Ütopya; aslında olmayan, tasarlanmış ideal toplum.

Ütopyalar, bugün gerçekleşmesi imkânsız toplum tasarımlarıdır. Köken olarak Yunanca "yok/olmayan" anlamındaki ou, "mükemmel olan" anlamındaki eu ve "yer/toprak/ülke" anlamındaki topos sözcüklerinden türemiştir. Kullanımı Thomas More'un 1516'da yazdığı De Optimo Reipublicae Statu deque Nova Insula Utopia veya kısaca Utopia isimli kitabıyla yaygınlaşmıştır.

Ütopyalar üzerine görüşler iki biçimde ortaya çıkmıştır. Bir kısmı özendirici, istenen nitelikte, diğer bir kısmı ise korkutucu, ürkütücü ütopyalardır.

İlgili terimler

Ütopya
Ütopya olumlu tasarımdır. Mükemmel ama kurgusal değildir. More'un ütopyası birçok açıdan Platon'un Devlet'ine dayanır. Sefiller ve fakirler toplumdan ayıklanır. Çok az yasa vardır ve avukat yoktur, çok az savaş vardır. Toplum bütün dinlere hoşgörülüdür. Bazı okuyucular bu hayali topluma sıcak bakmazken, bazıları millet için gerçekçi bir plan olarak görmüştür. Bazıları da More'un ütopyasını bir ideal toplum arayışından çok İngiliz toplumu için bir taşlama olarak algılamıştır.

Distopya

Distopya olumsuz ütopyadır. Totaliter ve baskıcı toplumları ifade eder. Jack London'nın The Iron Heel'i, George Orwell'in 1984'i; Aldous Huxley'in Brave New World'u; Anthony Burgess's A Clockwork Orange; Alan Moore's V for Vendetta; Margaret Atwood's The Handmaid'ın Tale; Evgenii Zamiatin'nın We'si; Ayn Rand'nin Anthem'i; Lois Lowry'in The Giver'ı; Samuel Butler'ın Erewhon'ı; Chuck Palahniuk'un Rant'ı; Cormac McCarthy'ın The Road'ı; Suzanne Collins'in Panem'i gibi örnekler yer almaktadır.

İstenen (özendirici) Ütopyalar

Bu tür ütopyalar, ideal toplum ve devlet tasarımlarıdır. Bu konuda eserler oluşturmuş bazı yazarlar ve eserleri aşağıdadır:
 Platon: Devlet ve Yasalar
 Thomas More: Ütopya
 Etienne Cabet: Icaria'ya Yolculuk
 Campanella: Güneş Ülkesi
 Edward Bellamy: Geçmişe Bakış
 William Morris: Olmayan Yerden Haberler
 Charlotte Perkins Gilman: Kadın Ülkesi
 Francis Bacon: Yeni Atlantis
 Farabi: El-Medinet'ül Fazıla

Platon'un Ütopyası

Platon, "Devlet" adlı eserinde ideal devletin nasıl olacağını belirtmiştir. Bu devlette insanlar üç sınıfa bölünmüştür; Çalışanlar (çiftçiler, zanaatkarlar), bekçiler (askerler) ve yöneticiler(bilginler özellikle filozoflar). İşçi sınıfı çalışıp üretimde bulunarak devletin maddi ihtiyaçlarını karşılar. Bekçiler sınıfı toplum içinde güvenliği ve dışarıya karşı devletin varlığını savunur. Yöneticiler sınıfı ise devleti yönetir.

Bu toplumda her sınıfın bir erdemi vardır. İşçi sınıfının erdemi kanaatkar olmak, bekçi sınıfının erdemi cesaret, yöneticilerin erdemi ise bilgeliktir.

Platon'un açtığı bu ütopik devlet anlayışı yolu, gelecekte hem doğu hem de batı felsefelerinde temsilciler bulmuştur. Doğu felsefesinde böyle ütopik bir devlet anlayışını Fârâbî'de görmekteyiz.

Farabi'nin Erdemli Toplumu

Farabi erdemli toplum ile ilgili El-Medinetü'l Fazıla kitabını yazmıştır. Bu kitapta erdemli bir toplumun özelliklerini yöneticilerin özelliklerini anlatmıştır. Adaleti sağlayacak kanunların olmasını istemiştir. Adaleti engelleyenlere ceza vermek toplumun erdemli olması için bir gerekliliktir çünkü topluma karşı yapılmıştır.

Erdemli bir toplumu erdemli yöneticilerin yönetmesini istemiştir. Erdemli şehrin reisi, sıradan herhangi bir insan olamaz, çünkü erdemli bir toplum erdemli yönetici ile mümkündür. Yöneticiler filozof ve halkına gerçek mutluluğu vermektir. Zenginlik ve zorbalıkla yönetmek, erdemli yönetimin özelliklerinden değildir.

Erdemli toplumun yöneticisinde aranacak vasıflar

 Sağlam bir beden.
 Sözü anlama kudreti.
 Güçlü bir hafıza.
 En küçük kanıtı değerlendirecek bir zekâ.
 Düşündüklerini açıklayabilecek kıvraklıkta bir dil.
 Öğretmeyi ve öğrenmeyi sevmek.
 Yemeye, içmeye ve kadınlara düşkün olmamak.
 Doğruluğu ve doğruları sevmek, yalandan nefret etmek.
 Altın ve gümüşün değil, yüceliğin peşinde koşmak.
 Adaleti sevmek, zulümden nefret etmek.
 Adalet isteyenlere karşı ılımlı, kötülere karşı sert bir mizaç.
 Doğruları korkmadan cesaretle hayata geçirebilecek bir azim ve irade.
 Ve en önemlisi de bilgelik.

Thomas More'un Ütopyası

Roman tarzında yazdığı "Utopia" adlı eserinde ütopik bir devlet tasarımı ortaya koyar. Bu devlette özel mülkiyet yoktur ve yasaktır. Herkes devlet adına üretir. Para geçerli değildir. Üretilenlerden herkes ihtiyacı kadar alır. Bireyler günde altı saat çalışır, geri kalan zamanlarını sanat ve bilimle uğraşarak geçirirler. Yöneticiler, tıpkı Platon'un ideal devletinde olduğu gibi, çok sıkı bir eğitimle yetiştirilir.

Tommaso Campanella'nın Ütopyası

"Güneş Devleti" adlı eserinde ütopik bir devlet tasarımı yaparken, o da Platon'un etkisi altında kalır. Güneş kentte her şey ortaktır. Aile yoktur. Eşlerin seçimi yönetimce yapılır. Kent bir rahip tarafından adilce yönetilir. Herkes dört saat çalışır. Geri kalan zamanda sanat, eğlence, okuma, beden ve ruhları eğitme gibi zevk veren işlere ayrılır. Yöneticinin yetkisi mutlaktır. Adları "Güç", "Akıl", " Sevgi" anlamına gelen üç yardımcısı vardır.

Francis Bacon'un Ütopyası

"Yeni Atlantis" adlı eserinde ütopik devletini tanıtır. "Ben Salen" adlı adada sağlam bir ahlâk anlayışı egemendir. Özel bir örgüt, halkın bu yüksek bilgi ve kültürünü planlar ve yürütür. Buna göre "Yeni Atlantis" bir bilgi devleti olarak tasarlanmıştır.

Distopyalar (Kötü bir geleceği anlatan romanlar)
Günümüzde de distopyalar yazılmaktadır. Ancak, bunların ortak bir niteliği vardır, o da toplumları gelecekte bekleyen tehlikeleri göstermektir. Bu tehlike, bir yandan makineleşen bir toplumda insanın duygu, düşünce ve değer sistemleri ile yok olup gitmesidir. Öte yandan, insan özgürlüklerinin, demokratik hakların kurulacak bir despotik devlet tarafından yok edilmesidir. Bu distopyaların amacı, insanları bu türden tehlikeler için önceden uyarmaktadır.

Aldous Leonard Huxley'in Distopyası

"Cesur Yeni Dünya" adlı eseri bir bilimkurgu özelliği taşır. "Yeni Dünya" da teknoloji çok gelişmiştir. İnsanlar suni yoldan üremektedir. Evlilik yoktur. İnsanlar çalışır ve eğlenirler. Hastalanma ve yaşlanma yoktur. Geçmiş, tüm değerleriyle yok edildiği için, geçmişi düşünme ve özlem duyma yoktur. Bu distopya, doğal yaşamdan kopmayı dile getirme açısından geleceğe ilişkin bir korku distopyasıdır.

George Orwell'in distopyası
George Orwell, Bin Dokuz Yüz Seksen Dört adlı eserinde despotizmin (zorbalık) egemen olduğu bir dünyayı tasvir eder. Bu ütopyaya göre, dünya eşit güce sahip üç bloka ayrılmıştır. Yönetenler tek egemen güçtür. İnsanlar yöneticilerin korkusu ile sinmiş, özgürlükler kaldırılmış, ahlâki ve insani duygular yok edilmiş, düşünme ve düşündüğünü söyleme yasaklanmış, yaşam tüm güzelliklerini yitirmiştir. Hiç kimse birbirine güvenememektedir. Çoğu kişiler casustur. En yakınlarını yönetime gammazlama bir ödev haline getirilmiştir. Bireylerin kişilikleri tamamen silinmiştir.

Orwell bu eserinde, gelecek üzerine korkularını dile getirmiştir. İnsanları, modern dünyayı etkileyebilecek sorunlar üzerinde düşünmeye yöneltmek istemiştir.

Ekonomik Ütopyalar
Bu ütopyalar ekonomik temellidir. Ekonomik ütopyalar 19. yüzyıl ın zor ekonomik koşullarına bir çözüm olarak oluşturuldu.

19. yüzyıl başlarındaki sosyal karmaşa ticaretin ve kapitalizmin gelişmesine neden oldu ve bunlara çözüm olarak birçok ütopya oluşturuldu. Bu ütopyalar malların eşit dağıtılması, paranın kaldırılması, insanların sevdikleri ve topluma yararlı işlerde çalışması ve onlara bilim ve sanatla ilgilenebilecek zaman ayırması gibi özelliklerinden dolayı genellikle 'sosyal ütopyacılar' hareketi içinde gruplandı. Bu klasik ütopyalardan biri Edward Bellamy'ın Looking Backward adlı ütopyasıdır. Diğer sosyalist ütopya da William Morris'in Bellamy'ın eserindeki bürokrasiye yanıt olarak yazdığı ve eleştirdiği News from Nowhere (Hiçbir Yerden Haberler)'dir. Ancak sosyalist hareket gelişemeye başladığında ütopyadan ayrıldı; Marx eski sosyalizmin eleştiri konusu oldu ve ütopyacı olarak tanımlandı. Ayrıca Eric Frank Russell'ın eseri The Great Explosion'nun (1963) son bölümü de ekonomik ve sosyal ütopyayla alakalı bilgiler içerir.Bu eserler Yerel Takas Ticari Sistemlerinin ilk vurgulandığı eserlerdir. Ayrıca ütopyalar siyasi görüşün karşıtı olarak görüldü. Örneğin, Robert A. Heinlein The Moon Is a Harsh Mistress adlı eserinde bireysel ve liberal ütopyayı tanımlar. Bu türün kapitalist ütopyaları genellikle devlet baskısı olmadan yapılan özel kuruluşlar ve bireysel girişimler toplum ve bireyler için büyük başarılar ve gelişme sağlayan serbest piyasa ekonomisine dayanıyordu. Diğer bir görüş ise kapitalist ütopyalar, sosyalist ütopyaların başarısızlık planları kadar borsa düşüklüğüyle ilgilenmiyordu. Sosyalizmin ve kapitalizmin harmanlanması bazıları tarafından ekonomik ütopya olarak görülüyordu. Bu küçük toplumların kapitalist ekonomiyle iş yerleri çalıştırmasından bahsediyor..

Politik ve Tarihi Ütopya

Politik ütopyalar hükümetin mükemmel toplum yaratma çabasının yer aldığı ütopyalardır. Dünya barışının küresel ütopyası genellikle tarihin muhtemel dayanılmaz sonu olarak görülür. Sparta Lycurgus tarafından oluşturulan militaristlik bir ütopyaydı. Özellikle Atinalılar bunu bir distopya olarak gördüler). Sparta, Tebler tarafından Leuctra savaşında yenilgiye uğratılana kadar önemli bir Yunan gücüydü.

Dini Ütopyalar

Bu ütopyalar dini temellidir ve insanlığın başından beri vardır. Üyeleri ütopyayı oluşturan bir dini geleneklere inanmak ve izleme ihtiyacı duyar. Yahudilik ve Hristiyanlıktaki Adem'in Bahçesi ve Cennet hakkındaki farklı görüşleri özellikle geleneksel din anlayışı açısından  ütopya olarak değerlendirilebilir. Böyle ütopyalar varlığın sıkıntılardan uzak olduğu saadet ve aydınlanma yeri olan 'zevk bahçesi' olarak tanımlanır. Varlığı günahtan, acıdan, yoksulluktan  ve ölümden ayrı olarak hayal ederler ve bazen melekler ve huriler olduğunu iddia ederler. Benzer şekilde Hindulardaki Moksha ve Budistlerdeki Nirvana kavramları da bir çeşit ütopya olarak kabul edilebilir. Hinduizm ve Budizm'de ütopya yer değil aklın halidir. Eğer düşüncelerden bağımsız meditasyon yaparlarsa aydınlığa ulaşabileceklerini düşünürler. Bu aydınlanma ütopya kavramıyla alakalı olarak ölüm ve yaşam çemberinden çıkmayı vadeder.

Ancak alışılagelmiş insan tarafından oluşturulmuş ütopyalar din temelli ütopyalar için daha açık bir kanıttır çünkü üyeleri yitirilen erdemleri ve değerleri Yaşam'dan Sonraki Hayatta yeniden kurmaya çalışır.

19. yüzyılda Birleşmiş Devletler ve Avrupa'da İkinci Büyük Uyanıştan sonra bazı radikal dini gruplar ütopik toplumlar yarattılar. İnsan hayatının tüm yönlerini inançlarına göre yönetebilecek toplumlar oluşturmaya çalıştılar. Bu ütopik toplumlar arasında en bilineni 18. yüzyılda İngiltere'de başlayıp kısa bir süre sonra Amerika'ya yayılan Shaker hareketidir. Diğer iyi örnekler ise; Riker'un Holy City(Kutsal Şehir) ve Kaliforniya'daki 15 ütopik koloni, Kanada ve Fin 'kolkhozes' ütopik toplumunu da kapsayan diğer 15 sosyalist ve dini topluluklar ve Sovyetler Birliği'dir.

Bilimsel ve Teknolojik Ütopyalar
Bu ütopyalar gelecekte kurgulanmıştır; gelişmiş bilim ve teknolojinin acı ve ölümün yok olması, insan doğasındaki değişiklikler ve insani koşullardaki değişiklikler gibi durumların ütopik yaşam standartlarının oluşmasına yol açacağına inanılır. Bu ütopyacı topluluklar insan hakkındaki her şeyi değiştirmek isterler. Teknoloji insanların uyku yemek ve doğum gibi normal işlevlerini yaşam şekillerini etkiledi ve suni bir anlam kazandı. Bu planlanmış ütopyaların diğer şekilleri insanların teknolojiyle dengeyi bozması ve yaşam koşullarını arttırmasını içerir (örn.:Star Trek-Yıldız Yolculuğu). Ütopyanın durağan mükemmelliğinin yerine liberal transhümanistlerin  extropya düşüncesi bireylere ve gönüllü gruplara tercih ettikleri sosyal kurumları oluşturmalarına izin verir.

Garrett Jones, 2004 yılında yayımladığı eseri Ourtopia'da 'hiçbir yer' yerine 'kendi yerimizi' yapmak için elimizde olan bütün kaynakları iklim değişikliği ve kabileleşmeye karşı kullanmamız gerektiğini tartışır. Buckminster Fuller teknolojik ütopyacılık için teorik bir temel sundu ve bu teknolojik ütopyanın gelişmesini sağlayacak haritalar ve araba tasarımları geliştirdi.

Teknolojik ve liberal sosyalist ütopyanın bir belirgin örneği de İskoç yazar Iain M.'nin Bank Culture adlı eseridir.

Bu türün ilk çeşitleri kalıtsal teorilerle kuruldu. Doğadaki bazı özelliklerin kalıtsal olduğunu düşünen bazı genetikçiler sadece daha sağlıklı değil daha zeki bir ırk yaratılabileceğini ama beceri ya da aksine sarhoşluk ve suçluluk gibi bazı özelliklerin seçilebileceğini düşündüler. Bu durum iyi genlere sahip olanların çocuk yapmasını öneren, kötü genlere sahip olanlarınsa çocuk yapmalarını engelleyen bir durum haline dönüştü.

Jacque Fresco ve Venüs Projesi

Teknolojik ütopya idealinin bir diğer çeşidi Jacque Fresco'nun kurmuş olduğu Venüs Projesi'dir. Bu proje teknoloji ve bilimin yardımıyla tüm insanlığa ferah bir dünya kurmayı amaçlar. Dünya kaynaklarının tamamının, kurulacak teknolojik bir sistemle yönetilmesi gerektiğini savunur. Fresco'ya göre üretim kar sağlamak için değil, ihtiyaç karşılamak için yapılmalıdır. Kar üzerine kurulan ekonomik sistem savaşların temel sebebidir. Üretim insan gücü ile değil mutlak makine gücü ile yapılmalıdır.

Kaynakça

Kurgusal ülkeler

Ütopya


Peçene, Eskişehir ilinin Han ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Köy Karakeçili yörükleri tarafından kurulmuştur. Yöre halkı, Türklerin Oğuz boyundan olan göçebe Türkmenlerdir, öz Türkçe konuşmaktadırlar.

Coğrafya
Eskişehir iline 121 km, Han ilçesine 16 km uzaklıktadır.

Nüfus

Han'ın mahalleleri

Peçene, Han


Xiphiorhynchus ist eine ausgestorbene, aber langlebige Fischgattung aus der Familie der Schwertfische (Xiphiidae). Alles, was über Xiphiorhynchus bekannt ist, basiert auf fragmentierten und schlecht erhaltenen Fossilien. Von den neun bisher beschriebenen Arten sind sechs nur durch ihren Holotyp bekannt, fünf nur durch ein einzelnes Fragment eines Rostrum und eine nur durch einige Wirbel. Zwei Holotypen sind inzwischen wieder verloren gegangen (X. homalorhamphus und X. hungaricus). Nur von X. priscus ist ein Schädel bekannt.

Merkmale
Xiphiorhynchus hatte ein schwertartiges Oberkieferrostrum, das im Querschnitt rund bis oval und an seiner Unterseite mit bürstenförmigen Zähnen besetzt war. Innerhalb des Rostrums fanden sich zwei Paar von Längskanälen, von denen das obere näher zur Mittellinie des Rostrums lag als das untere Paar. Der Unterkiefer ist kräftig und gleich lang oder kürzer als das Oberkieferrostrum.

Lebensweise
Wahrscheinlich war Xiphiorhynchus ein Raubfisch, der die küstennahen Regionen tropischer Meere bewohnte. Einige Exemplare von X. priscus und der Holotyp von X. kimblalocki wurden allerdings in Hochseeablagerungen aufgefunden.

Arten
Bisher wurden neun Arten beschrieben. Außerdem ist noch eine zehnte, bisher unbeschriebene Art bekannt (X. cf. eocaenicus (Woodward, 1901), USA).
 X. aegypticus (Weiler, 1929), Ägypten
 X. elegans (van Beneden, 1871)
 X. eocaenicus (Woodward, 1901), England
 X. priscus (Agassiz, 1844), USA
 X. homalorhamphus (Cope, 1869)
 X. kimblalocki (Fierstine & Applegate, 1974), USA
 X. rupeliensis (Leriche, 1909), Belgien
 X. hungaricus (Weiler, 1943), Ungarn
 X. rotundus (Woodward, 1901), USA

Systematik
Xiphiorhynchus ist mit dem rezenten Schwertfisch nah verwandt und wird innerhalb der Familie Xiphiidae der monogenerischen Unterfamilie Xiphiorhynchinae zugeordnet.

Literatur
 Harry L. Fierstine: Fossil History of Billfishes (Xiphioidei). In: Bulletin of Marine Science. Band 79, Nr. 3, Januar 2006, S. 433–453 (Abstract).

Weblinks
 The Paleobiology Database

Schwertfischverwandte
Xiphioidea
Ausgestorbener Knochenfisch

Xiphiorhynchus


Smokey Stover is an American comic strip written and drawn by cartoonist Bill Holman from March 10, 1935, until he retired in 1972 and distributed through the Chicago Tribune. It features the misadventures of the titular fireman.

Overview

Background
Holman was born in Crawfordsville, Indiana, and moved to Chicago, where he studied at the Academy of Fine Arts while working as an office boy in the Chicago Tribune art department. He relocated to New York City where he worked as a staff artist at the New York Herald Tribune and submitted freelance cartoons to magazines, including Colliers, The Saturday Evening Post, Life, Judge, and Everybody's Weekly. He began Smokey Stover as a Sunday comic strip for the Chicago Tribune Syndicate on March 10, 1935. The daily comic strip began on November 14, 1938.

Characters and story
The madcap situations in Holman's comic strip usually feature Smokey (short for "Smokestack") Stover, the "foolish foo (fire)fighter", often riding in his self-balancing, two-wheeled "Foomobile" (a single-axle fire engine which resembles a modern Segway with seats, or an independent sidecar), his wife Cookie, his son Earl, his boss Chief Cash U. Nutt, the Chief's wife Hazel Nutt and the firehouse Dalmatian mascot, Sparks. Smokey has an array of eccentric relatives who are also featured occasionally, with names like "Uncle Potbelly Stover", "Rusty Stover" and "Cousin Cole Stover".

Smokey wears bright red (or yellow) rubber boots and a firefighter's helmet (always worn back-to-front), which he sometimes ties to his nose with string, in lieu of a chinstrap. His trademark helmet also features a prominent hole in its hinged brim, which he occasionally uses as an ashtray for his lit cigar. Although most of the sequences in the strip (and the occasional comic book) center on Smokey's escapades with the Chief, the loose "plots" and situations are mainly a framework to display an endless parade of off-the-wall verbal and visual humor.

Puns and "wallnuts"
The panels of Smokey Stover regularly include sight gags, mishaps, absurd vehicles, and bizarre household items, including oddly shaped furniture, clocks, vases, headwear, cigarette holders, and telephones. Framed pictures on the walls change completely from panel to panel or feature the subjects literally jumping out of the frames. The strip also abounds in nonsensical dialogue, non-sequiturs, and puns.

The puns and "silly pictures on the wall with various items hanging clear out of the frames" was the feature that provoked the most reader mail, according to articles and interviews with Holman. The cartoonist often visited the syndicate office to pick up the puns which readers suggested for the walls. He called these items "wallnuts". For example, a picture of a fish opening a door is labeled "calling cod".

Jocular jargon and peculiar phrases

The comic strip featured signs with strange nonsense words and phrases, such as "foo", "notary sojac", "scram gravy ain't wavey", and "1506 nix nix", and some became catchphrases. Holman defined "notary sojac" as Gaelic for "Merry Christmas" (Nodlaig Sodhach), and "1506 nix nix" was reportedly a private joke that included the hotel room number of cartoonist Al Posen, Holman's friend. His most frequent nonsense word was "foo", and Holman peppered his work with foo labels and puns. The term spread in popular culture during the 1930s and found use in 1938–39 Warner Brothers cartoons, most notably by director Bob Clampett, including Porky in Wackyland. Harvey Kurtzman claimed that the comic influenced him to use nonsense words and fill the corner panels of MAD Magazine with "nonsensical details".

Smokey "often called himself a foo fighter when anyone else would have said firefighter", according to comics historian Don Markstein. "The word foo also turned up on signs, lists, menus, and the lips of various characters at random but frequent intervals." Foo may have been inspired by the French word feu meaning "fire", as Smokey's catch phrase was "where there's foo, there's fire", but Holman never gave a straight answer as to the origin. Holman states that he used the word due to having seen it on the bottom of a jade Chinese figurine in Chinatown, San Francisco, meaning "good luck". This is presumably a transliteration of the fu character (fú, 福), which is a common character for fortune, and figurines are common in Chinese communities featuring the "star god" Fú, Lù, Shòu.

Foo fighters
During World War II, images of Smokey Stover and Spooky were painted as nose art on several American bomber aircraft. The term "foo" was borrowed directly from Smokey Stover by a radar operator in the U.S. 415th Night Fighter Squadron, Donald J. Meiers, who it is agreed by most 415th members gave the "foo fighters" their name. The term was used by Allied aircraft pilots in World War II to describe various unidentified flying objects or mysterious aerial phenomena seen in the skies over both the European and Pacific Theaters of Operations. Though "foo fighter" initially described a type of UFO reported and named by the 415th Squadron, the term was also commonly used to mean any UFO sighting from that period.

Foo Fighters is also the name of a rock band, first heard in 1995. Nirvana drummer Dave Grohl hoped to keep his anonymity and release recordings under the title "Foo Fighters", taken from the World War II term for UFOs and indirectly from Holman's strip.

Related strips

Spooky
Holman launched an accompanying topper strip called Spooky one month later (April 7, 1935), to run with Smokey Stover on Sundays. With a perpetually bandaged tail, the peculiar black cat Spooky lives with his owner Fenwick Flooky, who does embroidery while characteristically wearing a fez and sitting barefoot in a rocking chair. Holman used the pseudonym "Scat H." to sign the strip. The topper ran until the strip ended in 1972.

Nuts and Jolts
Spooky, who makes frequent cameo appearances in Smokey Stover, also regularly turns up in the background of Holman's daily gag panel feature, Nuts and Jolts. Syndicated for more than three decades from July 8, 1935, to 1970, Nuts and Jolts was a stand-alone panel cartoon featuring an ever-changing cast of everyday people doing silly things.

Comic books and reprints
There were several Smokey Stover comic books published by Dell Comics Four Color. The first in this series, No. 7 (1942), displayed an unusual front cover of a full seven-panel sequence, a rarity in comic book covers. The next in the Dell series, No. 35 (1944), was followed by No. 64 (February 1945), No. 229 (May 1949), No. 730 (October 1956) and No. 827 (August 1957). (Cartoonist Hy Eisman has said he drew the Smokey Stover content in Four Color No. 730.) In 1953–54, Holman produced two public services giveaway comic books on fire safety, both published by the National Fire Protection Association.

Smokey Stover: Firefighter of Foo (1937) Whitman Publishing
Smokey Stover and the Fire Chief of Foo (Penny Book, 1938) Whitman
Smokey Stover: The Foo Fighter (Big Little Book #1421, 1938) Whitman
Smokey Stover: The False Alarm Fireman (Better Little Book #1413, 1941) Whitman
Smokey Stover: The Foolish Foo Fighter (Better Little Book #1481, 1945) Whitman
Bill Holman's Smokey Stover: Book 1 (1985) Blackthorne Publishing (a trade paperback of black & white reprints with an introduction by Harvey Kurtzman)
Screwball Comics: The First Nemo Annual (1985) Fantagraphics (an anthology of vintage comics also featuring Rube Goldberg, Milt Gross and Dr. Seuss)
Smokey Stover and Spooky the Cat: The Collected Sundays (2012) Hermes Press

Animation and oddities
A novelty song based on Smokey Stover—"What This Country Needs Is Foo", with words and "FOOsic" by Mack Kay—was recorded by Eddie DeLange and His Orchestra on Bluebird Records in 1939. Holman illustrated the cover for the sheet music, released by Joe Davis, Inc. Music Publishers.
In 1941, Bill Holman gave his blessing to The Order of Smokey Stover, a social club created by the Redmond Volunteer Firefighters Association in Redmond, Oregon.
In 1953, Pittsfield, Massachusetts, firefighters William J. Knight and Walter J. Pictrowski designed and built a three-wheeled version of Smokey Stover's Foo Mobile. With permission and suggestions from Holman, the vehicle was adorned with familiar paraphernalia, such as a rubber-handled ax, a fire call box, a fire gong, crank handle and steam-generating radiator cap (a fire nozzle with the slogan "Sea-Oh-Too!"). The Foo Car has been in and out of service over the years and has been restored twice, brought back for appearances at Berkshire area parades, musters and charity events. It is currently garaged.
In 1971, Smokey Stover was a featured segment on Filmation's Archie's TV Funnies, the only animated form of this comic. Smokey Stover became one of several rotating segments on the Saturday morning cartoon series. Other comic strip character features in the rotation included Broom-Hilda, Dick Tracy, The Captain and the Kids, Emmy Lou, Nancy and Sluggo and Moon Mullins. It was repeated in 1978, without Archie, under the title Fabulous Funnies.
Smokey Stover is referenced in "Jumbeliah", an unreleased song Bruce Springsteen wrote in his early career: "Built like Marilyn Monroe, and she walks just like Smokey Stover."
In the 1980s, Gateway Scientific Inc. produced a line of smoke alarms marketed under the Smokey Stover brand name, with the packages featuring his likeness.
Pete Schlatter of Francesville, Indiana constructed a workable single-axle, two-wheel Foomobile by hiding four support wheels inside the two wheels.
In 2001, Dark Horse Comics issued a limited edition figure of Smokey Stover in a colorful collector tin, as part of their line of Classic Comic Characters—designated as statue No. 21.

References

Sources
Strickler, Dave. Syndicated Comic Strips and Artists, 1924–1995: The Complete Index. Cambria, California: Comics Access, 1995.

External links
Smokey Stover official site
The Straight Dope on Notary sojac
Pete Schlatter's two-wheel car

American comic strips
1935 comics debuts
1973 comics endings
Stover, Smokey
Stover, Smokey
Stover, Smokey
Foo fighter (phenomenon)
Gag-a-day comics
Comics adapted into animated series
Comic strips formerly syndicated by Tribune Content Agency

Smokey Stover


Krtovce este o comună slovacă, aflată în districtul Topoľčany din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 303 locuitori.

Istoric
Localitatea Krtovce este atestată documentar din 1237.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Krtovce


The United States Navy maintains a number of its ships as part of a reserve fleet, often called the "Mothball Fleet". While the details of the maintenance activity have changed several times, the basics are constant: keep the ships afloat and sufficiently working as to be reactivated quickly in an emergency.

In some cases (for instance, at the outset of the Korean War), many ships were successfully reactivated at a considerable savings in time and money. The usual fate of ships in the reserve fleet, though, is to become too old and obsolete to be of any use, at which point they are sold for scrapping or are scuttled in weapons tests.

In rare cases, the general public may intercede for ships from the reserve fleet that are about to be scrapped – usually asking for the Navy to donate them for use as museum ships, memorials, or artificial reefs.

Administration

In November 1976, the controlling organization was the Inactive Ship Division of the Naval Ship Systems Command. As of 2011, the controlling organization actually appears to be the Inactive Ships Management Office of the Program Executive Officer - Ships, Naval Sea Systems Command, Portsmouth, Virginia.

Merchant ships held in reserve are managed as part of the separate National Defense Reserve Fleet within MARAD (US Maritime Administration). Several of its sites, such as at Suisun Bay in California, are also used to store regular Navy ships.

Maintenance categories
Ships placed in the reserve fleets are categorized depending on priority, funding and the planned disposition.

Category B
Ships in this category are prioritized over the other categories when it comes to maintenance and funding. They are retained for possible future mobilization and will receive updates and upgrades as funding permits.

Category C
These are ships that will be maintained as-is; meaning no updates or improvements unless funding becomes available after that assigned for category B ships has been exhausted.

Category D
Temporary state pending planned usage by the Navy, will be maintained as-is.

Category X
Ships stricken from the Naval Vessel Register awaiting disposal. Receives no maintenance except ships on donation hold, which undergo dehumidification and cathodic protection.

Category Z
This category is for nuclear-powered ships and related support ships pending disposal.

History
Around 1912, the Atlantic Reserve Fleet and the Pacific Reserve Fleet were established as reserve units with still operating ships, but on a greatly reduced schedule.

After the Second World War, with hundreds of ships no longer needed by a peacetime navy, each fleet consisted of a number of groups corresponding to storage sites, each adjacent to a shipyard for easier reactivation. For example,  was underway for Green Cove Springs, Florida, on 11 April 1945. Brock arrived there on 13 April 1945, and joined the Florida Group, 16th Fleet, which later became the Florida Group, Atlantic Reserve Fleet.

Many of the deactivated World War II merchant vessels were of a class called Liberty ships which were mass-produced ocean-going transports used primarily in the convoys going to/from the U.S., Europe, and Russia. Liberty ships were also used as the navy's support vessels for its fleet of warships and to ferry forces across the Pacific and Atlantic.

Most Liberty ships when deactivated were put into "mothball fleets" strategically located around the coasts of the U.S., or sold into commercial service. They began to be deactivated and scrapped in the early 1970s.

Atlantic Reserve Fleet
Vice Admirals Herbert F. Leary and Thomas C. Kinkaid served as Commanders, Sixteenth Fleet, after World War II. Sixteenth Fleet later became the Atlantic Reserve Fleet.

The groups of the Atlantic Reserve Fleet were at Boston, Charleston, Green Cove Springs, Florida, New London, MOTBY/New York Harbor, Norfolk, Philadelphia, and Texas.

Pacific Reserve Fleet
The Nineteenth Fleet became the Pacific Reserve Fleet.

The groups of the Pacific Reserve Fleet were at Alameda, Bremerton, Columbia River, Long Beach, Mare Island, San Diego, San Francisco, Stockton, Tacoma, and Olympia, Washington (Budd Inlet).

List of current USN reserve fleets

James River Reserve Fleet

The James River Reserve Fleet consists of a small number of decommissioned U.S. Navy auxiliaries and warships anchored in Virginia's James River near Newport News.
The fleet originally comprised approximately 60 ships, most of which were gradually towed away for scrapping.
From 2012 to 2016, among its few remaining vessels was , previously a NASA recovery ship for the Space Shuttle's solid rocket boosters, which was then loaned out to the Paul Hall Center for Maritime Training and Education in Piney Point, Maryland, as a training vessel.

Suisun Bay

A similar fleet, the National Defense Reserve Fleet, is anchored in Suisun Bay near Benicia, California, and has similarly been reduced. This location is known for hosting the Glomar Explorer after its recovery of portions of Soviet submarine K-129 during the Cold War before its subsequent reactivation as a minerals exploration ship.

Beaumont

The Beaumont Reserve Fleet, anchored in the Neches River near Beaumont, Texas, contains a number of transport ships.

Former fleets

Atlantic Reserve Fleet, Boston
Atlantic Reserve Fleet, Green Cove Springs also called Atlantic Reserve Fleet, Florida
Atlantic Reserve Fleet, Hudson River
Atlantic Reserve Fleet, New London
Atlantic Reserve Fleet, Orange
Atlantic Reserve Fleet, Wilmington
Atlantic Reserve Fleet, Norfolk then a NISMF
Atlantic Reserve Fleet, Charleston
Atlantic Reserve Fleet, Philadelphia now a NISMF site
Atlantic Reserve Fleet, New York
Pacific Reserve Fleet, Astoria also called Pacific Reserve Fleet, Columbia River
Pacific Reserve Fleet, Stockton
Pacific Reserve Fleet, Hunters Point
Pacific Reserve Fleet, Olympia
Pacific Reserve Fleet, Mare Island
Pacific Reserve Fleet, Alameda
Pacific Reserve Fleet, Bremerton
Pacific Reserve Fleet, San Diego
Pacific Reserve Fleet, Long Beach
Pacific Reserve Fleet, Tacoma
Pacific Reserve Fleet, San Francisco

Naval Inactive Ship Maintenance Facilities

A Naval Inactive Ship Maintenance Facility (NISMF) is a facility owned by the U.S. Navy as a holding facility for decommissioned naval vessels, pending determination of their final fate. All ships in these facilities are inactive, but some are still on the Naval Vessel Register, while others have been struck from that Register.

Philadelphia
The Philadelphia Naval Inactive Ship Maintenance Facility holds several dozen inactive warships, including the aircraft carrier , Ticonderoga class cruisers, Oliver Hazard Perry class frigates, and numerous supply ships.

Bremerton
The Naval Inactive Ship Maintenance Facility at Puget Sound Naval Shipyard, located next to Bremerton, Washington, hosts, among its other ships two dozen decommissioned submarines, several frigates, and numerous supply ships. It is the former home of the nuclear cruiser , which was scrapped.

Pearl Harbor
The Naval Inactive Ship Maintenance Facility at Pearl Harbor, Hawaii, holds logistic support ships and amphibious transport dock ships.

Ready Reserve Force

The Ready Reserve Force (RRF) is a subset of ships in MARAD's National Defense Reserve Fleet (NDRF). Ready Reserve Force supports the rapid worldwide deployment of U.S. military forces.

See also
 309th Aerospace Maintenance and Regeneration Group, a U.S. Air Force equivalent

References

External links
Records of the Reserve Fleet
Satellite photo of the Suisun Bay Reserve Fleet
Adventures in the Abandoned Ships of Suisun Bay
Satellite photo of the Neches River Reserve Fleet
Satellite photo of the James River Reserve Fleet
Satellite photo of the Puget Sound Reserve Fleet

Reserve
Reserve fleets

United States Navy reserve fleets


Krasnoperekopsk Rayonu (Kırım Tatarcası: Krasnoperekopsk rayonı, Ukraynaca: Красноперекопський район, Rusça: Красноперекопский район), kuzey Kırım'da bir bölgedir.Perekop yarımadasının güneyinde yer alır.Merkezi Krasnoperekopsk'dir.

Meskûn yerler
Krasnoperekopsk Bölgesi 12 Köy Şurası'na ayrılmıştır.Köylerin resmî Rusça adlarını parantez içinde yazılmıştır.

 Adiy Qıyğaç köy şurası
 Adiy Qıyğaç (Novopavlovka)
 Berdi Bolat (Privolnoye)
 Dolinka
 Bey Buluş köy şurası
 Bey Buluş (Orlovskoye)
 Bozğana (Şatrı)
 Novonikolayevka
 Znamenka
 Filatovka köy şurası
 Filatovka
 Karpova Balka
 İlyinka köy şurası
 İlyinka
 Büyük Qış Qara (Kurgannoye)
 Küçük Qış Qara (Vorontsovka)
 Qalançaq (Traktovoye)
 İşün köy şurası
 İşün
 Ass (Proletarka)
 Novorıbatskoye
 Tankovoye
 Mağazı köy şurası
 Mağazı (Magazinka)
 Baysarı (Bogaçovka)
 Novoaleksandrovka
 Novoivanovka
 Mırza Qоyaş köy şurası
 Mırza Qоyaş (Krasnoarmeyskoye)
 Nadejdino
 Smuşkino
 Poçotnoye köy şurası
 Poçotnoye
 Pâtihatka
 Pyatiozyornoye köy şurası
 Pyatiozyornoye (Sovhoznoye)
 Qart Qazaq (Tavriçeskoye)
 Risovoye
 Tarhan köy şurası
 Tarhan (Vişnyovka)
 Krepkoye
 Küçük Bosterçi (Utkino)
 Zelönaya Niva
 Voinka köy şurası
 Voinka
 İstoçnoye
 Yalan Tuş köy şurası
 Yalan Tuş (Bratskoye)
 Manğıt (Poltavskoye)
 Sultanaş (Svatovo)

Ukrayna'nın rayonları

Krasnoperekopsk Rayonu


Carnegie Hall este o sală de concert în Midtown Manhattan la New York City, în Statele Unite, pe Seventh Avenue 881, ocupând porțiunea de est a lui Seventh Avenue între West 56th Street și West 57th Street, două străzi mai la sud de Central Park.

Planificat de arhitectul William Burnet Tuthill și construit de către omul de afaceri și filantropul Andrew Carnegie în anul 1891, Carnegie Hall este una din cele mai prestigioase săli de concert din lume, atat pentru muzica cultă, cât și pentru cea ușoară. Carnegie Hall are propriile sale programe artistice, și secții de comercializare, și găzduiește circa 250 spectacole pe stagiune.
De asemenea, sala este închiriată de diferite ansambluri. În stagiunea 2008-2009 a fost închiriată pentru 600 evenimente. Ea nu mai are o proprie companie a casei din anul 1962, când Filarmonica din New York a părăsit-o pentru Sala Filarmonică din Lincoln Center (numită Avery Fisher Hall între anii 1973-2015 și David Geffen Hall începând din 2015)

Săli de concerte

Carnegie Hall


Etik veya ahlak felsefesi, doğru davranışlarda bulunmak, iyi bir insan olmak ve insani değerler hakkında düşünme pratiğidir. Etik sözcüğü Yunanca "kişilik, karakter" anlamına gelen "ethos" sözcüğünden türemiştir.

Her ne kadar birbirlerinin yerine kullanılsalar da ahlak ve etik farklı kavramlar olarak değerlendirilebilir. Etik daha çok felsefenin bir alanı olarak, doğru bir biçimde yaşamaya dair yapılan araştırmaları ve bu alanda geliştirilmiş fikirleri kapsarken; Ahlak toplumsal kabuller, gelenekler, varsayımlar, kurallar ve yasalar üzerine kuruludur. Elbette bu kavramlara dair tartışmalar birbirlerine yönelik iddiaları da kapsamaktadır.

Etik farklı disiplinlerdeki pek çok konuyu ve tartışmayı da kapsar. Antropoloji, ekonomi, politika, sosyoloji, hukuk, kriminoloji, psikoloji, biyoloji, ekoloji gibi daha pek çok alanda var olan etik problemler bu alanların kendi etik prensiplerini oluşturmalarına temel teşkil etmektedir. Etik evrensel değerleri konu edindiği için insanların bütün pratikleri hakkında yargılar üretebilir. İyilik, kötülük, doğruluk, adalet, suçluluk, masumiyet, değer, erdem, vicdan, gibi kavramları temel alan etik farklı alt dallara ayrılmaktadır.

Tarihsel gelişimi ve farklı ahlak anlayışları
Her ne kadar etik anlayışının tam olarak ne zaman başladığı bilinmese de Dünya'nın farklı yerlerinde birçok farklı toplulukta çok eski çağlardan beri ahlaki anlayışının var olduğu bilinmektedir. Dinler târihi, felsefe tarihiyle antropolojik ve arkeolojik bulgular bunu kanıtlar nitelikte ilgiye dayalıydı. Sokrates'in etik düşüncesi bilgiye dayalı etik düşüncelerinin ilk örneklerindendir.

Platon, etik sorunlarını devlet ve toplum kavramlarıyla birlikte ele almıştır; bireysel etikten ziyade toplumsal etik üzerine yoğunlaşmıştır. Platon'un etik anlayışı da çoğu Yunan filozofu gibi soylulara, köle olmayan özgür yurttaşlara yöneliktir. Ona   göre toplumun çoğunu oluşturan kitle ahlâklı olma, erdem edinme gibi yeteneklerden yoksundu. Bu nedenle bu toplumsal etikte sınıflar arasında bir ahlâksal bağ olduğu söylenemez.

Aristoteles'in etik anlayışı da yine yoğun toplumsal unsurlar barındırmış, dönemin târihsel ve toplumsal gelişmelerinden de büyük oranda etkilenmiştir. Aristoteles'in etik anlayışındaki en önemli noktalardan biri onun zoon politikon kavramıdır. Zoon politikon özgür insandır, toplumsal (sosyal) insandır. Bu, "insan" varlığının toplumsal oluşunun kabulü açısından ilk adımdı. Aslında Aristoteles de kölelerin diğer vatandaşlarla bir tutulamayacağı fikrindeydi, köleler birer cansız nesneden farksızdılar ona göre de; yine de teorik zoon politikon tanımı etiğin tarihsel gelişimi açısından önemlidir. Özünde erdem sahibi olabilme yetisine sahip insan, vasat olursa ideal etik seviyeye ulaşır. İki uç kötü davranışın ortası, vasatı, erdemdir. Örneğin kendini çok küçük görmeyle kendini çok büyük görme arasındaki orta nokta, erdemli olan durumdur.

Etik konusundaki fikirleriyle daha farklı bir anlayış ortaya çıkaran ve adından çok söz ettiren bir başka Antik Çağ filozofu da Epiküros'tur. Epiküros'un Ateist etik anlayışında, insanlığın amacı hazza ulaşmaktır. Her ne kadar genelde farklı zannedilse de Epiküros'un haz kavramı bedensel hazdan öte acının yokluğudur. Mutluluk kişinin acı, ıstırap, sefalet ve elemden kurtulmuş olduğu durumdur. Acıdan kurtulmak için önerilen hayat tarzı ise sosyal yaşamdan uzak, münzevi ve sade bir hayat tarzıdır. Epiküros'un düşüncesinde insan sosyal bir varlık değildir, sosyal bağları onun doğasından gelen doğal oluşumlar değildir.

Antik Çağ'dan sonra Hristiyanlığın Batı'daki yükselişiyle kaynağı ebedi ve ilâhî olan bir etik anlayışı yükselişe geçmiştir. Bu dönemdeki en önemli etik anlayışlarından biri Aquinolu Thomas'ın etik anlayışıdır. Bu anlayışta Skolastik felsefenin etik anlayışıyla Hristiyan ahlâk ve erdem görüşleri bir araya gelir. Akılcı bir etik anlayışı olan bu anlayışta irade konusu da irdelenir. Akla dayanan özgür bir irade fikri mevcuttur, aklî olumlu davranışlar mümkündür, kişi iyiyi seçerek mutluluğa erişme şansına sahiptir, fakat son noktada gerçek ve nihai mutluluğa ancak Tanrı'nın istemesiyle kavuşulabilir. Bundan sonra uzun bir süre etik sadece Tanrı kaynaklı görüşlere yer vermiştir.

15. yüzyıldan başlayarak bu Tanrı ve din merkezli etik anlayışından kaymalar görülmeye başlar. Örneğin Campanella'nın ütopik eseri Güneş Ülkesi dinî etikten öte etikle günlük bireysel ve sosyal davranışlar arasındaki bağlar vurgulanır. Giordano Bruno dogmatik din etiğine karşı çıkan isimlerdendir. Daha sonraki dönemlerde birçok yazar ve düşünürün eserlerinde din ve dogmadan soyutlanmış, kaynağı zaman zaman halâ ilâhî olsa da, pratikte ilâhiyattan uzaklaşmış, akla dayanan etik anlayışı tekrar yükselişe geçmiştir. Montaigne ve Charron'un çalışmalarında bunun izleri bulunabilir.

Bu dönemin sonlarında felsefî açıdan yerini genişleten İngiliz ampirik düşüncesi etik anlayışlarını da etkiler. Thomas Hobbes geleneksel etik görüşlerine aykırı, materyalist felsefesiyle uyumlu bir etik anlayışına sahiptir. Bireyin öncelikli hedefi kendi varlığını korumak ve sürdürmektir, bencillik insanın doğasında vardır, bu bireysel bencilliğin toplumun çıkarlarıyla örtüşmesi olumlu sonuçlar doğurur bu sebeple bireysel bencillikle toplumun çıkarının örtüştüğü noktalar erdemlerdir. Bireyin bencil yönelimiyle toplumun çıkarının örtüşmediği ve hatta toplumun çıkarının zarar gördüğü davranışlarsa kötü davranışlardır.

Doğu felsefelerindeki erdem ve ahlâk anlayışına benzer unsurlar taşıyan bir etik anlayışı da ünlü filozof Spinoza tarafından ortaya atılmıştır. Bu anlayışta kişi doğal durumunda tutkularının esiridir, aklının yardımıyla bu esaretten kurtulabilir. Bu sebeple aklî davranmakla ahlâkî davranmak aslında aynıdır. Bilgi vurgusu taşıyan bir etik fikrine sahip olmuş bir başka ünlü filozof John Locke'dir. Ampirik felsefesinden hareketle ahlâkî olguların da deneyimlerin ürünü olduğunu ortaya koymuştur.

Bir diğer ünlü filozof Kant ise etiği davranış, eylem ve tutkuların bulunduğu düzlemde değil fenomenlerin ötesindeki düzlemde tanımlar. Kant'ın etik üzerine tanınmış eserleri bulunur; Pratik Aklın Eleştirisi ve Töreler Metafiziği gibi. Alman filozof Feuerbach ise materyalist bir etik anlayışı ortaya koyar. Hümanist vurgular da taşıyan bu anlayışta birey yaşayışı ve ilerlemesi için diğer birey(ler)le ilişkiye girmek zorundadır ve bu (sosyal) ilişkiyle ahlâk oluşur. Sosyal ilişkilerin olduğu her durumda ahlâk da olur. Feuerbach'ın felsefî bencillik tanımı bu etik düşünceye farklı bir açı da katar; bireyin mutluluğu için çabalamasını bencillik olarak kabul etmez ve bireyle genelin çıkarlarının uyumunu garanti edecek genel bir sevgiyi tanımlar.

Alman filozof Schopenhauer ise çok daha karamsar bir etik görüşünü benimsemiştir. Varolmanın, yaşamanın acıdan ibaret olduğunu savunur; insan istemlerinin esiridir. Bu etik görüşü çeşitli Doğu felsefelerine ve etik görüşlerine büyük benzerlik taşır. Bu etik anlayışından çok daha farklı ve genel düşünceye karşı devrim niteliği taşıyan etik anlayışı ise ünlü Alman filozof Nietzsche'nin etik anlayışıdır. Felsefesindeki güç kavramı üzerin inşa ettiği etik anlayışında, çoğu etik anlayışında erdem olarak nitelenen birçok davranış güçsüz ve dolayısıyla da olumsuz olarak nitelendirilmiştir. Nietzsche'nin üstün insanı birçok etik anlayışta ahlâkî olarak tanımlanabilecek şekilde değildir. Nietzsche'nin ortaya koyduğu ahlâk ve erdem, geleneksel ahlâkî standartların, iyiyle kötünün ötesindedir. İyi bireyin gücüne güç katan şey, kötü ise onu güçsüz kılan şeydir. Kısacası Nietzsche'nin etik anlayışı ortaya attığı güç kavramı temellidir.

Uygulamalı etik
Uygulamalı etiğin bir şekli, normatif etik teorilerinin belirli (spesifik) tartışmalı meselelere uygulanmasıdır. Bu durumlarda, etikçi savunulabilir bir teorik yapı benimser ve sonra teoriyi uygulayarak normatif tavsiyeler türetir.

Fakat, çoğu kişiler ve durumlar, özellikle de geleneksel dindarlar ve hukukçular, bu yaklaşımı ya kabul edilmiş dînî doktrine karşı bulur ya da var olan yasa ve mahkeme kararlarına uymadığı için uygulanamaz ve pratikten yoksun bulurlar. Bunun dışında uygulamalı etikte kullanılan farklı yöntem ve yaklaşımlar da vardır. Bu yöntem ve yaklaşımlara safsatalar (veya safsatacılık) örnek olarak verilebilir.

Her ne kadar uygulamaları etikte incelenen soruların çoğu kamu politikasını içerse ve doğrudan kamusallaşmış uygulama ve olaylara dâir olsa da, uygulamalı etik başlığı altında farklı sorular da incelenebilir. Örnek vermek gerekirse: "Yalan söylemek her zaman yanlış mıdır? Eğer değilse, hangi zamanlarda izin verilebilirdir?" Bu tip etik hükümleri oluşturmak her türlü normdan önceliklidir.

Uygulamalı etiğin farklı uzmanlıklardaki etik sorunları inceleyen bazı alt dalları (disiplin) mevcuttur, örneğin: iş etiği, tıbbi etik, mühendislik etiği ve yasal etik gibi. Her alt bu uzmanlıkların etik kuralları içerisinde ortaya çıkan yaygın meseleleri karakterize eder ve bunların kamuya olan sorumluluklarını tanımlar.

 Kürtaj, yasal ve ahlâkî meseleler
 Hayvan hakları
 Biyoetik
 Meslek etiği
 Kriminal adalet
 Çevresel etik
 Feminizm
 Eşcinsel hakları
 İnsan hakları
 Gazetecilik etiği
 Tıbbi etik
 Faydacı etik
 Faydacı biyoetik

Dinî etik
Konu hakkında daha fazla bilgi için: Dinde etik.

Dinî etik, gerek uygulamalı etik gerekse (genel) geleneksel dinî etik başlığı altında incelenebilen bir etik perspektifi ve anlayışıdır. Bu tutumda, etiğin temelleri dinîdir. Dinlerdeki ahlâk kavramının çeşitliliği ve dinlerin çeşitliliği nedeniyle, dinî etik kavramı da ayrıntılar açısından farklılık ve çeşitlilik gösterir.

Erdemler etiği

Erdemler etiği insanın nasıl birisi olması gerektiğini söylemeye çalışır. Erdemler etiği ilk olarak Eski Yunan'da ortaya çıkmıştır. Platon'un Symposium'unda insanların sahip olması gereken dört erdem olarak Basiret, Adalet, Cesaret ve İtidal gösterilmiştir. Aristoteles erdemleri ahlâkî ve aklî olarak ikiye ayırmıştır. Dokuz aklî erdemin en üstünde sophia yani teorik hikmet ve phronesis yani pratik hikmet gelmektedir. Aristoteles de ahlâkî erdemler olarak basiret, adalet, cesaret ve itidali verir. Aristoteles'e göre her ahlâkî erdem her iki uçtaki kusurun ortalamasıdır. Örneğin cesaret erdemi, korkaklık ve deli cesareti gibi kusurların ortasında yer alır.

Felsefe açısından etik

Felsefe etiği bütünlük içinde inceler. Felsefe etik kavramının olup olmadığı, etik kavramının evrensel olup olmadığı iyi ve kötünün ne olduğu, herkesçe kabul edilen evrensel ahlak yasasının olup olmadığı gibi sorulara kendi içinde tutarlı ve çelişkisiz açıklamalar yapar.

Felsefe açısından temel etik kavramları

 Özgürlük
Bireyin engellenmiş olmaması durumudur. Başka bir tanımda ise bireyi kısıtlayan iç ve dış etkilerin olmaması durumu özgürlük olarak tanımlanmıştır. Etik açısından özgürlük ise bireyin iyi ve kötüyü birbirinden ayırt edebilme yeteneğine sahip olmasıdır.

 İyi-kötü
Felsefe'de insanın ahlaki değeri olan davranışlarda bulunmasına iyi, ahlaki değeri olmayan davranışlarda bulunması ise kötü olarak nitelendirilmiştir.

 Sorumluluk
Felsefe'de kişinin kendi yetki alanlarına giren, üzerine görev olarak verilen değerleri yerine getirmesine denir.

 Erdem
Felsefe'ye göre iyi olan her şey erdemdir. İnsan iradesinin ahlaki açıdan iyiye yönelmesi de erdem olarak nitelendirilmiştir.

 Ahlaki eylem
Bireyin uyulması gereken genelgeçer ahlak kurallarına uygun davranışlar göstermesidir.

Etik felsefesinde temel teoriler

Ayrıca bakınız
 Ahlak
 Faydacılık
 Deontoloji
 Biyoetik
 İnsan hakları
 Bilişim etiği
 Epistemoloji
 Ontoloji

Kaynakça

 Blackburn, S (1996). Dictionary of Philosophy, Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-283134-8.
 Cornman, James; et al (1992). Philosophical Problems and Arguments - An Introduction, 4th ed., Indianapolis: Hackett. ISBN 0-87220-124-4.
 MacIntyre, A (2002). A Short History of Ethics, Routledge. ISBN 0-415-28749-9.
 Singer, P. (Ed.) (1993). A Companion To Ethics, Massachusetts: Blackwell. ISBN 0-631-18785-5.
 Soydan, Y. (2015). Etikrasi ve Inovasyonun Turkcesi, Sakarya: Tagem Kopisan. ISBN 978-605-4284-05-4.
 Final Yayınları Felsefe Grubu Konu Anlatım Kitabı syf 63-69

Dış bağlantılar
 Deniz Harp Okulu Pusula Dergisi'nde Etik  (Türkçe)
 TEDMER, Türkiye Etik Değerler Merkezi Vakfı (Türkçe)
 Yıldız Teknik Üniversitesi Etik Kulübü  (Türkçe)
 Ethics Updates etik kaynakları, University of San Diego'dan Lawrence Hinman tarafından] (İngilizce)
 C. D. Broad, Five Types of Ethical Theory (New York: Harcourt, Brace and Co., 1930).  (İngilizce)
 W. D. Ross, The Right and the Good (1930) (İngilizce)
 The Josephson Institute of Ethics Josephson Etik Enstitüsü (İngilizce)
 An Introduction to Ethics - Etiğe Giriş Paul Newall'dan, yeni başlayanlar için. (İngilizce)
 Stanford Felsefe Ansiklopedisi'nden (Stanford Encyclopedia of Philosophy)
 Ancient Ethics - Antik Etik (İngilizce)
 Eviromental Ethics - Çevresel Etik (İngilizce)
 Feminist Ethics - Feminist Etik (İngilizce)
 Natural Law Tradition in Ethics - Etikte Doğal Kanun Geleneği  (İngilizce)
 Virtue Ethics - Erdem Etiği (İngilizce)

Etik


Haldvilla (einnig hugvilla, blekking eða uppspuni) er þrálát ímyndum í mótsögn við augljósar staðreyndir. Í sjúkdómafræði er það aðgreint frá trú sem byggist á rangri eða ófullnægjandi upplýsingum þar sem einstaklingar með þá trú geta breytt eða endurskoðað trú sína við endurskoðun staðreynda.

Erfitt er að meðhöndla haldvillu en stundum er hægt að nota geðrofslyf.  Ef haldvilla stofnar manneskjunni eða öðru fólki í hættu getur viðkomandi einnig verið meðhöndlaður gegn vilja þeirra.

Tilvísanir

Haldvilla


Sistemul Entrez de căutare globală prin interogarea a multiple baze de date este un motor de căutare integrativ, sau portal internet, care permite utilizatorilor să caute în numeroase baze de date din domeniul științelor sănătății, al Centrului Național pentru informații biotehnologice (NCBI). NCBI aparține Bibliotecii Naționale de Medicină din SUA (NLM), care este un departament al Institutelor Naționale de Sănătate (NIH), parte a Departamentului de Sănătate și Servicii Umane al SUA. Denumirea "Entrez" (însemnând "Intrați!" în limba franceză) a fost aleasă pentru a reflecta faptul că publicul este bine-venit să caute conținutul pus la dispoziție de către biblioteca NLM.

Sistemul Entrez de interogare globală este un sistem integrat de căutare și redare, care furnizează acces simultan la toate bazele de date. Acesta poate găsi secvențe (structuri biomoleculare primare), structuri (structuri biomoleculare terțiare) și referințe. Sistemul Entrez poate furniza diagrame ale genelor și secvențelor proteice, precum și hărți cromozomale.

Baze de date
Entrez caută în următoarele baze de date:

PubMed: abstracte și citări din literatura biomedicală, inclusiv din Medline - articole (majoritatea jurnale științifice medicale).
PubMed Central: articole de jurnal gratuite
Căutare în sit: siturile NCBI web și FTP
Cărți: cărți electronice
Succesiunea mendeliană la om (OMIM)
Nucleotide: baza de date cu secvențe (GenBank)
Proteine: bază de date cu secvențe
Genom: secvențe de genom complete și identificare
Structuri: structuri macromoleculare tridimensionale
Taxonomie: organisme din taxonomia GenBank
SNP: polimorfisme uninucleotidice
Gene: informații despre gene
HomoloGene: grupuri de omologie eucariotică
Compuși din PubChem: structuri chimice micro-moleculare unice
Substanțe din PubChem: înregistrări de substanțe chimice depuse
Proiectul Genomului: informații din proiectul genomului
UniGene: grupări genetice de secvențe de transcripție
CDD: baza de date cu domenii proteice conservate
PopSet: seturi de date din studii populaționale (epidemiologie)
Profile GEO: profile de exprimare și abundență moleculară
Seturi de date GEO: seturi experimentale de date GEO
Arhivă de citire secvențe: date de secvențiere
Cromozomii cancerului: baze de date citogenetice
PubChem BioAssay: monitorizări ale bioactivității substanțelor chimice
Probe: reactivi specifici secvențelor
Catalog NLM: date bibliografice NLM pentru mai mult de 1,2 milioane resurse de tip jurnale, cărți, producții audio-video, programe de calculator, resurse electronice și alte materiale din LocatorPlus (actualizat zilnic).

Istorie

În anul 1991, Entrez a fost lansat sub formă unui CD. În anul 1993, o versiune client-server asigura legătura prin internet. În anul 1994, NCBI a lansat un sit web în care a fost inclus Entrez. În anul 2001, a fost lansat raftul pentru Entrez, iar în anul 2003, a fost elaborată baza de date Entrez Gene.

Note

Legături externe
 Formularul de căutare Entrez (en.)

Baze de date online

Entrez


5G este numele generației a cincea de tehnologie pentru rețelele celulare fără fir, aceasta fiind succesoarea tehnologiei 4G.

UIT IMT-2020 prevede viteze de până la 20 gigabiți pe secundă, dar aceasta a fost demonstrată doar pentru unde milimetrice cu o frecvență de 15 gigahertzi sau mai mare. Cel mai recent standard 3GPP include orice rețea care utilizează software-ul NR New Radio. 5G noul radio poate include frecvențe mai mici, de la 600 MHz la 6 GHz. Cu toate acestea, vitezele în aceste frecvențe joase sunt cu mult mai mici decât sistemele noi 4G, estimate la 15% până la 50% mai rapid.

Viteză
Viteza 5G NR în benzile sub 6 GHz poate fi modest mai mare decât 4G cu o cantitate similară de spectru și antene. Adăugarea AAL (Acces Asistat de Licență) la o configurație 4G poate adăuga la viteză sute de megabiți pe secundă.

Până când nu există o testare substanțială pe teren, vitezele de 5G pot fi doar estimate. Qualcomm, cel mai mare producător de cipuri, a prezentat la Mobile World Congress un model care a fost citat de multe ori. Simularea prezice viteze medii de 490 Mbit / s pentru o configurație obișnuită de 3,5 GHz 5G Massive MIMO.

Unele rețele 3GPP 5G vor fi mai lente decât unele rețele avansate de 4G.

Standarde
Inițial, termenul a fost definit de standardul ITU IMT-2020, care impunea o capacitate maximă teoretică de descărcare de 20 gigabiți. Mai recent, grupul de standarde industriale 3GPP a inclus orice sistem care utilizează software NR (New Radio). Standardele 3GPP nu necesită un anumit nivel de performanță.

UIT a împărțit serviciile de rețea de 5G în trei categorii: bandă largă mobilă îmbunătățită (eMBB) sau telefoane mobile; Comunicații ultra-fiabile cu o lățime redusă (URLLC), care includ aplicații industriale și vehicule autonome; și comunicări tip masic de mașină (MMTC) sau senzori. Inițiativele inițiale de 5G se vor concentra pe eMBB  și pe cele fixe wireless , care utilizează multe dintre aceleași capacități ca și eMBB. 5G va utiliza spectrul în gama de frecvențe LTE existente (600 MHz până la 6 GHz) și, de asemenea, în benzile milimetrice (24-86 GHz). Tehnologiile 5G trebuie să satisfacă cerințele ITU IMT-2020 și / sau versiunea 3GPP 15; în timp ce IMT-2020 specifică rate de date de 20 Gbit / s, viteza de 5G în benzile sub-6 GHz este similară cu cea a 4G.

5G NR
5G NR (New Radio) este o nouă interfață aeriană dezvoltată pentru rețeaua 5G. Se presupune că acesta este standardul global pentru interfața aeriană a rețelelor 3GPP 5G.

Implementări pre-standard
 5GTF: Rețeaua 5G implementată de operatorul american Verizon pentru acces wireless fix la sfârșitul anilor 2010 utilizează o specificație pre-standard cunoscută sub numele de 5GTF (Forumul tehnic Verizon 5G). Serviciul 5G oferit clienților în acest standard este incompatibil cu 5G NR.
 5G-SIG: specificație pre-standard pentru 5G dezvoltată de KT Corporation. Desfășurat la Jocurile Olimpice de iarnă Pyeongchang 2018.

Internetul obiectelor
În Internetul obiectelor (IoT), 3GPP va prezenta evoluția NB-IoT și eMTC (LTE-M) ca tehnologii 5G pentru cazul de utilizare LPWA (Low Power Wide Area).

Capacități
5G, în conformitate cu specificațiile IMT-2020, sunt așteptate să furnizeze capabilități îmbunătățite la nivel de dispozitiv și de rețea, în strânsă legătură cu aplicațiile intenționate. Următorii opt parametri sunt capabilități cheie pentru IMT-2020 5G:

Rețineți că 5G, așa cum este definit de 3GPP, include spectrul sub 6 GHz, cu o performanță mai apropiată de 4G. Definiția 3GPP este frecvent utilizată.

Tehnologia 5G
Una dintre tehnologiile-cheie pentru implementarea rețelelor celulare 5G este utilizarea unor rețele de antene digitale cu mai multe elemente ca parte a stațiilor de bază , cu numărul de elemente de antenă 128, 256 și mai mult . Sistemele corespunzătoare au fost numite Massive MIMO .

Împreună cu multiplexarea spațială în 5G, variațiile tehnologiei N-OFDM pot fi utilizate pentru a crește eficiența spectrală.

Beamforming
Beamforming (filtrarea cu fascicul sau filtrarea spațială), este tehnologia utilizată pentru a direcționa undele radio către o țintă. Acest lucru este obținut prin rețele de antene cu comandă de fază (phased array antennas), astfel încât semnalele în unghiuri particulare să experimenteze interferențe constructive, în timp ce altele experimentează interferențe distructive. Acest lucru îmbunătățește calitatea semnalului și vitezele de transfer de date.

Tehnologia 5G este un pas important pentru IoT deoarece are ca principale avantaje viteza mult mai mare față de rețelele mobile 4G, latența de doar 1 ms și lățimea de bandă crescută. De asemenea, interferențele sunt mult mai puține deoarece spectrul de frecvență folosit pentru rețelele 5G este unul neaglomerat de alte dispozitive.

Spectre de Frecvență
Tehnologia 5G folosește două spectre principale de frecvență definite în lucrările tehnice FR1 și FR2, FR venind de la termenul englezesc Frequency Range. FR1 cuprinde benzi de frecvență între 450 MHz si 6000 MHz (spectru numit sub 6 GHz) iar FR2 cuprinde benzi de frecvență între 24250 MHz și 52600 MHz .

Folosirea unor frecvențe atât de mari a creat în lumea stiințifică o serie de controverse privind siguranța, fiind numerosi contestatari ai acesei tehnologii .

Lansarea 5G în România
Serviciile 5G exista deja pe piața din România. Trei dintre cei mai mari operatori de telefonie din România au oferte comerciale ce permit transferul de date prin 5G. În ordinea anunțării serviciilor 5G, aceștia sunt Vodafone, Digi, Orange, Telekom. Vodafone este prima rețea 5G din România, începând cu 15 Mai 2019 conform comunicatului de presă emis de catre aceștia, oferind prin rețeaua proprie, Supernet™ 5G, servicii comerciale în țară .

Vezi și
 Dezinformarea legată de tehnologia 5G

Note

Legături externe
Utilizarea tehnologiei 5G va duce la creșterea productivității și a eficienței economiei

Standarde de telefonie mobilă
Tehnologie mobilă

5G


Manyas, la película es un documental uruguayo dirigido por el cineasta de ese país Andrés Benvenuto y declarado de interés cultural por el Ministerio de Educación y Cultura de Uruguay y de interés ministerial por el Ministerio de Turismo y Deporte.

El filme trata sobre los hinchas del Club Atlético Peñarol, denominados, entre otros nombres, como Manyas. Muestra las características de la hinchada, vivencias y testimonios, además de opiniones de historiadores, periodistas locales y extranjeros, psicólogos, cientistas sociales y políticos.

Fue estrenada a comienzos de octubre de 2011, imponiendo un nuevo récord de taquilla al convertirse en el filme uruguayo con mayor apertura, habiendo vendido 13 000 entradas en su primer fin de semana y 30 000 en sus primeros 15 días.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial
 Tráiler de la película
 Ficha en Cartelera.com.uy

Documentales de Uruguay
Películas en español
Club Atlético Peñarol
Películas rodadas en Uruguay
Películas sobre fútbol

Manyas, la película


The Polish First Army (, 1 AWP for short, also known as Berling's Army) was an army unit of the Polish Armed Forces in the East. It was formed in the Soviet Union in 1944, from the previously existing Polish I Corps in the Soviet Union, as part of the People's Army of Poland (LWP). The First Army fought westward, subordinated to the Soviet 1st Belorussian Front, during the offensive against Nazi Germany that led to the capture of Warsaw in January 1945, and the capture of Berlin in May 1945.

Formation
The First Army was formed in the Soviet Union in 1944, from the previously existing Polish I Corps as part of the People's Army of Poland (LWP). On 10 August 1943, the Soviets gave permission for enlarging the Polish 1st Tadeusz Kościuszko Infantry Division into a Corps (Polish I Corps). The new formation was to be composed of two infantry divisions, one artillery and one armor brigade, one support and one air regiment, four independent battalions, and support units. On 29 July 1944 the Polish units were reorganized into the 1st Polish Army. From October 12 to 14, 1943, the First Polish Infantry Division made an assault on Lenino near
Smolensk and sustained twenty-five percent losses. Later, the 1ST Kosciuszko Infantry Division fought in Berlin around the Reich Chancellery and the Reichstag. At this stage of the war, the Polish role in the Soviet drive westward was fairly substantial,
contributing 200,000 troops; this was approximately ten percent of the force taking part in Zhukov's and Konev's drive on Berlin.

Personnel

Initially, the Polish personnel of the First Polish Army were recruited from Polish soldiers taken prisoner during the 1939 Soviet invasion of Poland (after Germany conquered western Poland), and from Poles deported from Soviet-occupied Poland in 1939–1941. They were nearly all of the First Army's front-line combat troops. However, many Soviet personnel served in the First Army, including 39% of officers and technical specialists, while for senior officers the proportion reached 75%.  As the Red Army moved into Polish areas west of the Curzon Line, draftees from those areas also became available for the First Polish Army (and Second Polish Army) in accordance with the August 15, 1944, decree of the Polish Committee of National Liberation (the Lublin government).

Until October 1944, the First Army was commanded by Lt. Gen. Zygmunt Berling. His second-in-command was Lt. Gen. Karol Świerczewski. Col. Włodzimierz Sokorski was the chief political officer. The corps took part in combat from September 1943.

Operational history

Operating under the auspices of the Red Army, it first entered combat in the summer of 1944 as part of the 1st Belorussian Front on the right wing of the Lvov-Sandomierz Operation, fighting in the battles during the Soviet crossing of the river Vistula around Dęblin and Puławy. In September 1944, units of the First Army were involved in heavy fighting during the latter stages of the Warsaw Uprising after crossing the river Vistula following the capture of Warsaw's eastern Praga district, but suffered heavy losses.

After eventually taking control of Warsaw in January 1945, the First Army took part in the Vistula–Oder Offensive, and afterwards it moved towards Bydgoszcz. The Polish First Army then fought in Pomerania, breaking through the Pomeranian Wall (Pommernstellung) fortified line and capturing Fortress Kolberg, a heavily fortified city, in March. Its units advanced northeast as far as Gdańsk and   During the battles to penetrate the Pomeranian fortifications, the 1st "Warsaw" Cavalry Brigade made the last mounted charge of Polish cavalry at the village of Schoenfeld.

In the spring of 1945 the army, now numbering 78,556 soldiers, was redeployed to the front on the Oder river in preparation for the final Soviet offensive of the war in Europe. The Polish Second Army also entered the line of battle at this time, and together the two armies contributed about 10% of the total forces involved in the operation. During the offensive it crossed the river on April 16 and joined the Battle of Berlin. In this, among other actions, Polish units of the 1st Army crossed the Hohenzollern Canal and advanced on Kremmen, Flatow, Paaren and Nauen. They ended their campaign by participating in the Battle of Berlin.  In the Berlin Offensive, the First Polish Army's strength was over 74,000, thus making up 7.5% of the strength of the Soviet 1st Belorussian Front, which counted over 980,000 men when the Polish First Army is included in the total.  During the Berlin Offensive, the Polish First Army sustained casualties of over 10,400 men. The troops of the 1st Infantry Division supported by the 2nd Howitzer Artillery Brigade and the 1st Independent Mortar Brigade, fought in Berlin around the Technical University and the southwestern side of the Tiergarten close to the Berlin Zoo.

The army was disbanded after the war on August 22, 1945. Its constituent units went on to serve in the armed forces of the newly created Polish People's Republic.

Organization
The 1st Polish Army was very similar in organisation to other standard general purpose armies making up the bulk of Red Army's order of battle. It had a good mix of infantry units and artillery together with other support arms. Its armor capability was considerably weaker, and consisted of only one organic tank brigade. In manpower it was broadly equivalent to an American infantry corps, having a strength of 74,530 men on May 1, 1945. At the end of the war in 1945, it consisted of the following large units (honorific names given in brackets)

See also
Second Army (Poland)
Polish Armed Forces in the East
Polish Armed Forces in the West
Emilia Plater Independent Women's Battalion
Four Tank-Men and a Dog - TV series

Notes

Sources

 Czesław Grzelak and others, Armia Berlinga i Żymierskiego, Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2002.
 G. F. Krivosheev, Soviet casualties and combat losses in the Twentieth Century, London: Greenhill Books, 1997.
 Steven J. Zaloga, The Polish Army 1939–45, Oxford: Osprey, 1998.

External links

Polish Army in the East 1943–1945

Military history of Poland during World War II
Military units and formations established in 1944
1
Polish armies
Military units and formations disestablished in 1945
Poland–Soviet Union relations

First Polish Army (1944–1945)


Einstaklingur er lífvera sem er stök og aðgreind frá öðrum í þeim hóp eða samfélagi sem hún tilheyrir. Einstaklingur hefur sínar eigin þarfir, markmið, réttindi og skyldur. Hugtakið kemur meðal annars fyrir í líffræði, lögfræði og heimspeki. Hver einstaklingur er einstakur. Mannlegir einstaklingar hafa einstakan persónuleika og sjálf sem er ólíkt öllum öðrum. Þeir teljast líka lögpersóna gagnvart lögum.

Einstaklingshyggja
Persóna

Einstaklingur


Alyzeus () ist eine Gestalt der griechischen Mythologie.

Laut bei Strabon und Stephanos von Byzanz überlieferten Fragmenten der Alkmaionis und des Ephoros ist Alyzeus der eponyme Heros der akarnanischen Stadt Alyzeia, Sohn des akarnanischen Königs Ikarios und Bruder der Penelope und des Leukadios. Nach dem Tod seines Vaters herrscht er gemeinsam mit seinem Bruder über Akarnanien. Nach einer anderen Überlieferung bei Strabon ist er der Sohn der Polykaste, der Tochter des Lygaios.

Literatur

Anmerkungen

Person der griechischen Mythologie

Alyzeus


The Commission on the Intelligence Capabilities of the United States Regarding Weapons of Mass Destruction is a panel created by Executive Order 13328, signed by U.S. President George W. Bush in February 2004.

The impetus for the Commission lay with a public controversy occasioned by statements, including those of Chief of the Iraq Survey Group, David Kay, that the Intelligence Community had grossly erred in judging that Iraq had been developing weapons of mass destruction (WMD) before the March 2003 start of Operation Iraqi Freedom.  President Bush therefore formed the Commission, but gave it a broad mandate not only to look into any errors behind the Iraq intelligence, but also to look into intelligence on WMD programs in Afghanistan and Libya, as well as to examine the capabilities of the Intelligence Community to address the problem of WMD proliferation and "related threats." However, the commission was not directed to examine the extent to which the Bush administration may have manipulated the intelligence.

Following intense study of the American Intelligence Community, the Commission delivered its report to the President on March 31, 2005, the so-called Robb-Silberman Report.

Findings
Regarding Iraq, the Commission concluded that the United States Intelligence Community was wrong in almost all of its pre-war judgments about Iraq's alleged weapons of mass destruction and that this constituted a major intelligence failure.

The Commission's report also described systemic analytical, collection, and dissemination flaws that led the intelligence community to erroneous assessments about Iraq's alleged WMD programs. Chief among these flaws were "an analytical process that was driven by assumptions and inferences rather than data", failures by certain agencies to gather all relevant information and analyze fully information on purported centrifuge tubes, insufficient vetting of key sources, particularly the source "Curveball," and somewhat overheated presentation of data to policymakers.

The 601-page document detailed many U.S. intelligence failures and identified intelligence breakdowns in dozens of cases.  Some of the conclusions reached by the report were:

the report notes in several places that the commission's mandate did not allow it "to investigate how policymakers used the intelligence they received from the Intelligence Community on Iraq's weapons programs,"
One of the main and crucial intelligence sources for the case in Iraq was an informant named Curveball.  Curveball had never been interviewed by American intelligence until after the war and was instead handled exclusively by German intelligence agents, who regarded his statements as unconvincing.  An October 2002 National Intelligence Estimate that concluded Iraq "has" biological weapons was "based almost exclusively on information obtained" from Curveball, according to the report.
Information about aluminum tubes to be used as centrifuges in a nuclear weapons program were found by the commission to be used for conventional rockets.
The Niger Yellowcake scandal was due to American intelligence believing "transparently forged documents" purporting to show a contract between the countries. There were "flaws in the letterhead, forged signatures, misspelled words, incorrect titles for individuals and government entities".
While there were many reports that Curveball was actually the cousin of one of Ahmed Chalabi's top aides, the IIC, while discovering that at least two INC defectors were fabricators, said it was "unable to uncover any evidence that the INC [Iraqi National Congress] or any other organization was directing Curveball."

Recommendations
The report also looked forward, recommending a large number of organizational and structural reforms.  Of the 74 recommendations to the President, he fully accepted 69 in a public statement released on June 29, 2005.

The Commission's mission is, in part, "to ensure the most effective counter-proliferation capabilities of the United States and response to the September 11, 2001, terrorist attacks and the ongoing threat of terrorist activity."  With regard to Iraq, the commission was meant to "specifically examine the Intelligence Community's intelligence prior to the initiation of Operation Iraqi Freedom and compare it with the findings of the Iraq Survey Group and other relevant agencies or organizations concerning the capabilities, intentions, and activities of Iraq relating to the design, development, manufacture, acquisition, possession, proliferation, transfer, testing, potential or threatened use, or use of Weapons of Mass Destruction and related means of delivery."

Commission members

Commission members are:

 Laurence Silberman, Republican, retired U.S. Court of Appeals judge, Deputy Attorney General under Presidents Richard Nixon and Gerald Ford, Ambassador to Yugoslavia, et al., co-Chairman
 Charles Robb, Democrat, former U.S. Senator from and Governor of Virginia, co-Chairman
 John McCain, Republican, U.S. Senator from Arizona
 Lloyd Cutler, Democrat, former White House counsel to Presidents Jimmy Carter and Bill Clinton.  Cutler changed status to "Of Counsel" shortly after the Commission formed.
 Patricia Wald, Democrat, retired judge of the DC Court of Appeals.
 Rick Levin, then-President of Yale University.
 Retired Admiral Bill Studeman, former Deputy Director of the CIA and Director of the NSA.
 Charles M. Vest, former President of MIT
 Henry S. Rowen, former Assistant Secretary of Defense for International Security Affairs, Chairman of the National Intelligence Council, and President of RAND.

The first seven members of the panel were appointed on February 6, 2004, the date of the executive order which created it. The final two members, Vest and Rowen, were appointed on February 13. Vice Admiral John Scott Redd served as the Executive Director for the Commission on the Intelligence Capabilities of the United States Regarding Weapons of Mass Destruction sometimes called the Iraq Intelligence Commission. He also served as the first Director of the National Counterterrorism Center under President George W. Bush and founded and served as the first Commander of the United States Navy Fifth Fleet (COMFIFTHFLT).

Days before the American commission was announced, the government of the United Kingdom, the U.S.'s primary ally during the Iraq War, announced a similar commission to investigate British intelligence, known as the Butler Inquiry or the Butler Review.

The commission was independent and separate from the 9-11 Commission.

See also
9/11 Commission
Commission on the Prevention of WMD proliferation and terrorism
Iraq and weapons of mass destruction
Iraq Study Group
Iraq Survey Group
Office of Special Plans
Operation Rockingham
Senate Report on Pre-war Intelligence on Iraq
Weapons of Mass Destruction Commission

References

External links
 Unclassified Version of the Report of the Commission on the Intelligence Capabilities of the United States Regarding Weapons of Mass Destruction
 Text of Executive Order (whitehouse.gov)
  Online NewsHour, "Intelligence Probe". February 6, 2004.
 International Herald Tribune February 6, 2004 Not everyone got it wrong on Iraq's weapons by Scott Ritter
 p521 of War and Decision by Douglas Feith.

Iraq and weapons of mass destruction
History of Niger
Plame affair
Classified documents
Iraq War
Stances and opinions regarding the Iraq War
United States national commissions

Iraq Intelligence Commission


بامستان  (بالفارسية: روستاى بامستان ) قرية صغيرة في منطقة كودة، تـتبع لـالبلدة المركزية (بالفارسية: بخش مركزى ) من توابع مدينة بستك وتقع في محافظة هرمزگان في جنوب غرب إيران.

حدود قرية بامستان
حدود قرية بامستان : من الشمال دهنك، ومن الجنوب جاه دزدان، ومن الغرب قرية برکه لاری، ومن الشرق تنتهي بقرية دهتل.

السكان
يبلغ عدد سكان هذه القرية حسب تعداد السكان لعام 2006 للميلاد، (106) نسمة تشكل (21) عائلة، من أهل السنة والجماعة وعلى المذهب الشافعي. يتكلمون الفارسية باللهجة المحلية، بها مسجد ومدرسة مشتركة، وبعض البرك لحفظ مياه الأمطار إذا سالت الأودية أثناء الأمطار الموسمية. تقع القرية في جنوب قرية دهتل، وبها حدود 400 نخلة مثمرة.

مهنة سكان القرية
يمتهن سكان القرية بمهنة تربية المواشي والأغنام، والزراعة، أراضيهم خصبة، وتزرع فيها البر والشعير.

المصادر

 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران) الطبعة الثالثة، دبى: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، كوخردى، محمد.  « شهرستان بستک وبخش کوخرد »  ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی. (فارسي)
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران : ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 سلامى، بستكى، احمد.  (بستک در گذرگاه تاریخ)  ج2 چاپ أول، 1372 خورشيدى.
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران : ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 محمدیان، كوخردى، محمد،  (شهرستان بستک وبخش کوخرد) ، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  « تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 بختيارى، سعيد، ،  « اتواطلس إيران » ، " مؤسسه جغرافيايى وكارتگرافى گيتا شناسى، بهار 1384 خورشيدى

انظر أيضاً
  كوخرد حاضرة إسلامية على ضفاف نهر مهران

وصلات خارجية
 التقسيمات الادارية لمحافظة هرمزگان

أماكن مأهولة في مقاطعة بستك
البلدة المركزية
مدن إيران

بامستان


Bunara (Bosanski Petrovac, BiH), naseljeno mjesto u općini Bosanski Petrovac, BiH
 Bunara (Petrovac, BiH), naseljeno mjesto u općini Petrovac, BiH

Bunara


Flor Pomponiu () este un inginer și politician român, fost primar al sectorului 1 în perioada februarie 1992 - iunie 1996 din partea PNL. A fost primul primar al sectorului 1 ales prin alegeri locale libere după 1989.

Referințe

Vezi și
 Lista primarilor sectoarelor bucureștene aleși după 1989

Primari ai sectoarelor Bucureștiului
Politicieni români în viață
Politicieni români din secolul al XX-lea
Membri ai Partidului Național Liberal

Flor Pomponiu


Johann Pleikard Bitthäuser (* 4. oder 7. April 1774 in Bütthard; † 23. oder 24. Juli 1859) war ein deutscher Kupferstecher.

Leben
Johann Pleikard Bitthäuser wurde bei Johann Gotthard Müller in Stuttgart ausgebildet und wurde 1804 Professor der Kupferstecherkunst in Würzburg. In Johann Friedrich Frauenholz' Verlag wurden viele seiner Stiche veröffentlicht. Er schuf eine Kopie des Stichs von Morghen nach Leonardo da Vincis Abendmahl, eine Susanna im Bade nach einer Vorlage von Domenichino, eine Madonna nach Parmigianino, eine Unterredung des Kaisers Augustus mit Kleopatra nach Anton Raphael Mengs und zahlreiche Porträts, darunter eines des Bildhauers Philipp Jakob Scheffauer und ein Cranachporträt, das für Hellers Cranachmonographie bestimmt war und auch in Jäcks Pantheon der Literaten und Künstler Bambergs abgedruckt wurde.

Eine Zeichnung Bitthäusers, die das am 16. März 1945 verbrannte Porträt des Johann Melchior Söllner, das sich im Mainfränkischen Museum befand, wiedergibt, befindet sich in ebendiesem Museum. Sie stammt aus dem Jahr 1834. Ebenfalls im Original nicht erhalten blieb das Denkmal der Gattenzärtlichkeit und Volksliebe von Scheffauer. Eines der Basreliefs stach Bitthäuser nach einer Zeichnung von Jakob Gauermann.

Weblinks

Einzelnachweise

Kupferstecher (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1774
Gestorben 1859
Mann

Johann Pleikard Bitthäuser


La Reine du karaté (山東老娘, ) est un film dramatique hongkongais de Lung Chien sorti en 1973.

Synopsis
Une femme âgée de Canton se rend à Shanghai avec tous ses neveux pour rechercher ses deux enfants disparus. Pour gagner sa vie, elle se produit avec son petit groupe comme artiste de rue dans des exercices de karaté ; sa présence n'est pas appréciée par Lin Hie, responsable de la zone française de Shanghai. Lorsque la vieille femme apprend que Lin Hie est responsable de la mort de son fils et retient sa fille prisonnière, elle ordonne son extermination.

Fiche technique
 Titre français : La Reine du karaté
 Titre original : 山東老娘 ()
 Titre anglais : , aussi
 Réalisation : Lung Chien
 Musique : Zhou Liang
 Production : Wen-Pin Chang, Chao Chin Shih
 Pays d'origine :
 Langues : chinois
 Durée : 90 minutes
 Dates de sortie :
 : 1972

Distribution
 Hsien Chin-Chu : la reine du karaté
 Jimmy Wang Yu : Ma Yung-Chen
 Zhang Qingqing
 Kang Kai
 Tzu Lan
  : le chef de la mafia
 Tang Chin
 Tian Ye
 Jin Dao
 Zhou Gui
 Huang Long
  :

Notes et références

Liens externes

Film hongkongais sorti en 1973
Film d'action hongkongais
Film dramatique hongkongais
Film sur les arts martiaux mixtes
Film en mandarin
Film réalisé par Lung Chien

La Reine du karaté


TV18 Broadcast Limited (anteriormente Global Broadcast News e IBN18 Broadcast Limited ) é uma entidade indiana pertencente ao Network18 Group com sede em Mumbai. A TV18 possui e opera vários canais do grupo NBCUniversal para os telespectadores indianos, como CNBC TV18, CNBC Awaaz e CNBC-TV18 Prime HD, bem como o canal da WarnerMedia - CNN-News18.

No espaço regional, o grupo opera um canal de notícias de negócios de Gujarati, CNBC Bajar, um canal de notícias gerais em marata, News18 Lokmat e opera dez canais de notícias regionais sob o guarda-chuva News18 e 3 canais regionais de entretenimento sob a marca News18. O grupo também opera um canal de notícias indiano 24 horas em inglês, News18 India, visando audiências globais.

Em 31 de janeiro de 2018, a TV18 aumentou sua participação na joint venture Viacom18 para 51% assumindo o controle operacional.

Canais

Redes de televisão da Índia

TV18


Cehia a participat la Jocurile Olimpice ca țară independentă începând cu Jocurile Olimpice de iarnă din 1994 de la Lillehammer și de atunci și-a trimis sportivii să concureze la toate Jocurile Olimpice de vară și la toate Jocurile Olimpice de iarnă. Codul CIO este CZE.

Medalii după olimpiadă

Medalii la Jocurile de vară

Medalii la Jocurile Olimpice de iarnă

Sportivii cei mai medaliați

Referințe
  Cehia la Comitetul Internațional Olimpic
  Rezultate olimpice ale Cehei  pe Sports Reference

Cehia la Jocurile Olimpice


Sev Kardeşim - 2006-2007 yılları arasında Kanal D'de yayımlanan, 2 sezon ve 39 bölüm süren Türk televizyon dizisi.
 Sev Kardeşim - Bir Türk Pop şarkısı.
 Sev Kardeşim - Başrollerini Hülya Koçyiğit ve Tarık Akan'ın paylaştığı 1972 yapımı Türk filmi.

Sev Kardeşim


STS-56 was a NASA Space Shuttle Discovery mission to perform special experiments. The mission was launched from Kennedy Space Center, Florida, on April 8, 1993.

Crew

Mission highlights
The primary payload of the flight was the Atmospheric Laboratory for Applications and Science-2 (ATLAS-2), designed to collect data on the relationship between the Sun's energy output and Earth's middle atmosphere and how these factors affect the ozone layer. It included six instruments mounted on a Spacelab pallet in the cargo bay, with the seventh mounted on the wall of the bay in two Get Away Special (GAS) canisters. Atmospheric instruments included the Atmospheric Trace Molecule Spectroscopy (ATMOS) experiment, the Millimeter Wave Atmospheric Sounder (MAS), and the Shuttle Solar Backscatter Ultraviolet (SSBUV/A) spectrometer (on the cargo bay wall). Solar science instruments were the solar spectrometry instrument SOLSPEC, the Solar Ultraviolet Irradiance Monitor (SUSIM), and the Active Cavity Radiometer (ACR) and Solar Constant (SOLCON) experiments.

ATLAS-2 is one element of NASA's Mission to Planet Earth program. All seven ATLAS-2 instruments first flew on ATLAS-1 during STS-45, and flew a third time in late 1994 on STS-66.

On April 11, 1993, the crew used the remote manipulator arm (Canadarm) to deploy the Shuttle Point Autonomous Research Tool for Astronomy-201 (SPARTAN-201), a free-flying science instrument platform designed to study velocity and acceleration of the solar wind and observe the sun's corona. Collected data was stored on tape for playback after return to Earth. SPARTAN-201 was retrieved on April 13, 1993.

The crew also made numerous radio contacts to schools around the world using the Shuttle Amateur Radio Experiment (SAREX II), including brief radio contact with the Russian Mir space station, the first such contact between Space Shuttle and Mir using amateur radio equipment. It was arguably the first time that the astronauts received amateur television video from the ham radio club station (W5RRR) at JSC.

Other cargo bay payloads were the Solar Ultraviolet Experiment (SUVE), sponsored by Colorado Space Grant Consortium and located in a GetAway Special canister on the cargo bay wall.

The middeck payloads were the Commercial Materials Dispersion Apparatus Instrumentation Technology Associates Experiment (CMIX), the Physiological and Anatomical Rodent Experiment (PARE), Space Tissue Loss (STL-1) experiment, the Cosmic Ray Effects and Activation Monitor (CREAM) experiment. the Hand-held, Earth-oriented, Real-time, Cooperative, User-friendly, Location-targeting and Environmental System (HERCULES), Radiation Monitoring Equipment (RME III), and an Air Force Maui Optical Site (AMOS) calibration test.

Gallery

See also

 List of human spaceflights
 List of Space Shuttle missions
 Nikon NASA F4
 Outline of space science
 Space Shuttle

References

External links
 NASA mission summary
 STS-56 Video Highlights

Space Shuttle missions
Spacecraft launched in 1993

STS-56


Prvenstvo Općinskog nogometnog saveza (ONS) Dubrovnik  (također i kao Općinska nogometna liga Dubrovnik) je predstavljalo ligu šestog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1976./77.  Sudjelovalo je 8 klubova, a prvak je bio "Konavljanin" iz Čilipa.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Međuopćinska liga Dubrovnik – Metković – Korčula – Lastovo 1976./77.

Vanjske poveznice

Izvori
 hajduk-radovcici.weebly.com ("NK Hajduk Radovčići" - povijest), pristupljeno 12. prosinca 2017.
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", br. 10017, god. XXXV, sre. 8, izdano 17. lipnja 1977., pristupljeno 27. ožujka 2019.
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 1976. godina
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 1977. godina

1976-77
1976-77 Dubrovnik
Dubrovnik

Prvenstvo ONS Dubrovnik 1976./77.


Norma Jean Beasler (Wellston (Oklahoma) 30 de enero de 1938), más conocida como Norma Jean, es una cantante estadounidense de música country y miembro del The Porter Wagoner Show entre 1961 y 1967. Tuvo un buen número de singles country en los Top 10 y Top 20 entre 1963 y 1967, como "Go Cat Go" y "The Game of Triangles" y abrió las puertas a otras cantantes femeninas de country. Fue miembro del Grand Ole Opry.

Discografía
Discografía (Wikipedia en inglés)

Enlaces externos
Discografía

Cantantes de country
Cantantes femeninas de Estados Unidos

Norma Jean (cantante)


Tanabe (田辺市), drugi najveći grad u prefekturi Wakayama, u Japanu. Proglašen je gradom 20. svibnja 1942. godine.

Godine 2019. (nakon konsolidacije starog grada Tanabe s nekoliko manjih sela, uključujući Hongū, Ryūjin, Nakahechi i Ōtō), grad prema procjenama imao 70.410 stanovnika i gustoću naseljenosti od 68.6 osoba po km². Ukupna površina je 1.026,91 km².

Ribolov je glavna industrija. Agrumi i umeboshi (kiselo voće) također su važni za lokalno gospodarstvo.

Poznate osobe
 Morihei Ueshiba, utemeljitelj aikida

Vanjske povezice

 Službena stranica
 Tanabe City Kumano Tourism Bureau

Gradovi u Japanu
Honshu

Tanabe (Wakayama)


SpaceX Crew-7 est un vol opérationnel habité du vaisseau spatial Crew Dragon de la société américaine SpaceX. Lancé le , il transporte quatre membres des expéditions 69 et 70 de la Station spatiale internationale. Le segment européen de la mission est appelé Huginn.

Équipage

 Commandant : Jasmin Moghbeli (1),
 Pilote : Andreas Mogensen (2),
 Spécialiste de mission 1 : Satoshi Furukawa (2),
 Spécialiste de mission 2 : Konstantin Borissov (1),
(Le chiffre entre parenthèses indique le nombre de vols spatiaux effectués par l'astronaute, SpaceX Crew-7 inclus.)

Déroulement de la mission
Le lancement du vaisseau Endurance a lieu le  à  UTC depuis l'aire de lancement 39–A du centre spatial Kennedy. Le vaisseau s'amarre à l'ISS le lendemain à  UTC. Ses quatre occupants participent à l'expédition 69.

Galerie

Notes et références

Articles connexes
 Crew Dragon
 Falcon 9
 Liste des vols habités vers la Station spatiale internationale

Exploration de l'espace en 2023
Crew 07
Crew Dragon

SpaceX Crew-7


ගුවන් තරණ ක්ෂේත්‍රයෙහිදී  'V-වේගයන්' (V Speeds) ලෙස හඳුන්වනුයේ සෑම ගුවන්යානයක්ම හැසිරවීමේ දී වැදගත් වන ගුවන් වේග නියමයන් හඳුන්වන සම්මත පදයන් ය. මෙම වේග නියමයන් ගුවන්යානා සැලසුම් නිර්මාණකරුවන් සහ ගුවන්යානා නිෂ්පාදකයන් ගුවන්යානා අත්හදා බැලීමේ දී සහ ගුවන්යානා වර්ග ප්‍රමානණයේ දී ලබාගත් දත්ත මත පදනම් ව ඇත. ඒවා භාවිතය ගුවන්යානයේ ආරක්ෂාව උපරිම මට්ටමකට ගෙන ඒමටත්, ගුවන්යානයේ උපරිම ක්‍රියාකාරිත්වය ලබාගැනීමටත් හොඳ ම ක්‍රියාමාර්ගය (Best Practice) ලෙස හැඳින්වේ.

නිෂ්පාදකයන් විසින් දී ඇති මෙම වේග නියම ඒ ඒ ගුවන්යානා වර්ගයට විශේෂී වෙයි. මෙම වේග නියමයන් දී ඇත්තේ දක්වා ඇති ගුවන්වේගයෙනි (බිම්වේගය වැන්නකින් නොවේ). ඒ ගුවන් යානයේ වේග මාපක ගුවන්වේගයන් පෙන්වන නිසා ගුවන් නියමුවන්ට ඒවා සංශෝධනයන්ගෙන් තොරව ඍජුවම භාවිත කල හැකි අයුරින් ය.

සාමාන්‍ය ගුවන්යානයක (GA) වැඩි වශයෙන් භාවිත වන සහ ආරක්ෂාවට ඉතා වැදගත් වන වේග නියමයන් වර්ණ කේත චාපයන් ලෙස සහ ඉරි ලෙසට ගුවන්වේග මාපක මුහුණතේ දක්වා ඇත. කොළ සහ සුදු පහ චාපයන්ගේ පහල කෙළවර පිළිවෙලින් ෆ්ලැප්ස් හකුලා තිබිය දී සහ ෆ්ලැප්ස් දිගහැර තිබිය දී ගුවන්යානයේ උපරිම බරක් තිබෙන අවස්තාවක හදිසියේ ගුවන් යානය නතර වන වේගයන් දක්වා තිබේ. කහ පැහැ ප්‍රදේශයෙන් ගුවන්යානය මෘදු සුළඟේ දී මෙහෙයවිය හැකි වේග සීමාව දක්වා තිබෙන අතර එම වේගයේ දී පාලන මුහුණත් (Control Surfaces) හදිසි වෙනස් කිරීම් නොකිරීමට වගබලාගත යුතු ය. රතු පහන් දක්වා ඇත්තේ නොඉක්මවිය යුතු වේගය යි (Never Exceed Speed).

V-වේග නියමයන් නිසි ලෙස දක්වා තිබීම බොහෝ රටවල වර්ග ප්‍රමාණිත ගුවන් යානාවල ගුවන් යෝග්‍යතාවය සඳහා අවශ්‍යතාවයක් ලෙස සැලකේ.

රෙගුලාසි

V වේගයන්


Volando solo (título original en inglés, Going Solo) es un relato autobiográfico de Roald Dahl, publicado por Jonathan Cape en Londres en 1986. Es una continuación de su autobiografía de su infancia, Boy (relatos de infancia).

Argumento

El libro comienza con Roald Dahl en un bote camino a Dar es Salaam (África) para su nuevo trabajo para la Compañía de Combustibles Shell. Eventualmente se une a la guerra como piloto en la Fuerza Aérea Real, volando un De Havilland Tiger Moth, un Gloster Gladiator y un Hawker Hurricane.

pilotos aliados en retirarse de Grecia durante la invasión alemana.

Tras la caída de Grecia ante los nazis, Dahl viaja a Medio Oriente para luchar contra los pilotos de la Francia de Vichy, después de permanecer durante un tiempo en Alejandría, Egipto.

Ediciones
 ISBN 0-14-010306-6 (edición de bolsillo, 1987)

Referencias

Véase también

 Roald Dahl
 Boy (relatos de infancia)
 Obras de Roald Dahl

Novelas autobiográficas
Novelas de 1986
Obras de Roald Dahl

Volando solo


Macrocoma aeneonigra é uma espécie de escaravelho de folha da Argélia, descrito por Fairmaire em 1873.

Referências

aeneonigra
Coleópteros da África Setentrional
Coleópteros descritos em 1873

Macrocoma aeneonigra


Adolf Alois Pascher ( 1881 - 1945 ) fue un botánico, pteridólogo, algólogo, y micólogo alemán.

En 1888 fue promovido en Breslau a Profesor extraordinario, enseñando en la Technischen Hochschule Karlsruhe hasta 1893, y desde 1904 hasta 1915 como Profesor en la Academia forestal de Eisenach.

Publicó junto a los artículos científicos de criptógamas y de Bacteriología, obras de Fisiología vegetal.

Algunas publicaciones
 adolf a. Pascher. 1927. Die braune algenreihe aus der verwandtschaft der Dinoflagellaten (Dinophyceen).

 ---------------------. 1907. Conspectus Gagearum Asiae Libros
 adolf a. Pascher, josef Schiller, walter Migula. 1925. Heterokontae, Phaeophyta, Rhodophyta, Charophyta. Issue 11 de Die Süsswasser-Flora Deutschlands, Österreichs und der Schweiz. 250 pp.

 ---------------------. 1912. Über Rhizopoden- und Palmellastadien bei Flagellaten (Chrysomonaden): nebst einer Übersicht über die braunen Flagellaten. Editor Fischer, 48 pp.

 ---------------------. 1909. Zur Kenntnis zweier mediterraner Arten der Gattung Gagea (Gagea foliosa R. Sch., Gagea peduncularis Pasch.)'' Editor C. Heinrich. 32 pp.

Referencias

Enlaces externos
 http://www.chem-bio.uni-karlsruhe.de/19.php
 Pseudomonas aeruginosa

Botánicos de Alemania del siglo XX
Micólogos de Alemania del siglo XX
Pteridólogos de Alemania del siglo XX
Algólogos de Alemania del siglo XX
Miembros de la Leopoldina

Adolf Alois Pascher


Franjo Balassa de Gyarmáth (Kékkő, danas Modrý Kameň, Slovačka, 1736. – Kékkő, 28. kolovoza 1807.), ugarski velikaš, hrvatski ban (1785. – 1790.) i carski komesar.

Istaknuo se provođenjem reformi kraljice Marije Terezije (1740. – 1780.) na dužnosti srijemskog župana (1762. – 1785.), a potom je imenovan za bana i komesara Zagrebačkoga distrikta te župana Požeške županije (1785. – 1790.). Obnašajući navedene dužnosti postao je glavnim nositeljem centralizatorskih težnji prosvijećenog apsolutizma cara i kralja Josipa II. (1780. – 1790.) u Hrvatskoj. Dobio je zadatak provesti podjelu Ugarske i Hrvatske na deset okružja, čime bi se negirale postojeće povijesne granice.

Za njegova banovanja stvoreno je Ugarsko primorje, uveden katastar, izvršen prvi popis stanovništva, a njemački jezik uveden u javnu upravu. Povratkom ustavnog stanja 1790. godine, nije se mogao više održati na vlasti pa je napustio Hrvatsku.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Franjo Balassa de Gyarmáth - Hrvatska enciklopedija
 Franjo Balassa de Gyarmáth - Proleksis enciklopedija

Hrvatski banovi
Mađarsko plemstvo

Franjo Balassa de Gyarmáth


Açısal İvme, açısal hızın birim zamandaki değişimidir. SI birim sistemindeki birimi: rad/s² (radyan bölü saniye kare) dir ve genellikle Yunan harfi alfa () ile gösterilir.

Matematiksel tanımı
Açısal ivme, açısal hızın zamana göre birinci, açısal yerdeğiştirmenin zamana göre ikinci türevi olarak tanımlanır.

   ya da
: açısal hız
: teğetsel ivme
: yarıçap

Hareket denklemleri
İki boyutlu düzgün dairesel harekete Newton'ın ikinci kanunu aşağıdaki şekilde uygulanır.

: tork
: eylemsizlik momenti

Ayrıca bakınız
 Açısal momentum
 Açısal hız
 Dönme
 Spin (fizik)

Dinamik

Açısal ivme


Agrilus morio é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kerremans, 1895.

Referências

morio

Agrilus morio


An Stipa formicarum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alire Raffeneau Delile. An Stipa formicarum in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stipa

Stipa formicarum


Die Wahl zum Volksrat in Syrien 2012 fand am 7. Mai 2012 statt. Sie folgte auf die Annahme einer neuen Verfassung in einem Volksentscheid am 26. Februar.

Hintergrund
Die Wahlen sollten ursprünglich im Mai 2011 stattfinden und wurden zunächst auf Februar 2012 verschoben. Aufgrund des syrischen Bürgerkrieges ab 2011 und des Verfassungsreferendums wurden die Wahlen erneut auf den aktuellen Termin verschoben. Die Legislaturperiode des 250 Sitze starken Parlaments lief bereits letzten März ab, wurde allerdings in Einklang mit der neuen Verfassung des Landes weiter verlängert. Wenige Tage vor Ankündigung des Termins erklärte Friedensbotschafter Kofi Annan, dass er auf konkrete Vorschläge, die er dem syrischen Präsidenten Baschar al-Assad in zwei Gesprächsrunden gemacht hatte, eine Antwort erwarte. Der Zeitpunkt der Abstimmung wurde an dem Tag angekündigt, als die syrischen Regierungseinheiten einen neuen Sturmangriff auf Rebellenhochburgen im Nordwesten des Landes einleiteten.

Regeln
Die Wahlen am 7. Mai waren die ersten Wahlen, die dem Entwurf der neuen Verfassung für politischen Pluralismus folgten. Dieser hebt die vom Vater und Vorgänger des Präsidenten, Hafiz al-Assad, aufgestellte Klausel auf, die besagte, dass Assads regierende Baath-Partei die führende Rolle im Staat und der Gesellschaft habe. Unter der neuen Verfassung darf eine Partei nicht auf einer religiösen, regionalen, konfessionellen, berufsbezogenen oder Stammesbasis gegründet werden und auch kein Ableger bzw. Verbündeter einer nichtsyrischen Partei oder politischen Organisation sein. Damit sind die in Syrien verbotene Muslimbruderschaft oder kurdische Parteien, welche nach regionaler Autonomie streben, von der Wahl ausgeschlossen.

Im Juli 2011 bestätigte das syrische Kabinett eine Gesetzesvorlage für allgemeine Wahlen als Teil des Reformprogramms der Regierung, um die Monate des Aufruhrs zu Ende zu bringen. Der Gesetzesentwurf legt die Gründung der obersten Kommission für Wahlen zur Leitung des Wahlprozesses fest.

Wahl
Aufgrund der andauernden Kämpfe in Syrien kamen Fragen über die Organisation der Wahl auf, da in den Städten von Homs, Hama, Daraa und in der nördlichen Provinz von Idlib Kampfhandlungen zwischen Rebellen und den Regierungstruppen im Gange waren. Am Tag der Ankündigung der Wahl erklärten Melhem al-Droubi, ein Mitglied der syrischen Muslimbruderschaft und des Syrischen Nationalrates, dass sie die Wahlen "selbstverständlich" boykottieren werden, da der Wahlausgang festgelegt wäre. Aber dies sei nicht der Schwerpunkt ihres Interesses. Was sie wollen, sei ein echter Wandel mit einer echten Präsidentschaftswahl, die Assad sicherlich verlieren würde.

Am 26. März 2012 berichtete die staatseigene Nachrichtenagentur SANA, dass das syrische Parlament den Präsidenten Baschar al-Assad bitte, die Verschiebung des Wahltermins in Betracht zu ziehen, sodass die übergreifenden Reformen konsolidiert sind, und man das Ergebnis des umfangreichen nationalen Dialogs abwarten sowie die zugelassenen Parteien im Lichte des neuen Parteiengesetzes stärken kann.

Die größte Oppositionsgruppe, die teilnahm, war die Volksfront für Wandel und Freiheit, die 45 Kandidaten hatte, einschließlich 6 im Damaskus-Governorat, und von Qadri Dschamil geleitet wurde. Die Volksfront brachte Dschamils unlizenzierte Partei des Volkswillens mit der Sozialen Nationalistischen Partei zusammen, die innerhalb von Assads Baath-Partei geleiteten Nationalen Fortschrittsfront toleriert wurde.

Ergebnis
Im Folgenden ist die Sitzverteilung dargestellt:

Nach der Wahl wurde Mohammad Dschihad al-Lahham zum Parlamentssprecher und Riad Farid Hedschab zum Ministerpräsidenten ernannt. Die beiden Oppositionsführer Qadri Dschamil und Ali Haidar wurden ebenfalls in die Regierung aufgenommen.

Einzelnachweise

2012
Syrien
Baschar al-Assad

Parlamentswahl in Syrien 2012