (danach zum Amt Wiesloch)
 Weiler (danach zum Bezirksamt Sinsheim)
 Zuzenhausen (danach zum Bezirksamt Sinsheim)

Siehe auch
 Verwaltungsgliederung Badens

Literatur
 Vollständige Sammlung der in den Provinzial- und Anzeige-Blättern erschienenen Verordnungen... 3. Band, Karlsruhe und Baden 1836, S. 262 (Digitale Ausgabe)

Eichtersheim
Angelbachtal
Politik (Rhein-Neckar-Kreis)

Amt Eichtersheim


Das Bakelit-Museum Kierspe ist ein Museum zum Thema Bakelit im Alten Amtshaus von Kierspe. Bakelit wurde 1905 von Leo Hendrik Baekeland erfunden und war der erste industrielle Kunststoff. Der Heimatverein eröffnete das Museum 2003, um Produkte aus Bakelit zu zeigen, da es in der Gegend von Kierspe verarbeitet wurde. Viele Exponate stammen aus der 5000 Teile umfassenden Sammlung des Produzenten Carl-Heinz Vollmann, Inhaber des Unternehmens Reppel & Vollmann.

Siehe auch
 Liste der Museen im Märkischen Kreis

Literatur

Weblinks
 Bakelitmuseum Kierspe
 NRW-Stiftung

Museum im Märkischen Kreis
Kultur (Kierspe)
Gegründet 2003

Bakelit-Museum Kierspe


Zgrada Hrvatskog doma, popularno Čitovnica, nalazi se u Starom Gradu na Hvaru, na adresi Novo riva 1 i 2.

Povijest
Zgrada "Hrvatskog doma" u Starom Gradu sagrađena je 1893. godine na starogradskoj Novoj rivi, istočno od Općinske zgrade.

Zgradu društvenog doma dali su sagraditi članovi "Hrvatske čitaonice", koja kao društvo kulturno-prosvjetno djeluje u Starom Gradu, a od 1887. godine, kada na lokalnim izborima pobjeđuju narodnjaci, dobiva novi zamah. Otkup zemljišta i gradnju "Hrvatskog doma" financirali su članovi "Hrvatske čitaonice", koji se upisuju kao dioničari društva "Hrvatski dom". Godine 1874. utemeljuje se "Narodna hrvatska čitaonica starogradjanska", smještena na katu građevine kao i svečana dvorana u kojoj su se priređivale društvene zabave s plesom, koncerti i gostovanja, dok je u prizemlju otvorena gradska kavana.

Godine 1907. u prostoru Hrvatske čitaonice izvedena je prva kinoprojekcija u Starom Gradu.

Zgrada je od svog začetka do danas sačuvala izvornu javnu i kulturnu namjenu kao i izvornu organizaciju prostora, te u velikoj mjeri njegovu izvornu opremu.

Opis
Građevina trapeznog tlocrta, dimenzije 12 x 16,5 metara građena je kamenom, izgrađena je kao jednokatnica zakrovljena četverostrešnim krovom.

Prizemlje je oblikovano s nizom lukova građenim od klesanog kamena, i to tri luka na sjevernom pročelju i pet na istočnom, a pod istočnim lukovima je trijem. Na katu su u osi lukova izvedeni prozori u kamenim okvirima, s plitkim konzolama koje nose kamene klupčice, a nad kamenim nadvojima prozora postavljene su profilirane okapnice. Na sjevernom pročelju je na prvom katu izveden kameni balkon na tri kamene konzole oblikovane kao stilizirane volute s dekoracijom palminog lista. Balkon je opremljen lijevanom željeznom ogradom. Pročelje građevine je ožbukano, a podanak građevine zidan je u klesancma slaganim u horizontalne redove. Uglovi građevine naglašeni su kamenim klesancima rustične obrade. Pročelje je ritmizirano profiliranim kamenim razdijelnim vijencem u nivou podne konstrukcije kata građevine, te zaključnim kamenim vijencem i strehom. Građevina je zakrovljena četverostrešnim drvenim krovištem s pokrovom od utorenog crijepa. U unutrašnosti građevine, u njenom južnom dijelu sačuvano je izvorno dvokrako kameno konzolno stubište opremljeno željeznom ogradom. Recentni istražni radovi otkrili su zidne oslike na plafonima stubišta i stubišnog podesta, pa se oslici očekuju i u ostalim prostorijama građevine. U unutašnjosti je sačuvana izvorna dispozicija prostora, kao i izvorna stolarija, vratnice i štokovi. U svečanoj dvorani sačuvan je drveni balkon s izvornom ogradom od profiliranih drvenih stupića postavljen na željezne konzole. U građevini su do danas sačuvani izvorni sadržaji, u prizemlju je gradska kavana, u prostoru nekadašnje Čitaonice djeluje Gradska knjižnica Starog Grada, a svečana dvorana se i danas koristi za javne i kulturne potrebe Grada Starog Grada.

Zgrada predstavlja lijep je primjer neostilske građevine javne namjene sagrađene u vrijeme pomorskog i trgovačkog prosperiteta Starog Grada, koji se pozitivno odrazio i na kulturne aspiracije i nacionalnu svijest Starograđana.

Zaštita
Pod oznakom Z-7353 zavedena je pod vrstom "nepokretno kulturno dobro - pojedinačno", pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "javne građevine".

Izvori

Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Starom Gradu
Zgrade u Hrvatskoj

Zgrada Hrvatskog doma u Starom Gradu


ජෝර්ජියාවේ මෙනින් බලකොටුවේ එක්සත් ජනපද හමුදා ආධුනිකයන් මූලික පාබල හමුදා පුහුණුව යටතේ බයිනෙත්තු ගැටුම් නිපුණතාවයන් උගනී.

බඳවා ගැනීමේ පුහුණුව යනු නව හමුදා භටයෙකුට ලබා දෙන ආරම්භක අධි ශික්ෂණය හා තොරතුරු වේ. බඳවා ගැනීමේ පුහුණුව තුළ දී දක්වන ලද තරඟකාරීත්වය මත පදනම් වන මෙය සියළු ආධුනිකයන්ට හා නිළධාරීන්ට පොදු වේ. එසේත් නැතහොත් නම් කරන ලද නිලතලයන් සඳහා පමණක් වේ. නිළධාරී පුහුණුවන්නන් වඩාත් සංකීර්ණ වැඩ පිළිවෙලකට ලක්වන අතර එය පොදු බඳවා ගැනීමේ පුහුණුව අනුගත හෝ නොවිය හැකි අතර නිළධාරී පුහුණු ඇකඩමියක හෝ (එහිදී සිවිල් උපාධි වැඩ පිළිවෙලක් ද සමගාමීව දියත් කෙරේ.) සිවිල් විශ්ව විද්‍යාලයක විශේෂ පන්ති තුළ දී සිදු කෙරේ.

සිවිල් වැසියන්, සොල්දාදුවන්, නාවිකයන් හෝ ගුවන් භටයන් බවට පරිවර්තනය කිරීමේ වැඩ පිළිවෙල හමුදා ඉතිහාසඥයෙකු වූ Gwynee Dyer විසින් නිර්වචනය කර ඇති පරිදි මෙය පුද්ගලයන් ප්‍රේරණය හා ධෛර්යවත් කොට ඔවුන්ගේ ඒකකයේ යහපත සඳහා කිඳා බැස්සවීමේ වැඩ පිළිවෙලකි. ඩයර් තර්ක කරන පරිදි මෙම තත්වයන් යුධ කටයුතු සඳහා අත්‍යවශ්‍ය වන්නේ යුද්ධයේ දී ඔවුන් සාමාන්‍ය ජීවිතයේ දී මුහුණ නොපාන ආතතීන් දරා සිටීමට සිදු වන බැවිනි.

මෙහි ස්වභාවය හා ප්‍රමාණය යුධ සේවාවන් හා රටවල් අනුව වෙනස් විය හැකිය. ඇතැම් පද්ධතීන්වල දී පුද්ගලයා සම්පූර්ණයෙන්ම බිඳ වට්ටවා අවශ්‍ය හැසිරීම් රටාව ලැබෙන පරිදි යලි වාත්තු කෙරේ. තවත් පද්ධතීන්වල දී පුද්ගලයා සංවිධානයට අනුගත එහෙත් ආධුනිකයාගේ පෞරුෂයේ මූලික ලක්ෂණ රඳා පවත්වා ගනී. මෙම එළඹුම් 2 අතර වෙනස බොහෝ දුරට හඳුනාගැනීමට අපහසුය.

සම්මත නිල ඇඳුම් ලබා දෙන අතර හැකිතාක් දුරට ඒකකාරී ස්වරූපයක් ලැබෙන පරිදි ඔවුන්ගේ කොන්ඩා කපා රැවුල් බෑම සිදු කෙරේ. කොණ්ඩා කැපීම ඒකාබද්ධතාවය වැඩි දියුණු කිරීමේ එක් ක්‍රමයකි. ආධුනිකයන්ට සාමාන්‍යයෙන් සේවා අංකයක් ලැබේ. මූලික පුහුණුවේ සැලකිය යුතු කොටසක් මනෝ විද්‍යාත්මක වේ. ඊට හේතු වන්නේ ආධුනිකයාව අණ දීම්වලට අවනත වීම සහ විධි ක්‍රමයේ නියමයන් පිළිපැදීමට විශ්වාස කළ නොහැකි වීම වළක්වා ගැනීමටයි. ඔවුන් තම තමන්ගේ ඇඳුම් නවා ගැනීම, සීරුවෙන් සිට ගැනීම, සෞඛ්‍ය පිළිබඳ සැලකිලිමත් වීම දක්නට නොලැබේ නම් ඔහු හෝ ඇය යුධ පිටියේ දී විශ්වාස කළ නොහැකි වේ. ඇතැම් විට එම තත්වයන්හි දී නියමයන්වලට අකීකරු වීමට හෝ පැන යාමට ප්‍රබල පෙළඹවීමක් ඇති වේ. කණ්ඩායමක සාමාජිකයෙක් ලෙස ක්‍රියා කළ නොහැකි හා මූලික පුහුණුවේ විධි ක්‍රමයන් සමඟ අනුගත විය නොහැකි ආධුනිකයා ඔහු හා සිය සහෘදයන් හා මෙහෙයුම උපද්‍රවයට පත් කරවිය හැකිය. මෙහෙයුමේ සාමාන්‍යයෙන් අඩංගු වන්නේ ශරීර සුවතාවය, යුධ නීති තොරතුරු සම්ප්‍රදාය ඉතිහාසය හා නිල ඇඳුම පිළිබඳ සැලකිලිමත් වීම හා එය නිසි ලෙස පැලදීමයි.

References

http://en.wikipedia.org/wiki/Recruit_training

බඳවා ගැනීමේ පුහුණුව


محمد خلف هو لاعب كرة قدم مصري يلعب في خط الدفاع. هو يلعب حاليا لصالح نادي الشرقية في الدوري المحلي.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
لاعبو النادي الأهلي (مصر)
لاعبو كرة قدم مصريون
لاعبو نادي الشرقية
مواليد 1404 هـ
مواليد 1982
مواليد 1984

محمد خلف


إيوجين كابونغو  (3 نوفمبر 1960 في كينشاسا) لاعب كرة قدم من جمهورية الكونغو الديمقراطية معتزل كان يجيد اللعب في مركز المهاجم .

المسيرة الرياضية
خلال الفترة من 1983 إلى 1992 شارك مع أندية سيراينغ ، باريس ، آندرلخت ، ليون ، وباستيا . أما على المستوى الدولي فقد شارك مع منتخب زائير في 25 مباراة مسجلا 6 أهداف في الفترة من 1983 إلى 1991 .

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في بلجيكا
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من كينشاسا
لاعبو نادي أندرلخت
لاعبو الدوري البلجيكي للمحترفين
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو باريس
لاعبو باستيا
لاعبو راسينغ باريس
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 1988
لاعبو كرة قدم كونغوليون ديمقراطيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في بلجيكا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم مغتربون من جمهورية الكونغو الديمقراطية
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو منتخب جمهورية الكونغو الديمقراطية لكرة القدم
مدربو منتخب جمهورية الكونغو الديمقراطية الوطني لكرة القدم
مواليد 1960
مواليد في كينشاسا
مدربو كرة القدم الكونغولية الديمقراطية
رياضيون كونغوليون ديمقراطيون مغتربون في بلجيكا
رياضيون كونغوليون ديمقراطيون مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم من كينشاسا
كونغوليون ديمقراطيون في القرن 21
لاعبو الدوري البلجيكي الممتاز

إيوجين كابونغو


Herrnschallbach ist ein Gemeindeteil der Stadt Feuchtwangen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Lage
Das Dorf liegt etwa einen Kilometer südlich des Stadtrands von Feuchtwangen am Hangfuß rechts der Sulzach. Im Nordwesten grenzt das Flurgebiet Breitfeld an, 0,5 km südlich erhebt sich der Wacholderberg. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Zehdorf (1,5 km südöstlich) bzw. nach Aichenzell (1 km nordwestlich).

Geschichte
Erstmals namentlich erwähnt wurde der Ort am 20. Februar 1327 in einer Urkunde des Feuchtwanger Stifts als "Herren-Schaulbach".

Herrnschallbach lag im Fraischbezirk des ansbachischen Oberamtes Feuchtwangen. Im Jahr 1732 bestand der Ort aus 9 Anwesen und 1 Gemeindehirtenhaus. Grundherren waren Ämter von Feuchtwangen (Stiftsverwalteramt Feuchtwangen: 4 Anwesen; Kastenamt Feuchtwangen: 2 Anwesen; Verwalteramt Forndorf: 1 Anwesen) und die Reichsstadt Dinkelsbühl. An diesen Verhältnissen änderte sich bis zum Ende des Alten Reiches nichts. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Feuchtwangen.

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Herrnschallbach dem Steuerdistrikt und der Ruralgemeinde Aichenzell zugeordnet. Im Zuge der Gebietsreform wurde diese am 1. Januar 1972 nach Feuchtwangen eingemeindet.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Johannis (Feuchtwangen) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Ulrich und Afra (Feuchtwangen) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Feuchtwangen)
Ort im Landkreis Ansbach
Ersterwähnung 1327
Dorf
Ort an der Sulzach

Herrnschallbach


{{Infoboks film
| wikidata            = alle
| ingen_wikidata      =
| titel = Øje for Øje
| billede =
| billedtekst =
| originaltitel = The Outlaw Josey Wales
| dansk titel  =
| genre = Westernfilm
| instruktør = Clint Eastwood
| producent = Robert Daley
| manuskript = Philip KaufmanSonia Chernus
| skuespillere = Clint Eastwood  Chief Dan George  Sondra Locke
| musik  = Jerry Fielding
| fotografering  = Bruce Surtees
| klipper  = Ferris Webster
| distributør  = Warner Bros.
| udgivet  = 30. juni 1976
| længde = 135 minutter
| land = USA
| priser =
| sprog = Engelsk
| budget = $3,7 millioner
| indtjening = $31.800.000| forgænger =
| fortsættelse  =
| imdb  =0075029
| scope =
| cinemazone =
| danskefilm =
| danskefilm-stumfilm =
| DVD =
| VHS =
| Blu-ray =
}}Øje for øje (originaltitel The Outlaw Josey Wales') er en amerikansk Western i DeLuxe Color, som handler om tiden under og lige efter Den amerikanske borgerkrig. Den er instrueret af Clint Eastwood, som også spiller hovedrollen som den lovløse Josey Wales. I andre større roller ses Chief Dan George, Sondra Locke, Sam Bottoms og Geraldine Keams. Filmen handler om Josey Wales, en farmer fra Missouri, hvis familie er blevet myrdet af Nordstatssoldater (unionister) under borgerkrigen. Han er derfor ude efter hævn over sin afdøde hustru og søn.

I fortsættelsen The Return of Josey Wales fra 1986 blev Josey Wales spillet af Michael Parks.

Filmanmelderen Roger Ebert sammenlignede Eastwoods portrættering af Josey Wales med karakteren "Manden uden navn" fra Dollar-trilogien og roste atmosfæren i filmen. På hjemmesiden Rotten Tomatoes har den fået 90 % positiv bedømmelse baseret på 41 anmeldelser.

 Plot

Josey Wales (Clint Eastwood) er en landmand fra Missouri, som overværer, at nogle militante soldater fra unionshæren i den amerikanske borgerkrig dræber hans søn og hustru. Herefter afbrænder de hans hus og efterlader ham hårdt såret ved ruinerne. Morderne var en del af James H. Lanes Kansasbrigade, som blandt andre bestod af kaptajn Terrill (Bill McKinney).

Wales begraver ofrene for massakren og tilslutter sig en gruppe tilhængere af konføderationen. Da borgerkrigen er ved sin afslutning overtaler Kaptajn Fletcher (John Vernon) oprørerne til at overgive sig, fordi de er blevet lovet amnesti. Wales nægter at overgive sig, og ser i sin kikkert at kaptajn Terrill og hans Redlegs udøver en massakre på dem, der har overgivet sig, bortset fra Fletcher, som har forrådt sine kampfæller i tillid til, at de ville få amnesti. Wales angriber lejren og redder Jamie Sam Bottoms), som er hårdt såret.

Senator Lane (Frank Schofield) udsætter en dusør på 5.000 dollars til den, der fanger Wales, død eller levende. Under flugten fra sine fjender møder Wales en ældre Cherokee ved navn Lone Watie (Chief Dan George), en ung kvinde af Navajo-stammen (Geraldine Keams) samt en ældre kvinde (Paula Trueman) fra Kansas og hendes barnebarn Laura Lee (Sondra Locke), som Wales redder fra at blive voldtaget af Comancheroer. Wales og Laura Lee bliver tiltrukket af hinanden. Denne gruppe slutter sig sammen med det formål at undslippe til Mexico.

Laura Lees bedstemor ønsker imidlertid at bosætte sig i Texas, hvor Laura Lees afdøde far har efterladt hende en ranch. Wales gør derfor sammen med sine sammenbragte fæller ophold her. Ranchen bliver truet af Comancher, som Wales indgår en aftale med, således at de kan leve i fred. Imidlertid bliver Wales og hans nye venner angrebet af Redlegs'', men de forsvarer sig tappert, dræber de fleste og jager resten på flugt. Wales, som i flashbacks har set Terrill stå bag drabet på sin familie, forfølger de flygtende og dræber Terrill med dennes eget sværd.

På en nærtliggende bar møder Wales, som er såret, Fletcher og to Texas Rangers. Da stamkunderne omtaler Wales som "Mr. Wilson" og fortæller de to Rangers, at Wales er blevet dræbt i en duel i Monterrey, Mexico, vælger Fletcher at foregive, at han ikke kender "Wilson" og tilføjer, at han vil lede efter Wales. Da officererne er redet bort siger Fletcher, at han vil give Wales det første træk, som han skylder ham. Wales svarer med at sige "" ("vi døde alle lidt under krigen"), hvorefter de skilles og Wales rider tilbage til sit nye hjem.

Medvirkende

 Clint Eastwood som Josey Wales
 Chief Dan George som Lone Watie
 Sondra Locke som Laura Lee
 Bill McKinney som Terrill
 John Vernon som Fletcher
 Paula Trueman som Grandma Sarah
 Sam Bottoms som Jamie
 Charles Tyner som Zukie Limmer
 Geraldine Keams som Little Moonlight
 Woodrow Parfrey som Carpetbagger
 Joyce Jameson som Rose
 Sheb Wooley som Travis Cobb
 Royal Dano som Ten Spot
 Matt Clark som Kelly
 John Mitchum som Al
 Will Sampson som Ten Bears
 John Quade som Comanchero-leder
 Richard Farnsworth ukrediteret, som en Comanchero
 Kyle Eastwood ukrediteret, som Joseys søn
 Len Lesser som Abe
 Doug McGrath som Lige
 John Russell som "Bloody Bill" Anderson
 John Chandler som den første dusørjæger
 William O'Connell som Sim Carstairs

Referencer

Bibliografi

Eksterne henvisninger

Westernfilm fra USA
Amerikanske film fra 1976
Film instrueret af Clint Eastwood

Øje for øje (film)


කහ සියවස් ගණනාවක සිට ප්‍රධාන කුළුබඩුවක්, සුවඳ ද්‍රව්‍යක්, සායම් ද්‍රව්‍යක් සහ  ඖෂධිය ද්‍රව්‍යක් ලෙස ප්‍රචලිතව ඇත. එය බර අනුව ලෝකයේ මිල අධිකම කුළු බඩු අතුරින් එකකි.

කහ වෙළදාම සහ එහි ප්‍රයෝජන


Nematanthus sericeus é uma espécie de  planta do gênero Nematanthus e da família Gesneriaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1984 por Alain Chautems.
O seguinte sinônimo já foi catalogado:
 Hypocyrta sericea  Hanst.

Forma de vida
É uma espécie epífita e subarbustiva.

Descrição
Folhas com pecíolo 0,2-0,5 cm, lâminas 1,3-6 x 0,6-1,8 cm; flores com pedicelo 0,3-0,5 cm, corola 2-3 cm de comprimento

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é endêmica do Brasil e encontrada nos estados brasileiros de Espírito Santo, Minas Gerais, Rio de Janeiro e São Paulo.
A espécie é encontrada nos  domínios fitogeográficos de Cerrado e Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial e vegetação sobre afloramentos rochosos.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Araujo, A.O.; Chautems, A.; Rossini, J. 2020. Nematanthus  in Flora do Brasil 2020.

Ligações externas
 Nematanthus sericeus no projeto Flora e Funga do Brasil

Nematanthus
Plantas descritas em 1984
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Nematanthus sericeus


An Guzmania remediosensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elvira Angela Gross. An Guzmania remediosensis in nahilalakip ha genus nga Guzmania, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Guzmania

Guzmania remediosensis


Ofolanga je otok u okrugu Lifuka, u otočju Haʻapai u Tongi. Otok se nalazi 15 km zapadno-sjeverozapadno od Haʻana i dug je 1.2 km i širok 70 metara, s maksimalnom nadmorskom visinom od 7 metara. Okružen je koraljnim grebenom i lagunom.

Izvori

Tongoanski otoci

Ofolanga


Johann Michael Braun (* 5. August 1866 in Heubach; † 21. Juli 1954 ebenda) war ein deutscher Unternehmer.

Leben
Johann Michael Braun wurde als Sohn des Korsett-Webermeisters Johann Jakob Braun 1866 in Heubach geboren. Aus einfachen Verhältnissen stammend entwickelte er nach einer kaufmännischen Lehre ein außergewöhnliches Verkaufstalent. Dies machte er sich und seinem Kompagnon und späteren Schwiegervater Johann Gottfried Spießhofer zunutze, indem beide 1886 die Korsettmanufaktur Spießhofer & Braun gründeten. Das Unternehmen firmiert seit 1902 unter dem Namen Triumph und entwickelte sich aus kleinsten Anfängen zu einem Unternehmen von internationaler Bedeutung und marktführender Stellung im Bereich Damenunterbekleidung und Miederwaren. In seiner Funktion als Gesellschafter folgten ihm seine Söhne Curt Braun und Dr. Herbert Braun.

Ehrungen
 1936: Ehrenbürger der Stadt Heubach
 1952: Großes Verdienstkreuz der Bundesrepublik Deutschland
 Benennung der Michael-Braun-Straße in Heubach
 Benennung des Michael-Braun-Ring in Aalen

Literatur
 Karl Ritter von Klimesch (Hrsg.): Köpfe der Politik, Wirtschaft, Kunst und Wissenschaft. Naumann, Augsburg 1953.
 Stadt Heubach (Hrsg.): Heubach und die Burg Rosenstein. Einhorn Verlag Eduard Dietenberger GmbH, Schwäbisch Gmünd 1984.
 Gerhard Kolb: Heubach – Geschichte in Bildern, Wartberg Verlag 2000, ISBN 3-86134-715-6.

Fußnoten

Unternehmer (Baden-Württemberg)
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Ehrenbürger im Ostalbkreis
Person (Heubach)
Deutscher
Geboren 1866
Gestorben 1954
Mann

Michael Braun (Unternehmer)


La diócesis de Monterrey en California ( y ) es una circunscripción eclesiástica de la Iglesia católica en Estados Unidos. Se trata de una diócesis latina, sufragánea de la arquidiócesis de Los Ángeles. Desde el 27 de noviembre de 2018 su obispo es Daniel Elías García.

Territorio y organización

La diócesis tiene 21 196 km² y extiende su jurisdicción sobre los fieles católicos de rito latino residentes en 8 condados del estado de California: Monterrey, Santa Cruz, San Benito y San Luis Obispo.

La sede de la diócesis se encuentra en la ciudad de Monterrey, en donde se halla la Catedral de San Carlos Borromeo. En Carmel-by-the-Sea se halla la basílica menor de Nuestra Señora y Santa Teresa.

En 2019 en la diócesis existían 46 parroquias.

Historia
Las primeras misiones católicas en California datan de finales del , pero fue sobre todo con los franciscanos en el  cuando se establecieron misiones estables, gracias en particular a la obra de Junípero Serra, quien en 1769 fundó la misión de San Carlos Borromeo de Monterrey, entonces un centro militar y capital de la era colonial de California.

La jurisdicción sobre las misiones franciscanas en California fue disputada por los obispos de Durango y Guadalajara, hasta el 9 de mayo de 1779, cuando, con la erección de la diócesis de Sonora (hoy arquidiócesis de Hermosillo), se sometieron las misiones de las dos Californias a la jurisdicción de los obispos de la nueva diócesis.

La diócesis de California fue erigida el 27 de abril de 1840 con el breve Apostolicam sollicitudinem del papa Gregorio XVI, obteniendo el territorio de la diócesis de Sonora. Incluía las dos Californias, es decir, la región estadounidense de Alta California (que combinaba los territorios de los actuales estados de California, Utah, Nevada y parte de Arizona y Wyoming) y la región mexicana, ahora dividida en los estados de Baja California y Baja California Sur. La sede de la nueva diócesis, sufragánea de la arquidiócesis de la Ciudad de México, fue la ciudad de San Diego, donde se erigió la catedral.

Tras el Tratado de Guadalupe Hidalgo de 1848, California se dividió entre México y los Estados Unidos. El 20 de noviembre de 1849 la parte americana de la antigua diócesis asumió el nombre de diócesis de Monterrey, tras el traslado del obispado a esta ciudad, que pasó a estar inmediatamente sujeta a la Santa Sede. La jurisdicción sobre Baja California duró hasta el 21 de diciembre de 1851 y al año siguiente la península se incorporó a la arquidiócesis de la Ciudad de México.

A petición de los obispos americanos, reunidos en el primer concilio plenario de Baltimore (1852), la Santa Sede decidió dividir la diócesis de Monterrey y erigir una nueva sede metropolitana. El 29 de julio de 1853, con la bula Ad animarum régimen del papa Pío IX, la diócesis de Monterrey cedió una parte de su territorio en beneficio de la erección de la archidiócesis de San Francisco, de la cual la diócesis de Monterrey se convirtió en sufragánea.

El obispo Thaddeus Amat y Brusi (1853-1878) instaló la sede de la diócesis primero en Santa Bárbara y luego en Los Ángeles, ciudad que había visto crecer considerablemente su población a mediados del . Este traslado fue sancionado oficialmente por la Santa Sede con el decreto de la Congregación de Propaganda Fide del 9 de julio de 1859, con el cual la diócesis asumió el nombre de Monterrey-Los Ángeles. En Los Ángeles, el obispo Amat hizo construir la nueva catedral, dedicada a Santa Bibiana, que se inauguró en 1876.

El 1 de junio de 1922, en virtud de la bula Romani Pontifices del papa Pío XI, debido a la gran extensión de su extensión, la diócesis de Monterrey-Los Ángeles se dividió en dos: la parte sur pasó a formar la diócesis de Los Ángeles-San Diego (hoy archidiócesis de Los Ángeles), mientras que con la parte norte se erigió la diócesis de Monterrey-Fresno, con sede en la ciudad de Fresno, donde se erigió como catedral la iglesia de San Juan Bautista.

El 11 de julio de 1936 la diócesis de Monterrey-Fresno pasó a formar parte de la provincia eclesiástica de la arquidiócesis de Los Ángeles.

Finalmente, el 6 de octubre de 1967, como resultado de la bula De fidelium bono del papa Pablo VI, la diócesis se dividió nuevamente, dando lugar a la diócesis de Fresno y la diócesis de Monterrey en sus límites actuales.

El 28 de agosto de 1968, con la carta apostólica Evangelii praeconum, el papa Pablo VI proclamó como patronos principales de la diócesis a la Santísima Virgen María, invocada con el título de Nuestra Señora de Belén, y a San Carlos Borromeo, a San Patricio y Santa Teresa del Niño Jesús como patronos secundarios.

Estadísticas
Según el Anuario Pontificio 2020 la diócesis tenía a fines de 2019 un total de 211 900 fieles bautizados.

|- align="right"
| 1924 || 50 000 || ? || ? || ? || ? || 60 || 833 ||  || ? || ? || 42
|- align="right"
| 1933 || 79 000 || ? || ? || ? || ? || 99 || 797 ||  || ? || ? || 54
|- align="right"
| 1946 || 79 000 || ? || ? || ? || ? || 130 || 1284 ||  || 14 || 363 || 65
|- align="right"
| 1950 || 71 542 || 187 767 || 38.1 || 166 || 120 || 46 || 430 ||  || 74 || 367 || 73
|- align="right"
| 1954 || 300 788 || 1 080 348 || 27.8 || ? || ? || 220 || 1367 ||  || 60 || 480 || 99
|- align="right"
| 1966 || 431 719 || 1 653 900 || 26.1 || 275 || 186 || 89 || 1569 ||  || 99 || 606 || 113
|- align="right"
| 1970 || 100 000 || 500 000 || 20.0 || 129 || 80 || 49 || 775 ||  || 72 || 132 || 43
|- align="right"
| 1976 || 75 802 || 379 000 || 20.0 || 122 || 83 || 39 || 621 ||  || 64 || 245 || 43
|- align="right"
| 1980 || 98 000 || 498 000 || 19.7 || 116 || 85 || 31 || 844 ||  || 57 || 203 || 43
|- align="right"
| 1990 || 163 500 || 826 350 || 19.8 || 131 || 98 || 33 || 1248 || 4 || 67 || 164 || 45
|- align="right"
| 1999 || 179 110 || 895 550 || 20.0 || 98 || 81 || 17 || 1827 || 3 || 52 || 117 || 46
|- align="right"
| 2000 || 295 660 || 895 550 || 33.0 || 116 || 89 || 27 || 2548 || 2 || 74 || 116 || 46
|- align="right"
| 2001 || 313 405 || 949 300 || 33.0 || 91 || 71 || 20 || 3444 || 2 || 60 || 108 || 47
|- align="right"
| 2002 || 315 902 || 957 279 || 33.0 || 117 || 86 || 31 || 2700 || 3 || 70 || 102 || 46
|- align="right"
| 2003 || 319 437 || 967 992 || 33.0 || 104 || 81 || 23 || 3071 || 3 || 58 || 112 || 46
|- align="right"
| 2004 || 193 598 || 967 992 || 20.0 || 121 || 93 || 28 || 1599 || 3 || 67 || 135 || 46
|- align="right"
| 2013 || 202 847 || 1 014 237 || 20.0 || 125 || 90 || 35 || 1622 || 33 || 61 || 56 || 46
|- align="right"
| 2016 || 208 100 || 1 040 498 || 20.0 || 123 || 85 || 38 || 1691 || 30 || 55 || 96 || 46
|- align="right"
| 2019 || 211 900 || 1 059 520 || 20.0 || 128 || 101 || 27 || 1655 || 28 || 39 || 78 || 46
|- align="right"
|colspan=12 |<small>Fuente: Catholic-Hierarchy, que a su vez toma los datos del Anuario Pontificio.
|}

Escuelas
 Mission College Preparatory High School, San Luis Obispo
 Notre Dame High School, Salinas
 Palma High School, Salinas
 Saint Francis Central Coast Catholic High School, Watsonville
 Santa Catalina School, Monterrey

Episcopologio
 Francisco José Vicente García Diego y Moreno, O.F.M.Obs. † (27 de abril de 1840-30 de abril de 1846 falleció)
 José María González Rúbio, O.F.M. † (1846-1850 renunció) (administrador)
 José Sadoc Alemany y Conill, O.P. (31 de mayo de 1850-29 de julio de 1853 nombrado arzobispo de San Francisco)
 Thaddeus Amat y Brusi, C.M. † (29 de julio de 1853-12 de mayo de 1878 falleció)
 Francisco Mora y Borrell † (12 de mayo de 1878 por sucesión-13 de marzo de 1896 renunció)
 George Thomas Montgomery † (6 de mayo de 1896 por sucesión-17 de septiembre de 1902 nombrado arzobispo coadjutor de San Francisco)
 Thomas James Conaty † (27 de marzo de 1903-18 de septiembre de 1915 falleció)
 John Joseph Cantwell † (21 de septiembre de 1917-1 de junio de 1922 nombrado obispo de Los Ángeles-San Diego)
 John Bernard MacGinley † (24 de marzo de 1924-26 de septiembre de 1932 renunció)
 Philip George Scher † (28 de abril de 1933-3 de enero de 1953 falleció)
 Aloysius Joseph Willinger, C.SS.R. † (3 de enero de 1953 por sucesión-16 de octubre de 1967 renunció)
 Harry Anselm Clinch † (16 de octubre de 1967-19 de enero de 1982 renunció)
 Thaddeus Anthony Shubsda † (26 de mayo de 1982-26 de abril de 1991 falleció)
 Sylvester Donovan Ryan (28 de enero de 1992-19 de diciembre de 2006 retirado)
 Richard John García † (19 de diciembre de 2006-11 de julio de 2018 falleció)
 Gerald Eugene Wilkerson (20 de julio de 2018-27 de noviembre de 2018) (administrador apostólico)
 Daniel Elías García, desde el 27 de noviembre de 2018

Notas

Referencias

Enlaces externos
 (en inglés) Ficha de la diócesis en www.gcatholic.org
 History article from the Diocese's website
 Catholic Schools of the Monterey Diocese

Diócesis de Monterrey (California)


NGC 6062 est une vaste et lointaine galaxie spirale barrée située dans la constellation d'Hercule. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 6062 a été découverte par l'astronome français Édouard Stephan en .

La classe de luminosité de NGC 6062 est II-III et elle présente une large raie HI. Selon la base de données Simbad, NGC 6062 est une galaxie LINER, c'est-à-dire une galaxie dont le noyau présente un spectre d'émission caractérisé par de larges raies d'atomes faiblement ionisés.

NGC 6062 fait partie du superamas d'Hercule.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 6062 sur le site du professeur C. Seligman

6062
Constellation d'Hercule
Galaxie spirale
Galaxie spirale barrée
Galaxie LINER
Objet céleste découvert en 1884
Objet céleste découvert par Édouard Stephan

NGC 6062


Francesco Angelo de Vico ( - Sassari ✝  - Madrid), est un historien italien.

Biographie
Originaire de la Sardaigne, il était d'une des premières familles de ce pays. Son mérite l'éleva aux principales dignités de la monarchie, et il devint, sous Philippe IV, conseiller d'État et chef de la chancellerie du Royaume d'Aragon et de celui de Sardaigne. Il acquit les fiefs de Juani, Surio, Sanaysi, Sor, Soleminis, etc., qui depuis un grand nombre d'années appartenaient à la couronne, et étaient administrés au nom du roi.

Œuvres
Francesco Angelo de Vico est connu principalement par son Historia general de la Isla y Reyno de Sardeña (Histoire générale de l'île et du Royaume de Sardaigne), Barcelone, Lorenço Déu, 1639. Elle embrasse tous les événements, à partir des époques les plus reculées jusqu'au temps où il écrivait, et elle est divisée en sept parties. Dans la première se trouve une description complète de la Sardaigne, de ses provinces et de ses villes, avec des généralités sur le caractère des habitants, l'importance politique de l'île et les conséquences nécessaires de sa position maritime entre l'Italie et l'Espagne. La seconde est consacrée au récit des guerres entre les Carthaginois et les Romains, qui s'en disputèrent la possession. La troisième contient l'histoire de l'établissement du christianisme, et généralement tout ce qui se passa dans cette île depuis Auguste jusqu'à l'an 768, époque à laquelle Charlemagne la donna au Saint-Siège. Les événements événements qui suivirent cette donation jusqu'en 1297 remplissent le livre suivant. Dans le cinquième est racontée la fin de l'histoire politique depuis l'inféodation de la Sardaigne en faveur de Jacques II d'Aragon (1297), jusqu'à l'époque où l'auteur écrivait. Le sixième ne contient que l'histoire ecclésiastique et la liste des évêques de la Sardaigne. Le septième se compose du résumé des inféodations particulières. Le style de l'ouvrage est pur et élégant ; mais n'a pas de vigueur. Vico manque aussi de critique, et n'examine point avec assez de sagacité les monuments qui lui servent d'autorités. Un auteur sarde, appelé Michele Antonio Gazano, ministre d'État à Cagliari, a publié en italien une histoire de Sardaigne, 1777, 2 vol. in-4°, bien supérieure à celle de Vico, qu'il ne daigne pas nommer dans sa préface. Nous en avons deux publiées en français, et qui donnent de grands détails. L'une est de Dominique Albert Azuni, Paris, 1801, 2 vol. in-8°, fig. et carte ; l'autre est de Jean-François Mimaut, consul de France en Sardaigne, Paris, 1825, 2 vol. in-8°.

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Naissance en 1580
Naissance à Sassari
Historien italien
Décès en 1648
Décès à Madrid

Francesco Angelo de Vico


Abşeron Rayonu (Azerice: Abşeron rayonu), Azerbaycan'na bağlı bir rayon. Merkezi Hırdalan şehridir.

Tarih
Abşeron Rayonu, Ocak 1963 tarihinde kurulmuştur.

Kasabaları ve köyleri
Hırdalan, Göredil ,Saray, Kobu, Mehdiabad, Ceyranbatan, Hökmeli, Digah, Aşağı Güzdek, Güzdek, Novhanı, Perekeşkül, Memmedli, Fatmayı, Masazır.

Dış bağlantılar

Abşeron


Spirotaenia, rod parožine iz porodice Mesotaeniaceae.

Vrste
 Spirotaenia bacillaris Lütkemüller
 Spirotaenia beijerinckii Coesel
 Spirotaenia closteridia (Kützing) Rabenhorst
 Spirotaenia condensata Brébisson - tip
 Spirotaenia diplohelica Coesel
 Spirotaenia eboracensis (West & G.S.West) G.S.West
 Spirotaenia elliptica Irénée-Marie
 Spirotaenia endospira W.Archer
 Spirotaenia erythrocephala Itzigsohn
 Spirotaenia filiformis G.J.P.Ramos, C.E.M.Bicudo & C.W.N.Moura
 Spirotaenia fusiformis West & G.S.West
 Spirotaenia kirchneri Lütkemüller
 Spirotaenia lemanensis (Reverdin) Printz
 Spirotaenia leopoliensis Borzecki
 Spirotaenia luetkemuelleri A.J.Brook & D.B.Williamson
 Spirotaenia minuta Thuret
 Spirotaenia minutissima Walton
 Spirotaenia oblonga Lütkemüller
 Spirotaenia simplex F.Wawrik
 Spirotaenia tenerrima W.Archer
 Spirotaenia truncata W.Archer
 Spirotaenia turfosa West & G.S.West

Izvori

Vanjske poveznice

Zygnematales

Spirotaenia


El término bandidismo o bandolerismo designa el conjunto de actos criminales ejecutados de manera organizada y sistemática. Puede ser considerado como sinónimo de gansterismo, término derivado del inglés gang (mafia o pandilla).

Bandolerismo en el arte
En más de una ocasión el arte se ha ocupado del tema, como en los cuadros Asalto de ladrones (1794) y Asalto al coche (1787).

En particular, el cine ha llevado a la gran pantalla historias sobre pandillas, sobre patotas, sobre maras, sobre mafias, las que en muchos casos plantean bien las problemáticas sociales y culturales involucradas. Por ejemplo, en las películas Los ladrones viejos: Las leyendas del artegio (2007), La patota, ¡Salvaje! (1953), West Side Story o El padrino

Véase también
 Hurto
 Delincuente
 Delincuencia juvenil
 Bandidismo revolucionario
 Bandidos sociales
 Bandolerismo
 Piratería
 Ilegalismo
 Crimen organizado
 Narco-estado

Artículos conexos
 Cangaceiros
 Mafia
 Yakuza
 Dacoït
 Kleftes
 Hells Angels
 Prohibición o Ley seca

Notas y referencias

Bibliografía
 Eric Hobsbawm, Les Bandits, Zones, 2008.

Enlaces externos

Criminalidad

Bandidismo organizado


A hat is a head covering which is worn for various reasons, including protection against weather conditions, ceremonial reasons such as university graduation, religious reasons, safety, or as a fashion accessory. Hats which incorporate mechanical features, such as visors, spikes, flaps, braces or beer holders shade into the broader category of headgear.

In the past, hats were an indicator of social status. In the military, hats may denote nationality, branch of service, rank or regiment. Police typically wear distinctive hats such as peaked caps or brimmed hats, such as those worn by the Royal Canadian Mounted Police. Some hats have a protective function. As examples, the hard hat protects construction workers' heads from injury by falling objects, a British police Custodian helmet protects the officer's head, a sun hat shades the face and shoulders from the sun, a cowboy hat protects against sun and rain and an ushanka fur hat with fold-down earflaps keeps the head and ears warm. Some hats are worn for ceremonial purposes, such as the mortarboard, which is worn (or carried) during university graduation ceremonies. Some hats are worn by members of a certain profession, such as the Toque worn by chefs, or the mitre worn by Christian bishops. Adherents of certain religions regularly wear hats, such as the turban worn by Sikhs, or the church hat that is worn as a headcovering by Christian women during prayer and worship.

History

While there are not many official records of hats before 3,000 BC, they probably were commonplace before that. The 27,000-to-30,000-year-old Venus of Willendorf figurine may depict a woman wearing a woven hat. One of the earliest known confirmed hats was worn by a Bronze Age man (nicknamed Ötzi) whose body (including his hat) was found frozen in a mountain between Austria and Italy, where he had been since around 3250 BC. He was found wearing a bearskin cap with a chin strap, made of several hides stitched together, essentially resembling a Russian fur hat without the flaps.

One of the first pictorial depictions of a hat appears in a tomb painting from Thebes, Egypt, which shows a man wearing a conical straw hat, dated to around 3200 BC. Hats were commonly worn in ancient Egypt. Many upper-class Egyptians shaved their heads, then covered it in a headdress intended to help them keep cool. Ancient Mesopotamians often wore conical hats or ones shaped somewhat like an inverted vase.

Other early hats include the Pileus, a simple skull-like cap; the Phrygian cap, worn by freed slaves in Greece and Rome (which became iconic in America during the Revolutionary War and the French Revolution, as a symbol of the struggle for liberty against the Monarchy); and the Greek petasos, the first known hat with a brim. Women wore veils, kerchiefs, hoods, caps and wimples.

Like Ötzi, the Tollund Man was preserved to the present day with a hat on, probably having died around 400 BC in a Danish bog, which mummified him. He wore a pointed cap made of sheepskin and wool, fastened under the chin by a hide thong.

St. Clement, the patron saint of felt hatmakers, is said to have discovered felt when he filled his sandals with flax fibers to protect his feet, around 800 AD.

In the Middle Ages, hats were a marker of social status and used to single out certain groups. The 1215 Fourth Council of the Lateran required that all Jews identify themselves by wearing the Judenhat ("Jewish hat"), marking them as targets for anti-Semitism. The hats were usually yellow and were either pointed or square.

In the Middle Ages, hats for women ranged from simple scarves to elaborate hennin, and denoted social status. Structured hats for women similar to those of male courtiers began to be worn in the late 16th century. The term 'milliner' comes from the Italian city of Milan, where the best quality hats were made in the 18th century. Millinery was traditionally a woman's occupation, with the milliner not only creating hats and bonnets but also choosing lace, trimmings and accessories to complete an outfit.

In the first half of the 19th century, women wore bonnets that gradually became larger, decorated with ribbons, flowers, feathers, and gauze trims. By the end of the century, many other styles were introduced, among them hats with wide brims and flat crowns, the flower pot and the toque. By the middle of the 1920s, when women began to cut their hair short, they chose hats that hugged the head like a helmet.

The tradition of wearing hats to horse racing events began at the Royal Ascot in Britain, which maintains a strict dress code. All guests in the Royal Enclosure must wear hats. This tradition was adopted at other horse racing events, such as the Kentucky Derby in the United States.

Extravagant hats were popular in the 1980s, and in the early 21st century, flamboyant hats made a comeback, with a new wave of competitive young milliners designing creations that include turban caps, trompe-l'œil-effect felt hats and tall headpieces made of human hair. Some new hat collections have been described as "wearable sculpture". Many pop stars, among them Lady Gaga, have commissioned hats as publicity stunts.

Famous hatmakers
One of the most famous London hatters is James Lock & Co. of St James's Street. The shop claims to be the oldest operating hat shop in the world. Another was Sharp & Davis of 6 Fish Street Hill. In the late 20th century, museums credited London-based David Shilling with reinventing hats worldwide. Notable Belgian hat designers are Elvis Pompilio and Fabienne Delvigne (Royal warrant of appointment holder), whose hats are worn by European royals. Philip Treacy OBE is an Irish milliner whose hats have been commissioned by top designers and worn at royal weddings. In North America, the well-known cowboy-hat manufacturer Stetson made the headgear for the Royal Canadian Mounted Police and the Texas Rangers. John Cavanagh was one of the notable American hatters. Italian hat maker Borsalino has covered the heads of Hollywood stars and the world's rich and famous.

Collections
The Philippi Collection is a collection of religious headgear assembled by a German entrepreneur, Dieter Philippi, located in Kirkel. The collection features over 500 hats, and is currently the world's largest collection of clerical, ecclesiastical and religious head coverings.

Styles

This is a short list of some common and iconic examples of hats. There is a longer version at List of hat styles.

Size
Hat sizes are determined by measuring the circumference of a person's head about  above the ears. Inches or centimeters may be used depending on the manufacturer. Felt hats can be stretched for a custom fit. Some hats, like hard hats and baseball caps, are adjustable. Cheaper hats come in "standard sizes", such as small, medium, large, extra large: the mapping of measured size to the various "standard sizes" varies from maker to maker and style to style, as can be seen by studying various catalogues, such as Hammacher Schlemmer.

US hat size is a measurement of head diameter in inches. It can be computed from a measurement of circumference in centimeters by dividing by 8, because multiplying 2.54 (the number of centimeters per inch) by  (the multiplier to give circumference from diameter) is almost exactly 8.

Gallery

See also
 Chapeaugraphy
 Headgear
 List of hat styles
 List of headgear
 List of outerwear

References

External links

History of fashion

Hat


ميولوت إردينج ، من مواليد 25 فبراير 1987 في سانت كلود في فرنسا، لاعب كرة قدم تركي.

بدأ مسيرته الكروية مع نادي سوشو الفرنسي في عام 2003، وهو يلعب الآن في نادي باريس سان جرمان حامل للجنسيتين التركية والفرنسية .

بدأ باللعب مع منتخب تركيا لكرة القدم في عام 2008.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية أتراك
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون أتراك مغتربون في ألمانيا
رياضيون فرنسيون مغتربون في ألمانيا
رياضيون من جورا
شتات تركي
فرنسيون من أصل تركي
لاعبو أنطاليا سبور
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو باريس سان جيرمان
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو رين
لاعبو سانت إتيان
لاعبو سوشو
لاعبو غينغان
لاعبو فنار باغجه
لاعبو كرة قدم أتراك
لاعبو كرة قدم أتراك مغتربون
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم من بورغوني- فرانش كومتيه
لاعبو منتخب تركيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب تركيا لكرة القدم
لاعبو منتخب تركيا لكرة القدم للشباب
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم للشباب
لاعبو ميتز
لاعبو نادي إسطنبول باشاكشهر
لاعبو هانوفر 96
مواليد 1987

مولود إردينج


الفصيلة هي وحدة عسكرية مشكلة من 2 إلى 4 حظائر وعدد أفرادها من 16 إلى 44 فرد ويقودها عادة ضابط برتبة ملازم.

مراجع

وحدات وتشكيلات عسكرية حسب الحجم

فصيلة (وحدة عسكرية)


An Crinipes longifolius in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Edward Hubbard. An Crinipes longifolius in nahilalakip ha genus nga Crinipes, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Crinipes

Crinipes longifolius


Google Digital Garage dit Google Ateliers Numériques a été créé par Google en 2015 en tant que programme à but non lucratif conçu pour aider les gens à améliorer leurs compétences numériques. Il propose des formations, des cours et des certifications sans frais via une plateforme d'apprentissage en ligne.

Cours
Les cours sont divisés en modules. Google Ateliers Numériques propose plus de  en ligne sur divers sujets, dans les catégories suivantes :

 Données et technologie,
 Le marketing numérique,
 Développement de carrière .

Certifications
Google accorde une certification à la fin du cours Les principes fondamentaux du marketing numérique (enseigné par l'Université et l'Interactive Advertising Bureau Europe). Ce cours est agrée par l'IAB Europe et comprend 26 modules, tous créés par des formateurs Google. Les nombreux exercices et exemples aident à exploiter les connaissances.

En France
Depuis 2012, Google propose en France plusieurs formations en présentiel avec 6 ateliers présents à Rennes, Nancy, Montpellier, Saint-Étienne, Bordeaux et Paris.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Formation en ligne
 Formation en ligne ouverte à tous (MOOC)
 OpenClassrooms

Liens externes
 Site officiel

Pages avec des traductions non relues
Site web sur l'informatique
Plate-forme pédagogique
Service Google

Google Ateliers numériques


David Dick Petrie, meist Dave Petrie (* 10. Dezember 1946 in Edinburgh; † 31. August 2011) war ein schottischer Politiker und Mitglied der Conservative Party.

Petrie besuchte die Trinity Academy in Edinburgh und verließ die Heriot-Watt University mit einem Bachelorabschluss in Bauingenieurswesen. Anschließend erwarb er die Lehrbefugnis in Mathematik an der Moray House School of Education.

Erstmals trat Petrie bei den Parlamentswahlen 1999 zu nationalen Wahlen an. Er kandidierte im Wahlkreis Argyll and Bute, konnte aber nur 14,9 % der Stimmen auf sich vereinen und verpasste somit den Einzug in das neugeschaffene Schottische Parlament. 2001 trat er zu den Britischen Unterhauswahlen im Wahlkreis Argyll and Bute an und erhielt den drittgrößten Stimmenanteil. Bei den Parlamentswahlen 2003 verpasste er trotz leichten Stimmgewinnen abermals das Direktmandat von Argyll and Bute deutlich.

Am 21. März 2006 verstarb die Abgeordnete des Wahlkreises Moray, Margaret Ewing, weshalb am 27. April 2006 Nachwahlen in diesem Wahlkreis stattfanden. Um bei dieser Wahl kandidieren zu können, gab Petries Parteikollegin Mary Scanlon ihr Mandat der Wahlregion Highlands and Islands zurück. Da Petrie bei den Wahlen 2003 auf dem dritten Rang der Conservative Party in der Wahlregion stand, rutschte er nach Scanlons Rücktritt auf den zweiten Rang vor und nahm für den Rest der Legislaturperiode ihren Sitz im Schottischen Parlament ein. Da er im Wahlkreis Western Isles, für den er bei den Parlamentswahlen 2007 antrat, nur 5,5 % der Stimmen erhielt, schied Petrie 2007 aus dem Parlament aus.

Weblinks
 Informationen auf den Seiten des Schottischen Parlaments

Einzelnachweise

Abgeordneter im Schottischen Parlament
Mitglied der Scottish Conservative Party
Schotte
Brite
Mann
Geboren 1946
Gestorben 2011
Politiker (21. Jahrhundert)

David Petrie (Politiker)


Atâta liniște-i în jur este un film românesc din 1999 regizat de Laurențiu Damian, Anca Damian.

Prezentare

Distribuție

Note

Legături externe

Vezi și
 1999 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1999
Filme regizate de Laurențiu Damian

Atâta liniște-i în jur


La  du Tour des Flandres féminin a lieu le . C'est la sixième épreuve de l'UCI World Tour féminin 2022. Elle est remportée par la Belge Lotte Kopecky.

Présentation

Équipes

Parcours
Le Koppenberg est ajouté au parcours.

Onze côtes sont répertoriées :

En plus des traditionnels monts, il y a six secteurs pavés :

Favorites
La vainqueur sortante, Annemiek van Vleuten est de nouveau favorite, même si son début de saison est plutôt discret. L'équipe Trek-Segafredo est au départ avec Elisa Balsamo qui vient de remporter les trois dernières manches de l'UCI World Tour. Elle peut compter sur Ellen van Dijk et Elisa Longo Borghini, deux anciennes vainqueurs de la course. La formation SD Worx est  l'autre collectif à surveiller avec la Belge Lotte Kopecky qui fait de cette course un objectif. Elle est assistée de Demi Vollering, Chantal van den Broek-Blaak et Marlen Reusser. Marianne Vos, Cecilie Uttrup Ludwig et Grace Brown sont également candidates à la victoire.

Récit de la course
La première échappée est formée de : Clara Honsinger, Sofie van Rooijen, Olivia Baril et Maria Martins. Elle obtient un avantage de près de quatre minutes. Dans la Kerkgate, van Rooijen et Martins sont distancées. Par la suite, Camilla Alessio, Marit Raaijmakers et Maike van der Duin reviennent sur l'avant. L'avance remonte alors à deux minutes. Dans le Koppenberg, Annemiek van Vleuten place une accélération. Dans le Taaienberg, à trente-six kilomètres de l'arrivée, Van der Duin part seule à l'avant. Trois kilomètres plus loin, un groupe de poursuite se forme avec Arlenis Sierra, Sofia Bertizzolo,  Christine Majerus, Anna Henderson, Maria Giulia Confalonieri, Brodie Chapman et Katarzyna Niewiadoma. Par la suite, Raaijmakers, Van der Duin, Baril et Alessio reviennent sur ce groupe. Dans le Kruisberg, Van Vleuten tente de nouveau. Elle est suivie par Lotte Kopecky et Grace Brown. Marlen Reusser rentre ensuite. Elle sort seule et rentre sur la tête de course. Dans le vieux Quaremont, Reusser mène le groupe. Seule Chapman parvient à la suivre. Niewiadoma et Sierra sont plus loin. Derrière, Van Vleuten ressort avec Kopecky, Chantal Van den Broek-Blaak et Anna Henderson. Ces différents groupes fusionnent avec le Paterberg. Dans celui-ci, Reusser force le rythme, mais est dépassée par Van Vleuten et Kopecky. Van den Broek-Blaak, Niewiadoma et Chapman reviennent ensuite. Reusser attaque immédiatement, mais Van Vleuten est attentive. Van den Broek-Blaak contre, Van Vleuten doit de nouveau réagir. Elle est accompagnée de Kopecky. Van den Broek-Blaak donne le rythme à ce trio jusqu'à l'arrivée. Lotte Kopecky s'impose facilement au sprint devant Van Vleuten. Arlenis Sierra prend la quatrième place.

Classements

Classement final

UCI World Tour

Points attribués

Classement individuel
Ci-dessous, le classement individuel de l'UCI World Tour à l'issue de la course.

Classement de la meilleure jeune
Ci-dessous, le classement de la meilleure jeune de l'UCI World Tour à l'issue de la course.

Classement par équipes
Ci-dessous, le classement par équipes de l'UCI World Tour à l'issue de la course.

Liste des participantes

Organisation

Prix
Les prix de la course sont alignés sur ceux des hommes.

Notes et références

Liens externes

2022
Cyclisme en Belgique en 2022
Cyclisme sur route en 2022
Cyclisme en avril 2022
Sport en Belgique en avril 2022

Tour des Flandres féminin 2022


An Epipactis papillosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adrien René Franchet ngan Paul Amédée Ludovic Savatier. An Epipactis papillosa in nahilalakip ha genus nga Epipactis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Epipactis

Epipactis papillosa


Fulgence Fresnel (født 15. april 1795 i Mathieu, Calvados, død 30. november 1855 i Bagdad) var en fransk orientalist. Han var bror til Augustin-Jean Fresnel.

Fresnel studerede nyere sprog, oversatte på fransk flere udenlandske bøger, således af Berzelius, Tieck og andre, rejste 1826 til Italien, hvor han lærte arabisk i maronitterkollegiet i Rom, gik 1831 til Ægypten og sendtes 1837 til Jeddah, Mekkas havnestad, som fransk konsul. Fresnel, der var en nøje kender af det arabiske sprog og dets mundarter, satte sig her grundig ind i den hidtil lidet påagtede sydarabiske dialekt chikili og lagde her tillige (ved sine afhandlinger i Journal Asiatique) grunden til dechifreringen af de himyaritiske indskrifter fra Jemen. Efter i 1850 at være vendt hjem til Frankrig sendtes han 1851 som leder af en fransk videnskabelig ekspedition til Mesopotamien, hvis vigtige resultater, efter at Fresnel var død på rejsen, udgaves af en anden af deltagerne, Jules Oppert (Expédition scientifique en Mésopotamie, 1858—63 med atlas).

Kilder

Orientalister fra Frankrig
Faglitterære forfattere fra Frankrig
Fransksprogede forfattere
Franskmænd i 1800-tallet

Fulgence Fresnel


Jin may refer to:

States

Jìn 晉
 Jin (Chinese state) (晉國), major state of the Zhou dynasty, existing from the 11th century BC to 376 BC
 Jin dynasty (266–420) (晉朝), also known as Liang Jin and Sima Jin
 Jin (Later Tang precursor) (晉國; 907–923), Five Dynasties and Ten Kingdoms period
 Later Jin (Five Dynasties) (後晉; 936–947), Five Dynasties and Ten Kingdoms period

Jīn 金
 Jin dynasty (1115–1234) (金朝), also known as the Jurchen Jin
 Later Jin (1616–1636) (後金; 1616–1636), precursor of the Qing dynasty

Others
 Jin (Korean state) (辰國), precursor of the Jinhan Confederation
 Balhae (698–713), originally known as Jin (震)

Places
 Jin Prefecture (Shanxi) (晉州), a former Chinese prefecture centered on present-day Linfen, Shanxi
 Jin Prefecture (Shaanxi) (金州), a former Chinese efecture centered on present-day Ankang, Shaanxi
 Jin Prefecture (Hunan) (锦州), a former Chinese prefecture centered on Luyang in present-day Hunan
 Shanxi, official abbreviation Jin (晋)
 Tianjin, official abbreviation Jin (津)

Rivers
 Jin River (Bei River tributary) (锦江, Jǐn Jiāng), a tributary of the Bei River in Guangdong
 Jin River (Sichuan) (锦江, Jǐn Jiāng), a tributary of the Min River in Sichuan
 Jin River (Fujian) (晋江, Jìn Jiāng), a river in Quanzhou Municipality, Fujian
 Jin River (Xiang River tributary) (靳江, Jìn Jiāng), a tributary of the Xiang River in Hunan

Surnames
 Jin (Chinese surname), various Chinese surnames
 Jin (Korean surname), various Korean surnames

Entertainment
 Jin (manga), a Japanese manga series by Motoka Murakami
 Jin (TV series), a Japanese television adaptation of the manga
 "Jin, the Wind Master", an episode of Yu Yu Hakusho
 Jîn, a 2013 Turkish-German film
 Jin (film), a 2023 Bangladeshi film

People
 Jin (singer) (Kim Seok-jin, born 1992), South Korean singer of the boy band BTS
, Japanese musician
, Japanese voice actor
, Japanese screenwriter
, Japanese voice actor
 Jinjin (Park Jin-woo, born 1996), South Korean singer of the boy group Astro
MC Jin (born 1982), Hong Kong American rapper

Fictional characters
 Jin Kazama, the protagonist of the Tekken video game series
 Jin-Soo Kwon, a character in Lost
 Jin, a character in the O-Parts Hunter series
 Jin, a character in Samurai Champloo media
 Jin, a character in YuYu Hakusho
 Jin Kariya, a character in the anime Bleach
 Jin Kirigiri, a character in Danganronpa
 Jin Kisaragi, a character in BlazBlue video games
 Jin Shirato, a character in Persona 3
 Jin Uzuki, a character in Xenosaga
 Jin Lee, The father of Meilin Lee in Turning Red.
 Jin Ryu, a character in Beyblade
 Jin Kaien, a character in Grand Chase
 Jin, the protagonist of the Choushinsei Flashman
 Jin, an antagonist in Xenoblade Chronicles 2
 Jin Bubaigawa, also known as Twice, an antagonist in My Hero Academia
 Jin Saotome, main protagonist of Cyberbots: Full Metal Madness
 Jin Sakai, main protagonist of Ghost of Tsushima
 Jin Kuwana, main antagonist of Lost Judgment

Sports

Jin Akimoto (born 1971), Japanese mixed martial artist
, Japanese cyclist
, Japanese footballer
, Japanese handball player
, Japanese table tennis player
, Japanese footballer
, Japanese footballer

Other uses
 JIN, the code for Jinja Airport in Uganda
 Jin Air, a South Korean airline
 Jin language
 Jīn (斤), the Chinese name for the catty, a traditional East Asian unit of weight
 Jin, a deadwood bonsai technique

See also
 Jinhan confederacy (辰韓; 1st century BC – 4th century AD), also known as Qinhan
 Jinn (disambiguation)
 Jinzhou (disambiguation)
 Jinjiang (disambiguation)
 Gin (disambiguation)
 Chin (disambiguation)

Japanese masculine given names
Masculine given names

Jin


Aceasta este o listă de filme românești din 1994:

Lista

Note

Legături externe
Filme românești din 1994 la IMDb.com
Filme românești din 1994 la Cinemagia.ro

Filme din 1994Filme românești
România
Liste de filme românești

Listă de filme românești din 1994


Ömer Altuğ (d. 1907; Sivas - ö. 9 Mart 1965; Sivas), Türk tamburi ve bestekâr. Ankara Radyosu sanatçılarındandır.

Özgeçmişi
Ömer Altuğ, 1907 yılında Sivas'ta doğdu. Sivas Sultanisi'nde orta öğrenimini tamamladı. Lise eğitiminden sonra müzik tutkusu ağır bastığından, eğitimine devam etmedi ve kendini müziğe adadı. Kendi çabalarıyla öğrendiği Ud ile başladı. En çok etkilendiği kişi Tamburi Cemil Bey oldu. Klasik Türk müziği'nin, notaya dayanan kültürüne vakıftı. Bir ara, kemana da heves etti. Yatağının yanında udu, kemanı daima dururdu. Sabahları, en büyük zevki sazları ile uğraşmak olurdu. Sonradan, tambura tutuldu. Uddaki başarısını tamburda gösterebilmek için, bütün çalışmalarını bu saza döktü. Mızrabı güzeldi, artık o udi değil; Tamburi Ömer Altuğ olarak anılmaya başlamıştı. Kemanın verdiği yetenekle yaylı tamburdaki başarısı daha da üstün oldu. Bunun sonucunda da güfte, beste ve saz semaileri ortaya çıkardı.

Müziğe olan tutkusunun yanında, güzel sanatların her dalına karşı da bir eğilimi vardı. Bunlardan biri olan hattatlık ile ilgilendiği gibi, kendi yeteneği dahilinde çalışmalar yapardı. Sivas Halkevi'nde, kimi konuşmacıların yanında, müziğini icra eder, konuşmalara ayrı bir hava ve renk getirirdi. Bu olaylar onu ve kendini müziğe adamış sanatçı arkadaşlarını Halkevi'ne bağlamıştı. Artık her hafta Cumartesi günleri, Halkevi hoparlörlerinden Sivas bu müziği dinliyordu.

Çok geçmeden TRT Ankara Radyosu'nda tertiplenen, müzik folkloruyla ilgili çalışmalara Sivas Halkevi'ni de çağırdılar. Bu vesileyle, Radyoevi'nin Türk Müziği bölümünde çalışanlarla tanıştı ve kısa bir süre sonra da 1944 yılında Ankara Radyosu sınavlarını kazanarak radyonun kadrolu sanatçılarından biri oldu. Radyo sanatçılığının yanı sıra  Milli Savunma Bakanlığı ve Harita Genel Müdürlüğü'nde çalıştı.

Hiçbir zaman, piyasada çalışmadı. Çünkü müzik, O'nun için bir geçim kaynağı değil, ruhunun besin ve ilham kaynağıydı. Onun sanatçı ruhu Ankara'ya hiçbir zaman ısınamadı. Emekli bile olamadan hastalığının belirtileri ortaya çıkınca Sivas'a döndü ve bir bürokrat şehri olan Ankara'nın her çeşit hengamesinden uzak bir yaşam sürmeyi tercih etti.

Bir süre sonra hastalığı ilerledi ve 9 Mart 1965'te 58 yaşında, Sivas'ta hayata gözlerini yumdu. Geride, birçok beste, güfte ve şarkı bıraktı.

Çalışmaları
 Neyden Dökülen Nağme Olup Kalbime Aksan
 Nedendir Ruhumda Bu Hicran Neden
 Ruhumda Bu Akşam Yine Gizli Bir Melal Var Hüzün Gibi
 Gül Yüzlüm İsmini Nerede Ansam
 Nihavend Saz Semaisi
 Şehnaz Saz Semaisi
 Sultaniyegah Saz Semaisi

Klasik Türk müziği şarkıcıları
Türk tamburiler
Türk besteciler
Sivas doğumlu müzisyenler
Sivas'ta ölenler
1907 doğumlular
1965 yılında ölenler

Ömer Altuğ


Viking Cinderella er en cruisefærge, der i 1989 blev leveret til det finske rederi SF Line, der i 1995 skiftede navn til Viking Line. Skibet var ved leveringen verdens største bilfærge.

Eksterne henvisninger

 Viking Lines officielle websted for M/S Cinderella

Etableret i 1989
Krydstogtskibe

M/S Viking Cinderella


Göcenoluk, Eskişehir ilinin Seyitgazi ilçesine bağlı bir mahalledir.
iletişim : 0541 246 28 04

Tarihçe
Mahalle adının nereden geldiği ve geçmişi hakkında kesin bilgi yoktur. Ancak adının tavşan yavrusu anlamına gelen "göcen" sözcüğünden geldiğine inanılır.

Coğrafya
Eskişehir il merkezine 90 km., Seyitgazi ilçe merkezine 48 km.,  uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Seyitgazi'nin mahalleleri

Göcenoluk, Seyitgazi


Em 7 de dezembro de 2022, 25 membros de um grupo terrorista de extrema-direita foram presos por supostamente planejar um golpe de estado na Alemanha. O grupo, chamado União Patriótica (), que é liderado por um Conselho (), é um movimento alemão de extrema-direita Reichsbürger. O grupo visa restabelecer um governo monárquico na Alemanha na tradição do Reich Alemão, com o governo sendo semelhante ao Império Alemão. O grupo supostamente queria provocar caos e uma guerra civil na Alemanha para que tomassem o poder.

Mais de 3.000 policiais e forças especiais revistaram 130 locais em toda a Alemanha e fizeram várias prisões, incluindo Heinrich Reuss, um descendente da Casa de Reuß, bem como a ex-deputada do Alternativa para a Alemanha (AfD), Birgit Malsack-Winkemann. O grupo também incluía militares e policiais da ativa. A operação contra o grupo é considerada a maior da história da Alemanha, e o procurador-geral Peter Frank declarou o grupo uma organização terrorista.

Membros
Os promotores relataram que aproximadamente mais de 50 organizadores eram membros do movimento Reichsbürger, um conjunto de grupos de extrema-direita que rejeitam a atual ordem básica democrática liberal da Alemanha e estão associados à violência e ao antissemitismo. Os conspiradores supostamente incluíam seguidores do QAnon e negacionistas da COVID-19. O grupo foi dividido em áreas de responsabilidade. O Ministério Público Federal tem 52 suspeitos e prendeu 25 deles.

O grupo também incluía vários ex-membros do Comando de Forças Especiais (KSK), incluindo um ex-sargento do Batalhão de Paraquedistas da Bundeswehr, Rüdiger von Pescatore. O GSG9 procurou um local da KSK do quartel Graf Zeppelin perto de Calw. Rüdiger von Pescatore deveria liderar o "braço militar" do grupo. O Ministério Público Federal descreve von Pescatore ao lado de Heinrich Reuss como um "líder". Foi dito que Von Pescatore tentou recrutar policiais e soldados. Os membros também incluíram um ex-Oberst, Maximilian Eder, ex-policial criminal, Michael Fritsch, de Hanover um ex-Oberst, Peter Wörner, de Bayreuth, que iniciou um negócio de treinamento de sobrevivência, um advogado, Tim Paul Gorgas, de Hanover e uma cirurgiã, Melanie Ritter, da Baixa Saxônia.

Malsack-Winkemann, advogada e juiza no estado de Berlim, teria sido designada como a futura "ministra da Justiça". Ela foi membro do Bundestag alemão de 2017 a 2021 pelo AfD e foi presa em 7 de dezembro de 2022. O grupo incluía pelo menos um outro político do AfD, Christian Wendler, um ex-Stadtrat (vereador local) do AfD de Olbernhau nos Montes Metalíferos Saxãos.

Segundo o Der Spiegel, o grupo "União Patriótica" tinha "uma quantia incomum de dinheiro" com a qual comprou armas e telefones via satélite. Uma das propriedades invadidas pela polícia, o pavilhão de caça Waidmannsheil em Bad Lobenstein, que pertence ao suposto líder Reuss, serve como endereço comercial de várias empresas ligadas à empresa de gestão de ativos Heinrich XIII, com sede em Londres. Prinz Reuß & Anderson & Peters Ltd.

Ideologia e objetivos
O suposto objetivo do grupo era estabelecer um governo monárquico semelhante ao Império Alemão de 1871 a 1918. Desde novembro de 2021, a rede teria planejado um ataque armado ao Bundestag, bem como prisões públicas de políticos para causar agitação pública. A "União Patriótica" assumiu que partes das autoridades de segurança alemãs iriam se solidarizar com seu esforço, o que levaria a uma "derrubada" e permitiria que o grupo tomasse o poder.

O grupo é conhecido por ser de direita e promove regularmente a ideologia antissemita. O golpe planejado incluiu uma invasão do Reichstag, o prédio do parlamento alemão, inspirado no ataque ao Capitólio dos Estados Unidos em 6 de janeiro de 2021.

Investigações e prisões

As autoridades policiais alemãs investigam o grupo desde a primavera de 2022. O grupo também é formado por partes do movimento radicalizado alemão Querdenken. Reuss foi o ponto de partida para as investigações, que acabaram sendo realizadas pela Delegacia de Polícia Criminal Federal (BKA) sob o nome de "Shadow". Além disso, vários escritórios estaduais de investigação criminal e autoridades estaduais para a proteção da constituição estiveram envolvidos. As autoridades alemãs afirmaram que o golpe havia sido planejado desde novembro de 2021 e teria sido uma derrubada violenta e terrorista do atual governo. A polícia soube deles pela primeira vez em abril de 2022, quando prenderam membros dos chamados "Patriotas Unidos", que teriam planejado sequestrar Karl Lauterbach, o Ministro Federal da Saúde da Alemanha. Em setembro de 2022, eles começaram com o monitoramento de perto de 52 suspeitos.

Cerca de 3 000 policiais estiveram envolvidos nas operações para prender os conspiradores, que vieram principalmente dos estados da Baviera e Baden-Württemberg, no sul da Alemanha, mas também incluíam pessoas de outros 9 estados alemães e na Áustria e Itália. Entre as pessoas presas estavam aristocratas, um ex-deputado, bem como ex-membros e ativos das forças armadas. "Vitalia", a namorada russa de Reuss, por meio de quem ele conseguiu obter financiamento provisório de três indivíduos russos, também foi presa. O novo Reich planejava cooperar com a Rússia, mas um porta-voz da Embaixada Russa em Berlim negou qualquer envolvimento. Dmitry Peskov foi forçado em 8 de dezembro a emitir uma declaração negando o envolvimento do Kremlin no golpe de Estado fracassado.

Ver também
 Revolução Alemã de 1918-1919, Transição do Império Alemão para uma república.
 Kapp-Putsch, tentativa de golpe em 1920 com motivo semelhante
 Putsch da Cervejaria, 1923
 Operação Valquíria, 1944
 Tentativa de autogolpe no Peru em 2022, que também foi frustrada no mesmo dia

Tentativas de golpes de Estado na Alemanha
Extrema-direita na Alemanha
Monarquismo na Alemanha
2022 na Alemanha
QAnon

Conspiração para golpe de Estado na Alemanha em 2022


Anne Middelboe Christensen (født 1964) er en dansk forfatter og teaterkritiker. Hun er cand.mag. i Dansk og Teatervidenskab ved Københavns Universitet, samt freelance teater- og balletanmelder ved Dagbladet Information.
I 2016 udgav hun bogen "Begejstring og brutalitet", som er en håndbog i kulturkritik.

Kilder

Faglitterære forfattere fra Danmark

Anne Middelboe Christensen


Ayasofya (resmî adıyla Ayasofya Camii) ya da eskiden Ayasofya Kilisesi (), Trabzon'un Fatih Mahallesi'nde bulunan tarihi yapı.

Orta Çağda denize yakın bir konumda ve tepelik bir arazi üzerinde inşa edilmiş bir  manastır kilisesi idi. Trabzon Rum İmparatorluğu'nun günümüze ulaşan en iyi korunmuş anısı kabul edilir. Bizans taşra üslubu ile, Gürcü soğan kubbe, Selçuklu taş işçiliğinin bir uyum içinde kullanıldığı sıra dışı bir mimarisi vardır.

Trabzon İmparatorluğu döneminde Kutsal Bilgelik'e adanmış kiliselerden biri olan  Ayasofya, tarih boyunca farklı işlevlerle kullanıldı.  16. veya 17.  yüzyılda cami, I. Dünya Savaşı yıllarındaki Rus işgali sırasında askerî karargâh, hastane, depo; sonra yine cami oldu; 1964 yılında müzeye dönüştürüldü.  Yapı, 2013'te müze işlevini yitirdi, yeniden cami olarak ibadete açıldı.

Konumu
Trabzon kent merkezinde, kayalık bir burun üzerinde, eski bir Roma bazilikasının yerine inşa edilmiş olan Ayasofya, zamanla denize dolgu yapılması ve 2006 yılında devlet sahil yolunun deniz dolgusu yapılarak inşa edilmesi sonucu günümüzde denizden yaklaşık yarım kilometre içeridedir.

Tarih
1204 yılında Bizans İmparatorluğu başkentinin Latin istilasına uğraması üzerine imparatorluğun yeni bir yönetim merkezinden idare edilmesi zorunluluğu doğmuş; Trabzon'da Bizans'ın yeni yönetim merkezlerinden biri kurulmuştu. "Trabzon İmparatorluğu" olarak adlandırılan  yeni idari oluşum, 13. yüzyılda kentte ciddi bir imar faaliyetine girdi. Ayasofya, bu imar faaliyeti sırasında inşa edilmiştir.

Ayasofya'nın Trabzon Rum İmparatoru I. Manuil zamanında 1250-1260 rasında yapıldığı kabul edilir. Kilisenin yerinde eski bir yapının varolduğu sanılmaktadır. Kimi kaynaklara göre ise 1204 öncesinde yapılmış, I. Manuil döneminde yenilenmiş bir yapıdır. Kilise, 13. yüzyılda kent dışında kurulan manastıra bağlı idi ancak zamanla manastırın diğer ögeleri yok olmuştur.

Trabzon İmparatorluğu'nu yöneten Komninos hanedanının karmaşık politik ilişkilerinden dolayı, mimarisi ve süslemeleri farklı devletlerle ilişkileri yansıtacak şekilde çok farklı özellikleri barındıran bir kilise yapısı inşa edilmiştir. Örneğin güney cephedeki bir dizi taş süslemede Gürcü etkisi varken atı cephesindeki dış narteks girişinde Selçuklu üslubunda taş süslemeler yapılmıştır.

Yapının içindeki fresko resimlerin 1260'a doğru tamamlandığı düşünülür. Fresklerde, İncil'den alınma konulara yer verilmiştir. Kubbe'de Pantokrator İsa, onun altında melekler korosu ve yazı kuşağı; kuşağın altında dizi halinde meleklerin yer aldığı bir friz, vardır; pencere aralarında oniki aziz tasvirleri yer alır. Pandantiflerde ise değişik görünümlere yer verilmiştir.

Mabedin batı tarafındaki dört köşe planlı ve iç duvarlarında resimler bulunan çan kulesi, kiliseden ayrı olarak 1427'de inşa edildi; içindeki süslemeler 1443'te yapıldı. Yapıdan 25 metre ileride yer alan bu kule yıldızları gözlemek, astronomi dersleri vermek amacıyla kullanılmıştır. Kulenin ayrıca  deniz feneri olarak da kullanılmış olabileceği düşünülür.

Yapı,  Fatih Sultan Mehmed'in 1461 yılında Trabzon'u fethinden sonra da bir süre kilise olarak kullanılmaya devam etti.

Trabzon hakkındaki yayınlarda Ayasofya'nın cami oluşu için farklı tarihler verilir. 1648'de Trabzon'a gelen Evliya Çelebi'ye göre 1583 yılında sultanın emriyle Körlet Ali Beyadlı bir ayân tarafından  (J. von Hammer'in elindeki nüshaya göre söz konusu valinin adı "Kurd"dur)  bir minber ve müezzin mahfili eklenerek camiye dönüştürülmüştür. Ayasofya'yı cami halinde gören ilk Batılı seyyah, 1609'da Trabzon'dan geçen Fransız Julien Bordier'dir. Julian Bordier camiye dönüştürülen yapının onarılmadığı için boş tutulduğunu ve ibadet için kullanıldığını bildirmiştir. Kimi araştırmalara göre ise  Osmanlı Sultanı III. Murat zamanında Trabzon Beylerbeyi Ali Bey'in girişimleriyle camiye 1670 tarihinde çevrilmiştir.

Uzun süre ibadete kapalı olan yapı, 1864'te Bursalı Rıza Efendi'nin teşvikleriyle onarıldı. Müslüman cemaatin topladığı 95.000 kuruş ile Rum ustalar tarafından onarılarak yeniden ibadete açıldı. Ancak kentin dışında olması dolayısıyla, sürekli kullanılmayan cami, Osmanlı döneminde son olarak 1880'lerde onarıldı. I. Dünya Savaşı sırasında Trabzon'u işgal eden Rus ordusu tarafından depo ve askeri hastane olarak kullanıldı. Savaş sonrasında 1960 yılında dek cami olarak kullanılmaya devam etti.

İngiliz arkeolog ve sanat tarihçisi David Talbot Rice, Ayasofya'daki freskleri açığa çıkarmak için bir proje başlattı. 1957-1962 yılları arasında Edinburgh Üniversitesi'nden Russell Vakfı uzmanları tarafından yürütülen çalışmalarla Ayasofya'nın iç yüzeylerini örten 19. yüzyıl sıvaları kaldırılarak altındaki freskler günışığına çıkarıldı. Bizans sanatıyla ilgili çevrede heyecan uyandıran bu çalışmanın ardından yapı, Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından restore edildi ve evrensel değer taşıyan fresklerin sergilenebilmesi için  Ayasofya, müzeye dönüştürüldü

2000'li yıllarda müzenin camiye dönüştürülmesi gündeme geldi ve tartışmalara yol açtı. Yapının camiye dönüştürülmesi kimi muhafazakâr siyasetçi ve medya kurumlarınca desteklenirken; kimi aydınlar ve aktivistler freskler ve yapının zarar göreceği gerekçesiyle müze statüsünü yitirmesine karşı çıktı. 2013'te "Trabzon Ayasofya Müzesi müze olarak kalmalı" şeklinde bir imza kampanyası yapıldı .

Ayasofya'nın müze işlevi iptal edilerek  3 Haziran 2013 tarihinde Kültür Bakanlığı tarafından Vakıflar Genel Müdürlüğüne teslim edildi. Ardından mahkeme kararları ve vakıf kaydı dolayısıyla Ayasofya, 28 Haziran 2013 Cuma günü cami olarak ibadete açıldı.

Mimari

Yapı, geç Bizans Kiliselerinin en güzel örneklerinden biri olarak kabul edilir. Kapalı kollu haç planlıdır, yüksek kasnaklı bir kubbeye sahiptir. Kuzey, batı ve güneyinde revaklı üç kirişi bulunmaktadır. Yapı ana kubbenin üzerine değişik tonozlarla örtülmüş ve çatıya farklı yükseltiler verilerek kiremitle örtülmüştür.

Üstün bir işçiliğin görüldüğü taş plastiklerde Hristiyan sanatının yanı sıra Selçuklu Dönemi İslam sanatının da etkileri görülür. Kuzey ve batıdaki revak cephelerinde görülen geometrik geçmeli bezemeleri içeren madalyonlarla, batı cephesinde görülen mukarnaslı nişler Selçuklu taş işlemelerindeki özellikleri taşımaktadır.

Sanat
Binanın en görkemli cephesi güneyidir. Burada Adem'le Havva'nın yaratılışı kabartma olarak bir friz hâlinde anlatılmıştır. Güney cephesindeki kemerin kilittaşı üzerinde Trabzon'da 257 yıl hüküm süren Komninos Hanedanı'nın sembolü olan tekbaşlı kartal motifi bulunmaktadır.

Kubbede ana tasvir İsa, onun tanrısal yönünü aksettiren Hristos Pantokrator (Herşeye kâdir İsa) tarzıdır. Bunun altında bir kitabe kuşağı, daha altta ise melekler frizi bulunur. Pencere aralarında on iki havari tasvir edilmiştir. Pandantiflerde değişik kompozisyonlar yer almaktadır. İsa'nın doğumu, vaftizi, çarmıha gerilişi, kıyamet günü gibi sahneler betimlenmiştir. Apsis tonozuun ortasında anelipsis sahnesi görülüyor.

Galeri

Ayrıca bakınız
 Camiye çevrilen kiliseler
 Fethiye Camii (Kars)
 Yeni Cuma Camii
 Ortahisar Fatih Camii

Kaynakça

Türkiye'deki camiye çevrilen kiliseler
Türkiye'deki eski kiliseler
Trabzon'daki camiler
Bizans sanatı
1964'te kurulan müzeler
Türkiye'deki eski müzeler
1964'te Türkiye'de kurulan oluşumlar
Trabzon'daki kiliseler
1260'larda tamamlanan dinî yapılar
Ortahisar'daki yapılar

Ayasofya (Trabzon)


Sonize Pimentel dos Santos Barbosa (Macapá, 12 de Maio de 1971) é uma advogada e política brasileira, filiada ao Partido Liberal (PL), eleita para o cargo de Deputada Federal por Amapá.

Biografia
Sonize Barbosa foi candidata à Deputada Federal em 2022 pelo PL, sendo eleita com 9.200 votos (2,17%).

Naturais de Macapá
Mulheres do Amapá na política
Deputados federais do Brasil pelo Amapá
Membros do Partido Liberal (2006)

Sonize Barbosa


La Estación Puerto Pirámides era una estación ferroviaria del Ferrocarril de Península Valdés que unía la ciudad del mismo nombre con las Salinas Grandes, en la Provincia del Chubut. El ferrocarril funcionó desde 1901 hasta 1920 cuando fue clausurado.

Instalaciones

La estación se ubicaba en el kilómetro cero de la línea y tenía un taller, un muelle y un triángulo ferroviario para cambiar el sentido de las máquinas. Aquí fue donde se inició con la construcción de la línea. Tras realizar el triángulo de maniobras, luego se construyó la trepada de la loma en forma de zeta, siguiendo hacia el interior de la península.

El ramal ferrovario provocó el asentamiento de pobladores, talleres, almacenes y servicios varios que dieron origen al pueblo de Puerto Pirámides. En el joven poblado se construyó un hotel, la comisaría, la sede de la administración (que contó con un amplio frente de vidrios de colores), el depósito de combustible y un galpón para herrería y taller mecánico que hacía de depósito de las vías. Luego se construyó el correo y las casas para maquinista principal, para el foguista principal, para el herrero, para el cambista y para el estopero. La mayoría de ellas eran de madera y de chapas de hierro plegado.

Años después del cierre del ramal, las vías fueron desmanteladas. Hoy en día se conserva un bastidor de una de las máquinas y un par de boguies de vagón en una plaza de Puerto Pirámides. También se puede observar la traza al sudeste de la localidad.

Referencias

Puerto Piramides
Departamento Biedma

Estación Puerto Pirámides


József Varga ist der Name folgender Personen:

* József Varga (Boxer), ungarischer Boxer
József Varga (Chemiker) (1891–1956), ungarischer Chemiker und zeitweilig Minister
 József Varga (Ringer), ungarischer Ringer
 József Varga (Fußballspieler, 1937) (1937–2010), ungarischer Fußballtorhüter
 József Varga (Fußballspieler, 1954) (* 1954), ungarischer Fußballspieler
 József Varga (Fußballspieler, 1955) (* 1955), ungarischer Fußballspieler
 József Varga (Fechter), ungarischer Fechter
 József Varga (Fußballspieler, 1988) (* 1988), ungarischer Fußballspieler

József Varga


إيفام نيلسن ، من مواليد 9 أكتوبر 1956، لاعب كرة قدم دنماركي سابق، ومدرب كرة قدم دنماركي سابق.

لعب مع منتخب الدنمارك لكرة القدم.

مراجع

روابط خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية دنماركيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في هولندا
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون دنماركيون مغتربون في هولندا
لاعبو بي إس في آيندهوفن
لاعبو الدوري الهولندي الدرجة الأولى
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1984
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1988
لاعبو دوري السوبر الدنماركي
لاعبو فاينورد
لاعبو كأس العالم 1986
لاعبو كرة قدم دنماركيون
لاعبو كرة قدم دنماركيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في هولندا
لاعبو منتخب الدنمارك تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب الدنمارك لكرة القدم
لاعبو نادي فريماد أماغر
لاعبو نادي كوبنهاغن
مدربو كرة قدم دنماركيون
مدربو نادي نايستفيد
مواليد 1956
رياضيون من فريدريكسبرج
لاعبو كرة قدم من إقليم هوفدستادن
لاعبو كرة قدم من فريدريكسبرغ

إيفان نيلسن


El Qasr al-Hayr al-Sharqi (en árabe:قصر الحير الشرقي), es un castillo en medio del desierto de Siria. Se encuentra a 10 kilómetros (6,2 millas) de al-Sukhnah y 100 kilómetros (62 millas) de Sergiopolis (Rusafa), cerca de la montaña Bishri Palmyran. Fue construido por el califa omeya Hisham ibn Abd al-Malik en 728-29, en una zona rica en fauna, en el desierto. Fue utilizado al parecer como un puesto de avanzada militar y de caza. El palacio es la contraparte de Qasr al-Hayr al-Gharbi, un palacio cercano al castillo construido un año antes.

El palacio consta de un gran patio abierto, rodeado por gruesos baluartes y torres de vigilancia en las entradas, así como en cada esquina. El palacio consta de dos estructuras cuadradas, una con un diámetro de 300 metros y la otra de 100 metros (330 pies). La edificación contiene restos de habitaciones, arcos y columnas que parecen ser parte de un gran complejo. Algunas de las piezas decoradas se han trasladado al Museo Nacional de Damasco, mientras que la puerta ha sido reconstruida en el museo Deir ez-Zor Museo.

Actualmente está abierto al público. Se pueden apreciar sus enormes e imponentes muros de 70 metros de largo. Las paredes externas miden 160 metros de largo y se encuentran en perfecto estado.

Patrimonio
El 8 de junio de 1999 fue declarado por la Organización de las Naciones Unidas para la Educación, la Ciencia y la Cultura (UNESCO) como un símbolo cultural.

Galería

Véase también
 Castillo
 Palacio

Referencias

Bibliografía
 Frank Rainer Scheck, Johannes Odenthal: Syrien. Hochkulturen zwischen Mittelmeer und Arabischer Wüste. 4. Auflage, DuMont, Ostfildern 2009, ISBN 978-3-7701-3978-1, S. 389 –391.
 Constable, O.R. (2003). Housing the Stranger in the Mediterranean World: Lodging, Trade, and Travel in Late Antiquity and the Middle Ages. Cambridge: Cambridge University Press. p. 56. ISBN 0-521-81918-0.

Enlaces externos
 Sitio web que alberga información sobre el castillo (en alemán)

Castillos de Siria
Castillos construidos en el siglo VIII
Arquitectura de Siria del siglo VIII

Qasr al-Hayr al-Sharqi


Glenea saperdoides é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrita por James Thomson em 1860.

Subespecie
 Glenea saperdoides javicola Breuning, 1956
 Glenea saperdoides saperdoides J. Thomson, 1860
 Glenea saperdoides tamborana Breuning, 1956
 Glenea saperdoides vientianensis Pic, 1926

Referências

Borneo catalog 2005

saperdoides
Coleópteros descritos em 1860

Glenea saperdoides


La microrregión de Bertolínia es una de las microrregiones del estado brasileño del Piauí perteneciente a la mesorregión Sudoeste Piauiense. Su población según el censo 2010 es de 40. 684 habitantes y está dividida en nueve municipios. Su población está formada por negros y mulatos 65.6, blancos de origen portugués y árabe 21.3, caboclos(mestizo de indios y blancos)12.7, asiáticos 0.3 e indígenas 0.1 en el año 2010 habitaban la microrregión 50 indígenas según el IBGE. Posee un área total de 11.234,950 km².

Municipios

 Antônio Almeida
 Bertolínia
 Colônia do Gurguéia
 Eliseu Martins
 Landri Sales
 Manoel Emídio
 Marcos Parente
 Porto Alegre do Piauí
 Sebastião Leal

Bertolínia

Microrregión de Bertolínia


Det nordiske Literatur-Samfund var samnorrænt fornritafélag starfrækt í Kaupmannahöfn sem stóð að útgáfu norrænna fornrita og fornkvæða á um miðja 19. öld. Í félaginu voru nafntogaðir fræðimenn frá flestum Norðurlöndum, þar á meðal Jón Sigurðsson forseti og V.U. Hammershaimb og Svend Grundtvig.

Félagið er hvað þekktast fyrir að hafa gefið út ritröðina Nordiske Oldskrifter.

Nordiske Oldskrifter (útgáfur)

 1. bindi. Sagan af Hrafnkeli Freysgoða (1847).
 2. bindi. Sagan af Helga og Grími Droplaugarsonum (1847).
 3. bindi. Hervarar saga og Heiðreks konungs (1847).
 4. bindi. Sagan af Birni Hítdælakappa (1847).
 5. bindi. Vápnfirðinga saga (1848).
 6. bindi. Sagan af Þórði Hreðu (1848).
 7. bindi. Lucidarius, en Folkebog fra Middelalderen (1849).
 8. bindi. Tvær sögur af Gísla Súrssyni (1849).
 9. bindi. Kong Waldemar den andens Jyske Lov (1850).
 10. bindi. Bandamanna saga (1850).
 11. bindi. Grágás. Fyrsta hefti. (1850).
 12. bindi. Sjúrðar kvæði (1851). V.U. Hammershaimb gaf út.
 13. bindi. Valdemars sællandske Lov. (1852).
 14. bindi. Eriks sællandske Lov. (1852).
 15. bindi. Fóstbræðra saga (1852).
 16. bindi. Grettis saga. Fyrsta hefti. (1853).
 17. bindi. Grágás. Annað hefti.  (1852). Vilhjálmur Finsen gaf út.
 18. bindi. Skånske Lov. (1854).
 19. bindi. Íslenzk fornkvæði. Fyrsta hefti. (1854). Svend Grundtvig og Jón Sigurðsson gáfu út.
 20. bindi. Færöiske Kvæder (1855).
 21. bindi. Grágás. Þriðja hefti. (1855). Vilhjálmur Finsen gaf út.
 22. bindi. Grágás. Fjórða hefti. (1856).
 23. bindi. Oldnordisk Sproglære. (1858).
 24. bindi. Íslenzk fornkvæði. Annað hefti. (1858).
 25. bindi. Grettis saga. Annað bindi. (1859).
 26. bindi. Íslenzk fornkvæði. Þriðja hefti. (1859).
 27. bindi. Bárðar saga Snæfellsáss - Víglundar saga (1860). Guðbrandur Vigfússon gaf út.
 28. bindi. Hávarðar saga Ísfirðings (1860).
 31. bindi. Oldnordisk Ordföjningslære (1862)
 32. bindi. Grágás. Fimta hefti. (1870). Vilhjálmur Finsen gaf út. (bindi 32)
 Íslenzk fornkvæði. Fjórða hefti. (1885). Svend Grundtvig og Jón Sigurðsson gáfu út.

Det nordiske Literatur-Samfund


Damernes sprint i banecykling under sommer-OL 2016 fandt sted fra 14. til 16. august 2016 på Rio Olympic Velodrome i Rio de Janeiro.

Resultater

Kvalifikation

Første runde

Heat 1

Heat 3

Heat 5

Heat 7

Heat 9

Heat 2

Heat 4

Heat 6

Heat 8

Opsamling runde 1

Heat 1

Heat 2

Heat 3

Anden runde

Heat 1

Heat 3

Heat 5

Heat 2

Heat 4

Heat 6

Opsamling runde 2

Match 1

Match 2

9. til 12. plads

Kvartfinaler

Heat 1

 Heat 3

Heat 2

Heat 4

5. til 8. plads

Semifinaler

Heat 1

Heat 2

Finaler

Bronzefinale

Finale

Eksterne henvisninger

Sprint (damer)

Cykling under sommer-OL 2016 – Sprint (damer)


U hinduističkoj mitologiji, Prasuti (प्रसूति) je božica. Njezini su roditelji Svayambhuva Manu i njegova supruga, božica Shatarupa, koju je stvorio bog Brahma.

Brak
Prasuti se udala za boga Dakshu, Brahminog sina. Vjenčanje Dakshe i Prasuti bilo je prvo vjenčanje u hinduizmu, prema svetim spisima. Tekstovi Vishnu Purana i Padma Purana spominju da je Prasuti mužu rodila 24 kćeri; jedna od njih je Khyati, majka velike božice ljepote i bogatstva, Lakšmi. Druga kći, Svaha, isprva je bila smrtna, ali je dobila besmrtnost nakon što se udala za Agnija, boga vatre.

Izvori i bilješke

Hinduističke božice

Prasuti


An Najas ancistrocarpa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alexander Karl Heinrich Braun ngan Paul Wilhelm Magnus. An Najas ancistrocarpa in nahilalakip ha genus nga Najas, ngan familia nga Hydrocharitaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Najas

Najas ancistrocarpa


Savezna Država Austrija (njem. Bundesstaat Österreich), naziv za jednostranački režim u Prvoj Austrijskoj Republici od 1934. do 1938. Savezna Država Austrija je nestala sa svjetske pozornice pripajanjem Trećem Reichu (Anschluss) 1938. godine.

Povijest

Austrofašizam

Kancelar Engelbert Dollfuß, član Kršćanske socijalne stranke, na vlast dolazi 1932. godine. Pod njegovim vodstvom Austrija se približava totalitarizmu. U ožujku 1933. Dollfuß raspušta Nacionalnu skupštinu i stavlja parlament van funkcije.

Njegova vlada natjecala se s Njemačkom nacionalsocijalističkom radničkom strankom koja je željela ujediniti Austriju s Trećim Reichom. Dollfußov austrofašizam vezao je austrijsku vladu s Katoličkom crkvom i jedan od razloga zašto se nije htio ujediniti s Njemačkom bio je taj što je u Njemačkoj većinsko stanovništvo bilo protestantsko. Uskoro nastaju sukobi između nacionalsocijalista, socijalista i austrofašista.

Dana 1. svibnja 1934., Dollfuß proglašava jednostranačku državu koju vodi Domovinska fronta (njem. Vaterländische Front). Dollfuß je jednostranačje obznanio Svibanjskim ustavom. Federalizam i Federalno vijeće bili su ograničeni, dok je izbor za Nacionalno vijeće ukinut. Umjesto toga članovi Nacionalne skupštine bili su nominirani za Državnu skupštinu (njem. Staatsrat), Federalnu kulturnu skupštinu (njem. Bundeskulturrat), Federalnu gospodarsku skupštinu (njem. Bundeswirtschaftsrat) i skupštinu država (njem. Länderrat), tako su zastupnici davali mišljenja u skupštinama za koja su bili podobni. Svi zakoni koji su doneseni od strane skupština bili su odobreni ili odbačeni od strane kancelarskog ili predsjedničkog dekreta. Država je uzela potpunu vlast nad odnosima poslodavac-zaposlenik, što je bilo poznato kao Ständestaat, a počinje provoditi represivnu politiku protiv nacionalsocijalista i simpatizera ujedinjenja s Njemačkom. Nacionalsocijalisti uzvraćaju ubojstvom Engelberta Dollfußa 25. srpnja 1934.

Ovo ubojstvo uplašilo je austrijskog susjeda, fašističku Italiju čiji je vođa bio Benito Mussolini. Italija je imala dobre odnose s Dollfußovom Austrijom. Mussolini je računao na njemačku invaziju Austrije te je obećao da će intervenirati ako dođe do aneksije Austrije od strane Njemačke. Mussolini je tako štitio i talijansko područje jer su nacionalsocijalisti tražili i njemački Južni Tirol od Italije. Talijanska podrška Austriji je odigrala presudnu ulogu u sprječavanju ujedinjenja s Njemačkom 1934.

Dollfußov nasljednik, Kurt Schuschnigg, nastavio je s represijom prema nacionalsocijalistima, ali raspušta i desnu paravojsku Heimwehr 1936. godine.

Anschluss

Godine 1938. Hitler je pridobio Mussolinija oko pitanja ujedinjenja s Austrijom i započinje prve planove Anschlussa. Schuschnigg želi izbjeći sukob s Njemačkom i 13. ožujka 1938. organizira plebiscit oko toga žele li Austrijanci ujedinjenje s Njemačkom ili nezavisnu Austriju. Schuschnigg je želio osigurati glasove za nezavisnost. Čak 99% Austrijanaca glasalo je za ujedinjenje. Hitler na to uzvraća ultimatumom za Schuschnigga. U ultimatumu Hitler je zahtijevao da Austrija uskladi svoju vanjsku, vojnu, ekonomsku i tiskovnu politiku s njemačkom te da Schuschnigg postavi Arthura Seyß-Inquarta kao ministra unutarnjih poslova i Edmunda Glaisea von Horstenaua kao ministra bez protfelja. Schuschnigg prihvaća ultimatum 11. ožujka jer mu je Hitler obećao promptnu vojnu intervenciju. Schuschnigga je na mjesto kancelara naslijedio Seyß-Inquart, a već sljedeći dan, 12. ožujka, Njemačka šalje svoje trupe u Austriju koje preuzimaju vlast.

Dana 13. ožujka 1938. službeno je okončana Savezna Država Austrija i proglašena je dijelom Trećeg Reicha kao pokrajina Ostmark.

Izvori

Bivše države
Povijest Austrije

Savezna Država Austrija


Cet article dresse la liste des ministres italiens des Participations de l'État entre  et , période d'existence du ministère.

Liste des ministres

Chronologie

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Article connexe
 Liste des ministres italiens du Trésor

Participations de l'État

Liste des ministres italiens des Participations de l'État


Serie A 2015-2016 (cunoscut sub numele de Serie A TIM din motive de sponsorizare) este sezonul cu numărul 114 al Serie A, al 84-lea într-un turneu de round-robin, iar 6 de la organizarea sub un comitet liga separat de Serie B cu campania care a început pe 22 august 2015 și se va încheia la 15 mai 2016.

Evenimente
La 28 aprilie 2015, Carpi a obținut prima promovare din istoria clubului în  Serie A, după ce a debutat în Serie B cu un an înainte, devenind echipa cu numărul 64 care participă în Serie A de la sezonul 1929-1930.  La 16 mai, Frosinone, de asemenea, a câștigat dreptul de a promova în Serie A, devenind a 65 echipă care participa.

La 9 iunie 2015,Bologna a câștigat Serie B play-off, revenind la Serie A, după doar un an.

Acest sezon de Serie A este probabil primul sezon care are tehnologia goal-line puse în aplicare după plângerile grave de la directori generali,de la diverse echipe "(primul Adriano Galliani) în ceea ce privește controversate obiective fantomă în timpul ultimelor sezoane de Serie A.

Stadioane și locații

Staff și sponsori

Clasament

Meciuri

Topul marcatorilor

Topul pasatorilor

Note

Sezoane Serie A
2015 în fotbal
2016 în fotbal
2015 în Italia
2016 în Italia

Serie A 2015-2016


Paulino Neves es un municipio del estado brasileño del Maranhão. Posee 14.519 habitantes (Censo 2010).

Enlaces externos

Referencias

Localidades de Maranhão

Paulino Neves