Sıhhiye, Ankara'nın Çankaya ilçesinde bulunan semt. Kızılay ile Ulus arasında, Çankaya'ya bağlı Korkutreis ve Sağlık mahallelerinin kesiştiği noktada yer alır. Çok sayıda hastane ve üniversite bu bölgede yer alır. Ankara'daki mahallelerin tamamına yakınından bu bölgeye otobüs veya minibüs seferleri vardır.

Tarih
Cumhuriyetin ilanından önce Ankara'nın merkezi daha kuzeydeydi ve Sıhhiye meydanının bulunduğu yerde bir nehir vardı. Cumhuriyetin ilanından sonra Ankara, mimar ve şehir plancısı Hermann Jansen liderliğindeki bir grup tarafından yeniden tasarlandı. Sıhhiye Meydanı onun planlarına göre tasarlandı.

Türk heykeltıraş Nusret Suman tarafından tasarlanan Alacahöyük'te bulunan bronz heykellerinden birinin büyük bir nüshası meydana yerleştirildi. Anadolu Medeniyetleri Müzesi'nde dönemin parçaları ve bu heykelin dayandığı eserler yer alıyor.

Kaynakça

Çankaya'nın mahalleleri
Ankara'nın semtleri

Sıhhiye, Çankaya


An Zeuxine bidupensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leonid Vladimirovich Averyanov. An Zeuxine bidupensis in nahilalakip ha genus nga Zeuxine, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Vietnam. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Zeuxine

Zeuxine bidupensis


Stephen Grover Cleveland (d. 18 Mart 1837 Caldwell, New Jersey; ö. 24 Haziran 1908 Princeton, New Jersey). 22. ve 24. Amerika Birleşik Devletleri başkanı 4 Mart 1885 - 3 Mart 1889 ve 4 Mart 1893 - 3 Mart 1897. Ayrıca seçim kaybettikten sonra yeniden başkan olan ilk ve tek kişidir. Çoğu Amerikalının ilk kez elektrikle tanıştığı Kolomb Dünya Fuarı'na, Beyaz Saray'dan düğmeye basarak fuar merkezine elektrik sağlayan Allis makinesini harekete geçiren kişi oldu. "Paternalizme halkın inandırılmaması gerekir. Halka paternalist amaçlarla yapılacak devlet fonksiyonları dışındaki devlet hizmetlerini desteklemeleri öğretilmelidir." sözüyle anımsanır.

Kaynakça

Kaynakça

|-

|-

|-

|-

1837 doğumlular
Essex County, New Jersey doğumlular
1908 yılında ölenler

19. yüzyıl Amerikalı siyasetçileri
Amerika Birleşik Devletleri devlet başkanları
New York valileri
Klasik liberaller
New Jersey'de defnedilenler
Amerikalı siyasetçiler

Grover Cleveland


ශ්‍රී ලංකාවේ හිටපු වෙළෙඳ, ජාතික ආරක්ෂක, කෘෂිකර්ම කැබිනට් අමාත්‍ය හා ආරක්ෂක නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය  ලලිත් ඇතුලත්මුදලි, 1993 අප්‍රේල් 23 වන දින කිරුලපන දී ශ්‍රී ලංකා වේලාවෙන් ප. ව. 8.10 ට (2.10 ප.ව. UTC) ඝාතනය කෙරිණි. . බස්නාහිර පළාත සඳහා 1993 මැයි මාසයේදී පැවැත්වීමට නියමිතව තිබූ පළාත් සභා මැතිවරණයට සති 4 කට පමණ පෙර රැස්වීමක් අමතමින් සිටියදී ඇතුලත්මුදලි මහතා වෙඩි තැබීමකට ලක්ව මාරක තුවාල ලැබීය.

ශ්‍රී ලංකා පොලීසිය සහ ස්කොට්ලන්ඩ් යාඩ් විසින් වෙන් වෙන් වශයෙන්  පවත්වන ලද පරීක්ෂණ වලින් නිගමනය වූයේ ඝාතනය සිදු කරන ලද්දේ   එල්ටීටීඊ යට සම්බන්ධව සිටි අප්පයියා බාලක්‍රිෂ්නන් හෙවත් රගුනාදන් නමැති දෙමළ තරුණයා විසින්  බවය. කෙසේවෙතත් මෙම නිගමන පිළිබඳ මහජනතාව පුළුල් ලෙසින් සැක සිතුවේ එකල පැවැති දේශපාලන සන්දර්භය නිසාවෙනි. 1995 දී, ජනාධිපති චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග විසින්  ඇතුලත්මුදලි ඝාතනය පිළිබඳ වගවිභාග කීරීම සඳහා ජනාධිපති කොමිසමක් පත් කරන ලද්දේ ඇයගේ 1994 ජනාධිපතිවරණ මැතිවරණ ව්‍යාපාර පොරොන්දුවක්ද ඉටු කරනු පිණිසය. 1997 ඔක්තෝම්බර් 7 වන දිනදී භාරදුන් අවසාන කොමිසම් වාර්තාව විසින් දැක්වුනේ හිටපු ජනාධිපති රණසිංහ ප්‍රේමදාස (1988–93) සහ ඔහුට කිට්ටුවෙන් වූ ආරක්ෂක හමුදා කාර්ය මණ්ඩලය ඇතුලත්මුදලි ඝාතනයට සෘජු ලෙස වග කිය යුතු බවයි.  මින් පසුව ආරක්ෂක හමුදා සාමාජිකයන් හා පාතාල සාමාජීකයන් කිහිප දෙනෙකු අත් අඩංගුවට ගැනිණි. ඝාතනයක් සිදුකිරීමට කුමන්ත්‍රණ කිරීම, උදව් වීම, සහ අනුබල දීම වෙනුවෙන් මොවුන් හට අවසානයේදී චෝදනා ගොනු කරන ලදි. නඩුව අතරතුරදී චූදිතයන් තිදෙනෙක් මරා දමනු ලැබුවේ ඝාතනය පිළිබඳ තවත් සැකයන් හා ගැටළු ඉස්මතු කරමිනි. මෑත ශ්‍රී ලාංකීය ඉතිහාසයේ වඩාත්ම මතභේදකාරී දේශපාලනමය ඝාතනය ලෙසින් ලලිත් ඇතුලත්මුදලි නඩුව තව දුරටත් පවතියි.

පසුබිම

රණසිංහ ප්‍රේමදාස සමග පැවති ආතතිය
ලලිත් ඇතුලත්මුදලි යනු  1977-88 දක්වා පැවති ජනාධිපති ජේ.ආර්. ජයවර්ධනගේ රජයේ අතිශයින් ප්‍රමුඛ හා බලවත් ඇමතිවරයෙක් විය. ඔහු, අග්‍රාමාත්‍යය රණසිංහ ප්‍රේමදාස සහ මහවැලි සංවර්ධන අමාත්‍ය ගාමිණී දිසානායක යන්නන්  1988 දී පැවැති ශ්‍රී ලංකාවේ ජනාධිපතිවරණය සඳහා තරගවැදීමට බොහෝ සෙයින් ඉඩ ඇත්තන් ලෙසින් සැලකුණහ . අවසානයේදී අග්‍රාමාත්‍යය රණසිංහ ප්‍රේමදාස නම් කරනු ලැබිණි. අවසානයේදී අග්‍රාමාත්‍යය රණසිංහ ප්‍රේමදාස නම් කරනු ලැබිණි. ජනාධිපති  ප්‍රේමදාසයන්ගේ මැතිවරණ ජයග්‍රහණයට අනතුරුව අග්‍රාමාත්‍යය තනතුර සඳහා ඇතුලත්මුදලි හා දිසානායක මහත්වරුන් අතුරින් එක් අයෙකු තෝරාගනු ලැබෙතැයි අපේක්ෂා කෙරිණි. එනමුදු එම දෙදෙනාම මග හරිමින්, ප්‍රේමදාස මහතා අග්‍රාමාත්‍යය ලෙසින් පත් කලේ ඩී.බී. විජේතුංග මහතාවය. 1989දී, ප්‍රේමදාස මහතා විසින් ඔහුගේ කිට්ටුතම හිතවන්තයෙක් වූ බී. සිරිසේන කුරේ  මහතාව එජාපයේ ජාතික සංවිධායක තනතුරට පත්කලේ ලලිත් ඇතුලත්මුදලි මහතා නොසලකාහරිමිනි. මෙලෙසින්ම, රජය හා පක්ෂය තුල වැදගත් තනතුරු මාලාවක් ඇතුලත්මුදලි සහ දිසානායක මහත්වරුන්ට අහිමි කරන ලදි.  මෙම ක්‍රියාවන් නිසා පක්ෂයේ ප්‍රේමදාස පාර්ශ්වය හා ඇතුලත්මුදලි පාර්ශ්වය අතර ඉමහත් ආතතියක් ඇති විය. ඇතුලත්මුදලි මහතාගේ කිට්ටු හිතවන්තයෙකුවූ නාට්‍ය රචක ලක්ෂ්මන් පෙරේරා අතුරුදහන් වීමද මෙම භේදය තීව්‍ර කිරීමට හේතු පාදක විය.

දෝෂාභියෝග යෝජනාව

මෙහි ප්‍රතිඵලය වූයේ ඇතුලත්මුදලි පාර්ශ්වය විසින් 1991දී ජනාධිපති ප්‍රේමදාසට එරෙහිව දෝෂාභියෝග යෝජනාවක් ගෙන ඒමයි.  නිත්‍යානුකූල නොවන ඉඩම් ගණුදෙනු සහ කැබිනට් මණ්ඩලයේ උපදේශන ලබා නොගැනීම (හා එමනිසා  ව්‍යවස්ථාව උල්ලංඝනය කිරීම) ඇතුළු බලය අනිසි ලෙසින් භාවිතා කිරීමෙහි ප්‍රෝක්ත අවස්ථා 24 ක් මෙම යෝජනාවට ඇතුලත් කර තිබුණි.  1991 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී පාර්ලිමේන්තුවේ කථානායක විසින් ප්‍රතික්ෂේප කරන ලද මුත්, මෙම යෝජනාව, ප්‍රේමදාස රජය ඉමහත් අන්තරායයකට හෙලීය. මින් අනතුරුව, ඇතුලත්මුදලි සහ දිසානායක මහතුන් ඔවුන්ගේ අමාත්‍ය තනතුරු වලින් ඉල්ලා අස්වූහ. ඔවුන් සහ ඔවුන්ගේ මිත්‍ර පාක්ෂිකයන් පක්ෂයෙන් නෙරපා දැමිණි.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී එක්සත් ජාතික පෙරමුණ පිහිටුවීම
1991 නොවැම්බර් 28 දිනදී  ඔවුහූ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී එක්සත් ජාතික පෙරමුණ (ප්‍රඑජාපෙ) නමින් වෙන්වූ දේශපාලන පක්ෂයක් පිහිටුවා ගත්හ.  ඇතුලත්මුදලි මහතා එහි පක්ෂ නායකයා ලෙසින් තෝරා පත් කර ගැණිනි. 1991-92 අතරතුර කාලයේදී සිව් වතාවක්, ඇතුලත්මුදලි මහතා සහ ඔහුගේ ආධාරකරුවන්, ජනාධිපතිවරයාගේ ආධාරකරුවන් හෝ මැරයන් යැයි සැකකෙරෙනවුන්  අතින් කායික වශයෙන් ප්‍රහාර වලට ලක් වූහ.  මෙම සිද්ධීන් ඇති වූයේ 1991 නොවැම්බර් 2 දින පන්නලදී, 1992 අප්‍රේල් 23දින මඩපාතදී, 1992 අගෝස්තු 7 දින කොටුව දුම්රියපොළ අසලදී, සහ 1992 අගෝස්තු 29 දින දෙහිවලදී යන වශයෙනි. 1993 මාර්තු 16 වනදිනදී, පළාත් සභා හය විසුරුවා හැරිය රජය ප්‍රකාශයට පත් කලේ මැතිවරණ දිනයන් 1993 මැයි 17 දිනට යෙදී ඇති බවයි. තරග කිරීම සඳහා නාම යෝජනා භාර දුන් ඇතුලත්මුදලි මහතා, ප්‍රඑජාපෙ වෙනුවෙන් බස්නාහිර පළාත් සභාවේ ප්‍රධාන අමාත්‍ය තනතුර සඳහා තරග වැදුනි.

ඝාතනය

1993 අප්‍රේල් 23 දින  බොරැල්ලේ, අලුත්කඩේ සහ කිරුලපන රෑස්වීම් ගණනාවක් ඇමතීමට ඇතුලත්මුදලි මහතාට නියමිතව තිබුණි. වෙනත් රැස්වීම් දෙකක් ඇමතීම නිම කල ඔහු කිරුලපන වෙත ලඟාවූයේ ප.ව. 8:00 වන විටය. මෙම ස්ථානයේ 1,000 පමණ ජනකායක් රැස්ව සිටියහ. වර්ෂාව පැවැති හෙයින්, ජනයා වේදිකාව කිට්ටුවට පැමිණි අතර, සමහරු එහි යටට පවා පැමිණියහ. හදිසියේම, ඇතුලත්මුදලි මහතා කිට්ටුවට පැමිණි පුද්ගලයෙක් තුවක්කුවක් අමෝරා ඔහුට 3 වතාවක් වෙඩි තැබීය. මෙම අවස්ථාවෙහිදී, තිලක් ශාන්ත නමැති ඇතුලත්මුදලි මහතාගේ කායාරක්ෂකයා විසින් ප්‍රහාරකයා වෙත වෙඩි තබා ඇති අතර ඔහුගේ දකුණු උදරයට තුවාල සිදු කර ඇත. ප්‍රහාරකයාද ආරක්ෂකයාට පෙරළා වෙඩි තබමහින් පලා ගොස් ඇත. ඇතුලත්මුදලි මහතා රෝහල වෙත රැගෙන ගිය අතර සිදුවූ තුවාල නිසාවෙන් ප.ව.   8:50 ට පමණ මිය ගියේය.

අපරාධය සිදුවූ ස්ථානයට පොලීසිය පැමිණ ප්‍රදේශයට මුර වළල්ලක් යෙදීය. කෙසේවුවද පසුව සිදු කෙරුණු සෝදිසි මෙහෙයුම් වලින් ප්‍රතිඵලයක් නොවීය. ඇතුලත්මුදලි මහතාට වෙඩි කැබූ වේදිකාවේ සිට මීටර 200 ක් පමණ ඔබ්බෙහි වූ මරා දැමුණු සිරුරක් පොලීසිය වෙත හමු වූයේ පසුදින (24) උදය වරුවේදී පමණි. මැගසින දෙකක් සමගින්  ස්වයංක්‍රීය මිමී9 පිස්තෝලයක් සහ සජීව උණ්ඩ වෙඩිමුර කිහිපයක්, හිස් පතොරම් කොපු, අත් බෝම්බයක්, ජාතික හැඳුනුම් පතක් සහ මුදල් ස්වල්පයක් පොලිසිය විසින් සොයා ගති.

ආශ්‍රිත

ඝාතනයන්
ලලිත් ඇතුලත්මුදලි
ශ්‍රී ලංකාව

ලලිත් ඇතුලත්මුදලි ඝාතනය


بلدية سان روكي دي رايومييرا ، هي إحدى بلديات منطقة كانتابريا, المصنفة على أنها مقاطعة أيضاً، في شمال إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 482 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

بلديات كانتابريا

سان روكي دي رايومييرا


Yaakov (Yankele) Bodo (idiș: יענק'לה בודו, în ebraică: יעקב בודו, născut sub numele Iacob Bodoagă, la 28 martie 1931 la Ștefănești) este un actor israelian de teatru  și cinema de limbile idiș și ebraică, originar din România. S-a distins printr-un repertoriu teatral ebraic vast și variat, iar după anul 1975 s-a dedicat în special teatrului în limba idiș, din anul 1992 în cadrul Teatrului "Idișpil" din Tel Aviv. S-a făcut cunoscut în tinerețe , între altele, prin rolul Moișe Ventilator din comedia cu acelaș nume, după care s-a realizat și un film israelian în 1966. Bodo este laureatul Premiului Meir Margalit pentru întreaga sa activitate teatrală.

Biografie

Anii de început
Născut la Ștefănești, Botoșani, în 1931, Yaakov Bodo a vorbit până la vârsta de 7 ani numai în idiș. După anii războiului al doilea mondial și ai dictaturii antonesciene, și-a făcut un debut artistic preliminar într-o trupă de divertisment a unui prieten, Tomi Herșcovici, din Botoșani. În anul 1950 a emigrat cu familia în Israel, stabilindu-se la Afula. Bunicii săi, care erau sioniști, au emigrat în 1934 în Palestina , stabilindu-se la Kfar Hassidim și la Kiryat Haroshet (în zilele noastre parte din Kiryat Tivon)

Lansarea carierei artistice
La un an după venirea în Israel, Bodo s-a înrolat în armată, inițial în Brigada Golani. A încercat fără succes să fie primit în ansamblul de muzică și divertisment al unităților Nahal (Tineretul agricol combatant), singurul de acest fel care exista în acea vreme în armată. La audiție a recitat cu patos, căzând în genunchi ("Cerule, cere pentru mine iertare!...") poezia dramatică a lui Haim Nahman Bialik, "Al Hashhitá" (Despre măcel), pe care a învățat-o de la sergenta responsabilă cu activitățile culturale din brigada Golani. Dar nu a fost primit, sub pretext că nu mai sunt locuri. A fost totuși trimis în 1952 la Comandamentul de sud, unde a luat parte, împreună cu Albert Cohen și Avraham Tzivion la înființarea și conducerea ansamblului de muzică și divertisment al acestui comandament, în care au fost cooptate numeroase tinere talente venite, între altele, din România și Bulgaria. După dispersarea ansamblului în 1954, el a fost chemat să organizeze un ansamblu asemănător și în cadrul Comandamentului de nord.
El a condus această din urmă trupă vreme de trei ani și jumătate.
În acea vreme el a lansat ]n mai 1955 personajul umoristic Moișe Ventilator, cu care a apărut ulterior, în viața civilă, pe scene de teatru, într-un spectacol care a devenit șlagăr (în cadrul Teatrului ebraic "Zirá" al lui Michael Almaz și Avraham Pashanel) și s-a jucat peste o mie de ori. În 1966 a jucat acest personaj și într-un film artistic.

Activitatea teatrală în continuare

În ebraică
După șase ani de serviciu militar (în termen și apoi ca angajat), Yaakov Bodo a jucat pe scenele a numeroase teatre ebraice din Israel, inclusiv Teatrul "Zirá",Habima, Teatrul municipal Haifa, ca și în producții de teatru comerciale. Pe scena ebraică a luat parte la piesele "La Mandragola" de Machiavelli, "Finjan" (Ibricul) de Dan Ben Amotz și Haim Hefer, alături de Rika Zarai,"Švejk în al doilea război mondial" de Bertolt Brecht, pe scena teatrului "Zirá". După închiderea acestui teatru
Bodo a jucat în cadrul Teatrului "Do-Re-Mi" de sub conducerea lui George Wahl personajul principal în comedia clasică evreiască a lui Avraham Goldfaden, "Cei doi Kuni Lemel" care s-a bucurat de un mare succes și a cunoscut 500 reprezentații.
În 1961 la invitatia lui Yossi Milo, fondatorul Teatrului Kameri din Tel Aviv și a Teatrului municipal din Haifa, Bodo s-a alăturat trupei acestui din urmă teatru. Bodo a inaugurat scena acestui teatru cu rolul bețivului Sly în Îmblânzirea scorpiei de Shakespeare.Bodo a mai jucat pe scena Teatrului din Haifa, între altele în  și în rolul lui Bérenger din "Rinocerii" de Eugen Ionescu, Bottom din "Visul unei nopți de vară", Herșale din "Herșele Ostopoler", comedie inspirată de snoave populare al cărei erou era Herșele din Ostropol, un fel de Păcală sau Balakir al evreilor din vestul și sudul Ucrainei. de asemenea Trufaldino în "Slugă la doi stăpâni" de Goldoni, alte roluri în piesele "Zile de aur ("Yamim shel zahav) de Shlomo Shva (1965),"Cercul de cretă caucazian" de Bertolt Brecht, "Andora" de Max Frisch, "Opera de trei parale" de Brecht, "Sinucigașul" de Nikolai Erdman etc. În concedii fără plată luate de la Teatrul din Haifa, Bodo a jucat în producții comerciale de succes, precum "Fișke șchiopul" (după un roman de Mendele Moher Sfarim), la Teatrul "Hasdera", Moișe Ventilator la "Teatron Haamamí" (Teatrul popular) (director:Avraham Pashanel), la Teatrul Lilakh -"Nebun pe acoperiș", "Un israelian in America" de Eli Saggi și showul monolog "Votați-l pe Bodo", cu cântece de Efi Netzer pe texte de Dan Almagor, și care a numărat 400 de reprezentații.În anul 1967 Bodo a scos un album cu versiuni in limba romana a unor  cântece ebraice de succes, sub titlul "Cu Bodo la gramofon".
La invitația Teatrului Național Habima din Tel Aviv Bodo a luat parte la "Spectacolul Pantofarilor" care a însoțit inaugurarea marii săli renovate a Teatrului.

În idiș
În 1975 Bodo a părăsit  Teatrul municipal din Haifa pentru a conduce vreme de 15 ani o trupă de teatru proprie dedicată spectacolelor în limba idiș, cu care a făcut turnee prin Israel și în străinătate. La sfârșitul anilor 1970 a editat un disc de cântece în limba idiș intitulat "Idișkeit".
În anul 1992 s-a alăturat trupei noului teatru în limba idiș înființat la Tel Aviv - Idișpil.
Bodo a jucat în majoritatea producțiilor acestui teatru, de exemplu în "Vrăjitoarea" de Avraham Goldfaden, "Leizerke Roitșvanț" (după romanul rus al lui Ilya Ehrenburg în adaptarea lui Maciej Wojtyszko, "Herșele Ostropoler", "Visul lui Goldfaden", "Peripețiile lui Beniamin al III-lea", "Gebirtig", Tinerii de aur de Neil Simon (cu care a fost candidat la actorul cel mai bun al anului la Concursul anual Ofir), "Dzigan și Szumacher", muzicalul "Cantorul din Vilna" de Osip Dymov, ""Ultima iubire" după o nuvelă de Isaac Bashevis Singer, spectacolul monolog "Alein iz di neșume rein" ("Doar sufletul este curat"), un pot-pourri de umor evreiesc, "Medic fără voie", după Molière, "Blidul de lemn" de Edmund Morris etc. Cu Anat Atzmon a realizat spectacolul "Tzu zingen un tzu lachen" (Să cânți și să râzi).
În anul 2009, în cadrul Festivalului Teatronetto din Jaffa, Bodo a interpretat monologul "Lanski în idiș"

Activitatea în cinema și la televiziune

Bodo a luat parte la 14 filme israeliene. În 1964 Bodo a jucat în filmul de succes al lui Ephraim Kishon, "Salah Shabati", alături de Haim Topol, Gila Almagor, Zaharira Harifai, Shaike Levi și Arik Einstein. Filmul era adaptarea pentru cinema a piesei cu acelaș nume a lui Kishon, redând o imagine satirică a  dificultăților întâmpinate de familiile de imigranți evrei din Africa de nord în Israelul recent întemeiat sub conducerea dominată de evrei așkenazi, originari în mare parte din Europa de est.
În 1966 Bodo a jucat în comedia cinematografică "Moișe Ventilator", în regia lui Uri Zohar,  alături de Shaike Ofir și Hagashash Ha'iver.
În 1967 el a jucat într-un alt film al lui Kishon, "Ervinka", alături de Haim Topol.
Bodo a mai participat și la filmele "Hashual belul hatarnegolot" ("Vulpea în cotețul de găini" după un roman de Kishon și în regia scriitorului), "Nahche și generalul" in regia lui George Ovadia, "Milionar în încurcătură" în regia lui Yoel Zilber, "Margo sheli" (Margo a mea),"Dacă ți se dă,ia! (film israelian în limba idiș), "Hamesh-hamesh" ("Five Five") , "Miracol în sat", "Gey Oni", "Numai sâmbăta nu" , "Af milá leMorgenstern" ("Nici o vorbă lui Morgenstern" după un muzical de Kishon), "Iris" etc

Bodo a mai participat la producții de cinema străine "Bye Bye America", "Întoarcere din infern", "Numai nu sâmbăta" (Germania) și în serialele de televiziune israeliene "Hamis'adá hagdolá" (Restaurantul cel mare), "Shemesh", "Isurey Efraim" (Chinurile lui Efraim), "Amicii lui Naor" (Hahaverim shel Naor, unde a jucat propriul său personaj)  în programele pentru copii "Hayeladim mshhunat Haim" (Copiii din cartierul Haim), Strada Sesam (Rehov Sumsum), Parpar Nehmad (Fluture drăguț), emisiunea de satiră "Comedy Store" etc. În 2014 a participat la serialul "70 milioane de motive de bogăție" (Shiv'im milion sibot laosher).

În viața particulară
Bodo a fost căsătorit cu Esther (decedată în 2014) care a fost și impresara sa, și pe care a cunoscut-o în localitatea Afula, în care și-a început viața în Israel.
Ei au trei copii și cinci nepoți.

Premii și distincții
 cetățean de onoare al orașului Tel Aviv
 2009 - Premiul Meir Margalit pentru întreaga sa activitate teatrală
 1999 - Premiul Edith și Israel Polak
 2000 - Premiul Fondului Lerner pentru limba idiș

Legături externe
Bodo pe situl imdb
biografie pe situl israelian "Habamá" - "Scena"(în ebraică)
pe situl Teatrului Idișpil
film scurt dintr-un telejurnal, pe situl youtube, despre Yaakov Bodo, la aniversarea a 60 de ani de activitate teatrală 24.11.2015
"Sura Beile" (Sara Bella)- Yaakov Bodo în ebraică și idiș într-un program de varietăți TV, 2009, pe situl you tube

Actori israelieni
Actori evrei
 Actori de teatru în limba idiș
Actori de teatru în limba ebraică
 Evrei români

Yaakov Bodo


Hyacinthe Madeleine Dorvo, né à Rennes le  et mort à Tintigny (Belgique) le , est un auteur dramatique et romancier français.

Biographie

Fils d'un procureur au parlement de Bretagne, il devient avocat au Parlement de Paris en 1789. Il obtient le succès en 1798 avec sa pièce Les Envieux. Le soir même le théâtre de l'Odéon est victime d'un grave incendie quelques heures après la sortie du public. La pièce ne connaîtra jamais de deuxième représentations.

Charles Monselet lui consacre un feuilleton.

Œuvres

 1793 : Les Trois Héritiers, comédie en trois actes
 1794 : Le Faux Député, comédie en 3 actes et en vers, Paris, théâtre de la Porte-Saint-Martin, 29 pluviôse an III
 1795 : Figaro de retour à Paris, comédie en un acte et en vers
 1797 : Je cherche mon père, comédie en trois actes et en vers
 1798 : La Veille des noces, ou L'après-souper de Misanthropie et Repentir
 1799 : Les Envieux, comédie en cinq actes en vers, théâtre de l'Odéon, 28 ventôse an VII
 1801 : Figaro, ou Tel père, tel fils
 1801 : L'Auberge allemande, ou Le traître démasqué, comédie en cinq actes
 1802 : Mon histoire ou la tienne : avec des notes historiques, avec Jean-Frédéric-Auguste Lemière de Corvey
 1802 : Vernon de Kergalek, ou Il est arrivé
 1802 : La Paix, comédie en un acte et en vers
 1804 : Ainsi va le monde, ou Les dangers de la séduction
 1806 : Gonzalve de Cordoue, ou Le siège de Grenade
 1806 : Frédéric à Spandau, ou Le libelle
 1806 : Élisabeth, ou les Exilés en Sibérie, mélodrame en 3 actes et en prose, Paris, Porte-Saint-Martin, 28 octobre
 1807 : Les Parents ou la Ville et le village, comédie en 3 actes, imitée de l'allemand de August von Kotzebue
 1807 : La Mort de Du Guesclin
 1808 : M. Lamentin, ou La manie de se plaindre
 1809 : Les jeunes femmes
 1814 : Le Libelle, ou Frédéric à Spandau, mélodrame en trois actes
 1818 : La Cousine Albert, ou la Maîtresse dans la maison, comédie en 3 actes et en vers, Paris, théâtre Favart, 19 décembre 1818
 1831 : Poëme sur la révolution de 1830, dédié à

Notes et références

Bibliographie
 Joseph-Marie Quérard, La littérature française contemporaine. , 1848,

Liens externes

Dramaturge allemand du XIXe siècle
Romancier français du XIXe siècle
Dramaturge français du XVIIIe siècle
Romancier français du XVIIIe siècle
Naissance en octobre 1768
Naissance à Rennes
Décès en mars 1839
Décès à 70 ans

Hyacinthe Dorvo


Cinchoneae, tribus broćevki, dio potporodice Cinchonoideae. Postoji 10 rodova poglavito u tropskoj i suptropskoj Južnoj Americi

Rodovi
 Berghesia Nees, 1 vrsta
 Ciliosemina Antonelli, 2 vrste
 Cinchona L., 24 vrste
 Cinchonopsis L.Andersson, 1 vrsta
 Joosia H.Karst., 18. vrsta
 Ladenbergia Klotzsch, 37 vrsta
 Maguireocharis Steyerm., 1 vrsta
 Pimentelia Wedd., 1 vrsta
 Remijia DC., 43 vrste
 Stilpnophyllum Hook.f., 4 vrste

Izvori

Cinchonoideae

Cinchoneae


Noć hrvatskog filma i novih medija, projekt promicanja hrvatskog filma među domaćom i stranom publikom. Održava se svake godine. Traje jednu noć. Prvi put se održala 2014. godine. Sadržajem to je filmski maraton hrvatskog filma. Manifestacija se dosad održala u Hrvatskoj, Mađarskoj, BiH, Srbiji i Italiji. Gradovi u kojima se održala su Zagreb, Sisak, Otočac, Split, Mali Lošinj, Koprivnica, Dubrovnik, Vukovar, Budimpešta, Pečuh, Mostar, Subotica i Milano. Program od svečanog otvaranja do kraja traje od 18 sati sve do 2 u noći. Prikaže se u kinima više od 100 hrvatskih filmova različitih žanrova, u svim filmskim rodovima, od vječnih dječjih klasika, zanimljivih novih medija i recentnog animiranog filma te dokumentaraca sve do najpopularnijeg filmskog roda kratkih i dugometražnih igranih filmova. Tema filmova mijenja se iz godine u godinu.

Izvori

Vanjske poveznice

Službene stranice
Facebook

Manifestacije u Hrvatskoj
Kultura Hrvata Bosne i Hercegovine
Kultura Hrvata u Vojvodini
Hrvatski filmovi

Noć hrvatskog filma i novih medija


Gatcombe Park est une résidence royale, domaine de campagne de la princesse Anne, princesse royale qui est située entre les villages de Minchinhampton et Avening dans le Gloucestershire, en Angleterre. Construit à la fin du  selon les plans de George Basevi, il s'agit d'un bâtiment classé Grade II*. Certaines parties du terrain accueillent des événements, notamment des épreuves hippiques et des foires artisanales.

Emplacement
Gatcombe Park se situe entre les villages de Minchinhampton et d'Avening dans le comté de Gloucestershire au sud-ouest de l'Angleterre. Highgrove House, la résidence de campagne du frère d'Anne, Charles III, est située à six kilomètres de là dans la paroisse de Doughton, près de Tetbury. Le cousin germain de leur mère, le prince Michael de Kent, a possédé le Manoir de Nether Lypiatt à proximité pendant 26 ans de 1980 à 2006 .

Histoire
Les manoirs de Minchinhampton et d'Avening forment la base du futur domaine de Gatcombe Park. Après la dissolution des monastères, ils sont accordés à Lord Windsor, dont la famille vend pour la plupart des terres non développées à cette date à Philip Sheppard en 1656.

Le terrain central à flanc de colline des anciens domaines, qui se trouve principalement dans les limites de la paroisse de Gatcombe, est laissé dans le testament de Samuel Sheppard, décédé en 1770, à son frère Edward.

Un nouveau manoir est construit de 1771 à 1774 pour Edward Sheppard, un drapier local . La maison et le domaine sont achetés en 1814 par le spéculateur et économiste théorique David Ricardo, et modifiés selon les plans de George Basevi (un parent), vers 1820. Il présente une construction en pierre de Bath et comprend cinq chambres principales, quatre chambres secondaires, quatre salles de réception, une bibliothèque, une salle de billard et une véranda ; les logements du personnel et ses terrains en pente raide sont un parc classé séparément (grade II) .

Résidence de la princesse royale
La maison et la ferme familiale sont achetées par la reine Élisabeth II en 1976 pour la princesse Anne et le capitaine Mark Phillips ; le prix n'est pas divulgué mais serait compris entre  et  . Le propriétaire précédent est Rab Butler, maître du Trinity College de Cambridge, et ancien ministre de l'Intérieur, qui a hérité de la maison de son beau-père, le collectionneur d'art Samuel Courtauld. Courtauld l'avait acquis de la famille Ricardo en 1940 .

La Couronne paie la rénovation et la redécoration de la maison de la princesse Anne et du capitaine Phillips, qui y emménagent en novembre 1977 . En 1978, les terres des propriétaires sont agrandies par l'achat d'Aston Farm à l'est. Ces propriétés avaient de vastes écuries pour chevaux, notamment une nouvelle écurie, et le terrain sous-jacent d'une piste d'atterrissage appartient à Aston Farm.

Le domaine est divisé lorsque la princesse royale et Mark Phillips divorcent, et aujourd'hui la princesse vit à Gatcombe Park avec son deuxième mari, Timothy Laurence. Après le divorce, Mark Phillips vit pendant quelques années à Aston Farm avec sa deuxième femme, mais il déménage ensuite en Amérique pour revenir sur le domaine quelques années après. Leurs enfants Peter et Zara Phillips ont chacun un chalet sur le domaine jusqu'à leur mariage. Peter et sa femme d'avant, Autumn Kelly, emménagent à Londres après leur mariage puis reviennent quelques années après sur le domaine de Gatcombe. Le couple qui est divorcé depuis 2021 réside toujours sur le domaine mais dans des chalets différents avec leurs filles. Zara et son mari, Mike Tindall, ont d'abord vécu à Cheltenham après leur mariage en 2011, mais en janvier 2013, ils ont vendu leur maison et sont venus vivre sur le domaine de Gatcombe avec leurs enfants.

Les terrains de Gatcombe Park sont connus dans le monde du concours complet pour accueillir chaque année le Festival of British Eventing, le premier week-end d'août . Organisé par Mark Phillips, avec une contribution considérable de la princesse Anne, l'événement attire les meilleurs olympiens équestres du monde et plus de  payants, ainsi qu'une couverture télévisée de la BBC. Deux épreuves hippiques plus petites, au printemps et en automne, ont également lieu sur le domaine  avec des parcours conçus par la princesse Anne, et il y a une foire artisanale biennale, avec environ 160 exposants, en mai et octobre .

Références

Liens externes

Monument classé de Grade II dans le Gloucestershire

Gatcombe Park


Tradeshift es una red de negocios en línea, y una plataforma abierta y para el intercambio de documentos comerciales. Tradeshift fue lanzada por primera vez en mayo de 2010, y en octubre de 2011 contaba con usuarios en 190 países. Los servicios de Tradeshift están disponibles en siete idiomas, incluyendo el español.

Servicios

El principal servicio prestado por la plataforma de Tradeshift consiste en el manejo de documentos comerciales. Los usuarios pueden enviar, recibir, y almacenar facturas y otros documentos, directamente desde el navegador. La plataforma también ayuda a sus usuarios a comunicarse con sus clientes y proveedores, ya que todos los usuarios están registrados en una misma red.

Además, Tradeshift ofrece una API abierta y una plataforma para el desarrollo de aplicaciones De esta manera, usuarios con conocimiento en programación pueden crear sus propias aplicaciones para incrementar la utilidad de la plataforma.

Enlaces externos
 Sitio oficial

Referencias

Sitios web

Tradeshift


La adenilato cinasa 2 (AK2) (número ) es una isoenzima de la adenilato cinasa que cataliza la interconversión de nucleótidos de adenina. El ATP transfiere un grupo fosfato al AMP para formar ADP.

 ATP + AMP  2 ADP

Es una enzima de tamaño pequeño participa en el metabolismo energético y en la síntesis de nucleótidos que son esenciales para el crecimiento y mantenimiento de la célula. Se presenta como monómero y su localización celular es el espacio intermembrana de la mitocondria.

Está presente en muchos tejidos. Está presente en un alto nivel en el corazón, hígado y riñones, y en un bajo nivel en el cerebro, músculo esquelético y piel. Está presente en los trombocitos pero no en los eritrocitos que no tienen mitocondrias. Presente en todas las poblaciones celulares nucleadas de la sangre en donde la adenilato kinasa 1 (AK1) no está presente. En el bazo y en los nódulos linfáticos, las células mononucleares no tienen AK1 mientras que la AK2 es fácilmente detectable. Estos resultados indican que los leucocitos pueden ser susceptibles a defectos causados por la ausencia de AK2 ya que no expresan la AK1 en suficiente cantidad para compensar los déficits de AK2.

Los defectos de AK2 son causa de la disgénesis reticular (RDYS), también conocida como aleucocitosis. La RDYS es la forma más severa de las inmunodeficiencias severas combinadas innatas (SCID) y se caracteriza por la ausencia de granulocitos y por la deficiencia casi completa en linfocitos en la sangre periférica, hipoplasia del timo y de los órganos linfáticos secundarios, y la ausencia de las funciones inmunes innata, y adaptativa humoral y celular. Todo esto tiene como consecuencia una septicemia fatal pocos días después del nacimiento. En la médula ósea de los individuos con disgénesis reticular, la diferenciación mieloide está bloqueada en la etapa promielocítica, mientras que la maduración eritrocítica y megacariocítica es generalmente normal. Además, los recién nacidos afectados tienen sordera neurosensorial bilateral.

Enlaces externos

 Ficha de la base de datos UniProtKB.

Adenilato cinasas

Adenilato cinasa 2


Die Schlacht von Vesontio erfolgte im Mai 68 n. Chr. zwischen den gallischen Aufständischen des Gaius Iulius Vindex und Lucius Verginius Rufus, dem Statthalter von Obergermanien. Sie fand bei Vesontio (Besançon), dem Hauptort der Sequaner statt und endete mit dem Sieg des Verginius Rufus.

Politischer Kontext
Im März des Jahres 68 hatte der gallische Statthalter Vindex einen offenen Aufstand gegen den römischen Kaiser Nero begonnen. Gegen ihn zog der Statthalter von Obergermanien, Verginius Rufus mit den beiden in Mogontiacum (Mainz) stationierten Legionen, der Legio XXII Primigenia und der Legio IIII Macedonica, sowie mit Abteilungen von Legionen aus Niedergermanien.

Als Vindex davon hörte, brach er die Belagerung der Nero treuen Provinzhauptstadt Lugdunum (Lyon) ab und zog Verginius entgegen. Er traf bei Vesontio auf ihn, das Verginius Rufus belagerte, weil sich die Sequaner Vindex angeschlossen hatten.

Schlachthergang
Aufgrund der dürftigen Quellenlage ist der Verlauf der Schlacht nicht zu rekonstruieren. Cassius Dio berichtet, dass sich Verginius Rufus und Vindex zu einer Unterredung trafen und sich auf ein gemeinsames Vorgehen gegen Nero einigten. Gegen den Willen der Feldherrn sei es zur Schlacht gekommen, als die gallischen Soldaten auf die Truppen des Verginius rückten, um sich mit ihnen zu vereinigen. Verginius Soldaten dachten wohl, es handele sich um einen Angriff. Auch Plutarch erwähnt eine Schlacht gegen den Willen der Feldherrn.

Nach der Niederlage beging Vindex Selbstmord.
In der Forschung ist umstritten, ob Verginius Rufus zu diesem Zeitpunkt noch für Nero kämpfte oder von ihm abgefallen war.

Bedeutung
Bei dem mit Vindex verbündeten Usurpator Galba führte die Nachricht von der Niederlage und dem Tod des Vindex zu Unsicherheit, da er nicht wusste, ob Verginius für Nero gesiegt hatte oder sich selbst zum Kaiser machen wollte. Galba war ihm in jedem Fall militärisch unterlegen. Abwartend zog er sich nach Clunia zurück. Erst die Nachricht aus Rom, dass der Senat Galba im Juni zum Kaiser erhoben und Nero Selbstmord begangen hatte, brachte Klarheit.

Einzelnachweise

Vesontio
Vesontio
Vesontio
68
Geschichte (Gallien)
Besançon

Schlacht bei Vesontio


Hans Jacobsen (né le  à Glyvrar, îles Féroé, mort le  ), également connu sous le nom de Hans á Bakka, était un entrepreneur et fondateur de la plus grande entreprise d'élevage de saumon des îles Féroé, Bakkafrost . Bakkafrost est aujourd'hui l'une des plus grandes entreprises piscicoles au monde.

Fond
Hans Jacobsen est né à Glyvrar le 29 novembre 1938 dans une maison avec 5 frères et sœurs, trois frères et deux sœurs. Hans Jacobsen est né à Glyvrar le 29 novembre 1938 dans une maison avec 5 frères et sœurs, trois frères et deux sœurs. La famille avait vécu dans la région pendant 16 générations jusqu'au . La zone du village de Glyvrar près de Skálafjørður sur Eysturoy, où Jacobsen est né, s'appelle »Bakka«, raison pour laquelle il a reçu le surnom de Hans á Bakka.

Après l'école primaire dans le petit village de Glyvrar, Jacobsen est allé au lycée populaire féroïen, où le poète féroïen Símun av Skarði Après l'école primaire dans le petit village de Glyvrar, Jacobsen est allé au lycée populaire féroïen, où le poète féroïen Símun av Skarði était directeur et enseignant. Lorsque Jacobsen a terminé ses études secondaires, il a choisi de se rendre au Danemark pour étudier à l'école de commerce Købmandshvile à Rungsted.

La famille Jacobsen faisait du commerce depuis de nombreuses générations dans le village de Glyvrar. Les parents, Johan Hendrik Jacobsen et Jútta Jacobsen, disposaient d'un séchoir pour sécher le poisson salé, mais dans les années 1960, les séchoirs traditionnels autour des îles Féroé ont été remplacés par des usines de poisson modernes, et le séchoir de Bakka a également dû fermer . Lorsque Hans Jacobsen est revenu aux îles Féroé de son séjour à Copenhague, il a donc dû trouver un autre travail que celui que ses parents pouvaient lui offrir.

Carrière

La plupart des gens qui vivaient dans les colonies le long du Skálafjørður s'occupaient de hareng et, en 1912, une glacière avait été construite sur Bakka afin de garder le hareng au frais toute l'année. Après de nombreuses années de pêche au hareng, les pêcheurs ont recommencé à pêcher le hareng à Skálafjørður en 1967.

En 1968, alors que Hans Jacobsen avait 29 ans, lui et ses frères Roland et Martin Jacobsen ont lancé une entreprise de pêche qui fabriquait des produits finis à partir de hareng. Ils ont construit leur première usine à Bakka à Glyvrar, et la société a été nommée Bakkafrost .

En 1972, Bakkafrost a construit une nouvelle usine et a commencé à produire davantage de produits finis à partir de hareng, et produit désormais également du hareng en conserve. Les senneurs débarquaient maintenant le poisson directement à l'usine de Bakka. Hans Jacobsen et les frères ont essayé d'élever des merlans, des poissons plats et des seiches à bouche noire, mais en 1979 ont commencé la salmoniculture, et en 1986 ils ont acquis la société Faroe Salmon.

En 1989, Jacobsen a transmis le poste de directeur à son fils, Regin Jacobsen . Regin Jacobsen était alors directeur financier de l'entreprise depuis 1982, alors qu'il avait 16 ans.

De 1990 à 2007, Hans Jacobsen a été président du conseil d'administration de Bakkafrost, puis administrateur ordinaire jusqu'en 2010 .

Autre activité
Hans Jacobsen était très impliqué dans la communauté locale et a été membre du conseil municipal de la municipalité de Runavík pendant 12 ans, et a également occupé d'autres postes au sein du conseil d'administration de la communauté locale.

Jacobsen était un homme très religieux et était actif dans la vie de foi de la communauté locale. Il a aidé à construire la maison de la mission locale, et plus tard a également aidé à fonder une église gratuite sur Skálafjørður.

Notes et références

Liens externes

Personnalité politique féroïenne
Naissance en novembre 1938
Entrepreneur danois
Décès en décembre 2011
Décès à 73 ans

Hans Jacobsen


Sandman: Kralj snova (eng. The Sandman) američka je fantastično dramska televizijska serija temeljena prema istoimenom stripu DC Comics-a 90-ih, autora Neila Gaimana. Autori serije su Neil Gaiman, David S. Goyer i Allan Heinberg, koji su razvili seriju za streaming servis Netflix, a produciraju je DC Entertainment i Warner Bros. Television.

Radnja
Godine 1916. Morfej, kralj snova i jedan od sedam Vječnih, zarobljen je tijekom rituala. Nakon što je bio zatočen 105 godina, bježi i postavlja sebi cilj vraćanja reda u svoje Kraljevstvo Snova.

Pregled serije

Sezona 1
 San pravednika
 Nesavršeni domaćini
 Sanjaj mali san o meni
 Nada u Paklu
 24 sata dnevno
 Zvuk njezinih krila
 Lutkina kuća
 Kuća igara
 Sakupljaći
 Izgubljena srca

Glumačka postava

Glavni
 Tom Sturridge kao Morfej / San: Gospodar snova i vladar Kraljevstva Snova.
 Boyd Holbrook kao Corinthian: Noćna mora koja je pobjegla od Sna.
 Vivienne Acheampong kao Lucienne: Bibliotekarka u Kraljevstvu Snova.
 Patton Oswalt kao glas Gavrana Matthewa: Morfejev izaslanik.
 Stephen Fry kao Gilbert: Tajanstveni gospodin koji postaje Walkerov tjelohranitelj.
 Razane Jammal kao Lyta Hall: Walkerina prijateljica i udovica koja oplakuje muža Hectora Halla.
 Sandra James Young kao Unity Kinkaid: Walkerov dobročinitelj koji se nedavno probudio iz stoljetnog sna.

Sporedni
 Jenna Coleman kao Johanna Constantine: Okultni detektivka koja istražuje San.
 Joely Richardson kao Ethel Cripps: Burgessova zaručnica i majka Johna Deea.
 Niamh Walsh kao mladi Ethel Cripps.
 Nina Wadia kao Suđenica Majka
 Souad Faress kao Suđenica Starica
 Dinita Gohil kao Suđenica Djevica
 David Thewlis kao John Dee / Doktor Sudbina: Crippsov sin i superzlikovac čiji napor da se pronađe "istina" ugrožava svijet.
 Donna Preston kao Očaj: Sanova sestra, i Žudnjina blizanka.
 Mason Alexander Park kao Žudnja: Androgini brat Sna.

Gostujući
 Bill Paterson kao Dr. John Hathaway
 Laurie Kynaston kao Alex Burgess: sin Rodericka Burgessa.
 Benjamin Evan Ainsworth kao mladi Alex Burgess
 Benedick Blythe kao stariji Alex Burgess
 Charles Dance kao Sir Roderick Burgess: okultist.
 Sanjeev Bhaskar kao Kain: Stanovnik kraljevstva Sna, Abelov brat, baziran na biblijskom Kajinu.[4][5]
 Asim Chaudhry kao Abel: Stanovnik kraljevsta Sna, Kainov brat, baziran na biblijskom Abel
 Meera Syal kao Erika, vikar poznata kao "Ric The Vic" koja traži pomoć Johanne Constantine s demonskom opsjednutošću.
 Claire Higgins kao Mad Hettie, 280-godišnja beskućnica i poznanica Johanne Constantine.
 Gwendoline Christie kao Lucifer Morningstar: Vladar pakla. Inkarnacija Lucifera ove serije mnogo je bliža izvornom prikazu lika u stripovima od njegovog prikaza u televizijskoj seriji Lucifer (2016.)
 Sarah Niles kao Rosemary
 Martyn Ford kao Squatterbloat
 Munya Chawawa kao Choronzon
 Deborah Oyelade kao Nada
 Ernest Kingsley Jnr kao Kai'ckul
 Sam Strike kao Todd
 Kyo Ra kao Rose Walker
 Emma Duncan kao Bette Munroe
 Steven Brand kao Marsh Janowski
 Laurie Davidson kao Mark Brewer
 Daisy Head kao Judy
 James Udom kao Garry
 Lourdes Faberes kao Kate Fletcher
 Kirby Howell-Baptiste kao Smrt: Ljubaznija i mudrija sestra Sna.
 Ferdinand Kingsley kao Hob Gadling
 Samuel Blenkin kao Will Shaxberd
 Ian McNeice kao bartender
 John Cameron Mitchell kao Hal Carter
 Lily Travers and Richard Fleeshman kao Barbie and Ken: guests at Hal's B&B.
 Cara Horgan and Daisy Badger kao Chantal and Zelda: guests at Hal's B&B.

Glasovi
 Mark Hamill kao Mervyn Pumpkinhead
 Lenny Henry kao Martin Tenbones
 Roger Allam kao Lord Azazel: a Duke of Hell.

Produkcija

Razvoj
Prve ideje za adaptaciju Sandmana, stripa koji je napisao Neil Gaiman, a objavljivao DC Comics od 1989. do 1996., rođene su početkom 90-ih, ali su ostale stalno zaglavljene u "Development hell-u" (žargonski izraz koji se koristi u komunikacijskoj industriji koji etiketira proizvode koji su dugo ostali u razvoju, čija je objava godinama odgađana ako ne i otkazana).

Nakon nekoliko pokušaja snimanja igranog filma, DC Entertainment je 2010. godine odlučio početi raditi na televizijskoj adaptaciji. U lipnju 2019. godine Netflix je potpisao ugovor s Warner Brosom, koji je prethodno stekao prava na strip, o produkciji serije, naredivši da se istog mjeseca razviju jedanaest epizoda.

Snimanje
Snimanje serije trebalo je započeti krajem svibnja 2020., prije nego što je odgođeno zbog pandemije COVID-19. Snimanje je započelo 15. listopada 2020. i završilo u kolovozu sljedeće godine.

Promocija
Najava je objavljena na internetu 6. lipnja 2022., uz prvi plakat, dok je glavni trailer objavljen 24. srpnja.

Izvori

Vanjske poveznice
 na dc.com
 na blancorporation.com
 na phantomfour.com

The Sandman na Netflix

Američke serije
Dramske serije
Televizijske serije u Netflixovoj produkciji
Televizijske serije koje su počele 2022.

Sandman: Kralj snova (televizijska serija)


Franz Wilhelm Adam von Schleussing, né le  à  et mort le  à Rastenburg, est un militaire, propriétaire terrien et homme politique prussien, membre du Parlement de Francfort de 1848 à 1849.

Biographie
Fils du major et propriétaire terrien Franz Friedrich von Schleussing, Franz Wilhelm Adam von Schleussing naît le  à  en Prusse-Orientale. Après des études au  de la ville voisine de Rastenbourg, il devient à son tour propriétaire d'un domaine et entame sa carrière dans l'armée prussienne. Au sein du , basé à Rastenbourg, Schleussing est d'abord aspirant de 1830 à 1844, puis second lieutenant de 1844 à 1846 et premier lieutenant de 1846 à 1849. En 1846, il participe en outre au comité des fêtes chargé de préparer la célébration des trois cents ans du lycée de Rastenbourg.

En 1848, il est élu député au Parlement de Francfort dans la  de la province de Prusse, représentant l'. Il prend ses fonctions le  et rejoint la fraction Casino (centre-droit). À partir du , il prend part à la commission de l'armement du peuple et des affaires militaires () et, en mars de l'année suivante, il vote pour l'élection du roi de Prusse  comme empereur des Allemands.

Après avoir quitté l'assemblée le , il est nommé premier lieutenant dans le  à Lübben puis, en 1851, capitaine du  de chasseurs à pied à Braunsberg. Il quitte le service actif avec le grade de major en 1858 mais exerce encore la fonction de commandant du district militaire d'Insterbourg de 1860 à 1873. Il prend alors sa retraite à Rastenbourg où il meurt le  à 78 ans.

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

Militaire prussien du XIXe siècle
Membre du Parlement de Francfort
Naissance en juin 1809
Naissance dans la province de Prusse-Orientale
Décès en décembre 1887
Décès à Rastenbourg
Décès dans la province de Prusse-Orientale
Décès à 78 ans

Franz von Schleussing


Robert Aitken may refer to:

Science and medicine
 Robert Grant Aitken (1864–1951), American astronomer
 Robert Aitken (dermatologist) (1888–1954) Scottish dermatologist
 Sir Robert Aitken (university administrator) (1901–1997), New Zealand physician and university administrator
 John Aitken (biologist) (Robert John Aitken; born 1947), Australian reproductive biologist

Others
 Robert Aitken (publisher) (1734–1802), American publisher
 Robert Aitken (preacher) (1800–1873), Scottish popular preacher
 Robert P. Aitken (1819–1905), American politician
 Robert Hope Moncrieff Aitken (1826–1887), Scottish army officer and recipient of the Victoria Cross
 Robert Ingersoll Aitken (1878–1949), American sculptor
 Robert Thomas Aitken (1890–1977), American anthropologist
 Robert Aitken (soccer) (1904–1962), American soccer player
 Robert Baker Aitken (1917–2010), American teacher of Zen Buddhism
 Robert Aitken (composer) (born 1939), Canadian flautist and composer
 Roy Aitken (Robert Aitken; born 1958), Scottish footballer
 Robert Campbell Aitken (born 1963), Canadian electrical engineer

Robert Aitken


Logan este un film american din 2017 regizat de James Mangold. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Hugh Jackman, Patrick Stewart, Dafne Keen.

Prezentare

Distribuție

|-
| Hugh Jackman || Logan / Wolverine & X-24
|-
| Patrick Stewart || Charles Xavier / Profesorul X
|-
| Dafne Keen || Laura Kinney / X-23
|-
| Boyd Holbrook || Donald Pierce
|-
| Richard E. Grant || Zander Rice
|-
| Stephen Merchant || Caliban
|-
| Doris Morgado || Maria
|-
| Elizabeth Rodriguez || Gabriela
|}

Producție

Primire

Note

Legături externe

Vezi și

Filme din 2017
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de James Mangold
Filme SF din anii 2010
Filme distopice
Filme de acțiune din anii 2010

Logan (film)


حديقة السير توماس والليدي ديكسون The Sir Thomas and Lady Dixon Park هي حديقة تقع في جنوب بلفاست. تبلغ مساحة الحديقة 130 آكر، وتتميز الحديقة بوجود مجموعات من حدائق الورود ومروج وأرض غابية وحديقة يابانية.

قامت الليدي ديكسون في عام 1959 بإهداء الحديقة إلى سكان بلفاست في ذكرى زوجها الراحل السير توماس ديكسون. اكتسبت الحديقة شهرة بامتلاكها 20 ألف وردة، ويقام فيها صيف كل عام معرض حدائق الورود الدولية.

مراجع

حدائق أيرلندا الشمالية
حدائق في بلفاست
متنزهات في بلفاست

حديقة السير توماس والليدي ديكسون


Yan Nawa ou Yannawa (thaï: ยานนาวา, API [jāːn nāːwāː]) est l'un des 50 khets de Bangkok, Thaïlande.

Histoire

Points d'intérêt
 Pont Rama IX
 Pont Bhumibol

 Wat Pariwat Ratchasongkram, le temple de toutes les fantaisies

Galerie

On peut admirer au musée en plein air de l'Ancien Siam, près de Bangkok, d'anciennes bâtisses qui étaient jadis situées dans le quartier de Yan Nawa.

Notes et références

Khet de Bangkok

Yan Nawa


The Rolls-Royce RB.80 Conway was the first turbofan jet engine to enter service. Development started at Rolls-Royce in the 1940s, but the design was used only briefly, in the late 1950s and early 1960s, before other turbofan designs replaced it. The Conway engine was used on versions of the Handley Page Victor, Vickers VC10, Boeing 707-420 and Douglas DC-8-40.

The name "Conway" is the English spelling of the River Conwy, in Wales, in keeping with Rolls' use of river names for gas turbine engines.

Development

Background
Alan Arnold Griffith had proposed a number of different bypass or turbofan engine designs as early as the 1930s while he and Hayne Constant were trying to get their axial-flow jet engines working at the Royal Aircraft Establishment. However, simpler turbojet designs were prioritized during World War II for their use in military applications. Priorities changed dramatically at the end of the war and in 1946 Rolls-Royce agreed that existing engines like the Rolls-Royce Avon were advanced enough to enable a start to work on more advanced concepts like bypass.

Griffith, who by then had become Chief Engineer at Rolls-Royce, suggested building a purely experimental bypass design using parts of the Avon and another experimental jet engine, the AJ.25 Tweed. In April 1947, a  design was proposed, but over the next few months it was modified to evolve into a larger  design in response to a need for a new engine to power the Mk.2 low-level version of the Vickers Valiant bomber. The go-ahead to start construction of this larger design was given in October, under the name RB.80.

Early models

During development it was decided to further improve the basic design by adding another feature then becoming common, a "two spool" compressor arrangement. Earlier engines generally consisted of a series of compressor stages connected via a shaft to one or more turbine stages, with the burners between them arranged around the shaft. Although this arrangement is mechanically simple, it has the disadvantage of lowering the efficiency of the compressor. Compressor stages run at their maximum efficiency when spinning at a specific speed for any given input air pressure - in a perfect compressor each stage would run at a separate speed. The multi-spool design, first used on the Bristol Olympus turbojet, is a compromise, the compressor being separated into "spools" designed to operate closer to most efficient speed, driven by separate turbines via concentric shafts. Two- and three-spool designs are common; beyond that the mechanical complexity is too great.

The new version had a four-stage low-pressure compressor driven by a two-stage turbine and an eight stage high-pressure compressor driven by another two-stage turbine. Now known by the Ministry of Supply designation as the RCo.2, design work was completed in January 1950 and the first example ran for the first time in July 1952 at  thrust. By this time, the low-level Valiant Pathfinder had been abandoned and so the first example was also destined to be the last. Nevertheless, it proved the basic concept sound and "ran perfectly for the whole of its 133 hours life."

The work on the RCo.2 was soon put to good use. In October 1952, the Royal Air Force awarded a contract for the Vickers V-1000, a large jet-powered strategic transport that was intended to allow the V bomber force to be supported in the field through air supply only. Vickers also planned on developing a passenger version of the same basic design as the VC-7. The V-1000 design looked like an enlarged de Havilland Comet but from the Valiant it took the wing layout and added a compound sweep (a passing vogue in UK design). It also featured the Comet's wing-embedded engines, demanding an engine with a small cross-section, which limited the amount of bypass the engine could use. It nevertheless required higher power to support a  gross weight, so Rolls responded with the larger RCo.5.

The new engine was similar to the RCo.2 in most ways, differing in details. The low-pressure compressor now had six stages and the high-pressure nine, driven by two and one stage turbines respectively. The first RCo.5 ran in July 1953 and passed an official type rating in August 1955 at . Construction of the prototype V-1000 was well underway at Vickers Armstrong's Wisley works in the summer of 1955 when the entire project was cancelled. Having second thoughts about the concept of basing the V-bombers away from the UK, the need for the V-1000 became questionable and it became an easy decision to drop the project.

Production versions

The Conway was saved once again when it was selected to power the Handley Page Victor B.2 variant, replacing the Armstrong Siddeley Sapphire used by earlier models. For this role, Rolls-Royce designed an even larger model, the RCo.8 of , which ran for the first time in January 1956. However the RCo.8 was skipped over after receiving a request from Trans-Canada Airlines (TCA) to explore a Conway-powered Boeing 707 or Douglas DC-8, having interested both companies in the idea. Rolls-Royce responded by designing an even larger model of the Conway, the  RCo.10 and offering the similar military-rated RCo.11 for the Victor. The new engine differed from the RCo.8 in having a new "zeroth stage" at the front of the low-pressure compressor, further increasing cold airflow around the engine. The RCo.10 first flew in the modified prototype Avro Vulcan VX770 on 9 August 1957 only for the aircraft to be lost in a crash the following year. The RCo.11 was flown in the Victor on 20 February 1959.

Boeing calculated that the Conway with a bypass of only 30% would increase the proposed 707-420's range by 8% above the otherwise identical 707-320 powered by Pratt & Whitney JT4A (J75) turbojets. That estimate proved optimistic; the actual range improvement was a maximum of 2%. In May 1956, TCA ordered Conway-powered DC-8-40s, followed by additional orders from Alitalia and Canadian Pacific Air Lines, while the Conway-powered 707-420 was ordered by BOAC, Lufthansa, Varig, El Al and Air India. RCo.10's development was so smooth that after delivering a small number for testing, production deliveries switched to the  RCo.12, which was designed, built and tested before the airframes finished testing. Boeing's 707-420 featured a distinctive, scalloped exhaust nozzle (pictured above) incorporating noise suppression and mechanical and aerodynamic thrust reversal up to 50%, which was developed and supplied by Rolls-Royce. Douglas developed the DC-8's reverser-suppressor  nozzle to work in conjunction with a variable ejector, which provided necessary, additional noise suppression.

Although successful in this role, only 37 707s and 32 DC-8s were fitted with the Conway, due largely to delivery of the Pratt & Whitney JT3D: this was the first US-built bypass engine and had a considerably higher bypass ratio than the Conway. Nevertheless, the Conway was successful on those aircraft, and was the first commercial aero engine to be awarded an operational period of up to 10,000 hours between major overhauls. Due to the Conway, B707-420 take-offs were the loudest by jetliners on airports and over communities until Concorde entered service. However, the Conway was revolutionary, being the first turbofan, and the first commercial engine, equipped with internally air-cooled turbine blades, which partially accounted for its high efficiency and an extremely high exhaust temperature of .

Final versions

Final development of the Conway first involved the RCo.42, designed specifically for the Vickers VC10. As the need for wing-embedded engines was long abandoned by this point, Rolls-Royce dramatically increased the zero-stage diameter to increase the bypass from about 30% to 60%. Other major revisions were incorporated, primarily in the low-pressure compressor. First run was in March 1961. Takeoff rating was . For the Super VC10, the last model was the RCo.43, rated at .

Design

The RCo.12 Conway was an axial-flow turbofan with a low bypass of about 30% or bypass ratio of 0.3:1. It had a seven-stage low-pressure compressor, the first six stages made of aluminium and the last of titanium. Behind this was the nine-stage high-pressure compressor, the first seven stages of titanium and the last two of steel. The bypass housing duct was also made of titanium. The bypass duct started after the seventh stage.  The combustion area consisted of ten cannular flame cans. The high-pressure compressor was driven by a single-stage turbine using hollow air-cooled blades, which was followed by the two-stage turbine powering the low-pressure compressor. Accessories were arranged around the front of the engine to minimise overall diameter.

The RCo.12 produced  for takeoff, weighed  dry and had a specific fuel consumption of 0.725 at takeoff and 0.874 for typical cruise.

In 1968, Hyfil carbon-fibre fan blades were installed on Conways of VC10s operated by BOAC.

Patent dispute
In November, 1966, the inlet to the Conway engine, together with those for commercial Avon and Spey installations, was the subject of a patent infringement against Rolls-Royce by Rateau, a French manufacturer of steam turbines and automobile superchargers. Société pour l'exploitation des appareils Rateau of La Courneuve. The patent stated that the intake, by its diffusing internal shape, determines the speed of the air entering the engine compressor. Since the Conway in the Boeing 707, and the other Rolls-Royce engines, had diffusing intakes, Rateau expected to be compensated for every engine made, as well as stopping all future production. Although Rateau's claim was only against Rolls-Royce, its understanding of the purpose of an intake applied to any jet engine installation. Witnesses for Rolls-Royce, including Frank Whittle, convinced the judge that an intake did not produce the effect claimed and that the claim was "speculative" because, by 1939, no axial-flow aircraft jet engine had been built  and that earlier patents from Frank Whittle and others had already considered the design of the intakes.

Variants

RCo.2
RCo.3
RCo.5
RCo.7
RCo.8
RCo.10
RCo.11
RCo.12
RCo.14
RCo.15
RCo.17
RCo.42
RCo.42/1
RCo.43
Conway 103 (RCo.11)
Conway 505 (RCo.10)
Conway 507 (RCo.10)

Applications

 Boeing 707-420
 Douglas DC-8-40
 Handley Page Victor
Vickers VC10

Engines on display
A Rolls-Royce Conway Mk.201 is on display at the Royal Air Force Museum Cosford.
 Farnborough Air Sciences Trust museum, Farnborough, UK.
 A sectioned Conway is displayed as part of a stack of jet engines at the National Museum of Flight at East Fortune in Scotland.
 A sectioned Conway is on display at the Discovery Museum, Newcastle upon Tyne, UK.

Specifications (Conway RCo.12)

See also

References

 Kay, Antony, Turbojet, History and Development 1930–1960, Vol 1, Great Britain and Germany, Crowood Press, 2007.

External links

Rolls-Royce Conway By-pass Turbo Jets a 1959 Flight advertisement for the Conway
[http://www.flightglobal.com/pdfarchive/view/1960/1960%20-%200077.html Conway - The Evolution of the First Rolls-Royce By-pass Turbojet] a 1960 Flight article on the Conway

Conway
Low-bypass turbofan engines
1950s turbofan engines

Rolls-Royce Conway


Irina Gennádievna Seliútina (también escrito Selyutina; Alma-Ata, Unión Soviética, 7 de noviembre de 1979), es una tenista kazaja, ganadora de 3 torneos de la WTA en dobles. En su etapa junior, llegó a ser número 1 en dobles, ganando torneos como el Roland Garros y Wimbledon junto a Cara Black.

Tenistas femeninas de Kazajistán
Campeones de Wimbledon junior

Irina Seliútina


MLP may refer to:

Arts and entertainment
 Major League Productions, a British record label
 Mini-LP
 My Little Pony, a toy originating in the 1980s which has also spawned multiple TV shows, most notably My Little Pony: Friendship Is Magic

Business
 Master limited partnership, a type of business entity
 MLP AG (formerly ), a German financial services consulting firm

Computing
 Memory-level parallelism, a computer architecture feature
 Meridian Lossless Packing, a lossless compression codec for audio data
 Micro Leadframe Package, a surface mount integrated circuit package
 Mobile Location Protocol, an application-level protocol for receiving the position of Mobile Stations
 Multilayer perceptron, a class of artificial neural network
 Multilink PPP, a networking technology
 Multilink Procedure, a networking technology

Politics
 Hungarian Liberal Party (Hungarian: ), a liberal political party in Hungary
 Malta Labour Party
 Manitoba Labour Party, a defunct left-wing political party in Manitoba, Canada
 Manitoba Liberal Party, a centrist political party in Manitoba, Canada
 Marine Le Pen (born 1968), a French politician
 Mauricio López-Roberts (1873–1940), Spanish noble, diplomat and politician
 Marriage Law Project, an organization against same-sex marriage
 Melanesian Liberal Party, a political party in Papua New Guinea
 Memel Agricultural Party (), a defunct pro-German political party in the Memel Territory
 Mexican Liberal Party, an anarchist group co-founded by Ricardo Flores Magón in 1905, in opposition to the rule of Porfirio Díaz

Technology
 Mobile Landing Platform, original name for the Expeditionary Transfer Dock of the United States Navy
 Mobile launcher platform, a steel structure to support the launch vehicles
 Volkswagen Group MLB platform, from German

Other uses
 Bargam language (ISO 639 code: mlp), a Papuan language
 Major League Pickleball
 Mid-level practitioner, a category of health-care providers with less training and more restricted scope of practice than physicians
 Municipal Light Plant, historic building in Columbus, Ohio, US

MLP


est un film américain réalisé par Frank Lloyd, sorti en 1926.

Synopsis

Fiche technique
 Titre :
 Réalisation : Frank Lloyd
 Scénario : Jules Furthman, Adela Rogers St. Johns, Ada McQuillan et George Marion Jr.
 Photographie : Norbert Brodine
 Production : Frank Lloyd
 Pays d'origine : États-Unis
 Format : Noir et blanc - 1,33:1 - Film muet
 Durée : 69 minutes
 Date de sortie : 1926

Distribution
 James Kirkwood : Guy Watson
 Mary Astor : Mary
 Betty Compson : Hula Kate
 George F. Marion : Horace Palmer
 Mary Carr : Ma Palmer
 George Cooper : The Bozo

Liens externes

Film américain sorti en 1926
Film dramatique américain
Film romantique américain
Film américain en noir et blanc
Film muet américain
Film réalisé par Frank Lloyd
Film distribué par First National Pictures

The Wise Guy


كاتب ومدرب ومستشار في مجالات الاتصال والإعلام. عمل مستشاراً ومدرباً لدى هيئة الإذاعة البريطانية (بي بي سي) في منطقة الشرق الأوسط وشمال أفريقيا، كما قدم تدريباً واستشارات لعدد من المنظمات الدولية؛ منها: برنامج الأمم المتحدة الإنمائي، ومنظمة «اليونسكو»، ومنظمة «مراسلون بلا حدود»، ومؤسسة «الصوت الحر» الهولندية، والمجلس الثقافي البريطاني، ومنظمة «إنتر نيوز»، ومكتب المبادرات الانتقالية الأمريكي، ومركز الدوحة لحرية الاعلام وعدد من الحكومات العربية.
عمل مستشاراً لصحيفتي «المصري اليوم» القاهرية، و«الوطن» السعودية، ومديراً للتدريب في «وكالة أنباء الشرق الأوسط»، وقدم تدريباً واستشارات لصحف «المدينة»، و«الحياة»، و«عكاظ» في السعودية، وأكثر من 20 منظمة إعلامية عربية بارزة.
درّب عبد العزيز مئات الصحفيين والسياسيين والتكنوقراط والدبلوماسيين في 16 دولة عربية وأجنبية على العمل الصحفي وسبل تعزيز أنشطة الاتصال.
في العام 2013، تم اختياره عضواً في المجلس القومي لحقوق الإنسان بمصر. وقد قام بتدريب عشرات من الناشطين في المجتمع المدني في دول عديدة، في موضوعات التعليم المدني، والتخطيط الاستراتيجي، واستخدام الإعلام في تعزيز رسالة المنظمات غير الحكومية.
من بين البرامج التدريبية التي يقدمها المعايير الدولية للجودة في العمل الصحفي، وتغطية الحروب والنزاعات، وأخلاقيات الصحافة، والتدريب الصحفي الأساسي، والتحقيقات الاستقصائية، ومهارات الصياغة، وتطوير القصص الخبرية، وتدريب المدربين.
يكتب عبد العزيز بانتظام في صحف «المصري اليوم»، و«الوطن» القاهريتين«، و»الجريدة" الكويتية، و"درع الوطن"  الإماراتية٫ وصدر له عدد من الكتب والأبحاث المتعلقة بأخلاقيات الصحافة وتنظيم المجال الإعلامي، منها "دليل الارشادات التحريرية للصحفيين المصريين.، و«الآمبودسمان»، و«عولمة وكالات الانباء»

قام بتدريب أكثر من 3الاف مدرب

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من القاهرة
صحفيون مصريون
مواليد 1968

ياسر عبد العزيز


Sosyal liberalizm, bireysel özgürlük ve sosyal adalet arasında denge kurmayı amaçlayan politik bir ideolojidir. Klasik liberalizm gibi bireyci ekonomiyi, sivil ve siyasi hak ile özgürlüklerin genişlemesi bakımıyla uyuşur ancak bunlara ek olarak hükûmetin meşru rolünün yoksulluk, sağlık ve eğitim gibi ekonomik ve sosyal konuları olduğunu da içeren sosyal piyasayı temel alır. Sosyal liberalizmde toplumun iyiliği bireyin özgürlüğü ile uyumlu görülür. İkinci Dünya Savaşı sonrasında sosyal liberal fikirler dünyanın birçok ülkesinde benimsenmiştir.<ref>Fauks, Keith. Political Sociology: A Critical Introduction . Edinburgh University Press, 1999, s. 73</ref> Sosyal liberal düşünceler ile partiler merkez veya merkez sol olarak kabul edilir.Slomp, Hans (2000). European Politics Into the Twenty-First Century: Integration and Division. Westport: Greenwood Publishing Group. ISBN 0-275-96814-6.Hombach, Bodo (2000). The politics of the new centre. Wiley-Blackwell. ISBN 978-0-7456-2460-0. Bununla birlikte, ülkelere göre farklı isimlendirmeler sosyal liberalizmi tarif etmektedir. Birleşik Krallık'ta yeni liberalizm, ABD'de modern liberalizm, Almanya'da sol liberalizmFelix Rachfahl (1912). Eugen Richter und der Linksliberalismus im Neuen Reiche. Berlin. ve İspanyolca konuşulan ülkelerde ilerici liberalizm olarak adlandırılır.

Modern liberaller refah anlayışını, fırsat eşitliği temelinde savunmuşlardır. Birey ve gruplar, mevcut sosyal koşullardan dolayı zarara uğruyorlarsa, devletin bu zararları azaltmak ya da ortadan kaldırmak için üstlenmesi gereken sosyal sorumlulukları vardır. Yurttaşlar, konut edinme, eğitim ve çalışma hakkı gibi çeşitli refah ve sosyal haklara sahiptir. Sosyal liberallere göre devletin ekonominin yönetiminden, en azından regüle edilmesinden sorumlu olması gerekmektedir. Sosyal liberal bir hükûmetten, hükûmet müdahalesini kullanarak yoksulluk, refah, altyapı, sağlık, eğitim ve iklim gibi ekonomik ve sosyal sorunları ele alması ve aynı zamanda bireyin haklarını ve özerkliğini vurgulaması beklenir.

Terim, politik ve ekonomik fikirleri birkaç asır boyunca Büyük Bunalıma dek egemenliğini korumuş klasik liberalizmden farklılaşmayı belirtme amacıyla kullanılır. 20. yüzyılın sonuna doğru sosyal liberalizme karşı tepki, parasalcı ekonomi politikaları ve  devlet hizmetlerinin sunumunun azalmasına yol açan, sıklıkla neoliberalizm adıyla anılan ekol tarafından gösterildi. Bununla birlikte bu tepki klasik liberalizme dönüşle sonuçlanmadı. Hükûmetler sosyal hizmetleri sunmaya devam etti ve ekonomi politikası üzerindeki kontrolünü korudu.

 Tarihçe

19. yüzyılın sonuna doğru klasik liberalizmin ilkeleri ekonomik büyümede düşüşler, artan yoksulluk bilinci, modern sanayi kentleri içindeki işsizlik ve örgütlü emeğin ajitasyonu sonucunda sorgulanmaya başlandı. Sanayileşme ve laissez faire kapitalizminin yarattığı değişikliklere karşı önemli bir politik tepki sosyal denge hakkında kaygılanan muhafazakârlar tarafından gelmesine rağmen sonradan sosyalizm, değişim ve reform için daha önemli bir güce dönüştü. Charles Dickens, Thomas Carlyle ve Matthew Arnold gibi kimi Viktorya dönemi yazarları sosyal adaletsizliğin erken etkili eleştirmenleri oldu.

John Stuart Mill, klasik liberalizmin elementlerini sonunda yeni liberalizm adıyla tanınacak şeyle kombinleyerek liberal düşünceye katkı sağladı. Yeni liberaller bu zor koşullarla yüzleşmek için liberalizmin eksi dilini uyarlamaya çalıştı, onlar mevcut sorunların sadece devletin daha geniş ve müdahaleci anlayışı ile çözülebileceğine inanıyordu.

İngiliz filozof T. H. Green'in 19. yüzyılın sonuna doğru yaptığı çalışmalar doğrultusunda liberalizmi yeniden formüllemeye çalıştı. Green klasik liberalizm tarafından savunulan denetimsiz kar arayışının, yeni adaletsizlik ve yoksulluk formları oluşturduğunu düşünüyordu. Green'e göre bireyler salt bireysel değil, sosyal sorumluluklar da taşımaktaydı. Negatif özgürlük sadece birey üzerindeki dışsal sınırlamaları kaldırır ve bu da bireye tercih özgürlüğü sağlar, kârını azamileştirme misyonuyla devinen iş dünyası düşünüldüğünde negatif özgürlük, mümkün olan en düşük ücretle emeğin satın alınması becerisini haklılaştırdığından dolayı ekonomik özgürlük sömürüye yol açabilir. Green iş sözleşmelerinin eşit veya özgür bireyler arasında yapılmadığını savunur. İşçilerin tek alternatifleri sefalet veya açlıktan ölmek olduğu için işi kabul etmek zorundayken işverenler çok sayıdaki işçi arasından işlerine yarayan işçileri seçme ayrıcalığını deneyimler. Bundan dolayı ona göre piyasadaki tercih özgürlüğü bireysel özgürlük için yeterli bir kavramlaştırma değildir.

Green'den sonra gelen L. T. Hobhouse ve John A. Hobson, sosyal ve siyasal felsefeleri bakımından Green'in görüşlerini izlemledi. Yeni liberaller klasik liberalizm ve laissez-faire anlayışına karşı devletin sosyal, ekonomik ve kültürel yaşama müdahalesi lehine tavır sergiledi. Onlar bireysel özgürlüğü sadece olumlu sosyal ve ekonomik koşulların varlığı ile mümkün olabileceğini düşünüyordu.  Yoksulluk, sefalet ve cehalet içinde yaşayan birçok insan özgürlük ve bireysel gelişmeyi olanaksız kılmaktaydı. Yeni liberaller bu koşulların sadece güçlü, refah odaklı ve müdahaleci devlet tarafından koordine edilen kolektif eylem yoluyla iyileştirilebileceğini düşünüyordu. En önemli endişeleriyse bireysel özgürlükle devlet müdahalesinin bağdaştırılmasıydı. Hobhouse'a göre, işbirliği ve organizasyon düşüncesinden hareket eden sosyalizm ile bireysellik düşüncesini esas alan liberalizm karşıt olmaktan çok birbirini tamamlayan idealleri temsil ediyordu. Hobson da sınırlı bir kolektivist uygulamanın zamanla refahı artıracağını ve böylece devlet müdahalesine ihtiyacı azaltacağını düşünüyordu. 20. yüzyıl düşünürlerinden Berlin pozitif özgürlük anlayışının kapsayıcı bir siyasi ilke hâline getirilmesi durumunda totaliter bir potansiyel taşıdığına da dikkat çeker.

20. yüzyılın ikinci yarısından itibaren Batı'da egemen siyasi paradigma olan sosyal liberalizmin temelleri böyle atıldı. Avrupa'da, 1970 sonlarına kadar hâkim olan "sosyal demokrat uzlaşma"nın özünde yatan Marksist etkinin dışındaki en önemli fikir sosyal liberalizmdir. Sosyal liberalizm, Marksist olmayan çağdaş İngiliz solunda da en az Fabianizm kadar etkili olmuştur.

 Uygulanması

 Birleşik Krallık
20. yüzyıl boyunca liberal partiler ve hükûmetler genellikle sosyal refah davasını kuvvetle savunmuşlardır. İngiltere'de refah devletinin ilk yapıtaşları, 1.Dünya Savaşından önce, 1906 seçimleri sonrası "Liberal refah reformları" adı altında liberal hükûmet tarafından atılmıştı. Bu hükûmet, yaşlılık aylığı ve sınırlı da olsa bir sağlık ve işsizlik sigortası sistemini uygulamaya koymuştu. İngiliz refah devleti uygulamaları, modern liberallerden William Beveridge tarafından kaleme alının 1942 Beveridge Raporuna göre 2.Dünya Savaşından sonra daha da genişletilmiştir. Bu uygulama, tüm yurttaşlara kapsamlı bir sosyal güvenlik sistemi oluşturmayı taahhüt ediyordu.

 Almanya
Bir Alman ekonomist olan Alexander Rüstow, ilk olarak ekonomik sosyal liberalizmin Alman varyantını buldu. 1932'de Sosyal Politika Derneği'nde konuşurken bu sosyal liberalizm varyantına neoliberalizm adını koydu, ancak bu terim şimdi Rüstow tarafından bulunandan farklı bir anlam taşıyor. Rüstow, sosyalizme ve Alman İmparatorluğu'nda geliştirilen klasik liberal ekonomiye bir alternatif istiyordu. 1938'de Rüstow, liberalizmin nasıl yenilenebileceğini belirlemek için Ludwig Mises, Friedrich Hayek ve Wilhelm Röpke gibi çeşitli ekonomik düşünürlerle bir araya geldi. Rüstow, serbest piyasaları zorlamak için güçlü bir devleti ve piyasa başarısızlıklarını düzeltmek için devlet müdahalesini savundu.

2.Dünya Savaşı'ndan sonra, Rüstow'un şimdi genellikle ordoliberalizm veya sosyal piyasa ekonomisi olarak adlandırılan neoliberalizmi, Ekonomi Bakanı ve daha sonra Şansölye olan Ludwig Erhard yönetimindeki Batı Alman hükûmeti tarafından benimsendi. Fiyat kontrolleri kaldırıldı ve serbest piyasalar getirildi. Bu politikalar Almanya'nın savaş sonrası ekonomik toparlanmasıyla ilişkilendirilirken, Bismarck döneminde kurulan refah devleti giderek daha maliyetli hale geldi.

 Amerika Birleşik Devletleri

ABD'deki liberal refahçı anlayış 1930'larda F. D. Roosevelt'in yönetimi altında geliştirilmiştir. Roosevelt'in Yeni Düzen politikası çerçevesinde işsizlik, yaşlılar, çocuklar, dullar ve körler için kamusal yardım uygulamaya konmuştur, bunlar refah devletinin bir çeşit göstergesiydi. Onun politikaları ölümünden sonra da devam etmiştir. 1960'larda John Kennedy'nin yeni sınır siyasaları ve Lyndon Johnson'un Büyük Toplum programı çerçevesinde en üst düzeye ulaşmıştır.

 Türkiye

Kemalist ekonomi modeli, Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk tarafından 1923 İzmir İktisat Kongresinden 1929 Buhranına kadar uygulanan düzenlenmiş piyasanın başarısız olması sebebiyle 1930'larda "devletçilik" ilkesiyle birlikte uygulanmıştır. Atatürk, devletçiliğin isminin sosyalist devletçilikle karışmaması konusunda Medeni Bilgiler kitabında devletçilik ilkesinin, "sosyalizm ilkesine dayanan kolektivizm ve komünizm"den farklı olduğunu ve Türkiye'ye özgü olduğunu belirtmiştir. Atatürk, Kemalizm'in ekonomik olarak bireyci ve piyasacı olduğunu; devletin yalnızca gerektiği zamanlarda müdahale etmesi gerektiğini, ekonominin gelişmesinin bireyin gelişmesi ile olacağını ve bu yüzden devletin sınırının birey olduğunun altını çizmiştir. Üstelik, 1 Kasım 1937 meclis açılış konuşmasında şunları söylemiştir: "Kesin zorunluluk olmadıkça piyasalara karışılmaz; bununla birlikte hiçbir piyasa da başı boş değildir."

Ayrıca İsmet İnönü, Atatürk'ün devletçilik ilkesinin Keynesyen ve Türkiye'nin New Deal varyantı olduğunu söylemiştir.

 Diğer Avrupa ülkeleri
Batı Avrupa'daki diğer ülkelerin savaş sonrası hükûmetleri de sosyal liberal politikalar izledi. Bu politikalar, Avrupa'daki liberal partilerin 19. yüzyıldaki zirvelerinden güçlerinin azalmasıyla, öncelikle Hristiyan demokratlar ve sosyal demokratlar (sosyal liberaller) tarafından uygulandı.

 Kayda değer sosyal liberal düşünürler
Bu liste genellikle sosyal liberalizmin evrimine önemli katkılar sağlamış kimi önemli akademisyen ve politikacıları sunar.

 Jeremy Bentham. (1748–1832)
 John Stuart Mill (1806–1873)
 Thomas Hill Green (1836–1882)
 Lester Frank Ward (1841–1913)
 Lujo Brentano (1844–1931)
 Bernard Bosanquet (1848–1923)
 Woodrow Wilson (1856–1924)
 Émile Durkheim (1858–1917)
 John Atkinson Hobson (1858–1940)
 John Dewey (1859–1952)
 Friedrich Naumann (1860–1919)
 Gerhart von Schulze-Gävernitz (1864–1943)
 Leonard Trelawny Hobhouse (1864–1929)
 William Beveridge (1879–1963)
 Hans Kelsen (1881–1973)
 John Maynard Keynes (1883–1946)
 Lester B. Pearson (1897–1972)
 Bertil Ohlin (1899–1979)
 Piero Gobetti (1901–1926)
 Karl Popper (1902–1994)
 Guido Calogero (1904–1986)
 Isaiah Berlin (1909–1997)
 Norberto Bobbio (1909–2004)
 Miguel Reale (1910–2005)
 John Rawls (1921–2002)
 Don Chipp (1925–2006)
 Karl-Hermann Flach (1929–1973)
 Vlado Gotovac (1930–2000)
 Richard Rorty  (1931–2007)
 Ronald Dworkin (1931-2013)
 Amartya Sen (* 1933)
 José G. Merquior (1941–1991)
 Bruce Ackerman (* 1943)
 Martha Nussbaum (* 1947)
 Paul Krugman (* 1953)
 Dirk Verhofstadt (* 1955)

 Ayrıca bakınız
Sosyal piyasa ekonomisi
Ordoliberalizm
Keynesyen ekonomi
Sosyal demokrasi
Sosyal demokrasi ile sosyal liberalizmin karşılaştırılması
Liberalizm

 Kaynakça

 Bibliyografya
 Richardson,  James L. (2001). Contending Liberalisms in World Politics''. London: Lynne Rienner Publishers, Inc. .

Dış bağlantılar
 Social Liberal Forum

Liberalizm

Sosyal liberalizm


Lisa Fruchtman (* August 1948) ist eine US-amerikanische Filmeditorin, die einen Oscar für den besten Schnitt gewann, und weitere zweimal für einen Oscar sowie mehrere andere Filmpreise nominiert war.

Leben
Lisa Fruchtman studierte nach dem Schulbesuch an der University of Chicago und schloss dieses Studium 1970 mit einem Bachelor of Arts (A.B.) ab. Sie begann ihre Laufbahn als Editorin in der Filmwirtschaft Hollywoods 1973 bei dem dokumentarischen Kurzfilm Ten: The Magic Number und wirkte bis heute bei der Herstellung von über 25 Filmen mit.

1980 wurde sie zusammen mit Richard Marks, Walter Murch und Gerald B. Greenberg erstmals für einen Oscar für den besten Schnitt nominiert, und zwar für Apocalypse Now (1979) von Francis Ford Coppola, mit Martin Sheen, Marlon Brando und Robert Duvall in den Hauptrollen. Zugleich war sie für den Schnitt dieses Films für den Eddie nominiert, den Preis der American Cinema Editors (ACE), sowie für den British Academy Film Award für den besten Schnitt.

Bei der Oscarverleihung 1984 gewann sie zusammen mit Glenn Farr, Stephen A. Rotter, Douglas Stewart und Tom Rolf einen Oscar für den besten Schnitt mit dem Film Der Stoff, aus dem die Helden sind (1983) von Philip Kaufman, mit Sam Shepard, Scott Glenn und Ed Harris. Außerdem erhielt sie eine weitere Eddie-Nominierung für den besten Schnitt in einem Kinofilm.

Eine weitere Oscarnominierung für den besten Schnitt bekam sie 1991 zusammen mit Barry Malkin und Walter Murch für Der Pate III (1990) von Francis Ford Coppola mit den Hauptdarstellern Al Pacino, Diane Keaton und Andy García.

1996 erhielt sie eine weitere Eddie-Nominierung für den besten Schnitt in einem Fernsehfilm für Truman – Der Mann, der Geschichte schrieb (1995) von Frank Pierson mit Gary Sinise, Diana Scarwid und Richard Dysart, eine Verfilmung über die Rolle von US-Präsident Harry S. Truman während des Zweiten Weltkrieges. Zugleich war sie für den Schnitt in diesem von HBO produzierten Film für einen Emmy für herausragende Einzelleistungen beim Schnitt in einem Fernsehfilm nominiert.

2010 erhielt sie den Professional Achievement Award der Ehemaligenvereinigung der University of Chicago für ihre Verdienste als Filmeditorin.

Filmografie (Auswahl)
 1973: Ten: The Magic Number (Kurzer Dokumentarfilm)
 1974: Der Pate – Teil II (The Godfather Part II) – Schnittassistenz
 1979: Apocalypse Now – mit Ko-Editoren Richard Marks, Gerald B. Greenberg und Walter Murch
 1980: Heaven's Gate – Das Tor zum Himmel (Heaven's Gate) – mit Ko-Editoren Gerald B. Greenberg, William H. Reynolds und Tom Rolf
 1983: Der Stoff, aus dem die Helden sind (The Right Stuff) – mit Ko-Editoren Glenn Farr, Stephen A. Rotter, Douglas Stewart und Tom Rolf
 1986: Gottes vergessene Kinder (Children of a Lesser God)
 1986: Captain EO (Kurzfilm) – mit Ko-Editor Walter Murch
 1990: Der Pate III (The Godfather Part III) – mit Ko-Editoren Barry Malkin und Walter Murch
 1991: Der Doktor – Ein gewöhnlicher Patient (The Doctor) – mit Ko-Editor Bruce Green
 1993: Flucht im Mondlicht (Shimmer)
 1995: Truman – Der Mann, der Geschichte schrieb (Truman) (TV-Film)
 1997: Die Hochzeit meines besten Freundes (My Best Friend's Wedding) – mit Ko-Editor Garth Craven
 1998: Dance with Me – mit Ko-Editor William S. Scharf
 1999: Zeugenschutzprogramm (Witness Protection) (TV-Film)
 2002: Teknolust
 2003: Eine Frage der Liebe (Normal)
 2004: Der Dämon in mir (The Woodsman) – mit Ko-Editor Brian A. Kates
 2004: Lovesong for Bobby Long – mit Ko-Editor Lee Percy
 2006: Bonneville – mit Ko-Editorin Anita Brandt-Burgoyne
 2012: Sweet Dreams – auch Regie & Produktion
 2015: Love & Taxes

Auszeichnungen
 1984: Oscar für den besten Schnitt

Weblinks

 Eintrag in der New York Times

Einzelnachweise

Filmeditor
Oscarpreisträger
US-Amerikaner
Geboren 1948
Frau

Lisa Fruchtman


Cabaceiras de Basto  belediyesi, Portekiz'in Norte bölgesine bağlı Ave altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 17 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Abadim
 Alvite
 Arco de Baúlhe
 Basto
 Bucos
 Cabeceiras de Basto
 Cavez, eski adıyla Cavês
 Faia
 Gondiães
 Outeiro
 Painzela
 Passos
 Pedraça
 Refojos de Basto (Cabeceiras de Basto)
 Rio Douro
 Vila Nune
 Vilar de Cunhas

Dış bağlantılar

Ave'nin belediyeleri

Cabeceiras de Basto


فيلهلم مايباخ  ولد في 9 فبراير 1846 وتوفى في 29 ديسمبر 1929 كان مصمم سيارات ورجل أعمال ألماني.

حياته وأعماله

عندما بلغ سن الخامسة سافرت عائلته من مدينة هايلبرون إلى شتوتغارت وبعد حوالي 3 سنوات توفي والداه. عمل تكوينا كرسام تقني ومصمم في برودرهاوس وهناك التقى بغوتليب دايملر لأول مرة. عمل في نهاية القرن التاسع عشر مع غوتليب دايملر على تطوير محرك الاحتراق الداخلي.

في سنة 1900 وباقتراح من رجل الأعمال والقنصل العام النمساوي إميل جيلينيك صمم مايباخ نموذج مرسيدس سامبلكس. في سنة 1909 أسس مع ابنه كارل مايباخ شركة مايباخ لصناعة المحركات. تحصل سنة 1916 على الدكتوراه الفخرية من كلية التقنية في شتوتغارت.

مايباخ للسيارات (1922)

بعد الحرب العالمية الأولى، حظرت معاهدة فرساي في عام 1919 على ألمانيا إنتاج المناطيد، ولذلك اضطر مايباخ للاتجاه لإنتاج محركات ديزل عالية السرعة لتستخدمها القطارات والبحرية، وكذلك انتجوا محركات البترول للسيارات، إلا أنهم لم ينتجوا سيارات كاملة.

مراجع

أشخاص من مملكة فورتمبيرغ
أشخاص من هايلبرون
أصحاب أعمال ألمان في القرن 19
أصحاب أعمال ألمان في القرن 20
أعضاء قاعة مشاهير المخترعين الوطنيين
رواد السيارات
شركة دايملر للمحركات
مايباخ
مخترعون ألمان
مخترعون ألمان في القرن 19
مرسيدس بنز
مهندسو سيارات ألمان
مهندسون ألمان في القرن 19
مهندسون ألمان في القرن 20
مهندسون من بادن-فورتمبيرغ
مواليد 1846
مواليد في هايلبرون
مؤسسون ألمان لصناعة السيارات
وفيات 1929
وفيات في شتوتغارت

فيلهلم مايباخ


|-
|iai || || ||B ||Y ||Iaai||
|-
|ian || || ||B ||Y ||Iatmul||
|-
|iap || || ||B ||Y ||Iapama||
|-
|iar || || ||B ||Y ||Purari||
|-
|iba ||iba || ||B ||Y ||Iban||İban
|-
|ibb || || ||B ||Y ||Ibibio||
|-
|ibd || || ||B ||Y ||Iwaidja||
|-
|ibe || || ||B ||Y ||Akpes||
|-
|ibg || || ||B ||Y ||Ibanag||
|-
|ibi || || ||B ||Y ||Ibilo||
|-
|ibl || || ||B ||Y ||Ibaloi||
|-
|ibm || || ||B ||Y ||Agoi||
|-
|ibn || || ||B ||Y ||Ibino||
|-
|ibo ||ibo ||ig ||B ||Y ||Igbo||İgbo; İbo
|-
|ibr || || ||B ||Y ||Ibuoro||
|-
|ibu || || ||B ||Y ||Ibu||
|-
|iby || || ||B ||Y ||Ibani||
|-
|ica || || ||B ||Y ||Ede Ica||
|-
|ich || || ||B ||Y ||Etkywan||
|-
|icl || || ||B ||Y ||Icelandic Sign Language||
|-
|icr || || ||B ||Y ||Islander Creole English||
|-
|ida || || ||B ||Y ||Idakho-Isukha-Tiriki||
|-
|idb || || ||B ||Y ||Indo-Portuguese||
|-
|idc || || ||B ||Y ||Idon||
|-
|idd || || ||B ||Y ||Ede Idaca||
|-
|ide || || ||B ||Y ||Idere||
|-
|idi || || ||B ||Y ||Idi||
|-
|ido ||ido ||io ||B ||K ||Ido||İdo
|-
|idr || || ||B ||Y ||Indri||
|-
|ids || || ||B ||Y ||Idesa||
|-
|idt || || ||B ||Y ||Idaté||
|-
|idu || || ||B ||Y ||Idoma||
|-
|ifa || || ||B ||Y ||Ifugao, Amganad||
|-
|ifb || || ||B ||Y ||Ifugao, Batad||
|-
|ife || || ||B ||Y ||Ifè||
|-
|iff || || ||B ||Ö ||Ifo||
|-
|ifk || || ||B ||Y ||Ifugao, Tuwali||
|-
|ifm || || ||B ||Y ||Teke-Fuumu||
|-
|ifu || || ||B ||Y ||Ifugao, Mayoyao||
|-
|ify || || ||B ||Y ||Kallahan, Keley-I||
|-
|igb || || ||B ||Y ||Ebira||
|-
|ige || || ||B ||Y ||Igede||
|-
|igg || || ||B ||Y ||Igana||
|-
|igl || || ||B ||Y ||Igala||
|-
|igm || || ||B ||Y ||Kanggape||
|-
|ign || || ||B ||Y ||Ignaciano||
|-
|igo || || ||B ||Y ||Isebe||
|-
|igs || || ||B ||K ||Interglossa||
|-
|igw || || ||B ||Y ||Igwe||
|-
|ihb || || ||B ||Y ||Iha Based Pidgin||
|-
|ihi || || ||B ||Y ||Ihievbe||
|-
|ihp || || ||B ||Y ||Iha||
|-
|iii ||iii ||ii ||B ||Y ||Yi, Sichuan||
|-
|ijc || || ||B ||Y ||Izon||
|-
|ije || || ||B ||Y ||Biseni||
|-
|ijj || || ||B ||Y ||Ede Ije||
|-
|ijn || || ||B ||Y ||Kalabari||
|-
|ijs || || ||B ||Y ||Ijo, Southeast||
|-
|ike || || ||B ||Y ||Inuktitut, Eastern Canadian||
|-
|iki || || ||B ||Y ||Iko||
|-
|ikk || || ||B ||Y ||Ika||
|-
|ikl || || ||B ||Y ||Ikulu||
|-
|iko || || ||B ||Y ||Olulumo-Ikom||
|-
|ikp || || ||B ||Y ||Ikpeshi||
|-
|ikt || || ||B ||Y ||Inuktitut, Western Canadian||
|-
|iku ||iku ||iu ||M ||Y ||Inuktitut||İnuktitut; Eskimo
|-
|ikv || || ||B ||Y ||Iku-Gora-Ankwa||
|-
|ikw || || ||B ||Y ||Ikwere||
|-
|ikx || || ||B ||Y ||Ik||
|-
|ikz || || ||B ||Y ||Ikizu||
|-
|ila || || ||B ||Y ||Ile Ape||
|-
|ilb || || ||B ||Y ||Ila||
|-
|ile ||ile ||ie ||B ||K ||Interlingue||İnterlingue; Oksidental
|-
|ilg || || ||B ||Y ||Garig-Ilgar||
|-
|ili || || ||B ||Y ||Ili Turki||
|-
|ilk || || ||B ||Y ||Ilongot||
|-
|ill || || ||B ||Y ||Iranun||
|-
|ilo ||ilo || ||B ||Y ||Iloko||İlokano
|-
|ilu || || ||B ||Y ||Ili'uun||
|-
|ilv || || ||B ||Y ||Ilue||
|-
|ilw || || ||B ||Y ||Talur||
|-
|ime || || ||B ||Y ||Imeraguen||
|-
|imi || || ||B ||Y ||Anamgura||
|-
|iml || || ||B ||Ö ||Miluk||
|-
|imn || || ||B ||Y ||Imonda||
|-
|imo || || ||B ||Y ||Imbongu||
|-
|imr || || ||B ||Y ||Imroing||
|-
|ims || || ||B ||A ||Marsian||
|-
|imy || || ||B ||A ||Milyan||
|-
|ina ||ina ||ia ||B ||K ||Interlingua (International Auxiliary Language Association)||İnterlingua
|-
|inb || || ||B ||Y ||Inga||
|-
|ind ||ind ||id ||B ||Y ||Indonesian||Endonezce
|-
|ing || || ||B ||Y ||Degexit'an||
|-
|inh ||inh || ||B ||Y ||Ingush||İnguzca
|-
|inj || || ||B ||Y ||Inga, Jungle||
|-
|inl || || ||B ||Y ||Indonesian Sign Language||
|-
|inm || || ||B ||A ||Minaean||
|-
|inn || || ||B ||Y ||Isinai||
|-
|ino || || ||B ||Y ||Inoke-Yate||
|-
|inp || || ||B ||Y ||Iñapari||
|-
|ins || || ||B ||Y ||Indian Sign Language||
|-
|int || || ||B ||Y ||Intha||
|-
|inz || || ||B ||Ö ||Ineseño||
|-
|ior || || ||B ||Y ||Inor||
|-
|iou || || ||B ||Y ||Tuma-Irumu||
|-
|iow || || ||B ||Ö ||Iowa-Oto||
|-
|ipi || || ||B ||Y ||Ipili||
|-
|ipk ||ipk ||ik ||M ||Y ||Inupiaq||İnupiak
|-
|ipo || || ||B ||Y ||Ipiko||
|-
|iqu || || ||B ||Y ||Iquito||
|-
|ire || || ||B ||Y ||Iresim||
|-
|irh || || ||B ||Y ||Irarutu||
|-
|iri || || ||B ||Y ||Irigwe||
|-
|irk || || ||B ||Y ||Iraqw||
|-
|irn || || ||B ||Y ||Irántxe||
|-
|irr || || ||B ||Y ||Ir||
|-
|iru || || ||B ||Y ||Irula||
|-
|irx || || ||B ||Y ||Kamberau||
|-
|iry || || ||B ||Y ||Iraya||
|-
|isa || || ||B ||Y ||Isabi||
|-
|isc || || ||B ||Y ||Isconahua||
|-
|isd || || ||B ||Y ||Isnag||
|-
|ise || || ||B ||Y ||Italian Sign Language||
|-
|isg || || ||B ||Y ||Irish Sign Language||
|-
|ish || || ||B ||Y ||Esan||
|-
|isi || || ||B ||Y ||Nkem-Nkum||
|-
|isl ||isl ||is ||B ||Y ||Icelandic||İzlandaca
|-
|ism || || ||B ||Y ||Masimasi||
|-
|isn || || ||B ||Y ||Isanzu||
|-
|iso || || ||B ||Y ||Isoko||
|-
|isr || || ||B ||Y ||Israeli Sign Language||
|-
|ist || || ||B ||Y ||Istriot||
|-
|isu || || ||B ||Y ||Isu (Menchum Division)||
|-
|ita ||ita ||it ||B ||Y ||Italian||İtalyanca
|-
|itb || || ||B ||Y ||Itneg, Binongan||
|-
|ite || || ||B ||Ö ||Itene||
|-
|iti || || ||B ||Y ||Itneg, Inlaod||
|-
|itk || || ||B ||Y ||Judeo-Italian||
|-
|itl || || ||B ||Y ||Itelmen||
|-
|itm || || ||B ||Y ||Itu Mbon Uzo||
|-
|ito || || ||B ||Y ||Itonama||
|-
|itr || || ||B ||Y ||Iteri||
|-
|its || || ||B ||Y ||Isekiri||
|-
|itt || || ||B ||Y ||Itneg, Maeng||
|-
|itu || || ||B ||Y ||Itutang||
|-
|itv || || ||B ||Y ||Itawit||
|-
|itw || || ||B ||Y ||Ito||
|-
|itx || || ||B ||Y ||Itik||
|-
|ity || || ||B ||Y ||Itneg, Moyadan||
|-
|itz || || ||B ||Y ||Itzá||
|-
|ium || || ||B ||Y ||Iu Mien||
|-
|ivb || || ||B ||Y ||Ibatan||
|-
|ivv || || ||B ||Y ||Ivatan||
|-
|iwk || || ||B ||Y ||I-Wak||
|-
|iwm || || ||B ||Y ||Iwam||
|-
|iwo || || ||B ||Y ||Iwur||
|-
|iws || || ||B ||Y ||Iwam, Sepik||
|-
|ixc || || ||B ||Y ||Ixcatec||
|-
|ixi || || ||B ||Y ||Ixil, Nebaj||
|-
|ixj || || ||B ||Y ||Ixil, Chajul||
|-
|ixl || || ||B ||Y ||Ixil, San Juan Cotzal||
|-
|iya || || ||B ||Y ||Iyayu||
|-
|iyo || || ||B ||Y ||Mesaka||
|-
|iyx || || ||B ||Y ||Yaka (Congo)||
|-
|izh || || ||B ||Y ||Ingrian||
|-
|izi || || ||B ||Y ||Izi-Ezaa-Ikwo-Mgbo||
|}

ISO 639

ISO 639:i


Mikronesiens præsidenter omfatter en oversigt over præsidenter i østaten Mikronesien (Federated States of Micronesia).

Positionen som præsident blev etableret i 1979.

Mikronesiens nuværende præsident er Peter M. Christian, der tiltrådte 11. maj 2015.

Eksterne henvisninger
 www.fsmpio.fm - officiel website for "Office of the President of the Federated States of Micronesia"

Lister over præsidenter

Mikronesiens præsidenter


William Alfred "Willie" Fowler (d. 9 Ağustos 1911 - ö. 14 Mart 1995), Amerikalı bir astrofizikçidir.

William Alfred Fowler, ABD'nin Pensilvanya eyaletinin Pittsburgh şehrinde dünyaya gelmiştir. Ohio Devlet Üniversitesi'nden mezun olup Kaliforniya Teknoloji Enstitüsü'nde nükleer fizik dalında doktora yapmıştır. 1957 yılında konunun diğer uzmanları Fred Hoyle, Geoffrey Burbidge ve E. Margaret Budbidge ile birlikte astrofizik tarihinin önemli çalışmalarından olan Yıldızlarda Elementlerin Sentezi (Synthesis of the Elements in Stars, Reviews of Modern Physics, vol. 29, Issue 4, pp. 547–650, ABD) makalesini yayınlamıştır. Makale yıldızlarda çeşitli elementlerin nükleosentez yöntemiyle nasıl oluşturulduğuna ışık tutmuştur.

1963 yılında Amerikan Astronomi Topluluğu'nun verdiği Henry Norris Russell Öğretmenliğini, 1978 yılında Bruce Madalyasını ve 1983 yılında da Subramanyan Chandrasekhar ile beraber Evrendeki Elementlerin Oluşmasında Nükleer Reaksiyonların Önemi konusunda yaptığı teorik ve deneysel çalışmalar sonucu Nobel Fizik Ödülünü kazanan Fowler, Kaliforniya'nın Pasadena şehrinde ölmüştür.

Dış bağlantılar
 A Brief Autobiography of W.A. Fowler
 Bruce Medal page

Kaynakça
 BAAS 27 (1995) 1475
 PASP 108 (1996) 1
 QJRAS 37 (1996) 89

Amerikalı fizikçiler
1911 doğumlular
1995 yılında ölenler
Nobel Fizik Ödülü sahipleri
Pittsburgh doğumlular
Kaliforniya'da ölenler
Amerikalı Nobel Ödülü sahipleri
Amerikan Fizik Topluluğu başkanları
Liyakat Madalyası (Amerika Birleşik Devletleri) sahipleri

William Fowler


سلطنة العوالق العليا هي إحدى الكيانات العولقية التي كانت قائمة في عهد الاستعمار البريطاني لعدن. حيث كانت جزءً من محمية عدن ثم أصبحت عضواً في اتحاد الجنوب العربي. عاصمتها نصاب العوالق في محافظة شبوة.
انضمت السلطنة إلى اتحاد الجنوب العربي عام 1964. آخر سلاطين سلطنة العوالق العليا هو السلطان عوض بن صالح بن عبدالله العولقي حيث قاتل الإنجليز بشجاعة من غير ان يطلب المساعدة من الكيانات المجاورة.

ومن أبرز حكامها السلطان عوض بن صالح بن عبد الله العولقي والذي عُرف بمقاومته للمد الإنجليزي في الجنوب العربي ؛ فلم يدخل في اتفاقية مع التاج البريطاني طوال فترة حكمه، وكانت علاقاته مع الملك فيصل بن عبد العزيز - ملك المملكة العربية السعودية - مميزة لما كان يجمع الاثنان من قواسم مشتركة بينها طرد المحتلين من بلاد العرب.

مراجع

اتحاد الجنوب العربي 1962-1967
انحلالات سنة 1967 في آسيا
تاريخ اليمن
تأسيسات القرن 18 في آسيا
تأسيسات القرن 18 في اليمن
دول سابقة في الشرق الأوسط
دول وأقاليم انحلت في 1967
دول وأقاليم أسست في القرن 18
دول يمنية بعد الإسلام
سلطنات
سلطنات سابقة
محميات بريطانية سابقة
محمية عدن

سلطنة العوالق العليا


An Festuca spectabilis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jan. An Festuca spectabilis in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Festuca

Festuca spectabilis


Die Liste gibt den Fortschreibungsstand vom 3. Juli 2018 wieder und umfasst zehn Baudenkmäler.

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Oberreute

|}

Hinterschweinhöf

|}

Ihlingshof

|}

Irsengund

|}

Längene

|}

Unterreute

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Oberreute

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

 In dieser [ Kartenansicht] sind Baudenkmäler ohne Koordinaten mit einem roten bzw. orangen Marker dargestellt und können in der Karte gesetzt werden. Baudenkmäler ohne Bild sind mit einem blauen bzw. roten Marker gekennzeichnet, Baudenkmäler mit Bild mit einem grünen bzw. orangen Marker.

Oberreute
!

Liste der Baudenkmäler in Oberreute


Som Energia est une coopérative espagnole de production et de consommation d'énergies renouvelables, elle est particulièrement implantée en Catalogne. Elle possède son siège au sein du Parc scientifique et technologique de l'Université de Gérone. L'organisation à but non lucratif, est fondée le  à Gérone, devenant ainsi la première du genre fondée en Espagne.

Histoire
Le projet de création débute en , par un groupe d'anciens étudiants et professeurs de l'université de Gérone, avec l'intention de reproduire des initiatives similaires tel qu'Ecopower en Belgique, Enercoop en France et Greenpeace Energy en Allemagne.

Le principal objectif de cette coopérative est d'offrir à ses partenaires la possibilité de consommer une énergie 100 % renouvelable à un prix similaire à celui de l'électricité conventionnelle. Depuis le , elle est devenue le premier fournisseur d'énergie renouvelable basé en Catalogne à développer des projets rentables d'énergies renouvelables.

En , la coopérative compte plus de , principalement en Catalogne, mais également dans toute l'espagne avec plus de .

Elle a reçu le prix Martí Gasull i Roig en 2018 pour son engagement envers la langue catalane. Elle a ultérieurement renoncé à l'usage de cette langue, pour réaliser la majeure partie de ses communications en espagnol.

Participation

La coopérative dispose d'un nombre important de sociétaires qui participent bénévolement au développement du projet, organisés dans des groupes locaux et des commissions de travail, ouvertes à tous les membres.

Groupes locaux
Les groupes locaux se chargent de promouvoir le projet et sensibiliser sur le besoin d'une transition énergétique basée sur des sources renouvelables avec une participation citoyenne par tout le pays moyennant des présentations, en cherchant projets d'énergies renouvelables autour de la propre zone géographique, etc. À l'hiver 2014, il existait 60 groupes locaux répartis en Espagne, un grand nombre d'entre eux étant basés en Catalogne.

Commissions de travail
Les commissions de travail s'organisent autour de thèmes déterminés, de la commercialisation d'électricité, projets (énergie solaire photovoltaïque, énergie éolienne ...), communication, éducation, etc.

Il y a deux rencontres annuelles entre les sociétaires : l'école de septembre qui consiste à quelques journées de formation et discussion sur coopérativisme énergétique et la rencontre de groupes locaux.

Projets d'énergies renouvelables
La plupart des projets de la coopérative sont photovoltaïques, elle dispose également d'une usine de biogaz et d'une minicentrale hydroélectrique, mais elle est également engagée sur la biomasse et de l'éoliens de petite envergure. Les projets sont financés par des investissements réalisés par les sociétaires eux-mêmes, par une participation volontaire au capital social ou des titres participatifs. En , est ouverte la première souscription au capital, atteignant l'objectif de 3,5 millions d'euros fixés pour mars 2013, grâce à l'investissement de 794 partenaires. En octobre 2017, une seconde collecte de fonds est atteint à hauteur de 5 millions d'euros. En 2019 la compagnie génère 17 GWh/an grâce à ses installations.

Production photovoltaïque
En , est mis en fonctionnement son premier projet photovoltaïque, constitué d'un toit de 103,87 KWp installé dans un navire industriel à Lérida, pour une production prévisionnelle annuelle de 140.000 kWh.

En , un réseau de trois installations photovoltaïques sur les toits municipaux est connecté dans la ville Riudarenas pour une production prévisionnelle annuelle de 86 000 kWh.

En mars 2013, est relié au réseau, 190 kWp en provenance d'une installation photovoltaïque située sur les toits municipaux de Manlleu avec la prévision de générer 270.000 kWh par an.

En mars de 2013, une installation photovoltaïque d'une puissance de 90 kWp est raccordé, sur les toits municipaux de Torrefarrera, avec la prévision de générer 140.000kWh à l'an.

En mars de 2013, est raccordé une installation photovoltaïque, la plus grande du moment. Un toit photovoltaïque de 290 kWp dans un polygone industriel de Picaña, elle produit quelques 512.000 kWh par an.

En 2016, devant les obstacles au développement renouvelable, par l'intermédiaire du système de l'autoproduction partagée, est relié une installation photovoltaïque de 2160 kWp dans la localité sévillane d'Alcolea del Rio.

Cogénération par biogaz
En juillet 2013, la première centrale de cogénération au biogaz, de 500 kW, est mise en service à Torregrossa. Le biogaz est produit à partir de la fermentation du lisier et d'autres déchets organiques. Cette installation a la capacité de générer 499 kW par heure d'électrique et 540 kW par heure en chaleur ; la production estimée est de 3 992 MWh /an (électrique) et de 4 320 MWh /an (thermique) en plus de traiter 27 000 tonnes de lisier par an.

Hydro-électricité
En 2015, la coopérative clôture avec succès une augmentation de capital pour l'achat de la petite centrale hydroélectrique de Valteína de 1 MW à Peñafiel (province de Valladolid). La campagne est un succès puisque 800 000 euros sont collectés en moins de 2 heures. Dès l'année suivante, en vertu de l'offre de Som Energia d'en partager la propriété et la gestion, la coopérative EnergÉtica reprend 20 % de la centrale.

Biomasse
Tordera. En janvier de 2013 est mis en fonctionnement la première installation photovoltaïque de la coopérative, une caldera de biomasse de 80 kW que fonctionne avec astillas forestières. Il est un projet en collaboration avec la Fondation Plate-forme Éducative de Gérone, que sera la propriétaire de l'installation une fois que Som Energia récupère l'investissement réalisé.

Prix
2011

 Prix Eurosolar d'Espagne, dans la catégorie "organisations locales ou régionales de soutien aux énergies renouvelables".

2012

 Prix Eurosolar d'Europe, dans la catégorie "organisations locales ou régionales de soutien aux énergies renouvelables" ;
 Prix de l'environnement, dans la catégorie "Initiatives de protection et amélioration de l'environnement".

2013

 Prix EcoSi, Reconnaissance des personnes, entreprises et établissements qui œuvrent à la promouvoir d'une culture écologique ;
 Prix Alzina, Reconnaissance du Groupe baléar d'ornithologie et défense de la nature à ces personnes ou des établissements respectueux avec la culture et l'environnement.

2014

 VI EnerAgen Awards National Energy EnerAgen Awards décernés par l'Association des agences espagnoles de gestion de l'énergie ;
 Université progressive d'été de Catalogne pour la volonté de changer le modèle énergétique et rendre visible les problèmes du modèle actuel ;
 Prix du public REAS.

2018

 VI #Prix Martí Gasull i Roig à l'exemplarité dans la défense de la langue catalane.

Notes et références

Références

Sources

 Artículo científico "Renewable Energy Cooperatives as an instrument towards the energy transition in Spain" publicado en revista 'Energy Policy' (diciembre de 2018)

Liens externes

 Web oficial

Électricité en Espagne
Énergie renouvelable en Espagne
Coopérative
Association ou organisme lié à l'énergie

Som Energia