Vinca difformis, la Pervenche difforme ou Pervenche intermédiaire, est une espèce de plantes à fleurs de la famille des Apocynaceae, endémique de l'ouest de la région méditerranéenne.

Description

Racines
Au microscope, la racine, comme chez Vinca minor et V. major, a un diamètre réduit (de ) et présente, sous l'assise pilifère, un très petit nombre d'assises de parenchyme cortical, composé de cellules régulières à parois épaisses et d'un endoderme assez net. La zone libérienne forme un anneau continu, sans différentiation de « cônes », avec à l'extérieur des cellules assez grandes, en file radiale, et écrasée contre le bois, une
assise de cellules très petites. La zone centrale du bois n'est pas lignifiée.

Tiges
Les tiges, rhizomateuses ou dressées, ont un contour arrondi, un épiderme glabre ou quelques assises de suber, avec, visibles au microscope, de grosses cellules arrondies sous-épidermiques. Le parenchyme cortical est un peu collenchymateux, il existe quelques fibres péricycliques peu colorables ; le pachyte est continu ; le liber comporte de gros tubes criblés, le bois, des vaisseaux très petits dans un parenchyme entièrement lignifié. Il y a quelques îlots de tissu criblé périmédullaire ; la moelle est partiellement résorbée. Les laticifères sont difficilement visibles, situés au voisinage des fibres péricycliques et dans le liber.

Feuilles
Les feuilles sont glabres, persistantes. La nervure comporte toujours un seul arc-libéro-ligneux présentant à la périphérie quelques fibres peu colorables, et à l'intérieur des îlots de tissu criblé. Le bois des feuilles comprend quelques assises de cellules en file radiale. Dans le limbe foliaire, deux assises de tissu palissadique surmontent un tissu peu lacuneux. Il existe, de place en place, de grosses cellules sous-épidermiques. Les stomates comportent deux cellules annexes parallèles à l'ostiole.

Fleurs

Les fleurs comprennent cinq, parfois six pétales. Vinca difformis est aisée à différencier des deux autres espèces de Vinca présentes en France métropolitaine, Vinca major et Vinca minor, grâce à la couleurs de la corolle d'un bleu pâle à blanc, alors que les deux autres portent des fleurs d'un bleu plus soutenu. Vinca difformis présente de plus des dents de calice linéaires et glabres. Sa floraison abondante, qui peut commencer dès le mois de janvier, attire de nombreux insectes pollinisateurs.

Répartition
C'est une espèce endémique de l'ouest de la région méditerranéenne, présente en Algérie, aux Açores, aux Baléares, en Corse, en France métropolitaine, en Italie (dont la Sardaigne mais pas la Sicile), au Maroc, en Tunisie et sur la Péninsule ibérique.

Habitat et écologie

Elle pousse dans les sous-bois des forêts méditerranéennes. C'est une espèce indicatrice des chênaies pubescentes méditerranéennes à Laurier-sauce. Sur un terrain lui convenant, avec une bonne exposition, la Pervenche difforme se développe vigoureusement en de grands massifs qui laissent peu de place aux autres petites plantes.

Systématique
Ce taxon porte en français les noms vernaculaires ou normalisés « Pervenche difforme » et « Pervenche intermédiaire ».

L'espèce est décrite en 1788 par le botaniste français Pierre André Pourret, qui la classe dans le genre Vinca sous le basionyme Vinca difformis. Ce taxon est un temps considéré comme une sous-espèce de Vinca major, sous le nom trinominal Vinca major subsp. difformis. Le nom correct est cependant Vinca difformis.

Synonymes
Vinca difformis a pour synonymes :
 Vinca acutiflora Bertol., 1836
 Vinca major subsp. difformis (Pourr.) M.Laínz
 Vinca media Hoffmanns. & Link, 1820
 Vinca minor subsp. media (Hoffmanns. & Link) Bonnier & Layens, 1894

Sous-espèces et formes
Il existe deux sous-espèces et trois formes décrites selon  :
 Vinca difformis subsp. difformis
 Vinca difformis subsp. sardoa Stearn
 Vinca difformis f. alba Atzei & V.Picci, 1975
 Vinca difformis f. difformis
 Vinca difformis f. variegato-flore Atzei & V.Picci, 1975

La sous-espèce sardoa pourrait être considérée comme une espèce à part entière, sous le nom Vinca sardoa, car les deux taxons sont très différents en alcaloïdes.

Composants chimiques
Les parties aériennes contiennent des alcaloïdes, des glycosides, des stéroïdes, des composés phénoliques et des huiles volatiles. Une étude de 2015 montre que l'extrait de Vinca difformis a été efficace comme antioxydant pour réduire la toxicité de la cyclophosphamide. Ainsi, les résultats suggèrent que les parties aériennes contiennent certains principes actifs qui peuvent posséder une activité anti-cancéreuse significative.

Notes et références

Liens externes

Rauvolfioideae
Espèce d'Apocynaceae (nom scientifique)
Flore endémique de Méditerranée

Vinca difformis


David Jeffrey Wineland (Milwaukee, Wisconsin, 24. veljače 1944.), američki fizičar. Doktorirao (1970.) na Harvardovu sveučilištu u Cambridgeu. Na Washingtonskom sveučilištu (od 1970. do 1975.) istraživao elektronske i ionske stupice, u Nacionalnom institutu za standarde i tehnologiju (NIST) bavi se kvantnom optikom i laserskim hlađenjem iona (od 1975). Ionske stupice omogućile su mu uporabu zarobljenih iona za obavljanje logičkih operacija, odnosno kvantno računanje (1995.), mjerenje vremena točnije od atomskoga sata, koji koristi cezij (2000.), provjeru Einsteinove teorije relativnosti (2010.). Za razvoj temeljnih eksperimentalnih metoda koje omogućuju mjerenje i upravljanje pojedinačnim kvantnim sustavima sa S. Harocheom 2012. dobio Nobelovu nagradu za fiziku.

Ionska stupica

Ionska stupica je uređaj kojim se ioni mogu zadržati u određenom prostoru unutar elektromagnetskog polja. Vrijeme zadržavanja, prema vrsti i namjeni stupice, može varirati od nekoliko sekundi do više dana. Najvažnija je primjena kao analizatora u masenoj spektrometriji, te kod ionskih pumpi za postizanje visokog i ultravisokog vakuuma do 10–9 Pa.

Atomski sat

Atomski sat je mjerni instrument ili uređaj za mjerenje vremenskih intervala mjerenjem frekvencije onoga elektromagnetskog zračenja koje emitiraju ili apsorbiraju atomi ili molekule. Upotrebljavaju se atomi cezija i vodika ili molekule amonijaka. Preciznost atomskih satova danas je takva da više od jedne sekunde ne odstupaju od točnog vremena u milijun godina. Atomski sat na osnovi snopa cezijevih atoma trenutno je najpreciznija norma vremena i frekvencije. Cezijevi atomi u snopu izlaze iz peći brzinom zvuka. Prvi laser ugođen je tako da ih pripremi u jednom energetskom stanju. Atomi dalje prolaze kroz mikrovalni rezonator kojemu je oscilator ugođen na frekvenciju prijelaza između hiperfinih stanja osnovne razine cezija. Laser na izlazu provjerava jesu li atomi u željenu stanju. Ako nisu, znači da je mikrovalni oscilator promijenio frekvenciju. Povratnom vezom uspostavlja se korekcija. Hlađenjem atoma (cezijeva fontana ili atomska stupica) postižu se i veće preciznosti, 100 milijuna godina za ± 1 sekundu.

Izvori

Američki fizičari
Dobitnici Nobelove nagrade za fiziku

David Jeffrey Wineland


The penalty box or sin bin (sometimes called the bad box, or simply bin or box) is the area in ice hockey, rugby union, rugby league, roller derby and some other sports where a player sits to serve the time of a given penalty, for an offence not severe enough to merit outright expulsion from the contest. Teams are generally not allowed to replace players who have been sent to the penalty box.

Ice hockey

Ice hockey has popularized the term "penalty box." In most cases it is a small isolated bench surrounded by walls on all four sides, with the side facing the ice having the access door. There are typically two penalty boxes: one for each team. In ice hockey a period in the box occurs for all penalties unless circumstances call for an ejection or a penalty shot. If three or more players are serving penalties at once, the team will continue playing with three on the ice but will not be allowed to use the players in the box until their penalties expire.

Most leagues specify that a team cannot replace on the ice a member serving a minor (2-minute) penalty. This results in situations such as the power play, in which the opposing team outnumbers the penalized (shorthanded) team, and (in the event of coincidental minor penalties) situations in which both teams must skate with one fewer player on the ice.

If a team scores a goal while one or more of the opposing team is serving a non-coincidental minor penalty, the penalty with the least time remaining is cancelled, and the player serving that penalty may return to the ice. In the case of a double-minor (4-minute) penalty, the penalty is treated as two consecutive 2-minute penalties. If the opposing team scores, only the penalty currently being served is cancelled (e.g. a goal with a double-minor penalty clock at 3:45 is reset to 2:00); if at least one penalty interval remains, the penalty clock is reset to reflect this (two minutes if one interval remains, four minutes if two intervals remain) and the player must remain in the box; if less than two minutes remain, the remaining penalty is cancelled, and the player is released. A major (5-minute) or misconduct (10-minute) penalty must be served in full, regardless of the number of goals scored by the opposition. To keep play fair, coincidental minor penalties ("matching minor" penalties assessed to both teams simultaneously) are also served in full regardless of scoring. Goaltenders never go to the penalty box even though they are assessed penalty minutes (but they can be ejected and replaced with a substitute). Any penalties enforced against goaltenders or the bench are served by a teammate, with many leagues requiring that teammate to have been on the ice when the penalty occurred.

Rugby league
In rugby league, penalties involving violent play, dangerous play, professional fouls or repetitive commission of a specific offence can result in a sin binning, where the offending player must spend 10 minutes off the field. In Australian rugby league, the referee will raise both hands and spread his digits to indicate "10 minutes"; elsewhere, the yellow card is used.

Often, if a team is committing one offence repeatedly, the referee will warn the captain that the next time they commit that offence, the player responsible will be sent to the bin.  In the Super League and other UK based competitions, the referee will face the offending team and circle one arm towards them to signal a team warning; this saves time and also allows for fans to see that the next player responsible for a penalty will be sent to the sin bin indefinitely (if there has not been a sufficient change in attitude from the team). For the most serious offences and/or repeated misconduct, the referee may send off players, who take no further part in the game and leave their team a player short. Referees also have the power to send team officials to the stands.

In 1981 Australia's New South Wales Rugby Football League introduced the use of the sin bin and that year Newtown Jets hooker Barry Jensen became the first player sent to it. Use of a sin bin was introduced to rugby union in 2001.

In the National Rugby League, there is no physical sin bin. Players must serve their punishment in the dressing room; remaining on the sideline or in the stands is not permitted. However, in the Super League and other UK based competitions, a player sent to the sin bin will usually sit on the bench and will wear a 'bib'; however, they do have the option of going back into the dressing room if they please.

Rugby union
In rugby union, a sin-binned or sent-off player may be replaced if he plays in the front row of the scrum (prop or hooker) and the team has a substitute available who is capable of filling that player's position. This allows contested scrums to continue during the player's suspension. In this instance, the team must remove one player from another position for the duration of the suspension. The referee usually signals such infringements by displaying a yellow card.

In rugby union sevens, the sending-off period is 2 minutes, which despite being eight minutes shorter, is actually a more severe penalty for two reasons: a) a normal sevens match lasts only 14 minutes instead of the 80 used in 15-man union or 13-man league, meaning that the penalty lasts one seventh (14.3%) as opposed to one eighth (12.5%) of the match, and b) during this time, the offender's team must play without one seventh of their team; this opens up more space than losing one thirteenth or one fifteenth of the side.

Other sports
The following sports use penalty boxes (by that or another name) in some form:

Association football (low-level games only)
Bandy
Field hockey: In outdoor field hockey, there is no designated area and players must serve their suspensions in the spectator area. In indoor field hockey suspensions are served in the suspension area.
Floorball: Usually referred to as a penalty bench.
Handball: There is no designated area and players usually serve suspensions on their team's bench.
International Rules football
Lacrosse
Ringette
Roller Derby
Water polo

The hybrid sport of International Rules football presents a slight anomaly since penalty boxes are native to neither of the sports from which International Rules was conceived, namely Gaelic football and Australian rules football (although the Gaelic Athletic Association did experiment with the idea, before moving on to another experimental format, which requires a player given a black card to be substituted).

Proposals to introduce penalty boxes in association football have been discussed by the International Football Association Board (IFAB). In 2017 IFAB approved temporary dismissals for cautionable offences; however, this is only permitted for youth, veterans, disability and grassroots football. Competitions' use of this system—rather than 'normal' yellow cards—is optional, and there are variations in how it can be implemented. For 90-minute games, the length of the temporary dismissal is 10 minutes.

Some indoor soccer leagues and competitions, which often use the playing area layout, boards and benches of ice hockey, already use them. In small sided football (i.e., 5-, 6- and 7-a-side), "timed suspensions" are used, and indicated by a blue card, in addition to the traditional yellow for a caution. Periods of suspensions vary depending on the match length (e.g., a 25-minute-half match has a suspension of 5 minutes) and are defined in the competition's rules.

In professional wrestling the promotion Total Nonstop Action Wrestling has used a penalty box in the King of the Mountain match, where instead of retrieving an object hanging above the ring, the winner is the first person to use a ladder to hang a championship belt above the ring — after having scored a pinfall or submission (pinfalls count anywhere) to earn the right to try. A wrestler who has been pinned or forced to submit must spend two minutes in a penalty box.

See also
 Penalty (rugby)
 Professional foul

References

External links

Ice hockey rules and regulations
Ice hockey terminology
Rugby league terminology
Rugby union terminology

Penalty box


LM317 este un stabilizator de tensiune liniar pozitiv reglabil. A fost proiectat de Robert C Dobkin în 1976, în timp ce lucra la National Semiconductor. LM337 este complementul negativ al LM317, care reglează tensiunile sub o referință.

A fost proiectat de Bob Pease, care a lucrat și pentru National Semiconductor.

Specificații

Fără un disipator termic cu o temperatură ambientală la 50 grade C, cum ar fi într-o zi caldă de vară în interiorul unei cutii, poate fi permisă o disipare a puterii maxime de (TJ-TA)/RθJA = ((125-50)/80) = 0.98W. (O bucată de tablă strălucitoare din aluminiu cu dimensiunile de 6x6 cm și 1,5mm grosime, are ca rezultat o rezistență termică care permite disiparea căldurii 4,7 W).

Operare
Ca orice stabilizator liniare, LM317 și LM337 sunt utilizate în aplicații de convertor DC la DC.

Stabilizatorii liniare în mod inerent puterea de risipă, puterea disipată este curentul trecut înmulțit cu diferența de tensiune între intrare și ieșire. În utilizare, un LM317 necesită în mod obișnuit un disipator pentru a preveni creșterea temperaturii de funcționare prea ridicate. Pentru diferențe mari de tensiune, energia pierdută ca căldură poate fi în cele din urmă mai mare decât cea furnizată circuitului. Aceasta este compensarea pentru utilizarea regulatoarelor liniare, care sunt o modalitate simplă de a furniza o tensiune stabilă cu puține componente suplimentare. Alternativa este utilizarea unui regulator de tensiune de comutare, care este de obicei mai eficient, dar care are o amprentă mai mare și necesită un număr mai mare de componente asociate.

În pachetele cu un capăt de montare cu disipator termic de căldură, cum ar fi TO-220, capătul este conectat intern la știftul de ieșire, ceea ce poate face necesară izolarea electrică a capătului sau a radiatorului din alte părți ale circuitului de aplicare. Nerespectarea acestui lucru poate determina scurtcircuitul componentului.

Note

Legături externe

 LM317 Circuit Schematics and Pinouts
 Online calculator to pick resistors for LM317 circuit
 The Design of Band-Gap Reference Circuits: Trials and Tribulations – Robert Pease, National Semiconductor (shows LM317 design in Figure 4: LM117)
 LM317 Bandgap Voltage Reference Example (ECE 327) – Brief explanation of the temperature-independent bandgap reference circuit within the LM317.

Tabele date
 Voltage Regulator Databook (Historical 1980), National Semiconductor
 LM317 (positive), LM350 (3 Amp), Texas Instruments (TI acquired National Semiconductor)
 LM317 (positive), LM350 (3 Amp), ON Semiconductor
 LM317 (positive), STMicroelectronics
 LM337 (negative), Texas Instruments

Circuite integrate

LM317


Maja Tatić, en alphabet cyrillique serbe , née le  à Belgrade, est une chanteuse bosnienne. Elle est la représentante de la Bosnie-Herzégovine au Concours Eurovision de la chanson 2002 avec Na jastuku za dvoje.

Biographie
Maja Tatić grandit à Banja Luka. À sept ans, elle se présente dans un concours pour enfants et commence sa carrière professionnelle en tant que chanteuse à 17 ans. Tatić chante dans des groupes pop rock tels que Sonus, Skitnice et Monaco. Avec ce dernier, elle enregistre un album à Belgrade qui ne sera jamais publié.

En 1992, Tatić se rend aux îles Canaries, où elle divertit les gens avec ses interprétations de chansons d'ABBA, Tina Turner et Shania Twain. Elle fait cela pendant huit ans.

En 2002, Tatić remporte la représentation de la Bosnie-Herzégovine au Concours Eurovision de la chanson avec la chanson Na jastuku za dvoje qui obtient 33 points et prend la treizième place sur vingt-quatre participants. Après cela, connue du grand public, elle participe à plusieurs festivals dans les Balkans. En 2005, elle est co-modératrice de la sélection bosnienne du concours.

Discographie
Albums
 2004 : Lagala si me
 2008 : Moja te je duša poznala

Singles
 2002 : Na jastuku za dvoje
 2008 : Nauči ti da voliš

Références

Liens externes

Source de la traduction

Chanteuse bosnienne du XXIe siècle
Naissance en octobre 1970
Naissance à Belgrade
Participant au Concours Eurovision de la chanson 2002
Participant au Concours Eurovision de la chanson pour la Bosnie-Herzégovine
Naissance en RS de Serbie

Maja Tatić


القوزاق (بالروسية:Казаки، بالوكرانية:Козаки) هم مجموعة أثنية للسلافيين الشرقيين الذين يقطنون بجملتهم السهوب الجنوبية في شرق أوروبا وروسيا وكازاخستان وسيبيريا. وهناك أكثر من فرضية بشأن أصل القوزاق ومن أين ينحدرون، ثمة فرضية تقول ان القوزاق هم فئة عسكرية من الناس ضمن روسيا. ولا يوافق على ذلك القوزاق انفسهم، إذ يعتبرون ان أصولهم أعرق بكثير. ومن المعتقد ان موطن القوزاق هو خط من القلاع والحصون كان يمر من نهر الفولغا الوسطى باتجاه مدينتي ريازان وتولا ثم ينعطف نحو الجنوب ويصل إلى نهر الدنيبر في منطقة مدينتي بوتيفل وبيرياسلاف.

سكنوا مناطق ذات كثافة سكانية منخفضة في أحواض نهر دنيبر ودون وتريك وأورال، ولعبوا دورًا مهمًا في التطور التاريخي والثقافي لكل من أوكرانيا وروسيا. نُظمت مجموعات القوزاق المختلفة على أسس عسكرية مع مجموعات كبيرة مستقلة تسمى الحشود. كان لكل حشد منطقة تتكون من قرى تابعة تسمى ستانيتسا. استمر أسلوب حياة القوزاق في القرن العشرين، على الرغم من التغييرات المجتمعية الكاسحة للثورة الروسية التي عطلت مجتمع القوزاق كأي جزء آخر من روسيا؛ هاجر العديد من القوزاق إلى أجزاء أخرى من أوروبا بعد إنشاء الاتحاد السوفييتي، بينما بقي آخرون وانحلوا في الدولة الشيوعية. نُظمت وحدات متجانسة قوامها من القوزاق وحاربت لصالح كلًا من ألمانيا والاتحاد السوفييتي خلال الحرب العالمية الثانية.

بعد الحرب العالمية الثانية، حل الاتحاد السوفييتي وحدات القوزاق ضمن الجيش السوفييتي، وقُمعت العديد من تقاليد القوزاق خلال سنوات الحكم بقيادة جوزيف ستالين وخلفائه. خلال حقبة البيريسترويكا في الاتحاد السوفييتي في أواخر الثمانينيات، تحرك أحفاد القوزاق لإحياء تقاليدهم الوطنية. في عام 1988، أصدر الاتحاد السوفييتي قانونًا يسمح بإعادة إنشاء حشود سابقة من القوزاق وتشكيل حشود جديدة. خلال التسعينيات، وافقت العديد من السلطات الإقليمية على تسليم بعض المهام الإدارية المحلية وحفظ الأمن لحشود القوزاق خاصتها.

في تعداد عام 2002 الروسي، أعلن 140,028 شخصًا انتماءهم لإثنية القوزاق، في حين حُدد 67,573 شخصًا على أنهم قوزاق في تعداد عام 2010. يرتبط ما بين 3.5 و 5 ملايين شخص بالهوية الثقافية للقوزاق في جميع أنحاء العالم، ما يجعلهم أكبر مجموعة سلافية تفتقر لدولتها الخاصة. تعمل منظمات القوزاق في روسيا وكازاخستان وأوكرانيا وبيلاروسيا والولايات المتحدة.

أصول القوزاق
يعود أصل كلمة «القوزاق» بحسب بعض الباحثين إلى كلمة كازاك التركية المشتقة عن كلمة خزر، وهي مترادفة في لغات شرق أوروبا مع كلمة تتري وتركي ومغولي. ولكنها منذ بداية القرن السادس عشر الميلادي اخذت تشير إلى جماعات من الأقنان السلاف المسيحيين الذين فروا من ضياع النبلاء في أوكرانيا وروسيا واستقروا في السهوب الجنوبية على ضفاف نهري الدنيبر والدنيستر والدون، ومع نهاية القرن السادس عشر أصبحت مناطق نهر الدون ونهر الدنيبر مملوكة للقوزاق الذين حولوا أماكن إقامتهم إلى مستوطنات ثابتة. ويختلف الباحثون حول سبب تسميتهم بالقوزاق. ويقول البعض ان انحدار. القوزاق يعود إلى عهد الحكم المغولي-التتري حين كان يدفعون إتاوة بشرية للحكام المغول-التتر ويرسلون رعاياهم ليؤدوا الخدمة العسكرية في القوات المغولية. اما كلمة القوزاق بحسب هذا الرأي فمشتقة من كلمة تركية تعني الفرسان الاخفاء. وبعد تفكك الدولة المغولية احتفظ القوزاق بتنظيمهم العسكري واستوطنوا بعض المناطق الواقعة في وديان نهري الدنيبر والدون. ويشير البعض الآخر إلى أن القوزاق أطلقوا على أنفسهم هذه التسمية باعتبار أنهم أحرار مثل التتر، فيما أشار آخرون إلى أنهم اعتبروا أنفسهم أعضاء «الاورطة الذهبية» مثل المغول-التتر، فيما قال البعض أن النبلاء البولنديين سموهم بذلك الاسم احتقارا لهم. وقد تزايدت صفوفهم بعد أن انضمت اليهم عناصر من سائر الأنواع والأجناس من فقراء ونبلاء. اما القوزاق بالذات فكانوا يعتبرون انفسهم دوما شعباً حراً، ولا يعترفون بانهم ينحدرون من الاقنان الروس أو الأوكرانيين.

القوزاق في روسيا القيصرية
في القرن الرابع عشر قام القوزاق بتشكيل مجموعتين كبيرتين من الناس تقطنان أسفل نهري الدون والدنيبر، وانضم اليهم الكثير من المهاجرين السلاف الشرقيين من امارتي موسكو ولتوانيا. وبحلول القرن السادس عشر تحولت مجموعة قوزاق الدون إلى قوات ضخمة حرة وانتشرت بمنطقة كوبان ونهر تيريك ثم تحالفت مع دولة القياصرة الروس وبدأت في استيطان أنحاء كبيرة من روسيا، بما فيها اسفل نهر الفولغا ونهر يائك ومنطقة القوقاز، وكذلك اراض شاسعة في سيبيريا والشرق الأقصى. اما مجموعة قوزاق الدنيبر فشكلت كيانا أطلقت عليه تسمية «زابوروجسكايا سيتش». وكان لها النظام العسكري الإداري المتين القائم على مبادئ «ديمقراطية القوزاق». وكانت «زابوروجسكايا سيتش» اولا موالية لبولندا، ثم تخلت عن هذه الموالاة وانحرفت نحو روسيا القيصرية، الامر الذي أدى إلى انضمام أوكرانيا إلى روسيا في منتصف القرن السابع عشر.

فتوحات وانتفاضات القوزاق
وشاركت قوات القوزاق بنشاط في استيطان مناطق القوقاز وسيبيريا والشرق الأقصى. ومن أشهر الفتوحات الجديرة بالذكر هنا هي بعثة قام بها قائد القوزاق يرماك في عهد القيصر إيفان الرهيب (منتصف القرن السادس عشر)، وبعثة قام بها قائد القوزاق فاسيلي بوياركوف الذي فتح لروسيا نهر امور وجزيرة ساخالين في عام 1645، وقائد القوزاق في سيبيريا سيميون ديجنيف الذي فتح المضيق بين آسيا وأمريكا في عام 1648، وقائد القوزاق من سيبيريا أيضاً فلاديمير أتلاسوف الذي فتح شبه جزيرة كامتشاتكا في اواخر القرن السابع عشر. لكن القوزاق غالبا ما كانوا أيضاً يقودون الحركات المناهضة للسلطة القيصرية المركزية، حيث انهم لعبوا دورا ملحوظا في الفتنة الكبيرة بروسيا مطلع القرن السابع عشر، حين ترأس قائدا القوزاق ستيبان رازين ويميليان بوغاتشوف الانتفاضتين الشعبيتين ضد السلطة القيصرية المركزية في القرنين السابع عشر والثامن عشر، وذلك بسبب المحاولات المستمرة التي كان القياصرة الروس يقومون بها للحد من حقوق القوزاق والاخلال بعاداتهم وتقاليدهم الاصيلة.

القوزاق في عهد الامبراطورية الروسية
وتجدر الإشارة إلى الدور الخاص الذي لعبه القوزاق في الحروب العديدة التي كانت تخوضها الامبراطورية الروسية في القرون الثامن عشر والتاسع عشر والعشرين، كونهم مدافعين عن الدولة الروسية وأعوانا للحكم القيصري. وبعد خضوعهم للقياصرة بات القوزاق من أشجع الجنود وأمهر الفرسان وأسهموا كقوة موالية للقيصر الروسي في الحروب بالقوقاز وأسيا الوسطى. واشتهروا بوضع العراقيل امام قوات نابليون بونابرت أثناء هزيمته وانسحابه من روسيا عام 1812. وساعد على ذلك إلى درجة كبيرة وضعهم القانوني الخاص في الامبراطورية الروسية حيث ظلوا أحرارا يزرعون الأرض ويدافعون عن حدود الوطن في آن واحد.

القوزاق في عهد السلطة السوفيتية
بعد قيام الثورة البلشفية في روسيا عام 1917 وقفت غالبية القوزاق بجملتهم الي جانب الحرس الأبيض المناهض للسلطة الجديدة، الامر الذي أدى إلى ممارسة القمع والاضطهاد بحق الكثير منهم لمقاومتهم لاجراءات اتخذتها السلطة السوفيتية. وأصدرت اللجنة المركزية للحزب الشيوعي الروسي في يناير / كانون الثاني عام 1919 قرارا يقضي بممارسة الإرهاب الجماعي بحق القوزاق، ولاسيما بحق زعمائهم الذين ترأسوا الحركة المناهضة للسلطة البلشفية. وتم اعدام الكثير منهم. وهاجر قسم منهم إلى خارج روسيا حيث استمروا في الكفاح ضد السلطة السوفيتية، الامر الذي دفع قسماً منهم إلى التعاطف مع النازيين الالمان أثناء الحرب العالمية الثانية.

القوزاق في الحرب الوطنية العظمى (1941-1945)
قبل عام 1936 لم يكن يسمح للقوزاق بالخدمة في الجيش الأحمر. لكن تم إلغاء هذا الحظر في عام 1936 نظرا لوجود خطر نشوب العدوان المسلح على الاتحاد السوفيتي من جانب ألمانيا النازية. وتم تشكيل فرق وأفواج فرسان القوزاق. وصدر القرار الحكومي الخاص الذي يسمح بارتداء بدلة القوزاق القومية. وشاركت وحدات القوزاق أثناء الحرب الوطنية العظمى في المعارك التي خاضها الجيش السوفيتي ضد ألمانيا النازية.
ومنذ عام 1943 بدأ اندماج وحدات فرسان القوزاق في الوحدات المدرعة للجيش السوفيتي. واستخدمت الخيول كقاعدة عامة لتحقيق سرعة التنقل بعد انتهاء المعارك. اما القوزاق انفسهم فكانوا يرافقون الدبابات بصفتهم مشاة. وقد منح 262 فارسا من القوزاق لقب بطل الاتحاد السوفيتي.

نهضة القوزاق الجديدة
اتخذت منذ عام 1989 محاولات لنهضة القوزاق في الاتحاد السوفيتي وروسيا الاتحادية. وقد أصدر مجلس السوفيت الأعلى للاتحاد السوفيتي في عام 1989 مرسوما اعترف باعمال القمع والاضطهاد بحق القوزاق وأكد حقهم باعادة الاعتبار السياسي لهم. وفي عام 1995 صدر المرسوم الرئاسي الذي تشكلت بموجبه الإدارة العامة لقوات القوزاق لدى رئيس روسيا الاتحادية. اما في عام 1998 فصدر المرسوم الآخر الذي يقضي بإنشاء جمعيات القوزاق السبع عشرة، وبينها جمعيات الفولغا، وسيبيريا، واركوتسك، وما وراء البايكال، وتيرسك، واسوريسك،]] وينيسيه، واورينبورغ، وكوبان، والدون أو «جيش الدون الأكبر». ووافق رئيس روسيا دميتري مدفيديف في 3 يوليو / تموز عام 2008 على «مفاهيم سياسة الدولة الروسية إزاء القوزاق الروس» التي تهدف إلى تنسيق سياسة الدولة الخاصة بنهضة القوزاق الروس فيما يتعلق بخدمة الدولة والتعاون بين جمعيات القوزاق وأجهزة الدولة المركزية والمحلية. وتنص الفكرة على ان القوزاق يسهمون بنشاط في حل المسائل الاجتماعية انطلاقا من مصلحة السكان وآخذا بالحسبان التقاليد التاريخية والمحلية. وتهدف سياسة الدولة في هذا المجال إلى النهوض بالاصول الثقافية والحضارية والدينية للقوزاق الروس. وتقيم الدولة لهذا الغرض الآليات المالية والتنظيمية وكافة الظروف اللازمة.

مراجع

 القوزاق  روسيا اليوم.
http://arab.rbth.ru/arts/2013/06/27/23703.html

أوكرانيون
تاريخ المسيحية في أوكرانيا
تاريخ روسيا الاجتماعي
عرقيات سلافية
مجتمع الإمبراطورية الروسية
مجموعات عرقية في أوروبا
مهن قتالية

قوزاق


Hans Fink ist der Name folgender Personen:

* Hans Fink (Komponist) (1859–1905), österreichischer Komponist und Organist
 Hans Fink (Politiker) (1898–nach 1938), deutscher Politiker (NSDAP)
 Hans Fink (Volkskundler) (1912–2003), italienischer Volkskundler und Schriftsteller
 Hans Fink (Publizist) (* 1942), rumäniendeutscher Journalist und Publizist
 Hans-Peter Fink (* 1949), deutscher Physiker und Hochschullehrer

Hans Fink


This is a list of cities and towns in Uganda: The population data are for 2014, except where otherwise indicated. The references from which the estimated populations are sourced are listed in each article for the cities and towns where the population estimates are given.

Twenty largest cities by population
The following population numbers are from the August 2014 national census, as documented in the final report of November 2016, by the Uganda Bureau of Statistics (UBOS).

Cities
In May 2019, the Cabinet of Uganda approved the creation  of 15 cities, in a phased manner, over the course of the next one to three years, as illustrated in the table below. The 7 of the 15 cities started operations on 1 July 2020 as approved by the Parliament of Uganda.

Cities and towns

References

External links
 Uganda: Regions, Major Cities & Towns - Population as per 2014 Census

Uganda, List of cities in
Uganda
Cities

List of cities and towns in Uganda


Real field may refer to:
 Real numbers, the numbers that can be represented by infinite decimals
 Formally real field, an algebraic field that has the so-called "real" property
 Real closed field
 Real quadratic field

Real field


Bifascioides leucomelanellus ist ein Schmetterling aus der Familie der Chrysopeleiidae.

Merkmale
Die Falter erreichen eine Flügelspannweite von 6 bis 7 Millimeter. Der Kopf ist anliegend beschuppt und glänzt dunkelbraun. Er hat eine silbrig weiße Stirn (Frons). Die Fühler sind 3/4 so lang wie die Vorderflügel. Die Labialpalpen sind zylindrisch und nach oben gebogen. Thorax und Tegulae sind dunkelbraun, der hintere Teil des Thorax ist gelblich weiß. Die Vorderflügel sind dunkelbraun und lanzettlich. Sie haben zwei breite, gelblich weiße Binden. Die erste Binde liegt in Basisnähe. Sie ist am Flügelinnenrand breit und verjüngt sich abrupt an der Costalader. Die zweite Binde liegt bei 2/3 der Vorderflügellänge und verjüngt sich in Richtung des Flügelinnenrandes. Die Fransenschuppen sind ockergrau. Die Hinterflügel sind sehr schmal und nur etwa 1/3 so breit wie die Vorderflügel. Sie sind silbrig weiß und haben ockergraue Fransenschuppen. Das Abdomen ist bräunlich grau und hat ein weißes Afterbüschel.

Bei den Männchen ist das Tegumen schmal, bandförmig und membranös. Es ist lateral sklerotisiert und verjüngt sich distal. Die Valven sind leicht asymmetrisch und haben einen breiten basalen Teil. Sie verzweigen sich distal in einen großen ventralen und einen kleinen dorsalen Lobus. Sie sind in der basalen Hälfte breit und verjüngen sich in der distalen Hälfte stark. Sie sind mit langen kräftigen Borsten versehen. An der rechten Valve befindet sich ein basaler Fortsatz, der mit einem Fleck kurzer, dicker Borsten und zwei Reihen langer Borsten besetzt ist. Im distalen Teil befindet sich vor der Mitte des Dorsalrandes ein kleiner haariger Lobus. Die linke Valve ist mit einem ähnlichen Lobus versehen, dieser befindet sich aber im letzten Viertel der Basalhälfte. Der Aedeagus ist lang und rechtwinklig gebogen. Er verjüngt sich distal. Cornuti sind nicht ausgebildet.

Bei den Weibchen sind die Papillae anales verschmolzen und stark sklerotisiert. Die Apophysen sind lang, kräftig und haben etwa die gleiche Länge. Das Ostium ist sehr groß und sackförmig, es ist am vorderen Rand des siebenten Sternits nach links versetzt angeordnet. Der Ductus bursae ist vor dem Ostium sehr eng und weitet sich sehr stark in Richtung des Corpus bursae. Das Antrum ist gebogen, es weitet sich in der Mitte und ist leicht sklerotisiert. Das Corpus bursae ist rundlich. Das Signum ist groß, länglich und gabelt sich.

Ähnliche Arten
Bifascoides leucomelanellus ähnelt Bifascia nigralbella, das hintere Ende des Abdomens ist aber gelblich weiß, die innere Binde auf den Vorderflügeln liegt näher an der Flügelbasis und die Hinterflügel sind schmaler.

Verbreitung
Bifascioides leucomelanellus ist in Nordafrika (Libyen, Ägypten), auf Malta, in Saudi-Arabien, dem Sudan, in den Vereinigten Arabischen Emiraten und im Iran verbreitet.

Biologie
Die Biologie der Art ist unbekannt. Falter wurden im Februar und von Mai bis Juni gesammelt.

Systematik
Die folgenden Synonyme sind bekannt:

 Elachista leucomelanellus , 1917
 Ascalenia pirastica , 1936

Belege

Chrysopeleiidae
Chrysopeleiidae (Familie)

Bifascioides leucomelanellus


Guaduella, rod trajnica, jednosupnica iz potporodica Puelioideae, smješten u vlastiti tribus Guaduelleae.

Postoji šest vrsta raširenih po tropskoj Africi; sve su hemikriptofiti.

Vrste
 Guaduella densiflora Pilg.
 Guaduella dichroa Cope
 Guaduella humilis Clayton
 Guaduella macrostachys (K.Schum.) Pilg.
 Guaduella marantifolia Franch.
 Guaduella oblonga Hutch. ex Clayton

Sinonimi
 Microbambus K.Schum.

Izvori

Puelioideae

Guaduella


Horace Walker (nacido el  en Chester, Pensilvania y fallecido el  en Los Ángeles, California) fue un jugador de baloncesto estadounidense que disputó una temporada en la NBA, además de jugar en la NIBL y la EPBL. Con 1,90 metros de estatura, jugaba en la posición de alero.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante tres temporadas con los Spartans de la Universidad Estatal de Míchigan, en las que promedió 11,5 puntos por partido. Conserva hoy en día el récord de rebotes en un partido de su universidad, logrando 29 ante Butler en diciembre de 1959. En su última temporada, tras promediar 17,3 puntos y 17,3 rebotes por partido, fue incluido en el mejor quinteto de la Big Ten Conference, y en el tercer equipo All-America.

Profesional
Fue elegido en la trigésima posición del Draft de la NBA de 1960 por St. Louis Hawks, pero tras no encontrar hueco en el equipo, jugó una temporada en la NIBL, donde consiguió la quinta mejor marca individual de anotación, al lograr 46 puntos ante Cleveland Pipers, hasta que al año siguiente fue traspasado a cambio de una futura ronda del draft a los Chicago Packers. Allí jugó una temporada, en la que promedió 6,7 puntos y 7,2 rebotes por partido.

Jugó una temporada más en la EPBL antes de retirarse definitivamente.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Walker en NBA.com
 Ficha de Horace Walker en ultimatenba.com

Baloncestistas de Pensilvania
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Michigan State Spartans
Baloncestistas de los Chicago Packers
Baloncestistas de los Trenton Colonials

Horace Walker (baloncestista)


Lepiota clypeolaria (Pierre Bulliard, 1789 ex Paul Kummer,  1871), din încrengătura Basidiomycota în familia Agaricaceae și de genul Lepiota denumită în popor ghebe de brad,  în singular ghebă de brad sau opitinc, este o specie de ciuperci otrăvitoare și saprofagă, ce descompune resturi vegetale. Ea poate fi găsită în România, Basarabia și Bucovina de Nord de la câmpie  până la munte, crescând pe sol în grupuri sau cercuri de vrăjitoare, în păduri de conifere pe lângă brazi și molizi, foarte rar sub fagi în cele de foioase. Timpul apariției este din iulie până în octombrie (noiembrie).

Descriere

Ordinul Agaricales este de diversificare foarte veche (între 178 și 139 milioane de ani), începând din timpul perioadei geologice în Jurasic în diferență de exemplu cu genul Boletus (între 44 și 34 milioane de ani).
 Pălăria: are un diametru de 4-8 cm, este inițial ovoidală, aproape rotundă sau în formă de clopot, cu marginea răsucită spre interior, prezentând acolo resturi albicioase de văl parțial cu aspect franjurat, apoi aplatizată, mamelonară în centru și adesea cu rupturi. Cuticula este albicioasă până cremoasă, mătăsoasă, acoperită cu numeroase scvame dispuse concentric de culoare brun-roșcată sau ocracee, fiind în mijloc mereu brună și netedă.
 Lamelele: sunt subțiri și ușor bulboase, cu câteva lameluțe intercalate, dese și neaderate la picior și muchii flocoase. Coloritul este alb.
 Piciorul: dezvoltă o lungime de 5-8 cm, având un diametru de  numai 0,5-1 cm, este fragil și gol pe interior, puțin dilatat la bază, ușor separabil de pălărie, cu un colorit alb-cenușiu. El poartă un inel flocos, mobil și nepersistent, fiind în sus de acesta neted și glabru, iar sub manșetă acoperit cu resturi de văl, ce-i conferă un aspect flocos-lânos.
 Carnea: este subțire, moale, albicioasă, cu miros fructuos-aromatic, cu vârsta din ce în ce mai neplăcut, adesea cu nuanțe de gaz de iluminat și un gust care tinde de la nesemnificativ în tinerețe până la scormonitor și dezgustător la bătrânețe.
 Caracteristici microscopice: are spori fusiformi și hialini (translucizi), având o mărime de 10-17,5 x 4,2-5,2 microni. Pulberea lor este albă până crem-gălbuie.
 Reacții chimice: Buretele se colorează cu anilină sau fenol după 5 minute rozaliu, devenind mai târziu roșu ca cărămida.

Confuzii
Lepiota clypeolaria poate fi confundată în primul rând cu alte specii Lepiota, în majoritate otrăvitoare sau necomestibile, ca de exemplu: Lepiota aspera (otrăvitoare), Lepiota boudieri (otrăvitoare), Lepiota brunneoincarnata (letală), Lepiota castanea (letală), Lepiota cristata (otrăvitoare), Lepiota erminea (necomestibilă), Lepiota felina (otrăvitoare), Lepiota haematosperma sin. Leucocoprinus Badhamii (comestibilă), Lepiota helveola (otrăvitoare), Lepiota hystrix (necomestibilă), Lepiota ignivolvata (comestibilă), Lepiota lilacea (suspectă, poate otrăvitoare), Lepiota magnispora (otrăvitoare), Lepiota ochraceodisca (necomestibilă), Lepiota ochraceofulva (suspectă, probabil otrăvitoare), Lepiota pseudolilacea sin. Lepiota pseudohelveola (letală) sau Lepiota subincarnata (letală). Ea poate fi confundată mai departe cu Cystoderma amianthinum (comestibil), Cystodermella cinnabarina (comestibilă), Leucoagaricus leucothites sin. Lepiota naucina (comestibil)  precum cu forme mai mici respectiv tinere ale, între altele, Macrolepiota affinis (comestibilă), Macrolepiota clelandii (comestibilă) și Macrolepiota gracilenta (comestibilă).

Specii asemănătoare

Valorificare

În genul Lepiota există numai puține ciuperci comestibile, mai mult, unele dintre ele conțin amanitină și pot fi mortal otrăvitoare. Toxicitatea ghebelor de brad este interpretată în mod diferit în literatura micologică. Ele nu conțin amanitină,  dar au provocat deja probleme gastrointestinale. Chiar dacă acest soi pare să fie consumat în Japonia și China, ingerarea speciei este neapărat de evitat.

Cele mai multe specii ale genului Lepiota sunt otrăvitoare sau letale și numai greu de deosebit. De aceea: nu culegeți aceste ciuperci, nu le ingerați și nici măcar nu le gustați!

Note

Bibliografie
 Bruno Cetto: "I funghi dal vero", vol. 1-7, Editura Arte Grafiche Saturnia, Trento 1976-1993 (pentru cercetarea în total)
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 Ernst Albert Gäumann: "Vergleichende Morphologie der Pilze", Editura Gustav Fischer, Jena 1926
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Andreas Gminder: "Handbuch für Pilzsammler - 340 Arten Mitteleuropas sicher bestimmen", Editura Kosmos, Stuttgart 2008, ISBN 978-3-440-11472-8
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Gustav Lindau: "Kryptogamenflora für Anfänger: Eine Einführung in das Studium der blütenlosen Gewächse für Studierende und Liebhaber", vol. 2, Editura Julius Springer, Berlin 1922
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983

Legături externe

 Lepiota clypeolaria, film

Lepiota
Ciuperci otrăvitoare
Ciuperci saprofite
1789 în știință

Lepiota clypeolaria


خضير عقله صياد سحيمان الصقري العنزي، نائب سابق في مجلس الأمة الكويتي عن الحركة الدستورية الإسلامية.

شارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2006 في الدائرة التاسعة عشر، وحصل على المركز الثاني برصيد 2591 صوت وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2008 في الدائرة الرابعة، وحصل على المركز العشرين برصيد 2207 صوت وخسر الانتخابات.

مراجع

أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2006
إخوان مسلمون كويتيون

خضير العنزي


Jajce u progonstvu 1992. – 1995., dokumentarni je film autora Pavla Vranjicana iz 2015. godine.

Nastavak je dokumentarnog filma Jajce u obrani 1992.

Dvije su glavne teme filma. Prva je organiziranje prognanih Jajčana. U filmu se pripovijeda o djelovanju Zajednice izbjeglih i prognanih Jajčana – Kraljica Katarina.

Druga je formiranje u Tomislavgradu jajačke ratne brigade HVO-a "Hrvoje Vukčić Hrvatinić" te njezino raspoređivanje i djelovanje na ratištima Livna, Kupresa, Tomislavgrada, Rame, Jablanice i inim mjestima, braneći opstojnosta hrvatskog narod i cjelovitost teritorija Hrvatske zajednice Herceg Bosne. Naglasak je na ramskom bojištu.

U dokumentarnom filmu su govorili:  general-bojnik HVO Filip Filipović, dr Benjamin Alfred Markin iz saniteta HVO Jajce;  pukovnik HVO-a Frano Crnoja, novinarka iz Tomislavgrada   Ljuba Đikić, pukovnik HVO-a Ivo Šimunović, župnik i gvardijan iz Tomislavgrada fra Gabrijel Mioč, pomoćnik zapovjednika za logistiku Anto Šimunović, dopredsjednik HVO-a Tomislavgrad Filip Andrić,  prof. dr. sc. Marko Tokić s Radio Tomislavgrada 1992;  prof. Petar Miloš, Jajačka gimnazija 1976. – 1992.; natporučnik HVO-a Anto Brtan; general-bojnik HV-a Željko Glasnović,  župnik i gvardijan iz Jajca fra Stipo Marčinković, pukovnik HV-a Mijo Crnoja; hrvatski branitelji iz HVO-a Luka Jagodin, Petar Radić, Matija Jakšić, Ivan Pavlović i bojnik Zdravko Serdar.

Novac za snimanje filma prikupljan je na raznim donatorskim večerima.

Izvori

Hrvatski dokumentarni filmovi o Ratu u BiH
Jajce

Jajce u progonstvu 1992. – 1995.


Gomontiaceae, porodica zelenih algi u redu Ulotrichales. Ime je dobila po rodu Gomontia. Postoji 14 priznatyih vrsta unutar četiri roda.

Rodovi
 Chlorojackia R.Nielsen & J.A.Correa  1 sp.
 Collinsiella Setchell & Gardner  3 sp.
 Eugomontia Kornmann   2 sp.
 Gomontia Bornet & Flahault   8 sp.

Izvori

Ulotrichales

Gomontiaceae


ක්‍රි.ව.1971දී ජපන් එකි මහායාන බෞද්ධ නිකායක් වන Nichiren Buddhism සම්ප්‍රදායෙන් උත්පන්න වුනු  නව ආගමික ව්‍යාපාරයකි. ලොව පුරා මෙම ආගමික නිකායට අයත් පිරිස 1500ක් පමණවේ.

නව ආගමික ව්‍යාපාර

නිප්පොන්සන් ම්යෝහෝජි නිකාය


Marleen Barth (* 21. März 1964 in Den Helder) ist eine niederländische Politikerin der Partij van de Arbeid.

Leben
Barth absolvierte eine Ausbildung zur Journalistin und studierte Politikwissenschaften an der Universität Amsterdam. Sie wurde Mitglied der Partij van de Arbeid und trat in eine Gewerkschaft ein. Von 1990 bis 1997 war Barth als Parlamentsreporterin für die niederländische Zeitung Trouw tätig. Vom 19. Mai 1998 bis 23. Mai 2002 war Barth Abgeordnete in der Zweiten Kammer der Generalstaaten. Seit 2008 ist Barth Vorsitzende der GGZ Nederland, dem niederländischen Fachverband für psychische Gesundheit und Suchthilfe.

Seit 7. Juni 2011 ist Barth Abgeordnete in der Ersten Kammer und als Nachfolgerin von Han Noten Vorsitzende ihrer Fraktion. Barth ist mit dem Politiker Jan Hoekema verheiratet, der seit 2007 Bürgermeister von Wassenaar ist, und lebt mit ihm in Wassenaar.

Weblinks
 Webseite der Partij van de Arbeid:Marleen Barth
 Erste Kammer der Generalstaaten:Marleen Barth

Mitglied der Ersten Kammer der Generalstaaten
Mitglied der Zweiten Kammer der Generalstaaten
Journalist (Niederlande)
PvdA-Mitglied
Niederländer
Geboren 1964
Frau

Marleen Barth


අජිත් ජිනදාස සිංහල සිනමාව තුල චරිත ගණනාවක් නිරුපනය කල ප්‍රතිභාවපූරණ නළුවෙකි. ඔහු සිනමාවට අවතීරණ වූයේ ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස්ගේ මඩොල් දූව චිතපටයෙනි.

1976 - මඩොල් දූව
1978 - ගැහැනු ළමයි
1978 - සීතා දේවී
1978 - අහසින් පොළොවට
1979 - අමල් බිසෝ
1980 - සසර පැතුම්
1982 - බයිසිකලය
1982 - ම්ලට නොඑන බඹරු
1983 - සමුගනිමි මා සැමියනි
1984 - ජය සිකුරුයි
1985 - රෝසි
1986 - දුශ්‍යාන්ති
1987 - යුක්තියද ශක්තියද
1988 - නැවත අපි එක්වෙමු
1990 - දේදුන්නෙන් සමනලියක්
1990 - හොඳින් නැත්නම් නරකින්
1992 - ජය ශ්‍රී වෙයි කුමරිය
1993 - චායා මායා
1993 - බඹසර බිසව්
1995 - දළුලන ගිනි
1996 - වීදියෙ වීරයා
1999 - රතු අළුයම

අජිත් ජිනදාස


An Paepalanthus seslerioides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni August Heinrich Rudolf Grisebach. An Paepalanthus seslerioides in nahilalakip ha genus nga Paepalanthus, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paepalanthus

Paepalanthus seslerioides


Valeri Fiodorovici Bîkovski (în ; )  un cosmonaut sovietic.

Biografie
Valeri Bîkovski a fost fiul lui Fiodor Fiodorovici Bîkovski și al Klavdiei Ivanova. La vârsta de 14 ani, Valeri vrea să se înscrie la o școală navală, dar tatăl său, care nu este în favoarea ideii, îl încurajează să rămână la școala pe care o urma. Câteva zile mai târziu, Valeri asistă la o conferință a clubului Forțelor Aeriene Sovietice, care îl incită să-și urmeze  visul de a deveni pilot.

Ca urmare a acestei conferințe, Valeri a început, la vârsta de 16 ani, cursuri de teoria zborului la aeroclubul din Moscova, iar, la 18 ani, și-a obținut diploma de aeronautică și s-a înscris la Academia de Aviație Militară de la Kacea, în apropiere de Sevastopol, în Crimeea.

Bîkovski a primit diploma Academiei la 21 de ani și a primit gradul de locotenent. La 25 de ani, era pilot de vânătoare, apoi pilot și instructor de parașutism, acumulând peste 72 de sărituri în momentul în care a fost selecționat pentru a începe un antrenament de cosmonaut. A început formarea de cosmonaut la Academia de Ingineri ai Armatei Aerului Jukovski, la 26 de ani.

Cel mai cunoscut zbor al lui Valeri Bîkovski a avut loc în 1963 la bordul navei cosmice Vostok 5, când a avut o cvasiîntâlnire spațială cu prima femeie cosmonaut, Valentina Tereșkova. În timp ce era pe orbită, Valeri Bîkovski a fost primit în PCUS.

Zboruri realizate
 14 iunie 1963: a plecat în spațiul cosmic la bordul navei cosmice Vostok 5, el  a realizat un zbor în grup cu nava Vostok 6, și a bătut recordul de durată de zbor cu aproape 5 zile. Până astăzi (2014), acesta este cel mai lung zbor spațial realizat solitar. A revenit pe Pământ la 19 iunie 1963
 15 septembrie 1976 : este comandant al zborului navei cosmice Soyuz 22 / Soiuz 22. A aterizat la data de 23 septembrie 1976.
 26 august 1978: plecat în zbor, la bordul navei Soyuz 31, el a stat mai mult de 7 zile la bordul stației Saliut 6, în calitate de membru al expediției Saliout 6 EP-4 și a revenit pe Pământ la 3 septembrie 1978, la bordul navei Soyuz 29 / Soiuz 29.

Premii și distincții
Ordinul Crucea Grunwald
Erou al Uniunii Sovietice

Note

Legături externe

  Biografia  lui Valeri Fiodorovici Bîkovski, Erou al Uniunii Sovietice
  Biografia lui Valeri Fiodorovici Bîkovski, cosmonaut sovietic
  Un rezumat precis al zborurilor efectuate

Cosmonauți sovietici
Cosmonauți ruși
Zboruri solitare
Eroi ai Uniunii Sovietice
Piloți-cosmonauți ai URSS
Membri ai Asociației Exploratorilor Spațiului
Nașteri în 1934
Nașteri pe 2 august
Beneficiari ai Ordinului Crucea de Grunwald
Decese în 2019
[[Categorie:Membri ai Partidului Comunist al Uniunii Sovietice
Ordinul Karl Marx

Valeri Bîkovski


Josip Varga, hrvatski šahist, šahovski pisac, problemski šahist iz Zagreba. Napisao je knjige Bajke na šahovskoj ploči (1992. godine). Urednik je izdanja FIDE album 1983. – 1985. (1992. godine). O šahistu Nenadu Petroviću napisao je 1995. knjigu Velemajstor Petrović. S Vladom Kovačevićem, Slavkom Pelehom, Ervinom Sindikom, Zvonkom Krečkom i Draženom Marovićem sastavio Povijest hrvatskog šaha 1912. – 1997. (1997. godine). Godine 2001. objavio je knjigu Prvi šahovski koraci. 2016. objavio je Problemski šah. Bio je urednik Šahovskog glasnika, od 1998. do br.2 2003. godine. Dobitnik Priznanja za izniman doprinos hrvatskom šahu povodom 100. godišnjice Hrvatskoga šahovskog saveza.

Izvori

Vanjske poveznice
Ljestvica FIDE Josip Varga (r. 1932.)
Ljestvica FIDE Josip Varga (r. 1941.)

Hrvatski šahisti
Životopisi, Zagreb

Josip Varga


An Stipa eminens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Antonio José Cavanilles. An Stipa eminens in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Stipa

Stipa eminens


La torre de Guadalmesí, también llamada de Guadalmedina, es una torre almenara situada en la orilla norte del estrecho de Gibraltar, en el término municipal de Tarifa, incluida dentro del parque natural del Estrecho y declarada bien de interés cultural (BIC) el 29 de junio de 1985.

Historia
Esta torre toma su nombre del arroyo cercano de Guadalmesí, topónimo de origen incierto que podría provenir de la voz bereber wadí-n-Nasá, río donde pasar la noche, asimilada a de la voz árabe wadí-n-nisá, río de las mujeres, que, afectada por el fenómeno fonético de la imela fue fácilmente confundida por los cristianos repobladores con el vocablo castellano guadamecí, cuero adobado y adornado con dibujos de pintura o relieve. De hecho, el topónimo Guadalmesí aparece ya en la Crónica de Alfonso XI redactada en 1340 como Guadamecil y más tarde en múltiples variantes similares hasta la forma actual.

Como otras torres de la región fue mandada construir por Luis Bravo de Laguna director de fortificaciones durante el mandato de Felipe II. Tras aprobarse su construcción en 1577 esta comenzó en 1588 desconociéndose la fecha precisa en la que terminaron sus obras aunque con toda probabilidad fue antes del cambio de siglo. Su función principal, aparte de la vigilancia de tránsito por el Estrecho manteniendo contacto con la torre de la Isla de las Palomas y la torre del Fraile, fue la de evitar que buques enemigos hicieran acopio de agua en el cercano arroyo de Guadalmesí, único punto de todo el tramo de costa donde podía hacerse en verano.

Tiene planta redonda y forma cilíndrica alamborada con 12 metros de diámetro en la base y una altura total de 15 metros. El cuerpo de la torre es macizo en su tercio inferior estando el resto de la construcción ocupada por una estancia abovedada a la que se accedía mediante una puerta-ventana situada a 5.5 metros del suelo y orientada al norte. Desde esta estancia, que posee otra ventana abierta hacia el mar, se tenía acceso a la terraza superior mediante una escalera helicoidal interna incluida en el muro perimetral. En la actualidad su estado de conservación es bueno aunque ha perdido su revestimiento y, en zonas puntuales diverso material constructivo, principalmente en ventanas, escalera y terrado.

Véase también
 Anexo:Bienes de interés cultural de la provincia de Cádiz
 Anexo:Patrimonio Histórico Andaluz en el Campo de Gibraltar

Referencias

Enlaces externos

Guadalmesí
Guadalmesí
Tarifa
Torres de vigilancia costera de la provincia de Cádiz

Torre de Guadalmesí


La Copa Intercontinental 1993 fue la trigésimo segunda edición del torneo que enfrentaba al campeón de la Copa Libertadores de América con el campeón de la Liga de Campeones de la UEFA. Se llevó a cabo en un único encuentro jugado el 12 de diciembre de 1993 en el Estadio Nacional de la ciudad de Tokio, en Japón.

La disputaron São Paulo de Brasil, campeón de la Copa Libertadores 1993, y Milan de Italia, subcampeón de la Liga de Campeones de la UEFA 1992-93, en reemplazo del campeón, el club francés Olympique de Marsella, que había sido suspendido temporalmente por amaño de partidos. La victoria se la llevó el conjunto brasileño, en un partido que lo tuvo en ventaja en el marcador en tres oportunidades y que contó con cinco goles en total, siendo la final a un solo partido con más tantos convertidos en la historia del certamen. Con ese triunfo, São Paulo alcanzó su segundo título intercontinental, siendo el cuarto equipo en conseguir el bicampeonato del mundo de manera consecutiva después de su coterráneo Santos, y los italianos Inter y Milan.

Equipos participantes

Sede

Ficha del partido

Véase también
 Copa Libertadores 1993
 Liga de Campeones de la UEFA 1992-93
 Supercopa de Europa 1993
 Copa Interamericana 1994

Referencias

Enlaces externos
 Copa Intercontinental 1993 en RSSSF.com

1993
Fútbol en 1993
Japón en 1993
Fútbol en Japón en 1993
Campeonatos internacionales entre clubes de fútbol organizados por Japón

Copa Intercontinental 1993


Corynocystis, monotipski rod morskih algi smješten u vlastitu porodicu Corynocystaceae, dio reda Gigartinales.

Jedina vrsta C. prostrata uz obale Filipina u provinciji Sorsogon.

Izvori

Gigartinales

Corynocystis


Trentepohliaceae, porodica zelenih algi smještena u vlastiti red Trentepohliales. Postoji preko 100 priznatih vrsta u 11 rodova. Ime je došlo po rodu Trentepohlia

Rodovi
 Byssus Linnaeus
 Cephaleuros Kunze ex E.M.Fries
 Chroolepus C.Agardh
 Friedaea Schmidle
 Lochmium Printz
 Phycopeltis Millardet
 Printzina R.H.Thompson & Wujek
 Rhizothallus P.[J.L.]Dangeard
 Sporocladus Kuckuck
 Stomatochroon B.T.Palm
 Trentepohlia C.Martius

Izvori

Ulvophyceae

Trentepohliaceae


Victime și vinovați este un film românesc din 1970 regizat de Slavomir Popovici.

Prezentare

Note

Legături externe

 Victime și vinovați la aarc.ro

Vezi și
 1970 în film

Filme românești
Filme în limba română

Victime și vinovați


Vicariatul Rodnei cu sediul la Năsăud a fost o structură ecleziastică a Bisericii Române Unite cu Roma, la nivelul anului 1948, în cadrul Episcopiei de Cluj-Gherla.

Istoric
În anul 1786, în timpul protopopului Ioan Para, prin decretul imperial al împăratului Iosif al II-lea de la Viena, a fost înființat Vicariatul Rodnei. Vicariatul a cuprins inițial 39 din cele 44 de comune grănicerești, iar ulterior numărul comunelor a ajuns la 46. În jurisdicția sa a intrat și protopopiatul greco-catolic al Bistriței, înființat în anul 1780, precum și cel al Budacului.

Vicariatul, numit întotdeauna în actele emise de oficiul vicarial "al Rodnei", după vechiul centru al zonei, a avut sediul în Năsăud, localitatea în care își avea stabilită reședința Regimentul II de graniță. În perioada de la sfârșitul secolului al XVIII-lea și prima jumătate a secolului al XIX-lea până la desființarea regimentului grăniceresc (1851) au fost vicari Ioan Halmaghi, Ioan Nemeș, Ioan Marian și Macedon Pop.
Demnitatea vicarială conferea titularilor săi statutul de suplinitor al episcopului în teritoriu, bucurându-se astfel de o întâietate onorifică, dar și canonică față de ceilalți protopopi.

În 1853, Episcopia de Făgăraș , cu sediul la Blaj, a fost ridicată la rangul de arhiepiscopie, devenind totodată și sediul noii Mitropolii greco-catolice. Tot în 1853 au mai fost înființate alte două episcopii greco-catolice, sufragane Blajului, cea de Lugoj și cea de Gherla. Vicariatul Rodnei a intrat astfel în componența nou înființatei Episcopii de Gherla.

Satele din zona Bistriței, de "după Dealul Târgului", erau constituite într-un protopopiat al Budacului, subordonat Vicariatului Rodnei, cu sediul la Năsăud. Unul dintre protopopii remarcabili ai Bistriței a fost Pr. Gherasim Domide, semnatar al Memorandumului românilor ardeleni de la sfârșitul secolului al XIX-lea. Cea mai cunoscută și de faimă școală greco-catolică românească din zonă a fost Gimnaziul superior grăniceresc de la Năsăud (1863), devenit ulterior liceul, iar astăzi, Colegiul Național "George Coșbuc". În timpul cât a funcționat Districtul autonom al Năsăudului și după arondarea administrativ-eclezială, la conducerea vicariatului a venit preotul Grigore Moisil (1858-1891), fost paroh al Rodnei și Tihei-Bârăului.

În anul 1931 Episcopia greco-catolică de Gherla a fost reorganizată (odată cu înființarea Episcopiei greco-catolice a Maramureșului), sub denumirea de Cluj-Gherla, sediul fiind mutat astfel la Cluj, de către episcopul de atunci, Dr. Iuliu Hossu. Vicariatul Rodnei avea în componență, în anul 1948, 42 de parohii organizate în trei protopopiate, cel al Năsăudului, cel Bistriței și cel al Budacului. În 1948, Biserica Română Unită, Greco-Catolică avea să fie scoasă în afara legii de autoritățile comuniste, fiindu-i confiscat întreg patrimoniu, iar bisericile și casele parohiale au fost preluate de Biserica Ortodoxă Română.

Ultimul vicar foraneu, Pr. Simion Pop, protopopul Năsăudului, a fost arestat în data de 27 octombrie 1948, anchetat la Securitatea din Bistrița și închis la penitenciarul din Aiud.

În anii care au urmat lui 1948 peste vechile structuri bisericești greco-catolice din Vicariatul de Rodna a fost înființat un protopopiat ortodox ale Năsăudului (1952), iar cel vechi ortodox al Bistriței extinzându-și jurisdicția peste parohiile greco-catolice din protopopiatul unit bistrițean și cel al Budacului, desființate de autoritățile comuniste.

Note

Bibliografie
 Mirela Andrei, La granița Imperiului. Vicariatul Rodnei, Editura Argonaut, Cluj, 2006.

Fondări în 1786
Județul Bistrița-Năsăud
Biserica Română Unită cu Roma, Greco-Catolică
Năsăud
Granița Militară Transilvăneană

Vicariatul Rodnei


Sándor Újhelyi (* 27. Februar 1961) ist ein ehemaliger ungarischer Sprinter, der sich auf den 400-Meter-Lauf spezialisiert hatte.

Bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften 1982 in Mailand gewann er Silber.

Von 1981 bis 1983 wurde er dreimal in Folge ungarischer Meister, 1982 und 1983 errang er außerdem in der Halle den nationalen Titel.

Persönliche Bestzeiten

 400 m: 46,19 s, 4. Juli 1981, Warschau
 Halle: 46,69	s, 20. Februar 1983, Budapest

Fußnoten

Sprinter (Ungarn)
Ungar
Geboren 1961
Mann

Sándor Újhelyi


Weathertunes ist ein Musikprojekt der Brüder Roland und Daniel Voss. Der Musikstil der Gruppe bewegt sich zwischen Lounge, Ambient, Downbeat, Trip-Hop, Nu-Jazz und Drum and Bass.

Geschichte
Weathertunes ist das erste gemeinsame Projekt von Roland und Daniel Voss. Sie gründeten es im Sommer 1998 in Wetter (bei Melle), um ihre gemeinsame Leidenschaft für elektronische Musik in Kombination mit akustischen Klangelementen umzusetzen. Daniel Voss erhielt während seiner Kindheit und Jugend Klavier- und Gitarrenunterricht. Roland Voss war früher Schlagzeuger und spielte verschiedene Stile von Jazz und Jazz Rock zu Soul und Funk.

Im Herbst 2001 erschien bei dem Frankfurter Label Peacelounge Recordings ihr Debütalbum Characters, das gute Kritiken erhielt. Mehrere Beiträge wurden von angesehenen Kompilationen wie Lebensart 3 oder Comfort Zone 5 übernommen. Auch in Japan, wo das Album von dem japanischen Label Receptortune vertrieben wurde, sorgte es nach seinem Erscheinen 2002 für Aufsehen und großes Presseecho.

2003 brachten die Weathertunes mit The Birds & the Sky ihren zweiten Longplayer heraus, der von der Kritik wieder wohlwollend aufgenommen wurde. 2004 erschien das Album auch auf dem japanischen Markt. Die Gruppe erweiterte auf diesem Album ihre klangliche und stilistische Bandbreite durch Downtempo-Grooves und bereicherte die elektro-akustischen Elemente ihrer Musik mit Chillhouse-Sounds. Die beiden Nachfolgealben Summer und Beam Me in kamen auf dem Label Jubilee Records/Music Mail heraus. Receptortune übernahm wieder den Vertrieb in Japan. Summer bezeichnete die Kritik als gelungenes Crossover-Album.

2005 gründeten Roland Voss und sein Bruder Daniel das Label Lemongrassmusic, um ihre Musikprojekte selbst produzieren und vermarkten zu können. Ihre erste Veröffentlichung der Weathertunes auf ihrem eigenen Label war 2008 die EP Sunsurfer, der auch im Ausland Beachtung geschenkt wurde. 2009 folgte das Album Palm Beach, das international gute Kritiken erhielt. Das 2011 erschienene Nachfolgewerk Passions war ihr sechstes Album in elf Jahren.

Personal
Auf allen Alben wurden die Brüder Voss unterstützt von dem Jazz-Gitarristen  Michael Arlt. An den ersten beiden Alben von Weathertunes war zudem der Gitarrist Philipp Vollertsen beteiligt. Auf den späteren Alben haben auch Sängerinnen mitgewirkt: Kay Dee The Bee aus Frankreich auf dem Album Palm Beach, WAWA aus Japan (Tokio) auf dem Album Passions sowie Suzy Duffy aus Schottland auch auf Passions.

Diskografie

Studioalben
2001/2002: Characters (Peacelounge Recordings/Receptortune)
2003/2004: The Birds & the Sky (Peacelounge Recordings/Receptortune)
2005: Summer (Receptortune/Jubilee Records/Music Mail)
2006/2007: Beam Me in (Receptortune/Jubilee Records/Music Mail)
2009: Palm Beach (Lemongrassmusic)
2011: Passions (Lemongrassmusic)
2016: Parfum (Lemongrassmusic)
2017: A Place To Chill (Lemongrassmusic)
2023: Parasol (Lemongrassmusic)

Kompilationen
2015: Modern Bridges (The Best Of 2000-2015) (Lemongrassmusic)

EPs & Singles
2008: Sunsurfer (Lemongrassmusic)
2012: La Femme (Lemongrassmusic)
2013: Natura Vol. 1 (Lemongrassmusic)
2014: Natura Vol. 2 (Lemongrassmusic)
2018: Cure (Lemongrassmusic)
2019: Spiral (Lemongrassmusic)
2020: Sunrise (Lemongrassmusic)
2020: Innocent Spirit (Lemongrassmusic)
2020: Horizon (Kollaboration mit Dennis Bonam alias Faro) (Lemongrassmusic)

Einzelnachweise

Weblinks

Weathertunes bei www.lemongrassmusic.de
 Weathertunes bei www.peacelounge.com
 Weathertunes bei www.jazz-kalender.de

Musikprojekt (elektronische Musik)
Trip-Hop-Band
Drum-and-Bass-Band

Weathertunes


Theresa Birgitta Brønnum Scavenius (født 26. juli 1984 i Svendborg) er en dansk forsker og politiker som har været medlem af Folketinget siden 2022. Hun blev valgt for Alternativet, men blev ekskluderet fra Alternativets folketingsgruppe 17. september 2023 og meldte sig efterfølgende ud af partiet 21. september.

Hun er lektor ved Aalborg Universitet København med klimapolitik som sit forskningsområde. Hun har tidligere været medlem af Radikale Venstre (2016-17) og Alternativet (2017-20). Hun var folketingskandidat for Alternativet i Nordsjælland ved Folketingsvalget 2019, men blev ikke valgt ind.

Scavenius var kandidat til næstformandsposten i Radikale Venstre i 2017 og til formandsposten i Alternativet i 2020, men blev ikke valgt til nogen af posterne. 6. marts 2021 stiftede hun partiet "Momentum". Kort før folketingsvalget 1. november 2022 vendte hun tilbage til Alternativet og blev valgt  i Nordjyllands Storkreds med 1.081 personlige stemmer.

Efter intern uro i Alternativet indstillede de fem øvrige medlemmer af partiets folketingsgruppe i september 2023 til Alternativets hovedbestyrelse at Theresa Scavenius skulle ekskluderes fra partiet. Indstillingen blev ikke imødekommet, men Scavenius blev 17. september 2023 med hovedbestyrelsens opbakning frataget alle ordførerskaber og udvalgsposter i Folketinget, ligesom hun ikke længere måtte udtale sig på partiets vegne.

Baggrund
Theresa Scavenius er oldebarn af Fergus Roger Scavenius, der var lillebror til tidligere statsminister Erik Scavenius.

Scavenius er student fra Christianshavns Gymnasium. I 2005 begyndte hun at studere tysk på Københavns Universitet og skrev sit bachelorprojekt om Thomas Mann i 2007. Hun studerede efterfølgende statskundskab, også på Københavns Universitet, og blev færdig i 2011. I 2014 forsvarede hun sin ph.d. Moral Responsibility for Climate Change: A Fact-Sensitive Political Theory.

Akademisk karriere
Theresa Scavenius har været lektor ved Aalborg Universitet (AAU) siden 2017, og har klimapolitik som sit forskningsområde. Hun arbejder på Institut for Planlægning på universitetets campus i Københavns. I december 2017 blev hun udnævnt til en af 10 yngre AAU-talenter og tildelt et treårigt forskningsstipendium på i alt 3 mio. kr. Hendes forskningsprojekt har titlen Institutional mediation, emergent technologies and green transition paths.

I 2017 var hun sammen med Christian Rostbøll redaktør på bogen Compromise and Disagreement in Contemporary Political Theory, og i 2018 redaktør på bogen Institutional Capacity for Climate Response: A New Approach to Climate Policy sammen med Steve Rayner. Hun udgav i 2019 bogen Political Responsibility for Climate Change: Ethical Institutions and Fact-Sensitive Theory.

Scavenius var en af 301 danske forskere, der i maj 2018 skrev under på et debatindlæg i Politiken, hvor de opfordrede politikerne til at prioritere en mere ambitiøs klimapolitik over økonomisk vækst. Hun har været brugt som klimaekspert af danske medier og har deltaget i den offentlige debat.

Politisk karriere
Theresa Scavenius var medlem af det Radikale Venstre fra 2016 til 2017. I september 2017 stillede hun op som kandidat til næstformandsposten for partiet, men modtog ved valget 22 stemmer mod Camilla Kampmanns 52 og vinderen Bitten Schjødts Kjærs 225 stemmer. Hun meldte sig efterfølgende ud af partiet.

Scavenius meldte sig ind i Alternativet i december 2017, og var kandidat i Nordsjællands storkreds ved folketingsvalget i 2019. Hun udtalte at hun stillede op, fordi hun var "dybt frustreret" over den danske klimapolitik, som hun opfattede som uambitiøs. I forbindelse med valgkampen modtog hun donationer på 300.000 kr. til sin kampagne, herunder 50.000 kr. fra en investor og 50.000 kr. fra en tidligere højststående ansat i investeringsbanken Goldman Sachs. Donationerne skabte debat, fordi kritikere i Alternativet mente, at pengene var "snavsede", og fordi Alternativet har et politisk mål om at fjerne penge fra politik. Hun svarede på kritikken ved at sige at hendes donorer mente hun "står for noget særligt". Scavenius blev ikke valgt, da Alternativet ikke vandt nogen pladser i Nordsjællands storkreds. Hun fik 1.267 stemmer, hvilket var flest blandt alle partiets kandidater i storkredsen. Folketingsmedlem Christian Poll fulgte efter med 1.162 stemmer.

I december 2019 meddelte hun, at hun var kandidat til at blive politisk leder af Alternativet, efter at grundlægger Uffe Elbæk meddelte, at han ville træde tilbage i februar 2020. Før hun annoncerede sit kandidatur, var hun i medierne blevet betragtet som en af de sandsynlige kandidater. Efter to afstemningsrunder tabte hun til Josephine Fock, som fik 936 mod Scavenius' 668 stemmer.

I marts 2020 meldte Scavenius sig ud af Alternativet. På sin Facebookside skrev hun, at hun med sin udmeldelse havde "taget konsekvensen af partiets de facto opløsning", med reference til den krise som valget af Fock havde skabt, hvori fire ud af partiets fem folketingsmedlemmer, inklusiv Elbæk, forlod partiet.

6. marts 2021 offentliggjorde Scavenius lanceringen af et nyt parti-projekt "Momentum". Partiet lykkedes dog aldrig at få indsamlet de nødvendige vælgererklæringer til at blive optillingsberrettigede til et folketingsvalg og fik ved kommunalvalget i november 2021 lidt under 3000 stemmer i København. Partiet offentligegjorde på sin hjemmeside 9. marts 2022 at det ville gå i dvale.

Siden Momentum blev sat på vågeblus, har Scavenius forladt projektet til fordel for Alternativet og blev ved Folketingsvalget 2022 valgt for partiet i Nordjyllands Storkreds med 1.081 personlige stemmer.

Påståede samarbejdsvanskeligheder
Scavenius har en historik med påståede samarbejdsproblemer og anklager om manglende sociale kompetencer. I februar 2020 anklagede frivillige fra hendes valgkamp hende for at mangle "empati og ydmyghed", men hun anerkendte ikke nogle problemer. I april 2023 udtalte Anders Storgaard, tidligere landsformand for Konservativ Ungdom, at "Jeg har oplevet hende som værende en af de absolut værste i dansk politik og i debatter, når det kommer til adfærd overfor andre debattører. Jeg oplever, at hun har rullet med øjnene. Hun gør nar af politiske modstandere, og hun har generelt en enormt grov tone."

I september 2023 fik Scavenius frataget alle ordførerposter og blev ekskluderet af Alternativets folketingsgruppe. Ifølge gruppeforperson Helene Liliendahl Brydensholt har Alternativets folketingsgruppe oplevet, at Scavenius har udvist modvillighed mod at samarbejde og været 'grov' over for medarbejdere og gruppemedlemmer. Scavenius afviser selv alle anklager om samarbejdsproblemer.

Konfliktmægleren som Alternativet havde bedt om at mægle i konflikten mellem Scavenius og den øvrige folketingsgruppe mente ikke at problemerne skyldtes Scavenius, men pegede i steder på interne forhold og magtkampe i partiet.

21. september 2023 meldte Scavenius sig ud af Alternativet som følge af eksklusionen fra folketingsgruppen.

Referencer

Theresa
Alumni fra Københavns Universitet
Ansatte ved Aalborg Universitet
Forskere fra Danmark
Politikere fra Alternativet
Folketingskandidater
Tidligere folketingsmedlemmer fra Alternativet
Folketingsmedlemmer i 2020'erne
Personer fra Langeland
Nuværende folketingsmedlemmer uden for gruppe

Theresa Scavenius


بلدية بوجدالبير (بالكاتالانية: Puigdàlber) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 449 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة

بويغدالبا


Joseph Drecker (1856 - 1931) es un historiador de la ciencia alemán. Dedicado a investigar la historia de la cronometría y gnomónica. Es famoso por haber escrito diversas obras dedicadas a la astronomía de los Egipcios. Fue uno de los primeros en aplicar las teorías de la geometría analítica a la gnomónica de los relojes antiguos, haciendo descubrimiento de la naturaleza de las líeas horarias de algunos relojes greco-romanos. Continuador de la obra de su colega Hermann Diels.

Referencias

Véase también
 Reloj de horas temporarias
 Historia de la gnomónica

Astrónomos de Alemania del siglo XIX

Joseph Drecker


Gutschmidt ist der Familienname folgender Personen:
 Carsten Gutschmidt (* 1975), deutscher Regisseur
 Franz Gutschmidt (1874–1951), deutscher Politiker (SPD), Mitglied der Stadtverordnetenversammlung von Berlin, Geschäftsführer der GEHAG
 Johannes Gutschmidt (1876–1961), deutscher Offizier und Lagerkommandant
 Karl Gutschmidt (1937–2012), deutscher Slawist
 Klaus-Dieter Gutschmidt, DDR-Meister im Rollschnelllauf
 Melissa Gutschmidt (* 2002), Schweizer Leichtathletin
 Richard Gutschmidt (1861–1926), deutscher Maler, Buchillustrator und Grafiker
 Christoph Sigismund von Gutschmidt (1762–1812), königlich sächsischer Generalleutnant
 Wilhelm Gutschmidt (1891–1987), auch: Willi Gutschmidt und Willy Guthschmidt, deutscher Kunstradfahrer

Siehe auch:
 Gutschmid

Gutschmidt


Madison Keys (født 17. februar 1995 i Rock Island, Illinois) er en professionel tennisspiller fra USA. Hun har været professionel siden 2009 og har syv WTA-turneringssejre og fem finaler derudover.

Winder (7): 2023 - Eastbourne; 2022 - Adelaide [250], 2019 - Charleston, Cincinnati; 2017 - Stanford; 2016 - Birmingham; 2014 - Eastbourne.

Finalist (5): 2020 - Brisbane; 2017 - US Open; 2016 - Rome, Montréal; 2015 - Charleston.

Den eneste Grand Slam, hvor hun ikke har været i semifinalen er Wimbledon; her er hendes bedste resultat en kvartfinale. I 2017 tabte hun finalen i US Open.

Ydermere vandt hun sin første WTA-kamp i en alder af 14 år.

Eksterne henvisninger

Tennisspillere ved sommer-OL 2016
Tennisspillere fra USA

Madison Keys


Die Annales mosellani (oder mosellenses, abgekürzt AM) sind ein Teil der Reichsannalen des Fränkischen Reichs; sie decken die Jahre 703 bis 798 ab, sind kurz und unliterarisch, haben aber eine große Bandbreite und gelten als zuverlässig.

Johann Martin Lappenberg entdeckte die Annalen in einem Manuskript der Russischen Nationalbibliothek in Sankt Petersburg und gab sie 1859 für die Monumenta Germaniae Historica heraus. Zur Herkunft bestimmte er das obere Moselbecken, auf das die Annalen beständig Bezug nehmen, und benannte sie entsprechend. Wilhelm von Giesebrecht schlug später vor, sie der iroschottischen Gemeinschaft zuzuordnen, die von Pippin dem Mittleren im Kloster Sankt Martin in Köln etabliert worden sei. Eine Randnotiz, die auf Folio 81 auf das Domesday Book (1086) verweist, legt die Entstehungszeit des Manuskripts, das die einzige erhalten gebliebene Kopie der Annalen darstellt, auf das späte 11. oder frühe 12. Jahrhundert fest sowie Nordfrankreich als Entstehungsort.

Der Text der Annales mosellani ist bis zum Jahr 785 einschließlich mit dem der Annales laureshamenses (Lorscher Annalen), die ebenfalls im Jahr 703 beginnen, und dem  Fragmentum chesnii , das im Jahr 768 beginnt, identisch. Die erste Hälfte des Eintrags für 786 ist in den Annales laureshamenses und dem Fragmentum chesnii identisch, fehlt aber in den Annales mosellani, die das ganze Jahr 786 nicht enthalten. In der Konsequenz sind in den Annales mosellani alle weiteren Einträge um ein Jahr nach vorne verschoben. Vermutlich stammen alle drei Zusammenstellungen vom gleichen Manuskript ab, das 785 in der Abtei Lorsch erstellt wurde, wobei für die Annales laureshamenses und dem Fragmentum chesnii eine spätere Version vorlag, die kurze Angaben zur ersten Hälfte des Jahres 786 bereits enthielt. Heinrich Fichtenau hingegen nimmt an, dass die Annales mosellani auf den Annales laureshamenses beruhen.

Die Angaben in den Annales mosellani sind nicht auf das Frankenreich beschränkt. Für das Jahr 713 erwähnen sie den Tod der Äbtissin Ælfflæd von Whitby und von König Ealdwulf von East Anglia. Die Information ist auch in den Annales laureshamenses, Annales alemannici, Annales nazariani und den Annales guelferbytani  enthalten, den einzigen Quellen für den Tod Ealdwulfs. Es ist möglich, dass die Abtei Whitby die Todesnachrichten gemeldet hatte, und das Ealdwulfs Mutter Hereswith, die sich in die Abtei Chelles zurückgezogen hatte, die Meldung erhielt.

Ausgabe

Literatur
 Roger Collins: Charlemagne's Imperial Coronation and the Annals of Lorsch. In: Joanna Story (Hrsg.): Charlemagne: Empire and Society. Manchester University Press, Manchester 2005, S. 52–70.
 Thomas Hodgkin: Italy and Her Invaders. Band 8. Clarendon Press, Oxford 1895.
 Rosamond McKitterick: History and Memory in the Carolingian World. Cambridge University Press, Cambridge 2004.
 Joanna Story: The Frankish Annals of Lindisfarne and Kent. In: Anglo-Saxon England. Band 34, 2007, S. 59–110.

Anmerkungen

Literatur des Mittelalters
Historisches Dokument (Mittelalter)
Historiographie

Annales mosellani


12695 Utrecht este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
12695 Utrecht este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Eric Walter Elst. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,57 ua, o excentricitate de 0,25 și o înclinație de 3,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 12001-13000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1989
Centura de asteroizi

12695 Utrecht


Votomita, biljni rod iz porodice melastomovki, klasificirana tribusu Memecyleae, potporodeica Olisbeoideae. Postoji 10 vrsrta drveća i grmova raširenih po tropskoj Americi (Panama, Brazil, Venezuela, Peru, Surinam, Kolumbija, Francuska Gijana i Kuba).

Vrste
 Votomita cupuliformis Morley & Almeda
 Votomita guianensis Aubl.
 Votomita monadelpha (Ducke) Morley
 Votomita monantha (Urb.) Morley
 Votomita orbinaxia Morley
 Votomita orinocensis Morley
 Votomita plerocarpa (Morley) Morley
 Votomita pubescens Morley
 Votomita roraaimensis Morley
 Votomita ventuarensis Morley

Izvori

Vanjske poveznice
NYBG Monographs Details: Votomita orbinaxia Morley

Melastomovke

Votomita


Edward Knott, né Matthew Wilson en 1582 et mort en 1656, est un prêtre jésuite anglais, controversiste et défenseur de la foi catholique. Il a pris le nom de Nicolas Smith pour signer certains de ses ouvrages,

Biographie
Edward Knott nait vers la fin du , à Peyworth, dans le Northumberland. Il passe de bonne heure dans les pays étrangers, entre chez les jésuites, est successivement préfet du Collège anglais de Rome, vice-provincial, et ensuite provincial de sa société en Angleterre.

Lorsqu'on établit le gouvernement épiscopal dans l'église catholique de ce pays, le P. Knott et son confrère John Floyd prennent fortement la défense des réguliers, qui ne veulent pas reconnaître la juridiction du nouvel évêque, par des écrits contre les droits de la hiérarchie ecclésiastique. Ces écrits sont condamnés, en 1651, par l'archevêque de Paris, la faculté de théologie et l'assemblée du clergé de France, qui oblige le provincial et les supérieurs des maisons de Paris à venir désavouer en sa présence la doctrine contenue dans les livres de leurs deux confrères. Quelque temps après, Knott entre en controverse avec , prévôt du Queen's College à Université d'Oxford, et William Chillingworth, sur cette maxime, qu'il n'y a pas de salut hors l'Église catholique. Il publie à ce sujet un petit écrit dans lequel il prétend prouver qu'elle ne doit s'appliquer qu'à ceux des communions hétérodoxes qui vivent mal ou qui refusent d'adhérer à la vérité lorsqu'elle leur est suffisamment proposée, mais qu'elle ne saurait regarder ceux qui n'ont point les moyens de connaître où est la véritable Église. Cette explication, qui trouva bien des contradicteurs parmi les catholiques, ne satisfit point ses deux adversaires. Le P. Knott eut une autre dispute avec Chillingworth, qui, après avoir embrassé la foi catholique, était revenu au protestantisme. Il lui prouva que cette apostasie ne s'accordait point avec ses propres principes, puisqu'il avait enseigné, dans son fameux ouvrage intitulé La religion protestante est une voie sûre de salut, qu'on peut se sauver également dans toutes les religions.

Edward Knott meurt à Londres le 4 janvier 1655.

Œuvres
 Modesta et brevis Discussio aliquarum assertionum doctoris Kellisoni, quas in suo de ecclesiastica hierarchia Tractatu probare conatur, Anvers , 1631 , in-12 , publié sous le nom de Nicolas Smith ;
 Qualificatio charitativa inquisitionis brevis in discussionem prædictam ;
 Defensio Nicolai Smith adversus replicam contra eamdem discussionem ;
 Adresse à M. Chillingworth, etc., 1655 ;
 La Charité déguisée, etc., 1652 ;
 La Miséricorde et la Vérité, ou la Charité observée par les catholiques, etc., 1634 ;
 Le Christianisme justifié dans la défense de la miséricorde et de la charité, Saint-Omer, 1634, 1638. Cet ouvrage est attribué par Alegambe au P. Knott.
 Motifs justifiés, ou réplique à la Réponse de Chillingworth, 1658 ;
 L'Infidélité démasquée, pour servir de réponse à l'ouvrage de Chillingworth, intitulé la Religion protestante, etc., Gand, 1652, in-4°.

Liens externes

Naissance en 1582
Décès en janvier 1655
Jésuite anglais
Polémiste

Edward Knott


NGC 83 este o galaxie eliptică situată în constelația Andromeda. A fost descoperită 17 august 1828 de către John Herschel. Magnitudinea aparentă a acestei galaxii este de 14,2.

Note

Vezi și
 NGC 82
 NGC 84

Galaxii eliptice
Obiecte NGC
Constelația Andromeda
Obiecte astronomice descoperite în 1828
Obiecte astronomice descoperite de John Herschel

NGC 83


187707 Nandaxianlin este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
187707 Nandaxianlin este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la XuYi în cadrul programului PMO NEO Survey. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,36 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 7,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 187001-188000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2008
Centura de asteroizi

187707 Nandaxianlin


André Vianco () este un scriitor brazilian. Este cunoscut îndeosebi ca un scriitor de cărți de groază. Până în 2012, acesta a vândut 500.000 de cărți.

Referințe

Scriitori brazilieni
Nașteri în 1976
Oameni din São Paulo

André Vianco


An Koeleria glauca in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Spreng., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Dc.. An Koeleria glauca in nahilalakip ha genus nga Koeleria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Koeleria

Koeleria glauca


خالد جميعان سالم الجميعان ، من مواليد عام (1951-) ، وزير ونائب سابق في مجلس الأمة الكويتي.

حياته البرلمانية
شارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1981 في الدائرة الأولى، وحصل على المركز الثاني برصيد 376 صوت وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1985 في الدائرة الأولى، وحصل على المركز الأول برصيد 538 صوت وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1999 في الدائرة الأولى، وحصل على المركز الخامس برصيد 456 صوت وخسر الانتخابات.

حياته الوزارية
عين في 30 مارس 1985 وزيرا للشؤون الاجتماعية والعمل في الحكومة الثانية عشر ، وعين في عام 1986 وزيرا للمواصلات. ، كما تقلد كذلك منصب عضو بنك التسليف من عام 1996 إلى 2002 .

مراجع

أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1981
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1985
وزراء شؤون اجتماعية كويتيون
وزراء مواصلات كويتيون

خالد الجميعان


A Paz de Longjumeau (também conhecida como Tratado de Longjumeau ou Edito de Longjumeau) foi assinada em 23 de março de 1568 por Carlos IX da França e Catarina de Médici. O edito pôs fim à breve segunda Guerra Religiosa Francesa com termos que em grande parte confirmavam os do edito anterior de Amboise. Ao contrário do edital anterior, não seria enviado aos Parlamentos (Sob o Ancien Régime francês, foi um tribunal de apelação provincial do Reino da França, Em 1789, a França tinha 13 parlamentos, o mais antigo e importante dos quais era o Parlamento de Paris) para exame antes de sua publicação, devido ao que a coroa havia sentido como obstrucionismo da última vez. O edital, entretanto, não duraria e seria revogado no final do ano, sendo substituído pelo Edito de Saint-Maurque proibiu o protestantismo no início da terceira guerra religiosa.

História da França

Paz de Longjumeau


Saarbrücken (Lüksemburgca: Saarbrécken; Fransızca: Sarrebruck), Almanya'nın batısında, Saarland eyaletinin başkentidir. Aynı zamanda Stadtverband Saarbrücken (Saarbrücken İli)´in merkezidir. Yüzölçümü 167,07 km²'yi bulan Saarbrücken'in 31 Mart 2006 itibarıyla nüfusu 178.412 olarak tespit edilmiştir. Km² başına 1.068 kişi düşmektedir.

Coğrafi konum

Fransa-Almanya sınırının hemen yanında konumlanması dolayısıyla Fransa'nın "Sarreguemines" şehri ile bileşiktir. Saarbrücken ile Fransa'da bulunan eski sınır kapısı Forbach arası şehirleşmiş bir büyük metropol konumundadır ve bu "Saarbrücken-Forbach" metropol bölgesinin nüfusu 700.000 yakınlarındadır.

Saarbrücken   Berlin'den 728 km, Köln'den 258 km, Frankfurt'tan 184 km Mannheimdan 134 km uzaktadır. Diğer Avrupa ülkelerindeki şehirlerden Brüksel'e 308 km, Lüksemburg'a 99 km,  Paris'e 392 km ve Strazburga 119 km uzakta bulunmaktadır. Saarbrücke Paris-Frankfurt TGV/ICE Hızlı tren hattı üzerindedir. ICE trenleri ile seyahat Frankfurt'a 2 saat ve Paris'e 1 saat 40 dakika almaktadır. Ayrıca Almanya'nın  ve Fransa'nın diğer şehirleri ile bölgesel tren demiryolu bağlantıları da bulunmaktadır. Saarbrücken şehri Avrupa otoyollarının da bir kavşak noktasıdır. Almanya otoyollarından A1 ile Köln'e ve A6 ile Mannheim ve Lüksemburg'a bağlı olup Fransa otoyollarından Paris'e giden A4 ve A320 Saarbrücken'den geçmektedir.

Eğitim
Kentte Saarland Teknik ve Ekonomi Yüksekokulu ve Saarland Üniversitesi yükseköğrenim hizmeti vermektedir. Saarland Üniversitesi'nin tıp bölümü (Homburg'da) dışında kalan diğer bölümleri Saarbrücken'daki yerleşkesinde bulunmaktadır.

Kardeş şehirler

Saarbrücken şehrinin şu resmî kardeş şehir anlaşmaları vardır:

Resimler

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Saarland Üniversitesi
 Saarland Teknik ve Ekonomi Yüksekokulu

Dış bağlantılar

 Saarbrücken Belediyesi

Saarbrücken


Juan Faro Barros, mais conhecido por Juan Faro, (Pontevedra, 1987), é dos influencers mais populares de Espanha.

Nasceu na cidade de Pontevedra. Tem 2 irmãs, ambas mais velhas. Sendo que a irmã mais velha trabalha consigo.

Antes de ser um reconhecido Influencer, Juan Faro foi Policia Municipal. Seu sonho de pequeno, tornar-se agente, realizou-se decorriam os anos de 2008 e 2009. Foi nessa época que surgiu o seu gosto pelo mundo do Fitness, pois costumava acompanhar a sua ex-namorada nas competições. Escolhendo a categoria de Fitness, pois sentia-se mais confortável em competir de bermudas.

A competição nas categorias de Fitness, valeram-lhe títulos e prestigio internacional. Foi o primeiro atleta espanhol a ganhar o Cartão Profissional para competir nos EUA.

O seu reconhecimento enquanto atleta rapidamente surgiu e marcas de grande prestigio, como a Prozis, apostaram em si, passando a ser a publicidade a marcas a sua principal fonte de rendimento. Abandonando a policia municipal em 2017.

Além de ser criador de conteúdos nas redes socais, onde partilha suas rotinas de alimentação, fitness e vida quotidiana, é também empresário. Em 2022 abriu o seu próprio ginásio, de nome Elenium, com 1200m2, com máquinas vanguardistas onde irá dar treinos privados. E onde servirá também como centro de gravações de conteúdos para as suas redes sociais.

A sua veia empreendedora continuou a dar frutos, em Fevereiro de 2022, fez o lançamento da sua recente app de treinos (JFPRO), a sua app agrega planos de treino e de alimentação para os subscritores.

Redes Sociais
 Site
 Instagram
 Youtube

Naturais de Pontevedra
Influenciadores digitais

Juan Faro


Sazköy, Çorum ilinin Uğurludağ ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Çorum merkez ilçeye bağlıyken, 4 Temmuz 1987'de Uğurludağ ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 51 km, Uğurludağ ilçe merkezine 14 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Uğurludağ belde ve köyleri

Sazköy, Uğurludağ


كارانوس بن تيمينوس (808 ق.م. - 778 ق.م.) (باليونانية القديمة:Κάρανος) كان الملك الأول لمملكة مقدونيا القديمة وذلك طبقا لروايات عدد من المؤرخين بخلاف هيرودوت.

روايات المؤرخين
 طبقا لهيرودوت الملك الأول كان بيرديكاس الأول المقدوني. أما الملك كارانوس فقد ذكر لأول مرة في كتابات المؤرخ ثيوبومبوس
 طبقا للميثولوجيا الإغريقية، فإن كارانوس كان أحد أبناء الملك تيمينوس. حيث أن كل من تيمينوس وكريسفونتيس وأريستوديميس كانوا من الزعماء الدوريين الذين غزوا المنطقة الميسينية اليونانية. ثمّ مضوا في تقسيم الأراضي المحتلة بينهم. فكانت حصة كريسفونتيس ميسينيا وأسبرطة؛ وحصة أريستوديميس لاكونيا؛ وحصة تيمينوس آرغوس. بعد موت الملك تيمينوس، تجادل الأمراء بشأن الذي يجب أن يكون ملكا. أحدهم، فايدون، هزم إخوته في المعركة واستلموا الملوكية. فقرر كارانوس إيجاد مملكة أخرى تكون ملكه، ولكنه احتار في أمره فذهب إلى عرافة دلفي لاستشارة فيثيا. التي كانت نصيحتها

وهكذا انطلق كارانوس وحاشيته إلى الشمال، بحثا عن الأرض المناسبة لتأسيس المملكة الجديدة. وأخيرا وصلوا إلى واد أخضر، فيه الكثير من الألعاب والماشية، وفي ذاك الوادي بنى مدينة اسماها Aegae أيجة، (حاليا اسمها فيرجينا - موقع ذو نشاط كبير في التنقيب الأثري كشفت فيه العديد من المعلومات الهامة).
 طبقا للمؤرخ ماركوس جونيانيوس جوستينوس والذي استشهد بما كتبه المؤرخ مارسياس من مدينة بيلا  فقد ذكر بأن كارانوس جاء إلى إيماثيا مع فرقة كبيرة من اليونانيين، بعد أن أمرته العرافة بالبحث عن موطن له في مقدونيا فيه الكثير من الماشية. وعند وصوله المنطقة لحق بقطيع من العنزات المتراكضة، التي قادته إلى مدينة إيديسا فاستولى على المدينة، بعد أن أخذ سكانها على حين غيرة من أمرهم بسبب تساقط الأمطار الغزيرة والضباب الكثيف. وأعطى المدينة الاسم Aegae أيجة وأطلق على سكانها اسم الأيجيين.
 أما بحسب المؤرخ أيسيبيوس القيصري فقد ذكر بأن كارانوس وقبل قيام الأولمبياد الأول قام بتجميع رجال من أرغيفيس وبقية أرجاء منطقة بيلوبونيز ليشكل جيشا وليقودهم إلى أرض المقدونيين، في الوقت الذي كان فيه ملك أوريستاي في حالة حرب مع جيرانه، الأمر الذي دفع الملك إلى طلب المساعدة من كارانوس الذي لبى الطلب بعد أن وعده الملك بإعطائه نصف مملكته في حال ربحا الحرب وبالفعل كتب لهما النصر ووفى الملك بوعده لكرانوس فأعطاه الأرض التي شكل عليها مملكته الجديدة والتي بقي فيها 30 عاما حتى مماته، حيث خلفه ابنه كوينوس في الملك.

مصادر
 معجم أعلام اليونان والرومان والميثولوجيا - كارانوس بن تيمينوس

مراجع وهوامش

حكام القرن 8 ق م
شخصيات أسطورية
ملكيون مقدونيون في القرن 8 ق م
ملوك مقدونيون
مواليد في آرغوس
وفيات في فيرغينا

كارانوس بن تيمينوس


යනු උතුරු ජපානයේ පිහිටි හොන්ෂූ සහ හොක්කයිදෝ අතරින් ජපන් මුහුද සහ පැසිෆික් සාගරය යාකරන සමුද්‍රසන්ධිය වේ.

විසි (20) වන ශතවර්ෂයට පෙර බටහිර සිතියම් වල මෙය Strait of Sangar ලෙස දක්වා ඇත.

සත්ත්ව විද්‍යාත්මකව මෙය Blakiston's Line එසේත් නැත්නම් "Blakiston Line" ලෙස හැඳින්වෙන ප්‍රධාන සීමා මායිමක් වේ.

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

ජපානයේ සමුද්‍රසන්ධි
Landforms of Aomori Prefecture
Landforms of Hokkaido

ට්සුගරු සමුද්‍රසන්ධිය


Onega Gölü, Rusya'da bir göl.

Onega Gölü (Onego Gölü olarak da bilinir), Petersburg'un 320 km kuzeydoğusunda yer alan, Avrupa'nın ikinci (yakınındaki Ladoga Gölü'nden sonra) büyük tatlı su gölü olan Onega Gölü'nün yüzölçümü 9800 km2, uzunluğu 240 km, genişliği 100 km dolayındadır. Yılda altı ay donan gölün kıyılarındaki tek büyük kent, Petrozavodsk'tur. Ladoga ile kardeş göllerdir, beslendiği ırmaklar da aynıdır. Aynı zamanda Tuluğhan Denizi'nden ayrılan Volga Nehiri'nden de beslenirler.

Gölün bir başka cazibe merkezi Onega petroglifleri'dir. Gölün doğu kıyısında yer alırlar ve MÖ 4. ve 2. binyıllara kadar tarihlenirler. Besov Nos gibi çeşitli burunlar da dahil olmak üzere 20 km (12 mil) alana dağılmış yaklaşık 1.200 petroglif vardır. Çizimler 1–2 mm (0.04–0.08 inç) derinliğindedir ve hayvanları, insanları, tekneleri ve dairesel ve hilal şekillerinin geometrik şekillerini tasvir eder.

2021 yılında UNESCO tarafından Onega Gölü ve Beyaz Deniz Petroglifleri adı altında bir Dünya Mirası Alanı olarak listelenmiştir.

Ayrıca bakınız
 Oluşumlarına göre Türkiye'nin gölleri listesi
 Türkiye'deki göller

Kaynakça

Dış bağlantılar

Rusya'daki göller
Neva Havzası
Karelya Cumhuriyeti
Vologda Oblastı
Leningrad Oblastı coğrafyası

Onega Gölü


Le Sharp Centre for Design (ou Rosalie Sharp Centre for Design) fait partie de l'Université de l'École d'art et de design de l'Ontario (OCAD) à Toronto.

Conçu par  avec Robbie Young + Wright de Toronto, il est terminé en octobre 2004. Il abrite la faculté de design, avec des installations pour les facultés d'art et d'études libérales.

Il s'agit d'une structure rectangulaire à 26 m au-dessus du sol, soutenue par douze colonnes en acier aux couleurs vives, située directement au-dessus du plus ancien bâtiment du campus. Sa forme de 84 m de long, 31 m de large et 9 m de haut est habillée d'une peau d'aluminium noir et blanc avec un design de pixels. Il est considéré comme un exemple d'architecture high-tech.

The centre est nommée pour Rosalie Sharp, philanthrope et épouse d'.

Distinctions
Il reçoit un  du Royal Institute of British Architects, et l'Award of Excellence Building in Context aux Architecture & Urban Design Awards de la ville de Toronto. En 2013, le critique d'architecture Christopher Hume l'a nommé l'un des «cinq bâtiments les plus influents» de Toronto.

Références

Liens externes

Bâtiment à Toronto
Bâtiment universitaire au Canada
Architecture high-tech
Édifice construit en 2004
Université de l'École d'art et de design de l'Ontario

Sharp Centre for Design


Evan Eugene Fraser (-) est un homme politique canadien de l'Ontario. Il est député provincial conservateur de Welland de 1905 à 1914, ainsi que député fédéral conservateur de la circonscription ontarienne de Welland de 1918 à 1921.

Biographie
Né à  dans le Canada-Ouest, Fraser étudie à Thorold.

Résultats électoraux

Références

Liens externes

Naissance en mars 1865
Député fédéral canadien provenant de l'Ontario
Député du Parti conservateur du Canada (ancien)
Député du Parti unioniste (Canada)
Député du Parti progressiste-conservateur de l'Ontario
Décès en août 1949
Décès à 84 ans

Evan Eugene Fraser


Die Evangelische Kirche Grävenwiesbach ist eine Dorfkirche in der Gemeinde Grävenwiesbach im Hochtaunuskreis. Sie steht unter Denkmalschutz.

Lage und Nutzung
Die Evangelische Kirche Grävenwiesbach, Kirchgasse 3, wird von der gleichnamigen Kirchengemeinde und für die ihr angegliederten Orte Hasselborn, Heinzenberg, Hundstadt, Laubach, Mönstadt und Naunstadt genutzt. Die Kirchengemeinde gehört zum Dekanat Hochtaunus der Propstei Rhein-Main der Evangelischen Kirche in Hessen und Nassau.

Dem Sakralbau ist auf demselben Areal ein Gemeindehaus angegliedert, in dem in den Wintermonaten die Gottesdienste stattfinden. Die Kirche ist das weithin sichtbare Wahrzeichen der Gemeinde Grävenwiesbach. Allerdings sind weder Gebäude noch das Grundstück außerhalb jener Zeiten zu betreten, in denen sie von der Kirchengemeinde genutzt werden.

Baugeschichte, Orgel und Glocken
Die evangelische Kirche wurde im Auftrag des Fürsten Karl von Nassau-Usingen von Schlossbaumeister Friedrich Joachim Stengel im Stil des klassizistischen Barock entworfen und 1737/38 errichtet. Typisch ist die Ausführung der Kirche als Querkirche, damit einhergehend die Platzierung des Turms mittig an der Nordlängsseite. Zugänge befinden sich im Hauptportal nach Süden, zwei Seitenportalen nach Osten und Westen sowie einen Zugang an der Turmseite zur Sakristei.

Das schlichte Äußere setzt sich im durch zahlreiche Fenster mit ungefärbten Gläsern lichtdurchfluteter Innenraum fort, der auf Gemälde und Zierrat weitgehend verzichtet. Bankreihen und Emporen sind um einen vor dem Turmzugang liegenden Altar- und Kanzelbereich ausgerichtet, dem vis-à-vis die kleine Orgel auf der Empore des Hauptportals an der Südlängsseite korrespondiert.

Die ursprüngliche Köhlerorgel 1750 mit einem Manual, Pedal und 15 Registern wurde 1961/63 von der Orgelbaufirma Günter Hardt & Sohn, Weilmünster-Möttau, gegründet von Daniel Raßmann, um ein weiteres Manual und sieben Register erweitert. Die Orgel wurde 1996 renoviert.

Im Turm der Kirche hängen vier Glocken (Geläut siehe Weblinks).

Die Kirche wurde seit der zweiten Hälfte des 20. Jahrhunderts in mehreren Phasen renoviert, 1995 die Außenanlage sowie Holzbalustrade und Bänke, 2009 das Kirchendach in altdeutscher Schieferdeckung.

Literatur

 Kathrin Ellwardt: Kirchenbau zwischen evangelischen Idealen und absolutistischer Herrschaft. Die Querkirchen im hessischen Raum vom Reformationsjahrhundert bis zum Siebenjährigen Krieg. Michael Imhof Verlag, Petersberg 2004, ISBN 3-937251-34-0
 Cornelia Kalinowski e. a.: Kirchen im Hochtaunuskreis. (PDF; 4,9 MB) Bad Homburg v. d. H. 2006. Hg. vom Kreisausschuss des Hochtaunuskreises, S. 30

Weblinks
 Internetpräsenz der Kirchengemeinde Grävenwiesbach
Klaus-Friedrich Rüb: Informationen zum Kirchengebäude.
 Geläut im Turm der evangelischen Kirche Grävenwiesbach

Kirchengebäude in Europa
Gravenwiesbach
Gravenwiesbach, Evangelische Kirche
Gravenwiesbach, Evangelische Kirche
Gravenwiesbach
Gravenwiesbach
Kulturdenkmal in Grävenwiesbach

Evangelische Kirche Grävenwiesbach


Willy Engelbrecht (* 18. Mai 1962) ist ein ehemaliger südafrikanischer Radrennfahrer.

Willy Engelbrecht war Profi-Radrennfahrer von 1986 bis 1995. Die größten Erfolge seiner Radsport-Karriere waren die Siege bei den Afrikaspielen 1995 in Harare im Straßenrennen. In den 1980er Jahren fuhr Engelbrecht auch Rennen in Europa und gewann Kriterien in Deutschland; 1992 wurde er Zweiter der Continentale Classic (vor Jan Ullrich). 1990 gewann er die Rapport Toer, 1992 und 1993 Liberty Ride for Sight sowie 1993 VW Herald. Er startete auch bei Sechstagerennen in Europa.

Weblinks

Einzelnachweise

Radsportler (Südafrika)
Afrikaspielesieger (Radsport)
Südafrikaner
Geboren 1962
Mann

Willy Engelbrecht


Delišimunović (Delisimonovich, Dellisimunovich, Delljsimonovich, Dellissimunovich), hrvatska plemićka obitelj, grana obitelji Radojčić.

Povijest
Sin Ivana Radojčića Šimun, po čijem je nadimku, Delišimun, obitelj i dobila novo prezime, oko 1530–37. godine bio je kaštelan Klisa. S tog područja obitelj se preselila u Pokuplje. Muški članovi obitelji bili su u vojnoj službi Vojne krajine. Šimunov sin Petar bio je posljednji kaštelan Blagaja na Korani, prije nego što su ga osvojili Osmanlije (1584.), i kapetan u Gvozdanskom.

U 17. stoljeću ističe se Krsto (u. oko 1696.), Franjin sin, kojemu 1659. godine kralj Leopold I. potvrđuje plemstvo pa njemu i njegovim rođacima dodjeljuje grb. Za Zrinsko-frankapanske urote bio je vjeran kralju i kao nagradu za vjernost 1677. godine dobio Turanj. Godine 1675. dobio je barunsku titulu. Kako nije imao djece, Krsto je 1676. godine posinio Franju Krstu Jelačića, koji je uzeo njegovo prezime i naslijedio posjede.

Franjo Krsto sudjelovao je 1693. godine u vojnim akcijama oko rijeke Une. Godine 1702. bavio se pitanjem podređivanja Varaždinskoga generalata banskoj upravi. Skupa s Franjom Vragovićem 1704. zapovijedao je hrvatskom vojskom upućenom u Ugarsku za ustanka Franje  II. Rakóczyja. Godine 1705. postao je zapovjednikom Kostajnice. U početku 18. stoljeću sudjelovao je u gušenju I. vlaške bune te Kupske bune u Banskoj krajini. Grofovski naslov i novi, prošireni grb dobio je 1708. godine. Sudjelovao je 1712. godine u radu Hrvatskoga sabora pri donošenju Pragmatičke sankcije. Umro je bez potomaka 1712. godine u Gori kraj Petrinje. Posjede je naslijedila njegova supruga Barbara Sidonija, koja je umrla 1713. godine, ostavivši oporučno svoja imanja crkvama i samostanima.

Delišimunovići iz sporedne grane potvrdu svojega plemstva dobili su 1686. godine. U drugoj polovici 18. stoljeća Delišimunovići se spominju u Žumberku kao plemići jednoselci. Njihovi potomci žive i danas u Petričkom Selu.

Naslovi
Glavna grana
 plemeniti (1659. – 1675.)
 barun (1675. – 1708.)
 grof (1708. – 1712.)
Sporedna grana
 plemeniti (od 1686.)

Vidi još
 Popis poznatih plemićkih obitelji iz Hrvatske
 Žumberački uskoci

Izvori

Vanjske poveznice

Hrvatske plemićke obitelji
Hrvatska povijest (1527. – 1790.)

Delišimunović


El término escafandra puede referirse:

 a una escafandra, un dispositivo que permite sobrevivir durante una cantidad limitada de tiempo en un medio hostil;
 a una escafandra autónoma, un dispositivo que permite respirar debajo del agua sin la ayuda de ningún aporte de la superficie;
 a un escafandra espacial, un dispositivo que permite respirar en el espacio, con o sin aportes provenientes de un vehículo espacial;
 a Escafandra, una banda de música.

Escafandra (desambiguación)


Moneta, Roma mitolojisinde zenginlik ve mal varlığının tecessümü yani vücut buluşu (veya vücut bulmuş hali) ve tanrıçasıydı. Tam olarak bilinmeyen nedenlerden ötürü Romalılar onu Yunan mitolojisindeki Mnemosyne'ye denk görürlerdi.

Roma tanrıçaları

Moneta


Oblak u službi zakona, hrvatska je humoristična televizijska serija u produkciji Interfilma za HRT. Autori serije su Snježana i Goran Tribuson.

Pisanje scenarija počelo je 2016. godine. Promocija serije održala se 3. siječnja 2023. u Kaptol Boutique Cinema & Baru u Zagrebu, gdje se premijerno prikazala prva epizoda.

S prikazivanjem na HRT-u krenula je 9. siječnja 2023. godine.

Glumačka postava

Glavni
 Ozren Grabarić kao Nikola Oblak, policijski narednik
 Dijana Vidušin kao Jagoda Oblak, Nikolina žena, nezaposlena, povremeno radi na crno
 Toma Medvešek kao Bruno Oblak, Nikolin i Jagodin sin, Ratkov stariji brat
 Borna Fadljević kao Ratko Oblak, Brunov mlađi brat, sin Nikole i Jagode
 Zoran Čubrilo kao Ludvig, konobar
 Goran Navojec kao Suvi, konobar
 Igor Mešin kao Požgaj, policajac, Nikolin kolega
 Željko Königsknecht kao Božo, načelnik policijske postaje
 Ksenija Marinković kao Greta, mesarica i susjeda obitelj Oblak

Sporedni

 Dora Fišter kao Maša, prodavačica na kiosku
 Mirela Brekalo-Popović kao Gabi Cmrk, Franjina supruga, vlasnica lokalne trgovine
 Vinko Kraljević kao Franjo Cmrk, Gabin suprug, vlasnik lokalne trgovine

Gosti
  poredani epizodno kao u odjavnoj špici

Pregled serije

Epizode

Snimanje
Snimanje 14 epizoda počelo je 20. lipnja u zagrebačkom naselju Siget, a trajalo je sve do 11. rujna 2022.

Izvori

Vanjske poveznice

Hrvatske humoristične serije
Televizijske serije koje su počele 2023.

Oblak u službi zakona