Mezopotamya (Antik Yunanca: Μεσοποταμία Mesopotamia: iki ırmak arasındaki bölge, Süryanice: ܒܹܝܬܼ ܢܲܗܪ̈ܝܼܢ Beyt Nahrin: nehirler ülkesi), Orta Doğu'da, Dicle ve Fırat nehirleri arasında kalan bölge. Mezopotamya günümüzde Irak, kuzeydoğu Suriye, Güneydoğu Anadolu Bölgesi ve güneybatı İran topraklarından oluşmaktadır. Büyük bölümü bugünkü Irak'ın sınırları içinde kalan bölge, tarihte birçok medeniyetin beşiği olmuştur. Mezopotamya'da yer alan şehirler günümüzde sürekli gelişmektedir. Ayrıca bu bölgede bol miktarda petrol bulunmaktadır.

Mezopotamya, bazı kaynaklarda medeniyetlerin beşiği olarak adlandırılır. Verimli toprakları ve uygun iklim şartları nedeniyle çok eski zamanlardan beri yerleşmeye sahne olmuş ve birçok istilaya uğramıştır. Bilinen ilk okur-yazar toplulukların yaşadığı bölgede birçok medeniyet gelişmiştir. Mezopotamya Sümer, Babil, Asur, Akad ve Elam gibi en eski ve büyük medeniyetlerin doğduğu ve geliştiği yerdir.

Hiçbir zaman Mezopotamya olarak anılan belirli bir siyasi mevcudiyet olmadığı gibi sınırları belirli bir idari bölge de değildir. Basit anlamda Yunan tarihçileri bu bölgeyi anmak için bu ismi kullanmışlardır.

Etimoloji
İki nehir arasındaki bölgeyi ifade eden "Mezopotamya" teriminin kökleri eski Yunanca kelimelere dayanmaktadır. 'Orta' anlamına gelen "mesos" ve 'nehir' anlamına gelen "potamos" kelimelerinden türetilmiştir. Bu isim muhtemelen daha eski bir Aramice terimden kaynaklanmış ve Akadca "birit narim" teriminden etkilenmiş olabilir. MÖ 250'lere tarihlenen Yunanca Septuagint, İbranice ve Aramice "Naharaim" terimini çevirmek için "Mezopotamya" terimini kullanmıştır. MS 2. yüzyılın sonlarında yazılan ancak Büyük İskender'in zamanındaki kaynaklara atıfta bulunan İskender'in Anabasis'inde, "Mezopotamya" kuzey Suriye'de Fırat'ın doğusundaki toprakları tanımlamak için kullanılmıştır.

Akad dilindeki  terimi de benzer bir coğrafi kavrama karşılık geliyordu. Daha sonra, "Mezopotamya" terimi daha genel olarak Fırat ve Dicle arasındaki tüm topraklara uygulandı, böylece sadece Suriye'nin bazı kısımlarını değil, aynı zamanda neredeyse tüm Irak ve güneydoğu Türkiye'yi de içeriyordu. Fırat'ın batısındaki komşu bozkırlar ve Zagros Dağları'nın batı kısmı da genellikle büyük Mezopotamya bölgesinin bir parçası olarak kabul edilir.

Genellikle Kuzey veya Yukarı Mezopotamya ile Güney veya Aşağı Mezopotamya arasında bir ayrım daha yapılır. Yukarı Mezopotamya, "Cezire" olarak da bilinen bölge, Fırat ve Dicle nehirlerinin kaynaklarından Bağdat'a kadar olan bölgedir.  Aşağı Mezopotamya, Bağdat'tan Basra Körfezi'ne kadar olan bölgedir ve Kuveyt ile batı İran'ın bazı bölgelerini içerir.

Modern akademik kullanımda, Mezopotamya terimi genellikle kronolojik bir çağrışıma da sahiptir. Genellikle Müslüman fetihleri'ne kadar olan bölgeyi belirtmek için kullanılır, bu tarihten sonra bölgeyi tanımlamak için Suriye, Cezire ve Irak gibi isimler kullanılır. Bu sonraki örtmecelerin 19. yüzyıldaki çeşitli Batı tecavüzlerinin ortasında bölgeye atfedilen Eurocentric terimler olduğu iddia edilmiştir.

Coğrafya
Mezopotamya Dicle ve Fırat nehirleri arasında yer alır. Bu isim geniş anlamda, Dicle ve Fırat nehirlerinin vadileri ile bu iki nehrin arasında kalan topraklar için kullanılmaktadır. Mezopotamya, güneyde Basra Körfezi, kuzeyde Güneydoğu Toros Dağları, doğuda Zagros Dağları, batıda Suriye Çölü ve Arabistan Çölü ile çevrilidir. Doğu Anadolu Bölgesi'ndeki karlı dağlardan doğan ve Güneydoğu Toroslardaki kar ve yağmur sularıyla kabaran Dicle ve Fırat, Bağdat yakınlarında birbirlerine çok yaklaşır ve Kurne'de birleşirler. Birleştikten sonra Şattü'l Arap ismini alan nehir, Basra Körfezi'nden denize dökülür. Nehirlerin oluşturduğu dar toprak şeridinin iki yanı çöldür. Dicle ve Fırat'ın sürükleyip getirdiği topraklar Mezopotamya'nın güneyinin çok verimli olmasına sebebiyet vermiştir. Dümdüz uzanan ova, Mezopotamya'nın kuzeyinde oldukça bereketli ve daha ılıman iklimli bir yaylaya dönüşür.

Tarih

Mezopotamya tarih boyunca farklı kavimlerin bir arada yaşadığı bir bölge olmuştur. Bölgeye uzun süre devam eden sürekli göçler, hem siyasi iktidarın belirli bir çizgi izlemesini engellemiş hem de kültürel ve teknolojik anlamda kent ve toplumların gelişimini körüklemiştir. Mezopotamya bölgesi dünyanın en tanınmış ve köklü medeniyetlerinden birkaçına ev sahipliği yapmıştır; Sümerler, Akadlar, Babilliler, Asurlular ve Aramiler gibi. Bunların dışında daha birçok kavim Mezopotamya'da yaşamıştır. Verimli toprakları ve uygun iklim şartları nedeniyle çok eski zamanlardan beri yoğun göçe sahne olmuş Mezopotamya, birçok farklı kültür ve halkın karıştığı bir bölge olmuştur ve bu nedenle de medeni gelişime sahne olmuştur. Bilinen ilk okur yazar topluluklara ev sahipliği yapmış bölgede birçok medeniyet gelişmiştir ve bu sebeplerden Medeniyetler Beşiği olarak da anılmıştır. Hiçbir zaman Mezopotamya olarak anılan belirli bir siyasi mevcudiyet olmadığı gibi sınırları belirli bir bölge değildir.

Son buz devrinin sonlarına doğru, hâlâ hüküm süren buzul veya buzul arası iklim koşullarından kaçmak için insanlar topluluklar halinde güneye doğru göç etmişlerdir. Bu dönemlere dair kuzey Irak'ta ve çevre bölgelerde çeşitli yerleşim alanları göze çarpar. Daha sonra iklimin tarım için uygun hale gelmesiyle kuru tarım başladığı gibi yerleşim birimleri de oluşmaya başlamıştır.

Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde Çayönü (Diyarbakır, Türkiye) ve Göbekli Tepe (Şanlıurfa, Türkiye) gibi yerleşim yerleri Neolitik dönemde Mezopotamya'daki göze çarpan yerleşim bölgeleridir. Bunlara kuzey Irak'taki Cermo da eklenebilir. Bu yerleşimler dönemin kültürel ve teknolojik gelişimini anlamak için önemlidirler.

Tarım gelişimi ve köy yaşamının başlangıcından yazının ortaya çıkışına kadarki dönemin ünlü yerleşim bölgelerine örnek olarak Samarra, Tell Halaf ve Hasuna verilebilir. Bu dönemde her kent aynı zamanda ayrı bir kültürel tarz ortaya sunmaktaydı. Bu kentlerin ortak yönü konutların ortaya çıkışıdır. Yine de konutların mimari tarzı kentten kente değişiklik gösterir. MÖ 5500-MÖ 5000 dolaylarında Mezopotamya'da öne çıkan iki kültür kuzeyde Halaf Kültürü ve güneyde Ubaid (Obeyd) kültürleridir.

Bölgenin bir sonraki evresi Uruk dönemi (MÖ 4000-MÖ 3100) olarak anılabilir. Bu dönemde güneydeki kentler büyük oranda gelişmiştir. Bu gelişmeler sadece kültürel planda değil aynı zamanda teknolojik plandadır da. Uruk kenti, dönemi karakterize eden kent olarak, çok önemli bir konumdadır. Sulu tarımın geliştiği bu dönemde, madencilik ve teknoloji dallarında da ortaya çıkan gelişmeler kentlerin genel durumunu yükseltmiştir. Uruk kentinin ünlü Mezopotamya kahramanı Gılgamış'ın evi olduğu da söylencelerde yer alır. Bu dönemde ticaret büyük oranda gelişmiştir ve Mezopotamya'nın o dönemde bilinen sınırları içeresinde yoğun bir ticaret ağı oluşmuştur. Ayrıca Anadolu ile yapılan ticaret, Anadolu halklarının kültürünü de Mezopotamya'ya, sınırlı anlamda da olsa taşımıştır. Bu dönemin sonlarında yazı geliştirilmiş ve kayıt tutumu da başlamıştır. Bu dönemlerde ve daha sonra bir süre güneydeki gelişimlerin kuzeye geçmesi uzun zaman almıştır.

Sümerler
Mezopotamya'da yaşayan birçok farklı kavimden ilk öne çıkan ve daha sonraki medeni oluşumların temelini atan Sümerlerdir. Yazı, dil, tıp, astronomi, matematik; din, fal, büyü ve mitoloji gibi alanlarda ilk öne çıkan ve bilinen toplum Sümerlerdir. "Yaratılış" ve "Tufan"a ilk kez Sümerlerde rastlanır. Sümer döneminde Mezopotamya'da 18'i büyük olan yaklaşık 35 şehir ve kasaba vardı. Bunlara örnek vermek gerekirse Kiş, Nippur, Zabalam, Umma, Lagaş, Eridu, Uruk ve Ur zikredilebilir.

Lagaş'ta iktidara gelen Ur-Nanşe yaptırdığı inşaatlarla öne çıkmıştır. Urukagina da ilk yazılı reformları sayesinde tanınmıştır. Son dönemlerde Sümerlerin baş tanrısı konumundaki Enlil'in tapınağı Nippur'da idi bu nedenle Nippur Sümerlerin dini başkenti sayılırdı.

MÖ 2400-2350 yıllarında Sümerler düşüşe geçerken, Akadlar yükselişe geçmiştir.

Akadlar
Akadlar Sami kökenli bir topluluktur. Sümerler döneminde Mezopotamya'ya göçen bu topluluk Sümer kültürünü benimsemiştir. Sümerler sonrasında Mezopotamya'nın lideri konumuna gelen halk, Mezopotamya'daki medeni gelişimin öncüsü Akadlar olmuştur. Ayrıca Akadlar daha sonra Mezopotamya'da güçlü konuma ulaşarak yine Sami kökenli Asur ve Babil halklarına da öncülük etmişlerdir. Zafer Anıtı'nı inşa etmişlerdir. Çok tanrılı dinlere inanmışlardır. Akadlar, Sümerlerden farklı olarak kent krallıklarından ziyade Evren veya Dünya krallığı kavramını Mezopotamya'ya getirmiştir. Bölgenin merkezi bir idare eline geçmesi de ilk kez Akadlar döneminde olmuştur. MÖ 2150'de güçlenen Sümerliler bu devleti yıkmışlardır.

Akad hanedanının kurucusu kral Sargon'dur. Agade isimli bir başkent kuran Sargon kayıtlara göre 34 savaş yapmıştır. Yine de Sargon'a dair bilgilerde mitoloji ile gerçeklik karışıktır. Sargon'un torunu olan Akad kralı Naram-Sin de dedesinin yolundan gitmiş birçok sefer yapmıştır. Fakat Naram-Sin'den sonra bölgedeki güç dengeleri değişmiş ve Akadlar düşüşe geçmiştir. Kısa bir süre içinde Zagros Dağları'ndan inen ve işgale başlayan Gutiler yönetimi ellerine geçirmişlerdir.

Üçüncü Ur Hanedanı
Akadların yönetimindeki zayıflıklar nedeniyle, birçok kentin yönetici hanedanı yönetimi tekrar ellerine geçirmişlerdir. Bu kentlerden öne çıkanı Ur kenti ve yöneticisi 3. Ur Hanedanıdır. Hanedan Akadların izinden giderek bütün bölgeyi kontrol altına almak istemiştir. Yaklaşık 100 yıl kadar (MÖ 2100-MÖ 2000) süren bir dönemde Ur kenti Mezopotamya'nın en büyük siyasi gücü olmuştur. Dönemlerinin sonu yoğun göçler ve çevre toplulukların saldırıları ile gelmiş ve yönetimleri zayıflamıştır. Ur Sülalesinin yönetiminin sonu aynı zamanda Sümerlerin Mezopotamya'daki yönetimlerinin sonu demektir. Daha sonra Sümer kökenli olmayan kavim ve sülaleler egemen olmuşlardır. Yine de bu dönem kültürel, dini ve mimari açıdan medeni gelişimi büyük oranda etkilemiştir.

Asur ve Babil
3. Ur salamanasarının çöküşünden sonra kuzeyde büyük bir siyasi güç olarak Asur, güneyde ise din ve kültür merkezi olarak Babil öne çıkmıştır. Aynı zamanda 2. binyılın erken dönemlerinde bölgeye gelen Hurri ve Amurrular (veya Amoritler) bölgenin gerek nüfus gerekse kültürel yapısını büyük oranda etkilemiş, daha sonraki siyasi olaylara da etki etmiştirler.

2. binyılın başlarında yükselen kavimlerden biri Asurlardır. Özellikle oluşturdukları geniş ticaret ağı onların Mezopotamya kültürünü farklı bölgelere yaymasına ve farklı kültürleri de Mezopotamya'ya taşımasına neden olmuştur. Anadolu'ya yazının gelmesi de yine bu dönemdeki Asurlu tüccarlar sayesinde olmuştur.

Diğer yükselen kavim ise güneyli Babil'dir. Amurru kökenli olan Eski Babil sülalesi, 5. kral Hammurabi ile dönemin diğer krallıkları üzerinde egemenlik kurmuştur. Bu sıralarda Anadolu'da Eski Hitit Devleti fetihlere başlamış ve sonunda Hitit Kralı I. Murşili MÖ 1595 yılında Babil'i alarak Babilin egemenliğine son vermiştir.

Daha sonraki dönemlerde Kassitler öne çıkmış, Anadolu'daki Hititler güçlenmiş, Hurriler Mitannilerin önderliğinde yeni bir siyasi güç oluşturmuşlardır. Yaklaşık iki yüzyıl süren Mitanni-Hurri egemenliğinin zayıflaması Asurların yükselmesine olanak vermiş ve MÖ 13. yüzyılda Asur kralı I. Şalmaneser Mitanni - Hurri devletini sonlandırmış ve Asur egemenliğini kesin olarak başlatmıştır. Fakat bu Asur egemenliği de yoğun göç dalgaları sebebiyle zayıflamıştır. MÖ 9. yüzyılın başında kuzeyde Asur'un tekrar yükselmesine kadar bölge karışık bir dönem geçirmiştir. Bu zamana kadar Mezopotamya ve çevresinde birçok yeni devlet ve kavim ortaya çıkmıştı. MÖ 9. yüzyıldan yaklaşık MÖ 5. yüzyıla kadar süren Asur yönetimine Yeni Asur Krallığı denmiştir. Bu dönemde yoğun bir yayılma politikası benimsenmiş, her kral sayısız sefer yapmıştır. Yine de güney Mezopotamya'da Babil egemenliğini korumuştur. Babil dışında Urartular ve Medler de bağımsız birer güç olarak konumlarını korumuşlardır. Bir dönem Asur zayıflasa da III. Tukultī-Apil-Ešarra (III. Tiglat-Pileser) ile tekrar yükselmeye başlamış Urartu kralını yenmiş ve yayılma politikasıyla diğer önemli güçleri, Babil ve Medleri, rahatsız etmiştir. II. Sargon ve sonrasında Asur'un konumu daha da yükselmiş; Asur birçok krallığı egemenliği altına aldığı gibi Mısır'a yapılan büyük seferlerle Mısır'ı da yağmalamıştır. Yeni Asur Krallığı'nın en geniş olduğu dönemde Medler ve Babilliler, İskitlerle birleşerek Asur'a savaş açmış ve sonunda Asur'un yıkılmasına neden olmuştur.

Yeni Asur Krallığı sonrası dönemde Babil yükselişe geçmiş ve Yeni Babil olarak anılan bir dönem başlamıştır. Yeni Babil, Asur'un bütün topraklarına egemen olduğu gibi çevre krallıklara birçok sefer düzenlemiştir. Bu sıralarda Medler Urartu devletine son vermiştir. MÖ 539 yılında Perslerin Babil'i ele geçirmesiyle Yeni Babil son bulmuştur. Bu dönem ve sonrasında Persler tüm Mezopotamya'yı egemenlikleri altına almıştırlar.

Sonraki dönemlerde Mezopotamya
Mezopotamya Büyük İskender'in Persleri egemenliği altına alışına kadar Perslerin egemenliği altında olmuştur. Daha sonra bir süre Pers imparatorluklarının egemenliği altında kalmış, daha sonra Romalılar kuzeybatı bölümünü egemenlikleri altına almışlardır. Pers Sasani İmparatorluğu döneminde egemenlikleri altındaki Mezopotamya'nın büyük kısmı Del-i Iranşahr yani "İran'ın Kalbi" olarak anılmaya başlanır ve başkent Mezopotamya'da yer alır. M.S. 7. yüzyılın erken dönemlerinde Arap halifeleri Şam'ı kontrol altına alır ve zaman içinde Mezopotamya Arapların egemenliği altında tekrar birleşir. Yine de bu dönemde iki vilayet şeklinde idare edilir: kuzeyde Musul başkent, güneyde Bağdat başkenttir ki Bağdat daha sonra hilafetin de başkenti olur ve 1258 yılına kadar böyle kalır. 1508-1534 arasında Safaviler kısa bir dönem için Mezopotamya'yı kontrolleri altına alsalar da 1535'te Osmanlılar (Türkler) Bağdat'ı egemenlikleri altına alırlar. Osmanlı Devleti'nin egemenliği sırasında Mezopotamya üç vilayete ayrılarak idare edilir: Musul, Bağdat ve Basra. I. Dünya Savaşı'nın sonunda Mezopotamya kısa bir süre için İngilizlerin yönetimine geçer ve İngilizler bugünkü Suriye ve Irak'ı bir Haşimi yöneticiye bağlı bir devlet olarak kurar. 1920'de İngilizler tarafından Irak ulus devleti kurulur ki bugünkü Irak sınırlarının yanı sıra bugünkü Kuveyt, Irak sınırlarına dahildir. Daha sonra 1961 yılında Kuveyt bağımsızlığını ilan eder.

Eğitim ve bilim

Yazının gelişimi
İlk yazı denemeleri piktogramlardan geliştirilmiştir. Bunlar hikâyeleri, tarihi ve bazı olayları anlatan tabletlere çizilmiş resimlerdir. Daha sonraları farklı harfler için farklı işaretler geliştirmeye başlarlar ki buna çivi yazısı denilmiştir. Bu yeni yazı türü kısa sürede yaygınlaşır ve piktogramlardan daha fazla kullanılmaya başlar. Harfler, kil tabletler üzerine çizilir ve pişirilirdi. arkeologlar tarafından C Tapınağı olarak tanımlanan ve tanrıça İnanna'ya adanmış Uruk'taki É tapınağında yedi arkaik tablet de dahil olmak üzere en eski çivi yazılı metinler keşfedilmiştir.

Erken dönem logografik çivi yazısını öğrenmek zorlu bir görevdi ve uzun yıllar süren bir eğitim gerektiriyordu. Sonuç olarak, sadece sınırlı sayıda kişi kâtip olmak ve bu eğitimden geçmek için seçilmiştir. Mezopotamya nüfusunun daha büyük bir kısmı Sargon'un yönetimi sırasında daha erişilebilir bir hece yazısının benimsenmesine kadar okuryazar hale gelmedi. Okuryazarlığın yayılmasında çok önemli bir rol oynayan Eski Babil yazıcı okullarının arkeolojik kalıntılarında geniş metin koleksiyonları bulunmuştur.

Kesin zamanlaması hâlâ tartışılsa da, MÖ 3. binyıldan 2. binyıla geçişte Mezopotamya'da konuşulan dil olarak Sümercenin yerini yavaş yavaş Akadca almıştır. Bu değişime rağmen Sümerce Mezopotamya'da MS 1. yüzyıla kadar kutsal, törensel, edebi ve bilimsel amaçlarla kullanılmaya devam etmiştir.

Matematik, tıp ve astronomi
Mezopotamyalılar iki sayı sistemine sahipti. Sümerler, zamanı altmış dakikalık saatlerde ölçen ilk insanlardır ve haftada yedi günlük bir takvim de oluşturmuşlardır. Babilli astronomlar gün dönümü ve tutulmaları hesaplayabiliyorlardı. Astronominin gelişimi din ve mitoloji ile iç içedir zira insanlar astronominin bir amacı olduğuna inanıyorlar ve ona bazı dini veya mistik unsurlar yüklüyorlardı. Örneğin tutulmalar kötüye işaretti. Her ne kadar anatomi ve tıp konusunda bilgileri olmasa da tıbbi tanı listeleri oluşturmuşlar, hastalıkları gözlemlemişlerdir.

Mezopotamya dilleri
Mezopotamya büyük oranda göç almış, birçok kavime ev sahipliği yapmıştır. Fakat göç eden toplulukların çoğu var olan Mezopotamya kültürünü benimsemiş, ayrı bir kültür veya dil olarak barınamamıştır. Bu nedenle Mezopotamya'da var olmuş çoğu halkın, yazılı kayıtlar sayesinde, sadece isimleri bilinmektedir.

Bugüne ulaşan çivi yazılı kayıtlar, tabletler sayesinde Mezopotamya'nın en yaygın dillerinin Sümerce ve Akadca olduğu söylenebilir. Bu dillerden Sümerce izole dil olarak sınıflandırılırken, Akadca'nın Sami dillere ait olduğu görüşü hakimdir. Bu iki dil Babil ve Asur'da da Sümer ve Akadlar'ın yıkılmasından sonra varlıklarını sürdürmüş; ancak ilerleyen zamanlarda, ilk Sümerce, daha sonra da Akadca yerini Aramice gibi dillere bırakmıştır.

Bunların dışında Hurrilerin Mezopotamya'ya girişi ve daha sonra Mitannilerin liderliğinde önemli bir siyasi konuma gelmeleriyle Hurrice de, en azından bir dönem için, Mezopotamya'nın önemli dillerinden biri sayılmıştır. Mezopotamya dilleri içinde Sümerce gibi Elamca da bir izole dildir.

Hukuk
Hammurabi kendi yasaları ile ünlü kraldır, Hammurabi Kanunları (M.Ö 1780) bulunmuş en eski kanunlar olup eski Mezopotamya'dan günümüze en iyi korunarak gelebilmiş eserdir. Kanunlar 282 adet yasa içerir. Hukukun temeli atılan Mezopotamya'da Hammurabi Kanunlarında yer alan, evlilik ile ilgili kurallar da medeni hukukun temeli olmuştur.

Din ve mitoloji

Antik Mezopotamya dini, kayıtları bilinen en eski dindir. Antik Mezopotamya dininin temelleri Erken Sümer Hanedanları tarafından atılmış, daha sonra oluşan uygarlıklar ve bölgeye yerleşen kavimler bu dini yapıyı benimsemiştirler. Her ne kadar bölgenin bölümleri arasında farklılık gözlense de temel dini figürler, destanlar ve inanışlar aynı kalmıştır.

Sümerce "evren" sözcüğü an-ki'dir. Bu tanrı An (veya Anu) ve tanrıça Ki'yi işaret eder. Bu çiftin çocuğu Enlil, hava tanrısıdır ve zamanla Sümerlerin ve daha sonraki kavimlerin baş tanrısı olmuştur.

Destanlar çoğu zaman hem tarihi, hem de dini/mitolojik öğeler taşımaktaydı. Yine tarihi kayıtlarda da dini ve mitolojik unsurlara rastlanır; örneğin kral listelerinde mitolojik unsurlarla gerçekler karışık biçimdedir. Daha sonraları ortaya çıkan birçok dinde de geçen ve araştırmacılarca Mezopotamya kaynaklı olduğu düşünülen anlatılara "Tufan" ve "Yaratılış" örnek olarak verilebilir.

Mezopotamya mitolojisi Sümer, Akad, Asur ve Babil odaklı olmakla beraber bölgeyi etkilemiş sayısız halkın mitolojilerinden yoğun biçimde etkilenmiştir. Politeistik bir din olan Mezopotamya dininin tanrı ve tanrıçaları zaman içinde isim değiştirse de özellikleri genelde aynı kalmıştır. Bazı önemli tanrı ve tanrıçalar şunlardır:

 An, Sümer gök tanrısı daha sonraları Anu olarak anılmaya başlanır. Ki ile evlidir fakat diğer Mezopotamya dinlerinde Uraš olarak anılan bir eşi vardır.
 Marduk, Babil'in baş tanrısı.
 Gula veya diğer bölgelerde Ninişina, şifa tanrıçasıydı. Birisi hastalandığında şifa için ona dua edilirdi.
 Nanna (bazı bölgelerde Suen, Nanna-Suen veya Sin), ay tanrısı. Enlil'in çocuklarındandı.
 Utu (Šamaš veya Sahamaş), güneş tanrısı.
 İşTar, Asurlu aşk ve cinsellik tanrıçası. Sümer tanrıçası İnanna'dan köken aldığı düşünülür.
 Enlil, Mezopotamya dininin en güçlü tanrısı olarak görülürdü. Karısı Ninlil çocukları ise: İnanna, Iškur, Nanna-Suen, Nergal, Ninurta, Pabilsag, Nuşu, Utu, Uraš Zababa ve Ennungi.
 Nabu, yazı ve bilgelik tanrısı.
 Ninurta, Sümer savaş tanrısı.

Zigguratlar
Zigguratlar Mezopotamya'da kil ve balçıktan yapılan tapınaklardır. Zigguratlar 7 katlı olup 3 ana bölümden oluşur. İlk katlar erzak deposu, orta katlar okul ve tapınak, son (yani en yüksek) katlar ise rasathane olarak kullanılmıştır.

Ayrıca bakınız
 Neolitik Cermo (Jarmo), Tell Ebu Hureyre.
 Halaf Dönemi
 Uruk dönemi

Bölgedeki erken dönem kentleri:

 Aşağı Mezopotamya/Sümer
 Uruk
 İsin
 Lagaş
 Akkad
 Babil
 Kiş
 Nippur
 Yukarı Mezopotamya/Asur
 Asur veya Assur
 Nineveh
 Mari
 Halep

Konuyla ilgili yayınlar
 Michael Roaf, Mezopotamya ve Eski Yakındoğu, İletişim Yayınları
 Kemalettin Köroğlu, Eski Mezopotamya Tarihi, İletişim Yayınları
 Hand J. Nissen, Ana Hatlarıyla Mezopotamya, Arkeoloji ve Sanat Yayınları
 A Dweller in Mesopotamia , being the adventures of an official artist in the Garden of Eden, by Donald Maxwell, 1921 (a searchable facsimile at the University of Georgia Libraries; DjVu & layered PDF  format)
 Mesopotamian Archaeology , by Percy S. P. Handcock, 1912 (a searchable facsimile at the University of Georgia Libraries; DjVu & layered PDF  format)
 A Companion to the Ancient Middle East, edited by Daniel Snell (Malden 2004)
 Dholavira Ancient Metropolitan City.

Dış bağlantılar

 Mezopotamya Uygarlıkları, Vahap Polat, Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi
 Mezopotamya Bibliyografyası

Kaynakça

 10 Mayıs 2006 tarihli İngilizce Vikipedi Mezopotamya maddesinden alıntı içerir.
 Kemalettin Köroğlu, Eski Mezopotamya Tarihi, İletişim Yayınları
 Kemalettin Köroğlu, Tarih Öncesinden Perslere Kadar Mezopotamya, s.16-s.27, Toplumsal Tarih, Aylık Tarih Dergisi, Sayı:149, Mayıs 2006.

Antik Yakın Doğu
Antik Suriye
Antik Irak
Uygarlıklar
Doğu Akdeniz
İran coğrafyası
Irak coğrafyası
Kuveyt coğrafyası
Suriye coğrafyası
Türkiye coğrafyası
Batı Asya coğrafyası
Orta Doğu coğrafyası
Tarihî bölgeler
Batı Asya tarihi
Orta Doğu tarihi
Irak
Levant
Yakın Doğu
Basra Körfezi
Asya'daki bölgeler
Türkiye'deki antik bölgeler

Mezopotamya


Doormat  may refer to:
 Mat, a piece of fabric material that is placed on a floor or other flat surface
 "Doormat", song by No Doubt on their 1992 album No Doubt
 "Doormat", song by Spazz on their 1994 album Dwarf Jester Rising
 John Doormat, main character of the eponymous 1950s cartoon series

Doormat


Cherokee-nationen (ᏣᎳᎩᎯ ᎠᏰᎵ, udtalt Tsalagihi Ayeli), der eksisterede i perioden 1794-1907, var en lovlig, autonom, stammebaseret statsdannelse i Nordamerika. Dens egne indbyggere kaldte den ofte blot "Nationen", og den må ikke forveksles med nutidens Cherokee Nation.

Cherokee-nationen bestod af cherokesere fra Qualla-grænseområdet og det sydøstlige USA, af dem, der frivilligt fra det sydøstlige USA til Indianerterritoriet (cirka 1820, kendt som de "de gamle nybyggere"), af dem, der af den amerikanske regering blev tvunget til at flytte (ifølge Indian Removal Act) via Trail of Tears (1830'erne), af frigivne cherokee-slaver samt af mange efterkommere efter natchez-, delaware- og shawnee-folkene.

Historie
Cherokeserne kaldte sig selv for Ani-Yun' wiya, hvilket på deres sprog betød det "ledende" eller "vigtiste" folk. Før 1794 havde cherokeserne ikke nogen siddende nationalregering. Folket boede i en slags byer, der lå spredt ud over selvstyrende stammeområder baseret på slægtskab over hele den sydlige del af Appalacherne. Forskellige ledere blev fra tid til anden udpeget (efter fælles beslutning) som repræsentanter over for de franske, engelske og senere amerikanske myndigheder, når der var behov for det. Den titel, som den udvalgte havde blandt sine egne folk, var "første elskede mand"; det var den præcise oversættelse af "uku", som englænderne oversatte til "chief" ("høvding"). Høvdingens funktion var at fungere som centrum for forhandlinger med de indtrængende europæsere.

Ved slutningen af de cherokesisk-amerikanske krige i 1794 blev Little Turkey anerkendt som "Overhøvding for cherokee-nationen" af alle byerne. På den tid levede cherokee-stammerne på land, der nominelt hørte under staterne Georgia, South Carolina og North Carolinas jurisdiktion, henholdsvis lavlands-cherokeserne og mellem-cherokeserne samt på "overhill"-områder, som kom til at blive en del af Tennessee. Udbrydergruppen chickamauga (eller lavlands-cherokee) under høvding Dragging Canoe (Tsiyugunsini, 1738-1792) var flyttet til og beboede nu et område, der skulle blive det nordlige Alabama.

Den amerikanske præsident George Washington søgte at "civilisere" de sydøstlige oprindelige beboere via programmer overvåget af indianeragenten Benjamin Hawkins. Som følge af ødelæggelsen af mange af indianernes byer under den amerikanske uafhængighedskrig overbeviste de amerikanske jordagenter mange af de oprindelige beboere om at opgive deres historisk betingede fælles jordbesiddelse og i stedet bosætte sig på isolerede gårde. For heftig nedskydning af virginiahjortene på grund af skindhandelen havde ført dyrene på randen af udryddelse, og derfor blev cherokeserne præsenteret for grise og kvæg, som de kunne holde og bruge som primær kødkilde. Stammerne fik også spinderokke og bomuldsfrø, og mændene blev oplært i at indhegne og pløje jorden (i kontrast til deres tidligere livsform, hvor det var kvinderne, der lavede markarbejdet). Kvinderne blev instrueret i vævningens kunst. Der blev også efterhånden etableret smedjer, møllerier og bomuldsplantager (med tilhørende slavearbejdere).

Efter Little Turkey fulgte høvdingerne Black Fox (1801-1811) og Pathkiller (1811-1827), begge tidligere krigere hos Dragging Canoe. "Udskilningen", som cherokeserne kaldte perioden efter 1776, hvor chickamaugaerne havde forladt de øvrige stammer, som boede ret tæt på de engelsk-amerikanske bosættelser, endte officielt i 1809 ved et genforeningsmøde.

Tre betydningsfulde veteraner fra de cherokesisk-amerikanske krige, James Vann (en succesrig skotsk-cherokesisk forretningsmand) samt hans to følgesvende, The Ridge (også kaldet Ganundalegi eller "Major" Ridge) og Charles R. Hicks, udgjorde 'Cherokee-triumviratet', som gik ind for akkulturation for cherokeserne, egentlig undervisning for de unge samt stod i spidsen for at indføre moderne landbrugsmetoder. I 1801 inviterede de herrnhutiske missionærer til deres territorium fra North Carolina for at undervise i den kristne tro samt 'civiliseret livsførelse'. Herrnhutiske og senere kongregationalistiske missionærer drev skoler og udvalgte nogle få af disse til at blive uddannet på American Board of Commissioners for Foreign Missions i Connecticut.

Disse mænd fortsatte som ledere af stammen. Hicks deltog i creek-krigen, hvilket fandt tidsmæssigt sted samtidig med den britisk-amerikanske krig (1812). Han var i praksis overhøvding 1813-1827.

Flytningen

I 1802 lovede den amerikanske føderale regering at fratage de oprindelige folk deres retskrav på jordområder i det indre af Georgia til gengæld for denne stats afståelse af områder mod vest, som den gjorde krav på (som var fastslået som en del af Mississippi-territoriet). I 1815 oprettede den amerikanske regering et cherokee-reservat i Arkansaw i Missouri-territoriet og forsøgte at overtale cherokeserne til at flytte dertil frivilligt. Reservatet strakte sig fra nord for Arkansasfloden til den sydlige bred af White River. De cherokesere, der accepterede denne frivillige flytning, blev kaldt "de gamle bosættere". Fra den periode begyndte man at tale om Cherokee-nationen Vest (i det nye reservat) og Cherokee-nationen Øst (de oprindelige områder).

Efterfølgende aftaler fra 1817 og 1819 byttede de resterende cherokee-landområder i Georgia (nord for Hiwassee-floden) med landområder i Arkansaw-territoriet vest for Mississippifloden. Et stort flertal af de tilbageværende cherokesere modsatte sig disse aftaler og nægtede at flytte fra deres landområder øst for Mississippi. Til sidst vedtog den amerikanske kongres i 1830 Indian Removal Act for at styrke aftalerne og med magt frigøre landområderne i Georgia. Efter dette rejste en tredjedel af de tilbageværende oprindelige amerikanere, især fordi loven nu blev håndhævet regeringstropper og Georgia-milits.

De fleste bebyggelser blev oprettet i området omkring den nye vestlige hovedstad Tahlonteeskee (i nærheden af nutidens Gore (Oklahoma)).

Forfatningsmæssige regeringer

Cherokee-nationen Øst havde oprettet valgdistrikter i 1817. I 1822 blev Cherokee Supreme Court (højesteret) etableret, og i 1827 vedtog nationen en nedskrevet forfatning, der etablerede en regering med tre ben: lovgivende, udøvende og dømmende. Overhøvdingen blev valgt af nationalrådet, som var den lovgivende forsamling for nationen. En tilsvarende forfatning blev vedtaget af Cherokee-nationen Vest i 1833.

Forfatningen for den genforenede Cherokee-nation blev godkendt i Tahlequah, Oklahoma, 6. september 1839 efter afslutningen af "flytningen". Vedtagelsen mindes årligt på i Labor Day-weekenden med fejringen af cherokesernes nationale fridag.

Konsolidering
Tahlequah var opstået i 1838 og blev valgt til hovedstaden i den forenede Cherokee-nation. Byen havde navn efter Great Tellico - en vigtig cherokesisk by og et kulturelt centrum i nutidens Tennessee; det var en af de største cherokee-byer, der nogensinde har eksisteret. Den primært europæisk-amerikanske bebyggelse Tellico Plains opstod senere på stedet.

Cherokee-nationens distrikter i Indianerterritoriet

 Canadian
 Cooweescoowee
 Delaware
 Flint
 Goingsnake
 Illinois
 Saline
 Sequoyah
 Tahlequah

Cherokee-hovedstaden
Cherokee-nationens regeringsbygning blev opført 1867-69. Murstensbygningen blev tegnet af arkitekten C.W. Goodlander i en 'sen-italiensk-inspireret stil', som ikke var almindelig brugt i Oklahoma. Oprindeligt husede bygningen nationens højesteret sammen med en række kontorer. Den er udnævnt til national historisk mindesmærke.

Tegn på indflydelse fra cherokee og andre oprindelige amerikanere kan let findes i Tahlequah; for eksempel er alle gadenavne skrevet på såvel cherokee som på engelsk.

Borgerkrigen og rekonstruktionen
I området vest for Mississippi, som inkluderede Cherokee-nationen Vest, fandt mange træfninger og syv officielt anerkendte slag sted med oprindelige amerikanske folk på enten Konføderationens eller på unionens side.

Flere prominente personer fra Cherokee-nationen ydede deres bidrag under krigen: William Penn Adair (1830-1880), en cherokesisk senator og diplomat, var oberst i den konføderale hær, Nimrod Jarrett Smith (Tsaladihi, 1837-1893), kommende overhøvding for den østlige del af nationen, deltog også i krigen, og brigadegeneral Stand Watie (Degataga, 1806-1871, medunderskriver af New Echota-aftalen) angreb med 1st Cherokee Mounted Rifles-regimentet en række positioner i Indianerterritoriet erobret af unionen lang tid efter, at konføderationen havde opgivet området. Han blev den sidste konføderationsgeneral, der overgav sig, hvilket skete 25. juni 1865.

Størstedelen af Cherokee-nationen gik med konføderationen i den amerikanske borgerkrig. Efter krigen forhandle den amerikanske regering en fredsaftale med nationen, hvori det blev krævet, at nationens folk frigav deres slaver tilbød dem medborgerskab og jord inden for territoriet, hvis de frigivne ønskede at blive boende med stammen. Området blev også en del af rekonstruktionen af de tidligere konføderale stater under ledelse af regeringstropper og specielt udpegede guvernører.

Nationens opløsning

Præsident Benjamin Harrison standsede fra 19. september 1890 udlejningen af land i Cherokee Outlet til kvægavlere. Indtægten fra udlejningen havde bidraget økonomisk til Cherokee-nationens anstrengelser for at forhindre yderligere overgreb på stammeområderne.

I perioden 1898-1906 begyndende med Curtis Act of 1898 gik den amerikanske regering i gang med at få Cherokee-nationens regerings- og borgerlige institutioner nedlagt som forberedelse til indlemmelsen af Indianerterritoriet i staten Oklahoma. Som modsvar forsøgte lederne af de fem civiliserede stammer at opnå godkendelse af en ny stat, Sequoyah i 1905, hvorved oprindelige amerikanere kunne få deres egen forfatning og regering. Forslaget fik en kølig modtagelse i Kongressen og blev ikke til noget. Stammeregeringen i Cherokee-nationen blev opløst i 1906, og herefter var der ikke længere defineret nogen struktur eller funktioner for stammens ledelse. Den amerikanske regering udpegede fra tid til anden høvdinge i en midlertidig 'Cherokee-nation', men normalt kun længe nok til, at man kunne få underskrevet aftaler.

Da arrangementets mangler efterhånden blev tydelige for cherokeserne, opstod der krav om dannelsen af en mere permanent og ansvarlig stammeledelse. Nye afdelinger i regeringskontorerne forstod også dette behov, og Franklin D. Roosevelts regering fik gennemført Indian Reorganization Act i 1934, hvorefter stammerne blev opmuntret til at genskabe regeringer og støttet i øget selvbestemmelse. Cherokeserne afholdt derpå 8. august 1938 en bred konference i Fairfield (Oklahoma) for at vælge en ny overhøvding og rekonstruere nationen i den nye Cherokee Nation som en efterfølger for den historiske Cherokee-nation.

Befolkning
Nationen bestod af spredte bebyggelser, hvoraf de fleste boede i Cherokee-nationen Vest og United Keetoowah Band of Cherokee Indians (begge grupperinger boede i Indianerterritoriet i 1840'erne) samt i Cherokee-nationen Øst og Qualla-territoriet. Herudfra blev de tre cherokee-stammer, der i det 20. århundrede blev føderalt anerkendt.

Andre folkeslag
Delaware
I 1866 blev nogle delaware-folk (lenape) forflyttet til Cherokee-nationen fra Kansas, hvortil de var sendt i 1830'erne. De fik et område i det nordøstlige af Indianerterritoriet og blev en del af Cherokee-nationen i 1867. Delaware-folket levede dog autonomt inden for Cherokee-nationen.

Natchez
Natchez er et oprindeligt folk, der levede i Natchez Bluffs. Den nuværende by, Natchez (Mississippi), opstod i deres oprindelige område. I midten af det 18. århundrede var natchez-folket blevet besejret af franske kolonister og spredt fra deres område. Mange af de overlevende var blevet solgt af franskmændene som slaver i Vestindien. Andre søgte tilflugt hos allierede stammer, heriblandt Cherokee-nationen.

Shawnee
En gruppe af shawnee-folket flyttede sammen med en gruppe seneca-folk (irokesere) til Indianerterritoriet i juli 1831, hvor shawnee'erne blev kendt som "loyale" shawnee'er eller cherokee-shawnee'er. Betegnelsen "loyale" kom fra, at de støttede Unionen under borgerkrigen. Europæiske amerikanere trængte efterfølgende ind på deres landområde og bosatte sig der.

I 1869 enedes Cherokee-nationen og de loyale shawnee'er om, at 722 shawnee'er kunne få cherokesisk borgerskab. De bosatte sig i Craig og Rogers County.

Swan Creek- og Black River-chippewa
En gruppe af de anishinaabe-talende Swan Creek- og Black River-chippewa-folk blev forvist fra det sydøstlige Michigan til Kansas i 1839. Efter Kansas blev en stat og efter borgerkrigens afslutning pressede europæiske amerikanere også disse folk ud herfra. I lighed med delaware-gruppen blev de to chippewa-grupper flyttet til Cherokee-nationen i 1866. Deres antal var så lille, at de med tiden blev opslugt af cherokeserne.

Frigivne afro-cherokesere
De frigivne afro-cherokesere var afroamerikanske slaver, der var ejet af medlemmer af Cherokee-nationen i perioden op til borgerkrigen. Præsident Abraham Lincoln udstedte i 1863 Emancipationserklæringen, der gav borgerskab til alle frigivne slaver i de konfødererede stater, herunder hos cherokeserne. I fredsforhandlingerne med cherokeserne, hvoraf de fleste havde deltaget i krigen på konføderationens side, krævede den amerikanske regering, at de skulle frigive alle slaver og give fuldt borgerskab i Cherokee-nationen til de af dem, der ønskede at få det. Dette blev garanteret med fredsaftalen fra 1866.

Kendte borgere i Cherokee-nationen
Denne liste med historiske personer indeholder kun cherokesere, der levede i eller blev født i Cherokee-nationen, og som ikke allerede er nævnt i artiklen.

 Elias Boudinot, Galagina (1802–1839), politiker, taler og redaktør; grundlagde den første cherokesiske avis, Cherokee Phoenix. Myrdet af modstandere efter at have underskrevet New Echota-aftalen, der afgav landområder i øst.
 Ned Christie (1852–1892), politijer, senator i Cherokee-nationen, berygtet forbryder
 Kontreadmiral Joseph J. Clark (1893–1971), officer i USA's flåde, den højestrangerede oprindelige amerikaner i den amerikanske militærhistorie.
 Doublehead, Taltsuska (død 1807), krigsleder under de cherokesisk–amerikanske krige, anfører for de nedre cherokesere og underskriver af aftaler om land med den amerikanske regering.
 Junaluska (ca. 1775–1868), veteran fra creek-krigen, der reddede præsident Andrew Jacksons liv.
 John Ridge, Skatlelohski (1792–1839), søn af Major Ridge, politiker og medunderskriver af New Echota-aftalen, myrdet af modstandere.
 John Rollin Ridge, Cheesquatalawny eller "Yellow Bird" (1827–1867), barnebarn af Major Ridge, første oprindelige amerikanske romanforfatter
 Clement V. Rogers (1839–1911), cherokesisk senator, dommer, kvægavler, medlem af Oklahomas forfatningsråd.
 Will Rogers (4. november 1879 – 15. august 1935), cherokesisk entertainer, rebkunstner, journalist og forfatter.
 John Ross, Guwisguwi (1790–1866), veteran fra creek-krigen, overhøvding for øst-nationen under forflytningen og senere for den samlede nation.
 Redbird Smith (1850–1918), traditionstilhænger, politisk aktivist og høvding for Keetoowah Nighthawk Society.
 William Holland Thomas, Wil' Usdi (1805–1893), ikke-oprindelig amerikaner, som blev adopteret ind i stammen, første overhøvding for Eastern Band of Cherokee Indians, befalingsofficer for Thomas Legion of Cherokee Indians and Highlanders.
 Nancy Ward, Nanye-hi (ca. 1736–1822/4), "elsket kvinde", diplomat.

Se også
 Cherokeestammens overhøvdinge

Referencer

Eksterne henvisninger
 Hjemmeside for Eastern Band of Cherokee Indians
 Samlede love for Cherokee-nationen

Forhenværende nordamerikanske lande
Cherokeestammen

Cherokee-nationen


Diese Liste gibt den Fortschreibungsstand vom 1. August 2018 wieder und enthält 397 Baudenkmäler. Die vorigen Stände enthielten: 10. Januar 2018: 395 Baudenkmäler, 8. September 2017: 395 Baudenkmäler, 6. September 2016: 395 Baudenkmäler, 24. November 2015: 396 Baudenkmäler.

In dieser [ Kartenansicht] sind Baudenkmäler ohne Koordinaten mit einem roten bzw. orangen Marker dargestellt und können in der Karte gesetzt werden. Baudenkmäler ohne Bild sind mit einem blauen bzw. roten Marker gekennzeichnet, Baudenkmäler mit Bild mit einem grünen bzw. orangen Marker.

Ensembles

Oberstadt Aschaffenburg

Das Ensemble Oberstadt Aschaffenburg () umfasst den Bereich der sich auf etwa dreieckiger Hochfläche zwischen Main, Löhergraben, Landing und Schloßberggraben erstreckenden Altstadt. Im Zentrum dieser zwischen den beiden Polen Schloss und Stift liegenden Oberstadt erhebt sich die Muttergottespfarrkirche, deren Marienpatrozinium auf den Ursprung als karolingische Königskirche verweist. Das Schloss, die zweite Residenz des Reichserzkanzlers, Kurfürsten und Erzbischofs von Mainz ist die nach 1945 wieder aufgebaute, großartige quadratische Anlage mit vier Ecktürmen und einem älteren Bergfried, die 1605–1614 von Georg Ridinger für Kurfürst Johann Schweickhard erbaut wurde. Südlich auf dem Stiftsberg steht das spätestens 957 an der Stelle einer spätkarolingischen Kapelle gegründete Stift. Seit 982 ist es im Besitz des Erzstiftes Mainz, Herzog Otto hatte es an Erzbischof Willigis (975–1011) übergeben. Stift und Markt wurden unter Erzbischof Adalbert (1111–1137) neu befestigt, nachdem 1122 in der Nordwestecke der Siedlung die Errichtung einer erzbischöflichen Burg begonnen worden war. Aus der Siedlung wurde eine befestigte Stadt. Zuvor schon hatte die ehemalige Furtsiedlung unter Erzbischof Willigis 989 eine erste Holzbrücke erhalten. Der hochgelegene Teil der Bürgerstadt, die Oberstadt, war stark durchsetzt von Adelshöfen und Stiftskurien, die den Typus der geistlichen Stadt charakterisierten. Drei Hauptgassen bilden die Grundstruktur. Von dem ehemals größeren Marktplatz vor der Stiftskirche führt die Pfaffengasse zum Schloss. Zwar wurde das im Krieg zerstörte sogenannte Stäblerhaus (Pfaffengasse 5), in dem ein für 1182 überliefertes Steinhaus vermutet wird, abgebrochen, doch besitzt diese Gasse mit der Jesuitenkirche und der Kurie Starkenburg (Pfaffengasse 19) noch bedeutende historische Bausubstanz. Die ungefähr parallel verlaufende Schloßgasse mit zahlreichen ehemaligen Adelshöfen führt an der Muttergottespfarrkirche vorbei ebenfalls zum Schloßplatz und zählt zu den besonders gut erhaltenen Altstadtgassen. Die Dalbergstraße (früher in Abschnitten bezeichnet als Am Windfang, Große Metzgergasse, Marktplatz und Zwischen den Toren), in einer Mulde zwischen Stiftsberg und Schloss verlaufend, bildet für diese Gassen Basis und Querachse; sie war die Haupt- bzw. Marktstraße der Altstadt und wurde einst von vielen Gasthäusern gesäumt. Als Teil der für die Stadt so wichtigen Fernstraße stellte sie die Verbindung von Mainbrücke und Stadtzentrum her. Unter der Wohnhausbebauung befinden sich Fachwerkbauten, so bemerkenswerte wie das Haus Dalbergstraße 56 aus dem 15. Jahrhundert, und Bauten des Klassizismus, wie das Sandsteinwohnhaus Metzgergasse 11/13, die um die Muttergottespfarrkirche, einem Barockbau mit romanischem Kern, und das klassizistische Theater geschart sind. Architektonisch und städtebaulich beherrschend sind die Monumentalbauten, das manieristische Schloss über dem Mainufer und das Stift mit Kirche und Kreuzgang, frei aufragend über dem Löhergraben. Zusammen mit der bürgerlichen Bebauung ergibt sich vom Main her gesehen eine eindrucksvolle Stadtsilhouette. Trotz verschiedener Ansätze zu Anfang des 19. Jahrhunderts gelang es nicht, größere städtebauliche Konzepte auszuführen. Eine geschlossene Wirkung ist lediglich dem kleinen Karlsplatz geblieben. Die klassizistischen Einzelbauten sind für die Stadt charakteristische Zeugen der kurzen Epoche des Dalbergstaates. Im Zweiten Weltkrieg wurden der Bereich zwischen Rathaus und Theater sowie der südliche Teil der Pfaffengasse vollkommen zerstört und viele weitere Gebäude beschädigt. Der Wiederaufbau erfolgte überwiegend entlang der historischen Wegeführung im Spannungsbogen von Rekonstruktion (Stiftsgasse 5), über historisierenden Neubauten in veränderten Formen (Schloßgasse 1), bis hin zum modernen Akzent des Neuen Rathauses (Dalbergstraße 15), das mit seinem Bauvolumen und seiner Höhenerstreckung eine für das historische Stadtbild stark veränderte Komponente bildet. Der Sitz der bürgerlichen Verwaltung ordnet sich jetzt nicht mehr den früher allein bestimmenden Polen Schloss und Stift unter. Aktennummer: E-6-61-000-1.

Friedrichstraße/Weißenburger Straße

Seit 1854, mit dem Anschluss an die Ludwigs-West-Bahn, begann Aschaffenburg sich weiter nach Norden auszudehnen. Dieses Wachstum kam erst während der Gründerzeit zur vollen Entfaltung, da bis 1870 die äußere Stadtbefestigung von 1370/80 im Wesentlichen erhalten geblieben war. Erst nachdem der Graben zwischen der ehemaligen Apfelbaumallee (heute Weißenburger Straße) und dem Seilergang (jetzt Friedrichstraße) aufgefüllt und die Stadtmauer beseitigt worden war (1870/71), setzte die Bebauung ein, die dem Ensemble trotz zahlreicher Kriegszerstörungen und Neubauten seinen bleibenden Stempel aufdrückt. Ein Beispiel der frühen Bebauung ist das Anwesen Friedrichstraße 19 aus dem Jahr 1874, errichtet an der Stelle des 1867 abgebrochenen sogenannten Folterturms, der Teil der äußeren Aschaffenburger Stadtbefestigung gewesen war. Dieses ehemalige spätklassizistische Wohnhaus, heute an einen modernen Geschäftsbau angebunden, illustriert die ursprüngliche villenartige Bebauung am Rande der Unteren Stadt. Mit Bauten des späten Historismus und Jugendstils, mit zum Teil prächtigen, roten und gelben Sandsteinfassaden des späten 19. und frühen 20. Jahrhunderts, wurde diese Straßenanlage zu einer vom Typus der Ringstraße erweitert, die auch den hierfür charakteristischen, parkartigen Grünstreifen besitzt und so in besonderer Weise die alte "Stadtgrenze" anschaulich macht. Ein besonderes städtebauliches Gewicht bekommt das Ensemble dadurch, dass es im Zusammenhang mit einem größeren, die Stadt einfassenden Park- und Grüngürtel steht. Denn östlich der erhaltenen Barbakane des 1869 abgebrochenen Herstalltores, die einen Endpunkt des Ensembles markiert, erstreckt sich der Park Schöntal, der ehemals ummauerte fürstliche Tiergarten, der im 18. Jahrhundert zu einem englischen Park (mit der "Staffagearchitektur" der Beginenklosterruine) umgewandelt worden war. Am westlichen Endpunkt des Ensemblebereichs, ungefähr da, wo das ehemalige Karlstor bzw. Dingstalltor stand, setzt sich der Grüngürtel im Schlossgarten fort, der, bis zum Main führend, einen Schloss und Pompejanum einfassenden Park bildet (). Aktennummer: E-6-61-000-2.

Grünewaldstraße

Das Ensemble Grünewaldstraße () ist eine Allee, die vornehmlich mit villenartigen Wohnhäusern in der Zeit um 1900 bebaut wurde. Historistische Bauten sowie solche in Formen des Jugendstils bestimmen das Bild einer typischen vornehmen Wohnstraße des späten 19. bzw. frühen 20. Jahrhunderts Mit den an der östlichen Straßenseite errichteten Bauten, einer Turnhalle von 1904 und dem stattlichen Schulgebäude des Dalberg-Gymnasiums von 1906, sind in das Ensemble auch monumentalere öffentliche Bauten integriert. Am Ende der Straße, bevor die Bahnlinie nach Miltenberg eine Zäsur im Stadtgefüge schafft, hat das Ensemble in den Anwesen Grünewaldstraße 20 und Lindenallee 26 Höhepunkte. Diese beiden, von Anton Gentil errichteten Bauten sind hervorragende Beispiele historisierender Architektur der zwanziger Jahre des 20. Jahrhunderts, die vor allem in ihren skulpturalen Details deutlich ihre späte Entstehung und Eigenwilligkeit zeigen. Aktennummer: E-6-61-000-3.

Ortskern Obernau
Das seit Ende des 12. Jahrhunderts bezeugte, ehemals ummauerte Straßendorf ist unmittelbar am Main gelegen. Es zeigt eine regelmäßige Hofreihung beiderseits der Hauptstraße. Die Wohnhäuser der Hofanlagen stehen, meist jeweils von einem Einfahrtstor begleitet, giebelständig zur Straße; die tiefen Grundstücke werden nach hinten durch die Scheunen abgeschlossen, die mainseits einen noch weitgehend ungestörten Scheunenrand bilden. Die ältesten Häuser und Toranlagen entstammen dem 16./17. Jahrhundert. Das Straßenbild wird durch die spätbarocke Turmfront der ehemaligen Pfarrkirche beherrscht, deren östliche Teile bei einem Brand 1942 vernichtet wurden (). Aktennummer: E-6-61-000-4.

Stadtbefestigung
Im 12. Jahrhundert wurde unter Fürstbischof Adalbert I. von Saarbrücken der innere Mauerring um die obere Stadt erneuert und mit dem Metzger- oder Windfangtor (Dalbergstraße/Suicardusstraße), dem Döngestor am Markt (Dalbergstraße/Pfaffengasse), mit der Mühlpforte (Schlossplatz) und dem Badbergtörlein (Stiftsgasse) sowie mit dem Vorläuferbau des Schlosses Johannisburg versehen und verstärkt.

Daran fügte sich im 14. Jahrhundert der Mauerring um die untere Stadt mit dem Strickertor (Strickergasse/Erthalstraße), dem Herstalltor (Herstallstraße/Goldbacher Straße), dem Sandtor (Sandgasse/Würzburger Straße), dem Wermbachtor (Wermbachstraße/Betgasse) und dem Löhertor (Löherstraße/Parkhauszufahrt).

Gegen Ende des 14. Jahrhunderts entstand ein Mauerring um das Fischerviertel mit dem Fischertor, zwei Toren auf der Mainbrücke und dem Bleichtor (Suicardusstraße).

Im 15. Jahrhundert wurde unter Fürstbischof Theoderich von Erbach der ehemalige Wildpark im Bereich des Schöntals in die Stadtbefestigung einbezogen und der Schutz, das heißt die später so genannte Karlsvorstadt mit einem Mauerring und drei Toren versehen, nämlich dem Main- oder Theoderichstor mit dem daneben gelegenen Zolltor und mit dem Dingstall- oder Kapuzinertor, das zuletzt auch Karlstor genannt wurde.

Im 16. Jahrhundert wurde der herrschaftliche Gemüsegarten im heutigen Schöntal in die Stadtbefestigung einbezogen und das Schwarze Tor errichtet.
Im 17. Jahrhundert entstanden mit dem Schloss Johannisburg bastionsartige Befestigungen (Terrassen), eine dreibogige Brücke und die sogenannte Wappenmauer auf der Mainseite.

Gegen Ende des 18. Jahrhunderts wurden die Stadtgräben in öffentliche Grünanlagen umgewandelt und die meisten Stadttürme abgebrochen. Der überdachte Wehrgang über dem Theoderichstor wurde 1788 in der Art eines Laubengangs in einen offenen Promenadenweg umgestaltet.

An folgenden Stellen sind noch Teile der Stadtbefestigung erhalten:
 Mauer in der Brennofengasse ()
 Vorturm, sogenannter Herstallturm, in der Herstallstraße
 Mauer und Badbergtörlein in der Stiftsgasse ()
 Mauern am Schloßberg ()
 Graben, Steinerner Gang () über dem Theoderichstor und dem Zolltor, Mauern im Schloßgarten
 Theoderichstor () und Zolltor () in der Suicardusstraße
 Graben (), Mauer () und Schenkenturm () im Schöntal
 Untere Stockwerke des Turmes und Tore der Sandkirche in der Sandgasse ()
 Mauer im Altstadtfriedhof

|}

Baudenkmäler nach Stadtteilen

Stadtmitte/Innenstadt
Die Aschaffenburger Innenstadt ist entsprechend der historischen Stadtentwicklung in drei Abschnitte unterteilbar, die obere Altstadt, die untere Altstadt und die Neustadt.

Den ältesten Teil und Kern der oberen Altstadt bildet der Stifts- oder auch Badberg mit der Stiftskirche als bildlicher und topographischer Höhepunkt. Er ist begrenzt durch den Löhergraben (heute: Löherstraße) und die Dalbergstraße, die zugleich der zentrale Weg von der Mainbrücke zum Markt unterhalb der Stiftskirche war.

Von der Dalbergstraße aus erstreckt sich die weitere obere Altstadt hin zum Schlossplatz, der eine großzügige Freifläche vor dem Renaissanceschloss bildet. Begrenzt wird die obere Altstadt durch die Landingstraße.

Jenseits schließt sich wie ein Ring um die Altstadt die Unterstadt an, die innerhalb der früheren Stadtmauern liegt und noch vielfach die zwei- bis dreigeschossige Bebauung der frühen Neuzeit aufweist. Eine Ausnahme bildet die Herstallstraße, die als zentrale Einkaufsstraße in der Gründerzeit durchgängig neu mit großen Geschäftshäusern bebaut wurde.

Nach dem weitgehenden Abriss der Stadtmauer in den 1870er Jahren hat sich die gründerzeitliche Neustadt in den sie umgebenden Eisenbahnring hinein ausgedehnt. Nördlich der Friedrich- und der Weißenburger Straße sowie jenseits des Parks Schöntal, befinden sich, als weiterer Ring um die Unterstadt, verstärkt drei- bis vierstöckige Wohn- und Geschäftsgebäude mit zum Teil prachtvollen Fassaden, die den Reichtum ihrer Erbauer deutlich hervorkehren. Hinzu kommen östlich von Schöntal und westlich des Schlossgartens große Villen der Gründerzeit.

Obere Altstadt

|}

Untere Altstadt

|}

Neustadt
Der Altstadtfriedhof () (Adresse Güterberg 12 und 14)  wurde 1809 angelegt und später mehrfach erweitert.
Besonders hervorzuheben sind:
 Das Leichenhaus mit Vorhalle und Turm, historisierend, 1913 ()
 Zahlreiche Grabdenkmäler und Gruftkapellen vom Klassizismus bis zum späten Jugendstil und Historismus
 Das Kriegerdenkmal mit Figur des Auferstandenen, bezeichnet "1923–1924", von Ludwig Sonnleitner ()
Aktennummer: D-6-61-000-105.

Der Landschaftspark Schöntal  () (Adresse Hofgartenstraße 1, 1a und 3) ist eine Parkanlage im Englischen Stil, angelegt unter Kurfürst-Erzbischof Friedrich Karl Joseph von Erthal 1780 durch Hofgärtner Friedrich Ludwig Sckell, an Stelle eines zwischen 1440 und 1450 angelegten Tiergartens.
Zugehörige Teile sind:
 Die Ruine der 1552 niedergebrannten Kirche zum Heiligen Grabe des Beginenklosters () .
 Die ehemalige Orangerie, später als Kino und jetzt als Kabarettbühne genutzt (siehe Aktennummer D-6-61-000-126).
 Die Herkulesstatue ().
 Reste der Stadtmauer mit dem Schenkenturm sowie die Seen, Bäche und das Tal, der ehemalige Stadtgraben (siehe Aktennummer D-6-61-000-2).

Aktennummer: D-6-61-000-268.

|}

|}

Stadtmitte/Aschaffenburg-Ost
Der Stadtteil Stadtmitte/Aschaffenburg liegt östlich außerhalb des Eisenbahnrings und des Dr. Willi-Reiland-Rings, einer kreuzungsfreien Umgehungsstraße. Hier befindet sich ein großer Stadtpark, die Fasanerie – einst Jagdrevier für die Küche der Kurfürsten – sowie südlich davon unterhalb des Godelsberges ein sehr gesuchtes Wohnquartier.

|}

Damm

|}

Gailbach

|}

Leider

|}

Nilkheim

|}

Schönbusch

|}

Park Schönbusch
Der Park Schönbusch ist ein Landschaftspark, im englischen Stil mit Wäldern, Wiesentälern und Gewässern sowie klassizistischen Bauten und Staffagen, unter Carl Friedrich von Erthal angelegt. Das Hauptwerk wurde von Emanuel Joseph d'Herigoyen, unter Beteiligung von Graf Wilhelm von Sickingen und Friedrich Ludwig Sckell, ab 1775 bis um 1800 geschaffen.
Darin befinden sich:
 Siebold-Denkmal, errichtet von König Ludwig II., 1879/80 von Michael Wagmüller ()
 Ruhebank, 1777 von Centz ()
 Kotzenbrünnchen, um 1790 ()
 Aussichtsturm, Backsteinbau, 1867 an Stelle einer Fachwerkkonstruktion von 1788 ()
 Teufelsbrücke, Eisenkonstruktion, 1875 die eine Holzbrücke von 1788 ersetzt ()
 Rote Brücke, 1784/85, um 1934 von der nahen Bundesstraße 26 hierhin versetzt ()
 Fischerhäuschen ()
 Wacht, drei "Hirtenhäuschen", 1785 ()
 Salettchen, 1792 ()
 Dörfchen, Gruppe von fünf Häuschen um einen Ziehbrunnen, 1788 ()
 Wirtschaftsgebäude, 1783 ()
 Philosophenhaus, um 1800 ()
 Freundschaftstempel, 1799–1802 ()
 Speisesaal, 1788–1792 ()
 Tanzsaal, um 1800 ()
Aktennummer: D-6-61-000-249.

Des Weiteren befindet sich darin ein Schloss mit eigener Aktennummer.

|}

Obernau

|}

Obernauer Kolonie

|}

Österreicher Kolonie

|}

Schweinheim

|}

Siedlung Elterhof

|}

Strietwald

|}

Ehemalige Baudenkmäler
Folgende noch erhaltene Baudenkmäler wurden 2012 im Rahmen des Projekts Nachqualifizierung und Revision aus der Denkmalliste gestrichen. Das Hotel "Wilder Mann" ist in der Denkmalliste von 2015 wieder enthalten. Das Gebäude Hauptstraße 26 wurde 2016 aus der Denkmalliste gestrichen. Das Gebäude Marienstraße 17 wurde im Oktober 2020 abgerissen. Das erst 2021 unter Schutz gestellte Gebäude Ruhlandstraße 45 ist in der Denkmalliste 05/2022 noch enthalten, wurde aber 2022 abgerissen.

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Aschaffenburg

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

 Denkmalschutz – Jahresbericht 2010 (PDF; 2,1 MB) der Stadt Aschaffenburg

!
Aschaffenburg
Baudenkmaler Aschaffenburg

Liste der Baudenkmäler in Aschaffenburg


Emil Doncev Stancev (în ), mai cunoscut sub pseudonimul Emil Koralov (în ), () a fost un scriitor bulgar, care a debutat cu romane fantastice în anii 1930 și a dobândit o largă recunoaștere națională pentru romanele Nova letopis (1953) și Cinarite zașumiaha (1965).

Biografie
Emil Koralov s-a născut în familia profesorului de literatură și activistului cultural Doncio Stancev - Lăcezarov și al învățătoarei Donka Stanceva. A absolvit studii preuniversitare la Liceul din Vrața și studii de filologie germană la Universitatea din Sofia.

Din 1933 până în 1947, împreună cu fratele său, Lăcezar Stancev, a fost redactor-șef al ziarului popular Vesela drujina, unde a publicat primele bulgare fantastic și остросюжетни romane fantastice bulgare pentru copii și adolescenți (personajele principale sunt Jari, Fata din Mare și scaunele lor zburătoare în Țara Soarelui).

A lucrat apoi la editura "Narodna mladej" (1947-1966), împreună cu Anghel Karaliicev și Nikola Furnadjiev.

Recunoaștere și premii
La vârsta de 24 de ani Koralov a devenit laureat al premiului Ministerului Educației Naționale pentru romanul Velikata jajda.

A fost distins cu Premiul Dimitrov în 1952.

Viața personală
Prima lui soție, profesoara de limba franceză Minka Petrova, a absolvit studii la Universitatea Sorbona din Paris și a scris romanul de aventuri pentru adolescenți Sama po sveta. Împreună cu ea a redactat timp de mulți ani ziarul pentru copii Vesela drujina. Au avut trei fii: Iasen, Andrei și Liubomir.

S-a căsătorit apoi cu celebra cântăreață de operă Ivanka Miteva, cu care a avut o fiică: Emilia. Emilia Kopalova-Stoeva este specialistă în teoria și practica traducerii artistice.

Scrieri

 Velikata jajda – 1930
 Neprimirimite – 1938
 Septembriiți – 1923 g. – 1945
 Dășteriata na partizanina – 1948
 Kableșkovo gori – 1949
 Krai Marița – 1952
 Nova letopis – 1953
 Malkiiat văstanik – 1960
 Tezi, koito obiceame – 1961
 Cinarite zașumiaha – 1965
 Оtrajeniia v Marița – 1968

Note

Legături externe
 Емил Коралов в БГ-Фантастика
 От и за Емил Коралов в Своден каталог НАБИС – национален каталог на академичните библиотеки в България
 Емил Коралов в Литературен свят
 Galina Minceva, "Наследниците на Емил Коралов са хора на словото", în "Segа", 17 noiembrie 2001

Nașteri în 1906
Decese în 1986
Scriitori bulgari
Romancieri bulgari

Emil Koralov


was a village located in Ibi District, Gifu Prefecture, Japan.

As of 2003, the village had an estimated population of 488 and a density of 1.50 persons per km2. The total area was 324.48 km2.

On January 31, 2005, Fujihashi, along with the villages of Kasuga, Kuze, Sakauchi and Tanigumi (all from Ibi District), was merged into the expanded town of Ibigawa and no longer exists as an independent municipality.

Notes

External links
 Official website of Ibigawa

Dissolved municipalities of Gifu Prefecture
Ibi District, Gifu
Ibigawa, Gifu

Fujihashi, Gifu


Ličilarski vrbovnik (bojadisarski vrbovnik, silina, šilina, lat. Isatis tinctoria), korisna dvogodišnja raslinja iz porodice kupusovki, raširena od jugistočne Europe do zapadne Azije, odakle se uvezla po ostatku Europe, velikim dijelovima Azije i Sjevernu i Južnu Ameriku.

Izvori

Brassiceae

Ličilarski vrbovnik


Chippawa is a community located within the city of Niagara Falls, Ontario.

The village was founded in 1850, and became part of the City of Niagara Falls, Ontario by amalgamation in 1970. It is located on the Canadian shore of the Niagara River about 2 km upstream from Niagara Falls.  It is bisected by the Welland River (also known locally as Chippawa Creek or The Crick).  In historic documents, the name of the village and the river is sometimes spelled as Chippewa or Chippeway.

Early history

First Nations
While the area has undoubtedly been populated by First Nations people for many thousands of years, very few details from times before European contact are known.

The French encountered a group of people whom they called the "Neutral Indians", because they lived between the more powerful and combative Huron to the north and Iroquois to the south, but were not involved in their wars (at least in recorded time).

Eventually, however, the Neutral nation was wiped out by the Iroquois and almost nothing of their culture survives - the name by which they called themselves is unknown.

Following the extermination of the Neutrals, the area was abandoned by the Iroquois and settled by a branch of the Chippewa nation, originating the former name of the river and subsequently the name of the village. The Mississauga, a branch of the Ojibwa, were actually the tribe present when the British first colonized the area and were the very first to sign a treaty in what is now Canada with the British government , giving the British access to a one-mile strip of land on the western shore of the Niagara to replace the portage they had lost on the eastern shore after the New England colonies separated from British rule. The Ojibwe made the area one of the stopping area when migrating from the Atlantic region.

Once Niagara-On-The-Lake filled up with United Empire Loyalists the British began giving land grants to U.E.L and British veterans to settle in the late 18th century.

The name of the principal village of the Neutrals – Onghiara (located on the present-day site of Niagara on the Lake was mispronounced by the Chippewa as Nyahgeah, and again by Europeans as Niagara, making this word one of the few remnants of Neutral culture.

Earliest settlers
The first permanent settler of European descent in what is now Chippawa was Thomas Cummings. He was a United Empire Loyalist from Albany, New York who settled on the south side of the Welland River in 1783.

Later that same year, John Burch settled on the north side of the Welland River, and in 1786, he built saw- and gristmills along the Niagara River.

Military history

Fort Chippawa
A fort was built in 1791 (at the present day site of Kings Bridge park) to defend the south end of the Portage Road and the King's Bridge (discussed in the Transportation section). This was also known as Fort Welland and consisted of a log blockhouse surrounded by a stockade.

War of 1812
A plain at Usshers Creek (about 2 km south of Chippawa, and then called Streets Creek) was the site of the Battle of Chippawa on July 5, 1814, and also the site of the American camp to which they retired following the Battle of Lundy's Lane on July 25, 1814.

After the War of 1812, Chippawa also became the home of Laura Secord, remembered for carrying information to the British regarding American advances before the Battle of Beaverdams. She lived in the village until her death at the age of 93.

Transportation

Navigation and the Portage road

Chippawa is the limit of navigation on the Upper Niagara River.  Before the construction of the Welland Canal, all cargo and passengers had to be unloaded and carried overland to navigable waters below the falls in order to reach Lake Ontario.

Before the War of American Independence, all cargo was carried on the American side of the river. Following this, British interests required a route within their territory. A survey conducted in 1790 reserved a strip one chain wide between Chippawa and Queenston, Ontario as a public road, which would become the Portage Road.

Most of this road remains today, following its original winding route in contrast to the rectangular grid of other Niagara Falls streets.

King's Bridge, constructed about 1790, was the very first bridge over the Welland River. It was located at the mouth of the river, closer to the Niagara than today's bridge. Sketches by Lady Simcoe (wife of Lieutenant Governor John Graves Simcoe) and deputy postmaster George Heriot each show a bridge consisting of pilings driven into the river with a wooden deck.

The bridge was of great military importance as the only one crossing of the river. A survey available in the Brock University Special Collections indicates that this was a drawbridge. This survey also shows a new bridge constructed at the location of the current one.

During the first several years that the Welland Canal operated, it did not reach Lake Erie directly.  All canal traffic was lowered in a lock at Port Robinson, Ontario to the Welland River, and subsequently sailed to Chippawa, reaching Lake Erie via the Niagara River.  Ships entering and leaving the Niagara faced a difficult and dangerous turn into a swift current.  The Welland River curved downstream into the Niagara and ships rounding this point were in danger of being swept over the falls.

The problem was resolved by construction of the Chippawa Cut in 1829.  This short canal allowed ships to turn upstream into the Niagara River directly and avoid the most severe currents.  This cut is depicted in the survey mentioned above.

By the mid-1830s, the Welland Canal had been extended to enter Lake Erie at Port Colborne, Ontario, but commercial navigation on the river continued for roughly another century.  In 1843, over 100 steamers carried passengers and some freight on a route that followed the Niagara River from Buffalo, New York, then into the Welland River at Chippawa, joining the Welland Canal at Port Robinson, and subsequently via the Feeder Canal to Dunnville, Ontario and up the Grand River to Brantford, Ontario.

While commercial shipping no longer exists in Chippawa, pleasure boating continues and marina facilities can be found at Lyon's Creek just west of the village.  Somewhat farther to the west is a relic of the days of commercial shipping – the Montrose Swing Bridge still carries a railway track over the river even though it has not opened for a ship in about 75 years.

Railways

Erie and Ontario Railway
Even with the Welland Canal providing access between the lakes in the 1830s, the portage road was still carrying a great deal of people and cargo.  The canal took over 24 hours to pass through, and could not handle the largest ships of the day.  It was inevitable that a railway would be built to streamline movement around Niagara Falls.

The Erie and Ontario railroad opened for traffic in 1839.  It had wooden rails with iron straps laid on them and was pulled by horses.  This was the first railway in the Niagara Peninsula.  By 1854, steam power took over for the horses.  A year later, the railway was extended to Niagara (the present day Niagara on the Lake), and in the 1860s, was extended to Fort Erie, Ontario at the source of the Niagara River.  The line was now known as the Erie and Niagara.  This route became the Canada Southern Railway's Niagara Division and operated into the 20th century. A short section remains in service today as an industrial spur, ending at north side of the Welland River.  This is the only active railway in Chippawa today, and there is no passenger service.

The stone piers which once carried this railway over the Welland River on a swing bridge are still present.

Niagara Falls Park and River Railway
The Niagara Falls Park and River Railway was trolley line was constructed along the Niagara River between Chippawa and Queenston in 1893.  This line crossed the Welland River on a bridge at Cummings Lane  and proceeded about 1.5 km south to Slater's Dock (also known as Chippawa Landing), where it connected with steamboats from Buffalo.  The railway carried passengers to Queenston, where connections were made with steamboats to Toronto, Ontario and other points on Lake Ontario.  Moreover, it carried tourists to the falls and connected with the Niagara, St. Catharines and Toronto Railway, which provided interurban service to St. Catharines, Ontario.  With the decline of boat service from Buffalo and establishment of through rail service, the line to Slater's Dock was abandoned in the early 20th century and service was cut back to the village of Chippawa.

Most of this line was combined with a parallel route on the American side and lasted until 1932 as the Niagara Gorge Railroad (also known as the Great Gorge Route, or the Niagara Belt Line).  Although pamphlets and advertisements for the Great Gorge Route show service only as far as Niagara Falls, historic maps of the area  show tracks leading to the north side of the Welland River until at least 1934.

Modern road access
Chippawa does not lie on any major highways.  There are four main streets leading to the village, all converging at the bridge over the Welland River.

The Niagara Parkway provides access to the village from both the North and South.  Main Street, which changes into Lyons Creek Road outside of the village, makes the most direct connection with a major highway - the Queen Elizabeth Way 6 km away.  The last main route is the original Portage Road, linking to the business area of Niagara Falls.

Bicycle and pedestrian routes
The Niagara Heritage Trail passes along the eastern edge of Chippawa, crossing the Welland River via the control dam right at the junction with the Niagara River.  This paved walking and cycling trail runs from Niagara on the Lake to Fort Erie.  Furthermore, Lyon's Creek Road has paved shoulders for cyclists, and the Chippawa Parkway on the north side of the river is paved and highly suitable for cycling or walking.

Public transit
Niagara Falls Transit provides local bus service between the village and the main part of Niagara Falls.  Routes 106, 112, and 206 serves the vicinity.

Business and industry

Many industries have been located either within the municipal boundaries of Chippawa, or just a short distance outside the village boundaries:

Historic industry
Shipbuilding industries were established on both banks of the river before 1840.  A foundry which manufactured boilers and engines was constructed at approximately the same time. Chippawa was also home to one of the largest distilleries, along with gristmills, sawmills, tanneries, and iron, brass and tin manufacturing.  Later, the Norton Company began manufacturing abrasives at Chippawa.

Present-day industry
The Norton Abrasives plant still exists, now part of the Saint-Gobain corporation. This is the largest manufacturing industry in the immediate area of Chippawa. Residents are also able to get their groceries from the local Foodland grocery store.

Hydroelectric power
Being above Niagara Falls, Chippawa is the location of water intakes to electric power plants located below the falls.  The Welland River is used as an intake from the Niagara River to feed a power canal originating west of the village, leading to reservoirs on the Niagara Escarpment above Queenston.  This diversion actually causes the Welland River to flow backwards from its natural direction, taking water out of the Niagara River.  Reconfiguration of the mouth of the Welland River to accommodate this purpose has completely eliminated the Chippawa Cut, as well as the island it had created (known as Hog's or Hogg's Island).  It also eliminated the original channel of the river, which is now part of King's Bridge park.
A short distance north of the village along the Niagara Parkway can be seen two monolithic structures – gates to tunnels which also carry water to the generating stations.

Tourism
The Chippawa area is home to golf courses, parks, the historic field of the Battle of Chippawa, as well as attractive architecture and a quiet atmosphere located a very short distance from the extremely busy Niagara Falls. Marineland is also located just outside the village.  While not home to the major hotels, Chippawa does have several smaller establishments, antiques shops, Chippawa House and Chippawa Town Hall

Notable people
In addition to Laura Secord, Chippawa was also home to film director James Cameron, director of Titanic and Avatar. The village commemorates this on both the street sign for Parkway Drive which is decorated to look like a film strip, and the village's welcome sign which is decorated with the words "Home of James Cameron". Chippawa is also the hometown of 1992 Canadian Olympic Team Boxer, and Multiple-Time Amateur & Professional Boxing Champion Billy "The Kid" Irwin. His championships include the Canadian Professional Boxing Council (CPBC) Lightweight title, Canada Lightweight title, International Boxing Organization (IBO) Lightweight title, World Boxing Council (WBC) Continental Americas Lightweight title, and Commonwealth Lightweight title. Billy continues to live in Niagara Falls and coaches successful competitive amateur & professional boxers at his gym, Irwin Boxing, at 6689 Lundy's Lane.

References

External links

 City of Niagara Falls site

Neighbourhoods in Niagara Falls, Ontario

Chippawa, Ontario


Der St Mary's Tower, aufgrund seiner Lage auch Comino Tower genannt, ist eine während der Herrschaft des Johanniterordens 1618 erbaute Festung auf Malta. Der Turm steht auf der zwischen den Inseln Malta und Gozo im Gozokanal gelegenen Insel Comino. Er gehört zu einer Reihe von sieben Befestigungsanlagen, die während der Herrschaft des Großmeisters Alof de Wignacourt von 1609 bis 1620 erbaut worden sind und die als Wignacourt Towers bezeichnet werden. Er wurde in das Nationale Inventar der Kulturgüter der maltesischen Inseln aufgenommen.

Vorgeschichte
Die Insel Comino kontrolliert aufgrund ihrer Lage den Gozokanal und damit auch den Schiffsverkehr zwischen der Hauptinsel und Gozo. Die Buchten der Insel, aber auch die Buchten im Nordteil der Hauptinsel waren von Korsaren genutzt wurden, um ihre Schiffe zu verbergen. Von diesen Positionen aus attackierten sie immer wieder den Schiffsverkehr um Malta. Trotz ihrer Bedeutung war die Insel lange Zeit unbefestigt geblieben. Erst 1618 ermöglichten die Ressourcen des Ordens den Bau einer Befestigungsanlage auf Gozo.

Bau und Konstruktion

Der Turm wird gelegentlich dem maltesischen Architekten Vittorio Cassar zugeschrieben. Da Cassar aber vermutlich bereits 1607 verstarb, ist dies unwahrscheinlich. Wegen der isolierten Lage, die den Bau verkomplizierte, lagen die Baukosten höher als bei den anderen in dieser Zeit errichteten Türmen. Auch sollte der Turm längere Zeit einer Belagerung widerstehen können, da die Heranführung von Reserven nach Comino schwierig war. Deshalb wurde er massiver als die anderen Türme ausgeführt. Auch dies verteuerte den Bau. Die Kosten beliefen sich schließlich auf 18.628 Scudi.

Der Turm hat einen quadratischen Grundriss und vier Ecktürme. Die Ecktürme sind als Halbbastionen ausgebildet. Jedoch waren die Flanken dieser Bastionen sehr schmal. Auch lag die Basis der Kurtine in einer Linie mit der der Türme. Dies verringerte die Effektivität des flankierenden Feuers. Der gesamte Turm steht auf einem mächtigen, quadratischen Sockel, der ebenso wie der Turm aus Kalkstein gemauert wurde. Die sechs Meter dicken Mauern der Konstruktion ließen in jedem Stockwerk Platz für nur jeweils einen kleinen, mit einem Tonnengewölbe überwölbten Raum. Der Zugang lag auf der Rückseite des Turms und führte in das Erdgeschoss. Der Zutritt erfolgte über eine Treppe und eine Zugbrücke. Das flache, mit einer Brustwehr versehene Dach wurde über Treppen im Inneren des Turms erschlossen.

Der Turm war ursprünglich mit zehn größeren und sechs kleineren Kanonen ausgestattet. Die Besatzung bestand in Friedenszeiten aus sechzehn Soldaten.

Von der in ungefähr zwanzig Meter Höhe liegenden Plattform wurden auch Signale abgesetzt. Tagsüber geschah das durch Abfeuern einer der Kanonen, nachts durch ein Leuchtfeuer. Über eine aus Türmen gebildete Signalkette konnten so die Garnisonen auf Gozo und Malta alarmiert werden. Vom Turm aus besteht eine direkte Sichtverbindung zum Mġarr ix-Xini Tower auf Gozo und zum St Agatha's Tower sowie zum Aħrax (White) Tower auf Malta.

Erweiterungen im 18. Jahrhundert
Ab 1710 wurden die vorhandenen Türme an die Erfordernisse der modernen Kriegsführung angepasst. Zahlreiche Türme erhielten vorgelagerte Batterien, die nach einem einheitlichen Schema konstruiert waren. Auch unmittelbar vor dem St Mary's Tower wurde eine solche halbrunde Batterie angelegt, die Platz für sieben Geschütze bot. Im Zentrum der Batterie wurde ein Blockhaus als Unterkunft und Lagerraum erbaut.

Französische Herrschaft
Während der französischen Besetzung der Inseln diente der Turm zunächst als Gefängnis. Mit Beginn des Aufstandes gegen die französischen Besatzer wurden die Geschütze des Turms und der Batterie ausgebaut und in Feldbefestigungen genutzt, von denen aus die französischen Truppen in Valletta beschossen wurden.

Britische Kolonialherrschaft
Zu Beginn der britischen Kolonialherrschaft wurde der Turm zunächst weiter genutzt. Pläne von 1813 zum Ausbau kamen nicht zur Ausführung. 1828 wurde der Abbruch aller von den Ordensrittern angelegten Türme, Redoubts und Batterien vorgeschlagen und 1832 auch verfügt, jedoch blieb der St Mary's Tower erhalten. Er wurde wie die anderen nicht mehr genutzten Türme an die lokalen Behörden übergeben.

Seit dem Ende der britischen Kolonialherrschaft wurde der Turm von den Armed Forces of Malta genutzt.

Literatur
 Quentin Hughes: Malta. A guide to the fortifications. Said International, 1993, ISBN 9990943-07-9.
 Stephen C. Spiteri: The Knight's Fortifications: an Illustrated Guide of the Fortifications built by the Knights of St. John in Malta. Book distributors limited, 2001, ISBN 978-99909-72-06-1.
 Charles Stephenson: The Fortifications of Malta 1530–1945. Osprey Publishing Limited, 2004, ISBN 1-84176-836-7.

Weblinks

 Stephen C. Spiteri: Sta. Maria Tower on Comino (englisch)
 Santa Marija Tower, Comino. Din l-Art Ħelwa, 6. Oktober 2011 (englisch)

Einzelnachweise

Bauwerk in Għajnsielem
Comino
Festung in Europa
National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands
Wignacourt Towers
Erbaut in den 1610er Jahren

St Mary’s Tower


, também conhecido no Brasil como Detetive Conan: O Mistério do Atirador de Elite, é um filme de animé japonês realizado por Kobun Shizuno e escrito por Kazunari Kochi, com base na série de mangá Meitantei Conan de Gosho Aoyama. Estreou-se no Japão a 19 de abril de 2014, e no Brasil a 3 de janeiro de 2022 pela HBO Max.

O vídeo promocional do filme foi divulgado a 7 de dezembro de 2013. O filme arrecadou quatro mil milhões de ienes na bilheteira japonesa.

Enredo
Um atirador especial estado-unidense torna-se alvo do Departamento Federal de Investigação.

Elenco
Minami Takayama como Conan Edogawa
Wakana Yamazaki como Ran Mori
Rikiya Koyama como Kogoro Mori
Kappei Yamaguchi como Shinichi Kudo
Megumi Hayashibara como Ai Haibara
Naoko Matsui como Sonoko Suzuki
Kazuhiko Inoue como Ninzaburo Shiratori
Ikue Ohtani como Mitsuhiko Tsuburaya
Wataru Takagi como Genta Kojima/Wataru Takagi
Chafurin como inspetor Megure
Atsuko Yuya como agente de polícia Sato
Miyuki Ichijou como Jodie Starling
Shūichi Ikeda como Shuichi Akai
Kiyoyuki Yanada como Andre Camel
Noriko Hidaka como Masumi Sera
Ryotaro Okiayu como Subaru Okiya
Sota Fukushi como Kevin Yoshino
Patrick Harlan como Jack Waltz

Ligações externas

Detective Conan
Filmes em língua japonesa
Filmes de anime de 2014
Filmes de drama de ação do Japão
Filmes de drama de ação da década de 2010
Filmes de mistério do Japão
Filmes de mistério da década de 2010
Filmes policiais do Japão
Filmes policiais da década de 2010
Filmes de suspense do Japão
Filmes de suspense da década de 2010
Filmes baseados em mangás
TMS Entertainment
Filmes da Tōhō
Animes e mangás de ação
Animes e mangás de drama
Animes e mangás de mistério
Animes e mangás de suspense
FBI na ficção
Marinha dos Estados Unidos em filmes
Filmes da HBO Max
Filmes ambientados em Tóquio
Filmes ambientados em Quioto
Filmes ambientados em Kanagawa
Filmes ambientados em Washington

Meitantei Conan: Ijigen no Sniper


A ofensiva da primavera de 1945 na Itália, codinome Operação Grapeshot, foi o ataque final dos Aliados durante a Campanha Italiana nos estágios finais da Segunda Guerra Mundial.  O ataque na planície da Lombardia pelo 15º Grupo de Exércitos Aliados começou em 6 de abril de 1945 e terminou em 2 de maio com a rendição das forças alemãs na Itália.

Contexto
Os Aliados lançaram sua última grande ofensiva na Linha Gótica em agosto de 1944, com o Oitavo Exército Britânico (Tenente-General Oliver Leese) atacando a planície costeira do Adriático e o Quinto Exército dos EUA (Tenente-General Mark Clark) atacando através do montanhas centrais dos Apeninos. Embora tenham conseguido romper as formidáveis defesas da Linha Gótica, os Aliados não conseguiram invadir o Vale do Pó antes que o clima de inverno impossibilitasse novas tentativas. As formações avançadas aliadas passaram o resto do inverno de 1944 em condições inóspitas enquanto os preparativos eram feitos para uma ofensiva de primavera em 1945.

Mudanças de comando
Quando o Marechal de Campo Sir John Dill, chefe da Missão Britânica em Washington, DC, morreu em 5 de novembro, o Marechal de Campo Sir Henry Maitland Wilson foi nomeado seu substituto. O General Harold Alexander, tendo sido promovido a Marechal de Campo, substituiu Wilson como Comandante Supremo Aliado do Mediterrâneo em 12 de dezembro. Clark sucedeu Alexander como comandante das forças aliadas na Itália (renomeado 15º Grupo de Exércitos), mas sem promoção. O tenente-general Lucian Truscott, comandante do VI Corpo dos EUA desde a Batalha de Anzio e a captura de Roma para a Alsácia, desembarcou no sul da França durante a Operação Dragão e voltou à Itália para assumir o comando do Quinto Exército.

Em 23 de março, Albert Kesselring foi nomeado Comandante Chefe do Oeste, substituindo o Marechal de Campo Gerd von Rundstedt. Heinrich von Vietinghoff voltou do Báltico para substituir Kesselring e Traugott Herr, o experiente comandante do LXXVI Panzer Corps, assumiu o 10º Exército. Joachim Lemelsen, que havia comandado temporariamente o 10º Exército, voltou a comandar o 14º Exército.

Ordens de batalha
A escassez de mão de obra aliada continuou em outubro de 1944. A 4ª Divisão de Infantaria indiana foi enviada para a Grécia e a 4ª Divisão de Infantaria britânica os seguiu em novembro junto com a 139ª Brigada da 46ª Divisão de Infantaria britânica. O resto da divisão seguiu em dezembro junto com a 3ª Brigada Grega de Montanha. No início de janeiro de 1945, a 1ª Divisão de Infantaria britânica foi enviada para a Palestina e no final do mês o 1° Corpo Canadense e a 5ª Divisão de Infantaria britânica receberam ordens para o noroeste da Europa. Isso reduziu o Oitavo Exército, agora comandado pelo tenente-general Richard McCreery, a sete divisões. Duas outras divisões britânicas deveriam segui-los para o noroeste da Europa, mas Alexandre os manteve na Itália.

O Quinto Exército dos Estados Unidos havia sido reforçado entre setembro e novembro de 1944 com a 1ª Divisão Brasileira, e em janeiro de 1945, com a especializada 10ª Divisão de Montanha dos Estados Unidos.  A força aliada totalizou 17 divisões e oito brigadas independentes (incluindo 4 grupos italianos de voluntários do Exército Co-Beligerante italiano que foram equipados e treinados pelos britânicos), equivalente a pouco menos de 20 divisões. A força de racionamento do 15º Grupo de Exércitos era de 1.334.000 homens, o Oitavo Exército tinha uma força efetiva de 632.980 homens e o Quinto Exército 266.883.

Em 9 de abril, o Eixo na Itália tinha 21 divisões alemãs muito mais fracas e quatro divisões do Exército Nacional Republicano Italiano (ENR), com cerca de 349.000 soldados alemães e 45.000 italianos. Havia outros 91.000 soldados alemães nas linhas de comunicação, e os alemães comandavam cerca de 100.000 policiais italianos.   Três das divisões italianas foram alocadas para o Exército da Ligúria sob o comando de Rodolfo Graziani, que guardava o flanco ocidental voltado para a França. Finalmente, a quarta divisão estava com o 14º Exército em um setor considerado menos provável de ser atacado.

Plano de ataque

Em 18 de março, Clark estabeleceu seu plano de batalha. Seu objetivo era "destruir o número máximo de forças inimigas ao sul do Pó, forçar travessias do Pó e capturar Verona".  Na Fase I, o Oitavo Exército cruzaria os rios Senio e Santerno e depois faria uma investida dupla, uma em direção a Budrio paralela à estrada de Bolonha, Rota 9 (a Via Emilia) e a outra a noroeste ao longo da Rota 16, a  , em direção a Bastia e o Argenta Gap, que era uma estreita faixa de terreno seco através da terra inundada a oeste do Lago Comacchio.

Uma operação anfíbia através do lago e lançamento de pára-quedas traria pressão sobre o flanco e ajudaria a quebrar a posição Argenta. Dependendo do sucesso relativo dessas ações, seria tomada uma decisão sobre se o objetivo principal do Oitavo Exército se tornaria Ferrara na  ou permanecer Budrio. O Quinto Exército dos EUA deveria lançar o esforço principal do Grupo de Exércitos com 24 horas de antecedência, dois dias após o ataque do Oitavo Exército, e invadir o vale do Pó. A captura de Bolonha foi encarada como uma tarefa secundária.

Na Fase II, o Oitavo Exército deveria dirigir para o noroeste para capturar Ferrara e Bondeno, bloqueando rotas de retirada potencial através do Pó. O Quinto Exército dos EUA deveria passar por Bolonha, ao norte, para se conectar com o Oitavo Exército na região de Bondeno, para completar o cerco das forças alemãs ao sul do Pó. O Quinto Exército deveria fazer uma investida secundária mais a oeste em direção a Ostiglia, o ponto de passagem no Pó da rota principal para Verona.  A Fase III envolveu o estabelecimento de pontes através do Pó e a exploração ao norte.

O plano do Oitavo Exército (Operação Buckland) teve que lidar com a difícil tarefa de atravessar o Senio, com seus bancos artificiais elevados variando entre 6m e 12m de altura e favo de mel com túneis e bunkers dianteiros e traseiros. O V Corps recebeu ordens de atacar a saliência formada pelo rio na linha aliada em Cotignola. À direita da saliência do rio estava a 8ª Divisão de Infantaria Indiana, reprisando o papel que desempenharam ao cruzar o Rapido na batalha final de Monte Cassino. À esquerda da 8ª Divisão Indiana, à esquerda da saliência, a 2ª Divisão da Nova Zelândia atacaria através do rio para formar uma pinça. À esquerda do V Corpo, na Rota 9, o II Corpo Polonês ampliaria ainda mais a frente atacando através do Senio em direção a Bolonha. Os poloneses estavam desesperadamente sem força no outono de 1944, mas receberam 11.000 reforços durante os primeiros meses de 1945, principalmente de conscritos poloneses do exército alemão feitos prisioneiros na Batalha da Normandia.

Uma vez atravessado o Senio, as divisões de assalto deveriam avançar para cruzar o Santerno. Assim que o Santerno fosse cruzado, a 78ª Divisão de Infantaria britânica repetiria seu papel de Cassino e passaria pela cabeça de ponte estabelecida pelos índios e neozelandeses e seguiria para Bastia e a lacuna de Argenta, 23km atrás do Senio, onde a terra seca se estreitava para uma frente de apenas 5km, delimitada à direita pelo Lago Comacchio, uma enorme lagoa que corre para a costa do Adriático e à esquerda por um pântano. Ao mesmo tempo, a 56ª Divisão de Infantaria britânica (Londres) lançaria o ataque de flanco anfíbio ao longo do Lago Comacchio. No flanco esquerdo do V Corpo, a Divisão da Nova Zelândia avançaria para a esquerda do pântano no lado oeste de Argenta enquanto a 8ª Divisão de Infantaria Indiana passaria na reserva do exército.

O plano do Quinto Exército (Operação Artesão) previa um impulso inicial do IV Corpo ao longo da Rota 64 para endireitar a frente do exército e atrair as reservas alemãs para longe da Rota 65. O II Corpo então atacaria ao longo da Rota 65 em direção a Bolonha. O peso do ataque então mudaria para o oeste novamente para invadir o vale do Pó contornando Bolonha.

Batalha

Na primeira semana de abril, ataques de distração foram lançados na extrema direita e esquerda da frente aliada para afastar as reservas alemãs dos ataques principais. A Operação Roast foi um ataque da 2ª Brigada de Comando e tanques para capturar o istmo de terra na fronteira com o Lago Comacchio e tomar o Porto Garibaldi no lado norte do lago. Danos a outras infraestruturas de transporte forçaram as forças do Eixo a usar rotas marítimas, fluviais e de canais para abastecimento. Durante esse tempo, a navegação do Eixo estava sendo atacada em bombardeios como a Operação Bowler.

A preparação para o ataque principal começou em 6 de abril com bombardeio de artilharia pesada contra as defesas Senio. No início da tarde de 9 de abril, 825 bombardeiros pesados lançaram bombas de fragmentação na zona de apoio atrás do Senio, seguidos por bombardeiros médios e caças. Das 15h20 às 19h10, cinco barragens de artilharia pesada foram disparadas cada uma com duração de 30 minutos, intercaladas com ataques de caças-bombardeiros. Em apoio às operações da Nova Zelândia, 28 veículos Churchill Crocodiles e 127 Wasp lança-chamas foram implantados ao longo da frente.   A 8ª Divisão de Infantaria Indiana, a 2ª Divisão da Nova Zelândia e a 3ª Divisão dos Cárpatos (na frente do Corpo Polonês na Rota 9) atacaram ao anoitecer. Na luta foram duas Cruzes Vitória conquistadas pela 8ª Divisão de Infantaria Indiana. Chegaram ao Santerno,  além, na madrugada de 11 de abril. Os neozelandeses chegaram ao Santerno ao anoitecer de 10 de abril e conseguiram fazer a travessia na madrugada de 11 de abril. Os poloneses também fecharam o Santerno na noite de 11 de abril

No final da manhã de 12 de abril, após um ataque noturno, a 8ª Divisão de Infantaria Indiana foi estabelecida do outro lado do Santerno e a 78ª Divisão de Infantaria iniciou sua passagem para fazer o ataque a Argenta. Nesse ínterim, a 24ª Brigada de Guardas, parte da 56ª Divisão de Infantaria (de Londres), lançou um ataque de flanco anfíbio da água à direita de Argenta Gap. Embora tenham ganhado uma posição, eles ainda estavam retidos em posições na Fossa Marina na noite de 14 de abril. A 78ª Divisão de Infantaria também foi detida naquele mesmo dia no rio Reno em Bastia.

O Quinto Exército iniciou seu assalto em 14 de abril após um bombardeio de 2.000 bombardeiros pesados e 2.000 canhões junto com ataques do IV Corpo (1º Brasileiro, 10ª Divisão de Montanha e 1ª Divisões Blindadas) à esquerda. Isso foi seguido na noite de 15 de abril pelo ataque do II Corpo de exército com a 6ª Divisão Blindada Sul-Africana e a 88ª Divisão de Infantaria avançando em direção a Bolonha entre as Rodovias 64 e 65 e as 91ª e 34ª Divisões de Infantaria ao longo da Rodovia 65.

O progresso contra uma determinada defesa alemã foi lento, mas, no final das contas, o poder de fogo superior dos Aliados e a falta de reservas alemãs permitiram que os Aliados rompessem as defesas das montanhas e alcançassem as planícies do vale do Pó. A 10ª Divisão de Montanha foi instruída a contornar Bolonha pela direita e avançar para o norte, deixando o II Corpo de exército para lidar com Bolonha, junto com as unidades do Oitavo Exército avançando pela direita.

Em 19 de abril, na frente do Oitavo Exército, o Argenta Gap foi forçado e a 6ª Divisão Blindada foi liberada através da ala esquerda do avanço da 78ª Divisão de Infantaria para virar à esquerda para correr para noroeste ao longo da linha do rio Reno para Bondeno e ligar junto com o Quinto Exército para completar o cerco dos exércitos alemães que defendiam Bolonha.

No mesmo dia, o Comitê Italiano de Libertação Nacional do Norte da Itália, no comando do movimento de resistência italiano, ordenou uma insurreição geral; nos dias seguintes, combates entre guerrilheiros italianos e as forças alemãs e RSI eclodiram em Turim e Gênova (assim como em muitas outras cidades do norte da Itália), enquanto as forças alemãs se preparavam para se retirar de Milão.  Em todas as frentes, a defesa alemã continuou forte e eficaz, mas Bondeno foi capturado em 23 de abril. A 6ª Divisão Blindada ligou-se à 10ª Divisão de Montanha no dia seguinte em Finale, cerca de 8km a montante ao longo do rio Panaro de Bondeno. Bolonha foi inscrita na manhã de 21 de abril pela 3ª Divisão de Infantaria dos Cárpatos do II Corpo Polonês e do  O Grupo de Combate do Exército Co-beligerante italiano avançando pela linha da Rota 9, seguido duas horas depois pelo II Corpo de exército dos EUA vindo do sul.  Em 24 de abril, Parma e Reggio Emilia foram libertados pelos guerrilheiros.

O IV Corpo continuou seu avanço para o norte e alcançou o rio Pó em San Benedetto em 22 de abril. O rio foi atravessado no dia seguinte e eles avançaram para o norte até Verona, onde entraram em 26 de abril. À direita do Quinto Exército na ala esquerda do Oitavo Exército, o XIII Corpo cruzou o Pó em Ficarolo em 22 de abril, enquanto o V Corpo cruzava o Pó em 25 de abril, dirigindo-se para a Linha Veneziana, uma linha defensiva construída atrás da linha do rio Adige.

À medida que as forças aliadas avançavam pelo Pó, no flanco esquerdo, a Divisão Brasileira, a 34ª Divisão de Infantaria e a 1ª Divisão Blindada do IV Corpo foram empurradas para oeste e noroeste ao longo da linha da Rodovia 9 em direção a Piacenza e através do Pó para selar possíveis rotas de fuga na Áustria e na Suíça via Lago de Garda.   Em 27 de abril, a 1ª Divisão Blindada entrou em Milão, que havia sido libertada pelos guerrilheiros em 25 de abril, e o comandante do IV Corpo Willis D. Crittenberger entrou na cidade em 30 de abril  Turim também foi libertada pelas forças guerrilheiras em 25 de abril, após cinco dias de combates. Em 27 de abril, o general Günther Meinhold entregou seus 14.000 soldados aos guerrilheiros em Gênova.  Ao sul de Milão, em Collecchio-Fornovo, a Divisão Brasileira engarrafou os remanescentes efetivos de duas divisões alemãs junto com as últimas unidades do Exército Nacional Republicano, fazendo 13.500 prisioneiros em 28 de abril  No flanco da extrema direita aliada, o V Corps, encontrado por menor resistência, atravessou a Linha Veneziana e entrou em Pádua nas primeiras horas de 29 de abril para descobrir que os guerrilheiros haviam trancado a guarnição alemã de 5.000.

Consequências

Negociações secretas de rendição entre representantes dos alemães e aliados ocidentais ocorreram na Suíça (Operação Crossword) em março, mas resultaram apenas em protestos dos soviéticos de que os aliados ocidentais estavam tentando negociar uma paz separada. Em 28 de abril, Vietinghoff enviou emissários ao quartel-general do Exército Aliado. Em 29 de abril, eles assinaram um instrumento de rendição no Palácio Real de Caserta declarando que as hostilidades terminariam formalmente em 2 de maio  A confirmação de Vietinghoff não chegou ao quartel-general do 15º Grupo de Exércitos até a manhã de 2 de maio. Descobriu-se que Kesselring teve sua autoridade como Comandante do Ocidente estendida para incluir a Itália e substituiu Vietinghoff pelo General Friedrich Schulz do Grupo de Exércitos G ao saber dos planos. Após um período de confusão, durante o qual chegou a notícia da morte de Hitler, Schulz obteve o acordo de Kesselring para a rendição e Vietinghoff foi reintegrado para ver isso passar.

Em 1º de maio de 1945, o Chefe do Estado-Maior do Exército Nacional Republicano, Marechal Rodolfo Graziani, anunciou a rendição incondicional da República Social Italiana e ordenou que as forças sob seu comando depusessem as armas. O tenente-general Max-Josef Pemsel, chefe do Estado-Maior do Exército da Ligúria, composto por três divisões alemãs e três italianas, seguiu as ordens de Graziani e declarou em uma mensagem de rádio: "Confirmo sem reservas as palavras de meu comandante, marechal Graziani. Você deve obedecer suas ordens."

Veja Também

 Teatro Mediterrâneo e Oriente Médio da Segunda Guerra Mundial
 Campanha italiana (Segunda Guerra Mundial)
 Teatro Europeu da Segunda Guerra Mundial

Notas

Bibliografia

Eventos de abril de 1945
Batalhas da Segunda Guerra Mundial envolvendo a Itália
Batalhas da Segunda Guerra Mundial envolvendo o Brasil
Batalhas e operações da Segunda Guerra Mundial envolvendo a Alemanha
Conflitos em 1945
1945 na Itália
Campanha da Itália
Linhas defensivas da Segunda Guerra Mundial
Batalhas da Segunda Guerra Mundial envolvendo o Reino Unido
Batalhas e operações da Segunda Guerra Mundial envolvendo a África do Sul
Batalhas e operações da Segunda Guerra Mundial envolvendo a Nova Zelândia
Batalhas e operações da Segunda Guerra Mundial envolvendo a Polônia
Batalhas e operações da Segunda Guerra Mundial envolvendo a Índia
Batalhas da Segunda Guerra Mundial envolvendo os Estados Unidos
Batalhas e operações da Campanha da Itália na Segunda Guerra Mundial

Ofensiva da primavera de 1945 na Itália


Chehaia (Otoman: كدخدا, Kethüda), adesea corupt sub formele k[y]ahya sau kehya în limbajul cotidian, este un titlu Otoman care înseamnă "locotenent", "adjunct". El provine din persană, unde cuvântul katak-khvatai ("capul gospodăriei", de unde sensul de "căpetenie", "conducător").[1]

Termenul își are originea în evul mediu, în Persia, unde, sub Ilhanizi, termenul kadkhuda (persană: کدخدا) face referire la un bătrân al satului care acționa ca reprezentant al comunității în raport cu guvernul. Mai târziu, sub Safavizi, atribuțiile includeau colectarea taxelor din satul sau orașul respectiv.[1] Din limba persană s-a răspândit la Turcii Selgiucizi din Sultanatul de Rum, și este atestat pentru prima dată în practica otomană în secolul al XV-lea, cu sensul de "funcționar adjunct autorizat".[1] In consecință, termenul a fost folosit ulterior pentru o mare varietate de instituții și de oficii oficiale, atât în administrația centrală, cât și în cea provincială, unde o chehaia servea ca adjunct la aga sau la re'is-ulcare avea în conducerea sa un departament sau o unitate; alternativ, un kethüda ar mai fi putut servi drept adjunct și unui guvernator de provincie (beylerbey sau sanjakbey).[2] Cel mai important rol este acela de intendent al Marelui Vizir, sadaret kethüdası; kethüda yeri avea în vedere supraveghere timarioților din provincii; un altul, de asemenea, ca un titlu în Ienicer corpului; același rol putea fi regăsit și printre corpurile de ieniceri. Un kapı kethüdası era reprezentantul pe lângă Poarta Otomană a guvernatorilor de provincii, al marilor viziri sau al domnilor vasali, precum este cazul domnilro Principatele Române.[3]

Concepția persană a chehaialelor de căpetenii ale satelor sau ale orașelor a supraviețuit și sub Imperiul Otoman, unde a fost abolită abia in anul 1790.[3]

Referințe

Cuvinte și expresii în limba turcă

Chehaia