O bombardeio de Bezuidenhout (holandês: "bombardement op het Bezuidenhout") ocorreu em 3 de março de 1945, quando a Royal Air Force bombardeou por engano o bairro de Bezuidenhout na cidade holandesa de Haia. Na época, o bairro estava mais densamente povoado do que o normal com evacuados da região mais central de Haia e da cidade de Wassenaar; dezenas de milhares ficaram desabrigados e tiveram que ser aquartelados na Holanda Oriental e Central.

As tripulações dos bombardeiros britânicos pretendiam bombardear o distrito de "Haagse Bos" ("Floresta de Haia"), onde os alemães instalaram plataformas de lançamento de mísseis V-2 que foram usadas para atacar cidades inglesas. No entanto, os pilotos receberam as coordenadas erradas, de modo que os instrumentos de navegação dos bombardeiros foram configurados incorretamente e, combinados com neblina e nuvens que obscureceram sua visão, as bombas foram lançadas no bairro residencial de Bezuidenhout.

O evento

Na manhã de 3 de março de 1945, bombardeiros médios e leves dos tipos North American B-25 Mitchell e Douglas Boston das alas nº 137 e nº 139 da Segunda Força Aérea Tática decolaram de Melsbroek perto de Bruxelas e Vitry no norte da França . Entre 8 e 9 horas da manhã, os bombardeiros lançaram 67 toneladas de bombas altamente explosivas em Bezuidenhout, causando destruição generalizada.

Devido a carros de bombeiros e bombeiros insuficientes (já que muitos deles foram convocados para trabalhos forçados na indústria alemã ou se esconderam para evitar serem contratados), o incêndio resultante não foi controlado, matando 511 pessoas, incluindo oito bombeiros.

Assim que os britânicos perceberam a extensão dos danos, eles espalharam panfletos pela vizinhança se desculpando pelo erro. O "Trouw", jornal da resistência holandesa, relatou:

Memória
O atentado é lembrado todos os anos no primeiro domingo após 3 de março. Em 2011, o prefeito de Haia, Jozias van Aartsen, bem como os prefeitos de Wassenaar e Leidschendam-Voorburg (residentes de ambas as cidades ajudaram no combate a incêndios e no atendimento aos sobreviventes) estiveram presentes na cerimônia de lembrança, que consistiu em uma igreja serviço religioso, a colocação de uma coroa de flores no Monumento do erro humano (holandês: "Monument van de menselijke vergissing") e um concerto de recordação no Conservatório Real de Haia. Um serviço religioso e um concerto semelhantes foram realizados em 2012.

Estatísticas
Como resultado do bombardeio, houve:

 511 mortes
 344 feridos
 20.000 pessoas ficaram desabrigadas
 3.250 residências queimadas
 3.241 residências danificadas
 391 residências irreparavelmente danificadas
 290 negócios destruídos
 5 igrejas destruídas
 9 escolas destruídas
 10 prédios públicos destruídos

Bezuidenhout após o bombardeio

Leitura adicional
 Carlo Tinschert, Boodschap aan de bevolking van Den Haag – Oorzaken, gevolgen en nasleep van het mislukte bombardement op het Bezuidenhout, 3 maart 1945, Sdu Uitgevers, The Hague

Ligações externas

1945 nos Países Baixos
Incidentes de fogo amigo
Batalhas e operações aéreas da Segunda Guerra Mundial envolvendo o Reino Unido
História de Haia
Eventos de março de 1945
Países Baixos na Segunda Guerra Mundial
Relações entre Países Baixos e Reino Unido
Armas-V

Bombardeio de Bezuidenhout


Deniz ve Su Hukuku Araştırmaları Merkezi, kısaca DESHAM, araştırma merkezi Ankara merkezli ve USAK'a bağlı olarak çalışıyor. Kuruluş tarihi 2004 olan Araştırma merkezinin başkanlığını Doç. Dr. Yücel Acer gerçekleştiriyor.

Sınır aşan sular, uluslararası su yolları ve kanallarının, denizlerin, okyanusların, göllerin vb. kullanımı, bu kullanımdan doğan sorunlar hukuksal çerçevede USAK Deniz ve Su Hukuku Araştırmaları Merkezi'nde (DESHAM) ele alınmaktadır. Bu anlamda DESHAM alanında Türkiye'nin ilk, dünyanın da sayılı araştırma merkezlerinden biridir.

UHAM (Uluslararası Hukuk Araştırmaları Merkezi) ile birlikte çalışan Merkez uzmanları Ege Deniz Hukuku Sorunları ve Orta Doğu Su Sorunu gibi konulara da özel bir önem vermektedir.

DESHAM sadece Türkiye'de değil, tüm dünyada da yeterince önem verilmemiş bir konuya odaklanmıştır.

DESHAM'ın, USAK Kütüphanesi içinde mütevazı bir kitaplığı da bulunmaktadır. Bu kitaplıkta Uluslararası Hukuk başta olmak üzere Deniz ve Su Hukuku üzerine çok sayıda basılı eser ve süreli yayın vardır.

DESHAM uzmanları düzenli olarak USAK yayınlarına katkıda bulunmaktadırlar.

DESHAM çalışanları sadece USAK Merkez ofislerinde değil, Türkiye'nin ve dünyanın diğer şehirlerinden çalışmalarını yürütmektedirler. Başkanlığını Doç. Dr. Yücel Acer yürütmektedir.

DESHAM çalışmalarını daha çok Uluslararası Hukuk ve Politika (UHP) adlı dergi aracılığıyla kamuoyuna ve bilim dünyasına duyurmaktadır.

Uluslararası sivil toplum örgütleri
Ankara ilindeki kütüphaneler
2004'te kurulan kuruluşlar
2004'te Ankara


Oberhegenau ist ein Gemeindeteil des Marktes Colmberg im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Der Weiler liegt am Furtgraben, einem linken Zufluss der Altmühl. Im Nordwesten liegt das Bergfeld, im Nordosten das Lange Strichfeld, 1 km nördlich erhebt sich der Sauberg (). Die Staatsstraße 2245 führt über Anfelden zu einer Anschlussstelle der B 13 bei Oberdachstetten (4,5 km nördlich) bzw. zur Staatsstraße 2250 bei Unterfelden (1,7 km südlich). Die Kreisstraße AN 2 zweigt von der St 2245 nach Unterhegenau (1,3 km östlich) ab. Durch den Ort verläuft der Fränkische Marienweg.

Geschichte
Im 16-Punkte-Bericht des brandenburg-ansbachischen Oberamts Colmberg aus dem Jahr 1608 wurden für Oberhegenau zehn Mannschaften verzeichnet: zwei Anwesen unterstanden dem Kastenamt Colmberg und acht Anwesen dem eichstättischen Propsteiamt Herrieden. Das Hochgericht übte das Vogtamt Colmberg aus. Im 16-Punkte-Bericht des Oberamts Colmberg aus dem Jahr 1681 sind die grundherrschaftlichen Verhältnisse für Oberhegenau unverändert. Das Hochgericht übte weiterhin das Vogtamt Colmberg aus, was aber vom brandenburg-bayreuthischen Schultheißenamt Markt Bergel strittig gemacht wurde.

Gegen Ende des 18. Jahrhunderts bildete Binzwangen mit Oberhegenau eine Realgemeinde. In Oberhegnau gab es weiterhin zehn Anwesen. Das Hochgericht übte das Schultheißenamt Markt Bergel aus. Die Dorf- und Gemeindeherrschaft hatte das eichstättische Vogtamt Aurach. Grundherren waren das Kastenamt Colmberg (zwei Anwesen) und das Propsteiamt Herrieden (acht Anwesen). Neben den Anwesen gab es noch kommunale Gebäude (Hirtenhaus, Brechhaus).

Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justizamt Leutershausen und Kammeramt Colmberg.

Im Rahmen des Gemeindeedikts wurde Oberhegenau dem 1808 gebildeten Steuerdistrikt Binzwangen und der 1810 gegründeten Ruralgemeinde Binzwangen zugeordnet. Am 1. Mai 1978 wurde Oberhegenau im Zuge der Gebietsreform nach Colmberg eingemeindet.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Sebastian, Cornelius und Cyprian (Binzwangen) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Johannis (Rothenburg ob der Tauber) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Colmberg)
Ort im Landkreis Ansbach
Weiler in Mittelfranken

Oberhegenau


كابريزي ميكيلانجيلو  هي قرية وكومونة في مقاطعة أريتسو، توسكانيا، إيطاليا. وهي مسقط رأس فنان عصر النهضة ميكيلانجيلو. وتبعد القرية حوالي 100 كيلومتر شرقي فلورنسا. وبلغ عدد سكانها العام 2004 نحو 1,671 نسمة

من معالمها كنيسة تعود للقرن الثالث عشر تعرف باسم كنيسة يحي بن زكريا أو "يوحنا المعمدان"، إضافة لكنائس قديمة أخرى مثل سان كريستوفورو أمونيا، سان باولو أمونيا وسانتي إبوليتو وكاتزيانيو ودير سان مارتينو إضافة لمتحف ومكتبة ميكيلانجيلو.

السكان

في سنة 1861 بلغ عدد السكان  نسمة، وتطور العدد ليصل في سنة 2011 لـ  نسمة.

أعلام
 ميكيلانجيلو

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للقرية

مدن وبلدات في توسكانا
بلديات مقاطعة أريتسو
قرى إيطاليا
مايكل أنجلو
أماكن مأهولة في توسكانا

كابريزي ميكيلانجيلو


İlyada (Yunanca: Ἰλιάς, Iliás), Homeros'un Troya Savaşı'nı anlatan destanıdır. Yunanca'da Odysseia ile birlikte en eski destan olduğu düşünülen, epik bir şiirdir. Eldeki veriler ışığında Homeros tarafından MÖ 7. ya da 8. yüzyılda yazıldığı düşünülen Antik Yunan edebiyatının temel eserlerinden biridir.

Homeros, İlyada destanında Troya Savaşı'nın tamamını anlatmamaktadır. 24 bölüm ve 16.000'den fazla dizeye sahip olan İlyada, Troya Savaşı'nın dokuzuncu yılında 51 günlük bir dönemi anlatmaktadır. Destan Akhilleus'un öfkesi ile açılır ve Hektor'un cenazesi ile sona erer. Destan söz konusu 51 günlük kısmı kapsamakla beraber, bu dönemin öncesi ve sonrasıyla, savaşın çeşitli evreleriyle ilgili birçok olaya atıfta bulunmaktadır.  Sözlü gelenekten yazıya nasıl geçtiğini bilemediğimiz gibi, metinde geç dönemde yapılan değişikliklerin kesin amacını kestirmek de güçtür. Ama Homeros bir savaşın "toprağı bereketli Troya"da geçtiğini söylemektedir.

Özet

I. Bölüm: Sesleniş - Akhilleus'un Öfkesi
Ozan, Musalara seslenip konusunu belirtir: Akhilleus'un öfkesi ve bu yüzden Akhalar arasında beliren veba salgını. Akhaların Troya Ovası'ndaki gemi ordugâhındayız. Tanrı Apollon'un rahibi Khryses gelir, Agamemnon'un tutsak olarak alıkoyduğu kızı Khryseis'i geri ister. Agamemnon kızı vermediği için tanrı Apollon Akha ordusuna veba salar, dokuz gün dokuz gece ordu hastalıktan kırılır. Kâhin Kalkhas, kızı geri vermeyi buyurur. Agamemnon kızı vermeye razı olur, ama onun yerine Akhilleus'un tutsağı Briseis'i alacaktır. Agamemnon Briseis'i alır, ama Akhilleus da barakasına çekilir, savaşa artık katılmayacaktır. Anası Deniz tanrıçası Thetis'ten öcünü almasını ister. Thetis, Olympos'a çıkıp Zeus'a yalvarır: Akhilleus savaştan uzak durdukça Akhalar zaferi kazanamasınlar diye Zeus söz verir, Akhalardan yana olan karısı tanrıça Hera ile kavga ederler. Hephaistos tanrı onları yatıştırır.
Ardından Heral Agamemnon ile buluşur.

II. Bölüm: Agamemnon'un Düşü - Toplantı - Gemilerin Sayımı
Zeus, Agamemnon'a yalancı bir düş gönderir: Troya'yı alabileceğini bildirir. Agamemnon Akhaları toplantıya çağırır, onları denemek ister: Herkesin dokuz yıllık savaştan bıktığını, yurtlarına dönmek istediklerini anlar. - Thersites olayı - Ordu savaş düzenine girer. - Ozan bir daha Musa'ya seslenir ve Akha ordularının, komutanlarının ve kentlerini ve gemilerini saymaya koyulur. Aynı sayım Troyalılar için de yapılır. Troya ordusu da safa dizilir.

III. Bölüm: Antlar - Surların üstündeki sahne - Paris'le Menelaos'un teke tek savaşı
İki ordu karşı karşıyadır: Paris, Menelaos ile teke tek dövüşe girişmeyi önerir. Dövüşü kazanan Helena'yı alacaktır. Öneri kabul edilir. Priamos'u çağırmaya giderler. Sahne değişir: Priamos'la ihtiyarlar kurulu surların üstünde dizilip teke tek dövüşü gözlerler. Helena gelir, onlara Akha yiğitlerini tanıtır. Teke tek dövüş başlar. Menelaos, Paris'i alt etmek üzereyken tanrıça Aphrodite araya girip Paris'i kaçırır, Helena'yı da kocasının yanına götürür. Helena'nın Aphrodite'ye, sonra da kocasına çıkışması.

IV. Bölüm: Antların Bozulması - Agamemnon'un Orduları Denetlemesi
Olympos'ta Zeus, Hera ve Athena arasında çatışma. Hera, Lykialı Pandaros'un savaşmama andını bozmasını sağlar. Menelaos'un yaralanması. - Yine silaha sarılan orduyu Agamemnon gözden geçirir. - Savaş başlar: Akha yiğitlerlerinden Antilokhos, Aias ve Odysseus birçok Troyalıyı öldürürler.

V. Bölüm: Diomedes'in Kahramanlıkları
Bütün bölüm Akha yiğidi Diomedes'in kahramanlıklarına ayrılmıştır: Korkunç bir boğuşma başlar, tanrılardan Ares, Athena ve Aphrodite de savaşa katılırlar. Aineias ile Diomedes arasındaki savaş. - Aphrodite'nin araya girip yaralanması... Diomedes savaş tanrısı Ares'i yaralar.

VI. Bölüm: Hektor'la Andromakhe'nin Buluşması
Hektor kente gelir, anası Hekabe'ye Athena Tapınağı'na sunular koymasını söyler. Bu arada Diomedes, Lykialı Glaukos ile çarpışırken aralarında konukluk bağları olduğu anlaşılır, savaştan vazgeçip silahlarını değiş tokuş ederler. - Bellerophontes efsanesinin anlatılması. - Hektor, Batı surlarının önünde karısı Andromakhe ile küçük oğlu Astyanaks'a rastlar. Aralarındaki aile sahnesi.

VII. Bölüm: Hektor ile Aias Arasındaki Çarpışma - Ölülerin Kaldırılması
Hektor, Akhaların en seçkin yiğitlerinden biri Telamonoğlu Aias ile teke tek savaşır. Başa baş gelip ayrılırlar. Ölüleri toplamak için savaşa ara verilir. Akhaların ordugâhı bir sur ve bir hendekle çevirmeleri. - Olympos'ta tanrılar arasında tartışma. -

VIII. Bölüm: Zeus'un İda Dağı'ndan Savaşı Yönetmesi
Zeus, Troya Savaşı'nın yönetimini ele alır, bunun için de gelir İda Dağı'nın doruğuna yerleşir. Üstünlük Troyalılardadır, Akhalar hendeğe kadar çekilirler.

IX. Bölüm: Akhilleus'a Gönderilen Elçiler - Yiğidin Barakasındaki Tartışma
Akhalar toplantısında Akhilleus'un savaşa dönmesini sağlamak için elçiler gönderme kararı verilir. Aias ile Odysseus elçi seçilirler. Akhilleus onları iyi karşılar, ağırlar, ama savaşa dönmeme kararını bildirir. Lalası Phoiniks'in bütün yalvarmaları boşa gider. Haberi alınca Akhalar arasındaki üzüntü.

X. Bölüm: Odysseus'la Diomedes'in Keşfe Çıkmaları - Dolon
Gece toplanan kurultay: Akhaların en yaşlı önderi Nestor, Troyalılar kampına gözcü gönderilmesini salık verir. Odysseus'la Diomedes görevlendirilirler. Yolda Troyalıların gözcüsü Dolon'a rastlarlar, ağzından birçok bilgi aldıktan sonra onu öldürüp dönerler. Trakyalıların cins atlarını kaçırırlar.

XI. Bölüm: Agamemnon'un Kahramanlıkları
Destanın yirmi altıncı gününde üçüncü büyük çatışma. - Hektor'la Agamemnon'un karşılaşması, Agamemnon, Diomedes ve daha birçok Akha yiğidinin yaralanması. - Akhalarda telaş. Nestor, Akhilleus'un arkadaşı Patroklos'a dert yanar. -

XII. Bölüm: Duvar Dibindeki Savaş
Troyalılar duvara saldırır. Kıyasıya çarpışma. Lykialıların duvarda delik açmaları. Korkunç boğuşma. Akhaların gemilere doğru kaçışması.

XIII. Bölüm: Gemilerin Önündeki Savaş
Akhalardan yana olan tanrı Poseidon, savaşı Semendirek Adası'ndan gözler. İki Aias'ı Troya saldırısına karşı koymaya kışkırtır. Her iki tarafta da yararlık gösterenler olur, amas Troyalılar gemilere kadar sokulurlar.

XIV. Bölüm: Zeus'un Aldatılması - Akhalarda Şaşkınlık
Hera, Zeus'u baştan çıkarmak için bir düzen kurar. Tanrıça Aphrodite'den cinsel istek uyandıran memeliğini alır, süslenir püslenir ve İda Dağı'nda Zeus'u bulup onunla sevişmeyi başarır. Tanrı sevişmeden sonra uykuya dalar, o sırada Poseidon, Akhaların yardımına koşar.

XV. Bölüm: Duvara İkinci Saldırış
Zeus uyanır, Hera'ya çıkışır. Poseidon uzaklaşır, Zeus, Apollon tanrıyı Hektor'a gönderir. Hektor yine duvara saldırır. Akhalar yine gemilere kadar gerilerler. Durum Akhalar için çok kötüdür.

XVI. Bölüm: Patroklos Destanı
Patroklos gelir Akhilleus'a bu korkunç durumu bildirir, Akhilleus gitmeyecekse, kendi savaşa gidip dövüşmeye kararlıdır. Yiğitten silahlarını ister. Akhilleus, silahlarını verir. Patroklos, Akhilleus'un silahlarıyla karşılarına dikilince, Troyalılar önce bozguna uğrar, sonra Lykialı önder Sarpedon, Patroklos'la dövüşür ve ölür. Baştanrı Zeus'un kadere boyun eğerek oğlu Sarpedon'u feda etmesi. Sarpedon'un ölüsü çevresinde kapışma. Patroklos, Hektor'u Batı kapılarına kadar kovalar. Apollon'un kışkırttığı Hektor, Patroklos'u vurur. Patroklos'un ölümü.

XVII. Bölüm: Menelaos'un Kahramanlığı
Akha yiğitleri, Patroklos'un ölüsünü Hektor'un elinden kurtarmak için dövüşürler, ama Hektor ölüyü silahlarından soymayı başarır. Akhilleus'un ölümsüz atlarının ağlaması. Zeus, Troyalılara zaferi müjdeler. Akhaların bozgunu. Patroklos'un ölüsü alınır ve kara haber Akhilleus'a götürülür.

XVIII. Bölüm: Akhilleus'a Yeni Silahlar Yapılması
Akhilleus'un korkunç yası. Deniz tanrıçası Thetis'i çağırıp yeni silahlar istemesi. Thetis'in, demirci tanrı Hephaistos'a başvurması. Silahlar destanı.

XIX. Bölüm: Akhilleus'la Agamemnon Arasındaki Barışma
Thetis, silahları oğluna götürür. Akhaların toplantısında, Akhilleus ile Agamemnon barışırlar. Ordular silah kuşanır. Savaş hazırlıkları. Akhilleus için kara belirtiler: Hektor'u öldürdükten sonra kendi ölümü de yakındır.

XX. Bölüm: Tanrıların Savaşa Katılması
Olympos'ta tanrılar toplantısı: Zeus izin verir, her tanrı istediği gibi yardım edebilecektir savaşa. Tanrılar iki cepheye ayrılır: Hera, Athena, Poseidon, Hermes, Hephaistos Akhalardan; Ares, Apollon, Artemis, Leto, Aphrodite ise Troyalılardan yanadır. - Akhilleus'un Aeneas'la karşılaşması, Aeneas'ın savaş alanından kaçırılması. -

XXI. Bölüm: Irmak Kıyılarında Savaş
Akhilleus kudurmuş gibidir, önüne gelen Troyalıyı insafsızca tepeleyip Troya Ovası'nda akan Skamandros (Karamenderes Nehri) ve Simoeis (Dümrek Çayı) ırmaklarına atar. Kanlarla kızıla boyanan ırmaklar, kabardıkça kabarır. Irmak tanrı Skamandros öfkelenir, yatağından çıkıp Akhilleus'u kovalamaya başlar. Derken ateş tanrı Hephaistos, ırmakların karşısına dikilip alevleriyle onları durdurur. - Sahne Olympos'a yükselir: Tanrılar arasında kavga dövüş. - Akhilleus, Troyalıları püskürte püskürte Troya'nın surları önüne gelir. Troyalılar surların içine sığınırlar.

XXII. Bölüm: Hektor'un Ölümü
Bir Hektor surların dışında kalır. Priamos'la Hekabe yalvarırlar içeriye girip korunsun diye, ama yiğit, anasına babasına aldırmaz. - Hektor'un iç tartışması. - Korkuya kapılması. Tanrılar seyircidir. Sonunda Zeus, kader tartısını kaldırır: Hektor'un ölüm kefesi ağır basar. Apollon bile onu korumaktan vazgeçer. Tanrıça Athena, Troyalı yiğit Deiphobos'un kılığına girip Hektor'u aldatır. Hektor, Akhilleus'un karşısına dikilir. Çarpışırlar. Hektor ölür. Akhilleus, Hektor'un ölüsünü yedi kez Troya surlarının çevresinde sürükler. Troya surlarından izlenen korkunç sahne. Andromakhe'nin bayılması.

XXIII. Bölüm: Patroklos'un Ölüsüne Düzenlenen Yarışmalar
Akhilleus'un ordugâhında Patroklos'a yapılan ölü törenleri. Akhilleus'un yası. Patroklos'un yakılması. Yarışmalar.

XXIV. Bölüm: Priamos'un Hektor'un Ölüsünü Geri Alması - Hektor'a Ağıtlar
Gece. Kral Priamos, tanrı Hermes'in kılavuzluğunda Hektor'un ölüsünü geri almak için Akhilleus'un barakasına gelir. Priamos'la Akhilleus arasındaki konuşma. Akhilleus yumuşar: Hektor'un ölüsünü babasına geri verir. Priamos ölüyle Troya'ya geri döner. Hektor'a ağıtlar yakılır. Dokuz gün Hektor'un ateş yığını için odun taşınır. Onuncu günü yapılan cenaze töreni ile İlyada kapanır.

Türkçe çevirileri

Varlık Yayınları tarafından Ahmet Cevat Emre çevirisiyle 1957 yılında 355 sayfa olarak basıldı. Daha sonra Türk Kültür Yayınları tarafından 1958 yılında 376 sayfa olarak basıldı. Daha sonra İş Bankası Kültür Yayınları tarafından 1958 ve 1962 yıllarında basılan İlyada; Azra Erhat ve A. Kadir'in çevirisiyle Sander Yayınları tarafından 1975'te; Can Yayınları tarafından 1984'te basılmıştır. 1984'te Can Yayınlarından çıkan bu basım 5. basım olup 6. basım 1992'de, 7. basım 1993'te yapılmıştır. 1993 yılı 7. baskısı; Can Yayınlarında dizilmiş, Özal Basımevinde basılmıştır.

Ana karakterler
 Hektor: Priamos'un ilk doğan oğlu, Truva'nın lideri ve müttefik ordular komutanı. Tahtın varisi.
 Paris: Truva Prensi ve Hektor'un kardeşi, Alexander diye de bilinir. Helen'i kaçırdı ve bu durum casus belli ilan edildi. Bir bebek katili olarak görüldü.
 Kassandra: Truva'nın yok olmasına önceden sebep olacağını gördü. Bir çoban tarafından büyütüldü.
 Akhilleus: Myrmidonlar'ın lideri ve Yunan savaşçılarının en önemlisi. Protagonist idir.
 Briseis: Lyrnessos şehrinin rahibinin kızıydı. Babasının katili olan Akhilleus'un sevgilisi olmuştur.
 Agememnon: Miken'in kralı, Akhilleus'le kan davasını tahrik eden Achaean ordularının en yüksek komutanı. Erkek kardeşi Menelaos'tur.
 Menelaos: Kaçırılan Helen'in kocası. Sparta Kralıdır. Agememnon'un kardeşidir.
 Odisseas: Odise adlı epik destanın ana karakteri, kurnazlığı ile ünlüdür.
 Kalkhas: Güçlü Yunan rahip. Kehanetleri ünlüdür.
 Patroklos: Akhilleus'in yakın arkadaşıdır.
 Nestor, Diomedes, Idomeneus ve Aias: Yunanistan'ın başlıca şehir devletlerinin kralları, kendi ordularını yöneten fakat Agememnon'un emri altında olanlar.
 Priamos: Truva kralı. Truvalı komutanlarının birçoğu, onun elli oğludur.
 Aineias: Hektor'un kuzeni ve en önemli teğmenlerden biri. Afrodit'in oğlu. Truva Savaşı'nda sağ kalan figürlerden en önemlisi. Truva Savaşı'ndan sonra İtalya'ya kaçıp Roma'yı kurmuştur.
 Glafkos ve Sarpedon: Likya'nın liderleri.
 Hekabe: Truva kraliçesi, Priamos'un karısı, Hektor, Kassandra ve Paris'in annesi.
 Helen: Sparta kraliçesi ve Menelaos'un karısı. Paris'in zor kullanarak kaçırdığı bir kadındır. Afrodit'in emiriyle Paris-Helen aşkı yaşanmıştır.
 Andromakhe: Hektor'un eşi.

Dış bağlantılar
 İlyada'yı kim yazdı?
 İlyada ile ilgili araştırma
 İlyada I. Bölüm

 Project Gutenberg'de yer alan İlyada çevirileri:
 The Iliad of Homer , George Chapman,
 The Iliad of Homer , Alexander Pope,
 The Iliad of Homer , William Cowper,
 The Iliad of Homer , Theodore Alois Buckley,
 The Iliad of Homer , Edward, Earl of Derby,
 The Iliad of Homer , Andrew Lang, Walter Leaf and Ernest Meyers
 The Iliad of Homer , Samuel Butler,
 Iliad : from the Perseus Project  (PP),
 Iliad
 Gods, Achaeans and Troyans . İlyadanın karakter akışının ve ilişkilerinin etkileşimli bir görselleştirmesi.
 The Iliad: çalışma rehberi
 Arka plan, olay örgüsü, temalar, yazarlık ve çeviri sorunları hakkında yorumlar
 İlyada'nın çizimleri
 The Iliad  çalışma kılavuzu, temalar, alıntılar, öğretmen kaynakları
 Demetrios Chalkokondyles, Bayerische Staatsbibliothek tarafından yazılan Homerik Yunanca İlyada'nın ilk basılı yayınının (editio princeps) dijital kopyası

Not
I: Bu özet, İlyada'nın Azra Erhat - A. Kadir ikilisinin yaptığı çevirisindeki ön sözünden alınmıştır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 İlyada'da geçen isimler listesi

Truva Savaşı

İlyada


Großostheim (or Grossostheim) is a market community in the Aschaffenburg district in the Regierungsbezirk of Lower Franconia (Unterfranken) in Bavaria, Germany. The inhabitants call themselves Aistmer (ostheimers).

Geography

Location
Großostheim lies on the northeast edge of the Odenwald in the Bavarian Lower Main (Bayerischer Untermain) region.

Constituent communities

Großostheim's Ortsteile are Großostheim, Pflaumheim, Wenigumstadt and Ringheim.

Neighbouring communities
Clockwise from the north, these are the community of Stockstadt, the district-free town of Aschaffenburg, the community of Niedernberg, the community of Mömlingen (both in Miltenberg district) and the community of Schaafheim (Darmstadt-Dieburg).

Together with Stockstadt am Main and the neighbouring Hessian community of Schaafheim, the market community forms the historic Bachgau region.

History

The market community of Großostheim, as a greater community, is made up of the constituent communities of Großostheim, Ringheim, Pflaumheim and Wenigumstadt. While Ringheim has always been part of Großostheim, the other two places, Pflaumheim and Wenigumstadt, have only been as much since municipal reform on 1 May 1978.

Ostheim, called Großostheim since the 18th century – groß is German for "great" or "big" – had its first documentary mention in a document from the Fulda Abbey dating from sometime between 780 and 799.

Ostheim belonged from the time of its first documentary mention to various lordly domains, before it passed along with the whole Bachgau to the Electorate of Mainz.

The constituent community of Ringheim gets its name from an older village that died out in the early 16th century. The Ringheimer Mühle – a mill, formerly an inn and a farmhouse – seems to be the last piece of property from the old Ringheim. The new Ringheim arose after 1945 on the lands of the former Luftwaffe base, in whose barracks and other buildings Germans driven out of their homelands were housed. Quick growth with industries locating in the new settlement has made of the initially small constituent community a considerable settlement today, which has become a desirable place to live.

The constituent community of Pflaumheim, despite lying right near the significant centre of Ostheim, had always been an independent community. It did, however, belong ecclesiastically as a branch parish to the parish of St. Peter and Paul in Großostheim. Only in 1923 did Pflaumheim, with its Kirche St. Luzia (church) become an independent parish. In 1994, Pflaumheim's 1,200-year jubilee was celebrated, as in 794 the Pflaumgau, and in the same era Pflaumheim itself, were named in documents handed down from the Lorsch and Fulda Abbeys.

The constituent community of Wenigumstadt had its first documentary mention in 1229 as villa Omestad minore. The village had, however, surely been settled much earlier, as the many archaeological finds from Wenigumstadt show a human presence from every cultural epoch in the last 7,000 years.

The former (until 1782) Electoral Mainz Vogteiamt (Vogt district) became in 1803 part of Archbishop-Elector of Mainz Karl von Dalberg's newly formed Electorate of Aschaffenburg, along with which, under the terms of the Treaties of Paris, it passed in 1814 (by this time it had become a department of the Grand Duchy of Frankfurt) to Bavaria.

In the course of administrative reform in Bavaria, the current community came into being with the Gemeindeedikt ("Municipal Edict") of 1818.

Population development
Within the municipal area lived 12,788 inhabitants in 1970, 13,514 in 1987, 15,913 in 2000 and 16,299 in 2004.

Politics

The mayor is Herbert Jakob (CSU), elected in April 2014 and re-elected in 2020.

The income from municipal taxes in 1999 amounted to €9,751,000 (converted) of which net intake from business taxes amounted to €3,180,000.

Coat of arms
The community's arms might be described thus: Party per fess Or and sable, a buck salient of the second langued gules and couped at the thigh, and three trefoils slipped argent.

Until the 18th century, Großostheim was known simply as Ostheim. It was in 1774 that the name Großostheim first cropped up. The coat of arms, conferred on 17 January 1911 by Prince Regent Luitpold and borne ever since, is a combination of the 17th-century community seal, which is no longer on hand, and a smaller version of the arms borne by the family Schad, whose members called themselves Schad von Ostheim. The family died out in 1581, after having lived for centuries in the Bachgau, to whose tithing district the community of Ostheim then belonged. The cloverleaves below the parting was a popular, old local symbol for agriculture. They are taken from the lost Großostheim community seal and refer to how, in the course of time, clover growing displaced winegrowing.

Culture and sightseeing

 The Catholic Saints Peter's and Paul's parish church (St. Peter und Paul) holds a "Lamentation of Christ" by Tilman Riemenschneider (1515), which is iconographically and stylistically akin to earlier work at the Hessenthal Pilgrimage Church.
 Housed today in the timber-frame Nöthig-Gut at the marketplace, a former feudal estate held by the Mainz cathedral provosts (1537–1629), is the Bachgaumuseum. The exhibits display regional crafts and agriculture in the 19th century, with a local emphasis.
 Timber-frame houses from the 16th to 18th centuries characterize the whole core of the community, on the marketplace, Marktgasse, Kanzleistraße, Haarstraße and Breite Straße. With 148 houses under monumental protection (as at 2007), Großostheim is thereby a leader in the Aschaffenburg district.
 Of the town fortifications torn down in the 19th century, all that has been left standing is the Spitzer Turm ("Sharp Tower", a prison tower with a dungeon), the Stumpfer Turm ("Blunt Tower", the powder tower), the Hexenturm ("Witches' Tower"), in which in 1602 and 1603 eleven women were found guilty of witchcraft in the Electoral Mainz) and a small remnant of the formerly 2 km-long town wall on Grabenstraße.
 Three chapels stand in Großostheim. A local farrier, Peter Drippel, built one of these in 1517 and it was consecrated to the patron saint of his craft, Saint Eligius. The so-called Frauhäuschen is a chapel sacred to Mary (late 15th century). The most important piece of decoration at the Kreuzkapelle ("Cross Chapel") is a Crucifixion scene by Hans Backoffen, a late work from 1513.
 In the constituent community of Pflaumheim stands the oldest town hall in the Bachgau. The timber-frame building, restored in 1981, comes from 1548. A stylistically similar town hall building from 1584 is found in the constituent community of Wenigumstadt.
 Großostheim lies on the Einhardsweg. This 77 km-long hiking and cycling trail follows Charlemagne's biographer Einhard's footsteps, running from Bad König to Hanau.
 Thirty-six Bildstöcke (sing. Bildstock – a cross-shaped or columnar pillar functioning as a wayside shrine) from the 16th to 18th centuries stand along the hiking and cycling trails right nearby.
 Filmed in Großostheim from 1988 to 1992 was the television series Mit Leib und Seele with regional actor Günter Strack in the main role. However, the town was known in the show as Eberfeld.

Economy and infrastructure

Economy, agriculture, forestry
According to official statistics, in 1998, there were 85 workers on the social welfare contribution rolls working in agriculture and forestry. In producing businesses this was 2,427, and in trade and transport 1,067. In other areas, 910 workers on the social welfare contribution rolls are employed, and 5,627 are remote workers. There were 9 processing businesses. Fourteen businesses are in construction, and furthermore, in 1999, there were 84 agricultural operations with a working area of 2 656 ha, of which 2 428 ha was cropland and 193 ha was meadowland. There are a brewery and several winegrowing operations here.

The best known firm in the community was the European head office of Nintendo before its closure and relocation to Frankfurt in 2015. Also, the meat processing business Salomon Foodworld is resident here.

Transport
Großostheim lies on Bundesstraßen 469 and 26 near Autobahn A 3. In the constituent community of Ringheim lies a regional airport. Großostheim once had passenger train service, but unfortunately that service ended in 1974 with the closing of the Bachgau railway line. The nearest major railway station is the Aschaffenburg Hauptbahnhof. Bus service to nearby towns, including Aschaffenburg, is available.

Education
There are the following institutions (as at 2007):
Kindergartens: 675 kindergarten places with 652 children
Elementary schools: 5 with 72 teachers and 1,234 pupils

Famous people

Sons and daughters of the town
 Otto Becker (1958–    ), German show jumper
 Heinrich Hock (1887–1971), German chemist
 Prof. Dr. Rudolf Schüßler (1960–    ), German (moral) philosopher

Town partnerships

 Carbon-Blanc, Gironde, France
 Saulxures-sur-Moselotte, Vosges, France
 Hamoir, Liège Province, Belgium

References

Further reading
 Wolfgang Hartmann: 1200 Jahre Großostheim. Großostheim 1999
 Frank Schmelz: Lineare anthropogene Gehölz- und Saumstrukturen im Bachgau (Gmde. Großostheim, Lkrs. Aschaffenburg). Gießen 2001

External links

 Bavarian Lower Main history portal
 Großostheim in National Socialist times, documentation

Aschaffenburg (district)

Großostheim


بلدية حناشة تابعة إداريا لدائرة وامري ولاية المدية بالجزائر.

اصل التسمية
سميت المنطقة منذ القديم قبل الاستدمار الفرنسي بهذا الاسم حناشة نسبة إلى الولي الصالح سيدي الحناشي، وهناك من يقول ان اصل التسمية يعود إلى الجد الأكبر لحناشة والذي اسمه «حنيش» حيث يسمون باولاد حنيش، ولا تزال إلى يومنا هذا منطقة في حناشة تسمى باولاد حنيش، وهناك اساطير من القصص ان لم تكن من الواقع ان اصل التسمية هو [ الحنانشة ] نسبة لقبيلة الحنانشة في سوق أهراس وتقول الرواية أنهم ابناء العمومة حيث يقال ان سكان المنطقة فلاحين ورعاة لايحبون الظلم ولا الكبر  وسميت بالحنانشة واصبح الاسم بعد حناشة.

ويطلق عليها أيضا اسم «حناشة أربعين والي» نسبة لعدد المشايخ الذين إستقر بهم الوضع بالمنطقة لتعليم القران واصوله فمنهم من المغرب الاقصى ومن الشرق والجنوب الجزائري ويقال أيضا ان زاوية سيدي الحناشي كان يتخرج منها بمتوسط اربعين طالب في كل سنة.

المقر
تبعد عن مقر الولاية ب27 كلم وتقع في الجهة الغربية للولاية حدودها من الشمال دائرة وامري وبلدية حربيل ومن الجنوب والغرب بلدية وادي الشرفاء (ولاية عين الدفلى) ومن الشرق بلدية بوعيشون تتربع على مساحة إجمالية قدرها 54 كلم2 تتكون من عشرات الفرق أو التجمعات المنتشرة عبر إقليم البلدية منها أم المصابيح ، اولاد يحي ، القناجرية، الصوابنية، الحجاج، اولاد بوزيان، الروابح، اولاد علي بوعلام، الكدادسة، ، الحنابلية، المعايزية، البرايكية، الطرش، المصاطفية، العبابسة، المهادة، الشروعة، الشرارطة، الحضر، التكارنة، اولاد حنيش، سيدي الحناشي، ڨوشڨالة، المحامدية.

ما تختزنه البلدية
من أهم هذي المجمعات السكنية سيدي الحناشي الذي تقام به وعدة سيدي الحناشي المعروفة، ومدينة أم المصابيح هو يعد عاصمة البلدية ويضم مقرات البلدية والبريد والدرك والمركز الصحي المسجد الابتدائية و المتوسطة و الثانوية مركب رياضي و دار الشباب مكتبة البلدية محلات الرئيس ومعظم محلات التجارية للبلدية، اما منطقة المحامدية التي تمتاز بموقعها الجغرافي الخلاب والمحاذي لسد غريب حيث تكمن السياحة بنسبة 80 بالمئة في فصل الربيع و جزيرة سيدي المهدي بوسط سد غريب وادي الملح و وادي بوسكين من أكثر المناطق جمالا بحناشة. عدد سكانها يقدر ب حوالي 6800 نسمة يتمركز جلهم في مركز البلدية، تغلب الشريحة الشبابية فيها بنسبة 80% ومن بين المشاريع ببلدية حناشة محطة توزيع المياه ADE إلى كل من البرواقية وولاية المدية ومحطة لتوزيع الكهرباءالموجودة كذلك بالمحامدية محاجر إنتاج للحصة ب المعايزية و الشروعة يقطعها الطريق الوطني رقم 62 و الطريق السريع الاجتنابي شرق غرب.

وبها مساحات شاسعة للفلاحة كانتاج البطاطا والحبوب بمناطق { المقدم } و { البطمة} و { الصوابنية السفلى } والمناطق المحاذية لوادي حربيل ووادي الشلف.ومنابع مياه عديدة منها عين الجاج وعين الحاج وعين أم الكريمة وعين الصفيصي وعين ڨتلتة الخماس وعين الوصيف... .ترك سكانها غرس الاشجار والفلاحة والرعي بشكل ملحوظ حيث لايصل عدد رؤوس الاغنام 6000 رأس والابقار 500 رأس أما الماعز فلا تفوق 200 رأس أما الاشجار مثل اللوز والزيتون والعنب والتين و... فلم يغرس شيء منها منذ العشرية ليومنا هذا.

التنمية والاستثمار
غابت التنمية منذ سنوات الراحل بومدين إلا في هذه الاعوام الاخيرة هناك تطور وهو نلحوظ مقارنة ببلديات مجاورة رغم الميزانية ومداخيل مياه سد غريب ومداخيل الأراضي الفلاحية الشاسعة التابعة للبلدية ومحطة توليد الكهرباء. ويوجد بها ثلاث مدارس ابتدائية مع التوسعة المشهودة مؤخرا ببناء ابتدائية جديدة في مجمع الشهيد بوزيان صحراوي لفك الاكتظاظ الذي وصل لعدد 45 تلميذ في القسم أما المتوسطة الوحيدة الصغيرة التي بها عشرة أقسام ومخبرين لايسعان لعشرة تلاميذ اما اكتظاظ الاقسام وصل لحد اربعين تلميذ وقاعة رياضة صغيرة، وستة حافلات نقل مدرسي اثنين يعملان بالتناوب الاسبوعي حتى الشهري للاعطال المتكررة، اما الغاز بالبلدية فقد استفادت مؤخرا البلدية بتغطية 100% بغاز المدينة  ووجود محلين لبيع قارورات الغاز بكمية 200 قارورة لكل محل ، أما السكن فلم تستفد البلدية من حصص السكن الاجتماعي منذ سنة2007 لعدم وجود العقار داخل المحيط العمر اني البلدية ، والاعانات الريفية فهي السيغة السكنية الوحيدة المتوفرة فيها رغم كثرة الطلب و قلة الحصص الممنوحة من الولاية ، ويوجد مقلعين للحجر ذو نوعية جيدة بمستثمرين  يعبرها الطريق الوطني رقم 62  و الطريق السريع الاجتنابي شرق غرب الذي فك العزلة نوعا ما كما استفادت البلدية مؤخرا من مشروع انجاز ثانوية جديدة 600/900.

المصادر

أماكن مأهولة في ولاية المدية
حناشة

حناشة


Backbeat peut désigner :
 le backbeat, une forme musicale du contretemps utilisé en particulier dans le jazz et le rock ;
 Backbeat : Cinq Garçons dans le vent, film anglo-germanique de 1994 retraçant les débuts des Beatles ;
 Back Beat Records, un label de musique soul créé en 1957.

Backbeat (homonymie)


Emil Shay Săculeț (în ebraică:אמיל ש"י סֶקוּלֶץ, n.1915, Izvoarele Sucevei - 1976, Rishon Letzion, Israel) a fost un folclorist și etnomuzicolog român și israelian, originar dintr-o familie de evrei moldoveni, a mai fost pianist, dirijor, compozitor și aranjor.
În România și apoi în Israel, Săculeț s-a distins prin cercetările sale în domeniul muzicii populare evreiești din România.

Biografie
Emil Săculeț s-a născut în 1915 la Izvoarele Sucevei, pe atunci în Ducatul Bucovinei, ținut al Coroanei Austriei (Cisleithania), în Imperiul Austro-Ungar, azi în Bucovina de sud, în România. A învățat la școli din Botoșani. A lucrat ca muzician, compozitor și profesor la școli evreiești din Botoșani. În 1935 s-a stabilit la București.
S-a interesat de folclorul muzical în limba idiș, inclusiv al evreilor din Transnistria.
În 1949 a fost cooptat în Uniunea Compozitorilor din România.
În anii 1950 fiind apreciat de Harry Brauner, a fost cooptat la Institutul de folclor din București, într-un post legat de cercetarea muzicii evreiești, care, însă a fost desființat după doi ani.
În anul 1955 Săculeț a fost premiat la un concurs internațional de compoziție ținut la Varșovia cu ocazia Festivalului Mondial al Tineretului.
El a publicat în România și apoi în Israel o culegere de cântece populare în limba idiș.
Serviciul de cenzură pentru presa și tipărituri din România, aflată pe atunci sub regim comunist, a dispus oprirea difuzării în librării a cărții sale apărute în Editura Muzicală a Uniunii Compozitorilor, sub pretextul că ar fi "cântece religioase și naționaliste", și că redactarea culegerii nu ar fi fost "științifică".
.
Săculeț a conferențiat în diverse ocazii despre folclorul evreiesc din România, între altele, la Teatrul Evreiesc de Stat din București.
În anul 1961 i s-a dat posibilitatea sa înregistreze la editura de stat de discuri Electrecord un disc cu câteva cântece populare evreiești în limba idiș, cu soliștii Radu Lucian, Sorina Dan și Cecilia Stein, acompaniați de o orchestră populară sub conducerea sa.

Săculeț a murit în anul 1976 la vârsta de 61 ani, în orașul Rishon Letzion din Israel.

Cărți
1959 Cântece populare evreiești
în românește și idiș -în Editura muzicală יידישע פאלקסלידער  מוזיק פרלאג, בוקרשט
1970 - Shirey am yehudiyim meRomania שירי עם יהודיים מרומניה- יידישע פאלקסלידער פון רומעניע, התאחדות עולי רומניה
(Editura Organizației olimilor originari din Romania HOR)

Cântece și prelucrări
1974 - "Reey Neurim" (Prieteni din tinerețe) 20 de cântece pentru soliști și cor pe texte de Itzhak Meir

Discuri
1961 Cântece populare evreiești, Casa Electrecord, București

Legături externe
Klára Lázok Cartea tipărită și cenzura în România anilor 1950-1960
în-   Oldi Ágoston, Gidó Attila (ed) Minoritatea maghiară din România în perioada comunistă, Editura Institutului pentru Studierea Problemelor Minorităților Naționale și Editura Kriterion, Cluj Napoca 2009,
Boris Mehr - Muzica și poezia evreilor în lume  (29 martie 2018)-  în Observatorul, Toronto, Canada, 11 februarie 2023

Note

Folcloriști români
Muzicologi români
Folcloriști evrei
Compozitori români
Compozitori israelieni
Compozitori evrei
Evrei români

Emil Săculeț


José Pedro Castillo Terrones (f. 19. október 1969) er perúskur grunnskólakennari, verkalýðsforingi og stjórnmálamaður sem er fyrrverandi forseti Perú. Hann var kjörinn forseti í perúsku forsetakosningunum árið 2021 eftir að hann vann nauman sigur í seinni umferð á móti Keiko Fujimori. Castillo er meðlimur í sósíalistaflokknum Frjálsu Perú og hefur verið borið saman við aðra popúlíska vinstrileiðtoga í Rómönsku Ameríku á borð við Evo Morales, Rafael Correa og Cristinu Kirchner. Hann tók við embætti þann 28. júlí.

Æviágrip
Castillo er sonur tveggja ólæsra bænda frá bænum Puña í Tacabamba-sýslu í Chota-héraði í fylkinu Cajamarca. Þrátt fyrir að stærsta gullnáma Suður-Ameríku sé í Cajamarca er svæðið eitt hið fátækasta í Perú. Castillo var hið þriðja af níu börnum foreldra sinna.

Á átakatímanum í Perú á níunda áratugnum vann Castillo sem vaktmaður fyrir öryggissveitir bænda (sp. Ronda Campesina) á móti kommúnísku skæruliðasamtökunum Skínandi stíg. Fyrrum nemandi Castillo, Nilver Herrera, fylgdi honum í öryggissveitirnar og sagði um hann að Castillo hafi "alltaf viljað hjálpað fólki, [...] Ef við þurftum að byggja veg var hann þar, ef við þurftum að vinna eitthvað verkefni var hann til staðar og ef við þurftum að hjálpa veikri manneskju sem átti ekki peninga, þá var hann til staðar." Þessar sveitir aðhylltust ákveðnar vinstrisinnaðar stefnur en börðust þó á móti kommúnískum hryðjuverkum á svæðum sem ríkisstjórn Perú hafði ekki stjórn á.

Castillo lauk gagnfræða- og menntaskólanámi við uppeldisstofnunina Octavio Matta Contreras de Cutervo og útskrifaðist með BA-gráðu í kennslufræði og mastersgráðu í menntunarsálfræði frá César Vallejo-háskólanum.

Frá árinu 1995 vann Castillo sem grunnskólakennari við skóla 10465 í bænum Puña, þar sem hann eldaði jafnframt og hreinsaði eftir nemendurna í kennslustofu sinni.

Stjórnmálaferill
Castillo varð þjóðþekktur fyrir að leiða verkfall grunnskólakennara árið 2017. Hann bauð sig fram til forseta fjórum árum síðar fyrir vinstriflokkinn Frjálst Perú. Forsetakosningarnar voru haldnar á tíma mikils pólitísks og samfélags óróa. Perú hafði haft fjóra forseta á aðeins þremur árum, efnahagur landsins var í molum vegna alþjóðlega kórónaveirufaraldursins og dauðsfall vegna Covid-19 í Perú var það hæsta í heimi miðað við höfðatölu.

Í forsetakosningunum lofaði Castillo að gera róttækar breytingar á stjórnarskrá Perú, gerbreyta auðlindakerfi landsins og stofna sérstakt vísindaráðuneyti. Hann hafði um skeið komið einræðisstjórn Nicolásar Maduro í Venesúela til varnar en dró síðar í land með þau ummæli og sagði að "enginn chavismi" væri í hreyfingu hans. Flokksmenn Castillo höfðu jafnframt verið sakaðir um tengsl við kommúníska skæruliðahópinn Skínandi stig auk þess sem bent var á marx-lenínísk áhrif í stefnuskrá flokksins. Castillo hefur þó lýst því yfir að hann hyggist ekki leiða kommúníska ríkisstjórn og að róttækari flokksfélagar hans muni ekki hafa nein úrslitaáhrif á ákvarðanatöku í stjórninni.

Í upphafi kosningabaráttunnar var Castillo ekki spáð góðu gengi en hann lenti óvænt í fyrsta sæti í fyrri umferð forsetakosninganna með 18,92 prósent atkvæðanna, meðal annars þar sem pólitíska landslagið var margklofið og kosið var á milli átján frambjóðenda. Í seinni kosningaumferðinni keppti Castillo við Keiko Fujimori, frambjóðanda hægrisinnaða Alþýðuvaldsins og dóttur fyrrum einræðisherrans Alberto Fujimori. Castillo vann nauman sigur í seinni umferð kosninganna með 50,126 prósent atkvæðanna gegn 49,874 prósentum sem Fujimori hlaut. Í kosningunum naut Castillo yfirgnæfandi fylgis á fátæku dreifbýli landsins en Fujimori meira fylgis meðal Perúmanna erlendis. Fujimori neitaði lengi að viðurkenna ósigur og hélt því fram að svindlað hefði verið í kosningunum en erlendir eftirlitsaðilar töldu að kosningarnar hefðu farið sómasamlega fram og fundu ekki ummerki um svindl.

Castillo var lýstur sigurvegari kosninganna af kjörstjórn landsins þann 20. júlí 2021, sex vikum eftir að seinni umferðin fór fram.

Forseti Perú
Eftir að Castillo tók við embætti forseta útnefndi hann Guido Bellido í embætti forsætisráðherra. Valið á Bellido var mjög umdeilt þar sem hann sætti þá rannsókn um það hvort hann hefði varið hryðjuverk með yfirlýsingum þar sem hann hafði komið stuðningsmönnum Skínandi stígs til varnar. Castillo fór fram á afsögn Bellido í október 2021, þegar hann hafði setið aðeins um tvo mánuði í embætti.

Þann 7. desember 2022 reyndi Castillo að leysa upp perúska þingið og tilkynnti að hann hygðist stýra Perú með stjórnartilskipunum. Þingið neitaði að viðurkenna þingrofið og varaforseti Perú, Dina Boluarte, fordæmdi útspil Castillos sem tilraun til valdaráns. Í kjölfarið kom þingið saman og kaus að leysa Castillo úr embætti fyrir "siðferðislegt vanhæfi" hans til að stýra landinu. Boluarte sór embættiseið sem nýr forseti og Castillo var í kjölfarið handtekinn.

Eftir að Castillo var vikið úr embætti brutust út mótmæli í hlutum landsins. Stuðningsmenn Castillos hafa krafist þess að Boluarte segi af sér og að Castillo verði forseti á ný. Þann 16. janúar 2023 höfðu 43 mótmælendur fallið í valinn í átökum við yfirvöld.

Tilvísanir

Forsetar Perú

Pedro Castillo


Octaviano Juarez-Corro, né le  et mort le , est un fugitif américano-mexicain qui a été ajouté à la liste des dix fugitifs les plus recherchés du FBI le 8 septembre 2021. Il est recherché pour les meurtres de Raymundo Munoz-Silva et Julio Diaz-Guillen, qui ont été exécutés par balles à South Shore Park à Milwaukee, dans le Wisconsin, le 29 mai 2006. Trois autres personnes ont été blessées lors de la fusillade. Les autorités pensent qu'il se cache au Mexique, mais il a également des liens avec le Wisconsin et la Californie. Octaviano Juarez-Corro était le 525e fugitif à figurer sur la liste des dix fugitifs les plus recherchés du FBI. Le FBI offre une récompense pouvant aller jusqu'à 100 000 $ pour les informations menant à sa capture.

Il a été arrêté à Zapopan au Mexique le 3 février 2022.

Meurtres
Le 29 mai 2006, Memorial Day aux États-Unis, l'ex-femme et la fille d'Octaviano Juarez-Corro sont arrivées à un pique-nique au South Shore Park à Milwaukee. Octaviano Juarez-Corro, qui n'a pas été invité, a demandé à voir sa fille, mais sa femme lui a dit qu'il n'était pas autorisé à la voir. Il est devenu agité et a sorti une arme de poing. Il aurait braqué quatre personnes, et leur aurait tiré dessus en les exécutant. Il a tué le petit ami de sa femme, ainsi qu'un passant qui participait au pique-nique.

Références

Naissance en décembre 1973
Personnalité disparue au XXIe siècle
Assassinat aux États-Unis
Décès en janvier 2023
Décès à 49 ans

Octaviano Juarez-Corro


Three Billboards Outside Ebbing, Missouri er en britisk-amerikansk film fra 2017. Filmen, der er en sort komediekrimi, er skrevet, produceret og instrueret af Martin McDonagh, og Frances McDormand, Woody Harrelson og Sam Rockwell er nogle af de centrale medvirkende. Filmen følger en mor, der efter at politiet i den lille by, hun bor i, ikke har kunnet finde en gerningsmand til mordet på hendes datter, sætter tre store skilte op for at gøre offentligheden opmærksom på den uopklarede forbrydelse og derved skaber en polarisering i byen.

Filmen var med i hovedkonkurrencen ved Filmfestivalen i Venedig, hvor den fik premiere 4. september 2017. Den blev også vist på Toronto Film Festival 2017, hvor den modtog den vigtigste pris, People's Choice Award.

Filmen vandt fire priser ved Golden Globe-prisuddelingen i januar 2018: Bedste dramafilm, bedste kvindelige hovedrolle i et drama (Frances McDormand), bedste mandlige birolle i et drama (Sam Rockwell) og bedste manuskript (Martin McDonagh).

Medvirkende
Frances McDormand som Mildred Hayes
Woody Harrelson som sherif Bill Willoughby
Sam Rockwell som betjent Jason Dixon
John Hawkes som Charlie Hayes
Peter Dinklage som James
Lucas Hedges som Robbie Hayes
Abbie Cornish som Anne Willoughby
Samara Weaving som Penelope
Caleb Landry Jones som Red Welby
Clarke Peters som Abercrombie

Referencer

Eksterne henvisninger

Britiske film fra 2017
Amerikanske film fra 2017
Kriminalfilm fra USA
Dramakomedier
Engelsksprogede film


An Mormodes rolfeana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lucien Linden. An Mormodes rolfeana in nahilalakip ha genus nga Mormodes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Mormodes

Mormodes rolfeana


12P/Pons–Brooks is a periodic comet with an orbital period of 71 years. It fits the classical definition of a Halley-type comet with an orbital period between 20 and 200 years, and is also one of the brightest known periodic comets, reaching an absolute visual magnitude ~5 in its approach to perihelion. Comet Pons-Brooks was discovered at Marseilles Observatory in July 1812 by Jean-Louis Pons, and then later recovered in 1883 by William Robert Brooks.

The next perihelion passage is 21 April 2024, with closest approach to Earth being  on 2 June 2024. The comet is expected to brighten to about apparent magnitude 4.5. The comet nucleus is estimated to be around 30 km in diameter assuming it was not producing too much dust and gas during the 2020 photometry.

12P/Pons–Brooks may be the parent body of the weak December κ-Draconids meteor shower that is active from about November 29 to December 13.

Observational history

Before 1812
Comet 12P/Pons-Brooks has been identified as a comet observed in 1385 and in 1457. The 1385 apparition was very favourable and the comet was recorded by the Chinese in Ming Shilu and was also mentioned in some European sources. A comet observed by Paolo dal Pozzo Toscanelli in January 1457 and also mentioned in Chinese sources is also identified as comet 12P/Pons-Brooks. In both apparitions the comet had a magnitude of 3 or brighter, not accounting for possible outbursts. It is possible that it was also a comet recorded in Chinese sources in September 245 CE.

The comet has been suggested by So-Yeon Park and Jong-Chul Chae that was also the comets recorded in Asian sources in 1313 and 1668. However, Meyer et al argue that in the 1313 apparition, the comet would have been difficult to observe, being dim and close to the Sun, while the suggested position in Gemini contradicts the calculated location of comet Pons-Brooks in Aries. The March 1668 comet described by Koreans is probably the bright sungrazing comet observed by Europeans, whose orbit is no way compatible with that of comet 12P/Pons-Brooks.

1812 discovery

Comet 12P/Pons–Brooks was discovered on July 12, 1812, by Jean-Louis Pons. Independently, this comet was later found by Vincent Wisniewski on August 1, and Alexis Bouvard on August 2 the same year. The comet was spotted with the naked eye on 13 August and by the end of the month a tail measuring 2 degrees in length was reported. Shortly after its initial discovery it was found to have an orbital period of about 70 years with an error of about 5 years. Johann Franz Encke determined a definitive orbit with a period of 70.68 years. This orbit was used to generate an ephemeris for the 1883-4 return.

1884
On 2 September 1883 a (faint) comet was accidentally discovered by William Robert Brooks and later identified with the comet of 1812. An outburst was observed on 21-23 September 1883, as the comet brightened from magnitude 10–11 to 8–8.5 and its appearance changed from diffuse to star-like. The comet became visible with naked eye in 20 November and brightened up to a magnitude of 3. The comet was reported to experience outbursts on January 1 and January 19. This year it traveled from Scheat and Markab in western Pegasus, 13 January 1884; southward (through Pisces) to reach perihelion below Iota and Beta Ceti (~RA 0h, Dec. -10°) around 24 January. It was last seen in June 1884.

1954
The comet was recovered on 20 June 1953 when it was 4.5 AU from the Sun. The comet outburst from magnitude 18 to magnitude 13 on 1 July 1953. Another outburst occurred in March 1954, the fourth observed in that apparition. On April 23, the comet had an estimated magnitude of 6.4 and its tail was half a degree long. Pons–Brooks came to perihelion on May 22, 1954 when it was 1.7 AU from Earth. After perihelion it became better visible from the south hemisphere. It was last observed on 4 September 1954 when it was 1.9 AU from the Sun. On 10 December 1954, the meteor stream of comet Pons–Brooks passed about  from Earth, resulting in potential meteors impacting Earth`s atmosphere at relative velocity 45 km/s.

2024 passage
On 10 June 2020 Pons–Brooks was recovered at apparent magnitude 23 by the Lowell Discovery Telescope when the comet was beyond the orbit of Saturn at  from the Sun, with the uncertainty in the comet's heliocentric distance being roughly  at the time. The comet underwent an outburst from magnitude 16–17 to magnitude 11–12 (brightening by ~100x) on 20 July 2023 when it was 3.9 AU from the Sun. The outburst resulted in the comet having a horseshoe shaped coma. It was probably created by the release of about 10 billion kilograms of dust and ice into space. The coma had expanded to a diameter of 600,000 kilometers by 5 August, having an expansion rate of 220 m/s. Although initially spherical, the coma became asymmetrical due to the effects of radiation pressure on the dust. The comet outburst again on 5 October 2023 from magnitude 15 to magnitude 11 (brightening by ~40x).

There will be a solar eclipse on 8 April 2024 with the comet 25 degrees from the Sun. The perihelion passage is on 21 April 2024 at  from the Sun with a velocity with respect to the Sun of 47.1 km/s. The closest approach to Earth will be  later on 2 June 2024 when it will be  from Earth. Near perihelion passage the comet is expected to brighten to about magnitude 4.5 (around 400x brighter than the July 2023 outburst).

Orbit

Libration is locked at a 6:1 resonance with Jupiter. The Tisserand invariant with respect to Jupiter (J) is 0.60. Aphelion (furthest point from the Sun) is just beyond the orbit of Neptune at .

With a steep orbital inclination of 74.2° this comet does not spend a lot of time near the ecliptic. The Jet Propulsion Laboratory's (JPL) website shows that between the years 1900 and 2200, that the comet was and will be most significantly perturbed by Saturn on July 29, 1957. At that point it passed within 1.6AU of the giant planet's influence; even this approach had negligible effect. The comet's orbit appears to be stable between 1740 and 2167, with no strong perturbations by any of the planets.

Before the 2020 recovery, while the last observation was in 1954, Kinoshita calculated that the comet would come to a future perihelion passage (closest approach to the Sun) on 10 August 2095. Accounting for observations in 2020–2023, the nominal time of perihelion passage is now calculated to be 15 August 2095.

Kirkwood in 1884 noticed that Pons-Brooks shares elements with De Vico's comet of 1846. He suggested that the latter had calved off Pons-Brooks some centuries prior. Later he identified the two comets' capture into their elliptical orbits (or their parent body's capture) with their shared aphelion close to Neptune 991 CE.

Other comets with a similar orbital period include 13P/Olbers, 23P/Brorsen-Metcalf, and 1P/Halley.

Meteor showers
12P/Pons–Brooks is possibly the parent body of the weak December κ-Draconids meteor shower (#336) that is active from about November 29 to December 13 and generates less than 2 meteors/hour. This is the most abundant of the meteor showers predicted to be related to the comet. One more nighttime meteor shower has been tentatively associated with 12P/Pons–Brooks, the northern June Aquilids, although most probably isn't the parent body. Comet Pons–Brooks could also create a meteor shower complex in Venus along with periodic comets 122P/de Vico and 27P/Crommelin.

Notes

References

Sources

External links
 Comet Observation database (COBS) data for 12P/Pons–Brooks
 1954 apparition lightcurve – Maik Meyer
 Comet 12P/Pons-Brooks light curve (Dmitry Chestnov)

Periodic comets
Halley-type comets
0012
012P
18120712

12P/Pons–Brooks


Caciocavallo  is a type of stretched-curd cheese made out of sheep's or cow's milk. It is produced throughout Southern Italy, particularly in the Apennine Mountains and in the Gargano peninsula. Shaped like a teardrop, it is similar in taste to the aged Southern Italian Provolone cheese, with a hard edible rind.

Etymology
The Italian name of the cheese caciocavallo literally means "horse cheese" and it is generally thought that the name derives from the fact that two cheese forms are always bound together with rope and then left to mature by placing them 'a cavallo', i.e. straddling, upon a horizontal stick or branch.

History
Apparently caciocavallo was mentioned the first time around 500 BC by Hippocrates, emphasising the "Greeks' cleverness in making cheese". Columella in his classic treatise on agriculture, De re rustica (35–45 CE), described precisely the methods used in its preparation, making it one of the oldest known cheeses in the world. Types of cheese with names similar to "caciocavallo" are common throughout the Balkans and Southern Italy.
In Sicily, the Ragusano DOP, known locally as "caciocavallo ragusano" had to drop the denomination "caciocavallo" in order to get DOP status.

Types
Many different types of caciocavallo exist in Italy and several are recognized as  (traditional regional food product) like  (produced using only milk from the Podolica cattle breed),  (from Miscano valley in the Apennines) or  (often called ).

Protected geographical status (PDO)
Caciocavallo Silano is made with cow's milk in designated areas of Southern Italy, in the regions of Basilicata, Calabria, Campania, Molise, and Apulia, and gained protected geographical status in 1993.

In other languages
;
;
Bulgarian:  ;
;
/;
;
/;
 ;
 ,  ;
 .

Even though the names are similar, each of these local speciality cheeses is different from both Caciocavallo Silano and each other.

See also
 Kashkaval
 List of stretch-curd cheeses

Further reading

References

External links

Ancient dishes
Cow's-milk cheeses
Sheep's-milk cheeses
Stretched-curd cheeses
Cheeses with designation of origin protected in the European Union
Italian products with protected designation of origin
Cuisine of Sicily
Cuisine of Calabria
Cuisine of Abruzzo

Caciocavallo


Acanthodium, biljni rod u porodici Acanthaceae. Njegove vrste uklopljene su danas u rod Blepharis, Acanthopsis i Nelsonia.

Vrste

 Acanthodium angustum Nees = Blepharis angusta T.Anderson
 Acanthodium capense Nees  = Blepharis capensis Pers.
 Acanthodium capense var. inermis Nees
 Acanthodium capense var. villosum Nees
 Acanthodium delilii H. Buek = Blepharis edulis Pers.
 Acanthodium dispermum E. Mey. ex Nees = Acanthopsis disperma Harv.
 Acanthodium diversispinum Nees  =   Blepharis diversispina C.B.Clarke
 Acanthodium diversispinum var. a Nees
 Acanthodium furcatum (L. f.) Nees = Blepharis furcata Pers.
 Acanthodium furcatum var. integrifolium Nees
 Acanthodium glabrum Nees =  Acanthopsis glabra (Nees) H.M.Steyn
 Acanthodium glaucum Nees  = Acanthopsis glauca Schinz
 Acanthodium grossum Nees = Blepharis grossa (Nees) T. Anders.
 Acanthodium grossum Wight = Blepharis linariifolia Pers.
 Acanthodium hirtinervium Nees =  Blepharis hirtinervia (Nees) T.Anderson
 Acanthodium hirtum Hochst. ex Nees  = Blepharis linariifolia Pers.
 Acanthodium hoffmannseggianum Nees = Acanthopsis hoffmannseggiana C.B.Clarke
 Acanthodium macrum Nees  = Blepharis macra (Nees) Vollesen
 Acanthodium marginatum Nees = Blepharis marginata C.B.Clarke
 Acanthodium plumulosum E. Mey. ex Nees = Acanthopsis horrida Nees
 Acanthodium procumbens Nees  =  Blepharis maderaspatensis Heyne ex Roth
 Acanthodium serrulatum Nees  = Blepharis serrulata (Nees) Picalho & Hiern
 Acanthodium sinuatum Nees = Blepharis sinuata C.B.Clarke
 Acanthodium spathulare Nees  = Acanthopsis spathularis Schinz
 Acanthodium spicatum Delile = Nelsonia canescens (Lam.) Spreng.
 Acanthodium squarrosum <small>Nees</small = 	Blepharis squarrosa (Nees) T.Anderson

Izvori

Sistematika

Acanthodium (Acanthaceae)


João de Rezende Tostes (Juiz de Fora, 24 de dezembro de 1885 — 6 de outubro de 1949) foi um político brasileiro filho de Cândido Bernardino Teixeira Tostes e Maria Luiza de Rezende.

Bibliografía
Foi casado com Carmen Sílvia Paleta de Rezende Tostes, filha do deputado Constantino Luís Paleta, e pai do  deputado federal constituinte, Lahyr Tostes. No pleito de 14 de outubro de 1934 elegeu-se deputado federal na legenda do Partido Progressista de Minas Gerais, exercendo o mandato de 3 de maio de 1935 a 10 de novembro de 1937, quando o advento do Estado Novo suprimiu os órgãos legislativos do país.

A terceira visita de Vargas a cidade de Juiz de Fora, ocorre pelo motivo de seu aniversário, em 19 de Abril de 1934. O chefe do Governo Provisório, junto da esposa Sra. Darci Vargas e filhas, a convite do Dr. João Rezende Tostes, foi comemorar anos, em uma de suas Fazendas, chamada de São Mateus em Juiz de Fora. A ocasião mereceu algumas notas no diário de Vargas.   O retorno estava agendado para o dia seguinte, mas Vargas decidiu estender a sua estada com a família Tostes, fato este que revela a posição diferenciada ocupada pela cidade e seus políticos, mas o determinante mesmo sobre o prestigio politico de Juiz de Fora para Vargas: "Ontem, à noite, palestrando com os jornalistas, o Sr. Getúlio Vargas declarou que iria sugerir ao Sr. Antônio Carlos a mudança da Capital da República para Belo Horizonte, e o estabelecimento da capital de Minas em Juiz de Fora."    (entrevista de Getúlio Vargas ao Diário Mercantil, realizada em 19/04/1934)Com os acontecimentos que levaram ao golpe do Estado Novo em 1937, Getúlio consolida suas características politicas, adaptando-se novamente a esse momento, transfigurando para o autoritarismo, perde o apoio de Antônio Carlos, apesar de continuarem amigos, o Dr. João Tostes não concordava com o novo governo, levando a um inevitável afastamento de ambos.

.

João de Rezende Tostes


Tatsuya Uchida (født 8. februar 1992) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Tokyo Verdy.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Tatsuya Uchida


Hans Glas GmbH est un ancien constructeur allemand d'automobiles basé à Dingolfing.

Productions

Voitures
 Glas GT
 Glas V8
 Glas 1700
 Glas Goggomobil
 Glas Isar
 Glas 1004/1204/1304

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Automobile Glas
Constructeur automobile ayant son siège en Allemagne
Constructeur automobile disparu
Entreprise fondée en 1883
Entreprise disparue en 1966
Marque allemande
Marque d'automobile

Glas (entreprise)


Proiecția Fischer, concepută de Hermann Emil Fischer în 1891, este o metodă de reprezentare bidimensională a unei molecule tridimensionale de compus organic prin proiecție. Proiecțiile Fischer au fost la origine propuse pentru reprezentarea carbohidraților și folosite de către chimiști, mai exact în chimia organică și în biochimie. Folosirea acestor proiecții la alți compuși în afara carbohidraților este descurajată, deoarece reprezentările grafice sunt în majoritate ambigue.

Convenții
Toate legăturile non-terminale sunt reprezentate ca linii orizontale sau verticale. Catena de carbon este reprezentată vertical, atomii de carbon aflându-se la intersecția liniilor. Orientarea catenei de carbon se face astfel încât carbonul C1 să fie primul de sus.  Într-o aldoză, carbonul din grupa aldehidă este C1; într-o cetoză, carbonul din grupa cetonă are numărul cel mai mic posibil (este de obicei C2).

Referințe

Vezi și
Proiecție Haworth
Proiecție Newman
Stereochimie
Zaharide

Stereochimie

Proiecție Fischer


Der Trockene Kahlkopf oder Heide-Kahlkopf  (Deconica montana, syn. Psilocybe montana, Psilocybe atrorufa) ist ein Ständerpilz aus der Familie der Träuschlingsverwandten (Strophariaceae). Er bildet sehr kleine bis kleine Fruchtkörper.

Sein gängiges Synonym ist Psilocybe atrorufa. Weitere, veraltete Synonyme der Art sind P. muscorum und P. physaloides. Galt früher die Einordnung in den Subtyp Deconica  und P. montana als die Typusart der Kahlköpfe, so wird die Art heute der Gattung Deconica zugerechnet.

Merkmale

Makroskopische Merkmale
Der kräftig (rot)braun bis dunkelbraun gefärbte Hut ist anfangs kugelig, dann polsterartig geformt und verflacht mit zunehmendem Alter schirmförmig. Der Durchmesser beträgt 5–25 mm. Zudem ist er stark hygrophan, was den einzelnen Exemplaren Variabilität in der Farbe, hin zu dunkleren Tönen verleiht, welche während des Eintrocknens unter Umständen wieder verblassen. Die Huthaut ist glatt, unter schwülen Verhältnissen feucht-klebrig und lässt sich abziehen. Von der Hutmitte gehen radiale Riefen aus.
Der Hutrand verläuft glatt, später gerieft und bisweilen wellig.

Die Lamellen sind bauchig, fast dreieckig, gerade und kurz herablaufend angewachsen. Sie stehen normal bis mäßig weit 2 mm auseinander und sind mit bis zu 3 Lamelletten untermischt. Die Farbe ist erst cremefarben, dann ocker-braun und schließlich kräftig braun-violettartig. Die Kanten sind fein umsäumt. Das Sporenpulver hat eine lila-bräunliche oder grau-braune Farbe.

Der spröde Stiel ist glatt, 1,5–4 cm lang, 1–2 mm dick und in der Farbe dem dunklen Hut sehr ähnlich. Seine Textur ist längsfaserig. Die Form ist entweder gerade oder gewunden, mit höchstens leicht verdickter Stielbasis. Die Spitze ist bereift. Ältere Exemplare haben hohle Stiele.

Das Fleisch ist im Hut dünn, klebrig und bräunlich, im Stiel zäh, elastisch. Es riecht schwach mehlig und schmeckt leicht bitter.

Mikroskopische Merkmale
Die Sporen messen etwa 7,0–9,5 × 4,5–6,0 µm. Sie sind oval bis mandelförmig sowie glatt- und dickwandig. Sie besitzen jeweils einen apikalen Keimporus und ein unauffällig hiläres Anhängsel. Die 4-sporigen Basidien sind 12–23 × 4–9 µm groß.

Artabgrenzung
Eine hohe Verwechslungsgefahr geht von kleinsporigen Kahlköpfen, etwa dem Moos-Kahlkopf (Psilocybe muscorum) oder dem Heide-Kahlkopf (Psilocybe physaloides) aus. Die beiden Taxa werden in aktueller Bestimmungsliteratur jedoch als Synonym aufgeführt und gelten dadurch nicht mehr als eigene Arten. Ein weiterer Doppelgänger ist der Feingeriefte Kahlkopf, der einen nur unscheinbar gerieften Hutrand besitzt, dessen Textur bei Feuchtigkeit deutlicher erkennbar ist.

Ökologie
Psilocybe montana zählt zu den Saprobionten, ernährt sich aber möglicherweise auch parasitär. Die Art wird oft zwischen Moosen aufgefunden. Dazu zählen vor allem die Widertonmoose (Polytrichum), Schönschnabelmoose (Eurhynchium) und Kegelmoose (Brachythecium).
Der Pilz wächst in exponierten Habitaten wie Dünen, Heide, baumloser Tundra und lichten Nadelwäldern, meist auf sauren, nährstoffarmen Böden. Von der Beschaffenheit können diese sandig und gut wasserdurchlässig sein. Auch Wegränder und Magerrasen zählen zu seinem Lebensraum, das Vorhandensein von Dung ist wachstumsfördernd. Diesen besiedelt er jedoch nicht direkt.

Das Artepitheton montana deutet auf Vorkommen in bergigen Lagen hin, die zum Teil bis über die Baumgrenze gehen. Die Wachstumszeit beginnt im März und erstreckt sich bis November, in frostfreien Wintermonaten auch über das ganze Jahr.

Vorkommen
Der Trockene Kahlkopf ist weltweit, in einer Vielzahl von Regionen und Klimazonen verbreitet, am dichtesten kommt er in Europa, bzw. Deutschland, Großbritannien, Norwegen und den voralpinen Gebieten der Schweiz vor. Auch in Nordamerika, darunter Kalifornien, Kolumbien und Mexiko wurde die Art nachgewiesen. In Südamerika (Venezuela) ist er an feuchten Standorten anzutreffen. Dazu kommen weite Teile Asiens, hauptsächlich Russland, China und selten Japan, wo er im Hochgebirge wächst. In Mitteleuropa kommt die Art, in Anbetracht der passenden ökologischen Bedingungen, weit verbreitet aber zerstreut vor.

Systematik und Taxonomie
Psilocybe montana war früher die Typusart der Gattung Psilocybe. Weil die Fruchtkörper aber keine halluzinogenen Tryptamin-Derivate wie Psilocybin oder Psilocin enthalten, werden die Fruchtkörper beim Berühren auch nicht blaufleckig, wie es für die halluzinogenen Vertreter der Gattung typisch ist. Molekulare Studien in den späten 2000er Jahren zeigten, dass die Gattung Psilocybe polyphyletisch war und aus zwei deutlich getrennten Abstammungslinien bestand, mit blauenden Arten in einem Ast und nicht blauenden Arten im anderen.  Dennoch war ein Aufteilen der Gattung nicht unproblematisch, da der Name Psilocybe mit der Typusart Psilocybe montana verbunden war und somit die Abstammungslinien mit den nicht blauenden Arten den Namen hätte behalten müssen, während man dem Ast mit den halluzinogenen, blauenden Arten einen neuen Gattungsnamen hätte geben müssen. Da der Name Psilocybe aber allgemein mit halluzinogenen Pilzen assoziiert wurde, wurde der Vorschlag gemacht, entgegen den Richtlinien der botanischen Nomenklatur, den Namen für den halluzinogenen Abstammungsast zu konservieren und Psilocybe semilanceata zur neuen Typusart der Gattung zu machen. Die nicht blauenden Arten sollten stattdessen den Namen Deconica bekommen. Im Jahr 2009 wurde dieser Vorschlag vom Nomenklatur-Ausschuss für Pilze einstimmig angenommen.

Speisewert
Die Kahlköpfe sind generell keine Speisepilze und geschmacklich unangenehm. Die meisten sind als ungenießbar beschrieben, manche Arten als nicht minder giftig. Der Trockene Kahlkopf ist als giftig eingestuft, seine Pharmakologie jedoch kaum erforscht. Es wurden bisher keine psychoaktiven Stoffe wie die Indolalkaloide Psilocybin, Baeocystin oder Psilocin nachgewiesen, die von anderen Vertretern der Gattung Psilocybe bekannt sind.

Quellen

Literatur
 Gastón Guzmán: The Genus Psilocybe. J. Cramer, New York 1983, ISBN 3-7682-5474-7.
 Roy Watling, Norma M. Gregory: British Fungus Flora: Agarics and Boleti. Vol 5: Strophariaceae & Coprinaceae p.p.: Hypholoma, Melanotus, Psilocybe, Stropharia, Lacymaria, & Panaeolus. Royal Botanic Garden, Edinburgh 1987, ISBN 0-9504270-4-7.
 E. Horak: Röhrlinge und Blätterpilze in Europa, Bestimmungsbuch. Elsevier, Spektrum Akademischer Verlag 2005, ISBN 3-8274-1478-4.
 M. E. Noordeloos, Th. W. Kuyper (Hrsg.): Flora agaricina neerlandica. Vol. 4: critical monographs on families of agarics and boleti occurring in the Netherlands. Taylor & Francis, 1999, ISBN 90-5410-493-7.

Einzelnachweise
M. E. Noordeloos (2009): Die Gattung Deconica in Europa: neue Kombinationen. Österreichische Zeitschrift f. Pilzkunde 18: 207–211
Steve Trudell, Joe Ammirati (2009), Timber Press: Mushrooms of the Pacific Northwest, S. 208.
Parker-Rhodes, A. F. (1953). "The Basidiomycetes of Thetford Chase. I. Correlation with age of plantation". New Phytologist 52 (1): 65–70
Zoologisch-Botanische Gesellschaft Wien (1976), Verhandlungen der Zoologisch-Botanischen Gesellschaft in Wien, Bände 115–120
Orlando Petrini, Egon Horak (1995), J. Cramer: Taxonomic monographs of Agaricales, Band 1
Ernst-Moritz-Arndt-Universität Greifswald (2009), Wissenschaftliche Zeitschrift: Mathematisch-naturwissenschaftliche Reihe, Bände 18–19
Hoiland, K. (1978). "The genus Psilocybe in Norway". Nordic Journal of Botany 25 (2): 111–122
Favre, J. (1960). Catalogue descriptif des champignons supérieurs de la zone subalpine du Parc National Suisse. Vol. 6. Druck Ludin AG. Liestal, Switzerland, S. 323–610.
http://www.mykoweb.com/CAF/genera/Psilocybe.html
Nieves-Rivera, A. M.; Flores, Santos; Betancourt, C. (1997). "Notes on the Agaricales of the high plains of Guasca, Cundinamarca Department, Colombia". Caldasia 19 (1–2): 349–51
Guzman, G.; Varela, L.; Ortiz, J. P. (1977). "The known non-hallucinogenic species of Psilocybe in Mexico"Boletin de la Sociedad Mexicana de Micologia 11: 23–24
Salazar, F.; Marcano, V.; Castellano, F.; Martinez, L.; Morales, A. (1994). "Chemical and microstructural study of the genus Psilocybe (Agaricales) in the Venezuelan Andes: Part I. Psilocybe montana (Pers. ex Fr.) Kummer". Ernstia 4 (1–2): 11–19
Urbonas, V. A. (1978). "The taxonomy and range of fungi of the family Strophariaceae in the USSR. Part 3. The genus Psilocybe". Lietuvos TSR Mokslu Akademijos Darbai Serija C Biologijos Mokslai 1: 9–18
Zang, M.; Xia, Y. (1989). "Notes on the fungi from Western Kunlun Mountains China". Acta Botanica Yunnanica 11 (4): 397–406
Christian Rätsch: Enzyklopädie der psychoaktiven Pflanzen, AT-Verlag 2007, ISBN 978-3-03800-352-6.

Weblinks

Träuschlingsverwandte
Giftpilz

Trockener Kahlkopf


9932 Kopylov este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9932 Kopylov este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul de Astrofizică din Crimeea de Nikolai Cernîh. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,55 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 14,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1985
Centura de asteroizi

9932 Kopylov


Şövalye (, , ) Orta Çağ Avrupa'sında seçkin ve profesyonel bir süvari sınıfı. Şövalyelik günümüzde, bazı ülkelerde önemli bir hizmet nedeniyle verilen bir unvana dönüşmüştür ve geleneksel olarak devam ettirilmektedir. Avrupa dillerinin çoğunda şövalye için kullanılan chevalier, caballero, cavaliere ve Ritter gibi sözcüklerse genel olarak atlar ve binicilik ile ilişkilidir.

Etimoloji
Şövalye sözcüğü Türkçeye, Fransızcada aynı anlama gelen chevalier kavramından geçmiştir. Sözcüğün kökleri Orta çağ Latincesindeki caballus (yük atı) ve caballarius (atlı) sözcüklerine dayanır. Modern İngilizcedeki cavalry (süvari) sözcüğü de aynı kökten gelir.

Tarihçe
Orta Çağdaki ilk şövalyeler profesyonel atlı askerlerdi. Bir kısmı feodal bir lordun veya hükümdarın -tımar sistemine benzer şekilde- toprak tahsis ettiği vasallardı ve gerektiğinde efendilerinin birliklerinde savaşırlardı; ancak toprak tahsis edilmeyen şövalyeler de vardı. Bazen efendi, şövalyeleri tek tek hizmetine alır ve onlara toprak tahsis ederdi; bazen de kendisine toprak tahsis edilen bir şövalye, yanında başka şövalyeleri getirirdi.

Şövalye efendisine korumalık yapar, keşiflerde eşlik eder, şatosunda bekçilik yapar ve gerektiğinde onun adına savaşlara katılırdı. İngiltere'de sadece hükümdarın şövalye istihdam etmesine izin verilirdi. Fransa'da ise diğer soylular da şövalye istihdam edebilirdi. Bu durum zamanla bazı soyluların çok güçlenmesine neden oldu.

Önceleri şövalyeler yılda sadece 40 gün çalışırlardı. 12. yüzyıldan itibaren şövalye sayısında azalma görüldü ve hizmet süreleri uzadı. Şövalyeler askerî hizmet yerine scutage (koruma parası) denen bir vergiyi vererek, seferlere katılmamaya başladı. 14. yüzyıla gelindiğinde, savaşta süvarilerin öneminin azalması, paralı askerlerin tercih edilmesi, toprak kiracılarının isteksizliği gibi nedenlerle şövalye sayısında ciddi bir azalma görüldü.

Eğitim

Şövalye olarak yetiştirilecek olan bir erkek çocuğu, yaklaşık 7 yaşındayken babasının evinde page (ayakçı) olarak çalışmaya ve eğitim almaya başlardı. Page eğitimi, muharebenin yanı sıra -çocuğun ailesinin sosyal sınıfına da bağlı olarak- avcılık, dans, müzik gibi konuları da kapsardı. Çocuk yaklaşık 12 yaşındayken efendisinin evine taşınır ve eğitimine -daha kapsamlı olarak- burada devam ederdi. Bu dönemde aday damoiseau veya valet (Almanya'da knappe) olarak adlandırılırdı. Bir seferde efendisinin kalkan veya zırh taşıyıcısı veya bir şövalyenin yardımcısı squire olarak görev yaptıktan sonra, şövalyeliğe uygunsa ve gerekli silah, zırh ve ekipmanları alacak parası varsa şövalyeliğe terfi edilirdi.

Tören

Şövalyelik unvanı bir törenle verilirdi. Tören bazen bir festival veya bayram günü, gösterişli şekilde bazen de -şartlara bağlı olarak- muharebe alanında basit bir tören gerçekleştirilirdi. Unvan verilirken genellikle kılıcın bir yüzü, efendi tarafından, şövalyenin omzuna değdirilirdi. Bu gelenek günümüzde de devam ettirilmektedir.

Şövalyelik yemini
Aldıkları eğitimin hakkını veren adaylar şövalye ilan edilir edilmez o andan itibaren kendilerine öğretilen teknikleri, doğruları ve değerleri hayatlarına tatbik edeceklerini, ayrıca üzerindeki sorumlulukları en iyi şekilde yerine getireceklerini sözle ifade ederek herkesin önünde bir yemin ederdi. Dönemlere ve krallara göre değişiklik gösteren yemin için tek ve kesin bir metin mevcut değildir. Ancak içerik itibarıyla hepsinde şövalyelerin aynı konulara hassasiyet gösterecekleri ve benzer durumlarda benzer şekilde hareket edecekleri belirtilmektedir. Örnek bir yemin metni olarak şunu verebiliriz:

Şövalyelik ilkeleri

Turnuvalar

Heraldik

Teçhizatlar
Şövalye teçhizatları, Orta Çağ'da Avrupa'da etkin olarak görev yapan şövalyelerin kullanmış olduğu çeşitli donanımları ve silahları içeren savaş ekipmanlarıdır. Bu donanımlar, şövalyelerin savaş meydanlarında ve turnuvalarda üstün performans sergilemelerine yardımcı olurken, aynı zamanda soyluluk ve asalet sembolü olarak da kabul edilirdi.

Şövalyelerin en dikkat çekici özelliği, ağır zırhlarıydı. Genellikle dövme demir veya çelik plakalardan oluşan zırhlar, baştan aşağıya vücudu kapsayacak şekilde tasarlanırdı. Zırh, şövalyenin vücut ve iç organlarını korurken, zararlı darbelere karşı direnç sağlamaya yardımcı olurdu.

Şövalyelerin savaş sırasında en önemli savunma araçlarından biri de kalkanlardı. Genellikle ahşap veya metal malzemeden yapılan kalkanlar, düşman saldırılarını engellemek veya yönlendirmek için kullanılırdı. Farklı boyutlarda ve şekillerde üretilen kalkanlar, şövalyenin tercihine göre özelleştirilebilirdi.

Şövalyelerin savaşta kullandıkları ana silahlarından biri kılıçlardı. Keskin ve dayanıklı kılıçlar, yakın dövüşlerde düşmanlarına karşı etkili bir şekilde kullanılırdı. Ayrıca, mızraklar ve baltalar gibi yakın dövüş silahları yanında yay ve oklar da şövalyelerin uzaktan saldırı yapmasına olanak tanıyan önemli silahlardı.

Şövalyeler, savaşta hareket kabiliyetini artırmak ve gücünü yönetmek için özel olarak tasarlanmış at ekipmanları kullanırlardı. Eyerler, atları üzerine sağlam bir şekilde yerleştirmeye yardımcı olurken, kılıçlık türleri de savaşta silahların taşınmasını kolaylaştırırdı.

Günümüzdeki durumu

Birleşik Krallık
Birleşik Krallık'ta günümüzde de, sanat, iş, siyaset, spor vb. her alandan üstün hizmetlerde bulunmuş başarılı kimseler şövalyelik nişanı ile ödüllendirilirler.

Ödüllerini ve unvanlarını törenle kraliçeden alırlar ve erkekler isimlerinin önünde sir, kadınlar ise dame unvanını taşımaya hak kazanırlar. Örneğin müzisyen Paul McCartney ve dağcı Edmund Hillary şövalye unvanına sahip ünlülerdendir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Şövalyelik tarihi

Fransızcadan Türkçeye geçen sözcükler

Şövalye


كتاب الجمهرة في اللغة ألفه أبو بكر بن دريد المتوفى سنة 321 هجرية الذي كان عمدة اللغويين في عصره ومن تلاميذه أبو علي القالي وابن خالويه وأبو فرج الأصفهاني.

وقد ذكر الأزهري أنه لم يورد في معجمه من الألفاظ إلا ما صح سماعه فأسماه تهذيب اللغة وقد قال ابن دريد في مقدمة كتابه معللا سبب تسميته بالجمهرة «وإنما أعرناه هذا الاسم لأنا اخترنا له الجمهور من كلام العرب وأرجأناه الوحشي والمستنكر» وقد ذكر ابن دريد في معجمه اللفظ الشائع وليس الغريب النادر حيث أفرد ابن دريد للنوادر من الألفاظ أبوابا ملحقة في آخر الجمهرة فقد كان غرضه يشبه غلى حد ما غرض الجوهري وهو تصفية اللغة من الشوائب واستبعاد بعض ألفاظها.

أما منهج ابن دريد في الجهمرة فهو يختلف عن منهج الخليل في كتاب العين برغم من تأثير كتاب العين في المعاجم التي ألفت بعده بما فيها كتاب الجمهرة.

استعمل ابن دريد النظام الألفبائي أساسا لترتيب ألفاظها ويتضح من مقدمة الجمهرة أن ابن دريد قصد هذا المنهج وفضله على منهج كتاب العين فهو برغم إجلاله للخليل وسائر العلماء المتقدمين لم يرق له ترتيب معجمه على حسب مخارج الحروف.

قام ابن دريد بترتيب الجمهرة على أساس الأبنية على غرار ما قبل الخليل في ترتيب الحروف بينهما فالألفاظ عنده ثلاثية ورباعية وخماسية كما أنه تبنى نظام التقاليب الذي ابتدعه الخليل في العين على حسب مبدأ الاشتقاق لأن غالبية ألفاظ العربية من الثلاثي فمثلاً كلمة بقل أورد تقاليبها قلب لبق قبل بلق وقد أستوفى المادة دفعة واحدة ولذلك لا ضرورة لتناول بعض أوجهها فيما بعد اكتفاء منه بما تقدم حتى لا يقع في التكرار.

وقد راعى ابن دريد ان يبدأ كل باب بالكلمة التي تبدأ بالحرف المعقود له الباب يليه الحرف الذي بعده في الترتيب الألفبائي فباب الباء يصدره مع التاء وباب التاء مع الثاء وعندما يبلغ باب الراء يذكر الأصول التي تبدأ بالراء فزاي مثل رزم رزق ثم ذكر الأصول تبدأ بحرف الراء فحرف السين مثل رسغ رسف رسل ولكنه لا يذكر في هذا الباب ربح لأنه ذكرها في جرح.

وقد جعل ابن دريد للفظ الثلاثي والرباعي والخماسي ملحقات فالمعجم مقسم عنده إلى الثنائي المضاعف وما يلحق به فالثلاثي وما يلحق به...الخ وقد بدأت الجمهرة بباب الثئائي الصحيح ويبدأ بالهمزة على هذا النحو (أب ب، أت ت ثم أث ث وهكذا)و في باب الباء يبدأ بإيراد ب ت ت البت ومن معكوسة تبت يدا ثم ب ث ث ثم ب ج ج ز استعمل من معكوسة جب وناقة جباء وبعسر أجب وبعد ذلك يأتي الجزء الآخر من المعجم ويتضمن أبواب الثلاثي الصحيح وما تشعب منه ويضم معظم ألفاظ المعجم كأن يورد مثلا ب ت ث، ب ت ح، ب ت ح.

يمتاز كتاب الجمهرة بأنه أصل راسخ من الأصول التي اعتمد عليها مؤلفو المعاجم بعده وقد عرف بعنايته بإيراد لهجات العرب ولغاتها وباهتمامه بالدخيل والمعرب غير أن الجمهرة لم تحظ بالانتشار الواسع بسبب صعوبة وتعقيد أسلوبها ومن هنا دعت الحاجة إلى عمل فهارس مفصلة بمحتواها مما يسهل الانتفاع منها وقد حظيت مع ذلك بعناية الأقدمين من العلماء فقامت حولها دراسات عديدة منها فائت الجمهرة لأبي عمر الزاهد وجوهرة الجمهرة للصاحب بن عباد وهي مختصر للجمهرة ونشر شواهد الجمهرة لأبي العلاء المعري وكلها مفقود.

طبعت جمهرة اللغة في حيدر أباد بالهند سنة 1926 في ثلاثة مجلدات من القطع الكبير في نحو 1500 صفحة بالإضافة إلى مجلد يزيد على نصف حجمها يحتوي على فهارس مفصلة لمحتواها وكان ذلك بعناية محمد السورتي والمستشرق سالم كرنكو.

المراجع

كتب حسب الصنف
كتب عربية حسب القرن الهجري
معجمات عربية

جمهرة اللغة


Balçova Barajı, İzmir'in metropol ilçelerinden Balçova'da, Ilıca Deresi üzerinde, içme suyu temini amacı ile 1970-1980 yılları arasında inşa edilmiş bir barajdır.

Kaya gövde dolgu tipi olan barajın gövde hacmi 1.011.000 m³, akarsu yatağından yüksekliği 73,00 m, normal su kotunda göl hacmi 8,25 hm³, normal su kotunda göl alanı 0,35 km²'dir. Yılda 12 m³ içme-kullanma suyu sağlamaktadır.

Balçova Teleferiği ile çıkılan Dededağı'ndan baraj manzarası izlenebilmektedir.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki barajlar listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

İzmir ilindeki barajlar
1980'de tamamlanan altyapı
Barajı

Balçova Barajı


حمى الوادي أو الفطار الكرواني أو داء بوسادا-فيرنيكه  معروفة كذلك بِحُمَّى الوادي، حُمَّى سان جوكين فالي، حُمَّى وادي كاليفورنيا.
وهو مرض فطري غير خطير يشبه الإنفلونزا ونادراً مايكون مميتاً ويعطى مناعة دائمة لمن اصيب به ذات مرة وهو يعرف باسم الفطور الكرواتية أو الكوكسيدية وهو مرض مستوطن في بعض أجزاء أريزونا، كاليفورنيا، نيفادا، نيو مكسيكو، تكساس، يوتاه وشمال غرب المكسيك.

الكروانية اللدودة نوع من الفطريات الترممية ثنائية الشكل التي تنمو على شكل غزل فطري في التربة وتنتج شكل كرية في جسم العائل. تتواجد في التربة في أجزاء معينة من جنوب غرب الولايات المتحدة، ولا سيما في كاليفورنيا وأريزونا. توجد أيضًا في شمال المكسيك وأجزاء من أمريكا الوسطى والجنوبية. تكون الكروانية اللدودة خاملة أثناء فترات الجفاف الطويلة، ثم تتطور كعفن مع خيوط طويلة تنفصل إلى أبواغ محمولة في الهواء عندما تمطر. تنتشر الأبواغ، المعروفة باسم الغبيرات المفصلية، في الهواء عن طريق تفكيك سطح التربة، كما في أثناء البناء أو الزراعة أو عند حدوث زلزال. قد تسبب العواصف أيضًا انتشار الأوبئة بعيدًا عن المناطق الموبوءة. في ديسمبر عام 1977، أدت عاصفة في منطقة موبوءة حول أرفين، كاليفورنيا إلى انتشار الوباء وإصابة عدة مئات من الأشخاص، بما في ذلك الوفيات، في مناطق غير موبوءة على بعد مئات الأميال.

تعد حمى الصحراء سببًا شائعًا لذات الرئة المكتسب من المجتمع في المناطق الموبوءة في الولايات المتحدة. تحدث العدوى عادةً نتيجة استنشاق الغبيرات المفصلية بعد تفكيك التربة. يعد مرضًا غير معدٍ. في بعض الحالات، قد تتكرر العدوى أو تصبح مزمنة.

العلامات والأعراض
تشير التقديرات إلى أن 60% من المصابين بالفطريات المسؤولة عن حمى الصحراء لديهم أعراض خفيفة أو معدومة، بينما يكون لدى 40% من المصابين مجموعة من الأعراض السريرية المحتملة. لدى الأشخاص الذين تظهر عليهم الأعراض، تكون العدوى الأولية في أغلب الأحيان تنفسية، إذ تشبه الأعراض أعراض التهاب القصبات أو ذات الرئة التي تزول خلال بضعة أسابيع. في المناطق الموبوءة، تكون حمى الصحراء مسؤولة عن 20% من حالات ذات الرئة المكتسب من المجتمع. تشمل علامات وأعراض حمى الصحراء شعور عميق بالتعب وحمى وسعال وصداع وطفح جلدي وآلام عضلات وآلام مفاصل. يمكن أن يستمر الإعياء لعدة أشهر بعد الإصابة الأولية. يشمل الثالوث الكلاسيكي المميز لحمى الصحراء المعروفة باسم «روماتزم الصحراء» مزيجًا من الحمى وآلام المفاصل والحمامى العقدية.

3-5% من المصابين لا يتعافون من العدوى الحادة الأولية ويصابون بعدوى مزمنة. يمكن أن يأخذ المرض شكل عدوى رئوية مزمنة أو عدوى منتشرة على نطاق واسع (تؤثر على الأنسجة المبطنة للدماغ والأنسجة الرخوة والمفاصل والعظام). العدوى المزمنة هي المسؤولة عن معظم الإمراضية والوفيات. يتجلى المرض الليفي الجوفي المزمن في السعال والبلغم والحمى والتعرق الليلي وفقدان الوزن. قد يحدث التهاب العظم والنقي، بما في ذلك إصابة العمود الفقري، والتهاب السحايا بعد شهور إلى سنوات من الإصابة الأولية. قد تتطور أمراض الرئة الحادة لدى المصابين بفيروس العوز المناعي البشري.

المضاعفات
قد تحدث مضاعفات خطيرة لدى المرضى الذين يعانون من ضعف جهاز المناعة، بما في ذلك الالتهاب الرئوي الحاد مع فشل الجهاز التنفسي والناسور القصبي الجنبي الذي يتطلب الاستئصال وحبيبومات الرئة والشكل المنتشر، إذ تنتشر العدوى في جميع أنحاء الجسم. يمكن أن يؤدي الشكل المنتشر من حمى الصحراء إلى إنهاك الجسم وتشكيل تقرحات جلدية وخراجات وآفات عظمية وتورم في المفاصل مع ألم شديد والتهاب القلب وأمراض الجهاز البولي والتهاب بطانة الدماغ، ما قد يؤدي إلى الموت.

التشخيص
العدوى الفطرية يمكن أن يتم الكشف عنها بالكشف المجهريِ من الخلايا التشخيصية في سوائلِ الجسم ونسيج فحص العينة واللعاب. وتكون اعراضها حمى معتدلة نسبياً مصحوبة بسعال وآلام مختلفة وفي بعض الأحيان يصاحبها طفح جلدي يشبه إلى حد ما طفح مرض الحصبة. وإذا ماسرى المرض إلى أعضاء أخرى من الجسم فإنه من المتوقع حدوث حمى شديدة الارتفاع مصحوبة بدرجة متناهية من الضعف العام وتحدث الوفاة في الحالات الشديدة فقط. ويصاب عادة بهذا المرض العمال الذين يشتغلون في العراء. ويشخص مرض حمى الصحراء بواسطة فحص الدم والجلد والاشعة السينية

العلاج
الحالات المعتدلة في أغلب الأحيان لا تتطلّب معالجة. وقد اثبت عقار (الانفوتريسين ب) فعاليته في علاج الحالات الشديدة.

مراجع

مصادر
 Walsh TJ, Dixon DM (1996). Spectrum of Mycoses. In: Baron's Medical Microbiology (Baron S et al, eds.) (4th ed. ed.). Univ of Texas Medical Branch. (via NCBI Bookshelf) ISBN 0-9631172-1-1.
 Hector R, Laniado-Laborin R (2005). "Coccidioidomycosis--a fungal disease of the Americas.". PLoS Med 2 (1): e2. doi:10.1371/journal.pmed.0020002. .
 Valley Fever Center for Excellence | url = http://www.vfce.arizona.edu/VFID-other.htm
 Ryan KJ; Ray CG (editors) (2004). Sherris Medical Microbiology (4th ed. ed.). McGraw Hill. pp. 680–83. ISBN 0-8385-8529-9.
 Ampel N (2005). "Coccidioidomycosis in persons infected with HIV type 1.". Clin Infect Dis 41 (8): 1174–8. doi:10.1086/444502. .
 Chen, Karl T. K. (1993). "Cytodiagnostic pitfalls in pulmonary coccidioidomycosis". Diagn Cytopathol 12 (2): 177–180. doi:10.1002/dc.2840120220.
 ValleyFeverSurvivor.com FAQ: "My Valley Fever has been misdiagnosed as cancer. Does this happen very often?" | url = http://www.valleyfeversurvivor.com/faq.html
 James, William D.; Berger, Timothy G.; et al. (2006). Andrews' Diseases of the Skin: clinical Dermatology. Saunders Elsevier. ISBN 0-7216-2921-0.

أسلحة بيولوجية
أمراض فطرية
أمراض فطرية حيوانية

حمى الصحراء


O Sheraton New York Times Square Hotel é um hotel de 51 andares localizado perto da Times Square em Midtown Manhattan. É um dos 100 hotéis mais altos do mundo e um dos mais altos da cidade de Nova Iorque.

História
O hotel de 2.000 quartos foi inaugurado em 25 de setembro de 1962, como o Americana de Nova York. Foi construído pelos irmãos Laurence Tisch e Preston Tisch, co-proprietários da Loews Corporation e foi o primeiro hotel com mais de 1.000 quartos a ser construído em Nova York desde o Waldorf Astoria em 1931. Com 51 andares e 153 metros de altura, foi por muitos anos o hotel mais alto do mundo.

Na cultura popular
O Tony Awards de 1963 foi realizado no Imperial Ballroom do hotel em 28 de abril de 1963. Em 1965, partes do filme francês As Loucas Aventuras de um Gendarme em Nova York, estrelado por Louis de Funès, foram filmadas no Sheraton. Em 14 de maio de 1968, John Lennon e Paul McCartney deram uma entrevista coletiva no hotel para anunciar a formação da Apple Corps, seu selo musical. O hotel foi palco dos prêmios Emmy de 1967 e 1968, além das cerimônias dos Emmys internacionais. Recebeu apresentações de lendas da música, incluindo Duke Ellington, Ella Fitzgerald, Julie London e Peggy Lee. Em 1971, uma cena em O Poderoso Chefão foi gravada em uma suíte do hotel. Também serviu como local para a Convenção Nacional Democrata de 1976 e 1980.

Ligações externas

Sétima Avenida (Manhattan)
Arranha-céus hoteleiros de Manhattan
Arranha-céus entre 100 e 149 metros

Sheraton New York Times Square Hotel


Benoît Paire (født 8. maj 1989) er en fransk tennisspiller.

Han repræsenterede Frankrig under Sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro, der blev han slået ud i anden runde i single.

Kilder

Eksterne Henvisninger

Tennisspillere fra Frankrig

Benoît Paire


Jakabaring Stadyumu, Endonezya'nın Palembang şehrinde 2004 yılında çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum.

Çoğunlukla futbol müsabakalarının yapıldığı Jakabaring Stadyumu, 40.000 seyirci kapasitelidir.

Endonezya'daki stadyumlar

Jakabaring Stadyumu


Lane County is the name of two counties in the United States:

 Lane County, Kansas
 Lane County, Oregon

Lane County


L'édition 2022 du tournoi de tennis de Suède se déroule du 4 au  sur terre battue en extérieur. Elle appartient à la catégorie WTA 125.

Jang Su-jeong remporte le tournoi en simple. En finale, elle bat Rebeka Masarova, décrochant à cette occasion son premier titre dans cette catégorie.

L'épreuve de double voit quant à elle s'imposer Misaki Doi et Rebecca Peterson.

Faits marquants

Forfaits
  Kateryna Baindl, remplacée par  Malene Helgø
  Magdalena Fręch, remplacée par  Grace Min
  Anna Kalinskaya, remplacée par  Jang Su-jeong
  Katarzyna Kawa, remplacée par  Renata Zarazúa
  Marta Kostyuk, remplacée par  Anastasia Kulikova
  Danka Kovinić, remplacée par  Valentíni Grammatikopoúlou
  Aleksandra Krunić, remplacée par  Katarina Zavatska
  Claire Liu, remplacée par  Peangtarn Plipuech
  Nuria Párrizas Díaz, remplacée par  İpek Öz
  Zheng Qinwen, remplacée par  Olivia Tjandramulia

Contexte
Après l'invasion de l'Ukraine par la Russie fin février, les instances dirigeantes internationales du tennis autorisent les joueuses de Russie et de Biélorussie à participer aux tournois, mais pas sous le drapeau de leur pays, jusqu'à nouvel ordre.

Lauréates
La Coréenne Jang Su-jeong remporte le premier titre de sa carrière en catégorie WTA 125 en dominant en finale l'Espagnole Rebeka Masarova.

La paire Misaki Doi / Rebecca Peterson remporte le double.

Primes et points

Source:

Résultats en simple

Parcours

Tableau

Résultats en double

Parcours

Tableau

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Tournoi de tennis de Suède
 Saison 2022 de la WTA

Lien externe
  Site officiel

Navigation

WTA 2022
Suède
Sport en Suède en 2022
Tennis en juillet 2022

Tournoi de tennis de Suède (WTA 2022)