Noćurak (lat. Mirabilis), biljni rod iz porodice noćurkovki iz tropske i suptropske Amerike, uključujući Karibe. Jedna vrsta raste na Himalaji.

Pripada mu preko 60 vrsta jednogodišnjeg rasllinja i lukovičastih trajnica. U Hrvatskoj raste samo jalapski noćurak ili čudesni noćurak (Mirabilis jalapa).

Vrste

 Mirabilis acuta (Reiche) Heimerl
 Mirabilis aggregata (Ortega) Cav.
 Mirabilis albida (Walter) Heimerl
 Mirabilis alipes (S.Watson) Pilz
 Mirabilis austrotexana B.L.Turner
 Mirabilis bracteosa (Griseb.) Heimerl
 Mirabilis campanulata Heimerl
 Mirabilis coccinea (Torr.) Benth. & Hook.f.
 Mirabilis comata (Small) Standl.
 Mirabilis cordifolia (Kunze ex Choisy) Heimerl
 Mirabilis decipiens (Standl.) Standl.
 Mirabilis donahooana Le Duc
 Mirabilis elegans (Choisy) Heimerl
 Mirabilis expansa (Ruiz & Pav.) Standl.
 Mirabilis exserta Brandegee
 Mirabilis gigantea (Standl.) Shinners
 Mirabilis glabra (S.Watson) Standl.
 Mirabilis glabrifolia (Ortega) I.M.Johnst.
 Mirabilis glutinosa Kuntze
 Mirabilis gracilis (Standl.) Le Duc
 Mirabilis grandiflora (Standl.) Standl.
 Mirabilis greenei S.Watson
 Mirabilis himalaica (Edgew.) Heimerl
 Mirabilis hintoniorum Le Duc
 Mirabilis hirsuta (Pursh) MacMill.
 Mirabilis intercedens Heimerl
 Mirabilis jalapa L.
 Mirabilis laevis (Benth.) Curran
 Mirabilis latifolia (A.Gray) Diggs, Lipscomb & O´Kennon
 Mirabilis linearis (Pursh) Heimerl
 Mirabilis longiflora L.
 Mirabilis longipes (Standl.) Standl.
 Mirabilis macfarlanei Constance & Rollins
 Mirabilis melanotricha (Standl.) Spellenb.
 Mirabilis muelleri Standl.
 Mirabilis multiflora (Torr.) A.Gray
 Mirabilis nesomii B.L.Turner
 Mirabilis nyctaginea (Michx.) MacMill.
 Mirabilis oaxacae Heimerl
 Mirabilis oligantha (Standl.) J.F.Macbr.
 Mirabilis ovata (Ruiz & Pav.) F.Meigen
 Mirabilis oxybaphoides (A.Gray) A.Gray
 Mirabilis polonii Le Duc
 Mirabilis pringlei Weath.
 Mirabilis prostrata (Ruiz & Pav.) Heimerl
 Mirabilis pudica Barneby
 Mirabilis pulchella Standl. & Steyerm.
 Mirabilis pumila (Standl.) Standl.
 Mirabilis rotundifolia (Greene) Standl.
 Mirabilis russellii Le Duc
 Mirabilis sanguinea Heimerl
 Mirabilis suffruticosa (Standl.) Standl.
 Mirabilis tenuiloba S.Watson
 Mirabilis texensis (J.M.Coult.) B.L.Turner
 Mirabilis triflora Benth.
 Mirabilis trollii Heimerl
 Mirabilis urbani Heimerl
 Mirabilis violacea (L.) Heimerl
 Mirabilis viscosa Cav.
 Mirabilis watsoniana Heimerl
 Mirabilis weberbaueri Heimerl

Vanjske poveznice

Izvori

Noćurkovke

Noćurak


The Treaty of Aigun was an 1858 treaty between the Russian Empire and Yishan, official of the Qing dynasty of China. It established much of the modern border between the Russian Far East and China by ceding much of Manchuria (the ancestral homeland of the Manchu people), now known as Northeast China.  Negotiations began after China was threatened with war on a second front by Governor-General of the Far East Nikolay Muraviev when China was suppressing the Taiping Rebellion. It reversed the Treaty of Nerchinsk (1689) by transferring the land between the Stanovoy Range and the Amur River from the Qing dynasty to the Russian Empire. Russia received over  of what became known as Outer Manchuria. While the Qing government initially refused to recognize the validity of the treaty, the Russian gains under the Treaty of Aigun was affirmed as part of the 1860 Sino-Russian Convention of Peking.

Background
Since the reign of Catherine the Great (1762 – 1796), Russia had desired to become a naval power in the Pacific. It gradually achieved its goals by annexing the Kamchatka Peninsula and establishing the naval outpost of Petropavlovsk-Kamchatsky in 1740, naval outposts in Russian America and near the Amur watershed, encouraging Russians to go there and settle, and slowly developing a strong military presence in the Amur region.

From 1850 to 1864, when China was heavily involved in suppressing the Taiping Rebellion, and Governor-General of the Far East Nikolay Muraviev camped tens of thousands of troops on the borders of Mongolia and Manchuria, preparing to make legal Russian de facto control over the Amur from past settlement. Muraviev seized the opportunity when it was clear that China was losing the Second Opium War, and threatened China with a war on a second front. The Qing dynasty agreed to enter negotiations with Russia.

Signing
The Russian general Muraviev and the Qing official Yishan, both military governors of the area, signed the treaty on May 28, 1858, in the town of Aigun. The Qing government initially refused to ratify the treaty and considered the treaty invalid, but in 1860 the Sino-Russian Convention of Peking affirmed Russian gains under the Treaty of Aigun and also ceded Primorye to the Russians.

Effects
The resulting treaty established a border between the Russian and Chinese Empires along the Amur River. (Chinese and Manchu residents of the Sixty-Four Villages East of the River would be allowed to remain, under the jurisdiction of Manchu government.) The Amur, Sungari, and Ussuri rivers were to be open exclusively to both Chinese and Russian ships. The territory bounded on the west by the Ussuri, on the north by the Amur, and on the east and south by the Sea of Japan was to be jointly administered by Russia and China—a "condominium" arrangement similar to that which the British and Americans had agreed upon for the Oregon Territory in the Treaty of 1818. (Russia gained sole control of this land two years later.)
The inhabitants along the Amur, Sungari, and Ussuri rivers were to be allowed to trade with each other.
The Russians would retain Russian and Manchu copies of the text, and the Chinese would retain Manchu and Mongolian copies of the text.
All restrictions on trade to be lifted along the border.

Perception in China
In China, especially after the rise of Chinese nationalism in the 1920s, the treaty has been denounced as an unequal treaty.

See also
Convention of Peking
Amur Annexation
Outer Manchuria
Sino-Russian border conflicts
Unequal Treaties
Western imperialism in Asia

References

Unequal treaties
History of Manchuria
19th century in the Russian Empire
Treaties involving territorial changes
1858 in China
China–Russia treaties
Boundary treaties
China–Russia border
1858 treaties
Treaties of the Russian Empire
Treaties of the Qing dynasty
May 1858 events
China–Russian Empire relations

Treaty of Aigun


Department for Transport, Energy and Infrastructure (kurz auch DTEI, davor Department of Planning, Transport and Infrastructure, DPTI) ist die Straßen- und Verkehrsbehörde in South Australia, Australien. Sie ist zuständig für die Instandhaltung, den Ausbau und Betrieb des landesweiten Straßennetzes. Neben dem Straßenverkehr ist die Behörde auch für Häfen, Bootsanlegestellen sowie für Flughäfen, den Schienen- und öffentlichen Nahverkehr zuständig.

Das DPTI ist für 25 % des Straßennetzes in South Australia verantwortlich. Es umfasst 13.000 Kilometer asphaltierte und 10.000 Kilometer unbefestigte Straßen. Die übrigen 75 %, etwa 75.000 Kilometer, werden von den Local Government Areas oder der nationalen Straßenbaubehörde betrieben und instand gehalten.

Die wichtigsten Fernstraßen in South Australia sind:
 Eyre Highway
 Dukes Highway
 Stuart Highway
 Sturt Highway

Siehe auch
 Highways in Australien
 Liste der Highways in South Australia

Weblinks
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Behörde (Australien)
Verkehr (Australien)
Verkehrsbehörde
Organisation (Adelaide)
Wikipedia:Gründungsdatum ungeklärt


أعداء الشعب  هو فيلم دراما وفيلم سيرة ذاتية أمريكي من إنتاج عام 2009، الفيلم من إخراج مايكل مان والذي شارك في كتابة السيناريو مع رونان بينيت، اقتباس عن كتاب أعداء الشعب: أعظم موجة جريمة في أمريكا وولادة مكتب التحقيقات الفيدرالي 1933-1934 للكتاب بريان بورو، الفيلم من بطولة جوني ديب وكريستيان بيل وماريون كوتيار وبيلي كرودب وتشانينج تاتوم وإميلي دي رافن. تدور الأحداث خلال فترة الكساد الكبير التي عاشها المجتمع الأمريكي بثلاثينات القرن الماضي، ويؤرخ للسنوات الأخيرة من حياة سارق البنوك سيئ السمعة جون ديلينجر (جوني ديب) حيث كان يتابعه وكيل مكتب التحقيقات الفيدرالي ملفين بيرفي (كريستيان بيل)، وعلاقة ديلينجر مع بيلي فريتشي (ماريون كوتيار)، وكذلك مطاردة بورفيس لشركاء ديلينجر وزملائه المجرمين هومر فان ميتر (ستيفن دورف) وبيبي فيس نيلسون (ستيفن جراهام).

الإنتاج
بدأ مؤلف الكتاب «براين برو» تأليف الفيلم باعتباره مسلسلاً قصيراً تقوم شبكة اتش بي او التلفزيونية بإنتاجه. ولكون «براين» لا يملك خبرة جيدة في كتابة السيناريو فقد خرج بعد مرور عامين من الكتابة بسيناريو وصفه هو بالسيء جداً جداً. تنازلت اتش بي او عن حق إنتاج المسلسل على اعتبار أن النص يحتاج للكثير من العمل والإصلاح. وهنا رأى «براين» أن يتوج نتيجة جهده وبحثه خلال العامين بتحويل هذا الكم الهائل من المعلومات التي جمعها إلى كتاب صارفاً النظر عن فكرة السيناريو.
بعد ذلك قام المخرج «مايكل مان» والممثل «ليوناردو دي كابريو» بشراء حقوق الكتاب لتحويله إلى فيلم يقوم الأخير ببطولته. وعلى مدى ثلاثة أعوام أخرى توقف المشروع لانشغال «دي كابريو» بتصوير مجموعة من الأفلام. وأخيراً وبعد طول انتظار تفرغ «مايكل مان» للعمل وانتخب «جوني ديب» في دور المجرم، و«كريستيان بيل» في دور المحقق الفيدرالي ورأى الفيلم النور.

طاقم التمثيل
 جوني ديب بدور جون ديلينجر.
 كريستيان بيل بدور المحقق ملفين بيرفي.
 جيمس روسو بدور والتر ديتريش.
 ماريون كوتيار بدور بيلي فريتشي
 كاري موليجان بدور كارول سليمان

معرض صور

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي للفلم
 صفحة الفيلم على موقع قاعدة بيانات الأفلام على الإنترنت

أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
التصوير الثقافي لإدغار هوفر
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 2000
أفلام إنتاج 2009
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام تاريخية أمريكية
أفلام تاريخية درامية أمريكية
أفلام تاريخية درامية في عقد 2000
أفلام تاريخية عقد 2000
أفلام تقع أحداثها في 1933
أفلام تقع أحداثها في 1934
أفلام تقع أحداثها في إنديانا
أفلام تقع أحداثها في توسان (أريزونا)
أفلام تقع أحداثها في داكوتا الجنوبية
أفلام تقع أحداثها في شيكاغو (إلينوي)
أفلام تقع أحداثها في عقد 1930
أفلام تقع أحداثها في ويسكونسن
أفلام جريمة درامية 2009
أفلام جريمة مبنية على أحداث حقيقية
أفلام جريمة ودراما أمريكية
أفلام جريمة ودراما إنتاج عقد 2000
أفلام جوني ديب
أفلام حركة أمريكية
أفلام حركة إنتاج عقد 2000
أفلام حركة درامية أمريكية
أفلام حركة في 2009
أفلام حركة مبنية على أحداث حقيقية
أفلام دراما مبنية على أحداث حقيقية
أفلام درامية 2009
أفلام سجلها إليوت غولدنثال
أفلام سرقة أمريكية
أفلام سيرة ذاتية أمريكية
أفلام سيرة ذاتية إنتاج عقد 2000
أفلام سيرة ذاتية حركة
أفلام سيرة ذاتية درامية أمريكية
أفلام سيرة ذاتية عن جون ديلينجر
أفلام عن سرقة البنوك
أفلام عن سلاح فرسان شيكاغو
أفلام مبنية على كتب غير خيالية عن جريمة منظمة
أفلام مصورة رقميا
أفلام مصورة في أريزونا
أفلام مصورة في إنديانا
أفلام مصورة في شيكاغو (إلينوي)
أفلام مصورة في ويسكونسن
أفلام من إخراج مايكل مان
أفلام نيو نوار أمريكية
أفلام يونيفرسال بيكتشرز
تصوير ثقافي عن جون ديلينجر
تصوير ثقافي عن شارلى أرثر فلويد
سرقة البنوك في الخيال
مكتب التحقيقات الفيدرالي في الخيال

أعداء الشعب (فيلم)


بلدية هيورونس , هي إحدى بلديات مقاطعة برغش, التي تقع في منطقة قشتالة وليون, والتي تقع في شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 67 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

المعالم في البلدة

توجد كنيسة هورونس الرعوية بطراز رومانسكي وقد شيدتها مدرسة لا بوريبا في العقود الأولى من القرن الثالث عشر. على الرغم من أن الكنيسة تحتوي على إضافات من عصور لاحقة ، إلا أنها تحافظ على تصميمها الرومانسكي مع صحنها الوحيد الذي تعلوه حنية نصف دائرية.

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة برغش
بلديات برغش

هيورونس


ياسين هيما (25 مارس 1984 في ليون)  لاعب كرة قدم جزائري الجنسية فرنسي المولد يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة السوبر بيلينزونا السويسري ومنتخب الجزائر في خط الوسط . شارك في أول مباراة دولية مع منتخب الجزائر في مواجهة منتخب الغابون في 15 أغسطس 2006 .

مسيرته الكروية
لعب ياسين هيما خلال مسيرته الاحترافية مع 10 أندية في خمسة عشر موسمًا وسجل خلالها 23 هدفًا ضمن 265 مباراة. ولم يفز بأي موسم بالكأس وفاز في موسم واحد بالدوري.

خاض ياسين هيما مسيرته مع أكاديمية واحتياط أولمبيك ليون في موسم 2003–04 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 66 مباراة سجل خلالها 3 أهداف. ثم انتقل إلى نادي شاتورو في موسم 2005–06 لمدة موسم واحد، حيث شارك في 27 مباراة سجل خلالها 6 أهداف. لينتقل بعدها إلى نادي آراو في موسم 2006–07 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 15 مباراة ولم يسجل أي هدف. ثم انتقل إلى نادي الوطني في موسم 2007–08 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 21 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا. هذا وانتقل لاحقًا إلى نادي بيلينزونا في موسم 2008–09 ولمدة موسمين، مشاركًا في 51 مباراة سجل خلالها 5 أهداف. ثم انتقل بعدها إلى نادي نيفتشي باكو في موسم 2010–11 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 7 مباريات ولم يسجل أي هدف. ليعود وينتقل من جديد، لكن هذه المرة إلى  في موسم 2012–13 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 11 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا. لينتقل بعدها إلى  في موسم 2013–14 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 49 مباراة سجل خلالها 6 أهداف.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في أذربيجان
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في بلجيكا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم رجال جزائريون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون جزائريون مغتربون في السعودية
رياضيون جزائريون مغتربون في بلجيكا
رياضيون جزائريون مغتربون في سويسرا
رياضيون فرنسيون من أصل جزائري
رياضيون من ليون
فرنسيون من أصل جزائري
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو الدوري البلجيكي للمحترفين
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو بيلينزونا
لاعبو دوري السوبر السويسري
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو شاتورو
لاعبو كرة قدم جزائريون
لاعبو كرة قدم جزائريون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في أذربيجان
لاعبو كرة قدم مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم مغتربون في بلجيكا
لاعبو كرة قدم مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم من ليون
لاعبو منتخب الجزائر لكرة القدم
لاعبو نادي آراو
لاعبو نادي الوطني
لاعبو نادي يوبين
لاعبو ويل
مواليد 1404 هـ
مواليد 1984
مواليد في ليون

ياسين هيما


Le Second O Salutaris, op. 131, est une œuvre de la compositrice Mel Bonis, datant de 1930.

Composition
Mel Bonis compose son second O Salutaris pour chœur mixte et orgue. L'œuvre, dédiée à Pierre Dessaigne, comprend un conducteur en ré majeur, et une partie séparée d'orgue en mi majeur. Elle est publiée en 1930 par les éditions P. Schneider, puis rééditée en 1998 par les éditions Armiane.

Analyse
Le second O Salutaris de Mel Bonis fait partie d'un corpus, avec son premier et son troisième O Salutaris, qui évoque le sujet de l'Eucharistie, sous forme de motet latin.

Comme le Tantum ergo, chaque verset est traité indépendamment et chaque phrase musicale est ponctuée d'un mouvement cadentiel, généralement une demi-cadence.

Réception

Discographie

Références

Sources

Liens externes

Œuvre de Mel Bonis
Œuvre réalisée en 1930

Second O Salutaris


Gerard van der Lem (n. 15 de noviembre de 1952, Ámsterdam, Países Bajos) es un exjugador de fútbol neerlandés y actual entrenador de fútbol. Van der Lem hizo su debut oficial con el FC Ámsterdam en partido contra el PSV Eindhoven el 12 de agosto de 1973.

Además de para el FC Ámsterdam también militó en las filas del Roda JC, Feyenoord Rotterdam, Sparta Rotterdam y FC Utrecht.

Una vez retirado como jugador professional, Van der Lem comenzó su carrera como entrenador ejerciendo de asistente de conocidos nombres de los banquillos del fútbol mundial como Piet de Visser, Dick Advocaat y Louis Van Gaal.

En su primer contrato con el FC Alkmaar (AZS) fue responsable técnico del equipo de jóvenes promesas (con el que se proclamó campeón en 1985) así como asistente de Piet de Visser para la primera plantilla. Desde 1986 hasta 1989 formó parte del FC Haarlem del que se inició siendo segundo de Dick Advocaat, para luego tomar las riendas como primer técnico en el equipo en el último año.

Su continuo trabajo con los futbolistas más jóvenes le llevó a ser contratado por el Ajax Ámsterdam en 1990 con el que ejerció de máximo responsable del departamento de desarrollo de jóvenes promesas del club. Después de un año plagado de éxitos y habiendo causado buena impresión en la jerarquía del Ajax fue elegido para ser técnico asistente de Louis van Gaal, que venía de proclamarse vencedor de la Liga de Campeones. Este recogió un ramillete de títulos nacionales y europeos de la mano de una fantástica generación de jugadores. Entre 1991 y 1997 el club se llevó 3 ligas neerlandesas, 2 copas neerlandesas, 1 Liga de Campeones, 1 Recopa, 1 Intercontinental, 2 Supercopas de los Países Bajos.

Este éxito no pasó desapercibido fuera de los Países Bajos. Tanto Louis van Gaal como Gerard van der Lem hicieron las maletas y viajaron juntos a Barcelona donde comenzaron una nueva etapa al frente de unos de los clubes más importantes de Europa. Continuando con la racha de buenos resultados cosechada en los Países Bajos el tándem consiguió guiar al FC Barcelona al triunfo en 2 Ligas, 1 Copa del Rey, 1 Supercopa.

Después de su etapa en Barcelona Gerard van der Lem retornó a sus Países Bajos natal para convertirse en primer entrenador del FC Alkmaar y continuar luego en el Oita Trinita de la J1 League de Japón durante una temporada.

Otra etapa memorable y plagada de títulos se sucedió en Arabia Saudí durante su primer mandato al frente de la selección nacional. Este consiguió llevar a Arabia Saudí al triunfo en la Copa del Golfo, la Arab Cup y la clasificación para la Copa de Asia.

Por todo ello fue nombrado 'Mejor Entrenador del Medio Oriente'.

Las cosas no fueron igual de bien para su selección en la nueva cita de la Copa de Asia y la federación decidió destituirle tras ser Arabia Saudí eliminada a manos de Irak. Tras dejar a la selección de Arabia Saudí van der Lem regresó a casa para formar parte del Ajax Ámsterdam en diversos roles. No tardó mucho el neerlandés en emprender un viaje rumbo a Oriente Medio donde aceptó el cargo de entrenador del Al Sharjah de la primera división de Emiratos Árabes Unidos en la temporada 2007-2008.

Al término de la temporada van der Lem se unió a su compatriota Henk ten Cate para tomar las riendas de uno de los equipos más poderosos de Grecia, el Panathinaikos.

Actualmente Gerard van der Lem es ayudante del exjugador del Ajax, el georgiano Shota Arveladze, actual técnico del Kayserispor en Turquía.

Referencias

Entrenadores de fútbol de los Países Bajos
Futbolistas de los Países Bajos
Futbolistas del Feyenoord Rotterdam
Futbolistas del Football Club Utrecht
Futbolistas del Sparta Rotterdam en los años 1980
Futbolistas del Roda JC Kerkrade
Miembros del cuerpo técnico del Fútbol Club Barcelona
Futbolistas de Ámsterdam

Gerard van der Lem


es un nombre que se le da al grupo étnico mayoritario de Japón. Es un término que se acuñó a finales del  para distinguir a los residentes de las islas principales de Japón de otros grupos étnicos minoritarios que habían residido en las áreas periféricas de Japón, tales como los Ainu, Ryukyuenses, Nivjis, Orok, además de los coreanos, taiwaneses y aborígenes de Taiwán que fueron incorporados al Imperio japonés a principios del . El nombre Yamato viene de la Corte Yamato que existió en Japón en el . Fue el nombre original de la región donde el pueblo yamato se asentó por primera vez en la prefectura de Nara.

En el , el pueblo Yamato —una de muchas tribus de diferentes orígenes, que colonizaron Japón en la prehistoria— fundó un estado basado en los estados chinos de Sui y Tang, el centro de la influencia política y cultural en Asia Oriental en ese momento. A medida que la influencia de los Yamato se extendió, el idioma que hablaban se volvió la lengua común. El ryukyuano, el lenguaje de las islas Ryukyu, se desvió del japonés antiguo en algún momento entre los siglos III y V.

Existe, sin embargo, un desacuerdo sobre la inclusión de los ryukyuanos dentro de los Yamato, o si se deben identificar como un grupo étnico independiente, o como un subgrupo que constituye la etnicidad japonesa junto con los Yamato por sus cercanas similitudes sugeridas por su genética y su lingüística.  indica que los Ryukyuan son , mientras que Kunio Yanagita sugiere que fueron un subgrupo que se asentó en las islas Ryukyu mientras que la ola migratoria principal se asentó en el archipiélago japonés y se convirtieron en el pueblo Yamato.

El concepto de "sangre pura" como criterio para la singularidad del Yamato minzoku comenzó a circular alrededor del 1880 en Japón, al mismo tiempo que algunos científicos japoneses comenzaron a investigar la eugenesia (優生学 yūseigaku).

En la actualidad, en Japón, el término Yamato-minzoku puede ser visto como un término que indica una noción racista anticuada que fue descartada en muchos círculos después de la derrota de Japón en la Segunda Guerra Mundial. El término "japonés" o incluso "japonés-japonés" son usados con frecuencia en su lugar, aunque ambos términos también tienen complicaciones debido a su ambigua mezcla entre nociones étnicas y nacionalistas. El Profesor Mark Levin sugiere adoptar el término "wajin"/ 和人, que ya se encuentra usado en algunas ocasiones para diferenciar a los japoneses que no son de origen ainu, como un término adecuado para referirse a la gente de etnia japonesa en Japón en la actualidad.

Véase también
 Ainu
 Acorazado Yamato
 Pueblo Emishi
 Pueblo japonés
 Nihonjinron (en inglés)
 Yamato
 Periodo Yamato

Referencias
Notas

Palabras y frases en japonés
Demografía de Japón

Pueblo Yamato


José Santos Segundo Lincomán Inaicheo (Compu, Chile, 25 de noviembre de 1910 - Compu, 7 de julio de 1984) fue un lonco y poeta huilliche chilote.

Biografía
Nació en Compu, en las cercanías del pueblo de Quellón, en el sureste de la Isla Grande de Chiloé; sus padres fueron José Santos Lincomán Loncuante y María Inaicheo Teca. Se casó con Alicia Inaicheo y tuvieron seis hijos.

En 1937, durante el gobierno de Pedro Aguirre Cerda, asumió el cargo de cacique de Compu y procuró conseguir que se terminara el pago de contribuciones que se debían pagar por el fundo (predio) Coihuín en que residía la comunidad huilliche constituida en Compu y que se reconociera el "título realengo" entregado por funcionarios de la corona española a Miguel Inaicheo en 1823 e ignorado por las autoridades chilenas el año 1900, cuando declararon los terrenos propiedad fiscal. En búsqueda del reconocimiento de los derechos de propiedad de las comunidades y de la restitución de los terrenos expropiados y luego vendidos, Lincomán y los loncos Antonio Huenteo de Huequetrumao y Abelardo Chiguay de Yaldad, enviaron una carta con esta petición al presidente Gabriel González Videla en 1946. Sin embargo, la situación continuó sin resolverse y en 1980 Lincomán pidió que la comunidad recibiera un título colectivo sobre 12000 hectáreas exentas de contribuciones, sin embargo, las autoridades de la época entregaron títulos individuales entre 1982 y 1986 y dividieron el predio en tres partes.

Fue detenido varias veces por sus actividades de protesta por la recuperación de tierras huilliches, la última vez se debió a la serie de detenciones ordenadas luego del Golpe de Estado de 1973 que dio inicio al gobierno dictatorial  de Augusto Pinochet. En 1980 se creó el Consejo General de Caciques de Chiloé y él fue elegido Cacique Mayor.

Se conocen 43 textos líricos y 4 narraciones de su autoría, todas publicadas de forma póstuma. De estas composiciones, un poema tomado de la tradición oral fue escrito en castellano y mapudungun y otro solamente en mapudungun. Se ha dicho de la poesía de José Santos Lincomán que media en el conflicto entre oralidad y escritura, con lo cual su discurso es híbrido, y que él es uno de los iniciadores de la poesía mapuche intercultural, un puente entre el ülkantufe (cantante tradicional) y el poeta que escribe bajo la influencia occidental. Entre los rasgos formales de sus composiciones se encuentran el uso de métrica regular y la tendencia a usar la rima asonante alternada,, al modo de los romances, que en Chiloé se denominan "corridos". De sus cuatro textos en prosa, tres pueden considerarse epew (relato fantástico didáctico) y uno un nütram (relación de un suceso).

Sus escritos abordan los problemas y aspiraciones del pueblo huilliche y mantiene en ellos la conciencia de ser una autoridad política y contienen ideas tomadas del ideario comunista tanto como aspiraciones de autonomía indígena.

Su poema "Me gusta el mar" fue musicalizado y es interpretado por grupos folclóricos como Llauquil de Quellón, mientras que el canto "Hacha de piedra / Kachal kura", que Lincomán recogió de la tradición oral y puso por escrito en versión bilingüe, ha sido musicalizado por el grupo Armazón en el disco de canto ceremonial huilliche Gülkantun. Asimismo, el cantautor Héctor Leiva de Quellón compuso una pericona en su honor, llamana "Pericona por Lincomán". Otros poemas como "Los tres marineritos chilotes", "Así llegará la paz" o "Desagravio al chilote" fueron musicalizados e interpretados por el grupo Los Remeros de Compu, que estuvo compuesto por familiares de Lincomán.

Obras
 Canciones y poemas de un lonco huilliche de Chilhué. s.f. OPDECh, Oficina Promotora del Desarrollo Chilote.
 Poesía y cuento. 1990. OPDECh, Oficina Promotora del Desarrollo Chilote.

Referencias

Enlaces externos
 Entrevista radial a José Santos Lincomán en 1983
 Recopilación de la obra de José Santos Lincomán en el libro Poesía mapuche: Las raíces azules de los antepasados.

Nacidos en Quellón
Fallecidos en Quellón
Huilliches
Loncos
Escritores mapuches
Poetas de Chiloé

José Santos Lincomán


cbr, oznaka ISO 639-3 za jezik cashibo-cacataibo
 Središnja banka Ruske Federacije
 stalna stopa bitova

CBR


Clyde Austin Stubblefield (April 18, 1943 – February 18, 2017) was an American drummer best known for his work with James Brown, with whom he recorded and toured for six years (1965-70). His syncopated drum patterns on Brown's recordings are considered funk standards. Samples of his drum performances (particularly his break in the 1970 track "Funky Drummer") were heavily used in hip hop music beginning in the 1980s, although Stubblefield frequently received no credit.

A self-taught musician, Stubblefield was influenced by the sound of industrial rhythms he heard in factories and trains. He began playing with local groups in his native Tennessee and later moved to Georgia, where he played with musicians such as Eddie Kirkland and Otis Redding in the early 1960s before joining Brown's band. He later settled in Madison, Wisconsin, where he was a staple of the local music scene. He has been named among the great drummers of all time by various publications. In 2017, he accepted an honorary degree from the University of Wisconsin–Madison.

Early life
Born to Frank D. and Vena Stubblefield on April 18, 1943, he grew up in Chattanooga, Tennessee. He was inspired to pursue drumming after seeing drummers for the first time in a parade. As a youngster his sense of rhythm was influenced by the industrial sounds of factories and trains around him. He practiced the rhythm patterns he heard, sometimes playing two patterns simultaneously. Years later he said if he could hum a drum pattern, he could play it. He played professionally as a teenager and performed in local bands such as Blue Shufflers, Inclines, and Cascades. In the early 1960s he moved to Macon, Georgia, and worked with guitarist Eddie Kirkland and toured with Otis Redding.

Drummer for James Brown, 1965 to 1970
In 1965, James Brown saw Stubblefield perform in Macon, Georgia, and asked him to audition. Soon after he joined Brown's band. Over the next six years the band had two drummers, Stubblefield and John "Jabo" Starks who had joined the band two weeks earlier. Starks' style was influenced by the church music he grew up with in Mobile, Alabama. The two drummers had no formal training. According to Stubblefield, "We just played what we wanted to play (...) We just put down what we think it should be." The two "created the grooves on many of Brown's biggest hits and laid the foundation for modern funk drumming in the process."

Stubblefield's recordings with James Brown are considered to be some of the standard-bearers for funk drumming, including the singles "Cold Sweat", "I Got the Feelin'", "Give It Up or Turnit a Loose", "Say It Loud – I'm Black and I'm Proud", "Mother Popcorn", "Get Up, Get into It, Get Involved", "There Was a Time", "Ain't It Funky Now", and the album Sex Machine.

His rhythm pattern on James Brown's "Funky Drummer" is among the world's most sampled musical segments. It has been used for decades by hip-hop groups and rappers such as Public Enemy, Run-DMC, N.W.A, Raekwon, LL Cool J, Beastie Boys and Prince, and has also been used in other genres. Though the sole creator of his patterns, Stubblefield was not credited for the use of the samples. He was featured in the 2009 PBS documentary, Copyright Criminals, which addressed the creative and legal aspects of sampling in the music industry.

Career, 1971 to 2017
Stubblefield lived in Madison, Wisconsin, from 1971 onward. For over twenty years he played Monday nights with his band, The Clyde Stubblefield Band, in downtown Madison. The band featured his longtime friend and keyboard-organ player Steve "Doc" Skaggs, along with soul vocalists Charlie Brooks and Karri Daley, as well as a horn section and supporting band. Stubblefield retired from the Monday shows in 2011 due to health issues, leaving the band in the hands of his nephew Bret Stubblefield.

Stubblefield worked with a variety of musicians in the Madison area such as keyboardist Steve Skaggs, guitarists Luther Allison and Cris Plata, jazz violinist Randy Sabien, rock band Garbage, country trio Common Faces and jazz group NEO. He performed and recorded with members of The J.B.'s including Bootsy Collins, Maceo Parker and "Jabo" Starks. The group released the album Bring the Funk on Down in 1999. From the early 1990s to 2015, he performed on the nationally syndicated public radio show Whad'Ya Know?

Stubblefield's first solo album The Revenge of the Funky Drummer was released in 1997. The album was produced by producer-songwriter Richard Mazda. In 2002, he released a 26 track break-beat album titled The Original Funky Drummer Breakbeat Album. Stubblefield's third solo album The Original was released in 2003. All compositions were based on Stubblefield's drum grooves and the album was produced by Leo Sidran.

Stubblefield collaborated frequently with "Jabo" Starks. As the Funkmasters, the duo released an album in 2001 called Find the Groove and an album in 2006 called Come Get Summa This. The duo also released a drumming instruction video in 1999 titled Soul of the Funky Drummers. In December 2007, the duo joined Bootsy Collins in Covington, Kentucky, for the first tribute concert in memory of James Brown. Stubblefield and Starks played on Funk for Your Ass, a tribute album by fellow James Brown orchestra alum Fred Wesley. The album was released in 2008. Later that year an expansion to the EZdrummer software was released with samples recorded by Stubblefield and Starks.

In 2009, Stubblefield was in need of a kidney transplant and underwent dialysis treatments. Musicians in the Madison area organized fundraiser events, donating the proceeds to supplement his dialysis treatment and subsequent medical bills. Stubblefield coped with health issues from the early 2000s onward including cancer. His wife Jody Hannon was a source of support in managing his health.

In 2011, Stubblefield performed "Fight the Power" on the Jimmy Fallon show along with Chuck D and members of The Roots and Eclectic Method. In 2012, he gave an autobiographical talk and performed his favorite beats at the Madison Ruby conference in Madison, Wisconsin. In 2015, a scholarship fund for music education was started and named after Stubblefield.

Recognition

In 2014, Stubblefield was named the second best drummer of all time by LA Weekly. According to the LA Weekly, "Stubblefield is one of the most sampled drummers in history, the man whose uncanny ability to deconstruct pop music's simple 4/4 rhythms into a thousand different sly syncopations laid the foundation not only for funk, but for most of hip-hop, as well." In 2013, Stubblefield and Starks received the Yamaha Legacy Award. In 2004, he received the lifetime achievement award at the Madison Area Music Awards. In 2000, he was inducted into the Wisconsin Area Music Industry hall of fame. In 1990 he was named drummer of the year by Rolling Stone magazine, and in 2016 the magazine named Stubblefield and Starks the sixth best drummer of all time. A set of Stubblefield's autographed drum-sticks are in the Rock and Roll Hall of Fame.

Drummer David Garibaldi credits Stubblefield for inventing the vocabulary of funk drumming, and he singled out the drumming on "I Got the Feelin'" as the "sign of a genius". Nerdcore rapper MC Frontalot paid tribute to Stubblefield in his song "Good Old Clyde". Hip hop artist Black Thought of The Roots rhymes "I'm cooler than Clyde Stubblefield, drummer for James" in the song "Stay Cool". According to Questlove, drummer of The Roots, Stubblefield is the one "who defined funk music." Chuck D said of Stubblefield's impact on hip-hop, "It was a style of repetition that was emulated as opposed to just the actual sound. You know, holding it there, and keeping steady with the vamp."

Ben Sisario of The New York Times writes: "on songs like 'Cold Sweat' and 'Mother Popcorn' he perfected a light-touch style filled with the off-kilter syncopations sometimes called ghost notes." According to National Public Radio, "the grooves the two drummers (Stubblefield and Starks) created have inspired generations of artists — not just in funk, but in hip-hop, where their steady but intricate patterns make natural material for sampling." In 2017, Stubblefield accepted an honorary doctorate of fine arts from the University of Wisconsin–Madison, which was conferred posthumously.

Death
Stubblefield died on February 18, 2017, from kidney failure. He survived cancer in 2000 and coped with kidney disease since 2002. In 2016, it was reported pop icon Prince, who deeply admired Stubblefield, paid about $80,000 of the drummer's medical costs. Stubblefield was survived by his wife Jody Hannon.

Quotations
In a 1991 interview with Isthmus, Stubblefield said: "What influenced me mainly was sounds. Train tracks. Washing machines. I just put patterns against natural sounds, and that's what I do today. I could be walking down the street in time and put a drum pattern against it while I'm walking (...) That's the same thing I'm doing now when I sit down behind the drums. I put a pattern behind what everyone else is doing."

Discography
Credits adapted from AllMusic, except as noted.

As leader
 The Revenge of the Funky Drummer (1997)
 The Original Funky Drummer Breakbeat Album (2002)
 The Original (2003)

As co-leader
 Find the Groove (2001)
 Come Get Summa This (2006)

As sideman
With Fred Wesley
 Funk for Your Ass (2008)

With James Brown
 Cold Sweat (1967)
 I Got the Feelin' (1968)
 It's a Mother (1969)
 Say It Loud – I'm Black and I'm Proud (1969)
 Sex Machine (1970)

With The J.B.'s
 Bring the Funk on Down (1999)

With Ben Sidran
Puttin' in Time on Planet Earth (Blue Thumb, 1973)
Don't Let Go (Blue Thumb, 1974)

With Garbage
Garbage (1995)

Instructional videos
Soul of the Funky Drummers (1999)

References

External links
 PBS documentary module – Sampling in hip-hop music, featuring Clyde Stubblefield and George Clinton
 Questlove on Clyde Stubblefield

 Clyde Stubblefield Remembered, at Modern Drummer, includes transcription of "I Got the Feelin'"
 Partial list of songs that have sampled "Funky Drummer"
 The third story Podcast with Leo Sidran reflects on Stubblefield's life and legacy

1943 births
2017 deaths
African-American drummers
American funk drummers
American male drummers
American session musicians
Deaths from kidney failure
James Brown Orchestra members
Musicians from Chattanooga, Tennessee
Musicians from Madison, Wisconsin

Clyde Stubblefield


(6802) Černovice, denumire internațională (6802) Cernovice, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6802 Černovice este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť de Miloš Tichý. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,05 ua, o excentricitate de 0,25 și o înclinație de 2,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

6802 Černovice


ආචීර්ණ කල්පිත වාදී ආර්ථික විද්‍යාව පිළිබඳ මතයේ නියම ආරම්භකයා වු ස්කොට් ඡාතික ඇඩම් ස්මිත් (1723-1790)ආර්ථික විද්‍යාව විෂය පිළිබඳ ලියු ලේඛන වැඩිම කාලයක් තුළ වඩාත් පුළුල් ලෙස බලපෑම් කිරීමෙහි සමත් විය.

එඩිම්බරාව අසල කර්ක්කැලඩිහි උපත ලැබූ ඇඩම් ස්මිත් නිළධාරියෙකුගේ පුතෙකු විය.දාහතර හැවිරිදි වියේදී ග්ලිස්ගෝ විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුලත් විය.එහිදී ඔහු පුරාණ ග්‍රික ලතින් කතුවරයන්ගේ ගද්‍ය පද්‍ය මෙන්ම ,ගණිතය සහ දර්ශනය වැනි විෂයයන් හැදෑරීය.ග්ලිස්ගෝහි වසර 03 ගෙවු පසු ස්මිත් හය අවුරුදු ශිෂ්‍යත්වයක් දිනා ඔක්ස්පරඩ් විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුලත් විය.ආපසු එඩිම්බරාවට පැමිණි ඔහුට ඉංග්‍රිසි සාහිත්‍යය සදහා දේශක තනතුරක් පිරිනැමුණි.මෙම දේශන වලින් ඔහු ප්‍රසිද්ධියට ලක්වී,1751 නැවත ග්ලිස්ගෝවට කැදවන ලදුව තර්ක ශාස්ත්‍රය උගැන්වීම් කාර්යය පැවරිණි.මෙම පසුබිමේ සිට ඔහු දේශපාලනමය අර්ථ ශාස්ත්‍රය පිළිබඳ අදහස්දැක්වීය. "සදාචාරාත්මක අදහස් පිළිබඳ සිද්ධාන්ත"නැමති කෘතිය (1759) ඔහුගේ ප්‍රසිද්ධත්වය තහවුරු කළේය.

1764 ටුරුස් ප්‍රදේශයේ සිටියදී ඔහු, "ඡාතීන්ගේ ධනය" නම් කෘතිය ලිවීම ආරම්භ කළේය.ආර්ථික විද්‍යාවේ නිදහස් පිළිවෙත පිළිබඳ ලියවුණු මෙම ශාස්ත්‍රීය ග්‍රන්ථය 1776 මුද්‍රණ ද්වාරයෙන් පිටවිය. අවසාන ප්‍රතිඵලය මැනීමේදී "ඡාතීන්ගේ ධනය"ග්‍රන්ථය මේ දක්වා ලියවී ඇති වැදගත්ම කෘතිය ලෙස සැලකිය හැකි බව එඩ්මන් බර්ක්ගේ අදහස විය.ස්මිත් නියම ආර්ථික ආයතන දෙස විනිවිඳ දකින නිරීක්ෂණයක යෙදුණ නමුත්,ඇත්ත වශයෙන්ම අනාගතයේ නිදහස් යුටෝපියාවක් තැනීම සඳහා,ඔහු ප්‍රචාරයක යෙදු බව බර්ක්ගේ ප්‍රකාශයෙන් තහවුරු කරවයි.

ඡාතීන්ගේ ධනයෙහි දේශයක වස්තුව වැඩි දියුණු කර ගත හැකි අයුරින් එය ව්‍යාප්ත වන අයුරුත් එනම් නූතන ආර්ථික විද්‍යා‍වේ මූලිකාංග විස්තර කෙරේ.

ඔහු තවදුරටත් කී පරිදි ධනය ලද හැකි එකම මාර්ගය සම්පත් හා ශ්‍රමය යොදා තැනීමේ ප්‍රතිඵලයෙන් කෙරෙන නිෂ්පාදනය බවයි.මෙහිදී ඔහු විසදිය යුතු ප්‍රධාන ප්‍රශ්නය ලෙස පිළිගන්නේ වාණිඡවාදී න්‍යායෙන් ගත් දේශයක ධනය එහි අපනයන අතිරික්තය නිසා වන අදහසයි.ශ්‍රමය යොදා ගැනීමේ හැකියාව හා දක්ෂතාව අනුව ධනය වැඩි දියුණු වේ.මෙයට යොමු කර ගන්නා ඡනගහනයේ ප්‍රතිශතය මත මෙම සංඛාව අඩු වැඩි වේ.ඡනගහන සංඛ්‍යා වලට මුළු නිෂ්පාදනයේ සහ සම්බන්ධතාව මත සාමාන්‍ය පුද්ගලයාගේ ආර්ථික සුභසාධනය බලපානු ඇත.එනම් අද අප දන්නා ව්‍යවහාර භාෂාව අනුව මූර්ත ආදායමත් ඒක පුද්ගල ආදායම යනුයි.

මොහුට අනුව නිෂ්පාදනය වැඩි කළ හැකි මූලික ක්‍රම වනුයේ යන්ත්‍රෝපකරණ හදුන්වාදීම සහ ශ්‍රම විභඡනයයි.විවිධ වු රැකියා වලින් නොයෙකුත් සහඡ දක්ෂතා මතුවිය හැකි බවද ඔහු පිළිගත්තේය.නිෂ්පාදන ප්‍රාගුණ්‍යය වැඩීමට නියම හේතුව ලෙස,මිනිසා තුල උපතින්ම වෙළදාමට සහ හුවමාරුවට ඇති ආශාව නිසාත්,සියලුම සත්ව වර්ගයා අතරින් මිකිසා පමණක් එය ප්‍රදර්ශනය කරන බැවිනුත්ය.

ස්මිත් විශ්වාස කළේ භාණ්ඩයක් තැනීමේදී ඒ සඳහා වැය කරන ශ්‍රමය එහි මූර්ථ වටිනාකම නියම කරන බවයි.කිසිවෙක් කිසිම භාණ්ඩයක් නිපදවීමෙන් ලබන ලාභය නිසා විනා නොනිපදවනු ඇත.ඔහුට අවශ්‍ය යමක් තනා ගැනීමට කරන වියදමට වඩා අඩු මුදලකට මිලදී ගත හැකි වී නම් ,ඔහු එය කෙනෙකුගෙන් ගන්නේ හුවමාරුවේදී අ‍නෙකාටද එසේම තම ශ්‍රමයට වැයවන මුදලට වඩා අඩු මිලකට එම භාණ්ඩය ගත හැකි නම් පමණි.විශේෂ ප්‍රාගුණ්‍යය හා වෙළදාමෙන් අ‍න්‍යෙන්‍ය ලාභ ලැබීම මෙයින් ඇති වු ප්‍රතිඵලයයි.භාණ්ඩයක් තැනීමට ගතවන කාලය මෙන්ම,භාණ්ඩය තැනීමේදී උප‍යෝගී වන ශ්‍රමයේ බලගතු බව,ශ්‍රමිකයාගේ දක්ෂතාව ලබා දෙන පුහුණුව හා අධ්‍යාපනය මේ ආදී කරුණු මත භාණ්ඩයක ස්වභාවික වටිනාකම බලපැවැත්වීය.එ‍හෙත් මුදල් භාවිතා වන ආර්ථිකයක සැ‍මවිටම භාණ්ඩයක වෙළඳ මිල එහි මූර්ථ වටිනාකම හා සම නොවීය.භාණ්ඩයක් සඳහා සඵල ඉල්ලුම ඇතැම් විට එහි සැපයුමට වඩා වැඩිවිය හැක.එවිට එහි මිල ඉහළ යයි.එය නිෂ්පාදකයාට වාසිදායක වෙයි.මෙලෙස ගණුදෙණුවේ වාසිදායක බව නිසා අ‍නෙක් අයද වෙළදාමට තරඟ වදිනු ඇත.මේනිසා මිල පහල යයි.යම් මිලකදී ඉල්ලුම හා සැපයුම සමතුලිත වීමෙන් එය ස්වභාවික මිල බවට පත්වේ.මෙමගින් නිදහස් වෙළඳපල සැමට වාසි අත්වේ.

ස්මිත්ගේ අවධාරණය කිරීම වන,ප්‍රධාන වශයෙන් සමාඡයට ලාභ ලබා දෙන්නේ පුද්ගලික ස්වාර්ථය සඳහාම කටයුතු කිරීම,සුභසාධක "නොපෙනෙන හස්ථය" සහ "ස්වභාවික නිදහස" නම් වූ පැහැදිලි හා සරල ක්‍රමය ආදිය 1776 සිට අද දක්වා පුද්ගලික ව්‍යවසායට ආවඩන්නන්ගේ උද්යෝග පාඨ විය.

ආර්ථික විද්‍යාව
1723දී වූ උපත්
1790දී වූ මරණ
කර්කාල්ඩිහී ජනයා
18වන සියවසෙහි දර්ශනවාදියෝ
18වන සියවසෙහි ස්කොට්ලන්ත ජනයා
18වන සියවසෙහි ආර්ථික විද්‍යාඥයෝ
ග්ලාස්ගෝ විශ්වවිද්‍යාලයෙහි උපාධිධරයෝ
ඔක්ස්ෆර්ඩ්හී බැලියල් ශාස්ත්‍රාලයෙහි උපාධිධරයෝ
එඩින්බරෝ විශ්වවිද්‍යාලයේ උපාධිධරයෝ
එඩින්බරෝ විශ්වවිද්‍යාලයේ ශාස්ත්‍රඥයෝ
ග්ලාස්ගෝ  විශ්වවිද්‍යාලයේ ශාස්ත්‍රඥයෝ
ස්කොට්ලන්ත ජාතික ආර්ථික විද්‍යාඥයෝ
ස්කොට්ලන්ත ජාතික දර්ශනවාදියෝ
ස්කොට්ලන්ත ජාතික තාර්කිකයෝ
ස්කොට්ලන්ත ජාතික ව්‍යාපාර සිද්ධාන්තවාදියෝ
ස්කොට්ලන්ත ජාතික ප්‍රාඥයෝ සහ ශාස්ත්‍රඥයෝ
සම්භාව්‍ය ආර්ථික විද්‍යාඥයෝ
සම්භාව්‍ය මධ්‍යස්ථවාදියෝ
අවබෝධී දාර්ශනිකයෝ
සදාචාරාත්මක දාර්ශනිකයෝ
එඩින්බර්ග් රාජකීය සංගමයේ ආරම්භක අධිසාමාජිකයෝ
රාජකීය සංගමයේ අධිසාමාජිකයෝ
එඩින්බර්ග් දර්ශනවිද්‍යාත්මක සංගමයේ සාමාජිකයෝ

ඇඩම් ස්මිත්


Gene E. Englund (Kenosha, Wisconsin;  - Winnebago, Wisconsin; ) fue un jugador y árbitro de baloncesto estadounidense que disputó siete temporadas en la NBL y una más en la NBA. Con 1,96 metros de estatura, jugaba en la posición de ala-pívot.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante tres temporadas con los Badgers de la Universidad de Wisconsin-Madison, en la que en su última temporada anotó 162 puntos en partidos de la Big Ten Conference, lo que en aquella época supuso un récord de la conferencia, siendo elegido mejor jugador de la misma. Lideró a su equipo al primer y único título de campeones de la NCAA, tras derrotar en la final a Washington State por 39-34. Fue además incluido en el primer equipo consensuado All-American.

Profesional
Cuando se graduó, la mayor liga profesional que existía en ese momento era la NBL. Entre 1941 y 1944, y posteriormente entre 1945 y-1949, jugó con los Oshkosh All-Stars (con una breve aparición en los Brooklyn Indians de la ABL), ganando el campeonato en su primera temporada, liderando a su equipo en la final, en la que anotó 17 puntos, en un partido que acabó 43-41. Fue finalista también en 1943 y 1946.

En , cuando la franquicia de los All-Stars quebró, fichó ya con 32 años por los Boston Celtics de la NBA, donde jugó 22 partidos en los que promedió 8,2 puntos, antes de ser traspasado mediada la temporada a los Tri-Cities Blackhawks a cambio de John Mahnken, promediando en su nuevo equipo 7,5 puntos y 1,1 asistencias por partido.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Playoffs

Vida posterior
Tras retirarse, ejerció como árbitro en la Big Ten Conference y en la NBA. Falleció el 5 de noviembre de 1955 en Winnebago, Wisconsin, a los 78 años de edad.

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Gene Englund en ultimatenba.com

Nacidos en Kenosha
Fallecidos en Wisconsin
Baloncestistas de Wisconsin
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Wisconsin Badgers
Baloncestistas de los Oshkosh All-Stars
Baloncestistas de los Boston Celtics
Baloncestistas de los Tri-Cities Blackhawks
Árbitros de la NBA

Gene Englund


ديفيد إل. ميلز  ولد في 3 يونيو/حزيران عام 1938 . هو مهندس حاسوب أمريكيِ الجنسية. ميلز كان رئيس لجنة عمل الأزاميل والرئيس الأول للجنة عمل هندسة الإنترنت المعمارية. اخترع نظام توقيت الشبكة، موجه كرة الزغب ، نظام البوّابة الخارجي ، . في عام 1999 تم تعيينه كزميل جميعة بحوث الكومبيوتر، وفي عام 2002، أصبح زميل معهد المهندسين الكهربائيين والإلكترونيين (آي إي إي إي). في عام 2008 ميلز تم اختياره في الأكاديمية الوطنية للهندسة.
حالياً ، يعمل ميلز أستاذاً في جامعة ديلوار.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الألكتروني لديفيد ميلز

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء الأكاديمية الوطنية للهندسة في الولايات المتحدة
أعضاء هيئة تدريس جامعة ديلوير
خريجو جامعة ميشيغان
رواد الإنترنت
زملاء رابطة مكائن الحوسبة
علماء حاسوب أمريكيون
مواليد 1938

ديفيد ميلز


El término Chalco es un topónimo de origen náhuatl que puede referirse, en esta enciclopedia:

Poblaciones
 a Chalco, un municipio del estado de México;
 a Chalco de Díaz Covarrubias, la cabecera del municipio del mismo nombre, en el estado de México;
 al Valle de Chalco Solidaridad, un municipio del estado de México;
 a Chalco-Atenco, antiguo altépetl nahua, en el valle de México;
 a Chimalhuacán-Chalco, antiguo altépetl nahua, localizado en el sureste del valle de él México;
 a Chalco, una localidad de Nebraska;

Geografía
 al Lago de Chalco, uno de los lagos del valle de México;

Otros
 a Aluminum Corporation of China Limited, también conocido como Chalco, una empresa china productora de aluminio.

Chalco


Royal Canadian Navy base HMCS Protector, also known as the Point Edward Naval Base, was located next to Sydney Harbour, on Nova Scotia's Cape Breton Island. It was founded in 1940 and used by the navy during the Second World War. It was mainly used to provision, protect and repair the various merchant marine convoys to Quebec, Halifax, and the United Kingdom. It was a main combat zone during the Battle of the St. Lawrence and the more general Battle of the Atlantic. It continued to be utilized during the Cold War's early stages. It was decommissioned in 1964 and became the initial facility to house the Canadian Coast Guard College that same year. Currently, the Sydport Industrial Park utilizes the base's former piers and land.

Second World War 1939–1945
During the months prior to the Second World War being declared in 1939, the RCMP Patrol Vessel Protector was stationed at Sydney for various policing duties.  On 28 August 1939 the Royal Canadian Navy established a small shore facility on the Sydney waterfront. On 22 July 1940, this facility was commissioned as HMCS Protector, taking its name from Patrol Vessel Protector. At the time, navy regulations stated that a naval shore base's designation must use a seaborne ship's name.

HMCS Protector saw intensive use during the war, as Sydney Harbour became the assembly port for the SC (Slow Convoy) series Atlantic convoys, as well as convoys to other major ports in Canada, namely Halifax (SH) and Quebec (SQ). Other convoys that were marshaled by Protector were Sydney-Corner Brook (SB), Sydney-Port aux Basque (SPAB) and Sydney-Greenland (SG). It was the base for the warships that escorted the SC convoys in the western Atlantic.  Protector was the focal point for the extensive Sydney Harbour defences that were established to protect against German U-boat attack.

HMCS Protector was initially stationed on the Sydney waterfront and used commercial wharves and buildings along Esplanade Street, where the present armouries and marine terminal are located. On 15 March 1943, a new custom-built shore facility and extensive piers was opened at Point Edward on the opposite western shore of the harbour, and was named HMCS Protector II, while the original was then renamed HMCS Protector I. A Canadian National Railways line linked this new base to the mainline to Point Tupper. Numerous convoy supply ships and warships were loaded and serviced at Protector by ship chandlers such as Sydney Ship Supply; at the same time, the navy maintained use of the commercial facilities on the eastern shore in Sydney proper. The base specialised in repair and fitting.

Post-war era: 1945 to the present

After the war's end, the navy stopped using the commercial facilities on the Sydney waterfront (eastern side of the harbour). It continued to use HMCS Protector at Point Edward, on the western side of the harbour. During the 1950s, the base was renovated and it became Sydney's second largest employer, after the Dominion Steel and Coal Company's steel plant, with about 650 personnel stationed there. The Progressive Conservative Diefenbaker government tried to close it in 1958, but it was deemed useful by NATO allies during the early stages of the Cold War. It was finally decommissioned in 1964. In 1965, following the base's closure, the Canadian Coast Guard College was located in some of the unused navy facilities, and used the base's jetties. The college continued to use these facilities throughout the 1970s and early 1980s, until a custom-built campus opened on an adjacent property in Edwardsville in 1981. The former navy base is now used as an industrial park called Sydport.

Notes

References

North Atlantic convoys of World War II
Battle of the Atlantic
Cape Breton Island
History of the Cape Breton Regional Municipality
Royal Canadian Navy bases

HMCS Protector


Etoug Ebe encore orthographié Etoug-Ebé est un quartier de la ville de Yaoundé, capitale du Cameroun.

Le quartier est situé dans l'arrondissement de Yaoundé VI et doit sa notoriété en partie au Centre National de Réhabilitation des Personnes Handicapées (CNRPH)

Histoire
Etoug Ebe signifie « vieux gouffre béant, vieille fosse ».

Institutions
Etoug ebe renferme plusieurs institutions, des écoles, lycées, collèges. On peut citer entre autres :

 Le lycée Bilingue d'Etoug ebe

Notes et références

Quartier de Yaoundé

Etoug-Ebe


Heinrich Klose ist der Name folgender Personen:

* Heinrich Klose (Kirchenlieddichter) († 1651), deutscher Kirchenlieddichter
 Heinrich Klose (Mediziner) (1879–1968), deutscher Chirurg

Heinrich Klose


Soba, ısınmaya yarayan bir ev aletidir.

Eskiden yaygın olarak kullanılıyorsa da, doğalgazın ve daha sağlıklı ısınma araçlarının yaygınlaşmaya başlamasıyla soba kullanımı azaldı. Elektrikli, katı, sıvı ve gaz yakıtlı modelleri vardır. Doğalgazın yaygınlaşmasıyla birlikte doğalgazlı sobaların kullanımı da artmıştır. Doğalgazlı sobalar baca yapılarına göre bacalı ve hermetik tip olmak üzere ikiye ayrılırlar. Hermetik tip cihazlar gazın yanması için gereken oksijeni dış ortamdan sağlayıp egzoz gazını yine dış ortama atan cihazlardır. Bacalı tip cihazlar ise yanma havasını (oksijeni) iç ortamdan alan cihazlardır.

Türleri
 Gaz brülörü
 Odun sobası
 Mutfak sobası
 Agungi
 Bambu sobası
 Elektrikli soba
 Ayak sobası
 Izgara
 Setüstü ocak
 Hekzamin sobası
 Hibachi
 Hoàng Cầm sobası
 Lò trấu
 Çok yakıtlı soba
 Açık odun yakıtlı soba
 Taşınabilir soba
 Göbekli soba
 Gaz ocağı
 Roket sobası
 Rus sobası
 Güneş ocağı
 Sigri sobası
 İsveç meşalesi
 Çay ocağı
 Wedgewood sobası

Ev eşyaları
Isıtma aygıtları
Macarcadan Türkçeye geçen sözcükler
Yemek pişirme aletleri
Isıtma, havalandırma ve klima
Sobalar

Soba


Obezite, biriken fazla vücut yağının sağlık üzerinde olumsuz bir etkisi olabilecek seviyede çok olması nedeniyle oluşan tıbbi bir durumdur. Bir kişinin ağırlığının kişinin boyunun karesine bölünmesiyle elde edilen bir ölçüm olan Vücut kütle indeksinde (VKİ) genel olarak indeksi  ila  ve üzeri olanlar obez olarak kabul edilirler. Bazı Doğu Asya ülkelerinde ise daha düşük değerler kullanılmaktadır. Obezite özellikle kalp rahatsızlığı, tip 2 diyabet, obstrüktif uyku apnesi, belirli kanser türleri ve osteoartrit gibi çeşitli hastalıkların olasılığını artırır.

İndirekt ölçüm yöntemleri
Bu yöntemler klinik araştırmalar dışında genel pratikte kullanımı sınırlıdır. Vücut toplam su ölçümü (işaretli su kullanılarak), ultrasonografi, Bilgisayarlı Tomografi,(CT,BT), Magnetik Rezonans Görüntüleme (MRI), Dual foton absorbsiyometresi indirekt yöntemler arasındadır. Obezitenin belirlenmesinde birçok yöntem kullanılmasına rağmen, pratik olduğu için sık kullanılan en geçerli yöntemler beden kitle indeksi (BKİ) hesaplanması, bel ve kalça çevresi ölçümüdür.

Sınıflama

Dünya Sağlık Örgütü tarafından belirlenmiş sınıflamaya göre;
   18.5 altında BMI Az kilolu
   18.5 - 24.9   Normal Kilo
   25.0 - 29.9  Fazla Kilo
   30.0 - 39.9  Obez
 40.5  'ın üzeri Morbid (ciddi)
   50 ve üstü Süper obez olarak belirlenmiştir.

Obezitenin değerlendirilmesinde yapılan ölçümlerde, bel kalça oranının erkeklerde 1'in altında, kadınlarda ise 0, 85'in altında olması gerekir. Bel çevresi ölçümleri obezite tanısı için oldukça pratik bir yöntemdir. Bu doğrultuda erkeklerin bel çevresinin 102 cm'den, kadınların ise 88 cm'den büyük olması şişmanlığın göstergesi olarak metabolik sendrom riskidir.

Beden kitle indeksinin 25 ve üzerinde olduğu durumlarda metabolik sendrom ismi verilen, diyabet, hipertansiyon ve kolesterol gibi hastalık riskleri obezitenin derecesine göre artmaktadır. Yalnız beden kitle indeksini hesaplarken ağırlık ve boy baz alındığından dolayı obezitenin metabolik komplikasyonları ile bağlantılı olan yağ oranı hakkında yeterli bilgi elde edilememektedir. Ayrıca, BKİ hastalığın şiddeti hakkında da bilgi vermez. Daha da önemlisi yaş, cinsiyet ve ırklar arasında da ayrım imkânı sağlamaz. Yağ oranı hakkında yeterli bilgi elde edilemediğinden dolayı beden kitle indeksine ek olarak bel çevresi de ölçülmektedir. Bel çevresi ve bel/kalça oranı ölçümleri yağ dağılımı hakkında fikir edinmemizi sağlar. Obez hastalarda bel çevresinin erkeklerde 102 kadınlarda ise 88 cm'nin üzerinde olması kalp ve damar hastalık riski ile bağlantılıdır. Obezite cerrahisinde tek karar mekanizması Beden Kitle Endeksi olduğundan aslında bu yöntemden çok büyük fayda görecek çok sayıda hasta bu kısıtlama nedeniyle sigorta kapsamında cerrahi tedaviden faydalanamamaktadır.

Kalıtımın etkisi

Yapılan çalışmalar şişmanlık oluşumunda kalıtım veya genetik faktörlerin % 25-40 oranında rol oynadığını göstermiştir. Şişman kişilerin çocuklarında şişman olmayanlara göre şişmanlık görülmesi 2-3 kat fazladır. Anne ve babanın her ikisinin şişman olması durumunda çocukların %80' ninde erişkin yaşta şişmanlık gelişir.

Anne veya babadan biri şişman ise %40 Her ikisi normal kilolu ise %10 oranında Çocukluk çağında (3-10 yaş arası) aşırı kilolu olan çocukların %50 sinde erişkin dönemde aşırı kilolu olma riski vardır. Şişmanlığın genetik nedenleri uzun yıllardan beri araştırılmaktadır. Toplumda sık görülen şişmanlığı ortaya çıkaran birçok genetik bozukluk vardır. Fransa ve Almanya da şişman ailelerde yapılan çalışmalarda 10 numaralı kromozomdaki belirli bir alanın şişmanlıktan sorumlu olduğu ortaya çıkarılmıştır. Bu alandaki genlerin incelenmesi ile şişmanlığa neden olan genler daha iyi ortaya çıkarılabilecektir. Bunun yanında tek gen bozukluğuna monogenik bağlı şişmanlıklar da vardır. Şişmanlığın %5 kadarı tek gen bozukluğuna bağlıdır.

Türleri
Elma tipi vücut yağlanması- santral obezite

İleride sebep olabileceği riskler bakımından obezitenin bünyede oluşturduğu yağlanmanın dağılımı çok önem taşımaktadır. Gövde ve karın bölgesi içinde daha fazla miktarda biriken yağlar; kalp hastalıkları, hipertansiyon, hiperlipidemi ve Tip ll Diabetes Mellitus ile görülen metabolik sendromlar bakımından risk ihtimallerini arttırır. Bu şekilde bir yağ dağılımı gösteren obezite çeşidine elma tipi vücut yağlanması yani, merkezi şişmanlık denmektedir. Bu vücut tipinde karın bacaklardan çok, gövde ve karın bölgesinde bir yağlanma şekliyle kendini gösterir. Metabolik sendrom bakımından daha yüksek bir risk grubuna ait bu hastalarda, karın etrafında belirgin gövdesel yağlanma söz konusudur.

Nedenleri
0-3 yaş dönemindeki beslenme çok önemlidir. Santral sinir sisteminin gelişimi ile kemik-kas işlevlerindeki uyum bu dönemde gerçekleşir. Doğumdan hemen sonraki ilk 60 dakika içinde başlanması gereken emzirmenin en az 6 ay sürdürülmesi gerekir. Bebekler biberon ya da benzeri araçlar kullanılmadan doğrudan emzirilmelidir. Yaşamının ilk yılını anne sütüyle beslenerek geçiren çocukların kazanımları annelerinkinden onlarca kat fazladır. İlk yaşlarından başlayarak aşırı kalori yüklenen çocuklarda, yağ fazlasının depolanması için adiposit sayısında yoğun bir artış (hiperplazi) olur. Sayısı artan adipositler yaşam boyu olduğu yerde bekler, yüksek kalori koşullarında yağ depolar. İlerleyen yıllarda beslenmesini düzenleyerek kilo veren bireyler, karbonhidratlara döndüğü gün adipositlerini şişirmeye başlarlar (hipertrofi). Adipositlerin yağ depolama yetisi neredeyse sonsuzdur.

Obezite hastalığı sık sık ve yüksek oranlarda kalorili beslenme düzeniyle yaşayan, fiziksel olarak etkinliğin ya da egzersiz yapmanın az olduğu kişilerde görülmektedir. Bunun dışında genetik olarak yatkın olma, hormonal bozukluklar, psikolojik sorunlar ve akabinde kullanılan antipsikotik ilaçlar da obeziteyi tetikleyen sebepler arasındadır. Halk arasında, obezite hastalığının metabolizma hızının düşüklüğüyle ilişkili olduğu yönünde bir kanı olsa da, bu aslında nadir görülen bir sebeptir.

Çoğunlukla obezite diğer bir deyişle morbid obezite hastalığından muzdarip kişiler vücudunun gerekliliklerini karşılamak için kilosu normal olan kişilerden daha fazla enerji tüketmektedirler. Dolayısıyla obezite hastalığı olan kişilerin bazal metabolizma hızları yükselmiştir. Gelişen teknoloji bireylerin fiziksel olarak bedenlerini kullanma alanını daraltmıştır. Bu da obezite hastalığının artışında yüksek bir etkiye neden olur.

Obezitede risklerKumar V, Abbas AK, Aster JC. Robbins and Cotran Pathologic Basis of Disease. 9th edt., Elsevier Saunders, Philadelphia, 2015

 Ateroskleroz (koroner yetmezliği, felçler)
 Depresyon ve sosyal izolasyon
 Derin ven trombozu
 Dilate kardiyomyopati
 Diabetes mellitus (tip 2, %80-90)
 Doğumsal anomalili bebekler
 Düzensiz menstrüasyon ve kısırlık
 Eklem patolojileri (alt ekstremitelerde osteoartrit)
 Tromboembolizm
 Erken demans
 Gut
 Hayat süresinde kısalma (erken ölümler)
 Hiperkolesterolemi/hiperlipidemi
 Hipertansiyon
 Hipoventilasyon (Pickwickian) sendromu
 İri bebekler (makrosomi)
 Kanserler (endometrium, kolon, meme)
 Karaciğer yağlanması
 Kolelityazis
 Komplikasyonlu gebelik ve doğum
 Konjestif kalp yetmezliği
 Libido azalması
 Migren atakları
 Vertebra bozuklukları

Obezite ve ekonomi
Hollanda'da yapılan bir araştırmaya göre obezler ve sigara içenlerin sağlık sistemi açısından daha ekonomik olduğu iddia edilmektedir. Sigara içenler ve obezler daha az yaşadığı için kısa dönemde sağlık maliyetleri yüksek olsa da uzun dönemde sağlıklı insanlara göre daha az sağlık maliyeti olduğu sonucu çıkmaktadır. Sigara kullanımı ve obezitenin yol açtığı hastalıkların tedavilerinin ileri yaşlarda ortaya çıkan alzheimer gibi hastalıklara oranla çok düşük maliyetle olması sebep olarak gösterilmektedir. Araştırmaya göre Hollanda sağlık sistemi her obezite kişi başına erken ölüm nedeniyle 50.000 USD (2007) tasarruf etmektedir. Amerika obeziteyle savaşta yıllık 250.000.000 $ para harcamaktadır.

Obezite engel oranı
Erişkinler için engel oranı klavuzunda yer alan obezite engel oranı, birçok kronik hastalığın başlıca risk faktörlerinden biridir ve sağlık açısından ciddi sorunlara neden olabilir. Obezite, vücutta aşırı yağ birikiminin olduğu bir durumdur ve vücut kitle indeksi (VKİ) ile değerlendirilir.

Ayrıca bakınız
 Zayıflama (Kilo kontrolü, diyet)
 ROHHAD

Kaynakça

Obezite


Ajara or Adjara may refer to:
Ajara (India), town in Maharashtra, India
Adjara, autonomous republic of Georgia

Ajara


Dalkavuklar; Tanzimat'tan önce üzerine tülbent sarılarak giyilen külaha bir şey sarılmadığı zaman "dalkülah" denirdi. Kavuk asla tülbentsiz kullanılmazdı. Ancak külahın her türlüsü çeşitli makamlara verildiği için işleri sadece başkalarını eğlendirmek olan esnafın kavuğuna bir çare bulunamaz. En sonunda tülbentsiz başlık "dalkülah" giymeleri emrolunur. Böylece bunu giyenlere "dalkülah"tan esinlenerek "dalkavuk" adı verilir.

Osmanlı İmparatorluğu'nda toplum

Dalkavuklar


Cristina-Andreea Mitu (n. 22 septembrie 1991) este o jucătoare profesionistă română de tenis. S-a născut în București și a început să joace tenis la vârsta de 7 ani. Este antrenată de Adrian Marcu.Andreea avut o carieră foarte bună înainte de a lua o pauză pentru a naște. Ea a ajuns pe locul 68 WTA la simplu și a reușit să învingă jucătoare precum Karolina Pliskova.

Cariera

2014
Andreea Mitu începe sezonul prin a juca la Australian Open, unde pierde în turul 2 al calificărilor, în fața Zarinei Diyas din Kazahstan. În aprilie 2014, Andreea câștigă turneul ITF Santa Margherita din Italia, învingând-o în finală pe spanioloaica Sara Sorribes Tormo. La acest turneu reușește să se impună și la dublu. La Wimbledon, Andreea are un parcurs bun, venită din calificări ea pierde în turul 1 în fața favoritei 4, poloneza Agnieszka Radwanska. Andreea Mitu câștigă turneul ITF Denain (Franța), învingând-o în finală pe franțuzoaica Fiona Ferro. Andreea se impune și în turneul ITF Darmstadt (Germania). Andreea Mitu reușește să câștige turneul românesc de la Mamaia, atât la simplu, cât și la dublu. Mitu se impune în turneele ITF din Bulgaria, Sofia și Dobrich. Andreea reușește să câștige și  finala turneului ITF Podgorica (Muntenegru), unde o învinge pe favorita numărul 3, rusoaica Vitalia Diacenko.

2015
Andreea Mitu începe bine sezonul, și câștigă turneele ITF din Brazilia, Sao Paulo și Campinas, primul câștigându-l și la dublu. La turneul WTA de la Charleston (SUA), Andreea o învinge pe Varvara Lepchenko, numărul 30  WTA și pe Ajla Tomljanovic, numărul 60 WTA, ca apoi să piardă în fața numărului 20 WTA, Madison Keys. În aprilie reușește una dintre cele mai mari victorii ale carierei, învingând-o pe canadianca Eugenie Bouchard în 3 seturi, în Fed Cup. La French Open, Andreea reușește să se califice în premieră, în turul 4, după ce o elimină în turul 2 pe favorita numărul 12, cehoaica Karolina Pliskova, ș în turul 3 pe fosta campioană a turneului, italianca Francesca Schiavone. Este eliminată în turul 4 de belgianca Alison Van Uytvanck. La turneul WTA de la București, Mitu trece în turul 2 de Sorana Cîrstea, dar pierde în sferturi, în 3 seturi, în fața Monicăi Niculescu. La dublu, ajunge în finală, alături de Patricia Maria Țig. La turneul WTA din Linz (Austria), Andreea reușește o victorie importantă, în fața numărului 7 mondial, cehoaica Lucie Safarova. La turneul ITF din Nantes (Franța), Andreea reușește să ajungă în finală, unde pierde în fața franțuzoaicei Mathilde Johansson. Alături de Monica Niculescu, Andreea Mitu se impune în proba de dublu a turneului ITF Poitiers (Franța).

Viața personală
Andreea Mitu s-a născut în București. Tatăl său se numește Petre Mitu, iar mama Ania Mitu. Andreea mai are un frate, Alex, ce este jucător de fotbal. Idolii săi în tenis sunt Martina Hingis și surorile Williams. Îi place să stea cu prietenii și să facă cumpărături. Dacă nu ar fi avut o carieră în tenis, s-ar fi făcut avocat.

Note

Legături externe

Jucătoare de tenis române
Sportivi români în viață
Jucători de tenis la Jocurile Olimpice de vară din 2016

Andreea Mitu


1616 වසර (MDCXVI) යනු, ග්‍රෙගෝරියානු දින දසුන ප්‍රකාර  සිකුරාදා දිනයකින් ඇරඹෙන අධික අවුරුද්දක් (සබැඳිය විසින් මුළු දින දසුන පෙන්වනු ඇත) සහ   දින-10 ක් මන්දගාමී ජූලියානු දින දසුන ප්‍රකාර   සඳුදා දිනයකින් ඇරඹෙන අධික අවුරුද්දක් විය.

1616


George William Penrose, Lord Penrose, PC (born 2 June 1938), is a Scottish judge (from 1990) and member of the Privy Council (from 2000) who sat in the Court of Session, the supreme civil court.

He is best known for heading The Penrose Report into the near-collapse of the mutual life assurance company Equitable Life. In 2001, Lord Penrose was asked by the Treasury to investigate the history of the company. His 818-page report was published on 8 March 2004. He also headed the Penrose Inquiry into Hepatitis C & HIV infections from NHS Scotland treatment with blood and blood products such as Factor VIII.

References

External links
 "Q&A: Penrose Inquiry" on the BBC News website, dated 8 March 2004
 "Timeline: Equitable Life scandal" on the BBC News website, dated 8 March 2004

1938 births
Members of the Privy Council of the United Kingdom
Living people
Penrose

George William Penrose, Lord Penrose


Faraba, o Tiakadougou-Faraba, es una localidad y comuna del círculo de Kati, región de Kulikoró, Malí. Su población era de 9.577 habitantes en 2009.
Al oeste limita con la comuna rural de Kourouba, y un río la separa de la vecina comuna de Tiakadougou-Dialakoro, sobre el cual en 2009 se inauguró un puente de 12 metros de longitud.

Las localidades que integran la comuna de Faraba son, además de la localidad de ese nombre, Tiemegola, Tounoufou, Sicoro, Dagabo y Darakoro.

Referencias

Localidades de Kulikoró

Faraba (Kati)


Mara Katherine Abbott (født 14. november 1985) er en amerikansk tidligere professionel cykelrytter, der senest kørte for . I 2010, blev Abbott bden første amerikanske cykelrytter der vandt Giro Donne (nu Giro Rosa), som var en af og nu den eneste Grand Tour i kvindernes landevejscykling. Abbott trak sig tilbage som professionel cykelrytter efter deltagelsen i landevejscykling ved de Olympiske sommerlege 2016, hvor hun endte på en 4. plads.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige cykelryttere fra USA

Mara Abbott


شيلي دوفال  ممثلة أمريكية من مواليد 7 يوليو 1949.

روابط خارجية

مراجع

منتجات تلفزيون أمريكيات
أشخاص على قيد الحياة
عائلة دوفال
كاتبات أمريكيات
كوميديات أمريكيات
مغنيات أمريكيات
ممثلات أداء صوتي أمريكيات
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات أمريكيات في القرن 20
ممثلات أمريكيات في القرن 21
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات من هيوستن (تكساس)
منتجات تلفزيون
منتجو تلفزيون أمريكيون
منتجو تلفزيون من تكساس
مواليد 1949
مواليد في هيوستن (تكساس)

شيلي دوفال


Nyvky () est une station de la  ligne Svyatochins'ko-Brovars'ka (M1) du métro de Kiev. Elle est située dans le raïon de Chevtchenko de la ville de Kiev en Ukraine.

Mise en service en 1971, elle est desservie par les rames de la ligne M1. Le service est arrêté ou perturbé depuis l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022.

Situation sur le réseau

Établie en souterrain, la station Nyvky, est une station de passage de la Ligne Svyatochins'ko-Brovars'ka (M1) du métro de Kiev. Elle est située entre la station Svyatochin, en direction du terminus ouest Akademmistetchko, et la station Beresteïska, en direction du terminus est, Lisova.

Elle dispose d'un quai central encadré par les deux voies de la ligne.

Histoire
La station Nyvky est mise en service le . La station est due aux architectes B. Primak, I. Maslenkov, V. Bogdanovsky, T. Tselikovskaya et aux artistes céramistes N. Fedorova, A. Sharai.

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte
Nyvky est desservie par les rames de la ligne M1.

Intermodalité

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Wikipédia:Romanisation de l'ukrainien
 Métro de Kiev
 Ligne Svyatochins'ko-Brovars'ka (M1)

Liens externes
 .
 .

Station de la ligne M1 du métro de Kiev
Station de métro mise en service en 1971

Nyvky (métro de Kiev)


DocBook (ortografiat întotdeauna cu literă mare la mijlocul cuvântului) este un limbaj de marcare semantică destinat scrierii documentației tehnice. La origini, el a fost conceput pentru crearea de documentație referitoare la dispozitive electronice (hardware) și programe (software) pentru computere, dar poate fi utilizat pentru orice fel de documentație.

Ca limbaj semantic, DocBook permite utilizatorilor săi să pună conținutul documentelor într-un format care nu depinde de modul în care va fi prezentat, un format care înglobează numai structura logică a materialului. Acest conținut poate fi ulterior publicat într-o mare varietate de forme, cum ar fi HTML, XHTML, ePub, pagini manual, Web help sau HTML Help (de la Microsoft) fără ca autorii să fie obligați să facă nici o modificare în fișierul original. Altfel spus, când un document este scris în formatul DocBook, el devine ușor de portat în alte formate. Problema reorganizării materialului este înlăturată prin introducerea de etichete XML în fișierul original.

Limbaje de marcare

DocBook


O 130º Regimento de Infantaria "Perugia" (    ) é uma unidade inativa do Exército italiano baseada na ilha de Pantelleria . O regimento recebeu o nome da cidade de Perugia e parte do braço de infantaria do exército italiano.

O regimento foi formado em preparação para a entrada da Itália na Primeira Guerra Mundial . Durante a guerra, o regimento lutou na frente italiana e foi dissolvido assim que a guerra terminou. O regimento foi reformado em agosto de 1941 para servir na Segunda Guerra Mundial e designado para a 151ª Divisão de Infantaria "Perugia" . A divisão Perugia foi enviada como força de ocupação para a Iugoslávia, onde a divisão foi informada do Armistício de Cassibile em 8 de setembro de 1943. A divisão resistiu à invasão das forças alemãs e guerrilheiros albaneses e tentou chegar à costa na esperança de poder embarcar para a Itália. Parte do regimento chegou ao porto de Vlorë, mas o regimento foi forçado a se render aos alemães em 20 de setembro de 1943. Em 1º de janeiro de 1976, o regimento foi reformado como uma unidade motorizada do tamanho de um batalhão. Em 1991 o regimento foi reformado, mas com a redução de forças após a Guerra Fria o regimento foi dissolvido em 1996.

História

Formação
Em 1 de março de 1915, o 130º Regimento de Infantaria ( Brigada "Perugia" ) foi formado em Roma pelo depósito regimental do 81º Regimento de Infantaria ( Brigada "Torino" ). Na mesma data, o 129º Regimento de Infantaria (Brigada "Perugia") e o comando da Brigada "Perugia" foram formados em Perugia pelo depósito regimental do 51º Regimento de Infantaria ( Brigada "Alpi" ). A brigada consistia em pessoal recrutado na Úmbria e no Lazio . Ambos os regimentos consistiam em três batalhões, cada um com quatro companhias de fuzileiros e uma seção de metralhadoras.

Primeira Guerra Mundial
Durante a Primeira Guerra Mundial, a Brigada "Perugia" lutou na frente italiana : em julho de 1915 em Lucinico perto de Gorizia e depois em novembro e dezembro durante a Quarta Batalha do Isonzo nas encostas do Monte San Michele no planalto Karst . Em junho de 1916, a brigada foi transferida como reforço para o planalto das Sete Comunas, onde o Exército Austro-Húngaro havia desencadeado a Batalha de Asiago em 15 de maio. A brigada lutou pelo controle do Monte Lemerle e depois em julho pelo Monte Zebio . Em maio e junho de 1917 a brigada participou da Décima Batalha do Isonzo na área de Kostanjevica na Krasu, e em novembro do mesmo ano a brigada lutou nas encostas Meletta di Gallio e em dezembro pelo Monte Castelgomberto . Em junho de 1918 a brigada defendeu Ponte di Piave durante a Segunda Batalha do Rio Piave . Por sua conduta durante a guerra, os dois regimentos da brigada receberam, cada um, uma Medalha de Prata de Valor Militar . Após a guerra, a brigada e seus dois regimentos foram dissolvidos em 31 de janeiro de 1920.

Segunda Guerra Mundial
Após a entrada da Itália na Segunda Guerra Mundial, os dois regimentos da Brigada "Perugia" foram reformados pelos depósitos regimentais da 22ª Divisão de Infantaria "Cacciatori delle Alpi" : em 12 de agosto de 1941, o 129º Regimento de Infantaria "Perugia" foi reformado em Perugia pelo depósito do 51º Regimento de Infantaria "Cacciatori delle Alpi", enquanto o 130º Regimento de Infantaria "Perugia" foi reformado em Spoleto em 14 de agosto de 1941 pelo depósito do 52º Regimento de Infantaria "Cacciatori delle Alpi" . Os dois regimentos foram designados em 25 de agosto do mesmo ano para a 151ª Divisão de Infantaria "Perugia", que também incluía o recém-formado 151º Regimento de Artilharia "Perugia", formado pelo 1º Regimento de Artilharia "Cacciatori delle Alpi" em Foligno . Os dois regimentos de infantaria consistiam em um comando, uma companhia de comando, três batalhões de fuzileiros, uma companhia de canhões equipada com canhões antitanque 47/32 e uma companhia de morteiros equipada com 81mm Mod. 35 morteiros .

A divisão foi enviada para a Iugoslávia em serviço de ocupação, onde permaneceu até o Armistício de Cassibile ser anunciado em 8 de setembro de 1943, após o qual a divisão foi atacada por forças alemãs e guerrilheiros albaneses. O comandante do Perugia ordenou que suas tropas se deslocassem para a costa e embarcassem para a Itália. Os remanescentes do 130º Regimento de Infantaria "Perugia" abriram caminho até o porto de Vlorë e estabeleceram um perímetro defensivo, que conseguiu resistir aos ataques alemães até 20 de setembro de 1943. Os remanescentes do 129º Regimento de Infantaria "Perugia", juntamente com o comando da divisão, chegaram ao porto de Sarandë, onde os alemães sitiaram os italianos. Aproximadamente 1.000 homens poderiam ser enviados de volta para a Itália com os navios no porto. Nenhuma ajuda da Itália ou dos Aliados chegou e, portanto, entre 3 e 5 de outubro, a 1ª Divisão de Montanha alemã invadiu a maioria das posições do Perugia e imediatamente executou todos os oficiais e suboficiais capturados.

Guerra Fria
Durante a reforma do exército de 1975, o exército dissolveu o nível regimental e novos batalhões independentes receberam pela primeira vez suas próprias bandeiras. Em 1º de janeiro de 1976, o II Batalhão do 17º Regimento de Infantaria "Acqui" em Spoleto foi renomeado para 130º Batalhão de Infantaria Motorizado "Perugia" e recebeu a bandeira e as tradições do 130º Regimento de Infantaria "Perugia". O batalhão estava lotado na Brigada Motorizada "Acqui" e era composto por um Comando, uma Companhia de Comando e Serviços, três Companhias Motorizadas e uma Companhia de Morteiros Pesados equipada com rebocados 120mm Mod. 63 morteiros.

Recentemente
Em 1991, após o fim da Guerra Fria, o Exército Italiano dispersou grande parte de suas unidades mecanizadas no norte da Itália e transferiu seus equipamentos para o Acqui, que passou a ser uma formação mecanizada. O batalhão era agora composto por um comando, uma companhia de comando e serviços, três companhias mecanizadas equipadas com veículos blindados M113 e uma companhia de morteiros equipada com morteiros M106 com calibre 120mm Mod. 63 morteiros. Em 3 de setembro de 1991, o 130º Batalhão de Infantaria Mecanizada "Perugia" perdeu sua autonomia e no dia seguinte o batalhão ingressou no reformado 130º Regimento de Infantaria Mecanizada "Perugia". Em 1º de janeiro de 1993, o regimento foi renomeado para 130º Regimento de Infantaria "Perugia".

Em 15 de maio de 1996 o regimento foi transferido da Brigada Mecanizada "Granatieri di Sardegna", mas já em 30 de junho do mesmo ano o regimento foi dissolvido. Em 3 de julho de 1996, a bandeira do regimento foi transferida para o Santuário das Bandeiras no Vittoriano em Roma.

Referências

Exército Italiano
Primeira Guerra Mundial

130º Regimento de Infantaria "Perugia"