Tuva Cumhuriyeti veya Tıva Cumhuriyeti (, Tıva Respublika; , Respublika Tıva); Rusya Federasyonu'nda Güney Sibirya'da özerk bir Türk cumhuriyetidir. Tuva cumhuriyeti, adını, Türk halklarından biri olan Tuvalardan alır. Tıva Cumhuriyeti olarak da Türkiye Türkçesinde kullanımı vardır. Yüzölçümü 170.500 km²'dir. Nüfusu 313.612 kişidir. Konumu ise kuzeyinde Rusya Federasyonuna bağlı Krasnoyarsk Kray'ı, kuzeybatısında Hakas Özerk Cumhuriyeti, batısında Altay Özerk Cumhuriyeti, güneyinde Moğolistan, doğusunda Buryatya çevrelemiştir. Çevresindeki ülkelere göre Türk nüfusunun en yoğun olduğu Güney Sibirya ülkesidir.

Genel bilgiler
Başkent Kızıl ve Moskova arası 4668 km'dir. Büyük şehirleri ve sanayi merkezleri: Kızıl, Ak-Dovurak (Ak-toprak), Şagonar, Çeder'dir. Yer altı kaynakları, altın, demir, asbest, kömür ve başka hammaddeler. Büyük kaplıcaları ve çamur kaplıcaları mevcuttur. Tahıl bitkileri ve yem bitkileri vardır. İnek, merinos koyun ve keçi ile birlikte gücünden faydalanmak için at yetiştirilir. Ülke coğrafyasının çoğunluğu ormanlar, dağlar ve bozkırlardan meydana gelir. Ülkenin esas halkı olan Tuva Türkleri, Geniş Türk Dili'nin bir dalı olan Tuva Türkçesi ile söyleşirler.

Tuva adı
Tuva kelimesi günümüzde Tuva'da Tıva şeklinde yazılmakta ve söylenmektedir. Eski devirlerde de Tuva, Toba, Tuba gibi adların Türk dilinin Küçük ünlü uyumundan dolayı halk ağzında Tıva olması gerekmektedir. Zaten günümüz Tuva Türkleri kendilerine bu ses uyumundan dolayı Tıva derler.  Orijinal şeklinin Toba olduğu düşünülmektedir. Toba, toplum anlamına geldiği sanılır.
Yenisey akarsuyunun eski adının Toba olduğu ve Toba akarsuyu çevresindeki Türk yerleşimcilere Toba dendiği söylentisi bulunmaktadır.

Güney Sibirya'daki Türk toplulukları içerisindeki "Tuo-ba" (拓跋) veya "Tuo-ba Shi" (拓跋氏) diye bilinen kut almış Türk kağan hanedanı Çin'e egemen olduğunda Çin'e Tabgaç denilmiştir.  Tuo-ba Türkleri içinde Hun, Dingling, Kırgız, Jujuan, Wuhuan ve doğu Siyanpileri gibi 31 topluluk bulunuyordu.
Tuo-ba'lar (拓跋) Kuzey Wei Hanedanlığı (M.S 386 - 534) nı kurarak Çin'i aşağı yukarı 150 yıl hakimiyeti altında tutmuştur. Dolayısıyla batıdaki kavimler Çin'i "Tabgaç" (Taughast) adıyla anmışlardır. Orhun Yazıtları'nda da görülen "Tabgaç" adı Orta Asya'da Çağatay dönemine kadar kullanılmaya devam etmiştir.
Fakat Çinliler (Hanlar)  "Qin", "Çin" , "Kıtay" , Çin'e egemen olan eski Türkleri ifade eden "Tabgaç, Tawgaç" adını benimsememişlerdir. Çinliler kendileri için eskiden beri "Zhong-guo" (中國), kendileri için de "Xia" (夏), "Han" (漢), "Han-ren" (漢人), "Han-zu" (漢族), "Hua-xia" (華夏) terimlerini kullanmışlardır.
Yalnız ilginç olan şudur ki "Tabgaç (Tawgaç)" adı Tang (T'ang) Hanedanlığı (唐朝) için de kullanılmıştır. Demek ki Çin'e hakim olan Türk kağanlar sülalesinin adı asırlar sonra bile kaybolmamıştır. Mesela Singku Seli Tutung "Hsüan-tsang (Xuan-zang)'ın Biyografisi"nde Çince 唐朝 (Táng Cháo: "Tang (T'ang) Hanedanlığı")yı "t(a)vgač" diye tercüme etmektedir:
"il-lig barca t(a)vgač ilingä kirdi" (Devletlerin hepsi Tang Hanedanlığı'na girdiler).

 "ymä kutlug	ulug t(a)vgač elin[tä]" (ve kutlu büyük tawgaç elinde (ilinde)).

Göktürk Kağanlığı döneminden çok sonralara kadar Çin adı yerine bu sözcüğü kullanmayı sürdürdüler. Çin kaynaklarının Topa diye zikrettiği Tabgaçların adı, Kâşgarlı Mahmud tarafından "ulu, saygıdeğer" diye açıklanmıştır ki yaşadığı dönemde Türkistan coğrafyasına egemen olan Hakaniye Devleti veya gerçek adıyla Türk Hakanlığı hükümdarlarınca "tafgaç, tamgaç" şeklinde unvan olarak kullanılmaktaydı. Modern köken bilimsel araştırmalarda ise L. Bazin değişik bir yorum getirmiş: Türkçe tab+gaç = (mala, mülke) sahip, malik.
Kâşgarlı Mahmud'un Türklüğünü iddia ettiği Tabgaçlar, Çin kaynaklarına göre de Hiung-nulardan bir bölüktür ve Mete'yi eski Toba hükümdarı sayarlar. Kaşgarlı Mahmud, Tabgaçları Türklerden bir bölük olarak kaydeder. Çin kaynaklarından saptanan bazı etnografik ve dilsel bulgular da onların Türklüklerine ilişkin ipuçları vermektedir. Örnek sunmak gerekirse, kurt ve göç efsanelerinin varlığı; mağara, dağ ve orman kültleri (Tengricilik); dillerinde tespit edilen bitegçin (bitikçi, kâtip), kapukçın (kapıcı,hacip?), atlaçın (atlı, süvari), korakçın (koruyucu,muhafız alayı), aşçın (aşçı), törü (yasa, töre), il (devlet) gibi sözcükler mevcuttur. Tabgaç Türklerinin büyük bir bölümünün Çin'in işgaliyle Çinlileştiği ve Türk özelliklerini yitirdikleri belirlenmiştir.

6. yüzyılda kurulan günümüz tarihçilerinin Kök Türk Devleti adını verdikleri Türk Kağanlığı kağanlarından Tapar/Taspar Ḳaġan (572-581) hanedanına Çince Tuvaların atası anlamında Tuobo denilmişir. Kağanın adı Türkçede Tapar ve Sogdça'da T'sp'r (Taspar) şeklinde geçerken unvanı da Sogdçada T'sp'r γ'γ'n ve Çincede Ta/Tuóbō Kěhàn (T'o-bo K'o-han) 佗鉢可汗 şeklindedir.
Tarihsel kaynaklarda "Tuba" adına Çin'in Su hanedanının (581-618) kayıtlarında görülmektedir. Bu kayıt kaynaklarına göre Türk kağanının soyundan gelen Tubalar, Kırgız Türklerinin doğusunda ve Baykal Gölünün güneyinbatısında, Uygurların kuzeyinde Yenisey dolaylarında Ötüken taygasında yarı yerleşik olarak yaşamaktadırlar. Çin kayıtlarında türlü yazılış şekli Dubo-Tubalar Sayan dağlarının geniş vadilerinde meskun idiler. Kök Türk Kağanlığından başka ad olarak kullanıldığı bir öbür yer ise Hazar Kağanı'nın adı Tuvan Kağan'dır (825 - 830).
"Moğolların Gizli Tarihi" adlı Çince eserde de Tuva Türklerinden "Tuba" diye bahsedilir.
Çin Tarihi konusunda uzman olan W. Eberhard Tova (Toba) Devletini kuran 119 topluluğun Türk soyundan gelenler olduğunu belirtir.
Günümüzde Tuva (Tıva), Tofa(karagas), Tuba (Altay Türklerinin bir kolu) şekilleriyle karşılaştığımız adlar hep aynı kökene dayanmaktadır. Ünlü Türkbilimci N.F.Katanov da aynı soydan geldiklerini eserlerinde belirtmektedir.

Sonuç olarak Tuva, Tofa, Duha, Toba şekillerinde günümüzde İrkutsk'tan Doğu Türkistan ve Altay'a kadar yaşayan Türk soylu Tuva topluluklarının Hun, Tabgaç ve Göktürk Kağanlığı'nın Tanrı'dan kut almış kutlu hakanlar sülalesinden geldiği anlaşılmaktadır. Günümüzde Ötüken ve dolayına, Ötüken tayga bölgesine en yakın Türk topluluğu dahi Tuva Türkleridir.

Asyanın orta noktası
Bazı bilim insanları tarafından yapılan hesaplamalar neticesi Asya kıtasının doğu-batı uzantısında tam orta noktasının Tuva Cumhuriyetindeki Kızıl şehri olduğu belirtilir.

Çevre yerler ve Sibirya
Tuva Özerk Türk Cumhuriyetinin kuzeyinde, Tomsk, Abakan, Krasnoyarsk şehirleri çevresinde ve bu bölgenin batısındaki Tobol nehrinin kenarına kurulu Tümen, Tobolsk, Tara, Barabinsk kentleri çevresinde, ayrıca bu iki bölgenin arasındaki Baraba bozkırlarında Baraba Türkleri yaşarlar. Kemerova ilinde ise  Şor Türkleri yaşamaktadır. Krasnoyarsk bölgesi içinde önceden çok nüfusa sahipken günümüzde çok az kalmış Tuva Türkleri de yaşar. Rusların baskısı sonucu Tuva Cumhuriyetine göç etmek zorunda kalmışlardır. Krasnoyarsk içindeki Tanzıbey taraflarının Tuvaların toprağı olduğu Tuva halkı tarafından hâlâ bilinmektedir.

Tarihi gelişim

Çin kaynaklarına göre Tuvalar Kırgızlar'ın doğusunda, "Küçük Deniz"in (Muhtemelen Baykal Gölü) güneyinde ve Uygurların kuzeyinde bulunmaktadır. Bugün de Tuvalar buralarda oturmaktadırlar ve buraya da Tannu-Tuva denilmektedir.
1207 yılında Tuva, Cengiz Han devrinde Moğol Devletinin işgaline girmiştir. Moğolların Gizli Tarihi adlı tarihi esere göre Tuba, Tubas şeklinde kuzeybatıda, Hanghaslar ile birlikte söylenmiş bir Türk halkıdır. Cengiz Han'ın oğlu Coçi, Oyrat, Buryat, Barhun, Ursut, Habhanas, Hakas ve Tuba'ları Moğollara bağlamıştır.
Moğolların egemenliği devrinde Tuva Türkleri, Türklüklerini sıkı bir şekilde muhafaza etmişlerdir. Moğol ırki ile her anlamda bir kaynaşmayı reddetmişler, hatta işgaller sırasında ormanlarda asırlarca saklanabilmişlerdir. Bazı kaynaklarda bu sebepten orman halkı manasında Uranhay adlandırılması yakıştırılmıştır.

Ardından Oyrotların ve Çungarya'nın egemenliğine dahil edilmiştir. Daha sonra ise Çin'in Mançu idaresine girmiştir.

Tuva Cumhuriyeti, 1860 yılındaki Rus-Çin antlaşması gereğince Rus tüccar ve göçmenlerine o günkü adı ile Uranhay-Uygurların ülkesinde yerleşme müsaadesi verilmişti. Tuva'ya Rus istilası başlamıştır.  Aynı zamanda Çin işgali de söz konusudur. 1883 yılındaki Tuva ayaklanmasında Çin yönetimi çok sayıda Tuva Türk'ünü öldürmüştür. Tuva Türklerine karşı tam bir soykırım yapılmıştır. Soykırımdan kaçan bazı Tuva Türkleri Altay ve Hakasya'daki başka Türk topluluklarına sığınmıştır.  Vatansever Tuva halkı ise 1911 yılında Çin'deki karışıklıkların olmasından da imkânını bulup bağımsızlığını ilan etmiştir. Fakat bu bağımsızlık uzun sürmedi. 3 yıl sonra  Rusya'nın denetimine dahil edildi. Yani  1914'te Ruslar tarafından işgal olunmuştur. 1912-1918 yılları arası Tuva'ya gelen Rus nüfusu % 300 artmıştır. Rusya'daki 1917 Bolşevik Devrimindeki otorite boşluğunda Tuva'da  Bolşevikler (komünistler), Beyaz Ordu (Rus çarı taraftarı Ruslar),  Çinliler, Moğollar  ele geçirme mücadelesine girişmişlerdir. Özellikle Kızıl (Çarlığa karşı Rus komünistler) ve Beyaz (Rus çar taraftarları) Rusların çatışmasında binlerce Tuva Türk'ü öldürülmüştür. Tuva Türklerinin gıda malzemelerine ve hayvanlarına el koymuşlardır. 18 Temmuz 1918 tarihinde toplanan Bütün Tuva Kurultayı (Huralı) Tuva'nın bağımsızlığını ilan etmiş, 1921'de Cumhuriyet olarak bağımsızlığını tekrar kazanmıştır. 13-16 Ağustos 1921 tarihinde Tuvanın bütün bölgelerinin önderlerinin katılımı ile Oyun (Tandı) ilçesinin, Sug-Bajı (Subaşı) adlı köyünde millî bir toplantı gerçekleştirilmiştir. bu toplantıdaki üyelerden Buyan Badırgı ise "Bundan sonraki toplantıları Tuvalar kendi aralarında yapmalıdır. biz kendi meselelerimizi, geleneklerimizi Ruslardan daha iyi biliyoruz" diye görüş bildirmiştir. 1925 Kasım ayında Moğolistan, Tuva'nın bağımsızlığını tanımış  ve diplomatik ilişkiler başlamıştır. Tannu Tuva Halk Cumhuriyeti kurulmuştur. 1926'da adı Tuva Halk Cumhuriyeti'ne dönüşmüştür. Tannu Tuva Cumhuriyetinin  siyasi hayatında Rus ve Moğol etkisi arasında kaldığı görülmektedir. Tuva'daki aydınların çoğunluğu dindaş Moğolistan ile bütünleşmek istemişlerdir. Tannu Tuva Cumhuriyetinin ilk başkanı Donduk, Moğolistana yakın olmak ve Budizmi yaygınlaştırmak politikasını yürütmüştür. Buryat ve Kalmık dini önderleri Moğolistan ile birleşme politikları desteklenmiş ve onların propagandalarını geniş ölçüde gerçekleştirmişlerdir. 1926 yılında Moğolistan ile Tuva arasında Dostluk Antlaşması imzalanmıştır. 1928 Mart ayında Tuva'da Budist Lamaların kongresi yapılmıştır. Bu devirde gazeteler Moğolca çıkmaya başlamış, Moğolistana Tuva Türklerinden öğrenciler gönderilmiş ve adlar Moğolcalaştırılmıştır. Bu dönemde Buryat Moğollarından Çenkirov ise Rus destekli olarak Tuvalar arasında marksizmi yaymak amacıyla Tuva Halk Devrim Partisini kurmuştur. Bu parti Tuva'nın Turan bölgesinde kurulmuştur. Tuva Devrim Halk Partisinde Moğolistan ile birleşimin gündemde olması ve Tuva devlet yönetiminin de anti-Rus siyaseti üzerine Rusya yönetimdekilerin etkisini azaltmak için Rus yanlısı Salçak Toka'yı destekleşmiştir. Ülke, II.Dünya Savaşı devam ederken SSCB yarı bağımsız Tannu-Tuva Türk Devletini işgal ederek ülkenin 170.500 km2lik yerini kendi kaynaklarına katmıştır. 16 Ağustos 1946  yılında Tuva'nın Sovyetler Birliğine dahil olduğu açıklanmıştır. Tuva'nın zengin yeraltı ve verimli tarım-orman alanları sömürülmeye başlandı. Rusya'ya bağlı muhtar bölge haline geldi. Önceleri muhtar bölge olarak, 1965'ten itibaren de muhtar cumhuriyet olarak yerini almıştır. 1991 yılında Sovyetler Birliğinin dağılmasından sonra çözülüm dalgaları Tuva'da da etkisini gösterse de tam bağımsızlığa ulaşılamamıştır. Fakat özerk Cumhuriyet haline gelebilmiştir. Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler  Birliği dağılınca Rusya (Rusya içinde Rosya)  Federasyonu içinde kalmıştır. Rusya Federasyonu içinde yer alan 21 özerk cumhuriyetten biri de Tuva Cumhuriyeti'dir. Fakat 13 Mayıs 2000 yılında Rusya'nın eritme politikası gereğince Sibirya Federal Okruğu'na  dahil edilmiştir. Nüfusları az olmasına rağmen Türk benliklerini iyi korumaktadırlar. Tuvalar Rusya'daki diğer Türk boylarına göre anadilin korunmuşluğu açısından en üst sırada yer almaktadır. Doğusunda ve güneyinde Moğollar, kuzeyinde ve batısında Ruslar ile çevrelenen Tuva halkı'nın güney batısında Altay Türkleri bulunmakta olup bu vasıta ile Kazak Türklerine bağlantıları vardır.

Tuva

Tuva'daki yer adları Eski Türk yazıtlarında geçen çoğu yer adları ile aynıdır. Bunlar arasında Ödügen, Kögmen, Kazırgan, Altay .vb sayılabilir.

Şehirler
Ülkenin yüzölçümü 170.000 km²'dir. Türkiye, yüzölçümü olarak Tuva'dan dört kat büyüktür.
Başkenti Kızıl'dır. Ülke nüfusunun yaklaşık üçte biri başkenttedir. Başkent Kızıl şehrinin eski adları  Hem Beldiri, Kızıl Hoto olmuştur. Turan, Erzin, Ak-dovurak (dovurak: toprak) belli başlı şehirlerdir.

Nüfus

Nüfusu 1989 yılında 308.557 iken 2010 yılı istatistiki bilgilere göre de 307,930 olup 20 yıldır nüfusun artmadığını tersine azaldığını söylemek mümkündür. Sebebi iklim şartlarından ziyade politik ve göç olgusudur. 15 küçük bölgeye (kojuun) sahiptir. Ülke, Sibirya'nın güneydoğusundadır. Güneyinde ve güneybatıda Moğolistan bulunmaktadır. Nüfusunun %70.02 Tuvalardan, %20.11'i Ruslardan, %3.7'si diğer milletlerden oluşmuştur. Tuva'da Anti-Rus potansiyel gizli etnik gerilim bulunmaktadır.

1959-2002 yılları arasında Tuva nüfusunun değişimi:

 Nüfus: 305.510 (2002)(İzlanda ile karşılaştırılabilir)
 Kentsel: 157.299 (%51,5)
 Kırsal: 148.211 (%48,5)
 Erkek: 144.961 (%47,4)
 Kadın: 160.549 (%52,6)
 1000 erkeğe düşen kadın oranı: 1,108
 Ortalama yaş: 25.5 yaş
 Kentsel: 26.4 yaş
 Kırsal: 24.5 yaş
 Erkek: 25.2 yaş
 Kadın: 27.6 yaş
 Hane sayısı: 82.882 (ile 299.510 kişi)
 Kentsel: 47.073 (ile 152.542 kişi)
 Kırsal: 35.809 (ile 146.968 kişi)
 Nüfus istatistikleri
Kaynak: Rusya Federasyonu Devlet İstatistik Kurumu

 Tahmini Yaşam Ortalaması: Tuva: 56.5 (Erkek ve Kadın ortalamasıe, UNDP data); Rusya: (UN data) Erkek 59 (world rank 166); Kadın 73 (127)

Coğrafya

Cumhuriyet Sibirya'nın uzak güneyindedir. Başkenti Kyzyl, "Asya'nın coğrafik merkezi"'nin yakınındadır. Cumhuriyetin doğusu yüksek ve ormanlık iken batısı ovalık ve daha kurudur.
Sınırları:
iç: Khakassia (NW/N), Krasnoyarsk Krai (N), Irkutsk Oblast (N/NE), Buryatia (E), Altai Republic (SW/W)
uluslararası: Moğolistan (Bayan-Ölgii Bölgesi, Khövsgöl Bölgesi, Uvs Bölgesi and Zavkhan Bölgesi) (S) ((sınır hattı uzunluğu: 1305 km
En yüksek noktası:  Mongun-Tayga Dağı, 3970 m
Maksimum K–G uzaklığı: 450 km
Maksimum D–B uzaklığı: 700 km'nin üzerindedir
Alanı: 170,427 km²

Bioküre rezervi

Ubsunur Hollow bioküre rezervidir çevresel olarak korunan bölgedir ve çok çekicidir.

Nehirler
Tuva cumhuriyetinde 8,000 den fazla nehir vardır. Alanı dünyanın beşinci en uzun nehri olan Yenisei Nehri'nin üst kolunu kapsar. Cumhuriyetin nehirlerinin çoğı Yenisei nehir kollarıdır. Alanda sayısız mineral kaynakları vardır.
Başlıca nehirleri şunlardır:
Yenisei Nehri (Ulug-Khem olarak da adlandırılır)
Kantegir Nehri
Khemchik Nehri
Maly Yenisei Nehri (Ka-Khem veya Kaa-Khem olarak da adlandırılır)
Yukarı Yenisei Nehri (also called Biy-Khem or Bii-Khem)

Tuva Yukarı Yenisey Nehri havzasında yer alır. Moğolistan'a komşu olan cumhuriyetin yüzölçümü 170.500 km²'dir. Bölgenin başlıca yüzey şekilleri olan geniş Tuva ve Todja havzalarının sularını Yenisey Nehri'nin iki ana kolu toplar. Aralarında kuzeybatıdaki Batı (Zapadni) Sayanlar'la kuzeydoğudaki Doğu Tuva dağ sıraları bu iki havzayı kuşatır. Tuva Özerk Cumhuriyeti'nde başta başkent "Kızıl" olmak üzere beş kent ve üç kentsel yerleşme vardır. Ülkede 400'e yakın irili ufaklı göl yer alır bunların başlıcaları Azas, Tere-Höl, Çağatay,
Süt-Höl, Hindiktiğ-Höl ve Noyan-Höl'dür.

Göller
Tuva'da cumhuriyetinde en büyüğü Todzha gölü, a.k.a. Azas Gölü (100 km²) ve Uvs Gölü (Moğolistan'la paylaşılan and a World Heritage Site) olmak üzere çoğu buzul ve tuz gölü olan sayısız göl vardır.

Dağlar
Cumhuriyetin alanı, Sayan ve Tannu-Ola sıradağları ile çevrili yaklaşık 600 m yükseklikte dağlık bir havzadır. Bölgenin 80%'inden fazlasını dağlar ve tepeler kaplar. Mongun-Tayga ("Gümüş Dağı", 3,970 m) cumhuriyetteki en yüksek noktadır ve adını buzulundan alır.
Moğolistan ile Tuva arasındaki Tannu-Ola (Tuva Türkçesi:  Tañdı-Uula dağları) güney Sibirya'da yer alan önemli bir dağ sırasıdır. Tuva Cumhuriyetinin güney tarafındadır.
Bu dağ yamaçlarında hayvancılık tarih boyunca yaygın haldedir. İnek, at, koyun yetiştiriciliği hayvancılıkta daha öne çıkan çeşittir. Yöre halkının dilinde maljılık (sığır sürücülüğü) diye adlandırılır. Yüzlerce at, koyun, inek sahibi kişiler bulunur.

İklim
İklimi kışları çok katı olup karasal bir iklime sahiptir. Ocak ayı sıcaklık ortalaması -25, -35 C'dir. Temmuz ayı sıcaklık ortalaması 20 C'dir. Vadiler yılda 150 mm.ve 300 mm. arasında yağış alırken dağ yamaçları 400 mm. ve 600 mm. arası yağış almaktadır.

Doğal kaynakları
Tuva'nın başlıca doğal mineral kaynakları kömür, demir cevheri, altın ve kobaltı kapsar. Faunası samur, vaşak, porsuk, gelincik, maral, Sibirya dağ keçisi, misk geyiği, ayıları, kar leoparları, yer sincapları, yarasaları ve kartalları içerir.

Zaman dilimi

Tıva Kızılyar yani Rusçası ile Krasnoyarsk Saati|Krasnoyarsk Zaman Dilimindedir (KRAT/KRAST).  UTC'ye göre saat farkı +0700 (KRAT)/+0800 (KRAST).

Yönetim biçimi
Tuvalar, Soyotlar ya da Uryanhaylar olarak da bilinir. Büyük bölümü Rusya'ya bağlı Tuva Cumhuriyeti'nde, küçük bir bölümü ise Moğolistan'da yaşayan ve Moğolcadan etkilenmiş bir Türk dili konuşan halktır. Yenisey Nehrinın kaynak sularının arasında, hem Sibirya taygasının, hem de Orta Asya bozkırlarının özelliklerini taşıyan bir bölgede yaşarlar. Geleneksel uğraşları avcılık ve çobanlıktır; kolektif tarım 1950'lerin başından bu yana önem kazanmıştır. Darı üretimi ve balıkçılık öteden beri önemini korumaktadır. Geleneksel Tuva barınakları step bölgelerine özgü yurt adı verilen keçe çadırlarla, ağaç kabuğundan yapılma, Sibirya'ya özgü huni biçiminde çadırlardan oluşur.

17. yüzyıldan sonra giderek Rus kültürünün etkisinde kalan Tuvaların geleneksel toplumsal örgütlenmeleri boy (aşiret) sistemine dayanır, geleneksel dinleri ise şamanizmdir. Günümüzde Rusya Federasyonu'nda yaklaşık 180 bin, Moğolistan Halk Cumhuriyetinde ise 24 bin kadar Tuva yaşamaktadır.

Bölgeler

Tuva, 1 Ocak 2012 tarihinden beri yeni bir idari yapılanmaya ayrılmıştır. 2 büyük şehir yönetimi, 17 kojuun (ilçe idaresi) ve bunlar da kendi içinde 4 şehir idari yapılanması ve 120 sumon (köy, kırsal yönetim) idari yapılanması olarak bölünmüştür.

 Bay-Tayga İli
 Barıın-Hemçik İli
 Çöön-Hemçik İli
 Kaa-Hem İli
 Kızıl İli
 Möngün(gümüş) Tayga İli
 Övür İli
 Piy-Hem İli
 Süt-Göl İli
 Tandı İli
 Tere-Göl İli
 Tes-Hem İli
 Toju İli
 Uluğ-Hem İli
 Çaa-Göl İli
 Çedi-Göl İli
 Erzin (Ersin) İli

Eğitim
Tuva Cumhuriyeti'nde eğitim öğretim Rus dili ile yapılmaktadır. Tuva Türkçesinin konuşulma oranı yüksek olsa da bu oran azalabilir. Tuvada millî hareket bir dil ve kültür hareketi olarak başlamıştır. 1989 yılında başkent Kızıl'da bir ortaokulun Tuvaca eğitim veren bir okula dönüştürülmesi için kampanya başlatılmıştır.  Kampanyayı gerçekleştirenler 25 Ekim 1989 yılında  Tuva Sosyal Merkezi'ni kurmuşlardır. Merkezin önderliğine de 39 yaşındaki dilbilimci Tuva Türk'ü Kadır-ool Biçeldey geçmiş ve Biçeldey aynı yıl Tuva Halk Cephesi'ni kurmuştur. Sonra ad değiştirilerek Demokratik Orak Hareket adını almıştır. Tuva'da demokratikleşmenin önündeki en büyük engelin bürokrasi olduğu vurgulanmıştır. Eski komünist partisine ait uygun binaların kültürel ve diğer faaliyetler için kullanılması talep edilmiştir.
Tuva'da 157 ortaokulda (6.600 öğrencisi), 6 teknik okulda (4.000 öğrenci), 1 üniversitede (2900 öğrencisi) bulunmaktadır. Yılda, Tuvaca çok sayıda kitap, 2 dergi, 5 gazete yayınlanır. Her 10 bin kişiye 36 doktor düşmektedir. Sağlık hizmetleri devletin tekelindedir. Ülkedeki tek üniversite, Tıvanıñ Kürüne Üniversitedi (Тываның күрүне университеди) yani Tuva Devlet Üniversitesidir

Kültür ve din
Tuva'da Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği egemenliğinden önce 1928 yılında 4813 lama (din adamı) ve 28 Budist ibadet yeri vardı. Bunlar aşamalı olarak azaltılmış ve son olarak 1950 yılında da son "hüree"(Buda dini ibadet yeri) de yok edilmiştir. Tuvada Sovyet etkisi ile sistemli bir şekilde Şamanların halk arasındaki itibarı zedeletilmiş, aydınlar ve din adamları öldürülmüştür.  Baskı ve yasaklar aşırı artmıştır. Türkiye ile yaklaşık olarak aynı sayılan Latin Alfabesi yasaklanmış ve yerine Rusların millî alfabesi olan Kiril alfabesi dikta edilmiştir. Tuva'ya komşu Hakas ve Altay ile Saha Kiril Alfabelerinden ayrı harflerin olmasına en yüksek oranda çalışılmıştır. Rus ve Ukraynalılar Tuvaya yerleştirilmiş, sanayi dalında işler öncelikli olarak Slav kökenlilere verilmiştir. Tuva Türklerinin nüfus oranı % 85'ten böylece % 57'ye kadar düşmüştür. Tuva'nın Sovyetler Birliğine dahil edildiği  1944 yılında Tuva'nın nüfusunun yaklaşık % 85'i Tuva Türkleri idi. 1959 yılında ise Tuva Türklerinin nüfus oranı % 57 olmuştur. Tuvaların yüksek doğum oranının etkisiyle  1989 yılında Tuva Türk nüfusu oranı % 70'e yükselmiştir. Günümüzde bu oran % 90 kadar olmuştur. 1989 yılında Tuva yöneticilerinin çoğunluğu Ruslardan oluşmasına karşılık günümüzde neredeyse hemen hemen hepsi Tuva Türklerinden oluşmaktadır.
1990 yılının yaz ayında  Hovu-Aksı şehrinde Tuva Türk gençleri ile Rus sivil güvenlik görevlileri arasında başlayan çatışmalar Tuva'nın başka yerlerine de yayılmıştır. Tuva, Sovyetler Birliği'nin  "sıcak noktası" olarak kalmıştır. Rusların baskıcı politikaları daha da artmış Tuva Türklerinin faşistlikle, şovenizmle suçlamaya başlamışlardır.  Fakat Rus basınının etkisi ters teperek Tuvaların arasında millî bilincin yükselmesine sebep olmuş ve Tuva'daki Rus kökenli 3000 kişi Tuva'yı terk etmiştir.

2023 itibariyle Tuva nüfusunun neredeyse %84'ü Tibet Budizminin bir yorumu olan Tuva Budizmine inanmaktadır. Tuva Budizminin başı Kambı Lama olarak bilinir. Günümüzde Gelek Natsyk Dorju 9. Kambı Lama olarak görev yapmaktadır. Tuva Türkçesinde Buda'ya Bogda, Budist tapınağına dungan, stupaya suburgan, keşişlere başkı, keşişler dışındaki Budistlere genyen denilmektedir. Rus hükümeti Tuva Budizmi üzerindeki baskıyı Sovyetlerin yıkılışından sonra da devam ettirmektedir. 2008 yılında 14. Dalai Lama Tenzin Gyatso tarafından Hindistan'dan Tuva'ya gönderilen Shivalha Rinpoche, Rus istihbarat teşkilatı FSB'nin Rusya'yı 15 gün içerisinde terk etmesini istemesi üzerine Tuva'dan ayrılmak zorunda kalmıştır. 56 metre yüksekliğindeki Thubten Shedrub Ling Manastırı ve Tsechen Ling Manastırı başkent Kızıl'da bulunur. Çadaana kentinin dışında yer alan tarihi Üstüü Hüree tapınağı 2013 yılında restore edilerek hizmete açılmıştır. Kızıl'ın kuzeyinde 12 metrelik bir Buda heykeli de mevcuttur.

Alfabe

Sülaleler
Tuva Cumhuriyetinde kişilerin hangi sülaleden geldikleri soyadlarına yansımıştır. Bu sülale adlarının çoğunluğu eski Türk hanedanları ve kabilelerinin adlarıdır. Belli başlı sülaleler: Kırgız (Kırgıs), Hertek, Maadı, Oorjak (Oğur-Oğuzlar), Küjit, Toju, Çoodu, Todot, ve diğerleridir. 13. asır elyazma eserlerde Monguş, Tumat, Toju, Tongok ve Salçak (veya Selçuk) geçmektedir.

Dil

Tuvaca Türkçenin Sibirya Grubuna aitir. Tuvaların İlk ve ulusal alfabesi Göktürk, Turan, Orhun alfabesi olarak da bilinen Eski Türk Alfabesidir.  Geçen yüzyılda yazı dili Latin harfleri esasına göre düzenlenmişti, fakat 1941'den sonra diğer Türk dillerinde olduğu gibi Tuva Türkçesi için de Kiril harfleri kullanılmıştır.
Geçmişte Tuva diline Soyon dili, Uranhay dili de denilmiştir.
Tuva halkının en önemli destanı olan "Keser" 1963 yılında yayınlanmıştır.
Mesela Cumhurbaşkanı Şolban Kara-ool'un adı Tuvacadır. Şolban, çolpan yıldızının adıdır. Kara, siyah demek olup ool sözü de oğul'dur.
Tuva Cumhuriyetinin birinci resmi dili olmasına rağmen Tuvada Rusya'nın eritme politikası gereğince eğitim-öğretim dili Rusça'dır. Bunda Rusyaya ekonomik bağımlılığın büyük etkisi vardır. Tuva parlamentosunda genellikle Tuvaca konuşulmaktadır.

Din

Tuva Türkleri, inanış olarak Eski Türklerin dini olan Şamanizm diye bilim insanlarının kabul ettiği Gök Tanrı veya Tengricilik inancına mensuptur. Aynı zamanda Budizm de kabul edilmiştir. Çok az sayıda Tuvalı ise Rusya'nın ve başka Hristiyanların yaptığı misyonerlik faaliyetler sonucu Hristiyanlık dinine geçmiştir. Müslüman olan Tuvalı da az da olsa vardır. Kur'an ve önemli İslami kaynak eserler Tuva Türkçesine henüz tercüme edilmemiştir.

15 Ağustos 1921 yılı Tañnı Tıva Cumhuriyeti'nin 22 maddelik anayasasından 4. maddesinde " Tañnu-Tuva vatandaşları istedikleri dini seçme özgürlüğüne sahiptir. Din görevlileri kendi işlerini yaparlar" denilmiştir.

Müzik

Tuva kendine has müzik üslubu ile bölgesinde bir önderdir. Gerek Buryat, Moğol ve gerekse Altay, Hakas şarkıcıları Tuva sanatçıları kadar etkili olamamışlardır. Tuva da boğazın derinliğinden söylenen şarkılar dünyaca tanınır.
Tuva'nın Gırtlak Sanatçıları epey vardır.
Kuvezin Tuva halk topluluğu Huun-Huur-Tu'nun (aslı Hün-Hürtü) kurucu üyelerinden birisidir ve Tuva halk/rock/elektro/post punk grubu Yat-Kha'nın lideridir. Benzersiz, kontra-bass biçimi Tuva kargıraa gırtlak şarkıcılığı, kendi deyimiyle "kanzat kargıraa", ile ünlüdür.
 Tuva topluluǧu Alash tarafınca seslendirilmiş Tuva Girtlak müziǧi
 Tuva topluluǧu Alash tarafınca çalınan Tuva enstrümanları

Tuva şarkı sözleri hakkında Tıva Ir Sözleri.

Tuva gençlerinin en çok beğendiği popüler şarkıcı ise İşkin-oğludur. İşkin-oğlu'nun  Çaptaşka, May ayı adındak şarkılar herkes tarafından beğeni ile dinlenilmektedir.

Ekonomik yapı
Ren geyiği evcilleştirme Türk toplulukları tarafından başlatılmış ve daha sonra terk edilmiştir. Fakat Samoyedler (Samodi-Halklar) tarafından, kuzeye götürülmeden önce kabul edilmiştir. Altay-Sayan bölgesindeki Eski Çağ kaya oymalarındanki resimlerden Ren geyiklerinin evcilleştirmesi en azından M.S. 1. yüzyıla kadar geriye gittiği izlenimini uyandırır. Bilim insanları (Laufer, Leimbach, Mänchen-Helfen) Tuva tarzı geyik-sürübesiciliği, Avrasya'nın en eski biçimi olabiliceğini söylerler.

Yeraltı zenginlikleri yönünden önemli bir ülkedir. Tuvada kömür, demir, cıva, altın, asbest, kobalt, nikel, bakır, çinko, kurşun, taşkömürü, madeni tuz çoktur. 1970 yılında Tuvanın en büyük sanayi kuruluşu olan asbest fabrikası, Akdovurak dolayında açıldı.  Tuva'nın ekonomisinde tarım sektörü ağırlıklıdır. Burada 115.000 ton hububat elde edilir. 27.000 ton patates üretilir.
Tuvada besicilik yaygındır. Hayvancılık da önemli yer tutar. Tuva'da 1.229.000 küçükbaş hayvan, 201.000 büyükbaş hayvan yetiştirilmektedir. Koyun, inek, domuz gibi hayvanlarla birlikte  at, deve ve Ren geyiği beslenir. Tuvanın çoğunluğunun ormanlık olması buralarda vahşi kürk hayvanlarının avlanmasına uygundur.
Sanayide önemli yeri hammadde çıkarılması faaliyetleri almaktadır. Bununla beraber kereste imalatı, gıda maddeleri üretimi, hafif sanayinin bazı kolları gelişmiştir. Başkent Kızıl şehrinde ağaç, deri ve gıda sanayileri mevcuttur.
433 km'lik şose yolu mevcut olup ana yollar Kızıl-Abakan, Teeli-Kızıl, Kızıl-Erzin arası yollardır.
Verimli topraklara rağmen ziraat ise çok az yapılmaktadır. Buğday, arpa üretilir.
Demir yolunun Tuva topraklarından politik sebeplerle geçirilmeyişi Tuva halkının ulaşımında sıkıntı ortaya çıkarmaktadır. İpek Yolu Treni veya Türk Dünyası Demiryolu ağı oluşturma kapsamında  Tuva-Altay-Kazakistan-Azerbaycan-Türkiye hattında en kısa olacak şekilde bir demiryolunun gerçekleşmesi umudu vardır. Böyle bir proje bütün bölgeyi ekonomik alanda çekici hale getirecektir.
El sanatları olarak en çok dikkati çeken yumşak mermer gibi taşlardan yontularak yapılan hayvan heykelcikleridir. Özellikle Baytayga bölgesi taraflarında yaygın bir el sanatı niteliğindedir.

Rusya Federasyonu içindeki durumu

Rusya Federasyonu içinde Rusya'nın adı Rosiya olarak belirlenmiştir. Bu tabirle bir etnik unsur yani Ruslar kastedilmediği vurgulanmak istenmiştir. Her ne kadar içeride fark edilmese de uluslararası sahada Rossiya yerine Rusya denilerek Rusların yaşadığı ülke anlamına gelmektedir.
Tuva Anayasasının (21 Ekim 1993 yılındaki anayasa) ilk maddesinde
 Rusya Federasyonu içerisinde egemen demokratik bir devlet olan Tuva Cumhuriyeti, cumhuriyet boyunca yapılan halk oylamasıyla Rusya Federasyonundan çıkma hakkına sahiptir. Bu ilk maddenin kaldırılması 2000 yılının sonrasında Rusya Federasyonu başkanı Vladimir Putin'den sonra olmuştur. Ocak 1995 yılında Tuva parlamentosu, Tuvalı askerlerin Çeçenistan'a Müslümanlarla savaşmasına karşı çıkarak bu durumu protesto etmiştir.

Politika

Tuva'da devletin başı dört yıllık dönem için seçilen hükûmet başkanıdır. İlk hükûmet başkanı Sherig-ool Oorzhak idi. 2007'de hükûmet başkanı Sholban Kara-ool idi. Tuva'nın yasama organı, Büyük Khural, 162 sandalyeye sahiptir; her milletvekili dört yıllık bir dönem için seçilir.
Tuva'nın şimdiki bayrağı – refah için sarı, güç ve cesaret için mavi, saflık – için beyazdır ve 17 eylül 1992'de kabul edilmiştir.
Cumhuriyetin Anayasası 23 ekim 1993'te kabul edildi. 3 nisan 2007'de, Rusya başkanı Vladimir Putin önceden güreş şampiyonu olan 40 yaşındaki Sholban Kara-ool'yı  Tuva hükûmetinin başkanı olarak atadı. Sholban Kara-ool's candidacy was approved by the Khural on April 9, 2007.

Uluslararası ilişkiler
Tuva ve Türkiye arasındaki devlet düzeyinde ilk ilişkiler 1994 yılının Temmuz ayında gerçekleşmiştir. Dönemin Tuva cumhurbaşkanı Şerig-ool Oorjak  Tuva devlet heyetiyle birlikte Türkiye'ye konuk olmuştur.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 https://web.archive.org/web/20070513023527/http://www2.omu.edu.tr/ogrenciklupleri/klupler/turkdunyasi/tuva.htm

  Türkçe bilen Tuvalı kişinin sitesi
  Tuva Seyahatinden İzlenimler
  Tuva'dan son haberler
  Tuva'nın yeni araştırmaları - fen dergisi
  News of Tuva
  Tuva ulusunun sitesi
  Tuva Haberleri
  Tıva Cumhuriyeti  Resmi Sitesi
  Tuva Cumhuriyeti Millî Müzesi
  Сайт Территориального органа ФСГС по Республике Тыва
  Административные преобразования в Туве
  Tuva'dan görünümler
 Тува на GlobalSib.com
  История Тувы

Tuva'dan fotoğraflar
 Tuva Gezi Fotoğrafları
 Tuvanın enfes coğrafyasında Hünhüntü Müzik Grubu
 Tuva Kültür Bakanlığı sitesi fotoğrfları

 Tarihi yerler
 Por-bajın
 Por-bajın

  Tuva kızı
 Orografik şema Tuva landşaft bölgesi
  Tuva Millî Müzesi
  Tuva öğrencileri
  Moskova-Kızıl arası uçak yönü
  Kızıl şehrindeki Asyanın ortası anıtı

Ayrıca bakınız

 Sovyetler Birliği'nin Dağılması
 Sovyetler Birliği
 Rusya'daki Türk halkları

Temsil Edilmeyen Milletler ve Halklar Organizasyonu üyeleri
Sibirya Türkleri
Sibirya
Özerk Türk Cumhuriyetleri

Tuva Cumhuriyeti


Thomas Isidore Noël Sankara (21. desember 1949 – 15. október 1987) var búrkínskur hermaður og byltingarmaður sem var forseti Búrkína Fasó frá 1983 þar til hann var drepinn í valdaráni árið 1987. Sankara var fygjandi marxisma og Afríkueiningarstefnunni og naut mikillar alþýðuhylli á stjórnartíð sinni. Hann er eitt helsta byltingartákn Afríku og er gjarnan kallaður "Che Guevara Afríku."

Æviágrip
Árið 1970, þegar Sankara var 20 ára gamall, fór hann frá Efri-Volta til herskóla á Madagaskar til þess að hljóta þjálfun sem liðsforingi í her Efri-Volta. Hann varð þar fyrir áhrifum af pólitískum tíðaranda og varð vitni að því þegar tugþúsundir íbúa Madagaskar fjölmenntu út á götur höfuðborgarinnar í maí 1972 og hröktu ríkisstjórn landsins frá völdum.

Eftir nám sitt á Madagaskar dvaldi Sankara um skeið í Frakklandi og kynntist þar ýmsum vinstrisinnuðum stjórnmálastefnum. Þegar hann sneri aftur til Efri-Volta árið 1974 braust út landamærastríð gegn Malí þar sem Sankara vann sér lof með hetjulegri framgöngu. Hann gagnrýndi þó stríðið og kallaði það "tilgangslaust og óréttlátt."

Snemma árs 1983 var Sankara skipaður forsætisráðherra í stjórn Jean-Baptiste Ouédraogo, forseta Efri-Volta. Í því embætti talaði Sankara opinberlega gegn heimsvaldastefnu og hvatti alþýðu landsins til að verja sig gegn erlendum og innlendum fjármálahagsmunum. Sankara og aðrir róttækir herforingjar lentu fljótt í ágreiningi við íhaldsöfl innan ríkisstjórnarinnar og svo fór að þann 13. maí 1983 var Sankara bolað úr embætti og hann tekinn fastur.

Innan fáeinna daga frá handtöku Sankara þyrptust þúsundir ungs fólks út á götur til að krefjast lausnar hans. Sumt stuðningsfólk Sankara fór til Pô nærri landamærunum við Gana og hlaut þar herþjálfun hjá bandamanni Sankara, herforingjanum Blaise Compaoré. Þann 4. ágúst gerðu 250 hermenn áhlaup á höfuðborgina Ouagadougou, steyptu Ouédraogo af stóli og frelsuðu Sankara. Sankara varð í kjölfarið forseti nýs "Þjóðarráðs byltingarinnar."

Stjórnartíð (1983–1987)
Eftir að Sankara tók við völdum lét hann breyta nafni Efri-Volta í Búrkína Fasó, sem "merkir land hinna keiku manna" eða land "hinna heiðarlegu." Nafnabreytingin var liður í viðleitni Sankara til að má út ummerki nýlendutímans.

Sankara tók við lélegu þjóðarbúi þegar hann settist á forsetastól. Ungbarnadauði var um 208 af hverjum 1.000, sem var hæsta hlutfall í heimi. Hlutfall sjúkrahúsrúma var aðeins eitt á hverja 1.200 landsmenn og aðeins einn læknir á hverja 50.000, sem olli því að hlutfall dauðsfalla úr sjúkdómum í Búrkína Fasó var einnig með því hæsta á heimsvísu. Hlutfall ólæsis var yfir níutíu prósentum landsmanna og spilling í stjórkerfinu var útbreidd og mikill hluti ríkisútgjalda fór í greiðslur til embættismanna. Mikill hluti smábændastéttarinnar varð auk þess að vinna þegnskylduvinnu fyrir stórhöfðingja og greiða ríkisstjórninni nefskatt sem hafði viðhaldist allt frá nýlendutímanum.

Á stjórnartíð sinni stóð Sankara fyrir stórtækum bólusetningarherferðum og virkjaði alþýðu í svokölluðum "Varnarnefndum byltingarinnar" til að hleypa af stað byggingu áveitukerfa, skóla og vegakerfa. Hann stóð jafnframt fyrir lestrarátaki á þremur megintungumálum og lét stofna samtök fyrir konur, æskulýð og eldra fólk.

Sankara lét leggja af nefskattinn og banna þegnþjónustu fyrir þorpshöfðingjana. Hann lét einnig þjóðnýta landeignir til þess að tryggja smábændum aðgengi að ræktarlandi. Hann gerði heilsugæslu einnig aðgengilegri fyrir búrkínsku landsbyggðina og stóð fyrir átaki til að stemma stigu við árblindu, sem hafði haldið þúsundum landsmanna frá ræktanlegu landi. Heilsuátök á stjórnarárum Sankara stuðluðu að því að árið 1987 hafði ungbarnadauði í landinu minnkað niður í 145 af hverjum 1.000 börnum.

Sankara var innblásinn af kúbversku byltingunni, sem hann kallaði "tákn hugdirfsku og staðfestu." Hann var ötull andstæðingur aðskilnaðarstefnunnar í Suður-Afríku og reyndi að virkja alþýðu Búrkína Fasó í samstöðuaðgerðum með þjóðunum í sunnanverðri Afríku. Sankara beitti sér einnig gegn stjórn Suður-Afríku á vettvangi Afríska einingarbandalagsins og hvatti önnur Afríkuríki til að gerast aðilar að viðskiptabanni gegn henni. Hann sýndi jafnframt samstöðu á alþjóðavettvangi með sandínistum í Níkaragva, SWAPO í Namibíu, PLO í Palestínu og Polisario-hreyfingunni í Vestur-Sahara.

Ólíkt mörgum marxistaleiðtogum þessa tíma lét Sankara sig náttúruvernd einnig miklu varða. Frá tíma frönsku nýlendustjórnarinnar hafði Búrkína Fasó smám saman verið að glata ræktanlegu landi vegna eyðimerkurmyndunar. Sankara leit á eyðimerkurmyndinina sem arfleifð ræktunarhátta sem heimsvaldasinnar hefðu innleitt í landinu og kallaði umhverfisbaráttu "baráttu sem [væri] umfram allt pólitísk." Á stjórnartíð sinni virkjaði Sankara þúsundir fólks til þess að gróðursetja tré til þess að stemma stigu við eyðimerkurmynduninni.

Sankara talaði jafnframt gegn kúgun kvenna og setti kvenfrelsisbaráttu í stéttarsamhengi í ræðum sínum. Á stjórnartíð sinni lét Sankara banna umskurð kvenna, þvinguð hjónabönd og fjölkvæni.

Dauði Sankara og eftirmálar
Þann 15. október 1987 gerði hópur herforingja undir forystu Blaise Compaoré hallarbyltingu gegn Sankara. Valdaránið leiddi til átaka þar sem Sankara var drepinn ásamt um hundrað stuðningsmönnum sínum. Compaoré lýsti sjálfan sig nýjan forseta landsins í kjölfarið og fordæmdi Sankara í fyrstu sem "liðhlaupa og svikahrapp" og "einræðissegg sem vildi gera landið að hálfnýlendu." Stuttu síðar mildaði Compaoré þó orðræðuna um Sankara og sagði hann hafa verið "byltingarsinna sem fór villur vegar" og lagði áherslu á að ætlunin hefði ekki verið að drepa forsetann. Sankara var grafinn í snarhasti í kirkjugarði í Dagnoen-héraði en fjölskylda hans dró lengi í efa að jarðneskar leifar hans væru í raun að finna þar.

Compaoré réð yfir Búrkína Fasó þar til hann var rekinn frá völdum eftir fjöldamótmæli árið 2014 og flúði til Fílabeinsstrandarinnar. Alla stjórnartíð sína neitaði Compaoré að rannsaka dauða Sankara en eftir að honum var steypt af stóli lögðu stjórnvöld aukna áherslu á uppgjör við morðið. Samþykkt var árið 2015 að grafa upp lík Sankara til að rannsaka það.

Réttarhöld vegna morðsins á Sankara hófust árið 2021. Compaoré og tíu aðrir voru ákærðir vegna dauða hans. Þann 6. apríl 2022 var Compaoré dæmdur að sér fjarstöddum í lífstíðarfangelsi fyrir morðið.

Tilvísanir

Forsetar Búrkína Fasó
Forsætisráðherrar Búrkína Fasó
Kommúnistaleiðtogar
Myrtir þjóðhöfðingjar

Thomas Sankara


الياكوفليف ياك-23 (روسية:Яковлева Як-23) (لقب الناتو: فلورا) هي طائرة حربية مقاتلة نفاثة من تصميم مكتب ياكوفليف في الاتحاد السوفييتي.

التطوير
طورت الياك-23 لتكون مقاتلة نفاثة خفيفة الوزن. تعد تطورا للطائرتين ياك-15 وياك-17 محافظة على التصميم الغير تقليدي حيث كان المحرك في مقدمة جسم الطائرة وخروج العادم تحت قمرة القيادة. أما جسم الطائرة نفسه فكان مختلفا وجديدا، حيث أخذ جناحا الطائرة عن الياك-19. استخدمت الياك-23 محركا سوفييتا منقولا عن محرك رولز رويس البريطاني ديروينت هو الكليموف أر.دي-500. طارت الطائرة لأول مرة في 8 يوليو 1948. بعد عدة رحلات ناجحة، قبل الطائرة لتدخل خطوط الإنتاج بعد الاختبارات في عام 1948. قيمت الطائرة على أنها لديها قدرات جيدة على المناورة، تسارع جيد ومعدلات صعود معقولة نظرا لنسبة الدفع-وزن الجيدة. تلخصت العيوب في توازن سئ عند السرعات حول ماخ 0.86 كما كان ينقصها ضبط الضغط في قمرة القيادة.

التاريخ القتالي
صنعت أولى الطائرات في مصنع في تيبليسي في أكتوبر 1949. في أواخر 1949 دخلت الطائرات الخدمة في القوات الجوية السوفيتية. صدرت الطائرات أيضا بين عامي 1949-1950. استبدلت الياك-23 سريعا بالطائرة الأحدث والأكثر كفاءة الميج-15 في صفوف القوات السوفيتية. صنعت 310 طائرة ياك-23 فقط قبل أن يتم إيقاف الإنتاج عام 1950 مقارنة ب18,000 طائرة ميج-15.

صدرت أعداد قليلة من الياك-23 إلى تشيكوسلوفاكيا (20 طائرة في عام 1949 أعطيت الرمز S-101). وإلى بلغاريا، بولندا، رومانيا (62 طائرة في عام 1951)، وألبانيا. حصلت كل من بولندا وتشيكوسلوفاكيا على حق تصنيع الطائرة، إلا أن أيا من الدولتين لم تقوما بإنتاج الطائرة وفضلا إنتاج الميج-15.

سحبت معظم الياك-23 من الخدمة بحلول أواخر الخمسينات ولم تستخدم في القتال أبدا. إلا أن بعض الطيارين الأمريكيين قالوا أنهم واجهوا الطائرة خلال حرب كوريا إلا أن هذه تقارير غير مؤكدة.

المواصفات

الصفات العامة
 الطاقم: 1.
 الطول: 8.12 متر.
 المسافة بين الجناحين: 8.37 متر.
 الارتفاع : 3.31 متر.
 مساحة الأجنحة: 13.50 متر².
 الوزن فارغة: 1.980 كغم.
 الوزن محملة: 3.384 كغم.
 المحرك: محرك نفاثواحد من نوع كليموف أر.دي-500 يعطي قوة دفع 15.6 كيلو نيوتن.

الأداء
 السرعة القصوى: 923 كيلومتر/ساعة).
 المدى: 1.400 كيلومتر.
 أقصى ارتفاع: 14.800 متر.
 معدل الصعود: 41.4 متر/ثانية
 الحمل على الأجنحة: 251 كغم/متر².
 النسبة دفع-وزن: 0.46

التسليح
 رشاشين نودلمان-ريختر إن.أر-23 23 مم يحمل كل منهما 90 طلقة.

انظر أيضا
 ياكوفليف

طائرات ذات صلة
 ياكوفليف ياك-15
 ياكوفليف ياك-17
 ياكوفليف ياك-19

طائرات شبيهة
 ميكويان جيروفيتش ميج-9

مراجع

طائرات عسكرية 1940–1949
طائرات مقاتلة سوفيتية 1940–1949
طائرات نفاثة بمحرك واحد
طائرات ياكوفليف

ياكوفليف ياك-23


Día de primavera  (en ruso: Весенний день) es una de las pinturas más conocidas del pintor ruso soviético Nikolai Pozdneev (1930–1978).

Descripción
El «Día de primavera» se convirtió en una de las escenas primeras en el género que el artista pintó después de su graduación, en Leningrado, a finales de 1950. Es un grupo de niños que regresan del día escolar en primavera. En esta pintura, el artista continúa con el tema que le llevó tres años antes en su trabajo de tesis (ahora en las colecciones del Museo de Arte de Pskov).

Historia
Por primera vez, el cuadro «Día de primavera» fue mostrado en 1960 en la mayor exposición de artistas de Leningrado. Ese mismo año, fue exhibida en la exposición más grande de los artistas de la Federación de Rusia en Moscú. En 1960-1980 años de pintura en la colección de la familia del artista. En 1994 expuso en la Unión de Artistas de San Petersburgo. En 1995-1996, el cuadro fue exhibido en San Petersburgo en exposiciones de la pintura soviética del periodo 1930-1980. En 2007 la pintura «Día de primavera» fue reproducida en el libro «Realismo socialista desconocido. La Escuela de Leningrado».

Véase también
 Artista Nikolai Pozdneev (1930 — 1978)
 Académicos Dacha
 Arte soviético

Fuentes
 Выставка произведений ленинградских художников 1960 года. Каталог. Л., Художник РСФСР, 1961. С.33
 Республиканская художественная выставка «Советская Россия». Каталог. М., Советский художник, 1960. С.65
 Справочник членов Ленинградской организации Союза художников РСФСР. — Л.: Художник РСФСР, 1972. — С. 43
 Справочник членов Союза художников СССР. Т.2. М., Советский художник, 1979. С.216
 Pskov art gallery. Soviet Art of 1950-1980s. Moscow, COPEK, 1992. P.3-5
 Ленинградские художники. Живопись 1950—1980 годов. Каталог. СПб., 1994. С.4
 Лирика в произведениях художников военного поколения. Выставка произведений. Каталог. СПб., 1995. С.6
 Живопись 1940—1990 годов. Ленинградская школа. Выставка произведений. Каталог. СПб., 1996. С.4
 Ленинградская школа. // «Афиша». Еженедельное приложение к газете «Санкт-Петербургские ведомости». 1996, 2 марта
 Саблин В. «Ленинградская школа» в Петербурге. // Вечерний Петербург. 1996, 21 марта
 Sergei V. Ivanov. Unknown Socialist Realism. The Leningrad School. Saint Petersburg: NP-Print Edition, 2007. P.201. ISBN 5-901724-21-6, ISBN 978-5-901724-21-7
 Юбилейный Справочник выпускников Санкт-Петербургского академического института живописи, скульптуры и архитектуры имени И. Е. Репина Российской Академии художеств. 1915—2005. СПб., 2007. С.77
 Романычева И. Академическая дача. История и традиции. СПб., 2009. С.19, 81-82, 131

Referencias

Enlaces externos
 El cuadro «Día de primavera» en el sitio «Unknown Socialist Realism. The Leningrad School» (en inglés)
 El cuadro «Día de primavera» el libro «Unknown Socialist Realism. The Leningrad School» (en inglés)
 Nikolai Pozdneev (1930-1978) en el sitio «Unknown Socialist Realism. Quests and Discoveries» (en inglés)

Escenas de género
Pintura de Rusia del siglo XX
Cuadros de 1959

Día de primavera (Pozdneev)


O período pós-imperial foi o estágio final da história da antiga Assíria, cobrindo a história do coração assírio desde a queda do Império Neoassírio em  até o saque final e destruição de Assur, antiga capital religiosa da Assíria, pelo Império Sassânida em  Não havia nenhum estado assírio independente durante esse período, com Assur e outras cidades assírias caindo sob o controle dos sucessivos impérios neobabilônico , aquemênida , selêucida (312–) e parta . O período foi marcado pela continuidade da antiga cultura, tradições e religião assírias, apesar da falta de um reino assírio. O antigo dialeto assírio da língua acádia foi extinto, no entanto, completamente substituído pelo aramaico no

Durante a queda da Assíria na conquista medo-babilônica do Império Assírio 626–, o norte da Mesopotâmia foi amplamente saqueado e destruído pelas forças medas e babilônicas. Os reis babilônicos, que anexaram a maior parte, senão toda a Assíria, pouco se importaram com o desenvolvimento econômico ou social da região e, como tal, houve um declínio dramático na densidade populacional. Muitas das maiores cidades do período neoassírio, como Nínive, estavam desertas e outras, como Assur, diminuíram drasticamente em tamanho e população. A região só iniciou o processo de recuperação sob o domínio do Império Aquemênida. Após a conquista da Babilônia em , o rei aquemênida Ciro, o Grande devolveu a estátua de culto da divindade nacional assíria Assur para a cidade de Assur. A prática aquemênida de não interferir nas culturas locais e a organização das terras assírias em uma única província, Atura, permitiram que a cultura assíria perdurasse.

A Assíria foi amplamente reassentada durante os períodos selêucida e parta. Nos últimos dois séculos do domínio parta, a Assíria floresceu; as grandes cidades antigas, como Assur, Nínive e Ninrude foram reassentadas e ampliadas, antigas aldeias reconstruídas e novos assentamentos construídos. A densidade populacional da Assíria parta atingiu níveis nunca vistos desde o Império Neoassírio. Grande parte da Assíria não era governada diretamente pelos partas, mas por vários reinos vassalos, como o reino de Hatra e Adiabena, que tinham alguma influência cultural assíria. Assur, nesta época com pelo menos dois terços do tamanho da cidade durante os tempos neoassírios, parece ter sido uma cidade-estado semi-autônoma governada por uma sequência de senhores da cidade assírios que poderiam ter se visto como os sucessores dos antigos reis assírios. Esta era de ouro cultural assíria dos últimos dias chegou ao fim quando Artaxes I do Império Sassânida derrubou os partas e, durante suas campanhas contra eles, saqueou extensivamente a Assíria e suas cidades.

Terminologia
Os séculos que se seguiram à queda do Império Neoassírio são caracterizados por uma distinta falta de fontes sobreviventes da Assíria. A evidência textual e arqueológica é tão escassa que o período é frequentemente chamado de "idade das trevas" ou simplesmente chamado de "pós-assírio". Como a Assíria continuou a ser vista por seus habitantes e por estrangeiros como uma entidade cultural e geográfica distinta e (embora nunca mais totalmente independente) às vezes continuou a ser administrada separadamente, os estudiosos modernos preferem o nome "pós-imperial" para o período.

História

domínio neobabilônico

A queda do Império Neoassírio após sua guerra final com os impérios neobabilônico e medo mudou dramaticamente a geopolítica do Antigo Oriente Próximo; a Babilônia experimentou um período de prosperidade e crescimento sem precedentes, as rotas comerciais foram redesenhadas e a organização econômica e o poder político de toda a região foram reestruturados. Há muito se discute se a Assíria, ou pelo menos suas porções mais ao norte ao longo das Montanhas de Tauro, caiu sob o controle dos medos ou dos babilônios, mas há evidências de que o exército babilônico operava no noroeste da Síria e nas porções do sul do reino do norte de Urartu sugere que o Império Neobabilônico anexou a maior parte, se não todo, do território central assírio.

Levantamentos arqueológicos do norte da Mesopotâmia mostraram consistentemente que houve uma diminuição dramática no tamanho e no número de locais habitados na Assíria durante o período neobabilônico, sugerindo um colapso social significativo na região. Evidências arqueológicas sugerem que as antigas capitais assírias, como Assur, Ninrude e Nínive, foram quase completamente abandonadas. Algumas cidades foram completamente destruídas pelos medos e babilônios na guerra; o nível de destruição e saque dos templos da Assíria é descrito com horror e remorso em algumas das crônicas babilônicas contemporâneas. O colapso da sociedade não reflete necessariamente uma enorme queda na população; é claro que a região se tornou menos rica e menos densamente povoada, mas também é claro que a Assíria não era totalmente desabitada, nem pobre em nenhum sentido real. Muitos assentamentos menores provavelmente foram abandonados devido à destruição da organização agrícola local ao longo das décadas de guerra e agitação. Muitos assírios provavelmente morreram na guerra com os medos e babilônios ou devido às suas consequências indiretas (ou seja, morrer de doença ou fome) e muitos provavelmente se mudaram da região, ou de onde foram deportados à força, para a Babilônia ou outro lugar. Grandes porções da população assíria restante podem ter se voltado para o nomadismo devido ao colapso dos assentamentos e da economia locais.

Embora os reis neobabilônicos mantivessem em grande parte a administração do Império Assírio e às vezes se baseava na retórica e nos símbolos assírios de legitimidade, particularmente no reinado de Nabonido , o último rei neobabilônico), eles também trabalharam às vezes para se distanciar dos reis assírios que os precederam e nunca assumiram o título 'rei da Assíria'. Ao longo do tempo dos impérios neobabilônico e aquemênida, a Assíria era uma região marginal e escassamente povoada, talvez principalmente devido ao interesse limitado dos reis neobabilônicos em investir recursos em seu desenvolvimento econômico e social. Indivíduos com nomes assírios são atestados em vários locais na Babilônia durante o Império Neobabilônico, incluindo Babilônia, Nipur, Uruque, Sipar, Dilbate e Borsipa. Os assírios em Uruque aparentemente continuaram a existir como uma comunidade até o reinado do rei aquemênida Cambises II  e estavam intimamente ligados a um culto local dedicado à divindade nacional assíria Assur.

Embora seja claro que a recuperação foi lenta e as evidências são escassas, houve pelo menos alguma continuidade nas estruturas administrativas e governamentais, mesmo dentro do próprio antigo coração assírio. Em algum momento após a queda de Nínive em , alguns dos rostos nos relevos de seus palácios foram destruídos, mas não há evidências de ocupação babilônica ou meda do local. Em Dur-Katlimmu, um dos maiores assentamentos ao longo do rio Cabur, um grande palácio assírio, apelidado de "Casa Vermelha" pelos arqueólogos, continuou a ser usado no período neobabilônico, com registros cuneiformes sendo escritos por pessoas com nomes assírios, em estilo assírio, embora datados dos reinados dos primeiros reis neobabilônicos. Dois textos neobabilônicos descobertos na cidade de Sipar, na Babilônia, atestam a existência de governadores nomeados pela realeza em Assur e Guzana, outro local assírio no norte. A estátua de culto do deus Assur, roubada da cidade de Assur durante seu saque em , nunca foi devolvida pelos babilônios e foi mantida no templo Esagila na Babilônia. Em alguns outros locais, o trabalho foi mais lento. Arbela é atestada como uma cidade próspera, mas apenas muito tarde no período neobabilônico, e não houve tentativas de reviver a cidade de Arrapa até o reinado de Neriglissar , que devolveu uma estátua de culto ao local. Harã foi revitalizada, com seu grande templo dedicado ao deus lunar Sim sendo reconstruído sob Nabonido. O fascínio de Nabonido por Harã e Sim levou pesquisadores modernos a especular que ele próprio, um usurpador genealogicamente desvinculado dos reis babilônicos anteriores, era de ascendência assíria e originário de Harã. Nabonido fez algum esforço para reviver os símbolos assírios, como usar um manto embrulhado em suas representações, ausentes nas de outros reis babilônicos, mas presentes na arte assíria. Alguns assiriólogos, como Stephen Herbert Langdon e Stephanie Dalley, também chegaram a sugerir que ele era um descendente da dinastia sargônida, a dinastia governante final da Assíria, como neto de Assaradão  ou Assurbanípal , embora isso seja contestado devido à falta de fortes evidências.

Domínio aquemênida

Os persas entraram no território assírio pela primeira vez em , quando o fundador do Império Aquemênida, Ciro, o Grande, atravessou o rio Tigre e marchou ao sul de Arbela enquanto fazia campanha contra os medos. A Assíria provavelmente ficou sob controle aquemênida no final de , pouco depois que Ciro conquistou a Babilônia em outubro. Sob os aquemênidas, a maior parte da Assíria foi organizada na província Atura (Aθūrā), mas parte foram incorporadas à satrapia da Média (Mada). A organização da maior parte da Assíria na única unidade administrativa Atura efetivamente manteve a região no mapa como uma entidade política distinta ao longo do tempo do governo aquemênida. Nas inscrições aquemênidas nas tumbas reais dos reis, Atura é constantemente mencionada como uma das províncias do império, próxima, mas distinta da Babilônia. Alguns dos túmulos aquemênidas retratam os assírios como um dos grupos étnicos do império, ao lado dos outros. Os reis aquemênidas interferiam pouco nos assuntos internos de suas províncias individuais, desde que os tributos e impostos fossem continuamente fornecidos, o que permitiu que a cultura e os costumes assírios sobrevivessem sob o domínio persa. Após a conquista aquemênida, os habitantes de Assur até receberam a permissão de Ciro, o Grande para finalmente reconstruir o antigo templo da cidade dedicado ao deus Assur e Ciro até devolveu a estátua de culto do deus Assur da Babilônia. As estátuas de culto também podem ter sido devolvidas a Nínive, embora a inscrição relevante esteja danificada e possa se referir a outra cidade. Assim como durante o Império Neoassírio, a língua franca do Império Aquemênida era o aramaico. Por esta altura, a escrita aramaica era muitas vezes referida como a "escrita assíria".

Não se sabe como Atura se organizou internamente. Uma carta aramaica enviada pelo governador do Egito no final do  atesta a presença de oficiais aquemênidas nas cidades de Arbela, Lair, Arzuhin e Matalubaš, o que sugere que havia um certo nível de organização administrativa na região. Em Tell ed-Daim, localizado no Pequeno Zabe, a nordeste de Quircuque, um edifício administrativo aquemênida de tamanho substancial (26 por 22 metros; 85 por 72 pés), provavelmente um palácio de um governador ou oficial local, foi escavado.

Alguns anos após a carta do governador egípcio, Xenofonte, um líder militar e historiador grego, marchou com os Dez Mil por grande parte do noroeste do Império Aquemênida, incluindo a Assíria, em  Em seus escritos posteriores, Xenofonte forneceu um relato de testemunha ocular da região. Xenofonte descreveu a Assíria, que ele pensava ser parte da Média, como em grande parte desabitada ao sul do Grande Zabe, mas pontilhada com muitas pequenas e prósperas aldeias próximas ao Pequeno Zabe e ao norte de Nínive, especialmente no sopé do Montanhas de Tauro. Xenofonte mencionou três cidades assírias ao longo do Tigre pelo nome, embora os nomes que deu a elas pareçam ter sido inventados por ele mesmo; as cidades Larissa (Ninrude) e Mespila (Nínive){{efn|Se não for inventado por Xenofonte, o nome Mespila para Nínive talvez possa ser derivado do termo acádio mušpalum' ', usado para o local em algumas das inscrições de Senaqueribe, ou o aramaico mšpyl, significando uma área de terreno baixo.}} são descritos como arruinados e desertos, mas Kainai (Assur) é descrito como grande e próspero, algo que não é aparente no registro arqueológico do local durante esse período. O uso dos nomes estranhos é desconcertante dado que autores gregos e romanos posteriores estavam cientes das localizações das antigas cidades assírias e seus nomes; nos escritos de figuras como Estrabão, Tácito e Ptolemeu, Nínive é chamada de Ninos e é conhecida por ter sido uma grande capital assíria e a região ao redor de Ninrude é apelidada de Kalakēne (em homenagem oo nome alternativo da cidade Kalhu). Arbela é conhecida por ter permanecido um importante centro administrativo sob o Império Aquemênida, pois relatos históricos das campanhas de Alexandre, o Grande descrevem essa cidade como a base local de operações de Dario III, o último rei do império.

Indivíduos com nomes claramente assírios são conhecidos desde os tempos aquemênidas, assim como são desde os tempos neobabilônicos, e às vezes chegaram a altos cargos no governo. Por exemplo, o secretário do filho de Ciro, o Grande, Cambises II, antes de Cambises se tornar rei, foi nomeado Pan-Assur-lumur (um nome que incorporava claramente Assur). Em termos de geopolítica, os assírios são mencionados com mais destaque no reinado de Dario, o Grande . Em , os assírios de Atura e da Média uniram forças em uma revolta malsucedida contra Dario, ao lado de outros povos do Império Aquemênida (incluindo os medos, elamitas e babilônios). Os assírios são então mencionados nos escritos do historiador grego quase contemporâneo Heródoto como contribuindo para a construção do palácio real de Dario em Susã de 500 a , com assírios da Média contribuindo com obras de ouro e vidros e assírios de Atura contribuindo com madeira.

 Domínio selêucida

No rescaldo da conquista do Império Aquemênida por Alexandre, o Grande, a Assíria e grande parte do resto das antigas terras aquemênidas ficaram sob o controle do Império Selêucida, fundado por Seleuco I Nicátor, um dos generais de Alexandre. Embora a Assíria estivesse localizada centralmente dentro deste império, e deve ter sido uma base significativa de poder, a região é mencionada muito raramente em fontes textuais do período. Isso talvez possa ser explicado pelo fato dos centros políticos e econômicos do Império Selêucida estarem na Babilônia fortemente urbanizada no sul, particularmente na própria cidade de Babilônia e na nova cidade de Selêucia, e na Síria no oeste, particularmente a capital ocidental do império, Antioquia. Embora os selêucidas tenham adotado uma política de helenização e muitas vezes enfatizassem sua origem helênica, eles também às vezes adotavam ou jogavam com as culturas das pessoas que governavam. Talvez como resultado disso, e do Império Selêucida governando praticamente todas as antigas terras do Império Assírio (além do Egito, que estava apenas brevemente sob controle assírio), um punhado de documentos antigos correlacionam o Império Selêucida à "Assíria".

Embora os selêucidas mantivessem as satrapias orientais de seu império basicamente as mesmas que sob o Império Aquemênida, as evidências sobreviventes sugerem que os territórios no norte da Mesopotâmia (ou seja, a Assíria) foram politicamente reorganizados. O historiador Diodoro Sículo mencionou em seus escritos que uma satrapia da Mesopotâmia (consistindo apenas na parte norte daquela região, pois a parte sul formava a satrapia da Babilônia) foi criada em , e menciona tanto as satrapias Mesopotâmia como Arbelitis (ou seja, a região ao redor de Arbela) em  Embora a Assíria permanecesse na sombra da Babilônia, a região estava longe de ser totalmente negligenciada. Ninrude foi ocupada durante todo o período selêucida, pois o local preserva vários níveis dessa época, e a presença de moedas e cerâmicas selêucidas em Assur demonstra que a antiga capital assíria também experimentou o início de um período de recrescimento. É possível que a deserta Nínive também tenha sido reassentada sob os selêucidas, uma vez que existem esculturas de figuras mitológicas gregas como o deus Hermes e o semideus Héracles conhecidas do local, bem como inscrições escritas por pessoas com nomes gregos, embora muitas dessas evidências datam do período seguinte do governo parta. Devido à aparência distinta da cerâmica selêucida, os locais ocupados durante o período selêucida são facilmente identificáveis no registro arqueológico. Levantamentos arqueológicos no norte da Mesopotâmia foram capazes de demonstrar que houve um reassentamento generalizado, embora não necessariamente muito denso, de aldeias na Assíria sob os selêucidas.

O Império Selêucida se desfez devido a conflitos internos, conflitos dinásticos e guerras com inimigos estrangeiros. Com o colapso do império, praticamente todos os seus territórios orientais foram conquistados por Mitrídates I do Império Parta entre 148 e  A época exata em que a Assíria ficou sob o controle dos partas não é conhecida, mas foi durante essas conquistas ou em algum momento antes de , quando se sabe com segurança que a região estava sob domínio parta devido a registros de acordos de fronteira entre os partas e a República Romana.

 Suserania parta
 Organização e renovação

Sob a suserania parta, vários reinos pequenos e semi-independentes com caráter assírio e grandes populações surgiram no norte da Mesopotâmia, incluindo Osroena, Adiabena e o reino de Hatra. Esses reinos duraram até os séculos III ou IV d.C., embora fossem principalmente governados por dinastias de ascendência e cultura iraniana ou árabe. Isso não quer dizer que aspectos da antiga cultura assíria não sobrevivessem nesses novos reinos ou que os seus governantes não fossem influenciados pela população local; por exemplo, o principal deus adorado em Hatra era Samas, o antigo deus-sol da Mesopotâmia. Também existiam algumas exceções às sequências de governantes não-nativos; o nome do mais antigo conhecido rei de Adiabena, Abdissares, é claramente de origem aramaica e significa "servo de Istar". Enquanto Osroena caiu sob influência e controle romano, a maior parte da Assíria estava sob controle parta, embora dividida entre Adiabena, baseada em Arbela, e Hatra. A região permaneceu parte integrante do Império Parta até sua queda no  Embora alguns autores romanos, como Plínio, o Velho, igualassem Adiabena à Assíria (referindo-se à Assíria como um sinônimo mais antigo de Adiabena), a maioria dos contemporâneos via Adiabena como apenas controlando a parte central da Assíria. A equação de Adiabena com a Assíria às vezes também seria feita no período sassânida posterior, quando a província sassânida Adiabena em alguns casos era chamada de "Aturia".

O lento reassentamento e recuperação da Assíria sob o Império Selêucida continuou sob o domínio parta. Ajudada por condições climáticas favoráveis e estabilidade política, essa era de recuperação culminou em um retorno sem precedentes à prosperidade e um notável renascimento sob os últimos dois séculos do domínio parta. Levantamentos arqueológicos de sítios do período parta na Assíria demonstram uma enorme densidade de assentamentos que só é comparável ao que era a região sob o Império Neoassírio. Sob os partas, intenso assentamento ocorreu em toda a Assíria, com novas aldeias sendo construídas e antigas aldeias sendo expandidas e reconstruídas.

O reassentamento selêucida e parta de Nínive envolveu a construção de casas residenciais e novos santuários e templos, com evidências arqueológicas sobreviventes de ambos. Entre os templos restaurados estavam o templo "Ezida" no monte Kuyunjik na cidade, reconstruído em seu local original e dedicado ao mesmo deus ao qual foi dedicada nos tempos antigos, Nabu. Uma inscrição é preservada deste templo, datado do domínio parta em 32/, por um adorador grego chamado Apolofanes, que o dedicou ao estratego de Nínive, Apolônio. Evidências arqueológicas mostram que a sala do trono do antigo Palácio Sudoeste, construída pelo rei assírio Senaqueribe, foi convertida em um santuário religioso dedicado a Héracles. Chamada de Ninos em grego, Nínive esteve durante a maior parte do período parta sob o controle de Adiabena e, embora não fosse um grande centro político, a cidade manteve sua importância local como um assentamento de mercado ao longo do rio Tigre durante todo esse período. Nínive era relativamente helenizada, com sua população adorando divindades sincretistas greco-mesopotâmicas e muitos sendo capazes de falar grego, mas a língua predominante na cidade e no campo circundante provavelmente permaneceu o aramaico.

 Assur parta

Assur, talvez agora conhecido sob o nome Labbana (derivado de Libbali, "coração da cidade", o antigo nome assírio para o bairro do templo da cidade) floresceu sob o domínio parta, com muitos edifícios sendo reparados ou construídos do zero. De acordo com o historiador Peter Haider, "após a conquista parta da Mesopotâmia, Assur voltou à vida". Por volta ou logo após o final do , a cidade pode ter se tornado a capital de seu próprio pequeno reino semi-autônomo, quer sob a suserania de Hatra, ou sob suserania direta parta. Entre os edifícios construídos estava um novo palácio local, apelidado de "Palácio Parta" pelos historiadores. Ao todo, os edifícios construídos no período parta cobrem cerca de dois terços da área da cidade como era nos tempos neoassírios. As estelas erguidas pelos governantes locais de Assur nesta época se assemelham às estelas erguidas pelos reis neoassírios, embora os governantes sejam retratados em trajes de estilo parta em vez de trajes antigos. Os governantes usaram o título maryo de Assur ("mestre de Assur") e parecem ter se visto como continuando a antiga tradição real assíria. Estas estelas mantêm a forma, enquadramento e colocação (muitas vezes nos portões da cidade) das estelas erguidas sob os antigos reis e também retratam a figura central em reverência à lua e ao sol, um motivo sempre presente nas antigas estelas reais.

O antigo templo dedicado ao deus Assur foi restaurado pela segunda vez no  Embora o adorno dos edifícios reflita um certo caráter helenístico, seu design também lembra os antigos edifícios assírios e babilônicos, com algumas influências partas. Nomes pessoais em Assur neste momento se assemelham muito a nomes pessoais do período neoassírio, com indivíduos como Qib-Assor ("comando de Assur"), Assor-tares ("juízes de Assur") e mesmo Assor-heden ("Assur deu um irmão", uma versão tardia do nome Aššur-aḫu-iddina, ou seja, Assaradão). Fontes hagiográficas cristãs síriacas posteriores demonstram que a população assíria do período parta tinha grande orgulho de sua ascendência assíria, com alguns entre a nobreza local alegando descendência dos antigos reis assírios.

Em , Artaxes I dos sassânidas, rei de Pérsis, rebelou-se contra os partas e em 226, conseguiu capturar a capital imperial de Ctesifonte. Os estados vassalos partas permaneceram apenas por um tempo na Assíria e na Armênia. O rei de Hatra, Sanatruces II, repeliu um ataque sassânida em 228/229, mas Hatra foi derrotado e conquistado por Artaxes em 240/241, após um cerco de dois anos. Artaxes destruiu Hatra, e as guerras também causaram um despovoamento da região circundante. A última era de ouro da Assíria chegou ao fim com o saque sassânida de Assur, ocorrido durante a primeira campanha de Artaxes contra Hatra em 228/229, ou na campanha posterior em  240. Durante o saque, o templo do deus Assur foi destruído novamente e a população da cidade foi dispersada. Tendo sido firmemente ligado a cidade de Assur e o deus Assur desde a fundação de sua civilização, a destruição final do templo do deus Assur, mais de 800 anos após a queda do Império Neoassírio, representou o fim definitivo da outrora poderosa e antiga civilização assíria. O povo assírio sobreviveu a este fim final e permanece uma minoria étnica na região e em outros lugares até hoje.

 Evidências arqueológicas

Os períodos de domínio babilônico e aquemênida sobre a Assíria são os mais escassos quando se trata de fontes sobreviventes e evidências arqueológicas. Não há evidência arqueológica, além das evidências limitadas de Dur-Katlimmu (que atestam apenas algumas décadas de ocupação no máximo), de que algum dos antigos palácios assírios tenha sido novamente usado como sede oficial do governo após a queda do Império Neoassírio. Algumas evidências arqueológicas indicam que Assur foi reconstruída em uma escala muito menor no período neobabilônico, com apenas algumas estruturas menores de caráter babilônico conhecidas. Evidências de ocupação de alguns sítios foram descobertas, como os escassos achados arqueológicos que indicam trabalhos de reparação e a construção de pequenas casas e oficinas em Ninrude, Dur Sarruquim e Assur nos períodos neobabilônico e aquemênida. Também é conhecida uma pequena coleção de textos cuneiformes da Assur neobabilônica, que, entre outras coisas, demonstra que os ourives eram ativos na cidade.

A evidência arqueológica também é escassa do período selêucida e consiste principalmente em moedas e tipos característicos de cerâmica selêucida, como tigelas e eclissas com bordas curvas. Os achados arqueológicos assírios mais extensos do período pós-imperial são da época do domínio parta sobre a região. Em Assur, foram encontradas muitas inscrições aramaicas do período parta, bem como ruínas de santuários e áreas residenciais. A Assur parta em muitos aspectos era uma combinação do antigo e do novo, com vários templos assírios antigos reconstruídos em cima de suas antigas fundações, embora com elementos estilísticos combinando antigos estilos arquitetônicos mesopotâmicos nativos e novos partas. Exatamente em cima do antigo templo dedicado ao deus Assur, um templo tripartido foi construído no período parta. Em forma e tamanho, este novo templo provavelmente era semelhante ao Grande Iwans em Hatra, uma poderosa estrutura de templo. As ruínas das casas pessoais indicam que seguiam os projetos partas. Os partas reconstruíram até mesmo a antiga casa de festas assíria, exatamente de acordo com seu plano original.

A maioria dos achados arqueológicos da Nínive selêucida e parta são do monte Kuyunjik, com o conhecimento de grande parte da cidade baixa em si derivada apenas de um pequeno número de descobertas casuais. Entre essas descobertas casuais estão os restos de um altar dedicado ao estratego Apolônio e um templo dedicado ao deus Hermes, além de vestígios de sepulturas. O monte Kuyunjik estava evidentemente coberto de construções substanciais, cujos vestígios foram descobertos na forma de suas fundações de pedra e fragmentos variados. Grandes templos foram construídos e mantidos sob os selêucidas e partas, e várias estátuas em estilo grego e parta, a maioria fragmentária, mas um punhado intacto, foram encontradas. Entre as descobertas mais famosas de Kuyunjik está uma estátua bem preservada de Herakles Epitrapezios (um aspecto ou epíteto do semideus Herácles). Além de grandes templos, o monte Kuyunjik também era coberto por edifícios residenciais menores, evidentes pela presença de um grande número de pequenos objetos, incluindo estatuetas e cerâmica. Como Nínive estava localizada mais perto da fronteira com o Império Romano do que Assur, frequentemente entrava em contato com o mundo romano, tanto pelo comércio quanto por expedições romanas invadindo ou saqueando a região. As moedas de prata partas e romanas são conhecidas do local. Equipamento militar romano, incluindo um cinto e um conjunto de capacetes, também foram encontrados em Nínive, provavelmente perdidos na confusão da guerra.

 Linguagem
A língua oficial do Império Assírio era o dialeto assírio da língua acádia. O uso desta língua já estava se tornando mais restrito nos tempos neoassírios devido ao crescimento do aramaico. Nas últimas décadas do Império Neoassírio, o aramaico era a principal língua falada do império. Apesar dos séculos de domínio estrangeiro e da influência de línguas estrangeiras como o grego, a língua predominante nas cidades e campos da Assíria provavelmente permaneceu aramaico durante todo o período pós-imperial. O dialeto assírio da própria língua acádia permaneceu em uso por algum tempo após a queda do Império Assírio, embora em uma capacidade muito restrita, provavelmente não se extinguindo até o final do

A língua comumente falada pelos assírios modernos, suret, lembra muito pouco o acádio e é, em vez disso, uma língua neoaramaica, descendente dos dialetos aramaicos do período pós-imperial. O aramaico moderno mantém alguma influência acádia antiga, pois existem vários exemplos conhecidos de palavras emprestadas acádias nos dialetos aramaicos antigos e modernos. A língua siríaca, um dialeto aramaico hoje usado principalmente na língua litúrgica, tem pelo menos quatorze palavras emprestadas exclusivas (ou seja, não atestadas em outros dialetos) do acádio, incluindo nove dos quais são claramente do antigo dialeto assírio (seis dos quais são termos arquitetônicos ou topográficos).

 Religião

Os assírios em Assur continuaram a seguir a antiga religião mesopotâmica no período pós-imperial e continuaram a venerar especialmente sua divindade nacional, o deus Assur. Em muitas outras partes do norte da Mesopotâmia, as tradições religiosas rapidamente divergiram e se desenvolveram em diferentes direções. Em particular, houve desde a época do domínio selêucida em diante uma influência significativa da religião grega antiga, com muitas divindades gregas se tornando sincretizadas com divindades mesopotâmicas. Houve também alguma influência do judaísmo, dado que os reis de Adiabena se converteram ao judaísmo no  Embora fora da Assíria propriamente dita, as escavações das seções da era parta do local próximo de Dura Europo encontraram um templo com um arranjo diversificado de divindades, uma igreja cristã e uma sinagoga judaica, todos datados do  Essa complexidade religiosa e cultural provavelmente também se refletiu na Assíria, já que agora era uma região de fronteira entre os impérios romano e parta.

Em Assur, tanto os deuses antigos quanto os novos eram adorados. O mais importante era Assur, nos tempos partas conhecido como Assor ou Asor, cujo culto era realizado da mesma forma que nos tempos antigos, por um calendário cultual efetivamente idêntico ao usado sob o Império Neoassírio. Como as inscrições pessoais nos templos de Assur frequentemente mencionam o mês de Nisan (o primeiro mês do ano), é evidente que o tradicional festival mesopotâmico Aquitu (celebrado neste mês) continuou a ser celebrado. Um dos templos construídos no período parta incluía em sua sala de culto uma estela em alto relevo representando o semideus Herácles com uma pele de leão sobre o braço esquerdo e apoiando a mão direita em um porrete. Com base em evidências de Hatra e Palmira, Herácles provavelmente foi identificado com a divindade semítica da fortuna, Gade. Também é evidente que Herácles foi identificado na Mesopotâmia com o deus Nergal, como atestado por inscrições encontradas em outros lugares e por inscrições do período parta em Assur mencionando Nergal, mas não Herácles. Grafites e inscrições rabiscadas no chão e nas paredes do reconstruído templo parta de Assur indicam que as divindades mais importantes eram Assur e sua consorte Serua, uma vez que são as mais frequentemente mencionadas. Outras divindades que são mencionadas, embora com menos frequência, incluem Nabu e Nane ("a filha de Bel"). O deus Bel, de outra forma principalmente uma divindade babilônica, também era adorado em seu próprio templo na cidade. As inscrições, templos, celebração continuada de festivais e a riqueza de elementos teofóricos (nomes divinos) em nomes pessoais do período parta ilustram uma forte continuidade de tradições, e que as divindades mais importantes da antiga Assíria ainda eram cultuadas em Assur há mais de 800 anos após o Império Assírio ter sido destruído.

As práticas religiosas na vizinha Nínive durante os tempos partas diferiam consideravelmente das de Assur. Enquanto as divindades adoradas em Assur eram principalmente antigas da Mesopotâmia (além de Herácles-Nergal), as divindades adoradas em Nínive eram quase todas figuras sincretistas ou importadas. Essas figuras incluíam o sincretista Apolo-Nabu, Herácles-Gade e Zeus-Bel, bem como o deus grego importado Hermes e as divindades egípcias importadas Ísis e Serápis.

Não está claro quando exatamente os assírios foram cristianizados pela primeira vez, mas Arbela foi um importante centro cristão primitivo. De acordo com a posterior Crônica de Arbela'', Arbela tornou-se a sede de um bispo já em , mas a confiabilidade deste documento é questionada entre os estudiosos. No entanto, sabe-se que tanto Arbela quanto Quircuque serviram mais tarde como importantes centros cristãos nos períodos sassânidas e islâmicos posteriores. A partir do século III, fica claro que o cristianismo estava se tornando a principal religião da região, com o deus cristão substituindo as antigas divindades mesopotâmicas, incluindo Assur, que havia acabado de experimentar um período notável de avivamento. A antiga religião mesopotâmica persistiu em alguns lugares por muito mais tempo, como como em Harã até pelo menos o século X e em Mardin até o século XVIII.

Ver também
 História da Mesopotâmia

Bibliografia

Assíria pós-imperial
Estados e territórios extintos no século III

Assíria pós-imperial


Constantin (Costel) Petrariu () este un fost bober român. El a concurat la Jocurile Olimpice de Iarnă din 1984, 1988 și 1992.

Note

Nașteri în 1958
Oameni în viață
Boberi olimpici români
Cioturi Sportivi români
Competitori la Jocurile Olimpice de iarnă din 1984
Competitori la Jocurile Olimpice de iarnă din 1988
Competitori la Jocurile Olimpice de iarnă din 1992

Costel Petrariu


Der German-American Friendship Garden (deutsch Deutsch-amerikanischer Freundschaftsgarten) befindet sich in Washington, D.C. in den Vereinigten Staaten. Er liegt an der 1600 Constitution Avenue zwischen dem Weißen Haus und dem Washington Monument.

Der Garten soll die Erinnerung an die ersten deutschen Einwanderer in die USA wachhalten. 1683 waren 13 deutsche Mennoniten-Familien aus Krefeld nach Amerika ausgewandert und gründeten in der Folge Germantown in Philadelphia.

Der Garten wurde von Wolfgang Oehme und James van Sweden entworfen, die auch die Pflanzen stifteten. Den Kern des Gartens bildet ein Eichbaum, den der deutsche Bundespräsident Karl Carstens 1983 zu Beginn der Bauarbeiten pflanzte. Eine Steinplakette im Boden erinnert mit den Jahreszahlen "1683-1983" an die damals 300-jährige Geschichte der deutschen Einwanderer. Die offizielle Einweihung erfolgte erst 1988 durch Hannelore Kohl und den damaligen USIA-Direktor Charles Z. Wick, während  Helmut Kohl und Ronald Reagan im Weißen Haus weilten.

2013 begannen umfangreiche Renovierungsarbeiten, die Anfang 2014 abgeschlossen wurden.

Quellen
 Stefan Leppert: Ornamental Grasses. Wolfgang Oehme and the New American Garden. Francis Lincoln, London 2009. ISBN 0-7112-2750-0.

Parkanlage in Washington, D.C.
Parkanlage in Nordamerika
Beziehungen zwischen Deutschland und den Vereinigten Staaten

German-American Friendship Garden


An Orchis kretzschmariorum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Brigitte Baumann ngan Helmut Baumann. An Orchis kretzschmariorum in nahilalakip ha genus nga Orchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Orchis

Orchis kretzschmariorum


Jijel (,  ) er en af Algeriets 48 provinser. Administrationscenteret er Jijel.

Eksterne henvisninger

Provinser i Algeriet

Jijel (provins)


Štefanová este o comună slovacă, aflată în districtul Pezinok din regiunea Bratislava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 332 de locuitori.

Istoric
Localitatea Štefanová este atestată documentar din 1588.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Štefanová


Pallavolo Femminile Matera war ein italienischer Frauen-Volleyballverein aus Matera (Region Basilikata), der in der italienischen Serie A spielte.

Geschichte
Pallavolo Femminile Matera wurde 1976 gegründet und spielte in der höchsten italienischen Spielklasse "Serie A1". Dabei spielten die Frauen in der Spitzengruppe mit und wurden 1992, 1993, 1994 und 1995 Italienischer Meister. Hinzu kamen drei italienische Pokalsiege (1993, 1994 und 1995). Auch in Europa war Pallavolo Femminile Matera ein Spitzenteam. So gewann man 1991 und 1992 den CEV-Pokal und wurde 1993 und 1996 Champions-League-Sieger. Die Mannschaft trat auch unter den Sponsornamen "Pescopagano Matera", "Calia Matera", "Latte Rugiada Matera", "Parmalat Matera" und "Latte Lucano Matera" an. 2000 wurde der Verein wegen finanzieller Schwierigkeiten aufgelöst.

Bekannte Spielerinnen
  (1995–1999)
  (1994–1995)
  (1995–1996)
  (1997–1998)
  (1999–2000)

Weblinks
 Porträt auf legavolleyfemminile

Matera, Pallavolo Femminile
Sportverein in der Basilikata
Sport (Matera)

Pallavolo Femminile Matera


Monika Krause-Fuchs, (Schwaan, 8 de abril de 1941 — Flensburgo, 20 de maio de 2019), foi uma socióloga e educadora sexual alemã que trabalhou em Cuba entre 1962 e 1990, e foi a primeira diretora do CENESEX. Seu nome em Cuba era Monika Krause.

Biografia

Primeiros anos em Cuba
Monika Krause estudou Estudos Latino-Americanos na Universidade de Rostock, Alemanha Oriental. Em 1961 ela conheceu seu futuro marido, Jesús Jiménez, um capitão espanhol da marinha mercante cubana.

As autoridades da Alemanha Oriental obstruíram os planos de casamento de Monika Krause, já que Cuba era considerada um "espaço econômico não socialista" na época. Eles a ameaçaram de não poder terminar seus estudos. Intervenções diplomáticas do governo cubano, com quem seu noivo mantinha bons contatos, acabaram viabilizando o casamento.

Durante seus primeiros anos em Cuba, Monika trabalhou como intérprete e professora de alemão. Krause completou seus estudos depois de pará-los duas vezes devido ao nascimento de seus dois filhos cubanos e às estadias de carreira do marido no exterior. Em 1970, ela se formou na Universidade de Havana com uma licenciatura em Língua e Literatura Espanhola. Em seguida, trabalhou na Direção Nacional da Federação de Mulheres Cubanas (FMC), presidida por Vilma Espín, esposa de Raúl Castro. Na FMC, Monika trabalhou no departamento de relações internacionais.

Atividade como educadora sexual
Monika quebrou o pescoço em um grave acidente de carro, que a manteve em licença médica por vários meses. Durante esses meses em casa, ela foi encarregada pela presidente da FMC, Vilma Espín, de revisar a literatura sobre educação sexual de diferentes países e desenvolver um estudo comparativo de elementos que poderiam ser aplicados em Cuba. Entre outros eventos fortuitos daquele ano, Monika conheceu seu compatriota, o professor Siegfried Schnabl, e o professor Celestino Álvarez Lajonchere. Com o professor Schnabl, ele aprenderia os detalhes do bem-sucedido programa de educação sexual na RDA, que serviria de inspiração para o incipiente programa cubano. Com o professor Lajonchere, Monika formaria uma equipe altamente eficaz que teria um efeito profundo nos próximos anos.

Em 1977 foi fundado o "Grupo Nacional de Trabalho de Educação Sexual na Comissão Permanente da Assembleia Nacional para a Atenção da Criança, do Adolescente e da Igualdade de Direitos da Mulher" do qual Monika seria a coordenadora. O GNTES tornou-se o Centro Nacional de Educação Sexual (CENESEX), do qual Monika foi sua primeira diretora.

Monika Krause considerava a gravidez na adolescência um grande problema na sociedade cubana. Em sua opinião, foi causado pela combinação do machismo inerente à sociedade, com sua definição reacionária de papéis e gêneros, e pelo sistema generalizado de internatos que mantinha quase toda a população jovem (entre 12 e 18 anos) em o país longe de suas casas e seus pais.

Uma importante conquista do GNTES/CENESEX, em grande parte devido à incansável tenacidade de Monika, foi a publicação de inúmeros livros de autores de renome mundial sobre temas de educação sexual e sexologia, tanto para especialistas quanto para o público em geral. Edições de centenas de milhares de exemplares esgotaram-se instantaneamente, causando significativo impacto social. Um marco foi a publicação de "El Hombre y mujer en la privacy" do Dr. Schabl, que tratou um assunto tabu na sociedade cubana daquela época (e hoje) de forma científica e moderna: a homossexualidade.

Outra tarefa importante e constante de Monika Krause era o trabalho educativo, que ia desde palestras para adolescentes em internatos até a formação de profissionais de saúde.

Em 1983, Monika Krause recebeu um doutorato Summa Cum Laude em filosofia com o tema "preparando a jovem geração cubana para o amor, casamento e família", da Universidade de Rostock, RDA. Após sua qualificação em 1986, foi professora do Instituto de Ciências Médicas da Universidade de Havana.

Monika fez uso regular da imprensa para publicar artigos educacionais e de ciência popular. Ele tinha programas no rádio e na televisão. Em um programa de televisão, Krause mostrou um preservativo pela primeira vez, desembalando-o e explicando como funcionava, causando alvoroço e ganhando o título: A Rainha do Preservativo.

Monika levantou sua voz cada vez mais fortemente contra a homofobia irracional institucionalizada da Cuba dos anos 1980. Em 1990, em uma entrevista intitulada No sexo tudo é normal, para a revista da Universidade de Havana "Alma Mater", Monika denunciou abertamente a repressão aos homossexuais em Cuba. Ela foi repreendida por transgredir as linhas vermelhas estabelecidas, mas sua audácia levaria a uma revisão das disposições homofóbicas existentes.

Por seu ataque frontal ao machismo, por sua defesa dos direitos das mulheres em igualdade de condições, Monika teve muitos detratores que a apelidaram de "a temível", "a corruptora de menores", "a obcecada sexualmente". Mas ela gozou do respeito de um povo que admirava sua perseverança, humildade e coerência, e que lhe deu títulos honoríficos como: "a defensora das mulheres", "a rainha do preservativo" ou, simplesmente, "Mônica, da educação sexual".

Voltar para a Alemanha

Desiludida com a Revolução Cubana e seu casamento desfeito, Monika Krause e seus dois filhos cubanos finalmente retornaram à Alemanha em 1990, sob o pretexto de uma viagem de férias para ver sua mãe doente.

Monika Krause casou-se com o Dr. Harry Fuchs pela segunda vez (adquirindo o nome Krause-Fuchs) e viveu com ele em Glücksburg, no Mar Báltico, até sua morte. Escreveu vários livros sobre suas experiências em Cuba, deu palestras e realizou workshops.

Monika Krause-Fuchs faleceu em 20 de maio de 2019 aos 78 anos.

Filmografia
Silvana Ceschi e Reto Stamm: A Rainha do Preservativo (Suíça 2007), documentário sobre Monika Krause-Fuchs (Trailer)

Referências

Ligações externas
 Site oficial

 Rebecca Hillauer: Die Königin des Kondoms, Retrato no Badische Zeitung de 25 de maio de 2009, consultado em 24 de fevereiro de 2012

Sociólogos da Alemanha
Alunos da Universidade de Rostock
Tradutores da Alemanha

Monika Krause-Fuchs


Gasteria brachyphylla var. brachyphylla, una variedad de Gasteria brachyphylla es una planta suculenta perteneciente a la familia Xanthorrhoeaceae. Es originaria de Sudáfrica.

Descripción
Es una planta herbácea perennifolia, suculenta con tallo de 3 a 23 cm de largo, que se encuentra a una altitud de 1000 metros en Sudáfrica.

Taxonomía
Gasteria brachyphylla var. brachyphylla publicación desconocida.
Sinonimia
Aloe pseudonigricans Salm-Dyck
Aloe subnigricans Spreng.
Aloe subnigricans var. canaliculata Salm-Dyck
Gasteria angustiarum Poelln.
Gasteria fasciata var. laxa Haw.
Gasteria fasciata var. polyspila (Baker) A.Berger
Gasteria joubertii Poelln.
Gasteria nigricans var. marmorata Haw.
Gasteria nigricans var. platyphylla Baker
Gasteria nigricans var. polyspila Baker
Gasteria subnigricans Haw.
Gasteria subnigricans var. canaliculata (Salm-Dyck) A.Berger
Gasteria subnigricans var. glabrior Haw.
Gasteria transvaalensis Baker
Gasteria triebneriana Poelln.
Gasteria vlaaktensis Poelln.

Referencias

Enlaces externos

brachyphylla var. brachyphylla

Gasteria brachyphylla var. brachyphylla


La HSD3B1 es un gen humano que codifica para una 3β-hidroxiesteroide deshidrogenasa/Δ-5-4 isomerasa tipo II o una hidroxi-Δ-5-esteroide deshidrogenasa, 3β- y esteroide Δ-isomerasa 2. Se manifiesta principalmente en tejidos esteroidogénicos y es esencial para producción de hormonas esteroides. Una excepción destacada es la placenta donde la HSD3B1 es crítica para la producción de progesterona por este tejido.

Mutaciones en este gen (HSD3B1) resulta en la condición hiperplasia suprarrenal congénita debido a deficiencia de 3beta-hidroxiesteroide deshidrogenasa.

Referencias

Proteínas humanas

HSD3B2


Orașul ca un joc de șah (titlu original The Squares of the City) este un roman science fiction al scriitorului britanic John Brunner. A fost publicat pentru prima oară în Statele Unite de către Ballantine Books în decembrie 1965.

A fost nominalizat la Premiul Hugo pentru cel mai bun roman în 1966.

În limba română a fost publicat în 1994 de către Editura Ovidiu în colecția Science Fiction I, coperta fiind realizată de Anamaria Smigelschi. Romanul a fost tradus de Ștefan Ghidoveanu și Sorin Casapu.

Este o poveste sociologică a războiului claselor urbane și a intrigilor politice care au loc în capitala fictivă sud-americană Vados. Romanul explorează ideea mesajelor subliminale folosite ca instrumente politice și este notabil deoarece are structura unui faimos joc de șah din 1892 dintre Wilhelm Steinitz și Mihail Cigorin. Această structură nu este întâmplătoare și joacă un rol important în poveste.

Note

Legături externe
 Istoria publicării romanului The Squares of the City pe ISFDB
 The Steinitz-Chigorin game

Vezi și
 Lista cărților științifico-fantastice publicate în România după 1989
 1965 în literatură

Cărți din 1965
Romane științifico-fantastice
Opere de John Brunner
Romane despre șah
Romane cu acțiunea în America de Sud
1965 în științifico-fantastic
Cărți Ballantine Books

Orașul ca un joc de șah


العفرون هي إحدى بلديات ولاية البليدة عاصمة دائرة العفرون.
هي مدينة من مدن ولاية البليدة. وتقع في أقصى غرب الولاية تأسست في نوفمبر 1848 كقرية. الأنشطة الرئيسية للمنطقة هي الفلاحة والتجارة. استفادة خلال الوجود الفرنسي من إنشاء محطة للسكك الحديدية.

التاريخ
سميت مدينة العفرون بهذا الاسم (العفرون) نسبة لأحد مجاهدي المنطقة فحسب بعض المراجع فإن العفرون هو: يحيى ابن العربي ابن سي العربي بن اعمر الذي ترك ولدا يدعى يحيى مسجل في الحالة المدنية سنة 1795 وقد كان سنه آنذاك 24 سنة تقريبا. وعليه استنادا للمراجع الرسمية الاستعمارية المؤكدة بالمآثر الباقية حتى الآن فإن العفرون كان وطنيا يقيم بالمتيجة وقائدا على مواطني القبيلة وأثناء دخول الاستعمار الفرنسي سنة 1830 انتقل هذا الأخير بفرسانه إلى غابة باينام (عين البنيان حاليا أو قيوفيل سابقا) حيث تمركز بقواته هناك دفاعا عن الجزائر العاصمة وقد ترك بصماته المخلدة لذكراه هناك: كوادي عفرون – رجال عفرون – جنان عفرون. وبعد سقوط مدينة الجزائر تراجع عفرون مع من بقي من رجاله ورجال موزاية وتمركز بقواته جنوب المتيجة مقاوما يعترض قوافل الجند والمؤن الاستعمارية وهذا حتى سنة 1841 تاريخ إستشهاده وقد كان يساعده في هجومه على القوافل الاستعمارية القائد الجهوي سيدي مبارك الذي انتقل من مليانة إلى حجوط ثم إلى العفرون حيث وقعت معارك عنيفة مع القوات الاستعمارية بقيادة (ديك دورليون) سقط خلالها الشهداء وعلى رأسهم (مبارك) المسمى الآن سيدي خليفة، وسيدي زغيمي، وسيدي نويحي، سيدي إسماعيل، سيدي أحمد النمري بوبصلة، حيث كان هؤلاء الشهداء يسيطرون على حافة جبل العفرون (مرتفع مدينة العفرون حاليا. بالإضافة إلى 40 شهيدا بشارع القدس حاليا (40 والي) بعد سقوط الشهداء السالفي الذكر وتمركزت القوات الاستعمارية بوادي السبت الذي أصبح يعرف عند الأهالي منذ ذلك التاريخ (بواد الرومي أو بورومي) كما كانت المنطقة المحصورة بين وادي السبت (بورومي) ووادي جر تعرف باسم بني جماعة.

القطب الجامعي

استفادت بلدية العفرون من مشروع قطب جامعي يتربع على مساحة 200 هكتار خصص له غلاف مالي بقيمة 14 مليار دينار، يحتوي على 27000 مقعد بيداغوجي و18000 سرير ومن المنتظر أن يتم تسليم الشطر الأول منه خلال الدخول الجامعي 2008 - 2009·

كشف مدير التنمية بوزارة التعليم العالي والبحث العلمي السيد بلمان إسماعيل أن الوزارة قررت استلام الشطر الأول من المشروع المتمثل في 5000 مقعد بيداغوجي واقامة بطاقة استعاب 2000 سرير· وأضاف السيد بلمان أن القطب الجامعي الذي احتضنته بلدية العفرون (20 كلم غرب البليدة)، يضم 4 معاهد هي الحقوق، علم الاجتماع، الاقتصاد واللغات، توفر 27000 مقعد بيداغوجي وتسع اقامات جامعية بطاقة استعاب قدرها 18000 سرير علاوة على رئاسة للجامعة، مطعم مركزي ومكتبة مركزية، إلى جانب مركز للسمعي البصري، مراكز بحث علمي، مرافق رياضية و500 سكن تساهمي لفائدة الأساتذة·

وأشار المتحدث إلى أن تصميم الحرم الجامعي الجديد جاد وفق مواصفات معمارية حديثة ضمن البرنامج الخماسي للإنعاش الوطني 2005 - 2009 وقانون المالية 2005 - 2006، وقد أوكل انجازه إلى مؤسسات صينية·

أهم التخصصات التي يحتويها القطب الجامعي بالعفرون
اللغة العربية وآدابها
العلوم الإنسانية والاجتماعية
اللغة الفرنسية
اللغة الإنجليزية
الحقوق والعلوم السياسية
 العلوم الاقتصادية وعلوم التسيير

المصادر

عفرون

العفرون


Richard Kenneth Corkill (born 1951) was the Chief Minister of the Isle of Man, December 2001 to December 2004 and an elected member of the House of Keys from 1991 to 2006. He was born in Douglas, Isle of Man. He was elected by Tynwald with 21 votes, defeating Edgar Quine, who received 10 votes.

Governmental positions
Minister of Home Affairs, 1995-1996
Minister of the Treasury, 1996-2001
Chief Minister, 2001-2004

The Corkill Council

Council changes
In what would have been a mid term shake up, Mr Corkill replaced MLCs Clare Christian and Pamela Crowe who has come under fire as Health and DLGE ministers respectively. Steve Rodan was promoted to Health Minister and Bill Henderson and David Anderson were given their first jobs in the council.

References

1951 births
Living people
Chief Ministers of the Isle of Man
Members of the House of Keys 1991–1996
Members of the House of Keys 1996–2001
Members of the House of Keys 2001–2006
People from Douglas, Isle of Man
Heads of government who were later imprisoned

Richard Corkill


Epitome of Torture četrnaesti je studijski album njemačkog thrash metal sastava Sodom. Album je objavljen 26. travnja 2013. godine, a objavila ga je diskografska kuća Steamhammer.

Album je dospjeo na 25. mjesto Billboardove Top Heatseekers ljestvice, što je najviše mjesto na koje je album sastava dospjeo na toj ljestvici.

Pjesma "Katjuscha" sadrži melodiju iz pjesme "Kaćuša", ruske folk pjesme koju je 1938. godine skladao Matvej Blatner. Snimljen je glazbeni spot za pjesmu "Stigmatized."

Popis pjesama

Osoblje
Tom Angelripper – vokali, bas-gitara
Bernemann – glavna i ritam gitara
Makka – bubnjevi, udaraljke
Ostalo osoblje
Dennis Koehne – inženjer zvuka, miksanje, mastering
Anton York – fotografija
Nadja Herten – tekstovi (za pjesme 5, 10)
Meran Karanitant – omot albuma, dizajn
Waldemar Sorychta – produciranje, miksanje, inženjer zvuka

Izvori

Albumi sastava Sodom
Albumi iz 2013.

Epitome of Torture


Nicolas Dubois (né le  à Bléré en Indre-et-Loire) est un coureur cycliste français, actif des années 1980 à 1990.

Biographie
Nicolas Dubois commence le sport à l'âge de six ans par le football, tout en se consacrant au cornet à pistons. Une déchirure des ligaments croisés l'amène ensuite au cyclisme à dix-sept ans. Il prend sa première licence au VC Bléré. Après l'obtention de son baccalauréat, il monte à Paris avec l'espoir de faire carrière dans la musique. Mais rapidement, il renonce. Il intègre l'AC Boulogne-Billancourt, club réputé en région parisienne, avec une licence de deuxième catégorie. Dans le même temps, il passe le concours des PTT et devient facteur dans les Hauts-de-Seine.

Lors de son service militaire, il revient dans sa région natale et signe à l'AV Tours. Il engrange ensuite les succès en première catégorie et se distingue dans les contre-la-montre. Son statut de sportif de haut niveau lui permet de concilier sa carrière cycliste avec son métier à La Poste. En 1985, il intègre l'équipe de France amateurs, dont il reste membre jusqu'en 1994. Deux ans plus tard, il fait partie des cyclistes tricolores présélectionnés pour le contre-la-montre par équipes des Jeux olympiques de Séoul. Son nom n'est toutefois pas retenu dans la liste finale.

En 1989, il court au sein de l'ASPTT Paris, où il connaît un début de saison perturbé par une fracture à une jambe. Il connaît toutefois la consécration en devenant champion de France amateurs. Malgré des contacts avancés avec l'équipe Z, il ne parvient pas à décrocher un contrat professionnel. Il devient directeur adjoint du CRJS d'Aubigny en 1991, et continue la compétition jusqu'au milieu des années 1990.

De 1997 à 2006, il tient le poste de directeur sportif au sein de l'UC Châteauroux. Peu après la disparition du club, il intègre la direction de l'équipe de France espoirs aux côtés de Bernard Bourreau. Il travaille également comme pilote pour la société ASO, notamment lors du Tour de France.

Palmarès

 1985
  du championnat de l'Orléanais sur route
  de Paris-Vierzon
  des Trois Jours des Mauges
  du championnat de France du contre-la-montre par équipes
 1986
  du Tour du Loir-et-Cher
  du Tour du Loiret
  du championnat de l'Orléanais sur route
  du championnat de France du contre-la-montre par équipes
 1987
  Champion de France du contre-la-montre par équipes
 Champion de l'Orléanais sur route
 Tercé-Montlouis
  du Tour du Poitou-Charentes
 Grand Prix des Grattons
  du Tour du Poitou-Charentes
 1988
 Champion de l'Orléanais sur route
 Circuit boussaquin
  du Tour du Poitou-Charentes
  de la Route de France
  du Grand Prix des Grattons
 1989
  Champion de France sur route amateurs
 Paris-Orléans
 Grand Prix de Blangy
  du championnat de France du contre-la-montre par équipes
  du Grand Prix des Foires d'Orval

 1990
 Circuit des Deux Ponts
 Tour de Franche-Comté
  du Prix des Vins nouveaux
 1991
  du Namibia 4-day International Tour
  du Grand Prix de Villapourçon
  du Namibia 4-day International Tour
  du Critérium de La Machine
  du championnat de France du contre-la-montre par équipes
 1992
  du Tour du Tarn-et-Garonne
 Grand Prix des Grattons
 1993
 Tour de la Creuse
 1995
 Prix Albert-Gagnet
  du Prix de La Charité-sur-Loire
  du Grand Prix de la Trinité

Notes et références

Liens externes

Coureur cycliste français
Naissance en janvier 1963
Naissance en Indre-et-Loire

Nicolas Dubois (cyclisme)


Lodè (sardinski: Lodè) je grad i općina (comune) u pokrajini Nuoru u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 345 metara i ima 1 692 stanovnika. Prostire se na 123,45 km². Gustoća naseljenosti je 14 st/km².Susjedne općine su: Fonni i Gavoi.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Lodè


Her bor Jensen er en dansk børnefilm fra 2010, der er instrueret af Martin Strange-Hansen efter manuskript af ham selv og Bo hr. Hansen.

Handling
Børn elsker som bekendt deres dyr, og 7-årige Sofie får omsider den hamster, hun har drømt om. Men når mor og far skal skilles, kan det give pote, at ens kæledyr mistrives.

Medvirkende
 Alberte Blichfeldt - Sophie
 Ditte Hansen - Mor
 Benjamin Boe Rasmussen - Far
 Jesper Asholt - Flyttemand #1
 Janus Schumacher - Flyttemand #2

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 2010

Her bor Jensen


නලින් චන්ද්‍රා වික්‍රමසිංහ (උපත 20 ජනවාරි 1939) යනු බ්‍රිතාන්‍ය ලංකාවේ උපන් හා බ්‍රිතාන්‍ය පුරවැසි ගණිතඥයෙකි. වර්තමානයෙහි ඔහු පෞද්ගලික සමාගමක් සහ පුණ්‍යාතනයක් වන, නක්ෂත්‍ර ජීව විද්‍යාව සඳහා කාඩිෆ් කේන්ද්‍රයෙහි අධ්‍යක්ෂ වෙයි.

ඔහු   ෆ්‍රෙඩ් හොයිල්ගේ ශිෂ්‍යයා සහ සහායකයා  විය. අන්තර්තාරකා කණිකා සම්බන්ධයෙන් ඔවුන්ගේ සන්දීය කෘතීන් ඔස්සේ පැන්ස්පර්මියා නම්වූ කල්පිතය ප්‍රවර්ධනට කෙරුමට ඔවුනට හැකි විය.

ආශ්‍රිත

සිංහලයෝ
බ්‍රිතාන්‍ය තාරකාවේදියෝ
බ්‍රිතාන්‍යයෝ
විද්‍යාඥයෝ
1939 උපත්

චන්ද්‍රා වික්‍රමසිංහ


Paulig eller Oy Gustav Paulig Ab er en finsk fødevarekoncern. Virksomheden er specialiseret indenfor import af kolonialvarer som kaffe, te, kakao og krydderier. I 2012 var Pauligs omsætning på 858 mio. Euro og der var 1.846 ansatte. Hovedkvarteret ligger i Helsinki. Der satses primært på markedet i Norden og Nordeuropa.

Historie
Grundlæggeren konsul Gustav Paulig (1850–1907) stammede fra Lübeck. Hans søn Eduard Paulig (1889–1953) udviklede ristningsteknikkerne og etablerede direkte kontakter i de kaffeproducerende lande. Dennes søn Henrik Paulig (1915–1982), som var i spidsen for virksomheden fra 1947 til 1973, udvidede aktiviteterne betydeligt.

Paulig fremstiller kaffeprodukter, is, te og krydderier. Paulig var først i Finland med et industrielt kafferisteri (1904) og i 1942 grundlagde de Nordens første fryseanlæg til dybfrost af fødevarer. Denne forretning var man ene om i Finland frem til 1987. Under 2. verdenskrig blev kaffeimporten sat helt i bero.

I 1971 afstod virksomheden sin handel med kolonialvarer og investerede i stedet for i rederivirksomhed.

Siden 1989 har Paulig markedsført Santa Maria krydderier i Finland og de ejer Lihel Oy, som i Esbo fremstiller krydderier til industrien. I 2005 opkøbte Paulig en norsk krydderifabrik. Virksomheden har en krydderifabrik i Danmark og en andel i et et kafferisteri i Norge.

Ekstern henvisning
 Pauligs website

Fødevarevirksomheder fra Finland
Virksomheder i Helsinki
Etableret i 1876

Paulig