Nutrición Hospitalaria es la revista científica de las ciencias de la salud fundada en 1986 por la Sociedad Española de Nutrición Parenteral y Enteral (SENPE), cuyo contenido abarca los campos de las ciencias de la nutrición y de la alimentación.
Es la revista Iberoamericana con mejor posición en el Journal Citation Report (JCR), datos publicados en 2011, del Instituto para la Información Científica (Institute for Scientific Information, ISI), propiedad de la empresa Thomson Reuters) en la categoría de Nutrition & Dietetics.
Es el órgano oficial de expresión de las siguientes sociedades e instituciones: Sociedad Española de Nutrición Parenteral y Enteral (SENPE), Centro Internacional Virtual de Investigación en Nutrición (CIVIN), Federación Latino Americana de Nutrición Enteral y Parenteral (FELANPE), Federación Española de Sociedades de Nutrición, Alimentación y Dietética (FESNAD) y Sociedad Española de Nutrición (SEN).

Historia
Nutrición Hospitalaria nace como continuación del Boletín de SENPE (1981-1983) y de la Revista de SENPE (1984-1985). A lo largo de sus veinticinco años de existencia ha ido adaptándose a los ritmos y exigencias marcados por la comunidad científica y las tendencias de los procesos editoriales.
En 1990, la revista es incluida en el incluida en el Index Medicus y en la base de datos bibliográfica MEDLINE (U.S. National Library of Medicine). En 2001, es incluida en IBECS (Índice Bibliográfico Español de Ciencias de la Salud); desde este mismo año, a través de su página web, se puede acceder de manera libre, permanente y gratuita al texto completo de todos sus artículos. En el año 2003, fue admitida en la colección SciELO (Scientific Electronic Library Online). En 2006, fue incluida en la base de datos de Science Citation Index Expanded (SciSearch) y en Journal Citation Reports/Science Edition.
En 2011, la Fundación Española para la Ciencia y Tecnología (FECYT) otorgó a Nutrición Hospitalaria el certificado de Revista Excelente tras haber superado con éxito el proceso de evaluación de la calidad de revistas científicas españolas llevado a cabo por esta institución.

Objetivos
Revista científica sobre las ciencias de la nutrición y de la alimentación, destinada a fomentar, comunicar y difundir el progreso y el desarrollo científico de estas áreas del conocimiento, siendo un instrumento de transmisión de la información entre los profesionales de las ciencias de la salud.

Secciones
Además de la tipología documental más usual en el campo de las ciencias de la salud: «originales» (experimentales o clínicos), «revisiones» y «artículos de opinión», la revista publica «editoriales», «cartas científicas», «crítica de libros», «reseñas» y cuanta información resulte pertinente sobre temas relacionados con el campo de la nutrición y la alimentación.

Indización
 Bases de datos bibliográficas donde se indiza: Aidsline, Cancerlit, Chemical Abstracts, CINAHL, CUIDATGE, IBECS, IBIDS, Índice Médico Español, ISI Web of Knowledge, Cochrane BVS, EMBASE (Excerpta Médica), ENFISPO, JCR Science Edition, La Biblioteca Cochrane Plus, MEDES, MEDLINE (Index Medicus), SCOPUS, The Cochrane Library, Toxline, VenceNUTRICION.
 Colecciones de revistas donde se recoge: Dialnet, DOAJ, E-LIS, Latindex, SciELO.

Datos bibliométricos
Algunos de los principales datos bibliométricos de visibilidad de la revista, desde que figura en el Journal Citation Reports hasta el año 2016, pueden ser consultados en la tabla, al igual que el Índice del Scimago Journal & Country Rank:

Proceso editorial
Los órganos de dirección de la revista son: director, redactor jefe, equipo de coordinación del comité de redacción, comité de redacción y el consejo editorial iberoamericano.
La presentación de manuscritos a la revista se realizará a través del portal Web. Los artículos están sujetos a revisión por pares como método de control de la calidad y veracidad de los contenidos. Siendo rechazado en el proceso editorial al menos uno de cada tres artículos recibidos. Más del 50% de lo publicado es contenido original.
Para evitar la endogamia de este proceso editorial, los revisores miembros de los órganos de redacción están muy por debajo del 50% de los revisores de la revista. A su vez, menos de 1/3 del los componentes de los órganos de redacción son externos a la sociedad propietaria de la revista, la SENPE.
En cuanto al número de artículos publicados, Nutrición Hospitalaria se sitúa en el lugar 16 de 72 revistas internacionales de la categoría Nutrition & Dietetics. A nivel español ocupa, en esta clasificación en el año 2012, el puesto 6 de 73.

Referencias

Enlaces externos

 Nutrición Hospitalaria en SciELO

Revistas médicas
Revistas científicas de España
Revistas científicas bimestrales
Revistas científicas en español
Publicaciones fundadas en 1986
Revistas científicas de acceso abierto

Nutrición Hospitalaria (revista)


Jovo Ugrčić (Ivoševci, Kistanje, 3. siječnja 1923. - Šibenik, 2005.), bio je sudionik NOB-a, visoki partijski funkcionar, bivši direktor programa Radija Zagreb, te rukovodeći djelatnik republičke Udbe.

Djetinjstvo, školovanje i mladost
Rođen je u obitelji Jaše i Marije Ugrčić, u selu Ivoševcima pokraj Kistanja. U rodnim je Kistanjama pohađao pučku školu, gdje se družio sa svojim mještaninom i kasnijim suborcem Simom Dubajićem, da bi kasnije srednju školu, odnosno klasičnu gimnaziju, pohađao u susjednom Šibeniku. Nakon Drugoga svjetskoga rata, kao partijski funkcionar i uz rad, završio je partijsku školu "Đuro Đaković", te je 1959. diplomirao na pravnom studiju Pravnog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu.

Drugi svjetski rat
Nakon izbijanja Drugoga svjetskoga rata i okupacijom Kraljevine Jugoslavije, uspostavom NDH, priključuje se kao osamnaestogodišnji gimnazijalac već ljeti 1941., partizanskom pokretu na području Bukovice. Od 1942. postaje članom KPJ. Bio je časnik u bataljunu i partizanskom odredu, da bi početkom 1943., bio zadužen za obavještajnu službu u kotaru Benkovac, i politički rad na teritoriju Bukovice.

Život u socijalističkoj Jugoslaviji
Nakon završetka Drugoga svjetskog rata obnašao je rukovodeće političke funkcije u Dalmaciji, bio je član sreskog komiteta KP u Šibeniku, član Oblasnog komiteta u Splitu, zatim je radio u CK SK Hrvatske. Nakon toga bio je imenovan na dužnost glavnog urednika u Radiju Zagreb, 1955.-1957., zatim direktorom programa Radija Zagreb 1958.godine. S mjesta driektora programa Radija Zagreb prelazi u republički Sekretarijat unutrašnjih poslova (RSUP), odnosno republičku UDB-u, te je bio imenovan zamjenikom šefa UDB-e za SRH-a, da bi potom tijekom 1960-ih i 1970-ih bio šef UDB-e / SDS-a za Hrvatsku. Nakon rada u Službi i obnašanja dužnosti republičkog sekretara u resoru unutrašnjih poslova (RSUP) SRH-a, prelazi na saveznu razinu, kao pomoćnik saveznog sekretara za informacije, da bi potom bio imenovan za sekretara Saveznog vijeća Skupštine SFRJ. Na 13. Kongresu SKJ, koji se 1986. održao u Beogradu, bio je izabran za člana Statutarne komisije.

Odlazak u mirovinu i smrt
Neposredno uoči demokratskih promjena odlučio se povući iz politike i otići u mirovinu, te je ostatak života proveo u Šibeniku.

Umro je 2005.godine, u osamdeset i trećoj godini života.

Odlikovanja
Bio je odlikovan više puta u razdoblju socijalističke Jugoslavije, "Orden za hrabrost", "Orden zasluge za narod II. reda", "Orden bratstva i jedinstva II. reda" te je bio nositelj "Partizanske spomenice 1941.".

Izvori

Partizani

Jovo Ugrčić


Promaque, également connu sous le nom de Promachos (en grec: Πρόμαχος), était un athlète grec.

Biographie
Fils de Dryon, il était originaire de Pellène en Achaïe.

Il fut vainqueur de la 94e Olympiade en 404 av. J.-C. Il a également remporté trois fois les Jeux isthmiques et néméens.

Comme c'était la coutume pour les champions olympiques, une statue de lui fut érigée à Olympie.

Notes et références

Liens externes

Date de naissance incertaine (IVe siècle av. J.-C.)
Athlète grec
Achaïe

Promaque de Pellène


David Randall, né en avril 1951 et mort le , est un journaliste britannique et auteur de The Universal Journalist, un manuel sur le journalisme. Il est rédacteur en chef adjoint de The Observer jusqu'en 1998 puis  rejoint The Independent on Sunday et y travaille jusqu'à sa retraite en 2013.

Formation
Randall est né à Ipswich en 1951. Il étudie l'économie au Clare College de Cambridge. Pendant son séjour à Cambridge, il est recruté pour écrire pour le journal étudiant Varsity par le rédacteur en chef Jeremy Paxman et écrit dans la chronique hebdomadaire intitulée "Les aventures de Druisilla Nutt-Tingler".

Carrière
Après une brève période en tant que comédien professionnel et chef de marque dans une entreprise de cosmétiques, Randall rejoint le The Croydon Advertiser tant que journaliste stagiaire en 1974 et devient rédacteur en chef du journal en 1980.

Il rejoint The Observer un an plus tard en tant que rédacteur sportif adjoint. Il est promu au poste de rédacteur en chef adjoint.

Randall rejoint The Independent on Sunday en 1998. Il y travaille comme rédacteur en chef et chroniqueur jusqu'à sa retraite en 2013.

Livres
Randall est l'auteur de The Universal Journalist, un manuel sur le journalisme.

Dans une critique du livre dans la British Journalism Review, Ann Leslie déclare combien " [elle] aurait aimé que ce livre ait existé lorsqu'[elle] était jeune journaliste". Dans le livre Journalism, Ethics and Society, David Berry qualifie Randall de « critique éminent du débat » concernant l'éthique journalistique et cite Randall comme faisant valoir dans The Universal Journalist que « les objectifs et les résolutions des débats éthiques sont irréalistes dans le monde réel de la pratique [du journalisme] ».

Randall est aussi l'auteur de The Great Reporters, qui présente treize reporters qu'il considère comme les meilleurs journalistes. Parmi les journalistes inclus figurent Edna Buchanan, William Howard Russell, Hugh McIlvanney, Ann Leslie et AJ Liebling.

Vie privée
Randall est marié à Pam jusqu'à sa mort. Ensemble, ils ont eu quatre enfants : Guy, Paul, Simon et Tom.

Randall réside à Croydon lors de sa retraite. Il décède dans la semaine du 11 au 17 juillet 2021, à 70 ans.

Références

Liens externes

Décès en juillet 2021
Naissance en avril 1951
Décès à 70 ans

David Randall


Jordan Haworth Peele (født 21. februar 1979 i New York), er en amerikansk komiker, skuespiller og filmskaber. Peele er mest kendt for at arbejde med komikeren og skuespilleren Keegan-Michael Key.

Filmografi

Spillefilm

Tv-serier

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Oscar for bedste originale manuskript
Personer fra New York City
Manuskriptforfattere fra USA

Jordan Peele


Milojko "Mike" Vucelić (Garešnica, 11. lipnja 1930. – La Jolla, 7. rujna 2012.) bio je hrvatsko-američki inženjer strojarstva. Najpoznatiji je po tome što je bio rukovoditelj projekta i jedan od direktora američkog svemirskog programa Apollo.

Životopis
Milojko Vucelić se rodio 11. lipnja 1930. godine u Garešnici u Hrvatskoj, u srpskoj obitelji Ljubice (rođene Hrgović) i Josifa (Jose) Vucelića, građevinskog inženjera, koji je radio kao nadzornik pruge na Državnim željeznicama Kraljevine Jugoslavije sa službom na kolodvoru Mišulinovac. Njegov pradjed, Rafael Vucelić bio je časnik slunjske pukovnije, a za svoje zasluge je dobio plemićku titulu "von Radiboj" od cara i kralja Franje Josipa I.

Osnovnu (pučku) školu i prvih sedam razreda gimnazije završio je u Bjelovaru, a 1948. godine maturirao je u Trećoj muškoj gimnaziji u Zagrebu. Diplomirao je na Strojarskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu krajem 1954. godine na temu teorijske mehanike. Tijekom studija bavio se zrakoplovstvom. U Vazduhoplovnom centru u Vršcu je završio jedriličarski i pilotski tečaj, a tijekom studija bio je aktivan član Aerokluba Zagreb, te je radio kao tehničar. Nakon stjecanja diplome seli se u Njemačku, gdje je u početku radio za Mercedes-Benz u Stuttgartu, a zatim za Ford u Kölnu.

U Njemačkoj je proveo dvije godine, nakon čega se seli u Sjedinjene Američke Države, gdje u početku radi za Cessna Aircraft Company na dizajnu i opremi za slijetanje za njihov model C182RG. Poslije toga se zapošljava u tvrtki North American Aviation u kojoj radi kao projektant uređaja za spašavanje pilota za zrakoplove F-104 Starfighter i B-58 Hustler.

Pošto je North American Aviation (danas North American Rockwell) imao ugovor s NASA-om oko izrade svemirske letjelice Apollo, Vucelić je uključen u ovaj program skoro od samog njegovog početka, tj. od veljače 1962. godine. Analizirao je različite koncepte slijetanja na Mjesec, te je radio na razvoju specifikacija za različite sustave svemirskih letjelica. U početku je radio kao inženjer, da bi kasnije postao menadžer u NASA-inom sjedištu u Houstonu. Tamo mu je zadatak bila eliminacija svih mogućih grešaka tijekom leta, zbog čega je od svojih kolega dobio nadimak "Menadžer za probleme". Tijekom ovog razdoblja, usko je surađivao s glavnim kontrolorom leta Geneom Krantzom. Kao svoj najveći uspjeh naveo je misiju Apollo 8, kada je uvjerio rukovodstvo programa da umjesto trošenja resursa rakete Saturn V za još jedno ponavljanje misije u orbiti oko Zemlje, letjelica može krenuti u misiju oko Mjeseca. Nakon misije Apollo 11 i uspješnog slijetanja na Mjesec, Vucelić je dobio zadatak da proširi mogućnosti istraživanja Mjeseca iz orbite dodavanjem instrumenata. Na misiji Apollo 13 bio je zadužen za spašavanje astronauta, te ga je za ove zasluge 18. travnja 1970. godine američki predsjednik Richard Nixon odlikovao Predsjedničkom medaljom slobode (eng. Presidential medal of Freedom). Ostala je zapamćena čuvena rečenica koju je izgovorila posada Apolla 13 centrali NASA-e za vrijeme kontrole ovog leta: Houston, imamo problem, a primio ju je upravo Milojko Vucelić. Po završetku misija Apollo, sudjelovao je u programu prve američke orbitalne svemirske postaje Skylab, koja je lansirana 1973. godine. Godine 1969. postaje vođa američko-sovjetskog kolaboracijskog Apollo-Sojuz programa. Tu je Vucelić radio na prilagođavanju Apollo letjelice za spajanje sa Sojuzom.

U ljeto 1975. godine biva premješten u London obnašajući dužnost potpredsjednika East-West Trade-a za Rockwell International Company, koja je bila zadužena za razvoj trgovinskih odnosa sa zemljama istočne Europe, te je time napustio rad u NASA-i. Od 1981. godine zaposlen je u američkoj telekomunikacijskoj tvrtki AT&T. Nakon pet godina provedenih u AT&T-u, 1986. godine kupuje tvrtku Ideal Electric Company, koju 20 godina kasnije prodaje južnokorejskom Hyundai-u.

Nagrade i priznanja
Za svoje zasluge u programu Apollo dobio je brojne nagrade, među kojima je najznačajnija  "Presidential Medal of Freedom", najviša američka civilna nagrada koju mu je dodijelio predsjednik Richard Nixon. Temeljem podrijetla svojih predaka iz Vojne Krajine bio je član Hrvatskog plemićkog zbora.

Obitelj
Svoju suprugu Ingu Perzl, podrijetlom Njemicu, upoznao je na jednom od mjesečnih društvenih sastanaka stranih studenata na Sveučilištu Wichita. S njom ima dva sina: Alexandra, koji je stručnjak za čistu energiju i Nicholasa, koji kao inženjer dizajnira raketna pilotska sjedišta.

Izdavaštvo
Milojko Vucelić je 1970. godine napisao stručnu knjigu pod imenom Apollo XIII javlja... Houston imamo problem, koju je izdala Tehnička knjiga Zagreb, u kojoj opisuje probleme u misiji Apollo 13 i kako su ih riješili.

Vanjske poveznice

Izvori

 Hrvatski zrakoplovci
Hrvatsko plemstvo
Životopisi, Garešnica
Srbi u Hrvatskoj
Srbi u SAD-u

Milojko Vucelić


Notes from the Royal Botanic Garden, Edinburgh. (abreviado Notes Roy. Bot. Gard. Edinburgh), es una revista ilustrada con descripciones botánicas que fue editada por el Real Jardín Botánico de Edimburgo. Se publicaron 46 números desde  1900 hasta 1989. Fue sustituida por ''Edinburgh Journal of Botany.

Enlaces externos
en IPNI

Revistas de botánica
Revistas científicas del Reino Unido
Revistas científicas en inglés
Publicaciones fundadas en 1900


Lacurile de pe Valea Ilfovului alcătuiesc o zonă naturală (arie de protecție specială avifaunistică - sit SPA) situată în partea central-sudică a României, pe teritoriul județului Dâmbovița.

Localizare
Aria naturală este situată în centrul județului Dâmbovița, pe teritoriile administrative ale comunelor: Nucet, Ulmi și Văcărești. Situl este străbătut de drumul comunal DC50, care leagă satul Văcărești de drumul național DN71.

Înființare
Situl Lacurile de pe Valea Ilfovului (cu o suprafață de 597 ha.) a fost declarat arie de protecție specială avifaunistică prin Hotărârea  de Guvern nr. 971 din 5 octombrie 2011 (pentru modificarea și completarea Hotărârii Guvernului nr. 1.284/2007 privind declararea ariilor de protecție specială avifaunistică ca parte integrantă a rețelei ecologice europene Natura 2000 în România).

Biodiversitate
Încadrat în bioregiunea geografică continentală a Câmpiei Române, în bazinul hidrografic al râului Ilfov (ce cuprinde lacurile: Adunați, Bunget I, Bunget II, Brătești, Ilfoveni și Udrești), situl dispune de cinci tipuri de habitate naturale: Ape dulci continentale (stătătoare și curgătoare), Culturi cerealiere extensive (inclusiv culturile de rotație cu dezmiriștire), Pajiști ameliorate, Păduri caducifolite și Alte terenuri arabile. Acestea asigură condiții de odihnă, hrănire, cuibărire și reproducere pentru diferite specii de păsări acvatice migratoare.

La baza desemnării sitului se află mai multe specii avifaunistice protejate la nivel european prin Directiva 79/409/CEE din 2 aprilie 1979<ref>[http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=CONSLEG:1979L0409:20081223:RO:PDF  Directiva Consiliului Europei 79/409/CEE din 2 aprilie 1979, privind conservarea păsărilor], accesat la 5 aprilie 2018</ref> (privind conservarea păsărilor sălbatice) sau aflate pe lista roșie a IUCN; astfel: piciorong (Himantopus himantopus), stârc galben (Ardeola ralloides), stârc cenușiu (Ardea cinerea), rață pestriță (Anas strepera), rață mare (Anas platyrhynchos), rață cârâitoare (Anas querquedula), rață mică (Anas crecca), gârliță mare (Anser albifrons), uliu porumbar (Accipiter gentilis), fluierar de munte (Actitis hypoleucos), ciuf de pădure (Asio otus), ciocârlia de câmp (Alauda arvensis), lăcar de rogoz (Acrocephalus schoenobaenus), lăcar de mlaștină (Acrocephalus palustris), lăcar de lac (Acrocephalus scirpaceus), lăcar mare (Acrocephalus arundinaceus), șorecar comun (Buteo buteo), barză albă (Ciconia ciconia), barză neagră (Ciconia nigra), lebădă de iarnă (Cygnus cygnus), lebădă de vară (Cygnus olor), cristel de câmp (Crex crex), chirighiță-cu-obraz-alb (Chlidonias hybridus), chirighiță-cu-aripi-albe (Chlidonias leucopterus), chirighiță neagră (Chlidonias niger), prepeliță (Coturnix coturnix), prundaș gulerat mic (Charadrius dubius), cuc (Cuculus canorus), cojoaică de pădure (Certhia familiaris), stăncuță (Corvus monedula), cioară (Corvus corone), sticlete (Carduelis chloris), florinete (Carduelis chloris), sticlete (Carduelis carduelis), cânepar (Carduelis cannabina), botgros (Coccothraustes coccothraustes), ciocănitoare de stejar (Dendrocopos medius), ciocănitoare pestriță mare (Dendrocopos major), lăstun de casă (Delichon urbica), egretă mică (Egretta garzetta), egretă mare (Egretta alba), măcăleandru (Erithacus rubecula), presură galbenă (Emberiza citrinella), vânturel de seară (Falco vespertinus), lișiță (Fulica atra), cinteză (Fringilla coelebs), sfrâncioc roșiatic (Lanius collurio), pescăruș râzător (Larus ridibundus), privighetoare roșcată (Luscinia megarhynchos), grelușel de stuf (Locustella luscinioides), pescăruș argintiu (Larus cachinnans), ferestraș mic (Mergus albellus), prigoare (Merops apiaster), codobatură galbenă (Motacilla flava), codobatură albă (Motacilla alba), stârcul de noapte (Nycticorax nycticorax), muscar sur (Muscicapa striata), presură sură (Miliaria calandra), pietrar sur (Oenanthe oenanthe), grangur (Oriolus oriolus), țigănuș (Plegadis falcinellus), lopătar (Platalea leucorodia), bătăuș (Philomachus pugnax), cormoran mic (Phalacrocorax pygmeus), corcodel mare (Podiceps cristatus), corcodel cu gât roșu (Podiceps grisegena), corcodel cu gât negru (Podiceps nigricollis), cormoran mare (Phalacrocorax carbo), pițigoi sur (Parus palustris), pițigoi albastru (Parus caeruleus), pițigoi mare (Parus major), coțofană (Pica pica), vrabie de casă (Passer domesticus), vrabie de câmp (Passer montanus), cormoran mare (Phalacrocorax carbo sinensis), cârstel de baltă (Rallus aquaticus), lăstun de mal (Riparia riparia), lup de mare (Stercorarius parasiticus), guguștiuc (Streptopelia decaocto), turturică (Streptopelia turtur), mărăcinar (Saxicola rubetra), mărăcinar negru (Saxicola torquata), silvie mică (Sylvia curruca), silvie de câmp (Sylvia communis), silvie cu cap negru (Sylvia atricapilla), țiclete (Sitta europaea), graur (Sturnus vulgaris), corcodel mic (Tachybaptus ruficollis), mierlă (Turdus merula), sturz cântător (Turdus philomelos) și pupăză (Upupa epops).

 Căi de acces
 Drumul județean DN71, pe ruta: Târgoviște (prin strada Petru Cercel) - Ulmi - Ilfoveni (15 km).

 Vezi și
 Natura 2000
 Lista siturilor Natura 2000 din România

 Note

 Legături externe Reportaj La Agenția pentru Protecția Mediului (APM)Dâmbovița, din Târgoviște ,în Sala de ședințe, ieri, 28 martie, Asociația pentru Mediu și Educație (AME) custodele ariei protejate "Lacurile de pe Valea Ilfovului", localizată în județul Dâmbovița, zona unităților administrativ teritoriale: Ulmi, Văcărești și Nucet, a avut loc conferința de lansare a proiectului intitulat "Conservarea biodiversității în situl Natura 2000 ROSPA 0124 Lacurile de pe Valea Ilfovului; 29 martie 2018, jurnaldedambovita.ro''

Lacurile de pe Valea Ilfovului


ترو لايز  هو فيلم أكشن وكوميديا أمريكي من إخراج جيمس كاميرون ومن بطولة آرنولد شوارزنيجر، وجيمي لي كرتيس، وتوم أرنولد، وبيل باكستون، وتيا كاريري، وتشارلتون هيستن، وأرت مالك. ظهرت الممثلة إليزا دوشكو في أحد أوائل الأدوار العظيمة لها في هذا الفيلم. ترو لايز هو فيلم معاد ومكبر للفيلم 1991 الفرنسي لا توتال! ، والذي هو من إخراج كلود زيدي ومن بطولة ثياري ليرميت وميو-ميو. تم ترشيح هذا الفيلم لجائزة الأوسكار لأفضل تأثرات مرئية، وحازت كرتيس على جائزة الغولدن غلوب لأدائها الكوميدي كشخصية « هيلين تاسكر ».

ترو لايز كان أول مشروع لشركة لايتستورم إنترتينمنت الذي تم توزيعه تحت صفقت الإنتاج للمخرج جيمس كاميرون مع تونتيث سينتشوري فوكس، وكذالك أول إنتاج كبرى لشركة التأثرات المرئية ديجيتل دومين، والذي شارك كاميرون في تأسيسها. ترو لايز هو الفيلم الوحيد الذي جمع بين المخرج كاميرون، والممثل شوارزنيجر، والملحن براد فيديل خارج سلسلة ذا ترمينيتر.

في وقت إصدار فيلم ترو لايز كان من أغلى الأفلام المنتجة آنذاك، والذي كلف ما بين 100 مليون و120 مليون دولار.

حبكة الفيلم
تصور الفيلم على أن مجموعة من العصابات العربية وهم حصلوا على القنبلة النووية، استعداداً لتفجير مدينة لوس أنجلوس، إعلاناً باسم الجهاد ضد المدنيين، وكان الممثل البريطاني من أصل هندي أرت مالك في دور « سالم أبو عزيز »، توعد أمام المشاهدين بتفجير القنبلة وقتل النساء والأطفال، تحقيقاً لرغباتهم، وواصل شوارزنيجر كبطل الفيلم « هاري تاسكر » لقتل الإرهابيين، حتى القضاء على زعيمهم عزيز بالصاروخ العسكري ليلقى المخربين حتفهم.

انتقادات
أجمع العرب على رفض الفيلم الأمريكي ترو لايز لما يترتب عليه من إساءة للعرب والمسلمين، وإهانة للفلسطينيين والمسلمين، حيث يصور الفلسطينيين على أنهم حصلوا على القنبلة النووية لتفجير مدينة لوس أنجلوس وانهاء الحياة الأمريكية هناك، وهنا يصور أرت مالك بدور عزيز بأنه يريد قتل الرجال والأطفال والنساء كجزء من الجهاد القرمزي.

ردة أفعال العرب
كان على الفيلم الأمريكي الناجح أن تنشر في الأسواق العربية، ففوجئت بالرفض من قبل حكومات عربية ومنظمات حقوقية عربية أمريكية، واعتبرت بأن هذا الفيلم يسئ للعرب والإسلام، ورغم نجاحات الهوليوودية لجعل الفيلم الأكثر إثارة وتشويقاً إلا لولا الصورة السيئة للعرب كونهم أشراراً، لنشر الفيلم في العالم العربي بكل صدر رحب، وأكد جاك شاهين، الناقد السينمائي المعروف أن فيلم ترو لايز يعتبر من ابشع الصور للعرب في عيون الأمريكيين.

انتقادات تقنية
واجه الفلم انتقادات تقنيية.حيث يوجد مشاهد مصورة بشكل يتلاعب بعض الشيء بالقوانين الفزيائية المعمول بها.
مثل مشهد البطل وهو يعمل على انقاذ ابنته في الفلم وهو يقلع بالطائرة الحربية (هارير جمب جيت) (GR7A)هو في الواقع قريب إلى الخيال.فطائرة حربية مكسورة فيها زجاج مقصورة القيادة تكون صعبة القيادة فما بالك إذا كان احدهم متمسكا بمقدمة الطائرة (الابنة) أو واقفا !على ظهرها ومتمسكا بالجناحين (الممثل عزيز في الفلم ).

أبطال الفيلم
 آرنولد شوارزنيجر في دور هاري تاسكر بطل الفيلم (Harry Tasker)
 جيمي لي كرتيس في دور هيلين تاسكر زوجة هاري (Helen Tasker)
 إليزا دوشكو في دور دانا تاسكر أبنة بطل الفيلم (Dana Tasker)
 توم أرنولد
 جرانت هيسلوف
 تيا كاريري
 بيل باكستون
 أرت مالك في دور سالم أبو عزيز شرير الفيلم
 تشارلتون هيستن

روابط خارجية

مصادر

أفلام المخرج جيمس كاميرون
أفلام أكشن كوميدية أمريكية
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 1990
أفلام أمريكية مأخوذة من أفلام فرنسية
أفلام أنتجها جيمس كاميرون
أفلام إثارة كوميدية أمريكية
أفلام إثارة وحركة أمريكية
أفلام إنتاج 1994
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1990
أفلام تجسس كوميدية في عقد 1990
أفلام تجسسية كوميدية أمريكية
أفلام تقع أحداثها في ماريلند
أفلام تقع أحداثها في ميامي (فلوريدا)
أفلام تقع أحداثها في واشنطن العاصمة
أفلام توينتيث سينتشيري فوكس
أفلام حركة كوميدية 1994
أفلام حركة كوميدية في عقد 1990
أفلام حولت إلى ألعاب فيديو
أفلام حولت إلى برامج تلفزيونية
أفلام عن اختطاف الأطفال
أفلام عن الاختطاف
أفلام عن الإرهاب
أفلام عن الجهاد
أفلام عن الحرب النووية وأسلحة
أفلام عن إرهاب في الولايات المتحدة
أفلام عن عائلات
أفلام كوميدية 1994
أفلام مطاردة أمريكية
أفلام مطاردة في عقد 1990
أفلام مغامرات كوميدية أمريكية
أفلام يونيفرسال بيكتشرز
خلافات دينية في الأفلام
نصوص سينمائية كتبها جيمس كاميرون

ترو لايز


Hermann Mayer Salomon Goldschmidt (June 17, 1802 – August 30  or September 10 1866) was a German-French astronomer and painter who spent much of his life in France. He started out as a painter, but after attending a lecture by the famous French astronomer Urbain Le Verrier turned to astronomy. His discovery of the asteroid Lutetia in 1852 was followed by further findings and by 1861 Goldschmidt had discovered 14 asteroids. He received the Gold Medal of the Royal Astronomical Society in 1861 for having discovered more asteroids than any other person up to that time. He died from complications of diabetes.

Life and work

Goldschmidt was born in Frankfurt as the son of a Jewish merchant. During a journey to the Netherlands, Goldschmidt visited Dutch picture galleries. The impression of this visit convinced him to become a painter. He studied art in Munich for several years under supervision of such famous painters as Peter von Cornelius and Julius Schnorr von Carolsfeld. To complete his education, in 1836 Goldschmidt went to Paris.

In 1820, Goldschmidt discovered shadow bands in total solar eclipses.

Several lectures on astronomy were planned for the occasion of the lunar eclipse of March 31, 1847. Urbain Le Verrier, discoverer of Neptune, held one in the Sorbonne. By pure chance, Goldshmidt attended this lecture, which awakened his interest in astronomy and led him to pursue it as a career.

Goldschmidt bought a telescope with the diameter of 23 lines () with the money he got from selling two portraits of Galileo he painted during a stay in Florence. Goldschmidt set up the telescope in his apartment on the sixth floor above the Café Procope. Very soon he started updating the Star charts he had with new stars. During this work he observed the same area several times and was able to detect variable stars and moving objects like planets. He discovered his first new planet (today classified as asteroid) on November 15, 1852. Goldschmidt confirmed his observations with the help of François Arago at the Paris Observatory on November 18. Arago suggested the name Lutetium, based on the Latin name of Paris Lutetia used during the Roman occupation. The discovery of the new planet was published on November 23.

In subsequent years, Goldschmidt bought larger telescopes, one with 30 lines diameter. Despite the limited observational capabilities of his instrument, which was inferior to those of most of his competitors, by May 1856 Goldschmidt had discovered four more asteroids. His next telescope was one with the diameter of . This technical improvement enabled him to discover nine asteroids between May 1857 and May 1861. During that period, the Academy of Science awarded Goldschmidt the astronomical prize medal several times, and he was made a chevalier of the Légion d'honneur in 1857. By the time of his final discovery in May 1861, the Royal Astronomical Society had awarded him the Gold Medal of the Royal Astronomical Society for the discovery of 13 asteroids. At that point, the second most successful astronomers John Russell Hind and Robert Luther had each discovered 10.

Goldschmidt combined his abilities as a painter with his love for astronomy as exemplified by his paintings of the Great Comet of 1858 and of the solar eclipse he observed in Spain July 1860. In April 1861, he announced the discovery of a ninth moon of Saturn between Titan and Hyperion, which he named "Chiron". However, he was mistaken: this moon did not exist; today, "Chiron" is the name of an entirely different object, the unusual asteroid/comet 2060 Chiron. His updated star charts and the discovery of several variable stars were also appreciated by his colleagues.

Goldschmidt was never employed at the Paris Observatory and therefore his income was insecure. However, in 1862 he was awarded a pension of 1500 francs. Because of his diabetes, Goldschmidt moved to Fontainebleau, but his condition did not improve. He stayed in Fontainebleau for three years and died there on April 26, 1866.

Namesakes

The lunar crater Goldschmidt is named after him. The crater is located in the northern polar region.

The outer main-belt asteroid 1614 Goldschmidt, discovered by French astronomer Alfred Schmitt in 1952, was named in his memory.

Prizes and awards
Goldschmidt was awarded the Lalande Prize seven times (1852, 1854, 1855, 1857, 1858, 1860, 1861).

He was awarded chevalier of the Légion d'honneur in 1857.

In 1861, received Gold Medal of the Royal Astronomical Society for the discovery of 13 asteroids (at that time).

In 1869, a commemorative medal honoring the discovery of the 100th asteroid shows the profiles of John Russel Hind, Hermann Goldschmidt and Robert Luther.

See also
 List of German painters

References

External links

1802 births
1866 deaths
19th-century German astronomers
19th-century German painters
19th-century German male artists
German male painters
Discoverers of asteroids

19th-century German Jews
Knights of the Legion of Honour
Recipients of the Gold Medal of the Royal Astronomical Society
Recipients of the Lalande Prize

Hermann Goldschmidt


Longville bezeichnet:

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Longville (Kalifornien), im Plumas County
 Longville (Louisiana), im Beauregard Parish
 Longville (Maryland), im Carroll County
 Longville (Minnesota), im  Cass County

Longville ist der Familienname von:
 John Longville (* 1949), US-amerikanischer Politiker

Siehe auch:
 Longueville
 Longeville (Begriffsklärung)

Longville


Les Patrouilles de Police spéciales, ukrainien Патрульнa поліція особливого призначення, sont des volontaires affiliés au Ministère de l'Intérieur (Ukraine) créé en Ukraine le 15 avril 2014 à la suite de l'activation du conflit russo-ukrainien.

Historique
L'unité est engagée lors de l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022.

Unités activées
 Bataillon Artemivsk  (батальйон ПСМОП "Артемівськ")
 Compagnie Bogdan (рота ПСМОП "Богдан")
 Bataillon Chernihiv (батальйон ПСМОП "Чернігів")
 Bataillon Dnipro ou Dniepr-1
 Bataillon Ivano-Frankivsk
 Bataillon Kharkiv
 Compagnie Kremenchuk
 Bataillon Kyiv-1
 Bataillon Kyiv-2
 Bataillon Poltava
 Bataillon Sitch

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Ministère de l'Intérieur (Ukraine).
 Garde nationale de l'Ukraine.

Ukraine
Défense et sécurité en Ukraine

Patrouille de police spéciale


Estremoz belediyesi, Portekiz'in Alentejo bölgesine bağlı Alentejo Central altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Estremoz uluslararası alanda beyaz mermer yataklarıyla tanınır. Çok eski zamanlardan beri çıkarılan bu mermer, Évora'da bulunan Roma tapınağında da kullanılmıştır. Évora Katedrali'nin sunaktaşı da bu beyaz mermerdendir.

Tarım borsası bulunan şehirde, seramik, şarap ve zeytinyağı üretimi yapılmaktadır.

Bucaklar
Belediyede 13 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Arcos
 Évora Monte
 Glória
 Santa Maria (Estremoz)
 Santa Vitória do Ameixial
 Santo André (Estremoz)
 Santo Estêvão
 São Bento de Ana Loura
 São Bento do Ameixial
 São Bento do Cortiço
 São Domingos de Ana Loura
 São Lourenço de Mamporcão
 Veiros

Belediye başkanı
Estremoz'un belediye başkanı José Alberto Fateixa Palmeiro 'dur ve Sosyalist Parti listesinden 9 Ekim 2005'te seçilerek belediye başkanlığına başlamıştır.

Tanınmış kişiler
 Francisco de Melo, İspanya ordusunda hizmet etmiş asker ve soylu. İspanya Hollandası valiliği yapmıştır.
 João de Sousa Carvalho, 18. yüzyılda yaşamış besteci.
 António de Spínola, Portekiz Cumhuriyeti'nin 13. cumhurbaşkanı.

Alentejo Central'in belediyeleri

Estremoz


انقلاب الصخيرات  أو انقلاب 1971 هي محاولة انقلاب عسكري فاشلة نفذتها بعض قطاعات الجيش المغربي ضد ملك المغرب الحسن الثاني ، خطط للانقلاب كل الجنرال محمد المدبوح (العقل المدبر) والكولونيل أمحمد أعبابو (المنفذ الرئيسي) عبر مهاجمة القصر الملكي في الصخيرات جنوب العاصمة المغربية الرباط، وذلك بهدف اغتيال الملك الحسن الثاني خلال احتفاله بيوم 10 يوليو 1971 المصادف لذكرى عيد ميلاده ال42. وكانت هذه أول محاولة انقلاب ضمن العديد من الانقلابات التي ينجو منها ملك البلاد الحسن الثاني إبّان عهده.

خلفية محاولة الانقلاب
نفذ العملية مدير مدرسة أهرمومو العسكرية الكولونيل أمحمد أعبابو حيث زج بتلاميذ المدرسية العسكرية في عملية انقلابية لم يكونوا يدركون طبيعتها ، ولم يكن الضباط المشاركين في الهجوم على القصر يعلمون أن أعبابو كان يقودهم لعملية انقلاب وكل ما كانوا يعلمونه أنهم ذاهبون للقيام بمناورة عسكرية. كانت نهاية هذه المحاولة مأساوية بالحجم غير المتوقع. حيث كانت المحاولة في يوم عيد ميلاد الملك وامتلأ القصر بالقتلى والمصابين بين الحضور والضباط المشاركين في العملية وبعض أفراد الحرس الملكي.

وجد الضباط الذين نجوا من تلك المذبحة أنفسهم في النهاية بسجن تازمامرت في منطقة معزولة في صحراء شرق المغرب، كما أوضحت بعض شهادات الناجين من ذلك المعتقل المرعب (تازمامرت) أبرزهم أحمد المرزوقي والذي أدلى بشهادته على الأمر في برنامج شاهد على العصر الذي تبثه قناة الجزيرة، وكذلك رواية «تلك العتمة الباهرة» للكاتب الطاهر بن جلون.

الهجوم على القصر الملكي
في 10 تموز / يوليو 1971، قامت مجموعتان عسكريتان تابعتان للمدرسة الحربية الملكية بمداهمة قصر الصخيرات الملكي أثناء الاحتفال الذي كان يجري بمناسبة عيد ميلاد الملك، مما أدى إلى مقتل عشرات من المدعوين والضباط وأركان البلاط والمشاهير والشخصيات المحلية والعالمية، وكلهم كانوا من الرجال؛ لأن هذه الحفلة كانت مخصصة لهم.

كان المتمردون قد أحكموا السيطرة على محطة الإذاعة، بعدما عمدوا إلى القيام بهجوم مسلح على قصري الصخيرات والرباط. وفي وقت لاحق نجح الملك بإحكام سيطرته على الوضع، وعاد إلى الإمساك بزمام الأمور.

وكان الجنرال المدبوح هو من قاد هذا الانقلاب احتجاجا على الفساد المستشري في البلاد، ولكنه قتل أثناء الهجوم الذي حصل على قصر الصخيرات، ويقال بأنه قُتل على يد الكولونيل اعبابو الذي كان من المفترض أن يكون شريكه، إلا أنه عاد وانقلب عليه.

نتيجة الانقلاب والضحايا

المحاكمة
وبأمر من المحكمة العسكرية العليا تم تنفيذ حكم الإعدام بحق عشرة ضباط من بينهم أربعة جنرالات، وقد سعى الجنرال أوفقير لدى الملك من أجل إصدار عفو عام بحق 1081 من تلامذة المدرسة الحربية، ونجح بالحصول عليه.

لم يتوفر أي دليل على مشاركة الجنرال أوفقير بالتخطيط لهذا الانقلاب، غير أن طريقة تحركه التي لم يألُ فيها جهدا من أجل تخفيف بعض الإجراءات التي اتخذت بحق المتمردين، وسعيه الدؤوب لإصدار أحكام بالعفو عنهم، ما انفكت تثير حيرة المطلعين والمراقبين.

معتقل تازمامات

انظر أيضاً
 محاولة انقلاب أوفقير
 سنوات الرصاص
 سجن تازمامرت
 تلك العتمة الباهرة
 سجن مولاي علي الشريف
 شهداء كوميرة
 التجنيد في المغرب

مصادر
 Le rôle d'Oufkir Nouvel Observateur n° 349 du 19 juillet 1971
 Et Tu, Oufkir? - TIME
 Morocco: The Almost Perfect Regicide - TIME

المراجع

وصلات خارجية

المغرب في 1971
انقلابات ومحاولات انقلاب في عقد 1970
أحداث يوليو 1971 في إفريقيا
تاريخ المغرب العسكري
ثورات عربية
جمهورياتية في المغرب
قتل جماعي في 1971
مذابح في المغرب
نزاعات في 1971

محاولة انقلاب الصخيرات


José Carrete de Julián (født 5. april 1951 i Turón, Spanien) er en spansk tidligere fodboldspiller (forsvarer).

Carrete startede sin karriere hos Real Oviedo, men skiftede i 1976 til Valencia. Her spillede han de følgende syv år, og var med til at vinde pokalturneringen Copa del Rey med klubben i 1979, mens det året efter blev til sejr i både Pokalvindernes Europa Cup og UEFA Super Cuppen.

For Spaniens landshold spillede Carrete to kampe, en venskabskamp mod Italien 25. januar 1978 og en EM-kvalifikationskamp mod Rumænien 15. november samme år.

Titler
Copa del Rey
 1979 med Valencia

Pokalvindernes Europa Cup
 1980 med Valencia

UEFA Super Cup
 1980 med Valencia

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Spanien
Fodboldspillere fra Real Oviedo
Fodboldspillere fra Valencia CF

José Carrete


Boz madde, merkezî sinir sisteminin başlıca bileşenlerinden biridir. Büyük çoğunluğu sinir hücresi gövdelerinden, dendritlerden (kısa gövde uzantıları) ve glia hücrelerinden meydana gelmektedir.

Boz madde; merkezî sinir sistemindeki nöronların ve diğer hücrelerin, miyelin (ak maddeye adını veren yapı) bulundurmayan kısımlarını ifade eder. Uç beynin dış kısmını (serebral korteks) oluşturduğu gibi, ara beynin ve beyin sapının iç bölümlerinde bulunur. Ayrıca omuriliğin iç kısmındaki H biçimindeki hattı da boz madde oluşturur. Ara nöronlar (internöronlar) da yine bu hat içerisinde yer almaktadır.

İstemli kas hareketleri, hafıza, görme, koklama, işitme, konuşma, karar verme ve çevresel değişimleri idrak etme gibi çeşitli olayları yöneten beyin bölümleri boz maddeden oluşmuştur.

Ayrıca bakınız
 Ak madde
 Nöropil

Merkezî sinir sistemi

Boz madde


Mlynská () ist ein Ortsteil der Stadt Kraslice in Tschechien.

Geschichte
Viele Orte des Schönbacher Ländchens sind vom Kloster Waldsassen aus gegründet worden, die 1348 Rüdiger von Sparneck erwarb.

Nach dem Münchner Abkommen wurde der Ort dem Deutschen Reich zugeschlagen und gehörte bis 1945 zum Landkreis Graslitz.

Im Jahr 1976 wurde Mlýnská nach Kraslice eingemeindet.

Entwicklung der Einwohnerzahl

Literatur
 Karl Mädler: Zur Geschichte des Schönbacher Ländchens. In: Unser Egerland. Schriftenreihe für lebendige Heimatpflege. Bd. 25, Nr. 6/7, 1921, , S. 41–46.

Einzelnachweise

Weblinks
 Historisches Kartenblatt mit deutschen Ortsnamen

Ortsteil in Tschechien
Kraslice

Mlýnská


Interstate 235 is the designation for three Interstate Highways in the United States, all of which are related to Interstate 35:
Interstate 235 (Iowa), an east–west route through downtown Des Moines.
Interstate 235 (Kansas), a bypass route of Interstate 135 that travels around the western part of Wichita.
Interstate 235 (Oklahoma), a  long north–south route from downtown to north-central Oklahoma City.
Legal name for Interstate 35W (Texas)

2

Interstate 235


Schurian ist

 der deutsche Name eines Dorfs in der Gemeinde Sečanj in der Provinz Vojvodina in Serbien, siehe Šurjan

Schurian ist der Familienname folgender Personen:

 Andrea Schurian (* 1957), österreichische Journalistin und Moderatorin
 Christiane Schurian-Bremecker (* 1960), deutsche Kultur- und Sozialwissenschaftlerin

Schurian


Dieser Artikel listet Erfolge und Mannschaft des Radsportteams Team Designa Køkken-Blue Water in der Saison 2010 auf.

Erfolge in der UCI Africa Tour

Erfolge in der UCI Europe Tour

Abgänge-Zugänge

Mannschaft

Radsportteam 2010

Team Designa Køkken-Blue Water/Saison 2010


Froese est un patronyme allemand pouvant désigner:

Patronyme
 (né en 1991), joueur canadien de hockey sur gazon
 (né en 1991), joueur canadien de hockey sur gazon
 (né en 1964), artiste et auteure ouest-allemande
 (né en 1958), joueur canadien de hockey sur glace
Byron Froese (né en 1991), joueur canadien de hockey sur glace
Charlotte Froese Fischer (née en 1929), physicienne canado-américaine
 (née en 1957), écrivaine mennonite canadienne
Edgar Froese (1944-2015), musicien allemand de musique électronique
 (née en 1972), romancière et parolière canadienne
 (1916-1982), joueur américain de baseball
 (1917-2003), homme politique canadien du Manitoba
Jake Froese (1925-2013), homme politique canadien en Ontario
Jerome Froese (né en 1970), musicien allemand de musique électronique
Kianz Froese (né en 1996), joueur canadien de soccer
 (né en 1950), scientifique est-allemand
 (né en 1952), homme politique canadien en Ontario

Homonymie de patronyme
Patronyme allemand

Froese


An Festuca arvernensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Auquier, Kerguélen ngan Markgr.-dann.. An Festuca arvernensis in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Festuca

Festuca arvernensis


أبو عبد الله، محمد بن صالح بن عبد الله بن موسى بن عبد الله بن الحسن بن الحسن بن علي الهاشمي القرشي، من شجعان آل أبي طالب وأدبائهم وشعرائهم خرج بسويقة المدينة سنة 240هـ، فأرسل إليه الخليفة العباسي أبو الفضل جعفر المتوكل على الله جيشا يقوده أبو الساج فلما وصلوا إليه أعطوه الامان فطرح سلاحه ونزل إليهم فقيدوه وخربوا سويقة المدينة وعقروا نخلها، وحملوه إلى سامراء وسجن ثلاث سنين ثم مدح المتوكل فأمر بإطلاقه فعاش فيها حتى مات.من ابناءه عبد الله الشهيد وابنه الحسن الشهيد لذريته ملك متوارث في بلاد غانه ومالي معروفون باسم بني صالح. هم شرفاء بني صالح حيث يعود نسبهم إلى صالح الجوال بن عبد الله المذكرو سابقا

تاريخ عائلته
لما اختفى أخوي جده موسى الجون، محمد بن عبد الله وابراهيم، طالبه المنصور باحضارهما فضمن له ذلك ثم اختفى حتى عثر عليه المنصور وعذبه ثم اطلقه. وبعد ان قتل اخوه محمد بن عبد الله اختفى موسى ولم يكن له أي نشاط سياسي يذكر حتى عفا عنه المهدي في خلافته. وكان من عقبه اسماعيل واخوه محمد الاخيضر القائمان بالحجاز في خلافة المستعين ابنا يوسف بن إبراهيم بن موسى الجون. ومحمد القائم، في بادية الحجاز في خلافة المتوكل، ابن صالح بن عبد الله بن موسى الجون ٠

تاريخه
كان محمد بن صالح من فتيان آل ابي طالب وفتاكهم وشجعانهم وضرفائهم وادبائهم. وقد خرج في بادية الحجاز في موضع يقال له سويقه قرب المدينة، يسكنه آل علي بن ابي طالب. ولم تشر المصادر التاريخية إلى الاسباب المباشرة التي دفعت محمد بن صالح إلى الخروج على الخلافة؛ ولكن يبدوا انه تعرض إلى اذى ومضايقة من السلطة من جراء السياسة الشديدة التي انتهجها الخليفة المتوكل حيال العلويين؛ فقد وصفه أحد المؤرخين بانه:  فكانوا في محنه عظيمة وخوف على دمائهم.

وكان محمد بن صالح قد جمع الناس للخروج في موسم الحج في السنة التي حج فيها ابو الساج ديوداد بن ديودست""' وذلك في سنة 244 هـ / 856 م على ما ذكره الطبري. بينما ذكر اخرون ان خروجه كان في سنة 240 هـ.

وقد اكدت بعض الدراسات الحديثة ان خروجه كان في سنة 244 من خلال دراسة السنوات 240، 242، 243، 244 عند الطبري فيما يخص ولايتي الحج وطريق مكة واحداث الموسم. إذ أن أبا الساج قد حج في موسم سنة 244 هـ / 858 م بعد أن عقد له على طريق مكة وأحداث الموسم بدلا من جعفر بن دينار.

وكان محمد بن صالح واصحابه قد هجموا على إحدى قوافل الحجاج على طريق مكة واستولوا عليها، فتوجه اليهم أبو الساج بعد ان علم بخبرهم. فخاف موسى بن عبد الله، عم محمد، أبا الساج على نفسه وولده فتوسط لدى ابي الساج في أمر محمد وضمن له تسليمه وتوثق له بالإيمان والأمان. وجاء موسى إلى ابن أخيه حتى أعلمه ذلك وأقسم عليه ليلقين سلاحه حتى فعل وجنح للسلم فخرج إلى ابي الساج فقيده وحمله إلى سامراء مع جماعه من اهله. وقد ذكر «المجد» ان أبا الساج بعد ان ظفر بمحمد بن صالح واهل بيته قتل بعضهم واخرب سويقه دار اقامتهم. ثم ارسل محمد إلى سامراء حيث حبس مدة ثلاث سنوات حتى كلم الخليفة في امره الفتح بن خاقان وتكفل باطلاقه فأمره الخليفة بأخذه إليه وأن يكون عنده حتى يقيم الكفلاء بنفسه وأن يكون مقامه في سامراء ولا يخرج إلى الحجاز. فأطلق سراحه واقام محمد بن صالح في سامراء حتى مات بالجدري. وقيل انه عاد إلى الحجاز بعد ذلك وتوفي في سنة 252 هـ / 866 م أو 255 هـ / 868 م.

المصادر

 الأصفهاني: مقاتل الطالبيين،480,
 المرزباني: معجم الشعراء، ت835.
 الصفدي: الوافي بالوفيات،3/128.
 الاصفهاني: كتاب الاغاني الجزء السادس عشر

حسنيون
هاشميون
علويون في الحجاز

محمد بن صالح العلوي


La  est l'une des cinq circonscriptions législatives que compte la préfecture de Gifu au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La quatrième circonscription de la préfecture de Gifu regroupe les villes de Takayama, Minokamo, Kani, Hida, Gujō et Gero et les districts de Kamo, Kani et Ōno.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Quatrième circonscription de la préfecture de Gifu


Nudariphleps este un gen de molii din familia Erebidae.

Referințe
  Baza de date a genului Lepidoptera la Muzeul de istorie naturală

Erebidae
Molii
Genuri de insecte

Nudariphleps


El Niño Güney Salınımları, küresel bir okyanus-atmosfer olayıdır. El Niño ve La Niña, Doğu Büyük Okyanus yüzey sularının sıcaklığındaki büyük salınımlar ve bunların yol açtığı atmosferik olayların genel adı olarak kullanılmaktadır. İsimler İspanyolca "oğlan çocuğu" veya "velet" ve "küçük kız" anlamına gelmektedir. "Çocuk", İsa'yı simgelemektedir, çünkü El Niño Güney Amerika'nın batı kıyılarında Noel zamanında etkili olur.

El Niño ve La Niña'nın güney yarımküredeki etkileri çok büyüktür. Bu etkiler ilk olarak 1923'te Sir Gilbert Thomas Walker tarafından tanımlanmıştır. El Niño'nun atmosferik imzası olan Güney Salınımları, Tahiti ve Darwin bölgelerindeki aylık veya mevsimsel hava basıncı değişimleridir. Mayıs 2023 itibarıyla El Niño aktif durumdadır.

Tropikal meteoroloji
Rüzgârlar

El Niño


Cumari es un municipio brasileño del estado de Goiás.
Con la inauguración de la estación ferroviaria en 1913 el poblado obtuvo gran impulso. El 24 de septiembre de 1927 obtuvo la condición de distrito de Catalão y el 10 de diciembre de 1947 se tornó Municipio autónomo, separándose de Goiandira

El nombre Cumari es un término indígena originário de una planta nativa de la región, "la pimienta Cumari".

Población
Según el IBGE en el 2007 la población de Cumari era de 3 055 habitantes.

Geografía

Localización

Se encuentra en la región sudeste del estado, en la Microrregión de Catalão, a 270 kilómetros de Goiânia.

Carreteras
 BR-50
 GO-305

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Goiás

Cumari


14533 Roy este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
14533 Roy este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Bédoin de Pierre Antonini (astronom). El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,57 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 9,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 14001-15000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

14533 Roy


1. division 2016-17 (eller NordicBet Liga af sponsorårsager) sammenfatter sæsonen for den næstbedste række i Danmarksturneringen i fodbold. Rækken administreres af DBU.

Efterårssæsonen startede den 21. juli 2016 og sluttede den 1. december 2016.

Forårssæsonen startede den 5. marts 2017 og sluttede den 27. maj 2017.

Nye hold denne sæson er Hobro, der rykkede ned fra Superligaen samt AB, Fremad Amager og Nykøbing FC, der alle rykkede op fra 2. division.

Struktur
1. division består af 12 hold, der møder hinanden tre gange på en sæson. Dette giver i alt 33 kampe.

Strukturændringen i Superligaen har haft sin indflydelse på oprykningen fra 1. division. Vinderen rykker direkte op, mens nummer 2 og 3 spiller playoff mod hold fra Superligaen om to oprykningspladser.

Nummer 11 og 12 rykker ned i 2. division.

Deltagere

Stilling

Resultater

De første 11 runder møder hvert hold hinanden en gang, mens man i de resterende 22 runder møder hinanden 2 gange, hhv. hjemme og ude.

Nedrykkeren fra Superligaen samt nummer 4-8 fra sidste sæson i 1. division har 17 hjemmekampe, mens de resterende 6 hold i rækken har 16 hjemmekampe.

Runde 1-11

Runde 12-33

Sæsonstatistik

Topscorere
Opdateret indtil kampe spillet den 27. maj 2017

Hattricks
Opdateret indtil kampe spillet den 27. maj 2017

Referencer

Fodboldsæson 2016-17
Sæsoner i 1. division (fodbold)

1. division 2016-17 (fodbold)


An Drakaea gracilis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Stephen Donald Hopper ngan Andrew Phillip Brown. An Drakaea gracilis in nahilalakip ha genus nga Drakaea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Drakaea

Drakaea gracilis


An Gomphichis goodyeroides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Gomphichis goodyeroides in nahilalakip ha genus nga Gomphichis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gomphichis

Gomphichis goodyeroides


Luís Zacarías (n. 11 de octubre de 1942, Coracora, Perú-Köln, Alemania 27 de agosto de 2023), fue un entrenador de fútbol peruano que participó en los mundiales de Argentina 1978 y de España en 1982. Ha sido también entrenador del tradicional Club de la Bundesliga Alemana MSV Duisburgo.

Historia
Luis Emiliano Zacarias Barraza nació el 11 de octubre de 1942 en la ciudad de Cora Cora, capital de la provincia de Parinacochas, departamento de Ayacucho - Perú.
A temprana edad emigró con sus padres a la ciudad de Lima y pasó la mayor parte de su juventud en el popular barrio de Lince - Lobatón, terminó sus estudios secundarios en el GUE Alfonso Ugarte, participó en los campeonatos interescolares de atletismo logrando el título de campeón interescolar de salto con pértiga y participando en la posta 4 × 100m además de ser integrante del equipo de fútbol escolar. Luego de sus estudios secundarios fue jugador de fulbito en el Club de su barrio "los intocables" y de fútbol en la liga Amateur en el Club Atlético San Isidro, paralelamente comenzó su formación profesional en el Banco Continental, hasta el año 1964 cuando decidió trasladarse a Europa para perfeccionarse en el fútbol.

Luego de aprender el idioma alemán siguió la carrera de Educación Física en la Escuela Superior de Deportes de Alemania "Deutsche Sporthochschule Köln" en la ciudad de Colonia se graduó con el título de Profesor de Educación Física en el año 1971. Acto seguido fue miembro de la 17a. promoción de Entrenadores de fútbol de la Federación Alemana (Fußball Lehrgang) bajo la dirección de los profesores Hennes Weisweiler y Karl-Heinz Heddergott.
Fue co-trainer y preparador físico de los equipos peruanos que se clasificaron para los mundiales de Argentina y de España. Además como entrenador de la Selección Pre-Olímpica del Perú, clasificó para las Olimpidas de Moscú. Ha sido entrenador de diferentes equipos nacionales juveniles peruanos que participaron en la Copa América. Como docente del Colegio Secundario Peruano-Alemán Alexander v. Humboldt alcanzó el título de Campeón Sudamericano de 1990 en las disciplinas de vóleibol, atletismo y natación.

Al asumir la dirección del popular equipo alemán MSV Duisburgo su popularidad trascendió las fronteras y fue bautizado como "der Indio Junge aus Perú".

Luis Zacarías ha sido también entrenador de los siguientes clubes peruanos y extranjeros:

  Löwen Nippes.
  Eintracht Hamm-Heessen.
  Teutonia Münster.
  Universitario de Deportes
  Lokomotiv Tiflis.
  FC Tiflis.
  MSV Duisburgo
  Lawn Tennis.
  Defensor Lima.
  La Loretana
  Colegio Nacional de Iquitos
  San Agustín.

Como docente ha participado y colaborado en diferentes Seminarios Nacionales e Internacionales sobre Técnica y Táctica de fútbol.

Como periodista colaboró con diario peruano "El Comercio", en los programas de deportivos de RPP, Radio Alemana Deutsche Welle, programa Ovación en Radio El Sol, Radio Panamericana.

Desde el año 1977 fue Presidente del Club de Gimnasia Colonia, habiendo obtenido 23 campeonatos nacionales y sudamericanos.

Fue también un destacado jugador de billar.

Fue también empresario de jóvenes futbolistas. Falleció en Köln Alemania el 27 de agosto de 2023.

Referencias

Enlaces externos
 eintracht
 fussballdaten

Ayacuchanos
Alumnado del Colegio Nacional Alfonso Ugarte
Entrenadores de fútbol de Perú
Entrenadores del Club Universitario de Deportes
Entrenadores del MSV Duisburgo
Entrenadores del Defensor Lima
Entrenadores del Colegio Nacional de Iquitos
Entrenadores del Club Sportivo Cienciano

Luis Zacarías


William Henry Leicester Stanhope,  comte de Harrington ( - ) est un capitaine de l'armée britannique et un pair.

Jeunesse et éducation
Stanhope est le fils de Charles Stanhope,  comte de Harrington et de Margaret Trelawney Seaton. Il hérite du comté à la mort de son père le 16 novembre 1929. Il fait ses études au Collège d'Eton et au Collège militaire royal de Sandhurst .

En 1967, le  comte devient aussi huitième vicomte Stanhope de Mahon et huitième baron Stanhope d'Elvaston, à la suite du décès de son parent éloigné James Stanhope (7e comte Stanhope) .

Lord Harrington combat pendant la Seconde Guerre mondiale. Il obtient le grade de capitaine au service des / King's Royal Hussars (Royal Armoured Corps) .

Vie privée
Lord Harrington se marie trois fois et a huit enfants. Il épouse Eileen Foley Grey, fille de Sir John Foley Grey,  baronnet, et de Jean Jessie May de Sales la Terrière, le 5 février 1942. Ils divorcent en 1947 . Ils ont trois enfants :

 Lady Jane Stanhope (25 novembre 1942-janvier 1974), elle épouse Anthony Cameron le 29 septembre 1965. Ils ont deux enfants et trois petits-enfants :
 James Cameron (né le 28 mars 1967), il épouse Miriam Nugent le 17 juillet 1997. Ils ont deux fils :
 Jack Cameron (né le 13 octobre 2000)
 Conn Cameron (né le 20 décembre 2001)
 Henrietta Cameron (née en 1970), elle épouse Austin Power le 30 décembre 1997. Ils ont une fille :
 Zoey Jane Power (née le 17 mai 2001)
 Lady Avena Margaret Clare Stanhope (née le 29 mars 1944), elle épouse Adrian James Maxwell le 12 juillet 1969. Ils ont deux filles :
 Sacha Jane Maxwell (née en 1974)
 Kerry Alice Maxwell (née en 1978)
 Charles Henry Leicester Stanhope,  comte de Harrington (né le 20 juillet 1945), il épouse Virginia Freeman-Jackson le 14 septembre 1966 et ils divorcent en 1983. Ils ont deux enfants et quatre petits-enfants. Il se remarie avec Anita Fuglesang en 1984.
 Hon. William Henry Leicester Stanhope (né le 14 octobre 1967), il épouse Candida Bond (né en 1973) en 2001. Ils ont deux enfants :
 Tirkana Stanhope (née le  août 2003)
 Augustus Stanhope (né le 26 septembre 2005)
 Serena Stanhope (née le  mars 1970), elle épouse en 1993 David Armstrong-Jones,  comte de Snowdon (né en 1961), neveu de la reine Élisabeth II, ils divorcent en 2021. Ils ont deux enfants :
 Charles Patrick Inigo Armstrong-Jones, vicomte Linley (né le 01 juillet 1999)
 Lady Margarita Elisabeth Rose Alleyne Armstrong-Jones (née le 14 mai 2002)

Lord Harrington épouse, en secondes noces, Ann Theodora Chute, fille du major Richard Arenbourg Blennerhassett Chute, le 24 janvier 1947. Lui et Ann Theodora Chute divorcent en 1962. Ils ont trois enfants et cinq petits-enfants :

 Lady Trina Maria Stanhope (née le 30 décembre 1947)
 Hon. Steven Francis Lincoln Stanhope (né le 12 décembre 1951), il épouse Maureen Cole en 1978. Ils ont deux enfants:
 Ben Stanhope (né en 1978)
 Tara Stanhope (née en 1979)
 Lady Sarah Sue Stanhope (née le 12 décembre 1951), elle épouse Robert Barry le 11 août 1970. Ils ont trois fils :
 Marc Barry (né en 1972)
 Tristran Barry (né en 1975)
 Guy Barry (né en 1975)

Lord Harrington se remarie à Priscilla Margaret Cubitt, fille du major Hon. Archibald Edward Cubitt et Sibell Margaret Norman, le 14 octobre 1964 . Ils ont deux enfants et quatre petits-enfants :

 Hon. John Fitzroy Stanhope (né le 20 août 1965)
 Lady Isabella Rachel Stanhope (née le  octobre 1966), elle épouse  le 21 octobre 1994. Ils ont quatre enfants :
 Lady Jean Campbell (née en 1997)
 James Chester Campbell, vicomte Emlyn (né en 1998)
 Lady Eleanor Campbell (née en 2000)
 Lady Beatrice Campbell (née en 2004)

En 2003, Lord Harrington vivait à The Glen, Ballingarry, comté de Limerick, Irlande .

Le 12 avril 2009, Lord Harrington est décédé à l'âge de 86 ans  à Ballingarry, dans le comté de Limerick, en Irlande .

Références

Liens externes

Élève du collège d'Eton
Comte de la pairie de Grande-Bretagne
Militaire britannique de la Seconde Guerre mondiale
Décès en avril 2009
Naissance en août 1922
Décès à 86 ans
Comte de Harrington

William Stanhope (11e comte de Harrington)


ශ්‍රී ලංකාවේ මඩු කලාපයෙහි රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව  දැක්වීමේදී  එය මඩු හා මාන්තෙයි බටහිර යන අධ්‍යාපන කොට්ඨාශවලට අදාල රජයේ පාසැල් ලැයිස්තු වශයෙන් දැක්විය හැකිය.

මඩු අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය

මාන්තෙයි බටහිර අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය

ශ්‍රී ලංකාවේ මඩු කලාපයේ රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව


Vladimir Stojković (în , ; ) este un fotbalist profesionist sârb care joacă pe postul de portar pentru FK Partizan și echipa națională a Serbiei pe postul de portar.

În timpul carierei a jucat pentru cele două mari cluburi din țara sa, Steaua Roșie și Partizan, dar a jucat și la echipe din alte șapte țări, printre care și Sporting Clube de Portugal, care l-a împrumutat de mai multe ori pe durata contractului său.

Un internațional sârb, a strâns 84 de selecții, și a participat la trei Campionate Mondiale și la Jocurile Olimpice din 2008.

Tinerețe
Născut în Loznica, Republica Socialistă Federală Iugoslavia, Stojkovic s-a născut într-o familie de sportivi. Tatăl său Vladeta (d. 2007) a fost de asemenea portar de fotbal si mama sa, Kosa, (1949-2012) a fost o atletă care a concurat la aruncarea discului.

Cariera pe echipe

Steaua Roșie
Stojković a ajuns la Steaua Roșie Belgrad de la echipa locală FK Loznica, unde s-a format ca junior. Intrând în lotul echipei mari, el a fost inițial rezerva lui Vladimir Dišljenković și, ca urmare, a apărut într-o singură partidă din campionat în sezonul 2001-2002 și în una din următorul sezon, sub conducerea antrenorului Zoran Filipović.

Datorită statutului de titular al lui Dišljenković, care s-a cimentat odată cu revenirea antrenorului Slavoljub Muslin, clubul l-a împrumutat pe Stojković la sfârșitul lunii iunie 2003 echipei campioane din Bosnia și Herțegovinei FK Leotar, care dorea să se întărească înainte de rundele de calificare în Liga Campionilor UEFA. El a jucat în toate cele patru meciuri de calificare sub conducerea lui Milan Jovin, fiind eliminat în turul doi.

Cu toate acestea, după doar două luni, Stojkovic a părăsit clubul, din cauza unor salarii neplătite. Apoi a încercat să obțină un loc de titular, dar antrenorul Muslin i-a transmis că nu se bazează pe el. După încheierea contractului a început să se antreneze în particular cu antrenorul de portari Tomo Savic, pentru a rămâne în formă competitivă, așteptând deschiderea ferestrei de transfer din ianuarie 2004.

Zemun
Stojković s-a alăturat echipei FK Zemun în fereastra de transfer de iarnă din 2004. Sub conducerea lui Dušan Mitošević, la vârstă de 20 de ani, a fost inițial rezerva lui Miloš Adamović. Prima sa apariție s-a produs întâmplător chiar împotriva fostului său club Steaua Roșie și, deși noua sa echipă a pierdut, a parat o lovitură de pedeapsă executată de Marko Pantelić, și a continuat să apere în alte cinci meciuri din finalul campionatului.

Intrând în cel de- al doilea sezon la Zemun, Stojkovic a fost incontestabil numărul unu în echipa sa, apărând în 28 de partide și terminând pe poziția a cincea. În primăvara anului 2005, el a făcut mai multe parade în timpul meciului cu Steaua Roșie într-o remiză remarcabilă cu 0-0, rezultatul fiind favorabil lui FK Partizan, care a câștigat în cele din urmă campionatul național.

Înapoi la Steaua Roșie
În vara anului 2005, la șase luni de la plecarea lui Dišljenkovic la FC Metalurg Donețk, Stojkovic s-a întors la Steaua Roșie, unde inițial a fost rezerva experimentatului Ivan Ranđelović. În meciul retur al Cupei UEFA din primul tur preliminar cu SC Braga, antrenorul Walter Zenga l-a titularizat, iar jucătorul a profitat de această ocazie, impresionând imediat în poartă, în timp ce echipa sa a trecut de Braga mulțumită golurilor marcate în deplasare calificându-se în grupe.

În grupe Stojkovic avea să facă cel mai memorabil moment al sezonului, apărând un penalty executat de Antonio Cassano care a încercat să-l învingă cu o lovitură stil Panenka, în timp ce Steaua Roșie a învins-o pe AS Roma cu 3-1 acasă. Un nou favorit al fanilor de atunci, și-a obținut locul de titular în poartă, reușind să câștige dubla cupă-campionat.

Nantes
Stojkovic a fost transferat de clubul de Ligue 1 FC Nantes, în vara anului 2006, pentru aproximativ 3 milioane €, pentru a-l înlocui pe Mickael Landreau. După câteva prime meciuri promițătoare, totuși, forma lui a scăzut rapid și a pierdut locul de titular în fața lui Vincent Briant. atunci în vârstă de 20 de ani, cu puțin înainte de pauza de iarnă. În același timp, a apărut o ruptură în cadrul echipei care a condus la o serie de rezultate slabe și la demiterea antrenorului; Stojkovic nu s-a aflat în grațiile lui Michel Der Zakarian și a fost încurajat să solicite un transfer sau un împrumut atunci când echipa l-a convins pe starul francez Fabien Barthez să revină din retragere și să semneze cu ea pentru restul sezonului.

În ianuarie 2007, Stojkovic a fost transferat la SBV Vitesse sub formă de împrumut pentru șase luni. Pe 3 martie a jucat primul său meci în Eredivisie, o înfrângere scor 2-3 împotriva lui SBV Excelsior.

Sporting
La 11 iulie 2007, Stojkovic a semnat un contract pe cinci ani cu clubul portughez Sporting Clube de Portugal care i-a plătit lui Nantes 1,1 milioane de euro. A început bine sezonul, dar s-a accidentat până la sfârșitul primei jumătăți a sezonului și și-a pierdut locul de titular în fața tânărului Rui Patrício; după recuperare, el nu a reușit niciodată să-și recupereze locul în primul unsprezece, ajungând să fie a treia alegere de portar după o neînțelegere cu antrenorul Paulo Bento.

În iulie 2008, Sporting i-a permis lui Stojkovic să meargă să dea probe pentru Everton din Premier League, în vederea încheierii unui acord de împrumut. Cu toate acestea, la 22 iulie, a părăsit prima sesiune de probe după doar o oră fără explicații. Purtătorul de cuvânt al clubului a declarat că cei de la Everton și-a pierdut interesul și că au fost avertizați din timp că Stojkovic are un "caracter dificil"; jucătorul a negat că a plecat, spunând: "Totul a mers bine, nu am avut nici o problemă. Ceea ce am citit în presa portugheză este greșit. Nu sunt cineva care creează probleme".

Stojkovic a continuat la Sporting pentru începutul sezonului 2008-2009, dar nu a jucat în niciun meci de campionat. În ianuarie 2009 a fost împrumutat la Getafe CF din La Liga până la sfârșitul sezonului, echipa din Madrid devenind a cincea echipă pentru care joacă în mai puțin de trei ani.

La 12 aprilie 2009, la trei luni după ce a ajuns la club, a debutat la Getafe datorită suspendării lui Jacobo, titularul obișnuit al echipei, care a încasat un cartonaș roșu, și datorită faptului că  argentinianul Oscar Ustari încă se recupera în urma unei accidentări grave. Stojkovic a reușit să nu ia gol în meciul câștigat de Getafe cu 1-0 în fața Seviliei. Șase zile a jucat în meciul de acasă împotriva lui FC Barcelona și a avut un șir de parade spectaculoase în fața lui Thierry Henry, Lionel Messi și Gerard Piqué, însă echipa sa a pierdut cu 1-0 din cauza unui gol primit în prima repriză.

Spre sfârșitul sezonului, Getafe și-a exprimat interesul pentru a-l transfera permanent, dar nu a putut ajunge la un acord cu Sporting. Potrivit agentului său Zoran Stojadinović, spaniolii i-au oferit Sporting 500.000 € plus 25% dintr-un viitor transferul, însă portughezii au refuzat.

Întoarcerea la Sporting în sezonul 2009-2010 i-a provocat mai multă frustrare lui Stojkovic, deoarece el a continuat să nu facă parte din planurile antrenorului Bento. La sfârșitul lunii octombrie 2009, el a recunoscut în mod public că șansele sale de a-și asigura un loc în echipă sub acest antrenor sunt minime, sugerând de asemenea că este dispus să accepte o reducere de salariu pentru a merge la un club unde va fi sigur că va juca, pentru a rămâne în vederile selecționerului Serbiei pentru a participa la Campionatul Mondial FIFA din 2010; Bento a fost forțat să demisioneze la începutul lunii noiembrie 2009 din cauza rezultatelor slabe, dar acest lucru nu a dus la îmbunătățirea situației jucătorului, pentru că noul antrenor Carlos Carvalhal a continuat să-l omită din lot.

S-a iscat și o controversă în urma publicării de către tabloidul portughez Correio da Manha a unui material prin care se sugera că coechipierii João Moutinho, Ânderson Polga, Liédson și Marco Caneira, împreună cu președintele José Eduardo Bettencourt au vrut ca Stojković să fie dat afară pentru că și-a exprimat public bucuria după plecarea lui Bento. Cu toate acestea, acest zvon a fost infirmat imediat de către site-ul clubului.

La sfârșitul lunii decembrie 2009, a fost anunțat că Stojkovic va fi împrumutat la Wigan Athletic pentru o perioadă de șase luni, fiind adus în locul Richard Kingson în perioada în care ganezul juca pentru naționala sa la Cupa Africii pe Națiuni 2010. Mutarea a fost confirmată oficial la 7 ianuarie 2010 și a devenit al patrulea portar sârb în istorie care a apărut în fotbalul englez după Radojko Avramović, Petar Borota și Saša Ilić.

Stojković a debutat pentru Wigan pe 23 ianuarie 2010, cu o remiză scor 2-2 împotriva lui Notts County în a patra rundă a Cupei Angliei a fost primul său meci jucat de la cel din perioada în care a fost împrumutat la Getafe. Debutul său din Premier League a venit patru zile mai târziu acasă împotriva lui Blackburn Rovers, în care a jucat slab, cu echipa sa pierzând cu scorul de 1-2, din cauza unei gafe ale sale când a ieșit până la limita careului și a boxat slab șutul expediat de Brett Emerton din lovitură liberă, mingea ajungând la Morten Gamst Pedersen care a tras un voleu la semi-înălțime în poarta goală. După ce Chris Kirkland și-a revenit din accidentare, sârbul a fost trecut pe bancă.

Ultimul meci al lui Stojkovic pentru Wigan a venit pe 29 martie 2010, cu Manchester City: în minutul 72, o bâlbâială între portar și fundașul Paul Scharner i-a permis lui Emmanuel Adebayor să-i servească mingea lui Carlos Tevez, care a marcat în poarta goală; La sfârșitul sezonului, englezii au refuzat să activeze clauza de transfer definitiv

Împrumut la Partizan
La 27 august 2010, Stojković a fost împrumutat pentru un sezon la campioana Serbiei de atunci, FK Partizan. Acordul dintre Sporting și Partizan a fost structurat astfel încât salariul jucătorului de 45.000 € pe lună să fie plătit 80% de către acesta și 20% de către echipa din urmă, ceea ce a însemnat că, pentru cele zece luni ale împrumutului său, Sporting i-a plătit 360.000 € total, în timp ce cealaltă echipă a contribuit cu 90.000 €.

După meciurile proaste făcute de titularul Radiša Ilić, în căutarea unui nou portar pentru grupele Ligii Campionilor,, Partizan a adus în persoana lui Stojković un portar care, cu doar două luni mai devreme, a devenit membru onorific al rivalilor de la Steaua Roșie într-o ceremonie publică în care i s-a dat cardul de membru cu numărul 134. Din această cauză, aducerea lui Stojkovic a fost extrem de controversată și a provocat o mare dezamăgire și furie în rândul fanilor Stelei Roșii, precum și o mulțime de reacții din partea mass-mediei sârbe. Unele publicații de presă au raportat chiar că fiind conștienți de natura controversată a aducerii sale, el însuși a insistat asupra unei clauze care îi permitea să nu joace în meciurile de derby, primul dintre acestea fiind programat pentru 23 octombrie 2010; dar când a fost întrebat, a negat existența unei astfel de clauze. Aproape imediat după ce știrea a ajuns în presă, a început să primească amenințări, inclusiv amenințări cu moartea, precum și amenințări împotriva familiei sale.

Stojkovic și-a făcut debutul oficial pentru Partizan pe 4 septembrie 2010 într-o victorie scor 2-0 pe teren propriu cu FK Hajduk Kula, în care nu a fost pus la încercare deoarece echipa adversă se concentra mai mult pe apărare. La 23 octombrie a avut loc derbiul mult așteptat împotriva Stelei Roșii: din cauza unor evenimente nefavorabile care au avut loc până la meci, au existat temeri legate de noi incidente violente și în special în privința siguranței personale a portarului, dar, în ciuda presiunii enorme și a tensiunii, el a fost neclintit de dorința lui de a juca în acel meci. Meciul s-a încheiat fără incidente, Partizan câștigând cu 1-0 și după fluierul final a alergat spre peluza sud, unde s-au adunat fanii cei mai loiali ai lui Partizan, ridicându-și tricoul pe care scria: "Iertați-mi trecutul urât"; această mișcare nu a fost bine primită de publicul larg, presa locală acuzând jucătorul de faptul că a fost lingușitor și a făcut un gest inutil pin care putea să-și provoace vechiul club; totuși, el a susținut că a încercat doar să-și arate sentimentele și a insistat că nu a fost provocator.

Pe 11 august 2012, Stojković a marcat primul gol al carierei sale, dintr-o lovitură de pedeapsă în prima etapă a sezonului, 7-0 acasă cu FK BSK Borča. La 7 octombrie, după ce a suferit o accidentare împotriva lui FK Javor Ivanjica, a fost trecut pe bancă pentru restul anului, dar a fost numit în cel mai bun unsprezece al campionatului mulțumită performanțelor sale.

În 2013, Stojkovic a fost votat Jucătorul Anului de către fanii clubului.

Ultimii ani
La 25 ianuarie 2014, Stojkovic a semnat un contract pe șase luni cu Ergotelis FC din Superliga Grecia din postura de jucător liber de contract. El a debutat la noua sa echipă după două zile, într-o victorie cu scorul de 1-0 împotriva lui Panionios FC.

La 10 iunie 2014, Stojkovic a semnat un contract pe trei ani cu Maccabi Haifa FC în Prima Ligă de Fotbal a Israelului. Doi ani mai târziu s-a întors în Anglia, semnând un contract pe doi ani cu clubul de Championship Nottingham Forest și a jucat primul său meci la 11 septembrie 2016 într-o remiză cu 2-2 din deplasare împotriva lui Aston Villa.

La 15 august 2017, Stojkovic s-a întors la fostul său club Partizan. El a debutat două zile mai târziu, într-o remiză cu 0-0 de acasă cu Videoton în prima etapă a rundei de playoff a Europa League.

La 23 ianuarie 2018, Stojkovic a semnat un nou contract pe patru ani.

Cariera internațională

Tineret
Stojković a fost rezerva lui Nikola Milojević la echipa națională a Serbiei și Muntenegru sub-21 care a ajuns în finala Campionatului European din 2004 din Germania, dar nu a jucat niciun minut.

Când a devenit titular la Steaua Roșie Belgrad, Stojković a avut mai multe oportunități. În mai 2006, el a fost căpitanul echipei sub 21 de ani în timpul Campionatului European din 2006 din Portugalia, în absența suspendatului Danko Lazović, ajutându-și echipa națională să ajungă la semifinalele turneului.

Senior

Stojkovic a făcut parte din lotul naționalei mari pentru Campionatul Mondial din 2006 și a fost din nou rezervă, de data aceasta a lui Dragoslav Jevrić. După venirea lui Javier Clemente în funcția de antrenor principal, el a devenit titularul noii naționale a Serbiei independente, debutând împotriva Cehia la 16 august 2006.

În timpul campaniei de calificare la UEFA Euro 2008, Stojković a jucat în mare parte bine, în special în meciul încheiat cu 1-1 fcu Portugalia, având mai multe parade spectaculoase. Clemente a fost înlocuit de Miroslav Đukić în urma nereușitei țării de a se califica pentru finală, dar jucătorul a continuat să fie titular.

În iulie 2008, Stojkovic a fost numit în echipa olimpică pentru turneul olimpic de la Beijing. El a continuat să joace constant pentru echipa mare sub noul antrenor Radomir Antić, chiar dacă a fost complet ostracizat la Sporting; după ce a jucat în majoritatea meciurilor de calificare la Campionatul Mondial din 2010, a ajutat Serbia să câștige cu 1-0 împotriva Germaniei în Africa de Sud, parând penaltiul lui Lukas Podolski.

La 29 iulie 2010, într-o declarație vagă dată cotidianului sportiv sârbesc Sportski žurnal, Stojkovic a subliniat posibilitatea de a "se retrage temporar de la echipa națională" dacă nu își va găsi un club la care să joace regulat până la începerea calificărilor pentru Euro 2012. Antić nu l-a convocat pentru meciul amical cu Grecia și nici în primele două meciuri oficiale împotriva Insulelor Feroe și a Sloveniei.

Cu toate acestea, după ce selecționerul a fost concediat după remiza cu Slovenia, Stojkovic a fost selectat din nou de noul antrenor Vladimir Petrović, pentru următorul meci de calificare împotriva Estoniei la 8 octombrie 2010. Acesta a fost primul meci jucat după transferul la Partizan și a fost înjurat de suporterii Stelei Roșii, ceea ce i-a afectat performanța, în urma gafei sale oaspeții înscriind golul de 1-1; mai târziu, după ce gazdele erau conduse cu 1-2, a făcut o altă greșeală care a dus la un gol, după o neînțelegere cu fundașul central Aleksandar Luković, ducând la o pasă în spate care s-a dus până în poarta Serbiei.

Patru zile mai târziu, înainte de începerea meciului de calificare împotriva Italiei în Genova, Stojkovic a fost agresat de un grup de fani ai Stelei Roșii care au intrat în autobuzul echipei din Serbia. După mai mult de un an de la incident, a revenit la echipa națională, fiind chemat pentru două jocuri amicale în noiembrie 2011.

La 11 octombrie 2014, când Serbia a pierdut cu 0-1 în deplasare cu Armenia într-un meci de calificare la Euro 2016, Stojković a scos pe final de meci un penalty executat de Marcos Pizzelli, după care Zoran Tošić a marcat golul egalizator. El a fost, de asemenea, convocat în lotul pentru Campionatul Mondial din 2018, jucând toate cele trei meciuri din grupe.

Viața personală
În iunie 2009, Stojkovic s-a căsătorit cu prietena sa, Bojana, de profesie model. Cuplul are un fiu, Lav, care s-a născut în aprilie 2011.

Fratele mai mare al lui Stojkovic, Vladan, a fost, de asemenea, fotbalist și portar. El a petrecut cea mai mare parte a carierei sale în Portugalia cu Leça FC (1994-2000), stabilindu-se în țară cu soția sa portugheză după retragere și este părintele lui Vladimir; acesta din urmă a jucat fotbal la tineretul lui Sporting în timp ce unchiul său juca pentru echipa mare, și a jucat, de asemenea, pentru Portugalia la nivel de tineret.

Statistici privind cariera

Club

 Din 1 mai 2019

Internațional

 Începând cu 1 august 2018

Titluri

Club
Steaua Roșie

 SuperLiga Serbiei: 2005-2006
 Cupa Serbiei și Muntenegrului: 2001-2002

Sporting

 Taça de Portugal: 2007-2008
 Supertaça Cândido de Oliveira: 2007

Partizan

 SuperLiga Serbiei : 2010-2011, 2011-2012, 2012-2013
 Cupa Serbiei : 2010-2011, 2017-2018

Maccabi Haifa

 Cupa de Stat a Israelului : 2015-2016

Internațional
Serbia și Muntenegru

 Campionatul UEFA de sub 21 de ani al UEFA: finalist 2004

Individual

 Jucătorul sârb al anului : 2017
 Echipa anului în SuperLiga Serbiei : 2012-2013, 2017-2018
 Jucătorul anului pentru Partizan: 2013

Referințe

Legături externe

 Statistici la Utakmica

 Datele echipei naționale

Sârbi expatriați în Franța
Fotbaliști la Jocurile Olimpice de vară din 2008
Fotbaliști ai Campionatului Mondial de Fotbal 2018
Fotbaliști ai Campionatului Mondial de Fotbal 2010
Fotbaliști ai Campionatului Mondial de Fotbal 2006
Fotbaliști internaționali sârbi
Fotbaliști ai Nottingham Forest FC
Fotbaliști ai Wigan Athletic FC
Fotbaliști ai Premier League
Fotbaliști ai lui Sporting
Portari de fotbal care au marcat goluri
Portari
Fotbaliști sârbi
Oameni în viață
Nașteri în 1983

Vladimir Stojković


كريستيان سابونارو  ، من مواليد 5 ابريل 1984 في بوخارست في رومانيا ، لاعب كرة قدم روماني.

يلعب مع نادي ريال سرقسطة الإسباني منذ عام 2012.

بدأ باللعب مع منتخب رومانيا لكرة القدم في عام 2008.

مسيرته الكروية
لعب كريستيان سابونارو خلال مسيرته الاحترافية مع 8 أندية في ثمانية عشر موسمًا وسجل خلالها 33 هدفًا ضمن 314 مباراة. حيث فاز في أربعة مواسم بالكأس وثلاثة مواسم بالدوري.

خاض كريستيان سابونارو مسيرته مع  في موسم 2002–03 ليلعب معه أربعة مواسم، مشاركًا في 34 مباراة سجل خلالها 3 أهداف. ثم انتقل إلى نادي رابيد بوخارست في موسم 2006–07 في المرة الأولى لمدة موسم واحد ثم في موسم 2009–10 ولمدة موسمين ثم في موسم 2014–15 لمدة موسم واحد، حيث شارك طوالها في 74 مباراة سجل خلالها 10 أهداف. لينتقل بعدها إلى نادي بورتو في موسم 2008–09 في المرة الأولى ولمدة موسمين ثم في موسم 2010–11 ولمدة موسمين، مشاركًا طوالها في 56 مباراة سجل خلالها هدفين. ثم انتقل إلى نادي ريال سرقسطة في موسم 2012–13 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 29 مباراة سجل خلالها هدفين أيضًا. هذا وانتقل لاحقًا إلى نادي إلتشي في موسم 2013–14 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 8 مباريات سجل خلالها هدفا وحيدًا. ثم انتقل بعدها إلى نادي سي إس باندوري تارغو جيو في موسم 2015–16 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 22 مباراة سجل خلالها 5 أهداف. ليعود وينتقل من جديد، لكن هذه المرة إلى نادي أسترا جورجو في موسم 2016–17 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 32 مباراة سجل خلالها 8 أهداف. لينتقل بعدها إلى نادي كايسري سبور في موسم 2017–18 ولمدة موسمين، مشاركًا في 59 مباراة سجل خلالها هدفين.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية رومانيون
لاعبو كرة قدم رجالية رومانيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في البرتغال
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
مدافعو كرة قدم رجالية
لاعبو كرة قدم من بوخارست
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون رومانيون مغتربون في البرتغال
رياضيون رومانيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون رومانيون مغتربون في تركيا
رياضيون من بوخارست
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري البرتغالي الممتاز
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو باندوري تارغو جيو
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2016
لاعبو بورتو
لاعبو دنيزلي سبور
لاعبو دوري الدرجة الأولى الروماني
لاعبو دوري الدرجة الثانية الروماني
لاعبو رابيد بوخارست
لاعبو ريال سرقسطة
لاعبو قيصري سبور
لاعبو كرة قدم رومانيون
لاعبو كرة قدم رومانيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في البرتغال
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو منتخب رومانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب رومانيا لكرة القدم
لاعبو نادي أسترا جورجو
لاعبو نادي إلتشي
لاعبون فائزون بالدوري الأوروبي
مواليد 1984
مواليد في بوخارست

كريستيان سابونارو


was a town located in Yamagata District, Hiroshima Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 3,057 and a density of 15.91 persons per km2. The total area was 192.09 km2.

On October 1, 2004, Togouchi, along with the town of Kake, and the village of Tsutsuga (all from Yamagata District), was merged to create the town of Akiōta.

External links
 Official website of Akiōta

Dissolved municipalities of Hiroshima Prefecture
Akiōta, Hiroshima

Togouchi, Hiroshima


ඉස්ලාමාබාදය පාකිස්ථානයේ අගනුවර වන අතර ජනගහනය අතින් එරට දහවැනියට විශාලතම නගරයයි.

මෙය උතුරු පාකිස්ථානයේ පෝතොහාර් සානුව තුළ පිහිටා ඇත. ඉස්ලාමාබාද් නගරය නිර්මාණය කෙරුණේ 1960 දී වන අතර එතෙක් අගනුවර ලෙස පැවති කරච්චිය යි.

හරිත නගරය යන අන්වර්ථ නාමයෙන් හඳුන්වන ඉස්ලාමාබාදය ඉතාම සැලසුම් සහගත ආකාරයට ගොඩනගන ලද්දකි. සමීක්ෂණවලට අනුව පාකිස්ථානයේ පිරිසිදුම නගරය ඉස්ලාමාබාද් වෙයි. විවිධ කලාප සහ අංශවලට බෙදා මෙම නගරය සැලසුම් කර ඇත. දකුණු ආසියාවේ විශාලතම මුස්ලිම් පල්ලිය සහ ලොව හයවැනියට විශාලතම මුස්ලිම් පල්ලිය වන ෆයිසාල් පල්ලිය පිහිටා ඇත්තේ ද ඉස්ලාමාබාදයෙහිය.

පාකිස්ථානය
අගනගර

ඉස්ලාමාබාද්


Schnorrer (שנאָרער; also spelled shnorrer) is a Yiddish term meaning "beggar" or "sponger".

English language usage
The English language usage of the word denotes a sly chiseler who will get money out of his acquaintances any way he can, often through an air of entitlement. A schnorrer is distinguished from an ordinary beggar by dint of his boundless chutzpah. Like "moocher", "schnorrer" does not apply to direct begging or destitution, but rather a habit of getting things (food, tools) by politely or insistently borrowing them with no intention of return.

Historical
A big number of beggars resulted in Poland after Chmielnicki's pogroms, when many households were destroyed. Schnorrers  begged for themselves, for dowries of poor brides (Hakhnasat Kallah); a practice which was allowed even when it disrupted the public study of the Torah, or for the restoration of a burned down household.

In film and literature
Israel Zangwill's 1894  picaresque novel The King of Schnorrers
Bernard Herrmann wrote a musical comedy based on Zangwill's novel, which run on Broadway for a short time in 1979.
The song Hooray for Captain Spaulding, which appears in both the Broadway play and movie versions of Animal Crackers contains the lyric, "Did someone call me Schnorrer?"
The comedian Jackie Mason often pokes fun at the stereotype of Jews as schnorrers.
Father Phil in Season 1 of The Sopranos often refers to himself as a "schnorrer," going to parishioner's homes to eat their home cooking, commonly, Carmela Soprano. He defines a "schnorrer" as "Somebody who always shows up in time for free grub." He attributes this language to growing up in Yonkers, NY, among many Jewish people.
Jerry Seinfeld in season 11 episode 08 of Comedians in Cars Getting Coffee, Martin Short asks Seinfeld what he thinks is the funniest Jewish word, and Seinfeld responds, "It might be 'schnorrer', which he defines as "someone who picks the cashews out of the mixed nuts."
Larry David tells Ted Danson he should chip in for a private plane to avoid being considered a schnorrer in season 10 episode 04 of Curb Your Enthusiasm.

References

Stock characters
Pejorative terms for people
Jewish comedy and humor
Yiddish words and phrases
German words and phrases
Beggars

Schnorrer


Milton Friedman (31 Temmuz 191216 Kasım 2006), tüketim analizi, para tarihi ve teorisi, ve istikrar politikasının karmaşıklığı üzerine yaptığı araştırmalardan dolayı 1976 Nobel Ekonomi Ödülü'nü almış Amerikalı ekonomistti.

Yaşamı
Milton Friedman 31 Temmuz 1912'de Brooklyn, New York'ta Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'ndan yeni göç etmiş bir Yahudi ailenin oğlu olarak dünyaya geldi. Ailesi çocukken New Jersey'de taşındı ve Friedman bu eyalette 1928'de 16 yaşında iken lise ayarı okuldan mezun oldu. Üniversite diploma eğitimini 1932'de Rutgers Üniversitesi'nde matematik bölümünden aldı. ABD'de büyük iktisadi buhran sırasında mezun olmuştu ve önce bu buhrandan ve üniversitesinde bulunan iktisat hocalarından çok etkilendi. Master için branşını değiştirip Chicago Üniversitesi'nde Master çalışmalarını iktisat üzerinde yaptı ve burada bulunan ünlü iktisatçılardan olan Jacob Viner, Frank Knight ve Henry Simons'dan etkilendi.

1933'te Columbia Üniversitesi'nde iktisatçı ve istatistikçi Harold Hotelling altında çalışmalar yaptı. 1934'te yine Şikago Üniversitesi'ne gelerek "talep ölçülmesi" üzerinde çalışan Henry Schultz'un asistanlığını yaptı. Fakat kriz dolayısıyla akademik iş bulamadı ve Roosevelt zamanında devlet idaresinde iktisatçı olarak çalıştı. 1941-43'te Federal Hükûmetin harp için vergilendirme konularında çalışmalar yaptı ve stopaj usulüyle gelir vergisi toplanmasına büyük katkı yaptığı söylenmektedir. 1945'te Columbia Üniversitesinde matematik istatistikçi olarak çalıştı. Friedman sonradan bu dönemin Amerikan halkı ve işçisine sağladığı iktisadi başarılarını ve bu dönemdeki kendi görüşlerini ve başarılarını kökünden inkâr etmiştir.

Friedman 1940'ta hazırlamış olduğu "Serbest Profesyonel Çalışmadan Gelirler (Incomes from Independent Professional Practice)" adlı eserini geliştirerek 1945'te Columbia Üniversitesi'ne doktora tezi olarak sunmuş ve 1946'da Doktora derecesi almıştır.

1946'da Chicago Üniversitesi'ne iktisat teorisi okutmak için atandı ve bundan sonra 30 yıl akademik kariyerini bu kurumda geçmiştir. Bu dönemde Serbest piyasa ve sadece sıkı para politikasına önem veren, hiç piyasaya ve sosyal konulara karışmayan bir küçük devlet prensiplerine inanan fikirler taşıyan çok doktriner bir ekonomiciler grubunun yetişmesine on ayak oldu. Bu doktriner görüşlerini yaymak için mikroekonomi, makroekonomi, ekonomi tarihi ve kamu idaresi konularında akademik monograflar, kitaplar, makaleler yazdığı gibi liberal medyada popüler olarak gazeteler, dergiler, radyolar, televizyonlar, videolar için popüler yazılar ve konuşmalar yaptı. Cumhuriyetçi Parti'nin seçimi Lyndon Johnson'a kaybeden cumhurbaşkanı adayı Barry Goldwater'in ekonomi danışmanı oldu.

1976'da Nobel Ekonomi Ödülü'nü aldıktan sonra 65 yaşında 1977'de Chicago Üniversitesi'nden emekli oldu. Karısı ile San Fransisco'ya taşındı ve orada liberal iktisadi politikaları geliştirmek için kurulmuş "Hoover Institution"'da çalışmaya başladı. 1977'de bir liberal eğilimli "Seçim Yapmak İçin Bağımsızlık (Free to Choose Network)" televizyon program şirketinde de katkı yaptı ve bu şirket için hazırladığı 10 programlık serilik program ve bundan ortaya çıkan kitap epeyce popüler oldu. Ekonomik teorilerini deneme fırsatını Şili'de buldu. Şili için hazırlanan ekonomik programlar Şili Ekonomisinin Güney Amerika ülkelerinin üstüne çıkmasını sağladı. Şili kişi başına geliri en yüksek olan Güney Amerika ülkesi olup birinci dünya ülkeleri arasındadır. 1980'de Cumhuriyetçi Parti cumhurbaşkanı adayı Ronald Reagan'a danışman oldu ve bu kişi cumhurbaşkanı seçilince Friedman ABD Federal hükûmetinin baş ekonomi danışmanı olan "Ekonomik Politika Danışma Kurulunda görev yaptı. 1980'li ve 1990'li yıllarda Friedman yine popüler makaleler ve TV konuşmaları yapmaya devam etti. Sovyetler sisteminin yıkılışından sonra serbest piyasa fikirlerinin yayılmasını sağlayan büyük bir doktrinci olarak övgü gördü. 2006'da 94 yaşındayken San Francisco'da kalp krizinden öldü.

İktisata katkıları
Milton Friedman, Monetarizmin oluşumunda ve tanıtımında en önemli isimdir. 1976 yılında "Paranın Miktar Teorisi üzerine çalışmalar" adlı kitabında Monetarizmin temel ilkelerini ortaya koymuştur. Amerika'daki Devlet okullarında öğrencilere ücretsiz öğle yemeği verilmesi tartışmaları sırasında söylediği "There is no such thing as a Free Lunch" (Bedava öğle yemeği diye bir şey yoktur) sözü monetarist ekonomi'ye inananların ana tartışma ekseni oldu.

Milton Friedman kendisine Nobel Ekonomi Ödülü verilirken yaptığı konuşmada "enflasyon her zaman ve her yerde parasal bir olgu olmuştur" sözüyle parasal genişleme - enflasyon arasındaki sıkı ilişkiye vurgu yapmıştır.

Friedman ayrıca bir ekonomik durgunluk ya da bunalım döneminde bir şekilde "ipleri elinde tutmak" şeklindeki dinamik agresif bir para arzı genişlemesinin etkili olmayacağı düşüncesinden hareketle ortaya atılan "para önemli değildir" tarzındaki hakim Keynesyen düşünceyi sarsmıştır.

Friedman ve diğer Monetaristlerden Schwartz, para politikasının hem genişlemelerde hem de daralmalarda gerçekten etkili olduğunu göstermişlerdir.

Milton Friedman'ın para ekonomisi üzerine yaptığı çalışması, 1960'larda ve 1970'lerde enflasyon tehlike sinyalleri vermeye başladıkça, giderek önemli ve uygulanabilir hale geldi. Friedman'a göre ileri ülkelerde 1970'lerden sonra baş gösteren krizin asıl nedeni John Maynard Keynes'ten esinlenerek uygulamaya sokulmuş konjonktür politikalarıdır.

Yüksek düzeyde istihdam oluşturmayı esas almış olan konjonktür politikalar, gevşek politikasından doğan etkilerle ekonomileri raydan çıkararak istikrarsızlığı yaygınlaştırmıştır.

1970'lerin ve 1980'lerin başlarında Monetaristler gerek Akademik ve gerekse politik çevrelerden birçok taraftara toplayarak düşüncelerini yaymışlardır. Onlara göre 1970'li yıların sorunu olan işsizlik ve enflasyonun sebebi uygulanan gelişigüzel para politikalarıdır. Ekonomik istikrarsızlığın kaynağı ise para arzındaki düzensiz dalgalanmalardır

Ayrıca bakınız
 Kapitalizm
 Nobel Ekonomi Ödülü sahipleri listesi
 Monetarizm
 Neoliberalizm
 Augusto Pinochet
 Ronald Reagan
 Margaret Thatcher

Dış bağlantılar
 Milton Friedman Vakfı
 Nobel Ödülü - Biyografisi  (İngilizce)

1912 doğumlular
Brooklyn doğumlular
2006 yılında ölenler
Amerikalı ekonomistler
Amerikalı agnostikler
Amerikalı liberteryenler
Ukrayna Yahudisi asıllı Amerikalılar
Rutgers Üniversitesinde öğrenim görenler
Chicago Üniversitesinde öğrenim görenler
Columbia Üniversitesinde öğrenim görenler
Chicago Üniversitesi öğretim üyeleri
Columbia Üniversitesi öğretim üyeleri
Nobel Ekonomi Ödülü sahipleri
Başkanlık Özgürlük Madalyası sahipleri
Klasik liberaller
Ekonomi tarihçileri
Liberteryen ekonomistler
Liberteryen teorisyenler
Amerikalı muhafazakârlar

Milton Friedman


Dušan Cvetinović (født 24. december 1988) er en serbisk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Serbien

Dušan Cvetinović


محمد حسين صفار هرندي (مواليد 1953) کان وزير الإعلام والإرشاد الإسلامي في إيران في الفترة الأولي من حکومة محمود أحمدي نجاد. ولد في طهران عام 1953، وتخرج من جامعة إيران للعلوم والتقنية فرع الهندسة المدنية في 1973. حصل على درجة الماجستير في العلوم العسكرية عام 1993، وأكمل شهادة في الإدارة الاستراتيجية في 1994.

كان نائبا لقائد قوات حرس الثورة الإسلامية في هرمزغان وكرمان بين 1980-1983.

كوزيرا للإعلام والإرشاد الإسلامي في إيران، فعندما تقلد محمد حسين صفار منصبه، صرح أن أول الأمور التي سيتعامل معها ستكون أنواع الموسيقى التي لا تتماشى مع قيم الثورة الإسلامية الإيرانية، من أنواع الموسيقى التي يشير إليها الراب والروك. وقد دعا الموسيقيين الإيرانيين إلى إنتاج موسيقى مسالمة وهادفة.

مراجع

أعضاء هيئة تدريس جامعة الإمام الحسين
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من جرجان
خريجو جامعة طهران للعلوم والتقنية
سياسيو جبهة ثبات الثورة الإسلامية
سياسيون إيرانيون
مواليد 1373 هـ
مواليد 1953
مواليد في جرجان
وزراء حكومة إيران

محمد حسين صفار


La Casa de Quiñones es un linaje nobiliario español originario de Quiñones del Río en el reino de León. Sus miembros llegaron a ostentar títulos nobiliarios como el Merino mayor de Asturias, condado de Luna, el condado de Bañuelos, el ducado de Sasso, el marquesado de Lorenzana, el marquesado de Alcedo, el marquesado de San Carlos, el marquesado de Montevirgen, el señorío de Riazo y el señorío de Coladilla.

Quiñones
 Pedro Álvarez de Quiñones, I señor de Luna, casado con Violante Ponce de León:
 Ares Pérez de Quiñones, I Señor de Alcedo.
 Suero Pérez de Quiñones (1350-1367), II señor de Luna, casado con María Fernández de Mendoza, señora de Lezcano:
 Pedro Suárez de Quiñones (1367-1402), Adelantado mayor de León y Asturias, casado con Juana González de Bazán, sin sucesión.
 Ares Pérez de Quiñones
 Leonor Suárez de Quiñones, III señora de Luna, casada con Diego Fernández Vigil de Aller, señor de Aller y de Lillo:
 Diego Fernández de Quiñones I (1369-1444), IV señor de Luna, merino mayor de Asturias, casado con María Álvarez de Toledo.
 Leonor de Quiñones, casada con Pedro de Acuña y Portugal, II conde de Valencia de Don Juan.
 Pedro de Quiñones (1400-1455), señor de Luna, V merino mayor de León y Asturias, casado con Beatriz de Acuña y Portugal, hija de Martín Vázquez de Acuña.
 Teresa de Quiñones (1406-1481), casada con Fadrique Enríquez de Mendoza, II almirante mayor de Castilla.
 Elvira de Quiñones (1420-¿?), casada con Íñigo López de Mendoza y Figueroa, I conde de Tendilla.
 María de Quiñones (m. 1477), casada con Alonso Pimentel, III conde de Benavente.
 Suero de Quiñones (1409—1456), señor de Navia.
 Fernando de Quiñones(1404-1463),origen de la rama Quiñones de Benavente.
 Diego de Quiñones
 Isabel de Quiñones, casada con Pedro Manrique de Lara, señor de Valdezcaray
 Mencía de Quiñones, casada con Pedro González de Bazán, vizconde de Palacios de la Valduerna

Referencias

Bibliografía

Casa de Quiñones

Casa de Quiñones


Dane or Danes may refer to:

People

Pertaining to Denmark
 Dane, somebody from Denmark
 Danes, an ethnic group native to Denmark
 Danes (tribe), an ancient North Germanic tribe

Other people
 Dane (name), a surname and a given name (and a list of people with the name)
 Danes (surname), a surname
 The Danes, a term used in some Anglo-Saxon sources when referring to the Vikings

Places
 Dane, Ontario, Canada
 Dane, Loška Dolina, Slovenia
 Dane County, Wisconsin, United States
 Dane (town), Wisconsin, a town in Dane County
 Dane, Wisconsin, a village in the town
 River Dane, a river mainly in Cheshire in northwest England
 Daneș, a commune in Mureș County, Romania

DANE
 Departamento Administrativo Nacional de Estadística of Colombia
 DNS-based Authentication of Named Entities, a computer network security protocol

See also
 Great Dane, a breed of dog
 East Danes, an Anglo-Saxon ethnonym used in the epic Beowulf
 Danish (disambiguation)

Dane


Papilio paeon est une espèce de lépidoptères (papillons) de la famille des Papilionidae. Cette espèce est présente en Amérique centrale et dans la Cordillère des Andes.

Description

Imago
L'imago fait entre 10 et 11 cm d'envergure. À l'avers les ailes sont noires. Les ailes antérieures portent une bande transversale blanc crème, une série de macules submarginales de même couleur et quelques macules supplémentaires au-dessus de la cellule. La cellule portent de fines rayures légèrement plus claires. Les ailes postérieures portent une bande crème dans le prolongement de celle des ailes antérieures et une série de macules submarginales de même couleur. Elles sont prolongées par des queues et portent un point orange surmonté d'une lunule bleue dans l'angle anal.

Au revers les ailes sont à dominante blanc crème. Les ailes antérieures portent des motifs similaires à l'avers, mais les parties noires paraissent en partie effacées. Les ailes postérieures sont blanc crème bordées de noir et portent une série médiane de lunules bleues et une tâche orangée.

Juvéniles
La chenille est marron foncé avec des macules brun rouge et de fines stries blanches. L'arrière du corps est blanc et le milieu du corps porte une large macule blanc jaunâtre. La chrysalide porte une excroissance dans le dos et imite un morceau de bois.

Écologie
La femelle pond ses œufs sur des plantes de la famille des Ombellifères et des Rutacées. Comme toutes les espèces de Papilionides les chenilles portent derrière la tête un osmeterium, organe fourchu qui émet une substance qui repousse les prédateurs. Arrivée à maturité la chenille se change en chrysalide sur une branche. La chrysalide est maintenue à la verticale par une ceinture de soie.

Habitat et répartition
Papilio paeon est un papillon américain présent en Amérique centrale (Costa Rica, Panama) et dans la Cordillère des Andes (Vénézuela, Équateur, Colombie, Bolivie, Pérou, Chili).

Systématique
L'espèce Papilio paeon a été décrite pour la première fois en 1836 par l'entomologiste Boisduval dans son Histoire naturelle des insectes. Cette espèce est placée dans le sous-genre Heraclides qui comprend une trentaine d'espèces de Papilio américain, et est parfois nommé Heraclides paeon.

Sous-espèces

 P. p. paeon : Équateur, Pérou, Bolivie
 P. p. thrason C. & R. Felder, 1865 : Costa Rica, Vénézuela, Colombia
 P. p. escomeli Cockerell, 1927 : Pérou

Papilio paeon et l'Homme

Nom vernaculaire
L'espèce est appelée "Straight-banded swallowtail" en anglais.

Menaces et conservation
Papilio paeon n'est pas évalué par l'UICN.

Liens externes

Notes et références

Papilionidae

Lépidoptère d'Amérique
Lépidoptère décrit au XIXe siècle
Faune des Andes

Papilio paeon