Bruce Joseph Grocott, Baron Grocott PC (born 1 November 1940) is a Labour Party politician in the United Kingdom.

Early life
Grocott was born in Kings Langley near Watford, and was educated at the University of Leicester. He obtained an MA from Manchester University after conducting research on Local Government. He was appointed to the post of lecturer, and later a senior lecturer, at the City of Birmingham College of Commerce (later Birmingham Polytechnic, now Birmingham City University). During this time he was elected to Bromsgrove Urban District Council. From 1972 to 1974 he was a principal lecturer at North Staffordshire Polytechnic.

Parliamentary career
His first attempt to become a member of Parliament was in the 1970 election when he stood unsuccessfully for South West Hertfordshire. He was then selected as a candidate and was elected as Member of Parliament for Lichfield and Tamworth in October 1974, in which position he became Parliamentary Private Secretary to the Minister for Local Government and Planning, and later the Minister of Agriculture. He lost his seat at the 1979 general election and joined Central Television as a presenter and producer, working on programmes such as Left, Right and Centre, Central Lobby and Central Weekend.

He was re-elected for The Wrekin in 1987 and he was very shortly thereafter appointed Deputy Shadow Leader of the House to Jack Cunningham before becoming advisor to the Leader of the Opposition, Neil Kinnock and, later, a Foreign Affairs Spokesman under John Smith. He served as Parliamentary Private Secretary to Tony Blair from 1994 until 2001.

He transferred to Telford in 1997 when The Wrekin was divided. He served this seat until the 2001 general election, when he stepped down from the Commons.

House of Lords
He was made a life peer under the title of Baron Grocott, of Telford, in the County of Shropshire, on 2 July 2001, quickly being promoted to a government whip in the House of Lords. From 2002 to 2008 he was the Government Chief Whip in the House of Lords as well as Captain of the Gentlemen-at-Arms, the honorary post usually held by the Chief Whip. As the Chief Whip, he was sworn of the Privy Council in 2002. He has promoted further reform of the Lords, including attempts to abolish by-elections for hereditary peers.

In October 2012 it was announced that Lord Grocott has been elected as the next chancellor of the University of Leicester, the first time in the university's history that a former student has been appointed to the post. He was installed as chancellor at the degree ceremony in DeMontfort Hall on 24 January 2013. His term finished in July 2018 and he was replaced by Lord Willetts.

Family
Grocott is married with two sons and lives in Staffordshire.

References

External links
 Short interview giving his views on House of Lords reform

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

1940 births
Living people
Academics of Birmingham City University
Academics of Staffordshire University
Alumni of the University of Leicester
Alumni of the University of Manchester
British television presenters
Honourable Corps of Gentlemen at Arms
Labour Party (UK) life peers
Labour Party (UK) MPs for English constituencies
Members of the Privy Council of the United Kingdom
Members of the Parliament of the United Kingdom for constituencies in Shropshire
Parliamentary Private Secretaries to the Prime Minister
UK MPs 1974–1979
UK MPs 1987–1992
UK MPs 1992–1997
UK MPs 1997–2001
Life peers created by Elizabeth II

Bruce Grocott, Baron Grocott


Sanok Land (, ) was a historical administrative division unit (ziemia) of the Polish–Lithuanian Commonwealth from the 14th-18th centuries. It consisted of land that now belongs to the powiats (counties) of: Sanok, Brzozów, Lesko and partially Krosno and Rzeszów. Ziemia Sanocka was a part of the Ruthenian Voivodeship (Red Ruthenia of Lesser Poland) with the capital at Lwów (now Lviv, Ukraine).

Little is known about the area of Sanok in the early years of Polish history. According to archaeological findings, a number of gords already existed here when the region was under possible control of Great Moravia. Following several Polish - Ruthenian conflicts, Sanok became part of Red Ruthenia, and in 1150, the town was ransacked in a Hungarian raid. Until 1340, Sanok was part of various Ruthenian duchies, and later the Kingdom of Galicia-Volhynia. In 1340, the Land of Sanok, together with whole Red Ruthenia, was annexed by King Kazimierz Wielki. The King introduced Polish administrative structure here, dividing Red Ruthenia into four lands (see ziemia), one of which was the Land of Sanok, consisting of the County powiat of Sanok. The existence of Sanok County is confirmed by sources from 1423, and by that time, Sanok also was the seat of a starosta, who resided in a castle.

The term Sanok Land, used to describe a separate administrative unit, appears for the first time in the mid-14th century, after the annexation of Red Ruthenia by the Kingdom of Poland. In 1359, the Latin language term castellania Sanocensi was used, while in 1363, the village of Radoszyce was mentioned as the one which belonged to "districtu Sanocensi". In 1369, the term terra Sanocensi was used in documents. In 1384, several local villages were described as being under jurisdiction of castrum Sanocense.

The Land of Sanok remained a separate administrative unit within the Ruthenian Voivodeship until the Partitions of Poland, when it became part of Austrian Galicia. It had its own starosta, and its borders changed several times. Historians argue whether Krosno was at first part of Lesser Poland, or Red Ruthenia. Furthermore, the area of Tyczyn belonged to the Land of Sanok, but some time in the 15th century, it was transferred to the Przemyśl Land. Another example is the town of Bircza.

Since Sanok Land was sparsely populated, it was not divided into powiats. Most of its territory was covered by forests of the Carpathian Mountains, and the population was a mix of Poles, Ruthenians, Germans, Hungarians, Slovaks and Wallachians.

See also
 Lendians
 Lwów Voivodeship
 Pogórzanie
 Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku

Sources

Bibliography
 Adam Fastnacht, Slownik Historyczno-Geograficzny Ziemi Sanockiej w Średniowieczu (Historic-Geographic Dictionary of the Sanok District in the Middle Ages), Kraków, (II edition 2002), .

Ziemias
Regions of Poland

Sanok Land


El Atlético Boadilla FS de Boadilla del Monte, Comunidad de Madrid fue un equipo de fútbol sala fundado en 1991.

Historia
Ascendió a División de Honor desde la División de Plata en la temporada 2000/01. En su primer año en la máxima categoría del fútbol sala español realizó una buena campaña, acabando 8.º y clasificándose para el playoff por la liga. Cayó en cuartos de final frente a ElPozo Murcia por 2-0. La siguiente temporada fue incluso mejor que la anterior, acabando en 6.ª posición. Volvió a caer en cuartos esta vez por 2-1 frente a Miró Martorell.

En la temporada 2002/03, la última del equipo, hizo un papel digno, salvando la categoría con una 11.ª posición, pero peor que el las dos campañas anteriores,

En total, jugó 3 temporadas en División de Honor. Desaparece en 2004, cuando el Atlético Boadilla y el Club Fútbol Sala Las Rozas se fusionan con la idea de ser más fuertes de cara al futuro, formando el UD Boadilla Las Rozas. Este club participó en División de Honor en la temporada 2004/2005 con la plaza del Atlético Boadilla, no pudiendo mantener la categoría y descendiendo a División de Plata.

Trayectoria
{|
|valign="top" width=0%|

Referencias

Deporte en Boadilla del Monte
Equipos de fútbol sala de la Comunidad de Madrid
Equipos de fútbol fundados en 1991
Equipos de fútbol sala desaparecidos de España
Equipos de fútbol desaparecidos en 2004
Fútbol en España en 1991
Fútbol en España en 2004

Atlético Boadilla


L'édition 2022 du tournoi de tennis de Midland se déroule du 31 octobre au  sur dur en intérieur. Elle appartient à la catégorie WTA 125.

Caty McNally remporte le tournoi en simple. En finale, elle bat Anna-Lena Friedsam, décrochant à cette occasion son premier titre dans cette catégorie.

L'épreuve de double voit quant à elle s'imposer Asia Muhammad et Alycia Parks.

Faits marquants

Forfaits
  Fernanda Contreras Gómez, remplacée par  Sachia Vickery
  Anna Kalinskaya, remplacée par  Carol Zhao
  Marta Kostyuk, remplacée par  Robin Anderson
  Rebecca Peterson, remplacée par  Anna-Lena Friedsam
  Lesia Tsurenko, remplacée par  Asia Muhammad
  Donna Vekić, remplacée par  Louisa Chirico
  Katie Volynets, remplacée par  Ashlyn Krueger
  Yuan Yue, remplacée par  Sophie Chang

Contexte
Après l'invasion de l'Ukraine par la Russie fin février, les instances dirigeantes internationales du tennis autorisent les joueuses de Russie et de Biélorussie à participer aux tournois, mais pas sous le drapeau de leur pays, jusqu'à nouvel ordre.

Lauréates
L'Américaine Caty McNally remporte le premier titre de sa carrière en catégorie WTA 125 en dominant en finale l'Allemande Anna-Lena Friedsam.

En double, la paire américaine Asia Muhammad / Alycia Parks remporte le titre.

Primes et points

Source:

Résultats en simple

Parcours

Tableau

Résultats en double

Parcours

Tableau

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Tournoi de tennis de Midland
 Saison 2022 de la WTA

Liens externes
  Site officiel

Navigation

WTA 2022
Midland
Tennis aux États-Unis en 2022
Tennis en octobre 2022
Tennis en novembre 2022

Tournoi de tennis de Midland (WTA 2022)


تونس الاقتصادية هي جريدة ثم مجلة أصدرها الاتحاد التونسي للصناعة والتجارة، وتهتم بالمسائل الاقتصادية.

تاريخ
صدرت تونس الاقتصادية في شكل جريدة عام 1955 واحتدبت في 6 أوت 1958 لتصدر في شكل مجلة شهرية في شهر أكتوبر 1958 لتتوقف عن الصدور في السنة الموالية، ثم ظهرت كمجلة فصلية بالعربية والفرنسية في نوفمبر 1961، واستمرت إلى أفريل 1965 . ثم عادت للظهور كجريدة شهرية بين جوان 1973 وماي 1974 . وتوقغت لتعود للصدور بالفرنسية في مارس 1976.

تولى إدارة تونس الاقتصادية الفرجاني بالحاج عمار بوصفه رئيسا للاتحاد التونسي للصناعة والتجارة.

مراجع
 محمد بنور وخليفة تريمش، الصحافة الاقتصادية في تونس:مثال مجلة تونس الاقتصادية، معهد الصحافة وعلوم الإخبار، تونس 1981.
 محمد حمدان، دليل الدوريات الصادرة بالبلاد التونسية منذ الاستقلال إلى 1993، مركز التوثيق القومي، تونس 1994.

صحف تونسية

تونس الاقتصادية


Deutsch Nepal ist das bekannteste Musikprojekt und Pseudonym des schwedischen Industrial- und Dark-Ambient-Musikers Peter Andersson. Darüber hinaus veröffentlicht er auch unter den Projektnamen Frozen Faces und Lina Baby Doll. Als Bocksholm veröffentlicht Andersson gemeinsam mit dem Musiker gleichen Namens Peter Andersson, der wie er im südschwedischen Boxholm aufwuchs.

Werdegang
Andersson war Mitglied der schwedischen Industrial-Band Njurmännen. 1991 veröffentlichte er sein Debütalbum Deflagration of Hell unter dem Alias Deutsch Nepal. Der Projektname geht auf das gleichnamige Stück aus dem Album Wolf City der Krautrock-Band Amon Düül II aus dem Jahr 1972 zurück.

Es folgten zahlreiche Veröffentlichungen auf Plattenlabels wie Staalplaat, Cold Meat Industry und Old Europa Café. Andersson betreibt das Metal-Label Entartete Musikk.

Piero Scaruffi zählt Deutsch Nepal neben In Slaughter Natives und Raison D'Etre zur "Generation der Klang-Konstruktivisten der frühen 1990er Jahre".

Diskografie

Studio-Alben
 1991: Deutsch Nepal – Deflagration of Hell (Sound Source)
 1993: Deutsch Nepal – Benevolence (Cold Meat Industry)
 1994: Deutsch Nepal – Tolerance (Staalplaat)
 1994: In Slaughter Natives / Deutsch Nepal – Mort aux vaches (Mort Aux Vaches)
 1994: Deutsch Nepal – Only Silence Among the Filthy (Old Europa Café)
 1995: Deutsch Nepal – The Silent Earth (Old Europa Café)
 1996: Deutsch Nepal – The Very Top of Lina Baby Doll (Noise Museum)
 1997: Deutsch Nepal – ¡Comprendido!... Time Stop! ...And World Ending (Cold Meat Industry)
 1999: Deutsch Nepal – Erosion (Staalplaat)
 2000: Deutsch Nepal – Behind a Wall of Silence (Old Europa Café)
 2006: Deutsch Nepal – Erotikon (Cold Meat Industry)
 2009: Reutoff vs Deutsch Nepal – Kreuzung Vier (Ewers Tonkunst)
 2011: Deutsch Nepal – Amygdala (Autarkeia)
 2015: Deutsch Nepal – Alcohology (DiscRepublic.com)
 2017: Deutsch Nepal/Mama Baer – Klinik der reinen Vernunft (Psych.KG)
 2017: Deutsch Nepal & Mama Baer/The Oval Language & KHj+F. – Klinik der praktischen Vernunft (Psych.KG)
 2018: Reutoff Feat. Deutsch Nepal – Eating The Dust (Entartete Musikk)
 2019: Deutsch Nepal Staring at my Wall  (Entartete Musikk)

Live-Alben
 2011: Deutsch Nepal – Live in Saint-Petersburg 261206 (Aquarellist)
 2014: Deutsch Nepal – Pzykadelischer Todeswunsch auf dem Machinenfest 2k9 – Deutsch Nepal Live in Essen (Raubbau, Pflichtkauf)

Compilation-Alben
 2002: Deutsch Nepal – A Silent Siege (Old Europa Cafe)
 2008: Deutsch Nepal – Deutsch Nepals Dystopian Partycollection (Cold Meat Industry)
 2009: Deutsch Nepal – The Silent Container (A) (Old Europa Cafe)

Singles und EPs
 1996: Deutsch Nepal & The Moon Lay Hidden Beneath a Cloud – A Night in Fear (Arthur's Round Table)
 1996: Deutsch Nepal / P·A·L – Deutsch NeP•A•L (Ant-Zen)
 1997: Deutsch Nepal – Environment (Ant-Zen)
 1999: Der Blutharsch & Deutsch Nepal – Apöcalyptic Climäx 2 (WKN)
 2003: Deutsch Nepal – The City of Stone (Hau Ruck!)
 2004: Deutsch Nepal – The Bird of Steel (Extremocidente)
 2011: Deutsch Nepal – Rapist Park Junktion (Autarkeia)

Weblinks

Einzelnachweise

Industrial-Musiker
Musiker (Schweden)
Pseudonym
Schwede
Mann
Geboren im 20. Jahrhundert
Dark-Ambient-Musiker

Deutsch Nepal


An Epipactis palustris in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Heinrich Johann Nepomuk von Crantz. An Epipactis palustris in nahilalakip ha genus nga Epipactis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Epipactis

Epipactis palustris


NK Mladost Miljevci je nogometni klub iz Miljevaca, općina Nova Bukovica, Virovitičko-podravska županija, Republika Hrvatska.

Puno ime kluba je Nogometni klub Mladost Miljevci.

Na kraju 1. ŽNL Virovitičko-podravske 2022./2023. sezone seniori kluba su se raspali.

O klubu
Klub je nastao 1930. godine. Prijavljene su U-11, U-13 i Veteranske momčadi koje trenutačno igraju za klub. Klub igra nogomet i futsal.

Izvori
 novabukovica.hr, NK MLADOST MILJEVCI, pristupljeno 23. prosinca 2022.
 moja-djelatnost.hr, NK "MLADOST" - Škola nogometa Miljevci, pristupljeno 23. prosinca 2022.
 icv.hr, Odigran 1. Memorijalni turnir "Ivica Sobol Fumić" u Miljevcima: Domaća Mladost osvojila prvo mjes, objavljneo 25. srpnja 2022., pristupljeno 23. prosinca 2022.
 nogomet.lzmk.hr, "nogometni leksikon", Virovitičko-podravska županija, nogometni savez
 fininsfo.hr, NK "MLADOST"

Vanjske poveznice
 Nk "Mladost" Miljevci, facebook stranica
 znsvpz.hr, Mladost (Mi) - Miljevci
  sofascore.com, NK Mladost Miljevci

Nogometni klubovi u Virovitičko-podravskoj županiji

NK Mladost Miljevci


Față în față este un film românesc din 1999 regizat de Marius Theodor Barna. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Maia Morgenstern, Șerban Ionescu, Mircea Diaconu.

Rezumat

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Mircea Diaconu — Daniel
 Adrian Titieni — moderatorul TV
 Mircea Rusu — prieten de familie
 Horațiu Mălăele — grafologul
 Șerban Pavlu— cameraman
 Șerban Ionescu — Victor Petroni
 Magda Catone — soția lui Daniel
 Maia Morgenstern — Ioana Petroni
Ioan Fiscuteanu — director de școală
Ioana Moldovan — jurnalistă
 Coca Bloos — servitoare
 Alexandru Bindea — cetățean

Primire
Filmul a fost vizionat de 8.533 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1999 în film

Filme din 1999
Filme regizate de Marius Theodor Barna
Filme românești
Filme în limba română
Filme dramatice românești

Față în față


Metilen, formülü CH2 olan, iki değerli kök.

Son derece kolay tepkimeye giren ve son derece kararsız bir kök olan metilen, yalnızca kısa sürelerde serbest halde bulunabilir. Molekül yapısı alışılmışın dışındadır: Karbon atomunun dört değerliğinden yalnızca ikisi bağlıdır; öbür ikisi sonraki tepkimeler için serbest haldedir. Başka tepkime maddeleri bulunmadığında, metilen kendi kendisiyle tepkimeye girerek etileni (CH2=CH2) ya da polimerleri oluşturur.

Karbenler
Serbest radikaller

Metilen


Die Akten der Staatspolizeileitstelle Düsseldorf wurden von 1933 bis 1944 von den dortigen Mitarbeitern angelegt und geführt. Sie dienten dem Zweck, belastendes Material und Beweise über politisch Oppositionelle, "Landesverräter", Roma, "Asoziale", Homosexuelle und weitere als verdächtig angesehene Personen zu sammeln, die sich im räumlichen Zuständigkeitsbereich der Leitstelle aufhielten. Die Gestapo bezeichnete das Schriftgut ursprünglich als "Personalakten". Um Missverständnisse mit dem gleichnamigen Schriftgut aus dem Bereich der Personalwirtschaft zu vermeiden, wird das Quellenmaterial allgemein "personenbezogene Akte" oder "Personenakte" genannt. Der Bestand stellt mit ca. 72.000 Akten den größten erhaltenen Aktenfundus der Gestapo dar und wird heute im Landesarchiv Nordrhein-Westfalen Abteilung Rheinland, dem ehemaligen Hauptstaatsarchiv Düsseldorf, überliefert.

Geschichte
Die Staatspolizeileitstelle Düsseldorf war nach der Staatspolizeileitstelle Berlin die zweitgrößte Gestapo-Stelle im nationalsozialistischen Deutschen Reich. Allein 1941 unterlagen ungefähr 4,15 Millionen Menschen den 349 Mitarbeitern der Dienststelle. Nach einem Luftangriff im Sommer 1943 wurde das in der Düsseldorfer Prinz-Georg-Straße befindliche Dienstgebäude der Gestapo schwer beschädigt. Eine Dezimierung des Aktenbestandes ist zwar angesichts der äußeren Umstände denkbar, kann aber nicht mit Sicherheit belegt werden. Die Leitstelle sollte anschließend ins benachbarte Ratingen verlegt und die Gestapo-Akten ausgelagert werden. Im Oktober 1944 wurde ein Großteil des Bestandes in ein Fabrikgebäude in Löhne transportiert. In einer mehrtägigen Aktion wurden wahrscheinlich viele Akten verbrannt, bevor der Rest Anfang 1945 zunächst kurzfristig nach Wuppertal und anschließend in die Baracken des Konzentrationslagers Wewelsburg-Niederhagen gelangte. Dort wurde der gesamte Bestand zum Ende des Zweiten Weltkrieges von den US-amerikanischen Streitkräften beschlagnahmt.

Die US-amerikanische Besatzungsbehörde ordnete den Fund und nutzte ihn in der Nachkriegszeit vornehmlich zu juristischen Zwecken, um Schuldfragen und Wiedergutmachungsfälle zu klären. Nach Aussage der Britischen Militärregierung, die die Gestapo-Akten von den USA übernahm, waren seit der Beschlagnahmung ein nicht näher definierter Teil des Bestandes vernichtet worden. 1950 begannen Verhandlungen um den Verbleib der Akten, die nach anderthalb Jahren zugunsten der Bundesrepublik endeten. Das britische Land Commissioner's Office übergab den Bestand im April 1952 an das Hauptstaatsarchiv Düsseldorf.
Der Bestand wurde im Laufe der Jahre erweitert. 2001 erhielt das Landesarchiv Gestapo-Personenakten über hauptsächlich niederländische Staatsangehörige vom Amsterdamer Rijksinstitut Voor Oorlogsdocumentatie (Niederländisches Institut für Kriegsdokumentation). Das Schriftgut war den Niederlanden 1955 von den Alliierten Besatzungsmächten übergeben worden.
2009 übergab das Bundesarchiv einige personenbezogene Gestapo-Akten aus den Altbeständen verschiedener Institutionen an das Landesarchiv NRW. Zu diesen zählten das Ministerium für Staatssicherheit, die Zentrale Parteikontrollkommission und das Deutsche Zentralarchiv in Potsdam. Wie die genannten DDR-Institutionen in den Besitz der Dokumente gelangten, konnte bislang nicht rekonstruiert werden.

Bestand
 Der Bestand ist vollständig erschlossen und umfasst ca. 72.000 überlieferte personenbezogene Akten der Gestapoleitstelle Düsseldorf mit den Außenstellen Duisburg, Essen, Mönchengladbach, Krefeld, Oberhausen, Wuppertal sowie der Grenzkommissariate Emmerich, Kaldenkirchen und Kleve. Der ursprüngliche Bestand war 1944 noch größer, wurde aber durch die Kriegseinwirkung und gezielte Aktenvernichtung dezimiert. Die Laufzeit umfasst die Jahre von 1926 bis 1944, was an der Übernahme von Polizeiakten bestimmter Personengruppen (Fremdenlegionäre, Separatisten und Kommunisten) aus der Zeit der Weimarer Republik liegt. Die auch heute noch gültige Bestandsordnung wurde von der US-amerikanischen Militärregierung erarbeitet und anschließend von der britischen Militärregierung und dem Landesarchiv Düsseldorf übernommen. Die Akten sind durchnummeriert und auf personenbezogenen und alphabetisch geordneten Karteikarten verzeichnet. Entgegen archivischen Grundsätzen fand bei der Erschließung eine Vermengung der Provenienzen statt, was jedoch angesichts der großen Aktenmassen nicht korrigiert wurde. Zusätzlich erleichterte diese Ordnung die Recherche in den personenbezogenen Akten.
Eine Dienstanweisung des Geheimen Staatspolizeiamtes legte eine personenbezogene Führung von Einzelakten fest, was in der Praxis jedoch nicht immer eingehalten wurde. So sind Sammelakten überliefert, in denen Vorgänge mit mehreren involvierten Personen festgehalten sind, obwohl das Vergehen in den Akten aller Beteiligten hätte abgelegt werden sollen. Die eigentliche Personenakte bestand aus einer Haupt-, eventuell auch aus einer Nebenakte einer Gestapo-Außendienststelle.

Aktenaufbau
Der Aufbau einer Akte folgt stets demselben Muster. Als Deckblatt fungiert ein Personalbogen, der alle relevanten Daten und Identifizierungsmerkmale zur erfassten Person wiedergibt. Neben der Adresse, dem ausgeübten Beruf, dem Bildungsgang und dem politischen Werdegang wurden unter anderem auch die Personalien der Eltern sowie deren aktueller Aufenthaltsort festgehalten. Weiterhin beinhaltet der Bogen 17 Angaben, die eine genaue körperliche Beschreibung des jeweiligen Betroffenen ermöglichen sollten. Außer optisch dominanten Merkmalen wie der Augen- und Haarfarbe sind auch besondere Aspekte wie die Haltung oder der Gang mit mehreren Vorgaben vermerkt. Allein der Gang bot folgende Möglichkeiten: "schleppend, lebhaft, schwankend, leicht, graziös, ruhig und gemächlich, hinkend, auffällig, große oder kleine Schritte, steifbeinig". Zutreffendes galt es zu unterstreichen oder neben der einzelnen Kategorie zu notieren. Am Ende des Bogens war Platz für drei Lichtbilder in der Größe eines Passfotos gelassen, deren Aufnahmedatum und Fotograf ebenfalls angegeben werden mussten.
In der Regel folgte anschließend eine Begründung über die Anlegung der Akte. Größtenteils waren die erfassten Personen politisch auffällig geworden, was sowohl eine aktive kommunistische Tätigkeit als auch eine unbedarfte Äußerung gegen das NS-Regime beispielsweise in Form einer Beleidigung der SA bedeuten konnte. Im weiteren Verlauf umfasste die Akte schriftliche Informationen über die Person. Hier dominieren Berichte, Verhörprotokolle, Zeugenaussagen und behördliche Korrespondenz. Aber auch Formulare, individuelles Schriftgut und Zeitungsformulare sind zu finden. Jede Kleinigkeit wurde gesammelt, die das Vergehen der Person auch nur annähernd "belegte". Häufig enden die Akten mit der Einweisung des Betreffenden in ein Konzentrationslager.
Die signifikante Bedeutung des erhaltenen Bestandes, dessen umfangreiche Größe als einmalig gilt, ist vielfältig. In der direkten Nachkriegszeit diente er den Besatzungsmächten als Informationsquelle insbesondere für Prozesse über nationalsozialistische Täter und politisch motiviertes Unrecht. Darauf aufbauend wurde der Aktenbestand bis in die 1960er Jahre in juristischem Zusammenhang genutzt, um zeitgenössische Wiedergutmachungsfälle zu klären. Doch auch in historischer Hinsicht stellt der überlieferte Bestand eine wertvolle Quellensammlung dar. Die Akten geben neben wichtigen Informationen zur NS-Geschichte auch Auskunft über die Geschichte des Widerstandes, der zum Ende der nationalsozialistischen Diktatur im Großraum Düsseldorf erstarkte (Aktion Rheinland, Edelweißpiraten). Auch lassen sich wichtige Anhaltspunkte über die strukturelle Entwicklung von Organisationen oder die Stimmungslage der Bevölkerung finden.

Akteneinsicht
 Für eine Nutzung des Archivguts muss ein Antrag auf Sondergenehmigung an das Landesarchiv NRW gerichtet werden, weil viele der Akten noch schützenswerte personenbezogene Daten enthalten und somit nach § 7 des Archivgesetzes Nordrhein-Westfalen gesperrt sind. Akten über Personen, die nachweislich seit mindestens 10 Jahren verstorben sind oder vor über 100 Jahren geboren wurden, sind frei zugänglich. Auch für die wissenschaftliche Nutzung können Akten auf Antrag zur Einsicht freigegeben werden. Die Recherche erfolgt über eine in ein Bandrepertorium umgeschriebene und alphabetisch geordnete Personenkartei oder eine deliktbezogene Schlagwortkartei, die nachträglich in den 1960er Jahren von den Mitarbeitern des damaligen Hauptstaatsarchivs Düsseldorf angelegt wurde. Auf den Karteikarten sind jeweils Name, Geburtsdatum, Geburtsort der Person und die Aktennummer vermerkt.
Die Akten liegen vollständig als Digitalisate vor und werden nur bei dringlicher Notwendigkeit als Originale herausgegeben.

Literatur

Bestände und Findbücher
 Die Bestände des Nordrhein-Westfälischen Hauptstaatsarchivs, Kurzübersicht. 3. neubearbeitete und erweiterte Auflage. Selbstverlag des Nordrh.-Westf. Hauptstaatsarchivs, Düsseldorf 1994.
 Findbuch im Landesarchiv Düsseldorf: RW 58; Findbücher 411.03.1-30, 7 Karteien.

Sekundärliteratur
 Das Schriftgut der NSDAP, ihrer Gliederungen und angeschlossenen Verbände in der Überlieferung staatlicher Behörden im Bereich des heutigen Landes Nordrhein-Westfalen.Teil 1-3. Eingeleitet von Peter Dohms und Klaus Wisotzky, bearbeitet von Klaus Wisotzky. Selbstverlag des Nordrh.-Westf. Hauptstaatsarchivs, Düsseldorf 1981.
 Das Schriftgut der NSDAP, ihrer Gliederungen und angeschlossenen Verbände in der Überlieferung staatlicher Behörden im Bereich des heutigen Landes Nordrhein-Westfalen. Teil 4. Bearbeitet von Annelie Buntenbach und Hans Georg Radel. Selbstverlag des Nordrh.-Westf. Staatsarchivs, Detmold 1983.
 Peter Dohms: Flugschriften in Gestapo-Akten. Nachweis und Analyse der Flugschriften in den Gestapo-Akten des Hauptstaatsarchivs Düsseldorf. Mit einem Literaturbericht und einer Quellenübersicht zu Widerstand und Verfolgung im Rhein-Ruhr-Gebiet 1933–1945. Herausgegeben vom Hauptstaatsarchiv Düsseldorf. Respublica-Verlag, Siegburg 1977.
 Peter Koblank: Elser-Akte der Gestapo Düsseldorf – Zeitgeschichtlich hochinteressant, aber für die Elser-Forschung eher irrelevant, Online-Edition Mythos Elser 2020.
 Julia Lederle: Gestapo-Personenakten, in: Unbekannte Quellen: "Massenakten" des 20. Jahrhunderts. Untersuchungen seriellen Schriftguts aus normierten Verwaltungsverfahren, Bd. 2. Herausgegeben von Jens Heckl, Düsseldorf 2012.
 Jan Ruckenbiel: Soziale Kontrolle im NS-Regime. Protest, Denunziation und Verfolgung. Zur Praxis alltäglicher Unterdrückung im Wechselspiel von Bevölkerung und Gestapo. Köln 2003.
 Gisela Vollmer: Der Bestand Gestapoleitstelle Düsseldorf im Hauptstaatsarchiv Düsseldorf. Zur Erschließung von Personenakten. In: Der Archivar. Mitteilungsblatt für deutsches Archivwesen 2/1963, S. 287–294.

Geheime Staatspolizei
Düsseldorf im 20. Jahrhundert
Rheinprovinz im Nationalsozialismus
Dokumentationseinrichtung

Gestapo-Personenakten der Leitstelle Düsseldorf


Tapio Laukkanen () este un pilot de raliu finlandez.

În 1996 a câștigat campionatul finlandez de raliuri cu un Volkswagen Golf GTi iar în 1999 a câștigat British Rally Championship cu un Renault Megane Maxi cu navigatorul finlandez Kaj Lindström iar în 2016 el a câștigat campionatul de raliuri din Kenya cu un Subaru.

Laukkanen a participat și la trei etape din Campionatul Național de Raliuri, câștigând Raliul Iașiului din 2008.

Nașteri în 1969
Oameni în viață
Piloți de raliu
Finlandezi

Tapio Laukkanen


A antiga residência de Maria Annunciada Chaves é um prédio histórico tombado localizado em Belém, capital do Pará, mais precisamente no bairro de Nazaré. O prédio abriga atualmente o arquivo e biblioteca que reúnem o acervo da jurista e professora Maria Annunciada Chaves.

História
Localizado no bairro de Nazaré, em Belém, na capital do Pará, a antiga residência de Maria Annunciada Chaves abriga o acervo da jurista e professora, Maria. Considerada uma das principais intelectuais e juristas de seu tempo, seu acervo é composto por uma série de documentos caros para sua formação na área do Direito, mas também é composta por uma série de outras massas documentais de áreas correlatas ou não, como jornais, revistas, materiais em francês e em latim, Filosofia, História, Ciências Políticas, Economia, Geografia, dentre outros flancos.

Estima-se que o acervo possua 2.000 volumes que compõem sua massa documental. Além da preservação documental, atualmente, o arquivo recebe pesquisadores que buscam entender inúmeras questões sobre a história paraense, questões sociais e a formação moderna do estado.

Tombamento
Ainda em 20 de dezembro de 1990, no governo de Hélio Gueiros (PMDB), a Secretaria de Estado de Cultura (SECULT), emitiu uma certidão pedindo o tombamento histórico do imóvel.

Dada sua importância histórica, em agosto de 2010, o prédio e o acervo passaram pelo processo de tombamento definitivo pelo Departamento de Patrimônio Histórico, Artístico e Cultural (DPHAC) do SECULT do estado do Pará, durante a gestão de Ana Júlia Carepa (PT).

Bibliotecas do Pará
Arquivos públicos do Brasil
Patrimônio histórico do Pará
Belém (Pará)
Nazaré (Belém)

Antiga residência de Maria Annunciada Chaves


La Avenida José Manuel Estrada es una avenida cordobesa totalmente asfaltada, que pasa por el área del barrio Nueva Córdoba de esta ciudad argentina. La misma tiene un recorrido de 350 m y se extiende desde la intersección de la calle Independencia como continuación de la Avenida Juan M. de Pueyrredón hasta la rotonda la Plaza España. La avenida tiene tres carriles por mano.

Toponimia
La avenida lleva este nombre en honor Manuel Estrada quien fue un abogado, escritor y político argentino, eminente orador, representante del pensamiento católico.

Referencias
Nomenclador Cartográfico 2009. Córdoba Capital. Argentina.

José

Avenida José Manuel Estrada


In medicine, a Holter monitor (often simply Holter) is a type of ambulatory electrocardiography device, a portable device for cardiac monitoring (the monitoring of the electrical activity of the cardiovascular system) for at least 24 hours.

The Holter's most common use is for monitoring ECG heart activity (electrocardiography or ECG). Its extended recording period is sometimes useful for observing occasional cardiac arrhythmias which would be difficult to identify in a shorter period. For patients having more transient symptoms, a cardiac event monitor which can be worn for a month or more can be used.

The Holter monitor was developed at the Holter Research Laboratory in Helena, Montana, US by experimental physicists Norman J. Holter and Bill Glasscock, who started work on radio telemetry in 1949. Inspired by a suggestion from cardiologist Paul Dudley White in the early 1950s, they redirected their efforts toward development of a wearable cardiac monitoring device. The Holter monitor was released for commercial production in 1962.

When used to study the heart, much like standard electrocardiography, the Holter monitor records electrical signals from the heart via a series of electrodes attached to the chest. Electrodes are placed over bones to minimize artifacts from muscular activity. The number and position of electrodes varies by model, but most Holter monitors employ between three and eight. These electrodes are connected to a small piece of equipment that is attached to the patient's belt or hung around the neck, keeping a log of the heart's electrical activity throughout the recording period. A 12-lead Holter system is used when precise ECG information is required to analyse the exact origin of the abnormal signals.

Data storage

Older monitors used reel-to-reel tapes or C90 or C120 audio cassettes, moving at a 1.7 mm/s or 2 mm/s speed to record the data. The recording could be played back and analyzed at 60 times the recording speed, so 24 hours of recording could be analyzed in 24 minutes. Modern monitors record EDF-files on digital flash memory. The information is loaded on a computer, which counts ECG complexes; calculates summary statistics, such as average, minimum, and maximum heart rate; and finds parts of the recording that are worthy of further study.

Components
Each Holter system has hardware (called monitor or recorder) for recording the signal, and software for review and analysis of the record. There may be a "patient button" on the front that the patient can press at specific instants such as on sickness, going to bed, taking pills, etc.; this records a mark that identifies the time of the action on the recording. Advanced Holter recorders are able to display the signal, useful for checking the signal quality.

Recorder

The size of the recorder differs depending on the manufacturer of the device. The average dimensions of today's Holter monitors are about 110x70x30 mm, but some are only 61x46x20 mm and weigh 99 g.

Most Holter monitors the ECG via two or three channels. Depending on manufacturer, different lead systems and numbers of leads are used; the number of leads may be minimised for patient comfort. Two or three channel recording has been used for a long time in the Holter monitoring history; 12-channel Holters were introduced later, using either the standard 12-lead electrocardiograph or the modified (Mason-Likar) exercise lead system. These Holters can occasionally provide information similar to that of an ECG stress test examination. They are also suitable when analyzing patients after myocardial infarction. Recordings from these 12-lead monitors are of a significantly lower resolution than those from a standard 12-lead ECG, and in some cases have been shown to provide misleading ST segment representation, even though some devices allow setting the sampling frequency up to 1000 Hz for special-purpose examinations such as detection of "late potential".

Another innovation is the inclusion of a triaxial movement sensor, which records the patient's physical activity and, on examination and software processing, extracts three movement statuses: sleeping, standing, or walking. Some modern devices can record spoken patient diary entries that can be listened to.

Analyzing software

After the recording of ECG signal for typically 24 hours, the signal must be analysed. A person would have to listen for the full 24 hours; instead integrated automatic analysis determines different sorts of heart beats, rhythms, etc. The success of the analysis is closely associated with the signal quality, which mainly depends upon the attachment of the electrodes to the patient's body. Incorrect attachment allows electromagnetic disturbance to add noise to the record, particularly with rapid patient movement, impeding processing. Other factors can also affect signal quality, such as muscle tremors, sampling rate and resolution of the digitized signal (high quality devices offer higher sampling frequency).

The automatic analysis commonly provides the physician with information about heart beat morphology, beat interval measurement, heart rate variability, rhythm overview and patient diary (moments when the patient pressed the patient button). Advanced systems also perform spectral analysis, ischemic burden evaluation, graph of patient's activity or PQ segment analysis. Also possible is the ability to monitor and analyse pacemaker impulse detection, useful for checking pacemaker function.

History

The cardiac event monitor has been used for many years. The first devices were not portable; over time they became smaller. Then portable monitors were developed, weighing at first thirty pounds, over the years reducing to a fraction of a pound. Modern holter monitors can have no wires at all but simply a sticky patch attached to patients chest, most widely known are developed by iRhythm (Zio XT), TZ Medical (Trident), Philips BioTel Heart (ePatch) and BardyDx (CAM) among many others.

Gallery

See also
 Wireless ambulatory ECG
 BodyKom, a heart monitoring service transmitting data via the mobile cellular telephone network

References

External links

 Holter monitor – MedLine Plus
 Holter monitor – Biocalculus

American inventions
Diagnostic cardiology
Medical monitoring equipment

Holter monitor


İsmail Kartal (d. 25 Mayıs 1961, İstanbul), Türk teknik direktör ve eski millî futbolcudur.  "Arap İsmail" lakabı ile tanınır. Süper Lig ekiplerinden Fenerbahçe'yi çalıştırmaktadır.

Kulüp kariyeri
Futbol yaşantısına Sarıyer'de başlamıştır. Daha sonra Gaziantepspor'a transfer olmuştur. İki yıl bu kulüpte oynadıktan sonra, 1983-1993 yılları arasında top koşturduğu Fenerbahçe'de 235 maç oynadı, dokuzu penaltıdan olmak üzere 15 gol attı. 1993-1994 sezonunda Denizlispor'da 32 maçta 12 gol atarak futbolculuk kariyerinin en verimli dönemini yaşamış, 1994-1995 sezonda Adanaspor'da oynadıktan sonra aktif futbolculuğu bırakmıştır.

Millî takım kariyeri
İsmail Kartal, 2 kez Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımı ve 6 kez Türkiye millî futbol takımı forması olmak üzere toplam 8 kez millî formayı giymiştir.

Teknik direktörlük kariyeri
Fenerbahçe altyapısında çalıştıktan sonra ilk teknik direktörlük deneyimini Kardemir Karabükspor'u çalıştırarak yaptı. Daha sonra Sivasspor'un başına geçti ve Yiğidoları sezon sonu takımı 1. Lig şampiyonu yapıp tarihinde ilk kez Süper Lig'e çıkardı. İsmail Kartal, 2006-2007 sezonunda Mardinspor'un başında başlamış, sezon ortasında görevinden ayrılarak Malatyaspor'un başına geçmiştir. Ardından Malatyaspor'u bırakıp FB TV'de yorumculuğa başlamıştır. 2007-2008 sezonunun 18.haftasının ardından Orduspor'un başına geçti. 2008-2009 Konya Şekerspor teknik direktörlüğünü yapmıştır.

2010-2014 sezonları arasında Fenerbahçe'de yardımcı antrenör olarak görev yaptı. 2014-2015 sezonu başında, teknik direktörlüğe getirildi. Fenerbahçe'deki teknik direktörlük kariyerinde ilk derbi galibiyetini 8. haftada deplasmanda oynandığı Beşiktaş maçını 2-0'lık skorla elde etmiştir. 11 Ekim 2015 tarihinde Süper Lig ekiplerinden Eskişehirspor ile anlaşmıştır. 12 Kasım 2015 tarihinde Eskişehirspor'daki görevinden istifa etti  2017-18 sezonu başında Ankaragücü ile anlaşan Kartal sezon sonunda ligi ikinci bitirerek 6 sezon aradan sonra takımı Süper Lig'e çıkartma başarısını gösterdi.

İstatistikleri

Kulüp takım istatistikleri

Millî takım istatistikleri

Başarıları

Teknik direktör
Kulüp
 Türkiye 1. Lig şampiyonluğu
  2004-05 Sivasspor
  2017-18 MKE Ankaragücü
 Süper Kupa
  2014 Fenerbahçe

Kaynakça

Dış bağlantılar
  TFF Resmî İnternet Sitesi - Futbolcu İsmail Kartal Profili

1961 doğumlular
Beykoz doğumlu futbolcular
Türk erkek futbolcular
Türk teknik direktörler
Fenerbahçe SK futbolcuları
Gaziantepspor futbolcuları
Denizlispor futbolcuları
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Sivasspor teknik direktörleri
Mardinspor teknik direktörleri
Malatyaspor teknik direktörleri
1922 Konyaspor teknik direktörleri
Fenerbahçe teknik direktörleri
Süper Lig teknik direktörleri
Altay SK teknik direktörleri
Eskişehirspor teknik direktörleri
Gaziantepspor teknik direktörleri
1. Lig teknik direktörleri
1. Lig şampiyonluğu kazanan teknik direktörler
Yaşayan insanlar
Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Adanaspor futbolcuları
Sarıyer SK futbolcuları
MKE Ankaragücü GSK teknik direktörleri
Konyaspor teknik direktörleri
Erzurumspor FK teknik direktörleri
Bek futbolcular

İsmail Kartal


La Playa Morena (en portugués: Praia Morena) es el nombre que recibe una playa en el país africano de Angola, en la ciudad de Benguela que administrativamente hace parte de la provincia del mismo nombre. Es bañada por aguas del océano Atlántico, siendo una de las más conocidas de ese país. Es muy frecuentada debido a que se encuentra muy cerca de la ciudad en relación con otras, también por su belleza y su infraestructura bien preservada. Se localiza específicamente en las coordenadas geográficas .

Véase también
Playa Lagun
Playa La Restinga
Playa Maho
Playa Maracas

Referencias

Playas de Angola

Playa Morena


Matrix Reloaded (özgün adı: The Matrix Reloaded), Matrix serisinin ikinci filmi. Film ABD'de 281 milyon, tüm dünyada ise 738 milyon $ gelir getirmiştir.

Konu
Seçilmiş kişi Neo, Matrix'teki kurtarıcı rolüyle en güçlü varlıktır. Matrix'e kaçak girişleri temizlemekle yükümlü ajanlar bile karşısında duramaz. Matrix'te gemi kaptanlarının bir toplantısında onları tanıdık bir yüz ziyaret edecektir, daha önce Neo'nun yok ettiği Ajan Smith. Ajan kimliğinin dışında yeniden sahneye çıkan Smith, kendini kopyalayabilmekte ve çoğaldıkça güçlenmektedir. Neo'nun artık Matrix'te gerçek bir rakibi vardır. Morpheus ve Trinity ise diğer gemi kaptanlarıyla birlikte seçilmişi kaynağa götürecek yolu arayacaklardır.

Oyuncular

Dış bağlantılar

Ayrıca bakınız
 Distopik filmler listesi

Matrix filmleri
2003 çıkışlı aksiyon filmleri
2000'lerde aksiyon gerilim filmleri
2000'lerde aksiyon macera filmleri
2000'lerde bilimkurgu aksiyon filmleri
2000'lerde bilimkurgu macera filmleri
2000'lerde dövüş sanatları filmleri
2000'lerde devam filmleri
2000'lerde İngilizce filmler
2000'lerde Fransızca filmler
Amerika Birleşik Devletleri aksiyon gerilim filmleri
Amerika Birleşik Devletleri aksiyon macera filmleri
Amerika Birleşik Devletleri bilimkurgu aksiyon filmleri
Amerika Birleşik Devletleri bilimkurgu gerilim filmleri
Amerika Birleşik Devletleri bilimkurgu macera filmleri
Amerika Birleşik Devletleri devam filmleri
Wachowski Kardeşler'in yönettiği filmler
Joel Silver'ın yapımcısı olduğu filmler
Don Davis'in müziğini yaptığı filmler
Wachowski kardeşlerin senaryosunu yazdığı filmler
IMAX filmler
Alameda, Kaliforniya'da çekilmiş filmler
Sidney'de çekilmiş filmler
Silver Pictures filmleri
Village Roadshow Pictures filmleri
Warner Bros. filmleri
Gun fu filmleri
Kung Fu filmleri
İnsansız hava aracı filmleri
Matematik ile ilgili filmler
Ayaklanmalar ile ilgili filmler
Telebulunma ile ilgili filmler
Kurguda diriliş

Matrix Reloaded


عين العروس هي الحي الجنوبي لمدينة تل أبيض. وهي عربية سورية تبعد 3 كم جنوب مركز مدينة تل أبيض و92 كم شمال مدينة الرقة و200 كم شرق مدينة حلب و524 كم شمال العاصمة دمشق، وهي بالقرب من حدود الجمهورية التركية وينبع منها نهر البليخ. تقع على خط العرض 36.67 شمال خط الاستواء 38.93 شرق غرينيتش وترتفع عن سطح البحر 354 م، ويوجد قربها عدد من التلال والمواقع الأثرية، وفيها مقام النبي إبراهيم الخليل عليه السلام. واسمها القديم الذهبانية وورد ذكرها في عدد من المراجع والمصادر التاريخية، ومن بينها معجم البلدان ل ياقوت الحموي حيث قال «عين الذهبانية هي عين ماء ينبع منها نهر البليخ من عدة عيون اعظمها عين الذهبانية». وفيها مقام يزار له وينذر) وذكرها كذلك الرحالة ابن جبير وقال (يوجد فيها مشهد مبارك فيه عين جارية لابينا ابراهيم الخليل ولسارة متعبداً لها.

يوجد في عين العروس بقايا لطاحونة اثرية تعمل على الماء أنشأت عام 1908م.وفي عام 1935 م أقامت الكاتبة البوليسية الإنجليزية أجاثا كريستي مع زوجها المنقب الاثري السير مالون في ربوع عين العروس وينابيعها وغاباتها، وأوردتها في إحدى روايتها ووصفتها في مذكراتها التي عنونتها تعال قل لي كيف تعيش، وذلك أثناء عمل زوجها في التنقيب عن الآثار بجوار عين العروس، حيث وصفت البحيرة التي يشكلها نبع العروس باللازوردية، وعبرت عن سرورها وسعادتها بهذا المكان الساحر.
كما زارتها المطربة الكبيرة أسمهان في أربعينيات القرن الماضي في أوج الحرب العالمية الثانية في مهمة كلفتها بها المخابرات البريطانية لجذب السكان إلى محور الحلفاء ضد الألمان

وكان يوجد فيها مطار عسكري وثكنة لجيش الشرق الفرنسي. ويوجد في عين العروس أربع مدارس:
 مدرسة عين العروس الأولى للتعليم الأساسي تأسست 1942 م.
 ثانوية عين العروس تأسست عام 1998م.
 ثانوية عين العروس للبنات تأسست عام 2008م.
 مدرسة عين العروس شمالي للتعليم الأساسي تأسست عام 2008م.

معرض صور

أعلام
 شفيق فياض

المصادر

أماكن مأهولة في منطقة تل أبيض
الجزيرة الفراتية
قرى سوريا
قرى محافظة الرقة
مواقع أثرية في محافظة الرقة

عين العروس


بلدية سان بيدرو ديل أرويو (بالإسبانية: San Pedro del Arroyo) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية سان بيدرو ديل أرويو 487 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية سان بيدرو ديل أرويو

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

سان بيدرو ديل أرويو


Giyotin, idam mahkûmunun başını kesmek amacıyla geliştirilmiş bir çeşit idam aracı. Giyotin ilk kez 1792 yılında Jacques Nicholas Pelletier adlı bir hırsızı idam etmek için kullanılmıştır.

Gelişim
Giyotin, Fransız Devrimi ile adını duyurmuştur. Kendisinden çok önce, Avrupa'nın uzun yıllar kullandığı giyotin benzeri araçlar bulunsa da Fransız yapımı bu makine standart bir idam biçimi olarak kullanılmaya başlanmıştır.

Alet, adını mucidi Joseph-Ignace Guillotin'den alır. Bir doktor olan Guillotin aynı zamanda bir meclis üyesidir. İdam cezalarını infaz etmek için bir makine tasarlar. Amaç daha "insancıl" ve eski rejimden daha modern, daha devrimsel bir idam cezası uygulamaktır.

Fransa'da giyotinden önce soylular genellikle kılıçla ya da baltayla idam ediliyordu. Bunun yanında asılma da yaygın bir idam biçimiydi. Tüm bunların yanında çok acı veren yakılma ve eziyet içeren cezalar da bulunuyordu. Bu, giyotine göre eski ve geri kalmış yöntemlerde idam bir anda gerçekleşmiyor, acı verici bir süreç oluyordu. Hatta bu dönemde, ölüm acısız ve hızlı olsun diye kurbanın ailesi cellatlara para bile teklif ediyordu. Tüm bu şartlar altında devrimini gerçekleştiren Fransa, ölüm cezalarını da modernleştirmeliydi, bunlarla birlikte 20 Mart 1792'de giyotin resmi olarak Fransa'nın idam aleti haline geldi. 1939'da kullanımı durduruldu fakat Fransa'nın 1981'de idam cezasını kaldırmasına dek resmi idam aleti olarak kalmayı sürdürdü. Bu döneme dek idamlar ya giyotinle ya da kurbanlara tüfekle ateş edilerek infaz edilirdi.

Antoine Louis (1723-1792), Chirurgicale Akademisinin bir üyesiydi ve giyotin konseptini ilk olarak gerçekleştiren insandı. Geliştirdiği bu alete "lousion" ya da "loisette" deniyordu ve giyotinin atası sayılırdı. Kurbanın kafasını tutan iki parçalı tahta (lunette) ve belirli bir açıya sahip bıçak, Louis'in makinasında da bulunuyordu.

Giyotin ilk kez Nicolas J. Pelletier'in idamında, 25 Nisan 1792 tarihinde kullanıldı.

Mucit Guillotine hakkında yayılmış bir mit ise kendisinin, mucidi olduğu giyotinle öldürüldüğüdür; ancak, bu yanlıştır. Dr. Guillotine 26 Mayıs 1814'te doğal sebeplerden ötürü ölmüştür. Dr. Guillotine, aletin ve idam şeklinin kendi soyadıyla anılmasından rahatsız olmuş ve soyadını değiştirmiştir.

Fransa'da giyotin

Terörün tırmanışı
Haziran 1793 - Temmuz 1794 arası Fransa'da "Terör Dönemi" ya da kısaca "Terör" olarak adlandırılır. Monarşinin çöküşünün ardından yaşanan karışıklık, yabancı monarşist güçler tarafından saldırıya uğrama korkusu ve monarşi sonrası karşı-devrim partileri Fransa'yı tamamıyla bir paranoyaya sürükler. Devrimin gerçekleştirdiği demokratik reformların birçoğu bu dönemde iptal edilir ve giyotinli idamlar başlar. Bu dönemde Maximilien Robespierre, hükûmetin en kuvvetli adamlarından biri haline gelir ve Terör'ün simgesi sayılır. Devrim Mahkemesi, binlerce insanı giyotine sürükledi. Asiller ve halk, entelektüeller, politikacılar, fahişeler... Herkes her an idam edilebilirdi. "Madam Giyotin" olarak anılan bu makineyle tanışmak için "cumhuriyet karşıtı" ifadesi bile yeterliydi. Giyotin, "Madam Giyotin" dışında "Ulusal Jilet" olarak da adlandırılmıştır. Tahminlere göre ölü sayısı 15.000 ile 40.000 kişi arasındadır. XVI. Louis ve kraliçe Marie Antoinette 1793 yılında idam edilir. Temmuz 1794'te Maximilien Robespierre de giyotinle idam edilir.

Bu süre boyunca giyotinli idamlar, idam yerine toplanan kalabalığın popüler bir eğlencesi haline gelir. Hatta bu dönemde idam saatlerinin yazılı olduğu programlar satılmaya başlanır. Her gün gelen izleyiciler en iyi izleme yerlerini öğrenirler. İdamları izlemeleri için ebeveynler, çocuklarını da getirir. Terör'ün bitimiyle bu kalabalıklar aniden dağılır. Aşırı tekrarlar bu ürkütücü eğlenceyi bile sıkıcı hale getirmiştir.

Giyotin'in sonu
Halka açık son idam mahkûmu, 6 cinayet işlemiş Eugene Weidmann'dı. 17 Haziran 1939'da şu an Adalet Sarayı olan, fakat o zaman hapishane olarak kullanılan bir binada kafası kesildi. Fransa'daki son idam mahkûmu Hamida Djandoubi'dir ve 10 Eylül 1977'de cezası infaz edilmiştir. Fransa'da idam cezası 1981 yılında kaldırıldı.

Fransa dışında giyotin

Fransa dışında, 1792'den çok önce giyotin benzeri aletler bulunuyordu, ancak özellikle Avrupa'daki bazı ülkeler, bu "modern" idam makinesini kullanmayı seçmiştir.

Dikkate değer bir örnek; Almanya'nın kullandığı "Fallbeil" (Düşen Balta) denen alettir. Bu alet çeşitli Alman eyaletlerinde 17. yüzyıldan beri kullanılmaktadır hatta Napolyon Bonapart zamanında geleneksel idam aleti olur.

Giyotin ve tüfekle ateş ederek öldürme Almanya'daki legal idam yollarıdır. Almanya'da 1871-1918 arasında, Weimar Cumhuriyeti'nde ise 1919-1933 yılları arasında kullanılmıştır.

Alman Federal Cumhuriyeti'nde 11 Mayıs 1949'da 24 yaşındaki Berthold Wehmeyer adlı mahkûm idam edilir ve bu giyotinli son idam olur. Batı Almanya idam cezasını 1949 yılında kaldırır. Doğu Almanya idam cezasını 1987 yılında, Avusturya ise 1968 yılında kaldırmıştır. İsveç'te ise giyotinli son idam 1910 yılında gerçekleşir.

Giyotin, Amerika Birleşik Devletleri'nde hiçbir zaman kullanılmaz. 19. yüzyılda elektrikli sandalye kullanılmadan önce tartışıldıysa da devreye girmemiştir. 1996 yılında Georgia eyaletinin meclis üyesi Doug Teper, elektrikli sandalye yerine giyotin kullanımını önerir ve suçlunun organlarının hastalara bağışlanabileceğini söyler. Ancak bu öneri kabul edilmez.

Mitler
Giyotinin ilk kullanımından itibaren Dr. Guillotin'in umduğu gibi hızlı bir ölüm yolu olup olmadığı tartışma konusu olmuştur. Geçmişteki idam yöntemlerinde acı çekmeyle ilgili minik kuşkular olmuştur. Ama giyotinin icadıyla, "insancıl" bir ölüm yolu olması dolayısıyla, bu konu ciddi bir biçimde tartışmaya açılmıştır. Giyotinin bıçağının kafayı vücuttan çok hızlı ayırması yüzünden kurbanın acı çekme süresini uzatması da olasıydı. Bıçağın yeterince çabuk kesmesi, beyne görece ufak bir etki yapması ve küçük bir ihtimal de olsa aniden bilinçsizlik haline geçilmesi de ihtimaller dahilindeydi.

İdamları izleyenler, hareket eden gözler ya da oynayan ağızlar hakkında sayısız hikâyeler anlatırdı. Hatta Charlotte Corday'in kopmuş kafasının ensesine atılan bir tokatta bir kızgınlık ifadesi oluştuğu bile söylenmişti.

Canlı kafalar yüzünden bilimadamları birçok deney yaptı. Ancak parmak şıklatmalara ve isimlerin telaffuzuna rağmen herhangi bir tepkiyle karşılaşmadılar. Büyük ihtimalle damarların büzülmesi, gibi bir sebepten dolayı kafaların surat ifadelerinin değiştiği söylendi. Fakat yine de bununla ilgili şüpheler devam etmektedir.

Kaynakça
 İngilizce wikipedia'daki Giyotin maddesi

Çeşitlerine göre idam
Kesici aletler
Fransız icatları
1780'ler tanıtımları

Giyotin


HarperCollins Publishers LLC යනු ග්‍රන්ථ ප්‍රකාශන සමාගමකි.

ග්‍රන්ථ ප්‍රකාශන සමාගම්

HarperCollins


Fiona Apple McAfee-Maggart (New York, 13. rujna 1977.) američka je pjevačica i kantautorica čijih se svih pet albuma pojavilo u prvih dvadeset mjesta američke ljestvice Billboard 200, od 1996. do 2020.

Najmlađa je kći glumca Brandona Maggarta. Rođena je u New York Cityju i odrastala je naizmjence u majčinoj kući u New Yorku i očevoj kući u Los Angelesu. U djetinjstvu je pohađala satove klavira, a kad je imala osam godina, počela je skladati vlastite pjesme. Njezin debitantski album Tidal, na kojem se nalaze pjesme koje je skladala kad je imala 17 godina, objavljen je 1996., a za singl "Criminal" s tog albuma osvojila je nagradu Grammy za najbolju žensku vokalnu rock-izvedbu. Potom je objavila album When the Pawn... (iz 1999.); producent je tog albuma Jon Brion, a sam je uradak bio uspješan na tržištu i dobio je pohvale kritičara. Naposljetku je dostigao platinastu nakladu.

Tijekom rada na trećem albumu Extraordinary Machine (iz 2005.) Apple je ponovno surađivala s Brionom, a sam je album počela snimati 2002. Međutim, navodno joj se nije svidjela produkcija i odlučila je da ga neće objaviti, a njezini su obožavatelji potom slali prigovore Epic Recordsu jer su vjerovali da ta diskografska kuća nije odlučila objaviti album. Na uratku su na kraju radili drugi producenti bez Briona, a objavljen je u listopadu 2005. Postigao je zlatnu nakladu i bio je nominiran za Grammy u kategoriji najboljeg pop-vokalnog albuma. Godine 2012. objavila je četvrti studijski album The Idler Wheel..., koji su recenzenti pohvalili i nakon čije je objave počela turneja po Sjedinjenim Državama. Godine 2013. nominiran je za Grammy u kategoriji najboljeg albuma alternativne glazbe. Njezin peti studijski album Fetch the Bolt Cutters objavljen je 2020. i također stekao pohvale kritičara. Za taj je album osvojila Grammy u kategoriji najboljeg albuma alternativne glazbe, a singl "Shameika" s tog uratka osvojio je nagradu za najbolju rock-izvedbu.

Apple je osvojila nekoliko nagrada, među kojima su tri Grammyja, dvije nagrade MTV Video Musica i Billboardova nagrada.

Rani život
Fiona Apple rođena je 13. rujna 1977. kao Fiona Apple McAfee-Maggart u New York Cityju u obitelji pjevačice Diane McAfee i glumca Brandon Maggart, koji su se upoznali kad su glumili u mjuziklu Applause. Njezin je otac iz Tennesseeja i po njemu je podrijetlom Melungeonka. Njezini baka i djed s majčine strane bili su plesačica Millicent Green i pjevač big bandova Johnny McAfee. Njezina sestra Amber pjeva u kabaretima pod umjetničkim imenom Maude Maggart, a glumac Garett Maggart njezin je polubrat. Apple je odrasla u Morningside Gardensu u Harlemu, gdje je živjela s majkom i sestrom, ali je na ljeto odlazila k ocu u Los Angeles.

Apple je u djetinjstvu pohađala satove klavira, a kad joj je bilo osam godina, počela je skladati vlastite pjesme. Dok je učila svirati klavir, često bi uzela partituru i dijelove gitarske tablature zapisala bi kao note. Nakon što je naučila dovoljno vješto svirati klavir, počela je svirati uz standardne jazz-skladbe; u to je vrijeme počela slušati pjesme Billie Holiday i Elle Fitzgerald, koje su iznimno utjecale na njezin stil.

Od djetinjstva pati od opsesivno-kompulzivnog poremećaja, depresije i anksioznosti, a dijagnosticiran joj je i složen oblik posttraumatskog stresnog poremećaja. Kad joj je bilo dvanaest godina, silovana je ispred stana koji je dijelila s majkom, očuhom i sestrom u Harlemu. Nakon toga joj se pojavio poremećaj u prehrambenim navikama – tijekom razvoja namjerno je pokušavala postati vitkijom jer je smatrala da njezino tijelo privlači moguće zlostavljače. "Svakako sam patila od poremećaja u prehrani", izjavila je. "Zbilja me uzrujavala činjenica da su svi mislili da sam anoreksična. Nisam bila. Samo sam bila iznimno depresivna i gadila sam se samoj sebi." Također je izjavila da je njezin OKP uvelike utjecao na njezinu prehranu – može jesti samo hranu određene boje i oblika.

Nakon silovanja Apple je počela pohađati satove za obranu od uličnih kriminalaca i tečajeve samoobrane, no kad se vraćala kući iz škole, i dalje je patila od napadaja panike, zbog čega se preselila u Los Angeles i godinu dana živjela sa svojim ocem. Drugi je razred srednje škole u Los Angelesu pohađala u Alexander Hamilton High Schoolu.

U intervjuu iz 2000. izjavila je da usprkos novinarskim nagađanjima nije pisala pjesme o traumi koju joj je izazvalo silovanje: "To ne ulazi u pjesme. To je dosadna bol. To je tako jebeno stara bol da ni po čemu nije poetična."

Karijera

Apple je u glazbenu industriju ušla 1994., kad je svojoj prijateljici, koju je glazbena publicistica Kathryn Schenker unajmila kao dadilju, dala demovrpcu na kojoj su se nalazile pjesme "Never Is a Promise", "Not One of Those Times" i "He Takes a Taxi" Schenker je tu vrpcu proslijedila Andyju Slateru, direktoru Sony Musica. Njezine su mu pjesme privukle pozornost i ponudio joj je ugovor za snimanje albuma.

1996. – 2001.: Tidal i When the Pawn...

Godine 1996. njezin debitantski album Tidal objavile su diskografske kuće Work Records i Columbia Records. Pjesme na uratku mahom je nadahnuo Fionin prekid s prvim dečkom. U Sjedinjenim Državama prodan je u 2,7 milijuna primjeraka i postigao je trostruku platinastu nakladu. "Criminal", treći singl s albuma, postao je uspješnica i pojavio se u prvih četrdeset mjesta američke ljestvice Billboard Hot 100. Glazbeni spot za tu pjesmu, koji je izazvao polemike, režirao je Mark Romanek i reproducirao se na MTV-ju. Među ostalim pjesmama s Tidala koje su objavljene kao singlovi nalaze se i "Shadowboxer", "Sleep to Dream" i "Never Is a Promise". Apple je prihvatila nagradu MTV Video Musica za najbolju novu izvođačicu na dodjeli nagrada 1997. za pjesmu "Sleep to Dream", a u govoru zahvale izjavila je:

Godine 1997. tijekom fotografiranja upoznala je redatelja Paula Thomasa Andersona i zajedno su se upustili u ljubavnu vezu koja je trajala nekoliko godina. Apple je u siječnju 1998. u Rolling Stoneu odgovorila onima koji su kritizirali njezin govor zahvale: "Kad budem imala što za reći, reći ću." U to je vrijeme obradila pjesme "Across the Universe" the Beatlesa i "Please Send Me Someone to Love" Percyja Mayfielda za glazbu u filmu Pleasantville. Poslije je otkazala dvadeset i jedan nastup na kraju promidžbene turneje za album zbog "privatnih obiteljskih problema".

Njezin drugi album When the Pawn... objavljen je 1999. Puni naslov tog uratka zapravo je pjesma koju je Apple napisala nakon što je u časopisu Spin pročitala nekoliko pisama povezanih s člankom iz prethodnog izdanja u kojem je prikazana u lošem svjetlu. Godine 2001. taj se naslov, na temelju svoje duljine, pojavio u Guinnessovoj knjizi rekorda. Međutim, od listopada 2007. više nije album s najduljim naslovom jer je tada Soulwax objavio Most of the Remixes, album remiksanih pjesama čiji je naslov dulji za 100 znakova. Na When the Pawnu, čiji je producent Jon Brion, pojavili su se izražajniji tekstovi, Apple je eksperimentirala s loopovima bubnjeva, poslužila se klavijaturom poznatom kao Chamberlin i na uratku je gostovao bubnjar Matt Chamberlain. Glazbene publikacije, među kojima je i Rolling Stone, napisali su pozitivne recenzije o albumu. Nije bio uspješan kao njezin debitantski album, ali je svejedno postigao platinatsu nakladu i u Sjedinjenim Državama bio je prodan u milijun primjeraka. "Fast as You Can", glavni singl s albuma, pojavio se u prvih dvadeset mjesta Billboardove ljestvice Modern Rock Tracks i postao je njezin prvi singl koji se pojavio u prvih četrdeset mjesta na ljestvicama singlova u Ujedinjenom Kraljevstvu. Glazbeni spotovi snimljeni za singlove "Paper Bag" i "Limp" (koje je režirao Anderson) nisu se često reproducirali.

Nakon što je 2000. zaključila promidžbenu turneju za drugi album, Apple se preselila u Los Angeles, gdje živi i danas.

2002. – 2010.: Extraordinary Machine i odgođene objave albuma
Tijekom stanke Apple je razmišljala o tome da prestane snimati pjesme. S Johnnyjem Cashom obradila je pjesmu "Bridge over Troubled Water" skupine Simon & Garfunkel; ta se pjesma pojavila na Cashevu albumu American IV: The Man Comes Around i bila je nominirana za nagradu Grammy u kategoriji najbolje country-suradnje s vokalima. S njim je obradila i pjesmu "Father and Son" Cata Stevensa, koja se pojavila na Cashevoj kompilaciji Unearthed iz 2003.

U početku je producent Fionina trećeg albuma Extraordinary Machine bio Brion. U proljeće 2002. Apple se sastala s njim na ručku, a tijekom njega navodno ju je "preklinjao" da snimi još jedan album. Pristala je, a Brion je počeo pregovarati s diskografskom kućom Epic Records (s kojom je Apple imala ugovor) i postavio joj je stroge uvjete (poput nepostojanja krajnjeg roka za predaju uratka); izdavač je naposljetku pristala. Snimanje je počelo 2002. u studiju Ocean Way u Nashvilleu, no poslije se nastavilo u losanđeleskom Paramour Mansionu. Na pjesmama se radilo do 2003., a u svibnju te godine uradak je predan Sonyjevu vodstvu. Godine 2004. i 2005. pjesme su procurile na internet u MP3 formatu i počele su ih reproducirati međunarodne radijske postaje i postaje u SAD-u. Nakon toga MP3 inačice svih pjesama s albuma objavljene su na internetu. Iako je stranica koja je distribuirala te pjesme ubrzo ugašena, pjesme su stigle do mreža za razmjenu datoteka i obožavatelji su ih preuzimali. Obožavatelji su također pokrenuli kampanju za službenu objavu albuma.

Mike Elizondo, glazbenik koji je svirao bas-gitaru na Pawnu, unajmljen je kao koproducent albuma i trebao je obraditi i dovršiti pjesme koje su snimili Apple i Brion. Spin je potom izvijestio: "Obožavatelji su bili u zabludi – mislili su da je Epic, diskografska kuća [Fione] Apple, odbio objaviti prvu inačicu Extraordinary Machinea... a zapravo, prema Elizondovim riječima, Apple nije bila zadovoljna snimkama i ona je sama odlučila ponovno snimiti te pjesme, nije ju na to prisilio izdavač." U kolovozu 2005. potvrđeno je da će uradak biti objavljen u listopadu te godine. Elizondo je snimke uglavnom morao obraditi "ispočetka", a pomagao mu je koproducent Brian Kehew. Dvije od prethodno objavljenih jedanaest pjesama ostale su uglavnom iste, a u konačni je popis pjesama uvrštena još jedna dodatna pjesma. Usprkos govorkanjima da su se Apple i Brion posvađali zbog albuma, redovito nastupaju zajedno u losanđeleskom klubu Largo, a održali su i koncert s Elizondom na bas-gitari malo prije vijesti o službenoj objavi uratka. Extraordinary Machine debitirao je na sedmom mjestu ljestvice Billboard 200 i bio je nominiran za nagradu Grammy za najbolji pop-vokalni album. Naposljetku je dostigao zlatnu nakladu iako se singlovi s njega ("Parting Gift", "O' Sailor", "Not About Love" i "Get Him Back") nisu pojavili ni na jednoj Billboardovoj ljestvici. Kako bi podržala album, Apple je otišla na koncertnu turneju krajem 2005.

Sredinom desetljeća Apple je bila u vezi s književnikom i scenaristom Jonathanom Amesom.

U lipnju 2006. pojavila se na pjesmi "Come Over and Get It (Up in 'Dem Guts)" komičara Zacha Galifianakisa. Galifianakis se prethodno pojavio u glazbenom spotu za Fioninu pjesmu "Not About Love". Apple je 2006. snimila obradu pjesme "Sally's Song" za posebno izdanje glazbe iz filma Predbožićna noćna mora Tima Burtona. U svibnju te godine odala je počast Elvisu Costellu u seriji koncerata Decades Rock Live programa VH1 tako što je izvela njegovu pjesmu "I Want You"; ta je inačica pjesme naknadno objavljena kao digitalni singl. U kolovozu 2007. otišla je na turneju sa skupinom Nickel Creek po istočnoj obali SAD-a. Godine 2008. s Christopheom Deluyjem snimila je duet "Still I". Iduće godine obradila je pjesme "Why Try to Change Me Now" i "I Walk A Little Faster" za album The Best Is Yet to Come – The Songs of Cy Coleman.

U siječnju 2010. nastupila je s Jonom Brionom na humanitarnom koncertu "Love and Haiti, Too: A Music Benefit"; prikupljeni je novac doniran osobama koje je pogodio potres na Haitiju. Tijekom nastupa Fiona je otpjevala obradu pjesme "(S)he's Funny That Way" koju je skladao Neil Moret, a čiji je tekst napisao Richard Whiting; ta se pjesma najčešće povezuje s pjevačicom Billie Holiday. U lipnju 2010. Apple je objavila pjesmu "So Sleepy", čiji je producent Jon Brion; pjesma je napisana za djecu povezanu s neprofitnom organizacijom 826LA, a naknadno je uvrštena na kompilaciju Chickens in Love te organizacije. Apple je surađivala s Margaret Cho na njezinu albumu Cho Dependent, koji je objavljen 24. kolovoza 2010.

2011. – 2018.: The Idler Wheel..., turneja i pravni problemi

Krajem 2010. Billboard je objavio članak u kojem je pisalo da Apple planira objaviti novi album u proljeće 2011., a glazbenica Michelle Branch izjavila je da je čula pojedine nove pjesme. Bubnjar Charley Drayton također je izjavio u časopisu Modern Drummer da je jedan od producenata tog uratka. Međutim, uradak naposljetku nije objavljen u proljeće, a Billboard je naknadno izvijestio da Epic nije znao da je album u pripremi. Apple je odgodila objavu albuma do 2012.; izjavila je kako je čekala da "njezina diskografska kuća izabere novog predsjednika" i da "nije željela da joj rad pretrpi štetu tijekom korporativne zbrke." U siječnju 2012., nakon što je novi predsjednik Epic Recordsa LA Reid aludirao na to da Apple radi na novim pjesmama, sama je kuća izjavila da će novi uradak biti objavljen kasnije te godine. Apple je potom najavila koncerte na festivalu South by Southwest i proljetnoj turneji.

The Idler Wheel Is Wiser Than the Driver of the Screw and Whipping Cords Will Serve You More Than Ropes Will Ever Do, njezin četvrti studijski album, objavljen je 19. lipnja 2012. u Sjedinjenim Državama. U tom je trenutku postao njezin najuspješniji uradak na ljestvici Billboard 200 (na kojoj se popeo do 3. mjesta) i dobio je pohvale kritičara. American Songwriter izjavio je: "The Idler Wheel nije uvijek prekrasan, ali bogat je životom, okrutan i iskren."

Tijekom promidžbe The Idler Wheela Apple je u intervjuu održanom u lipnju 2012. otkrila da se privremeno udala za neimenovanog francuskog fotografa (za kojeg je naknadno potvrđeno da je Lionel Deluy) "iz složenih razloga" i da je bila u privremenom ljubavnom odnosu s mlađom ženom. U srpnju te godine sudjelovala je u podrobnijem intervjuu u podcastu WTF Marca Marona, u kojem je opisala svoje iskustvo s opsesivno-kompulzivnim poremećajem u odrasloj dobi. Također je izjavila da je nedavno odlučila prestati piti. Dana 19. rujna 2012., dok je putovala u Austin da bi ondje održala koncert, Apple je uhićena na unutrašnjem graničnom prijelazu u Sierra Blanci i optužena za posjedovanje hašiša; policija ju je zadržala u pritvoru u Hudspeth Countyju.

Apple je prethodno neobjavljenom pjesmom "Dull Tool" pridonijela glazbi za film Prelomilo se u četrdesetima Judda Apatowa iz 2012. godine. Za taj je film snimljena još jedna pjesma, no na kraju nije iskorištena u njemu, nego je objavljena na njezinu albumu Fetch the Bolt Cutters iz 2020. pod imenom "Cosmonauts". U studenom 2012. Apple je svojim obožavateljima napisala pismo (skenirana inačica tog pisma objavljena je na njezinim internetskim stranicama i njezinoj stranici na Facebooku) u kojem je izjavila da je odlučila odgoditi južnoamerički dio turneje zbog bolesti njezine kuje Janet. Komentirala je da Janet pati od Addisonove bolesti i da joj je tumor dvije godine "bio u prsima".

U rujnu 2013. na internetu se pojavila Chipotleova reklama u kojoj se pojavila Fionina obrada pjesme "Pure Imagination" iz filma Willy Wonka i tvornica čokolade iz 1971. Sam je videozapis, u kojem strašilo otkrije što se zaista događa tijekom industrijskog uzgoja životinja i proizvodnje prerađenih prehrambenih proizvoda, nazvan "upečatljivim", "distopijskim", "bizarnim" i "prekrasnim".
Godine 2014. Apple je napisala uvodnu pjesmu "Container" za Showtimeovu dramsku seriju Preljub. Iste godine Apple se pojavila i na nekoliko koncerata Blakea Millsa tijekom njegove promidžbene turneje za drugi studijski album Heigh Ho. Godinu prije surađivali su na akustičnoj inačici Fionine pjesme "I Know". Apple je također surađivala s Andrewom Birdom; godine 2016. gostovala je na pjesmi "Left Handed Kisses" s njegova albuma Are You Serious.

Godine 2017. objavila je pjesmu "Tiny Hands" za Ženski marš na Washington. Godine 2018. pridružila se Shirley Manson na Girl School Festivalu u Los Angelesu i s njom otpjevala obradu pjesme "You Don't Own Me" Lesley Gore; tijekom nastupa je nosila bijelu majicu na kojoj je tintom bilo napisano "KNEEL, PORTNOW" ("Klekni, Portnow"). Smatra se da je to bio odgovor na kritizirane komentare Neila Portnowa, predsjednika National Academy of Recording Arts and Sciencesa, u kojima je izjavio da se žene moraju "više potruditi" da bi češće bile nominirane za Grammy.

2019. – danas: Fetch the Bolt Cutters
U siječnju 2019. Apple je surađivala s King Princess na inačici pjesme "I Know". Pjesma je objavljena u sklopu Spotifyeva programa RISE 25. siječnja te godine. Apple se s Jakobom Dylanom pojavila u dokumentarnom filmu Echo in the Canyon; s njim se pojavila i u filmskoj glazbi – izveli su obrade pjesama izvođača kao što su the Beach Boys i the Byrds. U studenom 2019. obradila je pjesmu "Whole of the Moon" skupine Waterboys za posljednju epizodu sezone Showtimeove serije Preljub.

U dvama objavama na Instagramu u ožujku 2019. Apple je aludirala na snimanje pjesama za peti album. U intervjuu s Vultureom održanom u rujnu 2019. potvrdila je da se snimanje albuma bliži kraju, da ga je snimala sa skupinom i da ga namjerava objaviti početkom 2020. godine. U naknadnom je intervjuu s Vultureom u siječnju 2020. izjavila da će njezin album vjerojatno biti objavljen "za nekoliko mjeseci". Dana 8. ožujka 2020. objavila je videozapis u kojem je ručnom abecedom izjavila "M-Y-R-E-C-O-R-D-I-S-D-O-N-E" ("Moj je album gotov"). U intervjuu s The New Yorkerom potvrđeno je da je naziv njezina petog studijskog albuma Fetch the Bolt Cutters. Na digitalnim je platformama objavljen 17. travnja 2020. godine. Glazbeni su ga recenzenti pohvalili. Na 63. dodjeli nagrada Grammy osvojio je nagradu za najbolji album alternativne glazbe, a glavni je singl "Shameika" osvojio nagradu za najbolju rock-izvedbu.

Dana 17. lipnja 2020. potvrđeno je da će Apple gostovati na albumu Rough and Rowdy Ways Boba Dylana; svirala je klavir na pjesmi "Murder Most Foul". Dana 15. travnja 2021. obradila je pjesmu "Love More" Sharon Van Etten prigodom desete obljetnice objave albuma Epic te glazbenice.

U prosincu 2020. gostovala je na obradi božićne pjesme "Tiha noć" Phoebe Bridgers koja se pojavila na Phoebeinu božićnom EP-u "If We Make It Through December".

Filantropija
Dana 30. lipnja 2019. Apple je izjavila da će donirati dvogodišnju zaradu stečenu pjesmom "Criminal" koja se pojavila u raznim filmovima i na televiziji zakladi While They Wait, koja izbjeglicama pruža osnovne potrepštine, pomaže im platiti pristojbu za registraciju i nudi im pravne usluge. Godine 2020. Scott Hechinger, osnivač te zaklade, u intervjuu s Vultureom izjavio je da je Apple donirala 90 000 dolara, što je bio dovoljan iznos za pomoć petnaest obitelji.

Diskografija
 Tidal (1996.)
 When the Pawn... (1999.)
 Extraordinary Machine (2005.)
 The Idler Wheel... (2012.)
 Fetch the Bolt Cutters (2020.)

Nagrade
Apple je za pjesmu "Criminal" s debitantskog albuma osvojila Grammy za najbolju žensku rock vokalnu izvedbu, a za pjesmu "Sleep to Dream" osvojila je MTV-jevu nagradu za najboljeg novog izvođača u videu. Album When the Pawn... priskrbio joj je nagradu California Music Award za izvanrednu pjevačicu. Za album Extraordinary Machine osvojila je nagradu Esky Music Award za najbolju pticu pjevicu. Za album Fetch the Bolt Cutters osvojila je Grammy za najbolji album alternativne glazbe, a pjesma "Shameika" s tog albuma osvojila je nagradu za najbolju rock-izvedbu.

Izvori

Vanjske poveznice

Sestrinski projekti

Mrežna mjesta
Službene stranice
Fiona Apple na Curlieju
Fiona Apple na IMDb-u

Američki pjevači
Kantautori
Dobitnici nagrade Grammy
Američki pijanisti

Fiona Apple


The Moravian-Silesian Region (; ; ) is one of the 14 administrative regions of the Czech Republic. Before May 2001, it was called the Ostrava Region (). The region is located in the north-eastern part of its historical region of Moravia and in most of the Czech part of the historical region of Silesia. The region borders the Olomouc Region to the west and the Zlín Region to the south. It also borders two other countries – Poland (Opole and Silesian Voivodeships) to the north and Slovakia (Žilina Region) to the east.

It is a highly industrialized region, its capital Ostrava was actually called the "Steel Heart of the Republic". In addition, it has several mountainous areas where the landscape is relatively preserved. Nowadays, the economy of the region benefits from its location in the Czech/Polish/Slovak borderlands.

Administrative division
The Moravian-Silesian Region is divided into 6 districts, in which there are 300 municipalities (39 are towns):

Traditionally, the region has been divided into six districts () which still exist as regional units, though most administration has been shifted to the municipalities with extended competence and the municipalities with commissioned local authority.

Municipalities with extended competence
Since 1 January 2003, the region has been divided into 22 municipalities with extended competence, which took over most of the administration of the former district authorities. Some of these are further divided into municipalities with commissioned local authority. They are unofficially named little districts (). They are:

Population
The total population of the region was 1,203,292 (men 49.1%, women 50.9%) in 2019, which makes it the third most populous region in the Czech Republic; 86.9% are Czechs, 3.3% Slovaks, 3.0% Poles, 2.3% Moravians, 0.8% Silesians, 0.3% Germans, and 0.2% Romani, though this last figure might be considerably higher, as Romani often do not officially admit their ethnicity. Around 40.2% of the population is religious, mostly Roman Catholic, while 52.3% declares as atheist.

The population density is 222 inhabitants per km2, which is the second-highest in the country, after the capital Prague. Most of the population is urban, with 59% living in towns with over 20,000 inhabitants. The average age of the population in the region was 42.7 in 2019.

Cities and towns
The table shows cities and towns in the region with the largest population (as of 1 January 2019):

Economy
The Gross domestic product (GDP) of the region was 19.6 billion € in 2018, accounting for 9.5% of Czech economic output. GDP per capita adjusted for purchasing power was 23,000 € or 76% of the EU27 average in the same year. The GDP per employee was 74% of the EU average.

Geography
The geography of the region varies considerably, comprising many land forms from lowlands to high mountains whose summits lie above the tree line.

In the west lie the Hrubý Jeseník mountains, with the highest mountain of the region (and all Moravia), Praděd, rising . The mountains are heavily forested, with many spectacular places and famous spas such as Karlova Studánka and Jeseník, so are very popular with tourists. Also, several ski resorts are there, including Červenohorské Sedlo and Ovčárna, with long-lasting snow cover. The Hrubý Jeseník mountains slowly merge into the rolling hills of the Nízký Jeseníks and Oderské Vrchy, rising to 800 m at Slunečná and 680 m at Fidlův Kopec, respectively.

To the east, the landscape gradually descends into the Moravian Gate valley with the Bečva and Oder Rivers. The former flows to the south-west, the latter to the north-east, where the terrain spreads into the flat Ostrava Basin and Opava Hilly Land, where most of the population lives. The region's heavy industry, which has been in decline for the last decade, is located there, too, benefiting from huge deposits of hard coal. The confluence of the Odra and Olza is the lowest point of the region, at 195 m.

To the south-east, towards the Slovakian border, the landscape sharply rises into the Moravian-Silesian Beskids, with its highest mountain Lysá hora at , which is the place with the highest annual rainfall in the Czech Republic,  a year. The mountains are heavily forested and serve as a holiday resort for the industrial north.

Nature conservation
Three large landscape protected areas and a number of smaller nature reserves are in the region. The countryside is mostly man-made, but five natural parks with preserved natural scenery exist.

The Jeseníky PLA (with an area of ) lies in the mountain range of the same name in the north east of the region. The terrain is very diverse, with steep slopes and deep valleys. About 80%t of the area is forested, mostly by secondary plantations of Norway spruce, which were seriously damaged by industrial emissions. Due to local weather conditions, the tree line in the area descends to . Alpine meadows can be found in particularly low elevations in the Jeseník mountains. Also, a few peat moors are found there, which are otherwise nonexistent in Moravia.

The Poodří PLA () lies in the Moravian Gate, in close proximity to the region's capital Ostrava, on the banks of the meandering Odra. It is an area of floodplain forests (one of the last preserved in Central Europe), flooded meadows, and many shallow ponds, on which water birds thrive.

The Beskydy PLA () is the largest Czech PLA. It lies in the south-east of the region, along the Slovakian boundary. In the north, the mountains rise steeply from the Ostrava basin, to the south their elevation and severity decreases. Most of the area is forested, mainly by Norway spruce plantations, which are not indigenous to the area. Many of these were severely damaged by emissions from the Ostrava industrial region. There are, however, also a lot of either newly planted or preserved forests of European beech, which in the past covered most of the mountains. The PLA is typical by its mosaic of forests and highland meadows and pastures with hamlets scattered throughout all the mountains. In recent years bear and wolf sighting have become more frequent.

Altogether, 125 small, protected nature areas cover an area of . The most notable of them is the lime Šipka Cave near Štramberk, where remnants of a Neanderthal man were discovered in the late 19th century.

Places of interest

There are three towns with protected historical centers. Příbor, the birthplace of Sigmund Freud, was an important center of education for northern Moravia from the 17th century to the first half of the 20th. Nový Jičín, founded under the castle of Starý Jičín, has a well-preserved central square dating back to the 14th century, with the Žerotínský château nearby. Štramberk is a unique small town nestled in a valley between lime hills, with many timber houses and the Trúba Spire rising on a hill above the town.

Many castles and châteaus are in the region, the most famous being Hradec nad Moravicí, Raduň, Kravaře, and Fulnek. Hukvaldy, in a village of the same name under the Moravian-Silesian Beskids, is one of the region's many castle ruins, known for a musical festival dedicated to the composer Leoš Janáček, who was born there. Another well-known castle ruin is Sovinec under the Hrubý Jeseníks.

Due to the importance of industry in the region, many museums display products of local technical development. The Automobile Museum in Kopřivnice exhibits the history of the Tatra cars, The Train Carriage Museum is in Studénka, and the Mining Museum and the former Michal Mine (Důl Michal) are in Ostrava.

History

Until 2000, the current region did not exist as such, but was organized as part of a larger administrative unit called the North Moravian Region. Six of its districts, Bruntál, Frýdek-Místek, Karviná, Nový Jičín, Opava, and Ostrava, were in 2000 put into the newly established Moravian-Silesian Region. The old North Moravian Region still exists and jurisdiction of some administrative bodies is defined by its borders.

See also
Silesia Euroregion
Lach dialects

References

External links
 Official website
 Region statistics
 Travel Guide - North Moravia and Silesia

Regions of the Czech Republic
NUTS 2 statistical regions of the European Union

Moravian-Silesian Region


Plaški je bio stari utvrđeni grad podalje od današnjeg naselja Plaškog. Nalazio se u podnožju Plaške glave. Datira od kraja 12. ili početka 13. stoljeća kao frankopanska utvrda. U ispravi kneza Bernardina Frankopana iz 1500. godine Plaški se spominje kao protuturska utvrda podložna njegovoj vlasti. Status Plaškog kao obrambene utvrde ponavlja se i u dokumentu iz 1551. godine. Ova utvrda dio je niza ostataka utvrda smještenih uz obronke gorskog lanca Kapele.

Utvrda je danas ruševna. Bila je potpuno uništena još 1558. godine. Ipak, borbe za nju su potrajale još neko vrijeme. Potpuno je napuštena 1592. godine.  U ono vrijeme raširena je bila strategija hrvatskih vladara da ruše pogranične napuštene tvrđave, da ne bi poslužile neprijatelju. Ostalo je nešto od glavne kule i okolnih zidova.

Izvori

Utvrde u Hrvatskoj
Frankapani

Plaški (stari grad)


William Sutcliffe (born 9 March 1971) is a British novelist. He has written many acclaimed novels, spanning genres from satire to YA fiction. His 2008 book Whatever Makes You Happy has been adapted into a 2019 film by Netflix, under the title Otherhood.

Novels

Sutcliffe's novels could be categorised as humorous. New Boy has much authentic material in it that refers to actual incidents from his life at Haberdashers', although it would be going too far to call it "autobiographical".

His next novel concerns a 10-year-old growing up in a North London suburb with his family, and the plot centres on the complex knot of his childhood friendships. Sutcliffe's 2008 book Whatever Makes You Happy (2008) is about interfering mothers of men who refuse to grow up. This has recently been adapted into a film by Netflix, under the new title Otherhood. His first young adult novel,  The Wall (2013), tells of a boy in Israel's Occupied Territories whose discovery of a tunnel underneath the barrier wall sets off a spiralling chain of events after he goes under and is saved from his attackers by a girl on the other side. Following on from the success of his first YA novel, Sutcliffe wrote his second, Concentr8, in (2015).

In 2009, he donated the short story Sandcastles: A Negotiation to Oxfam's 'Ox-Tales' project, four collections of UK stories written by 38 authors. Sutcliffe's story was published in the 'Fire' collection.

More recently, Sutcliffe has been writing more humorous books for a younger audience, with his Circus of Thieves trilogy. He has also written a humorous novel for teenagers, The Gifted, the Talented and Me. The book had an extremely good reception, gaining positive reviews in many newspapers.

Personal life
Sutcliffe was born in 1971, in London. He was educated at Haberdashers' Aske's School and Emmanuel College, Cambridge, where he read English literature.
He later worked as a TV researcher before becoming a novelist. He now lives in Edinburgh with his wife the novelist Maggie O'Farrell, and their three children.

Bibliography
Books for Adults
 New Boy (1996)
 Are You Experienced? (1997)
 The Love Hexagon (2000)
 Whatever Makes You Happy (2008)

Books for Adults and Young Adults
 Bad Influence (2004)
 The Wall (2013)
 Concentr8 (2015)
 We See Everything (2017)
 The Gifted, Talented and Me (2019)

Books for Younger Readers
 Circus of Thieves and the Raffle of Doom (2014)
 Circus of Thieves on the Rampage (2015)
 Circus of Thieves and the Comeback Caper (2016)

See also
 List of British Jewish writers

References

External links
 William Sutcliffe's Top 10 relationship novels in The Guardian
 William Sutcliffe's Twitter

1971 births
People educated at Haberdashers' Boys' School
English Jews
British Jewish writers
Alumni of Emmanuel College, Cambridge
20th-century British novelists
21st-century British novelists
Living people
British male novelists
20th-century British male writers
21st-century British male writers

William Sutcliffe