Anzio, grad i luka u središnjoj Italiji, 50 km JI od Rima. Grad je tijekom Drugog svjetskog rata bio poprište desanta Savezničkih snaga u sklopu Talijanske kampanje.

Plan operacije Shingle

Kako 5. američka i 8. britanska armija nisu uspjele tijekom studenog i prosinca 1943. probiti položaje 10. njemačke armije u središnjoj Italiji, 26. prosinca na konferenciji u Tunisu donijeta je odluka da se kod Anzia iskrca VI. korpus generala Johna P. Lucasa, koji će njemačkoj armiji ugroziti pozadinu i omogućiti 5. armiji da zauzme Monte Casino, a zatim prodre prema Rimu dolinom rijeke Liri.

Operacijom Shingle predviđeno je da se 22. siječnja 1944. kod Anzia iskrca prvi postroj (ešalon) VI. korpusa (američka 3. pješačka divizija (pd.), britanska 1. p d., 6615. rendžerska grupa, 504. padobranska pukovnija (pad. p.), 509. padobranska bojna (pad. b.), 46. kraljevska tenkovska pukovnija (tp.), 751. tenkovska bojna (tb.) i 2 grupe specijalaca) jačine oko 40,000 ljudi, koji će stvoriti desantnu osnovicu (mostobran) na pravcu: Kanal Mussolini (Canale Mussolini) — selo Padiglione — rijeka Moletta.

Po dolasku drugog ešelona (američke 1. oklopne divizije (okl. d.) i američke. 45. pd.), 6. korpus bi nastavio operacije radi zauzimanja Colli Albana i presijecanja komunikacija njemačkoj 10. armiji. Da bi se olakšao desant, 5. armija je od 12. do 20. siječnja 1944. napadala Gustavovu liniju te su Nijemci 18. siječnja bili primorani uputiti 29. i 90. motoriziranu diviziju (mot. d.) iz rezerve. Kod Anzia su ostali dijelovi jedne pješačke (pb.) i nekoliko protuavionskih (paz) topova 88 mm.

Od 2. siječnja pa do početka desanta savezničko zrakoplovstvo (oko 2,600 zrakoplova) izvršilo je 22,850 letova i uspješno bombardiralo njemačke aerodrome, prometne veze od Rima do prijevoja Brenner i ciljeve u pozadini desantne zone. Za prijevoz, osiguranje na maršu i podršku pri iskrcavanju anglo-američke pomorske snage formirale su 81. operativnu eskadru (81. Task Force), pod zapovjedništvom američkog kontraadmirala Franka J. Lowrya. Eskadra je bila podijeljena na tri djela:

 Udarni odred X Ray, pod neposrednim zapovjedništvom kontraadmirala Lowrya ( sa zapovijednog broda brod Biscayne), imao je zadatak prebaciti ojačanu američku 3. pd. i osigurati njezino iskrcavanje u zoni X Ray. Odred se sastoji od 161 desantnog broda za prijevoz jedinica i opreme, 6 desantnih i 4 patrolnih čamaca neposrednog osiguranja, 2 krstarce i 5 razarača za topničku podršku, 5 razarača, 2 eskortna razarača i minolovca zaštitnog odreda, 22 minolovca i 1 ophodnog broda za razminiranje, 1 podmornice, 1 razarača i 5 ophodnih brodova za izviđanje i identifikaciju točaka iskrcavanja i 3 tegljača za spašavanje.
 Udarni odred Peter, pod zapovjedništvom britanskog kontraadmirala Thomasa H. Troubridgea, za prijevoz i iskrcavanje ojačane britanske 1. pd. u zoni Peter, imao je 4 transportna i 61 desantni brod uz to 2 protuavionska broda, 2 desantna i 6 patrolnih čamaca u neposrednom osiguranje, 2 krstarice, 8 razarača, 4 eskortna razarača i 2 topovnjače u zaštitnom odredu i za top. podršku i nekoliko ratnih i pomorskih brodova za razne zadatke.
 Udarna grupa Ranger, sastoji se od 1 transportnog te 7 desantnih brodova i 3 ophodna broda, i imala je zadatak prevesti tri bojne 6615. rendžerske grupe i 509. pad. b. te ih iskrcati u samu luku Anzia.

Koncentracija jedinica i brodova te njihov ukrcaj te popunjavanje materijalom potrebnim za izvršenje operacije izvršeno je u Napulju i u obližnjim lukama. Od 16. do 18. siječnja izvedena je vježba desanta pri vrlo nepovoljnom vremenu.

Početak desanta i iskrcavanje

Rano ujutro 21. siječnja desantni brodovi otplovili su prema mjestima prikupljanja konvoja. Do 5h konvoji su bili formirani i s neposrednim osiguranjem plovili najprije u prema jugu, radi prikrivanja operacije, a zatim prema Anziju. gdje su stigli 22. siječnja u 0h 5m. U toku noći, prije dolaska konvoja, odred minolovaca razminirao je područje predviđeno za prekrcavanje jedinica s transportnih brodova u desantne čamce i amfibijska vozila i uz pomoć podmornica obilježilo plovcima plovne kanale do mjesta iskrcavanja. Točno u 2h krenuli su desantni brodovi prema predviđenim tačkama iskrcavanja. Topnička priprema s dvaju desantnih peniša, naoružanih raketnim bacačima, otpočela je kada su se prvi valovi brodova približavali obali. Oni su potpuno iznenadili Nijemce. Gotovo bez otpora stvorene su do podne 3 odvojene desantne osnovice:

 Ojačana 3. pd. JI od Anzia
 6615. rendžerska grupa i 509. pad. b. kod Anzia i Nettuna
 Ojačana 1 pd. SZ od Anzia

Već prvog dana osposobljena je luka za pristajanje brodova, tako da je do ponoći istog dana na desantnoj obali i luci iskrcano ukupno 36,034 vojnika i 3,069 vozila. Zbog mina su stradali 1 minolovac i 1 transportni brod.

Prvi ešalon VI. korpusa nije iskoristio postignuto iznenađenje i slabost Nijemaca za prodor pravcem Velletri — Valmontone, čime bi ugrozio njemačke komunikacije i olakšao ofenzivu 5. armije. Očekujući dolazak drugog ešalona, on je 23. i 24. siječnja oprezno nastupao pod zaštitom vatre ratnih brodova, potiskujući improvizirane njemačke odrede i prednje dijelove okl. d. Hermann Göring i 3. mot. d. Do večeri 24. siječnja stvoren je mostobran, širine 34 i dubine 11 km, na liniji Kanal Mussolini — selo Padiglione — rijeka Moletta. Njemačko zrakoplovstvo koja se uključilo tek 24.siječnja, potopilo je 1 bolnički brod, a 1 je oštetilo. Istog dana je jak zapadni vjetar s velikim valovima omeo dalja iskrcavanja u zoni Peter te su je ostatak desantnih sredstva prebačena u američku zonu. Minolovci su nastavili čistiti područje određeno manevar brodova topničke podrške. Do 26. siječnja potopljeni su, zbog lošeg vremena, svi pontonski gatovi postavljeni u američkoj zoni, te dalje iskrcavanje jedinica vršilo isključivo preko luke Anzio. Napadima iz zraka Nijemci su otežavali ovaj rad. Oni su počeli organizirati glavnu obranu na liniji: Cisterna — Campoleone — rijeka Incastro.

Širenje mostobrana i daljnje borbe
Prednji dijelovi VI. korpusa mogli su stoga do 28. siječnja proširiti desantnu osnovicu do linije: Isola Bella — Aprilia. Iskoristivši sporo napredovanje Saveznika, Nijemci su prema Anzio grupirali snage pristigle iz Nezavisne Države Hrvatske, Lombardije i Francuske. Do 31. siječnja u području oko Anzia nalazile su se 7 divizija (4. pad. d., 65. pd., 29. mot. d., 3 mot. d, 71. pd., 26. d. i okl. d. Hermann Göring), od kojih je stvorena 14. armija pod zapovjedništvom generala Eberharda von Mackensena. Zrakoplovstvo i topništvo uspješno je ciljalo savezničke brodove i promet kod Anzia. Za to vrijeme VI. korpus je pojačan drugim ešelonom (1. okl. d. i 45. pd.). Krajem siječnja odnos snaga na desantnoj osnovici bio je u korist Nijemaca: 7 prema 4 divizije ili 71,500 prema 61,332 vojnika. VI. korpus nastavio je 30. siječnja napad s ciljem zauzimanja Campoleonea i Cisterne, s ciljem daljnjeg nadiranja prema Colli Albaniju. Njegove glavne snage (1. okl. d. i 1. pd.) potiskivale su dijelove njemačke 65. pd. i 3. mot. d. duž ceste Anzio — Aprilija, pa su do 1. veljače u njihovim položajima kod Campoleonea napravili klin širine oko 2, dubine oko 6 km.

Njemački protunapad i pokušaj uništenja Saveznika
Pomoćne snage (ojačana 3. pd.) naišle su na otpor nadmoćnih njemačkih snaga (okl. d. Hermann Göring, 71. pd., kasnije i 26. okl. d.), koje su uništile 1. i 3. rendžersku bojnu, a 3. diviziji nanijele velike gubitke, zbog čega je 1. veljače zaustavljena 2 km JZ. od Cisterne. Njemačka 14. armija poduzela je 3. veljače protunapad s ogrnaničenim ciljem. Poslije kružnog napada kod Campoleonea, 1. divizija se 5. veljače povukla do Aprilije. Zapovjednik VI. korpusa istog dana je izdao je zapovijed za prelazak u obranu. Nijemci 7. veljače uvode nove snage, te su do 9. veljače uspjeli zauzeti Apriliju, a sljedećeg dana i željezničku stanicu Carroceto.

U bitku je uvedena 45. pd., koja je zamijenila dijelove 1. pd, sporedno s tim pokretima VI. korpus je 11. i 12. veljače pokušao vlastite protunapade, koji su uspjeli zaustaviti Nijemce, ali ne i povratiti Apriliju. Kako su početkom veljače Nijemci odbili napade američke 5. armije kod Monte Casina, feldmaršal Albert Kesselring, zapovjednik Grupe armija C, ojačao je 14. armiju i naredio joj da što prije uništi savezničku desantnu osnovicu kod Anzia. Koristeći se uspjehom kod Aprilije, 14. armija je planirala veliku ofenzivu s težištem duž ceste Aprilija — Anzio. U međuvremenu je general Mark W. Clark, zapovjednik 5. armije, uputio u Anzio 56. pd. koja je smijenila ostatke 1. pd, povučene u rezervu. Za to vrijeme savezničko zrakoplovstvo napadalo je njemačke dalekometne topove kod Campoleonea koji su ometali dovlačenje pojačanja i promet na desantnoj osnovici.

Poslije snažne topničke i zračne pripreme od 30 minuta, njemačka 14. armija je 16. veljače 6h 30m otpočela ofenziva čiji je glavni udar pogodio 45. pd., koja je s obje strane ceste Aprilija — Anzio branila položaje širine 10 km. U toku prvog dana izmjenjivali su se valovi njemačke 3. mot. d. i 715. pd. koji su, uz velike gubitke, zauzeli nešto zemljišta u zoni 45. i 56. pd. Nijemci su tijekom noći s 16. na 17. veljače napravili malu brešu u rasporedu 45. pd., a narednog dana je proširili na 3 km. Saveznici su toga dana upotrijebili 432 topa i 2 krstarice, a zrakoplovstvo je izvršilo 831 djelovanje za podršku VI. korpusa. No kako su Nijemci uveli svježe snage, 18. veljače su uspjeli proširiti brešu u rasporedu 45 pd. na 6 km širine i 4 km dubine. Kriza je kod Saveznika ovoga dosegnula vrhunac. Oblačno vrijeme onemogućavalo je upotrebu nadmoćnog savezničkog zrakoplovstva, a nedostatak hrane i streljiva slabio je obranu VI. korpusa.

Tek upotrebom posljednje rezerve (dijelova 1. okl. d.), VI. korpus je 19. i 20. veljače definitivno uspio zaustaviti njemačku ofenzivu nizom protunapada. Posljednje napade Nijemci su izveli od 28. veljače do 1. ožujka s 5 divizija i to na položaje 3. pd., ali bez uspjeha. Kada se 2. ožujka vrijeme popravilo, došla je do izražaja nadmoćnost savezničkog zrakoplovstva. Toga dana je 617 zrakoplova Nijemcima nanijelo teške gubitke, te su bili primorani da od 4. ožujka pređu u obranu.

Rovovski rat i završene borbe
Od 4. ožujka do 22. svibnja kod Anzia je nastupilo razdoblje rovovskog ratovanja. Očekujući proljetnu savezničku ofenzivu, njemačka Grupa armija C oduzela je 14. armiji 4 divizije (okl .d Hermann Göring, 26. okl. d., 114. Iaku pd. i 29. mot. d.) da bi pojačala obranu Gustavove linije. Za to vrijeme Saveznici su uputili na desantnu osnovicu 34. i 36. pd., a povukli 56. pd. Velika ofenziva 5. i 8. armije počela je 11. svibnja. Tek poslije proboja Gustavove linje, VI. korpus je 23. svibnja pokrenuo napad, oprezno goneći razbijene njemačke snage, 5. lipnja 1944., ušao je u Rim.

Literatura

 "Ancio (Anzio)", U: Vojna enciklopedija, sv. 1., Beograd: Izdanje redakcije Vojne enciklopedije, 1970., str. 141. – 143.
 Anzio Beachhead, izd. Istorijskog odeljenja armije SAD, Washington, 1947.
 S. Morison, Sicily, Salerno. Anzio, Boston, 1954.
 M. Marković, Neka iskustva iz operacija kod Ancija, VD, 3/1957.
 W. Vaughan-Thomas, Anzio, New York, 1961.
 M. Blumenson, Anzio: the Gamble That Failed, Philadelphia, 1963.
 Drugi svetski rat, IV t., izd. VII, Beograd, 1967.

Talijanske bitke u Drugom svjetskom ratu
Njemačke bitke u Drugom svjetskom ratu
Američke bitke u Drugom svjetskom ratu
Italija
Italija

Bitka kod Anzia


La mosquée Emir Zade (en turc : Emirzade Camii, « mosquée du fils de l'émir », en  / ) est un édifice ottoman situé dans la ville de Chalcis, sur l'île grecque d'Eubée. Construite à la fin du , la mosquée constitue l'un des principaux vestiges de la domination ottomane sur l'île d'Eubée.

Histoire
Si la date précise de construction de la mosquée est inconnue, les travaux ont probablement lieu à la fin du , quelques années après la prise de Négrepont (appellation latine de l'actuelle Chalcis) par les Ottomans en 1470. Le monument fut érigé à l'intérieur des fortifications, à l'emplacement d'une ancienne église probablement dédiée à saint Marc ou sainte Parascève. Le monument fut mentionnée pour la première fois par le voyageur Evliya Çelebi, qui visita la Grèce entre 1667 et 1669. Il compte alors parmi les onze mosquées de la ville. Appelée Eğriboz par les Ottomans, la cité est à l'époque la capitale du vaste sandjak du même nom et l'un des quartiers d'hiver de la flotte ottomane.

La mosquée fut vraisemblablement reconstruite durant la première moitié du . Désacralisé après la guerre d'indépendance grecque, l'édifice fit office de caserne pour deux bataillons. Il servit également d'entrepôt à foin pour l'armée. Le porche et le minaret furent détruits au milieu du .

La mosquée Emir Zade fut déclarée monument historique en 1937. À la fin des années 1950, des travaux de restauration furent conduits en vue de transformer l'ancienne mosquée en musée de l'Art et de l'Architecture médiévale. Les travaux inclurent notamment la rénovation des espaces intérieurs et des fenêtres, complétés par la reprise de l'enduit de plâtre et du parvis pavé entre 1971 et 1972 par l'Éphorat des antiquités byzantines d'Eubée. L'ancienne mosquée fut par la suite utilisée comme espace de stockage d'artéfacts archéologiques, notamment des pierres tombales de l'époque ottomane. À l'issue d'une campagne de travaux qui s'est achevée en 2013, le lieu fut transformé en espace d'exposition abritant notamment la collection de gravures de Ioánnis Karakóstas.

Architecture
La mosquée Emir Zade présente un important dôme, complété à l'origine par trois dômes plus petits. En façade nord, ceux-ci surmontaient le porche à trois arcs reposant sur quatre colonnes. Le minaret, dont il ne reste aujourd'hui que la base, est situé à l'angle nord-ouest. La porte d'entrée en marbre comporte une inscription qui présente des similarités avec un fragment du mihrab de la  à Üsküdar. À l'intérieur, la coupole sur pendentifs intègre quatre trompes aux angles de la salle de prière. Le mihrab révèle quelques traces de polychromie.

Une fontaine ottomane, construite en 1655 par Khalil Pacha et réparée en 1796, est conservée sur le parvis de la mosquée. Elle fut déplacée à cet endroit en 1960.

Galerie

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Liste de mosquées en Grèce
 Grèce ottomane
 Histoire de l'Eubée
 Art ottoman

Chalcis
Grèce ottomane
Emir Zade
Emir Zade

Mosquée Emir Zade


Jan Thiele (født 1957) er en dansk krimiforfatter. Han er matematisk student fra Aurehøj Statsgymnasium 1976 og uddannet cand.jur. fra Københavns Universitet 1982. Jan Thiele har forfattet serien om ad hoc-detektiven Frants Hjejle, krimierne Mord i Rio og Falddato, romanen Luftindånderne samt en lille snes digte, optrykt i Hvedekorn fra 1986-94.

Bibliografi
 Dårlig smag (Døden har en dårlig smag) (1993)
 Mord i Rio (1994)
 Sort som sne (Døden er sort som sne) (1994)
 Længe leve (Døden længe leve) (1995)
 Hit (Døden kom som en ven) (1997)
 Blackjack (Døden nederst i billedet) (1998)
 Luftindånderne (2006)
 Vejen derhen (Døden på vej derhen) (2014)
 Den hvide by (Døden i Den hvide by) (2016)
Falddato (2017)
Jeg testamenterer (2019)

Eksterne henvisninger

Krimiforfattere fra Danmark

Jan Thiele


( « L'homme-rat » en anglais) est un titre d'œuvre notamment porté par :
 Ratman (Quella villa in fondo al parco), un film italien de Giuliano Carnimeo sorti en 1988 ;
 Rat-Man, une bande dessinée italienne créée en 1989  par Leo Ortolani ;
 , un manga écrit et dessiné par Sekihiko Inui de 2007 à 2013.

Ratman


El Westphalian Dachsbracke (FCI No. 100) es una raza de perro sabueso pequeño, de patas cortas originario de Westfalia (Alemania). Fue la raza utilizada en Suecia para desarrollar el Drever.

Apariencia
El Tejonero de Westfalia, es la versión de patas cortas del Braco alemán y muy similar en tamaño y apariencia al Drever (FCI No. 130), pero 2 cm más corto (El Drever fue registrado por primera vez en Suecia en 1910 como Westfälische Dachsbracke; el nombre cambió en 1947).

Se trata de un perro se levanta unos 30 a 38 cm hasta la cruz; tiene unas orejas caídas de tamaño medio y una cola larga que suele llevar enhiesta. El manto tiene un pelo corto y generalmente tricolor (rojo a amarillo con un lomo negro) con marcas blancas -llamadas marcas bracken-, y blanco en morro, pecho, patas, cuello y la punta de la cola. El pecho es más estrecho que el del Dachshund y las patas, más largas.

Razas similares
El Braco alemán (Fédération Cynologique Internationale raza 299) es otra raza de Dachsbracke, el primero de los cuales se registró como raza separada en 1900. El Braco tirolés (Alpenländische Dachsbracke raza 254) en Austria es otro, y el Drever, raza 130, también ha sido llamado el Dachsbracke sueco.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

Grupo 6 de la FCI
Razas de perro de Alemania
Sabuesos

Tejonero de Westfalia


අෂාන් සුභසිංහ (ඉංග්‍රීසි: Ashan Priyanjan Subasinghe) යනු වර්තමාන ශ්‍රී ලංකා "ඒ" ක්‍රිකට් පිල නායකයාය.

ජීවන සටහන්

අෂාන් සුභසිංහ  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යා‍ලයෙහි ආදි සිසුවෙකි. 2005 සිට 2008 දක්වා අෂාන්  කොලඹ නාලන්ද  විද්‍යාලයේ  ජ්‍යෙෂ්ඨ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා පිලේ ක්‍රීකල අතර 2008 දී නාලන්දා උප නායකයාවිය.

ආශ්‍රිත
අෂාන් සුභසිංහයන්ගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව

කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු ක්‍රීඩකයින්

ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ
චරිත කතා
ආදි නාලන්දියයෝ
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
1989 උපත්

අෂාන් සුභසිංහ


Genkendelsen er en dansk kortfilm fra 2017 instrueret af Kira Richards Hansen.

Handling
En film om en kvindes besættelse af en mand, en uforløst fortid og en konfrontation, som skal genoprette magtbalancen mellem dem.

Medvirkende
 Beate Bille, Maj
 Johannes Lilleøre, H
 Gérard Bidstrup, Ekskæreste

Noter

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2017

Genkendelsen


Tinkas juleeventyr er en dansk tv-julekalender, produceret af Cosmo Film A/S og vist på TV 2 fra den 1. december til 24. december 2017.  Optagelserne startede den 13. marts 2017. Serien blev fulgt op med Tinka og Kongespillet i 2019.

Plot

Tinkas juleeventyr handler om nissepigen Tinka, der finder ud af at hun er anderledes end alle de andre nisser. Tinkas amulet skifter ikke farve fra grøn til rød, som hendes klassekammeraters gør.
Hun finder ud af at hun er halv nisse og halvt menneske. Hendes mor Nille, er i virkeligheden hendes adoptivmor, som fik hende af nissen Bjergi. Hendes rigtige mor er menneske, men er desværre gået bort. Hendes far er nissekronprinsen Storm, som er forsvundet ind i menneskenes verden.
Nisserne troede at menneskene har stjålet julestjernen, men i virkeligheden var julestjernen fløjet ud af en tidligere nissekonges hænder. Tinka skal hente den tilbage til nisserne.

Medvirkende
Josephine Højbjerg som Tinka - (datter af kronprins Storm, niece af prins Fileas, barnebarn af kong Gobbe og nisse)
Albert Rosin Harson som Lasse - (Tinkas bedste ven)
Ellen Hillingsø som Ingi
Troels Lyby som Storm - (Tinkas far og "kronprins Storm og senere konge")
Birthe Neumann som Maja - (Mikkels mor,  Lasse og Astrids farmor)
Anette Støvelbæk som Tuva
Neel Rønholt som Nille - (plejemor til Tinka)
Mia Lyhne som Iben
Martin Bo Lindsten som Mikkel - (Lasse og Astrids far)
Lars Knutzon som Kong Gobbe - (far til prinserne Storm og Fileas, og farfar til Tinka)
Paw Henriksen som Bjergi - (Storms bedste ven)
Rosita Nellie Holse Gjurup som Astrid - (Lasses lillesøster)
Christian Tafdrup som prins Fileas - (Storms lillebror og Tinkas onkel)
Christoffer Høyer Rasmussen som Nisse til cermoni
Hadi Ka-Koush som Skir
Esther Marie Boisen Berg som Vilma
Vincent Groos som Horn
Hircano Soares som Birk
Kasper Leisner som Fortæller

Liste over afsnit

Kilder

Eksterne henvisninger

TV2 familie-julekalendere
Danske tv-serier fra 2010'erne

Tinkas juleeventyr


Bacelo Portekiz'de Évora belediyesine bağlı olan, 13,25 km2 yüzölçümüne sahip, 8.297 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Évora

Bacelo


El turpial de frente terciopelo, chango terciopelo, clarinero frentiafelpado o tordo amazónico (Lampropsar tanagrinus) es una especie de ave paseriforme de la familia Icteridae propia de la cuenca del Amazonas y el Orinoco. Es la única especie del género Lampropsar.

Hábitat
Se encuentra en Bolivia, el oeste de Brasil, Colombia, Ecuador, Guyana, Perú y Venezuela.

Vive en la Amazonia, en las áreas inundables y bordes del bosque húmedo y en le bosque de galería.

Descripción
El macho mide en promedio 22 cm de longitud, la hembra 19 cm. El plumaje es negro con un brillo ligeramente azulado arriba. La textura del pileo tiene apariencia de terciopelo.

Alimentación
Se alimenta de artrópodos y frutos. Generalmente hace parte de bandas de 6 a 30 individuos de su especie, que a veces buscan alimento junto a otras aves en bandas mixtas.

Referencias

Icteridae
Aves del Amazonas
Aves de América del Sur
Géneros monotípicos de aves
Animales descritos en 1824
Taxones descritos por Johann Baptist von Spix

Lampropsar tanagrinus


Lades topluma mal olmuş, daha çok çocuklar arasında oynanan bir aldatmaca oyunudur. Lades tutuşacak olan iki kişiden biri, eline tavukların göğsünden çıkan çatal şeklindeki köprücük kemiğini alır. Bir ucundan kendisi tutar, öbür ucunu karşısındakine tutturur. Oyunun amacı karşıdaki kişiye bir şey vererek kandırmaktır. Eğer bir şey verilmek istenen kişi karşıdaki kişinin amacının aldatmak olduğunu hatırlarsa aklımda diyerek alabilir. Bu durumda kaybetmemiş olur. Eğer aklımda demezse diğer kişi lades diyerek oyunu bitirir ve kazanmış olur.

Çocuk oyunları

Lades


Kiss Land, chanson du chanteur canadien The Weeknd
 Kiss Land, album du chanteur canadien The Weeknd
 The Kiss Land Fall Tour, tournée du chanteur canadien The Weeknd

Kiss Land


Turizam Poljske dio je globalnoga turističkoga tržišta uz neprekidno povećanje broja posjetitelja. Turizam u Poljskoj doprinosi ukupnom gospodarstvu zemlje. Najpopularniji gradovi su: Krakov, Varšava, Wrocław, Gdańsk, Poznań, Szczecin, Lublin, Toruń, Zakopane, te rudnik soli u Wieliczki i povijesni lokalitet Auschwitz - njemački nacistički koncentracijski logor u Oświęcimu.

Najbolja rekreativna odredišta uključuju jezera u Varminsko-mazurskom vojvodstvu, obalu Baltičkog mora, planine Tatre (najviši planinski lanac Karpata), Sudete i Bjelovjesku šumu. Glavna turistička ponuda Poljske sastoji se od razgledavanja gradskih i izvan gradskih povijesnih spomenika, poslovnih putovanja, agroturizma, planinarenja (trekkinga) i penjanja među ostalima. Poljska je 17. najposjećenija zemlja na svijetu prema Svjetskoj turističkoj organizaciji (UNWTO).

Poljska, posebice nakon ulaska u Europsku uniju 2004. godine, postala je država koju često posjećuju turisti. Većina turističkih atrakcija u Poljskoj povezane su s prirodnim okolišem, povijesnim znamenitostima i kulturnim događanjima. Svake godine privlače milijune turista iz cijelog svijeta. Godine 2016., broj dolazaka u Poljsku iznosio je 80,5 milijuna; 17,5 milijuna od tog broja dolazaka smatraju se u turističke svrhe (s najmanje jednim noćenjem).

Izvori

Gospodarstvo Poljske
Poljska

Turizam u Poljskoj


An Xanthorrhoea latifolia in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Alma Theodora Lee, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni D.J.Bedford. An Xanthorrhoea latifolia in nahilalakip ha genus nga Xanthorrhoea, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 X. l. latifolia
 X. l. maxima

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Xanthorrhoea

Xanthorrhoea latifolia


A 45.ª edição da Paris-Roubaix teve lugar a 6 de abril de 1947 e foi vencida pelo belga Georges Claes, ganhando pela segunda vez consecutiva.

Classificação final

Referências

Ligações externas
 Classificação completa
 Resultados de l'edició de 1947 a les-sports.info

1947
1947 no ciclismo
1947 na França

Paris-Roubaix de 1947


Vlašićka visoravan je visoravan u BiH. Nalazi se na planini Vlašiću. Proteže se na nadmorskoj visini od 1300 metara. počinje kod vrha Ljute grede  (1740 m). Ka jugu se prostire golemi travnjak sa sočnim livadama prema Vlaškoj gomili (1919 m) i Paljeniku (1943 m). Brojna stada (dželepi) ovaca pasu po tim livadama od ranog proljeća do kasne jeseni. Središte proizvodnje vlašićkog sira je na ovom mjestu.

Izvori

Visoravni u Bosni i Hercegovini
Vlašić

Vlašićka visoravan


Peter Sprenger (* 29. Dezember 1953 in Baden, Schweiz; † 23. Oktober 2018 in Fläsch, Schweiz) war ein liechtensteinischer Rechtsanwalt, Treuhänder und Landtagsabgeordneter.

Biografie
Nachdem Sprenger 1975 die Matura an der Kantonsschule Schwyz machte, studierte er von 1976 bis 1981 Rechtswissenschaften an der Universität Zürich. Von 1981 bis 1991 war er Konzipient der Anwaltskanzlei von Ivo Beck. Des Weiteren war er von 1983 bis 1991 Mitarbeiter der Treuhandgesellschaft Administral Anstalt. 1985 promovierte er an der Universität Zürich zum Doktor der Rechte (Dr. iur.) und erhielt im gleichen Jahr seine Treuhänderbewilligung für das Fürstentum Liechtenstein. 1989 bestand er seine Rechtsanwaltsprüfung für das Fürstentum Liechtenstein. 1991 wurde Sprenger Vorsitzender des Verwaltungsrats der Treuhandgesellschaft Administral Anstalt. Ebenfalls 1991 gründete er seine eigene Anwaltskanzlei. Von 1992 bis 1993 war er Vorsitzender der Verwaltungsbeschwerdeinstanz. Von 1995 bis 1997 war er Vizepräsident des Staatsgerichtshofes.

1997 wurde Sprenger für die Vaterländische Union in den Landtag des Fürstentums Liechtenstein gewählt. 2001 erfolgte seine Wiederwahl. Er war unter anderem Mitglied in der Liechtensteinischen Rechtsanwaltskammer und der Liechtensteinischen Treuhändervereinigung. Er war verheiratet und hat zwei Kinder.

Sprenger war der erste Liechtensteiner, der den Gipfel des Mount Everest erreichte. Sechs der Seven Summits hat er bestiegen. Am 23. Oktober starb er beim Besteigen des Hintergrauspitz nach einem Sturz.

Weblinks

Einzelnachweise

Landtagsabgeordneter (Liechtenstein)
Rechtsanwalt (Liechtenstein)
VU-Mitglied
Liechtensteiner
Geboren 1953
Gestorben 2018
Mann

Peter Sprenger


43790 Ferdinandbraun este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
43790 Ferdinandbraun este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tautenburg de Freimut Börngen și Lutz Dieter Schmadel. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,27 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 6,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 43001-44000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1990
Centura de asteroizi

43790 Ferdinandbraun


Quindén Bajo es una localidad y capital de Centro Poblado con el mismo nombre, de la provincia de San Miguel, según Resolución Municipal Provincial N°006-1985, de fecha 14 de junio de 1985, se crea con 15 caseríos como Marampampa, Ambudú, Platanar, Terlén, la Bomba, El Pongo y Pampa Larga (que distritalmente pertenecen al Unión Agua Blanca), La Mascota, El Guayo, Lic Lic y Llontos (al distrito El Prado), Quindén Bajo, Monte Alegre, Miraflores y Tanón al distrito de San Miguel, todos pertenecientes a la Provincia de San Miguel, departamento de Cajamarca (Perú). Oficialmente pertenece al distrito nominal de la provincia de San Miguel; sin embargo, el distrito de El Prado lo reclama como parte de su territorio, el cual por esa división territorial entre tres distritos se tiene graves problemas en su Administración Municipal que está olvidada por los tres distritos. Hay además un lugar denominado Quindén Alto.

El nombre «Quindén» deriva de la presencia elevada de picaflores, que en épocas pasadas habrían abundado en la zona; el nombre local del colibrí es «quinde».

Quindén Bajo está ubicado a orillas del Río Jequetepeque y de su afluente el Río Payac, a la altura del Kilómetro 67 de la carretera de penetración Ciudad de Dios - Cajamarca. Está a una altitud de 600 , y goza de un clima cálido durante todo el año, con presencia mínima de lluvias en los meses de verano y cuando se da el fenómeno de El Niño.

La mayor parte de su población se dedica al comercio y a la agricultura, sobre todo a la producción de arroz y de frutales como el mango, que a decir de los visitantes son de muy buena calidad.

Provincia de San Miguel

Quindén Bajo


The Aeolian mode is a musical mode or, in modern usage, a diatonic scale also called the natural minor scale. On the white piano keys, it is the scale that starts with A. Its ascending interval form consists of a key note, whole step, half step, whole step, whole step, half step, whole step, whole step. That means that, in A aeolian (or A minor), you would play A, move up a whole step (two piano keys) to B, move up a half step (one piano key) to C, then up a whole step to D, a whole step to E, a half step to F, a whole step to G, and a final whole step to a high A.

History
The word Aeolian, like the names for the other ancient Greek tonoi and harmoniai, is an ethnic designation: in this case, for the inhabitants of Aeolis (Αἰολίς)—the Aeolian Islands and adjacent coastal district of Asia Minor. In the music theory of ancient Greece, it was an alternative name (used by some later writers, such as Cleonides) for what Aristoxenus called the Low Lydian tonos (in the sense of a particular overall pitching of the musical system—not a scale), nine semitones higher than the lowest "position of the voice", which was called Hypodorian. In the mid-16th century, this name was given by Heinrich Glarean to his newly defined ninth mode, with the diatonic octave species of the natural notes extending one octave from A to A—corresponding to the modern natural minor scale. Up until this time, chant theory recognized eight musical modes: the relative natural scales in D, E, F and G, each with their authentic and plagal counterparts, and with the option of B instead of B in several modes.

In 1547, Heinrich Petri published Heinrich Glarean's Dodecachordon in Basel. His premise had as its central idea the existence of twelve diatonic modes rather than eight, including a separate pair of modes each on the finals A and C. Finals on these notes, as well as on B, had been recognized in chant theory at least since Hucbald in the early tenth century, but they were regarded as merely transpositions from the regular finals a fifth lower. In the eleventh century, Guido d'Arezzo, in chapter 8 of his Micrologus, designated these transposed finals A, B, and C as "affinals", and later still the term "confinal" was used in the same way. In 1525, Pietro Aaron was the first theorist to explain polyphonic modal usage in terms of the eightfold system, including these transpositions. As late as 1581, Illuminato Aiguino da Brescia published the most elaborate theory defending the eightfold system for polyphonic music against Glarean's innovations, in which he regarded the traditional plainchant modes 1 and 2 (Dorian and Hypodorian) at the affinal position (that is, with their finals on A instead of D) as a composite of species from two modes, which he described as "mixed modes". Glarean added Aeolian as the name of the new ninth mode: the relative natural mode in A with the perfect fifth as its dominant, reciting tone, reciting note, or tenor. The tenth mode, the plagal version of the Aeolian mode, Glarean called Hypoaeolian ("under Aeolian"), based on the same relative scale, but with the minor third as its tenor, and having a melodic range from a perfect fourth below the tonic to a perfect fifth above it.

Scholars for the past three centuries have regarded the modes added by Glarean as the basis of the minor/major division of classical European music, as homophonic music replaced Renaissance polyphony. Howard S Powers considers this to be an oversimplification, since the key of A minor is as closely related to the old transposed modes 1 and 2 (Dorian and Hypodorian) with finals on A—as well as to mode 3 (Phrygian)—as it is to Glarean's Aeolian.

In modern usage, the Aeolian mode is the sixth mode of the major scale and has the following formula:

1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8

The Aeolian mode is the sixth mode of the major scale, that is, it is formed by starting on the sixth degree (submediant) of the major scale. For example, if the Aeolian mode is used in its all-white-note pitch based on A, this would be an A-minor triad, which would be the submediant in the relative major key of C major.

Aeolian harmony

Aeolian harmony is harmony or chord progression created from chords of the Aeolian mode. Commonly known as the "natural minor" scale, it allows for the construction of the following triads (three note chords built from major or minor thirds), in popular music symbols: i, III, iv, v, VI, and VII. The scale also produces ii, which is avoided since it is diminished. The leading-tone and major V which contains it are also not used, as they are not part of the Aeolian mode (natural minor scale). However, Aeolian harmony may be used with mode mixture.

For example, VII is a major chord built on the seventh scale degree, indicated by capital Roman numerals for seven.

There are common subsets including i–VII–VI, i–iv–v and blues minor pentatonic derived chord sequences such as I–III–IV, I–IV, VII (The verse of "I'm Your Man"). All these lack perfect cadences (V–I), and may be thought of as derived from rewrite rules using recursive fourth structures (repeated progression by perfect fourth, see circle progression). Middleton suggests of modal and fourth-oriented structures that, rather than being, "distortions or surface transformations of Schenker's favoured V–I kernel, it is more likely that both are branches of a deeper principle, that of tonic/not-tonic differentiation."

Songs that use Aeolian mode
The Aeolian mode is identical with the natural minor scale. Thus, it is ubiquitous in minor-key music. The following is a list of some examples that are distinguishable from ordinary minor tonality, which also uses the melodic minor scale and the harmonic minor scale as required.

Traditional – "God Rest You Merry, Gentlemen"
Bob Dylan – "All Along the Watchtower"
R.E.M. – "Losing My Religion"
 Phil Collins – "In the Air Tonight"
 Alter Bridge – "Blackbird"
Fleetwood Mac – "Isn't It Midnight"
Pink Floyd – "Shine on you Crazy Diamond"
Dido – "White Flag"
 Radiohead – "Street Spirit"
 Red Hot Chili Peppers – "Californication"

See also
Borrowed chord (or mode mixture)
Relative minor
Minor scale
Asavari, the equivalent scale (thaat) in Hindustani music
Natabhairavi, the equivalent scale (melakarta) in Carnatic music

References

External links
 Aeolian mode for guitar at GOSK.com
 Aeolian Mode at Guitar Roadmap

Modes (music)

Aeolian mode


Leimea Leten (, Lemian, Lemia) ist ein osttimoresischer Suco im Verwaltungsamt Atsabe (Gemeinde Ermera).

Geographie

Der Suco liegt im Norden des Verwaltungsamts Atsabe. Südlich liegen die Sucos Laubono, Tiarlelo, Malabe, Baboi Craic und Baboi Leten. Im Nordwesten grenzt Leimea Leten an das Verwaltungsamt Hatulia mit seinen Sucos Leimea-Craic und Leimea-Sarinbalo und im Nordosten an das Verwaltungsamt Letefoho mit seinen Sucos Catraileten und Lauana. Die Grenze zu Leimea-Sorinbalo bildet der Fluss Ladibau. Die Südgrenze folgt der Magapu, in den auch der in Leimea Leten entspringende Leteu mündet. Der Magapu endet in den Baluani, dem Grenzfluss zu Laubono, der wiederum im Ladiban endet, der im Grenzgebiet zu Leimea-Craic entspringt. Alle Flüsse gehören zum System des Lóis. Bei der Gebietsreform 2015 wurden keine nennenswerten Änderungen im Grenzverlauf von Leimea Leten durchgeführt. Vor der Reform hatte man für Leimea Leten eine Fläche von 20,02 km² ermittelt. Danach mass man 19,83 km².

Im Osten von Leimea Leten liegen die Dörfer Olacata (Olekata), Buibaro (Bibaro), Ahigara (Ahegura, Ahegara), Galaimata und Leulara, im Süden Biabuti (Biaboti), im Westen Raebou (Raibo) und Realia und im Zentrum Orbeto, Ramiah und Porema. In Orbeto befindet sich eine Grundschule, die Escola Primaria No. 787 Leimea Leten.

Im Suco befinden sich die acht Aldeias Ahigara, Biabuti, Buibaro, Leulara, Olacata, Orbeto, Raebou und Raelia.

Einwohner

Im Suco leben 2.752 Einwohner (2022), davon sind 1.400 Männer und 1.352 Frauen. Im Suco gibt es 446 Haushalte. Fast 84 % der Einwohner geben Kemak als ihre Muttersprache an. Über 11 % sprechen Mambai, Minderheiten Tetum Prasa oder Bunak.

Geschichte

Atsabe war bereits vor der Kolonialzeit eines der Zentren Timors. Herrscher war der Koronel bote (Tetum: Liurai) der Atsabe-Kemak. Atsabe dominierte die gesamten von Kemak bewohnten Gebiete in Osttimor. Das betraf neben der Region von Atsabe Gebiete im Norden des heutigen Bobonaro, im nördlichen Ainaro und im Gebiet von Suai. Laclo und Leimea werden in mündlichen Überlieferungen als Ursprung der Kemak bezeichnet, allerdings wurde das kulturelle und politische Zentrum später Tiarlelo, da dort der Koronel bote lebte. Die Koronel bote dieser Familie werden aber in einigen mündlichen Überlieferungen als Usurpatoren bezeichnet, welche die Herrschaft von Laclo und Leimea übernahmen.

Politik
Bei den Wahlen von 2004/2005 wurde José Gomes zum Chefe de Suco gewählt. Bei den Wahlen 2009 gewann José de Aráujo. und wurde 2016 in seinem Amt bestätigt.

Weblinks

 Ergebnisse des Zensus 2010 für den Suco Leimea Leten (tetum; PDF; 8,5 MB)
 Ergebnisse des Zensus 2015 für den Suco Leimea Leten (tetum; PDF)
 Seeds of Life: Suco information sheets Atsabe (tetum)

Einzelnachweise

Suco in Ermera (Gemeinde)

Leimea Leten


Steen Nørskov (født 1964) er TV-vært og tilrettelægger i Danmarks Radio på programmet DR2 Deadline. Han er uddannet journalist fra Danmarks Journalisthøjskole 1991 og har været journalist på bl.a. Ritzaus Bureau, Dagbladet Information og Amnesty International, og siden 1998 i DR.

Han har rejst og arbejdet i de fleste af de arabiske lande, og som DR's korrespondent i Mellemøsten 2007-2011 dækkede han bl.a. de første oprør i Tunesien, Egypten og Libyen i foråret 2011, Det Arabiske Forår.

Hjemme i Danmark blev han vært på P1 Orientering og på radioprogrammet Arabiske Stemmer.

Arabiske Stemmer blev i 2013 prisbelønnet med en Prix Radio og kåret som Danmarks 'bedste nyheds- og aktualitetsprogram'. I 2014 modtog Steen Nørskov sammen med medværten på Arabiske Stemmer, Naser Khader, DR's Kryger-pris. 2015-17 producerede Steen Nørskov programmet med skiftende medværter med arabisk baggrund og blev tildelt Dansk Oplysningsforbunds pris, DOF-Prisen, i 2016 "for at yde en særlig indsats for at give indsigt og sprede viden om hverdagen og udviklingen i den arabiske verden".

Steen Nørskov vendte tilbage til TV i 2017 og blev vært på programmet DR2 Dagen og senere DR2 Deadline.

Referencer

Journalister fra Danmark
Modtagere af Kryger-prisen

Steen Nørskov


232949 Muhina este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
232949 Muhina este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Marly la Observatorul Naef. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,08 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 1,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 232001-233000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2005
Centura de asteroizi

232949 Muhina


Zdravko Divjak (Bjelovar, 30. svibnja 1956.), hrvatski plivač. Natjecao se za Jugoslaviju.

Natjecao se na Olimpijskim igrama 1976., a nastupio je u prednatjecanju na 100 i 200 metara, prsno.

Na Mediteranskim igrama 1971. osvojio je brončanu medalju u štafeti 4 x 100 metara, mješovito.

Bio je član zagrebačke Mladosti.

Izvori

Hrvatski plivači
Životopisi, Bjelovar

Zdravko Divjak


Neftegorsk  es un asentamiento de tipo urbano del raión de Apsheronsk del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado en las vertientes septentrionales del Cáucaso Occidental, a orillas del río Goryshka, afluente del Psheja, que lo es del Bélaya, de la cuenca del Kubán, 12 km al sur de Apsheronsk y 94 km al sureste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 5 306 habitantes en 2010

Es cabeza del municipio Neftegórskoye, al que pertenecen asimismo Neftianaya, Nikoláyenko y Podolski.

Historia

En 1924 se realizó una reforma administrativa que consolidó la organización de los asentamientos rurales que servían a los pozos petrolíferos de Maikop, formando el asentamiento Mainefteprom en el raión de Apsheronsk-Jadyzhensk del ókrug de Maikop del krai del Sudeste. El 30 de enero de 1929 la localidad recibió el estatus de asentamiento de trabajo y su nombre actual. El 1 de enero de 1935, la localidad fue ascendida al rango de ciudad, disolviéndose el raión de Apsheronsk. En su lugar se creó el selsovet montañés de Neftegorsk. El 26 de marzo de 1939 se derogaba este último ascenso y la capitalidad del raión se devolvía a Apsheronsk (el selsoviet montañés se restablecería al año siguiente en la zona de Neftegorsk y sobreviviría hasta 1956).

Demografía

Economía

El principal sector económico de la localidad es la extracción de petróleo.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Нефтегорск (Краснодарский край).
Mapa topográfico en maps.vlasenko.net .
Neftegorsk en la Gran Enciclopedia Soviética .

Localidades del raión de Apsheronsk del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en 1924

Neftegorsk (Krasnodar)


Nezavisni sindikat znanosti i visokog obrazovanja (NSZVO, skraćenim imenom Sindikat znanosti), jedna je od prvih modernih, demokratskih organizacija nastalih u Republici Hrvatskoj, u jeku velikih političkih promjena koje će uskoro rezultirati osamostaljenjem od SFRJ.

Ideja o osnivanju nove sindikalne organizacije neovisne o tadašnjim jugoslavenskim strukturama rodila se 6. listopada 1989. godine na Institutu Ruđer Bošković, a sam sindikat je osnovan 11. siječnja 1990. godine na Veterinarskom fakultetu u Zagrebu. Za prvog predsjednika novonastalog sindikata izabran je Vilim Ribić.

Sindikat znanosti jedini je reprezentativan sindikat u sustavu znanosti i visokog obrazovanja i prisutan je na više od 130 podružnica na svim javnim fakultetima te gotovo svim javnim institutima, kao i nekoliko samofinancirajućih ustanova u Republici Hrvatskoj. Sindikat znanosti član je Matice hrvatskih sindikata, sindikalne udruge više razine, putem koje sudjeluje u tripartitnom socijalnom dijalogu na državnoj razini unutar Gospodarsko-socijalnog vijeća, tijela u kojem su uz sindikate drugi partneri Vlada RH te Hrvatska udruga poslodavaca. Također, NSZVO je punopravni član međunarodne sindikalne organizacije Education International te njene europske filijale ETUCE (European Trade Union Committee for Education), putem koje predstavnici Sindikata sudjeluju u tripartitnom socijalnom dijalogu na europskoj razini, kroz posebno tijelo Europske komisije - European Sectoral Social Dialogue in Education (ESSDE).

Sjedište Sindikata znanosti nalazi se na adresi Ulica Florijana Andrašeca 18A, Zagreb. Riječ je o poslovnoj zgradi koju je Sindikat izgradio vlastitim sredstvima, što je u hrvatskim okvirima rijedak primjer ulaganja sredstava članova u dugoročnu imovinu i povećanje infrastrukturnih kapaciteta za sindikalno djelovanje.

Aktualni predsjednik Sindikata znanosti je prof. dr. sc. Petar Pervan, dok funkciju predsjednice Velikog vijeća obnaša prof. dr. sc. Vesnica Garašić.

Počasni predsjednici Sindikata su prof. dr. sc. Zvonimir Šikić i prof. dr. sc. Krunoslav Pisk.

Osnivači sindikata bili su: dr. sc. Delko Barišić, prof. dr. sc. Tomislav Bašić, prof. dr. sc. Milan Galović, mr. sc. Boris Grigić, Velimir Milaković, prof. dr. sc. Vlado Pandžić, prof. dr. sc. Miljenko Primorac, dr. sc. Zdenko Radelić, dr. sc. Furio Radin, Vilim Ribić, prof. dr. sc. Miljenko Šimpraga i dr. sc. Alfred Švarc.

Izvori

Radnički pokret


Sarnesfjorden er en fjord på sydøstsiden af Magerøya i Nordkap kommune i Troms og Finnmark  fylke i Norge.   Den kan regnes som en fjordarm af Porsangerfjorden. Fjorden har indløb mellem Bismarhallen i vest og øen Store Altsula i øst og går 4,5 kilometer mod nordvest til Sarnespollen i enden af fjorden.

Fiskelejet Sarnes på nordsiden har givet navn til fjorden. En række vige danner den indre del af fjorden. Fra nord til syd  ligger Sarnespollen, Ole Arntsavika, Studentervika og Kobbholet.

Europavej E69 kommer fra Nordkaptunnelen ved Veidnæsset og går langs en del  af vestsiden fjorden.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Troms og Finnmark
Nordkap

Sarnesfjorden


Alberto Campos Hernández OFM (Fresnillo, 5 de junho de 1951) é prelado mexicano da Igreja Católica Romana e vigário apostólico emérito de Vicariato Apostólico de São José do Amazonas.

Alberto Campos Hernández ingressou na Ordem dos Frades Menores e foi ordenado sacerdote em 2 de agosto de 1979.

Em 17 de janeiro de 1998, o Papa João Paulo II o nomeou bispo titular de Vicus Augusti e vigário apostólico de Vicariato Apostólico de São José do Amazonas. A consagração episcopal doou-lhe o arcebispo de Guadalajara, Dom Juan Sandoval Íñiguez, em 30 de maio do mesmo ano. Os co-consagrantes foram Dom Frei Manuel Romero Arvizu OFM, bispo-prelado de Jesús María del Nayar, e Dom Frei Lorenzo Rodolfo Guibord Lévesque OFM, vigário apostólico emérito de São José de Amazonas.

Em 8 de agosto de 2011, o Papa Bento XVI acatou seu pedido de demissão.

Ver também

Naturais de Zacatecas
Bispos católicos do Peru
Franciscanos

Alberto Campos Hernández


Celorico de Basto  belediyesi, Portekiz'in Norte bölgesine bağlı Ave altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 22 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Agilde
 Arnóia
 Borba de Montanha
 Britelo (Celorico de Basto)
 Caçarilhe
 Canedo de Basto
 Carvalho
 Codeçoso
 Corgo
 Fervença
 Gagos
 Gémeos
 Infesta
 Molares
 Moreira do Castelo
 Ourilhe
 Rego
 Ribas
 Santa Tecla de Basto
 São Clemente de Basto
 Vale de Bouro
 Veade

Dış bağlantılar

Ave'nin belediyeleri

Celorico de Basto


El Pontificio Consejo para la Promoción de la Nueva Evangelización fue un dicasterio de la Curia Romana cuya creación fue anunciada por el Papa Benedicto XVI en las vísperas  del 28 de junio de 2010, víspera de la fiesta de los Santos Pedro y Pablo.

El Papa dijo que "el proceso de secularización ha producido una grave crisis del sentido de la fe cristiana y el papel de la Iglesia", y el nuevo Consejo Pontificio debería "promover una renovada evangelización" en los países donde la Iglesia ha existido desde hace mucho tiempo", pero están viviendo una progresiva secularización de la sociedad y una especie de "eclipse del sentido de Dios".

El 30 de junio de 2010, el Papa Benedicto XVI nombró como su primer presidente el arzobispo Salvatore Fisichella, hasta entonces presidente de la Pontificia Academia para la Vida y rector de la Pontificia Universidad Lateranense. El 13 de mayo de 2011, Su Santidad nombró al arzobispo colombiano José Octavio Ruiz Arenas como el primer Secretario del Pontificio Consejo, anteriormente vicepresidente de la Pontificia Comisión para América Latina y a Monseñor Graham Bell, subsecretario del Pontificio Consejo, anteriormente coordinador de la secretaría de la Pontificia Academia para la Vida.

El 5 de junio de 2022, al entrar en vigencia la nueva constitución apostólica Praedicate evangelium, el Pontifio Consejo se fusionó con la Congregación para la Evangelización de los Pueblos, dando origen al Dicasterio para la Evangelización.

Orígenes
La idea de un Consejo para la Nueva Evangelización fue lanzada por primera vez por el padre Luigi Giussani, fundador del movimiento Comunión y Liberación, a principios de la década de 1980, pero no fue considerada por el Papa Juan Pablo II. Más recientemente, el cardenal Angelo Scola de Venecia presentó la idea a Benedicto XVI.

El término "nueva evangelización" fue popularizado por el Papa Juan Pablo II en relación con los esfuerzos para despertar la fe en las zonas tradicionalmente cristianas del mundo, especialmente Europa, la primera "evangelizada" o convertida al cristianismo, muchos siglos antes, pero luego necesitada permanentemente de una "nueva evangelización".

Fundación
Benedicto XVI estableció el nuevo Pontificio Consejo mediante el Art. 1 §1 de Motu proprio Ubicumque et semper (en español, Donde sea y siempre), dado en Castel Gandolfo el 21 de septiembre de 2010 y publicado en L'Osservatore Romano del 12 de octubre de 2010.

El documento contiene cuatro artículos y una reflexión del Papa sobre la necesidad de evangelizar y las particularidades de la evangelización actual. Su íncipit es parte de la frase: "La Iglesia tiene el deber, en todas partes y en todo momento, de proclamar el Evangelio de Jesucristo". Benedicto XVI citó al Papa Pablo VI, que afirmaba que la obra de evangelización "se muestra igualmente cada vez más necesaria debido a las frecuentes situaciones de descristianización de nuestros días, por multitud de personas que habiendo sido bautizadas, viven fuera de la vida cristiana..."

Véase también
 Dicasterio para la Evangelización

Referencias

Enlaces externos
 Dicasterio para la Nueva Evangelización... Consultado el 22 de diciembre de 2011.

Pontificios Consejos
Organizaciones fundadas en 2010
Benedicto XVI
Iglesia católica en Italia
Organizaciones desaparecidas en 2022
Dicasterio para la Evangelización


Marta Batinović (født Žderić 20. april 1990 i Metković, Kroatien) er en kroatisk håndboldspiller, som spiller for SCM Râmnicu Vâlcea og Montenegros håndboldlandshold.

Referencer

Håndboldspillere fra Kroatien
Håndboldspillere fra SCM Râmnicu Vâlcea

Marta Batinović


Viscount Goschen, of Hawkhurst in the County of Kent, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1900 for the politician George Goschen.

History
The Goschen family descended from prominent publisher and printer Georg Joachim Göschen of Leipzig, Kingdom of Saxony. His third son, Wilhelm Heinrich (William Henry) Göschen (1793–1866), came to England in 1814 and the next year co-founded the merchant banking firm "Frühling & Göschen", of Leipzig and London.

Wilhelm's eldest son George joined the family firm before he entered politics. He served variously as Member of Parliament, Vice-President of the Board of Trade, Chancellor of the Duchy of Lancaster, President of the Poor Law Board, Chancellor of the Exchequer and First Lord of the Admiralty. He was raised to the peerage in December 1900 by Queen Victoria.

George's son, the second Viscount, sat as a Conservative Member of Parliament for East Grinstead and served as Governor of Madras. The second Viscount's only son, Lieutenant George Joachim Goschen (1893–1916), was killed during the First World War, dying of wounds received during the Siege of Kut. Upon the second Viscount's death in 1952, the title was inherited by his nephew John Goschen, the second son of his brother, Sir William Henry Goschen (1870–1943). Sir William's eldest son, Brig.-Gen. William Henry Goschen (1900–1944), was killed in action in Burma in the Second World War. The third Viscount served as Captain of the Yeomen of the Guard (Deputy Chief Whip in the House of Lords) in the Conservative administrations of Harold Macmillan, Sir Alec Douglas-Home and Edward Heath. , the title is held by the fourth Viscount, who succeeded in 1977. He held junior ministerial positions in the Conservative government of John Major and is now one of the 90 elected hereditary peers that remain in the House of Lords after the passing of the House of Lords Act 1999.

The diplomat Sir Edward Goschen, 1st Baronet, was the younger brother of the first Viscount.

The family seat is Hilton House, near Crowthorne, Berkshire.

Viscounts Goschen (1900)

George Joachim Goschen, 1st Viscount Goschen (1831–1907)
George Joachim Goschen, 2nd Viscount Goschen (1866–1952), son of the first Viscount
John Alexander Goschen, 3rd Viscount Goschen (1906–1977), nephew of the second Viscount
Giles John Harry Goschen, 4th Viscount Goschen (born 1965), son of the third Viscount

The heir apparent is the present holder's son, the Hon. Alexander John Edward Goschen (born 2001).

Male-line family tree

See also
Goschen baronets

References

External links

Viscountcies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1900
Noble titles created for UK MPs
 Viscount

Viscount Goschen


Benjamin Christopher Flores Jr. (), cunoscut și sub numele de Lil 'P-Nut, este un actor și rapper american. În muzică, el este cunoscut pentru cântecul său, "Tu poți fi singurul". În actorie, Flores a jucat în rolul lui Louie Preston pe seria de televiziune Nickelodeon The Haunted Hathaways (2013-2015) și a jucat Triple G în serialul TV Jocurile Succesului (2015-2019).

Carieră

Muzică
Flores s-a născut în Memphis, Tennessee. Flores a intrat pentru prima oară la o înțelegere mai largă, după ce a fost intervievat de postul local de televiziune Memphis Fox 13 la vârsta de 7 ani. După interviu, a apărut pe The Ellen DeGeneres Show, unde a interpretat primul său single ca Lil 'P-Nut, Ar putea fi unul pentru mine "; a fost lansat pe 25 septembrie 2010. Apoi a apărut pe cântarea lui Cymphonique, "All That". Alte rapsuri includ "Bad Dream" și "Choosin".

Acțiune
Flores a apărut într-un episod al sitcomului TBS Are We There Yet? Și a jucat Atticus pinguinul de rapping în filmul animat Happy Feet 2, în 2011. A făcut un aspect cameo în videoclipul lui Yo Gotti pentru "Look In The Mirror". Flores a apărut în filmul Ride Along, care a fost lansat în ianuarie 2014.
În 2013, Flores a fost distribuit într-un rol principal în serialul de televiziune Nickelodeon The Haunted Hathaways, jucând pe Louie o fantomă tânără care locuiește în aceeași casă cu o familie vie numită Hathaways. Spectacolul a durat două sezoane înainte de a se încheia în 2015. A fost nominalizat la Actorul TV preferat la Premiile Nickelodeon Kids 'Choice în 2014 și 2015 pentru rolul său pe Haunted Hathaways.
La 7 iulie 2015, a fost anunțat că Flores va co-juca în cea mai recentă serie de televiziune a lui Dan Schneider, Game Shakers, jucând rolul lui Triple G, fiul unui celebru rapper Double G (Kel Mitchell). un al treilea sezon în noiembrie 2016.
Pe 13 iunie 2016, Flores a fost anunțat ca noua voce a lui Gerald Johanssen în următorul film de televiziune Hey Arnold !: Filmul Jungle. În 2017, el a avut un rol în filmul de acțiune fantezie Transformers: The Last Knight. În 2018 Flores a fost distribuit în filmul Netflix Rim of the World, care a fost lansat în mai 2019.

Filmografie

Premii și nominalizări

Note

Legături externe

Nașteri în 2002
Oameni în viață
Oameni din Memphis, Tennessee
Muzicieni americani din secolul al XXI-lea
Actori copii americani

Benjamin "Lil' P-Nut" Flores, Jr.


Zekiye Rahşan Ecevit (evlilik öncesi soyadı Aral; 17 Aralık 1923, Bursa - 17 Ocak 2020, Ankara), Türk ressam, yazar ve siyasetçidir. Demokratik Sol Parti ile Demokratik Sol Halk Partisinin kurucusu ve ilk başkanıdır. Önerisiyle 2000 senesinde çıkarılan Af Yasası, Rahşan Affı olarak bilinir.

Yaşamı
Selanik'ten Şebinkarahisar'a göç etmiş, daha sonra İstanbul'a yerleşmiş bir ailede dünyaya geldi. Babası Namık Zeki Aral, annesi Zahide Aral'dır. Arnavutköy Amerikan Kız Koleji mezunudur. 1946'da Bülent Ecevit ile evlendi. 1985'te, Bülent Ecevit'in siyasi yasaklı olduğu dönemde kurulan Demokratik Sol Partinin (DSP) kurucusu ve genel başkanı oldu. Genel başkanlık görevini Bülent Ecevit'in siyasi yasağının kalktığı 1987'ye kadar sürdürdü.

Türkiye Cumhuriyeti'nin 75. yılı olması sebebiyle 1998'de düşünce suçları ve adi suçlar için af önerdi. Uzun süren af tartışmalarında af karşıtlarını, "Bunlar tuzu kuru olanlardır. Oysa Allah'ın hangi kulu için ne yazdığını kimse bilemez." diyerek eleştirdi, afta ısrarcı oldu. 22 Aralık 2000'de DSP, MHP ve ANAP Koalisyonu tarafından yasa çıkarıldı. Devlete karşı işlenen suçların dışındaki suçlara erteleme ve şartlı salıverme getiren "Şartla Salıverme ve Erteleme Yasası", kamuoyunda Rahşan Affı olarak nitelendirildi. Bu yasanın kapsamı Anayasa Mahkemesinin ilgili kararıyla genişletildi, kanunu yapanların öngöremediği sonuçlar ortaya çıktı ve bazı hukuki uygulamalar kamuoyunda tepkilere neden oldu. Bu afla birlikte cezaevlerindeki mahkûm sayısı yetmiş binden kırk bine düştü. Ancak mahkûm sayısı 3 yılda 20 binden fazla artarak yeniden 64 bine çıktı. Bazı kaynaklarda, 67 binden fazla mahkûm sayısının çıkarılan afla 49 bine kadar düştüğü, 3 yıl sonra 64 bini geçtiği yazılmıştır. Bazı hukukçular, aftan yararlanıp serbest kalan mahkûmların %60'tan fazlasının tekrar suç işleyerek hapse girdiğini belirtmiştir.

2001 yılında tepkilerin artması üzerine, "Benim düşündüğüm af katillerin affı değil, garibanların affıydı." dedi.

Yıllar sonra kendisiyle yapılan bir röportajda ise af için şöyle konuştu:"O bir af değildi. Şartla salıverme ve ceza ertelemesiydi. Ben sade bir vatandaş olarak affı terör suçluları, azılı katiller veya ırz düşmanları için değil ancak yoksulluğun, açlığın ve toplum düzenindeki aşırı adaletsizliğin suça ittiği kimseler için istemiştim. Benimkisi sadece bir temenniydi. Ama TBMM'ye intikal edince işin yüzü değişti. Tasarı azılı katilleri bile kapsayacak biçimde yasalaştı."

2005 yılında yaptığı bir açıklamada, Müslüman bir kimse olarak Türkiye'de "hurafelerden uzak" bir İslam'ı yaşamak istediğini, yabancı Protestanların misyonerlik faaliyetlerinden ve apartman kiliselerin çoğalmasından rahatsızlık duyduğunu ve "Müslümanlığın gerilemesine" razı olamayacağını dile getirdi. 2006 yılında yabancıların toprak alımlarını eleştirirken GAP bölgesini Yahudilerin "kapattığını" ifade etti.

Kurucusu olduğu DSP'den 4 Haziran 2009 tarihinde istifa etti. 17 Ocak 2010 tarihinde kurucusu olduğu Demokratik Sol Halk Partisinin 2. genel başkanlığına seçildi. 22 Mayıs 2010 tarihindeki 33. Cumhuriyet Halk Partisi Olağan Kurultayı'na Bağımsız Milletvekili Emrehan Halıcı ile katılarak tek başına genel başkan adayı olan ve kazanan Kemal Kılıçdaroğlu'na ve CHP'ye desteğini açıkladı.

Yazdığı Pülümür'de Aşk adlı roman, 2002 yılında tiyatroya uyarlanmıştır. Ecevit, çok iyi derecede İngilizce bilmekteydi.

Ölümü ve hatırası

Ecevit, 17 Ocak 2020'de tedavi gördüğü Gülhane Eğitim ve Araştırma Hastanesinde çoklu organ yetmezliği nedeniyle 96 yaşında öldü. 19 Ocak 2020'de Kocatepe Camisi'nde düzenlenen cenaze töreninin ardından vasiyeti üzerine Devlet Mezarlığına defnedileceklerin eşlerinin de buraya defnedilebilmesine olanak sağlayan 7218 sayılı Kanun uyarınca eşi Bülent Ecevit'in Devlet Mezarlığı'ndaki mezarının yanına defnedildi.

2021'de İzmir'in Güzelbahçe ilçesindeki bir parka eşiyle birlikte adı verildi ve heykeli dikildi.

Ayrıca bakınız
 Türk siyasetinde kadınların yeri

Kaynakça

1923 doğumlular
Bursa doğumlu siyasetçiler
Robert Lisesinde öğrenim görenler
Türk kadın siyasetçiler
Türk Müslümanlar
Türk kadın ressamlar
Kadın yazarlar
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
20. yüzyıl Türk ressamları
21. yüzyıl Türk ressamları
20. yüzyıl Türk siyasetçileri
21. yüzyıl Türk siyasetçileri
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler
Demokratik Sol Parti genel başkanları
Demokratik Sol Halk Partisi mensubu siyasetçiler
Türkiye başbakanlarının eşleri
Ecevit ailesi
2020 yılında ölenler
Ankara ilinde hastalıktan ölenler
Çoklu organ yetmezliğinden ölenler
Devlet Mezarlığı'na defnedilenler

Rahşan Ecevit


Ne Temere was a decree issued in 1907 by the Roman Catholic Congregation of the Council regulating the canon law of the Church regarding marriage for practising Catholics. It is named for its opening words, which literally mean "lest rashly" in Latin.

Issue
The decree was issued under Pope Pius X, 10 August 1907, and took effect on Easter 19 April 1908. It concerned the validity of all marriages involving Catholics. Marriages in Germany were exempted by the subsequent decree Provida.

Differences from Tametsi
To the clandestinity requirements of the decree Tametsi of the Counter-Reformation Council of Trent, it reiterated the requirements that the marriage be witnessed by a priest and two other witnesses (adding that this requirement was now universal), added requirements that the priest (or bishop) being witness to the marriage must be the pastor of the parish (or the bishop of the diocese), or be the delegate of one of those, the marriage being invalid otherwise, and the marriage of a couple, neither one resident in the parish (or diocese), while valid, was illicit. It also required that marriages be registered.

On the success of a divorce action brought by a non-Catholic spouse, the Catholic spouse was still considered married in the eyes of the Church, and could not remarry to a third party in church.

It explicitly laid out that non-Catholics, including baptized ones, were not bound by Catholic canon law for marriage, and therefore could contract valid and binding marriages without compliance.

Conflicts of laws
In 1911, Ne Temere was criticised by Richard Hely-Hutchinson, 6th Earl of Donoughmore in the then United Kingdom of Great Britain and Ireland for declaring that the Catholic Church would consider invalid for a Catholic a marriage that he or she entered into in any way other than before the parish priest or a Catholic priest delegated by him, even if in civil law it was valid.

In March 1911, the issue of the Roman Catholic Church's canon law declaring invalid marriages that were recognised as valid by the State raised political and judicial issues in Canada when a judge of Quebec's Superior Court confirmed the annulment by the Roman Catholic Church of the marriage of two Catholics which had been performed by a Methodist minister. The wife subsequently appealed the decision, saying that she had offered no defense in the original civil suit because she feared she might lose custody of her child. The appeal's judge declared that the Ne Temere decree had "no civil effect on said marriage," and that the Archbishop's ecclesiastical decree of annulment had "no judicial effect in said case". The previous civil judgement was declared nullified.

In New South Wales in 1924, the legislature came within one vote of criminalising the promulgation of the decree.

Tilson case
Ne Temere focused on the validity of marriages in which only one party was a Catholic. Although it did not specifically make any mention of children born to such marriages, it did require the issuance of a dispensation. A condition of the granting of said dispensation was a promise that any children born of such union would be raised in the Catholic faith.

In common law jurisdictions the father, by what is called the principle of "paternal supremacy", has the right to decide the religious upbringing of all the children of the marriage. At first, this held also in the Republic of Ireland, even if he had entered into a contrary agreement in writing. The Supreme Court of Ireland still upheld paternal supremacy in 1945 in a judgement that the children, whose father had died, should be kept in a Protestant orphanage rather than be placed in the charge of the Catholic mother. It attributed no force to the signed promises that the father had made before the marriage nor to the argument that the 1937 Constitution of Ireland, adopted eight years earlier, declared that "the State recognises the Family as the natural primary and fundamental unit group of Society", and that it "acknowledges that the primary and natural educator of the child is the Family". Largely because this judgement ignored the promises made in the prenuptial agreement, it caused deep resentment in Catholic circles.

In 1951 the Irish Supreme Court made a contrary judgement, upholding on appeal a 1950 High Court decision in a suit brought by a Catholic mother seeking the return of the four children whom their Protestant father had placed in a Protestant home to be raised as Protestants. The High Court ruled that the father was bound by the written undertaking he had given before marriage. The Supreme Court directed its attention to whether the prenuptial agreement was binding. Its own reasoning was that, "in upholding the contractual validity of the pre-marriage promise given by [the father, it] was rejecting an archaic principle of British law that would be the object of public scorn if it still applied in Ireland today". It ruled that under the Irish Constitution the parents had "a joint power and duty in respect of the religious education of their children" and that neither parent had a right to dissolve an established contract. The 1950−1951 decision was confirmed in a 1957 ruling of the Irish High Court that was not appealed, and corresponds to a New York court's decree upholding the binding character of such a prenuptial undertaking.

In its 2010 documentary Mixing Marriages, BBC Radio Ulster broadcast an account of how in 1908, although the Ne Temere decree did not declare invalid the marriages previously entered into otherwise than before the parish priest of the Catholic spouse, a Catholic father, who in vain demanded that his Presbyterian wife, whom he had married in a Presbyterian church, repeat the ceremony before a Catholic priest and allow their children to be brought up as Catholics, abandoned her and took away their two small children. Ensuing publicity by the local Presbyterian minister was a factor in turning Presbyterians against Irish Home Rule.

Matrimonia Mixta (1970)
Ne Temere was superseded in 1970 with the motu proprio Matrimonia mixta issued by Pope Paul VI.

The Pope: -

1. Took the view that 'mixed marriages, precisely because they admit differences of religion and are a consequence of division among Christians, do not, except in some cases, help in re-establishing unity among Christians.'

2. Wrote that 'there are many difficulties inherent in a mixed marriage, since a certain division is introduced into the living cell of the Church'

3. Added that 'in the family itself the fulfilment of the gospel teaching is more difficult because of diversities in matters of religion, especially in regard to those matters which concern Christian worship and the education of the children'.

4. Stated that 'For these reasons 'the Church … discourages the contracting of mixed marriages, for she is most desirous that Catholics be able in matrimony to attain to perfect union of mind and full communion of life. However since man has the natural right to marry and beget children,' the Church wished to make arrangements to ensure 'that the principles of divine law be scrupulously observed and that ... the ... right to contract marriages be respected'.

5. Stated that although the Church was relaxing ecclesiastical discipline in particular cases, 'she can never remove the obligation of the catholic party which, by divine law, namely by the plan of salvation instituted by Christ, is imposed according to the various situations'.

6. Stressed that 'the catholic partner in a mixed marriage is obliged ... as far as possible, to see that the children be baptised and brought up in that same faith and receive all those aids to eternal salvation which the Catholic Church provides for her sons and daughters'.

7. Noted that 'the problem of the children's education is a particularly difficult one, in view of the fact that both husband and wife are bound by that responsibility and may by no means ignore it or any of the obligations connected with it'.

8. Acknowledged that in this area 'the canonical discipline ... cannot be uniform and ... must be adapted to ... the distinct circumstances of the married couple and the differing degrees of their ecclesiastical communion.'

Section 15 revoked the automatic "latae sententiae" excommunication imposed by the 1917 Code of Canon Law for marrying before a non-Catholic minister or for failing to secure the Catholic upbringing of the children. The 1970 apostolic letter made the granting of a dispensation by the Ordinary conditional on a promise by the Catholic spouse to remove all danger of defecting from the faith and to do all that he or she can to have all the children baptized and brought up in the Catholic Church. The non-Catholic partner was to be made aware of these promises made by the Catholic spouse (sections 4 and 5).

This removed the Ne Temere requirement that both the Catholic and non-Catholic spouse must pledge to raise their children as Catholics during the wedding, which was criticized as "legislating for Protestants".

The regulations in Matrimonia mixta have been maintained in the 1983 Code of Canon Law. In 1996, in a letter to the Irish Times, the Director of the Catholic Press and Information Office, Dublin stated "[T]he Catholic Church's current practice in relation to mixed marriages ... the new [1991][standard prenuptial inquiry] form includes the following questions to be asked of all Catholics ... Do you promise to do what you can within the unity of your partnership to have all the children of your marriage baptised and brought up in the Catholic faith? ... nothing more in the way of undertakings is required of the Catholic partner in a mixed marriage than is required of Catholics marrying one another." The letter therefore makes it clear that nothing less in the way of undertakings was required of the Catholic partner in a mixed marriage than was required of Catholics marrying one another.

In 1972, two years after the abolition of the Ne Temere decree, the New Ulster Movement publication "Two Irelands or one?", commenting also on the related 1957 Fethard-on-Sea boycott, declared: The removal of the protection of the courts, granted since the Tilson judgement of 1950, to the Ne temere decree of the Roman Catholic Church. This decree which requires the partners in a mixed marriage to promise that all the children of their marriage be brought up as Roman Catholics, is the internal rule of one particular Church. For State organs to support it is, therefore, discriminatory. The NUM dissolved in 1978.

See also
Elopement
Clandestinity (canon law)

References

External links
Ne Temere
Catholic Encyclopedia "Clandestinity (in Canon Law)" – see section "New Legislation on Clandestine Marriage"

Documents of the Congregation for the Clergy
Catholic matrimonial canon law
1907 documents
1907 in Christianity

Ne Temere


Karolína Plíšková (født 21. marts 1992 i Louny, Tjekkiet) er en tjekkisk tennisspiller.

Karolína, der er bosiddende i Monte Carlo, Monaco, hører til i toppen af verdens tennisspillere. Hun begyndte allerede som 4-årig at interessere sig for tennis. Hun spiller for og træner i tennisklubben Sparta Praha Tennis Club.
Som træner har hun David Kotyza, og som fitness-trænere har hun Martin Nosko og Ivan Trebaticka.

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra Tjekkiet

Karolína Plíšková


Sporazum iz Altmarka (švedski: Stillståndet i Altmark, poljski: Rozejm w Altmarku) bio je mirovni sporazum sklopljen 26. rujna 1629. između Kraljevine Švedske i Poljsko-Litavske Unije, kojim je okončan Švedsko-poljski rat (1620. – 1622.)

Karakteristike

U tom je ratu Kraljevina Švedska okupirala Poljsko livonsko vojvodstvo i dobar dio Prusije i izvojevala niz pobjeda nad poljsko-litavskim snagama Sigismunda III.
Premda su posljednju bitku u lipnju 1629. dobili Poljaci, nijedna strana nije bila u poziciji da dobije rat.
Poljsko-litavski kralj Sigismund Vasa bio je pod velikim pritiskom da sklopi mir, jer su šljahte smatrale da je rat mogao završiti puno ranije da se Sigismund odrekao prava na švedsko prijestolje, koje je izgubio 1599.

Sporazum je postignut uz pomoć francuskih i engleskih posrednika, Poljsko-Litavska Unija morala je učinili brojne ustupke u zamjenu za šestogodišnji mir. S druge strane Gustav Adolf nije gubio vrijeme već je u srpnju 1630. napao Stralsund.

Tim je sporazumom Švedska dobila sve krajeve sjeverno od rijeke Zapadne Dvine (današnju Estoniju).
Latgalija na jugoistokunostala je u poljsko-litavskim rukama.
Švedska je pored toga dobila i pravo na carinu u svim važnijim baltičkim lukama.

Izvori

Vanjske poveznice

 Truce of Altmark, 12 September 1629

Povijest Poljske
Povijest Švedske
Povijest Litve
Povijest Estonije

Sporazum iz Altmarka


An Trichocentrum longifolium in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ined.. An Trichocentrum longifolium in nahilalakip ha genus nga Trichocentrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichocentrum

Trichocentrum longifolium


Duncan de Moor (f. 11. apríl 1994), betur þekktur sem Duncan Laurence, er hollenskur söngvari og lagahöfundur. Hann keppti fyrir Holland í Söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva 2019 með laginu "Arcade" þar sem hann sigraði með 498 stig. "Arcade" hefur hlotið mikilla vinsælda á streymiveitum og topplistum um allan heim. Fyrir Eurovision, tók Duncan þátt í fimmtu seríu af The Voice of Holland þar sem hann varð einn af þátttakendunum í undanúrslitunum.

Útgefið efni

Breiðskífur
 Small Town Boy (2020)

Stuttskífur
 World on Fire (2020)

Smáskífur
 Arcade (2019)
 Love Don't Hate It (2019)
 Someone Else (2020)
 Last Night (2020)
 Stars (2021)
 Wishes Come True (2021)

Tilvísanir

Hollenskir tónlistarmenn
Þátttakendur í söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva

Duncan Laurence


Çakmak, Van ilinin Muradiye ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallede eskiden Ermeniler yaşarmış ancak 1915 olaylarıyla  boşaltılmıştır.  Coğrafi olarak Muradiye, Özalp sınırında Van Merkezin doğusunda Muradiye merkezin de güneydoğusunda yer alır. Kıyısı olduğu Sarımehmet Barajı mahallenin ekilebilir tarım arazisinin önemli bir kısmını suları altında bırakmıştır. Temel geçim kaynağı balıkçılık, hayvancılık ve tarım faaliyetleridir. Mahallede bir ilkokul, bir cami ve bir de merkezi çeşme bulunmaktadır. Köy halkı genel olarak farklı yerlerden göç etmişlerdir. Mahallede 3 büyük aile yer almasına rağmen son zamanlarda yaşanan göçle birlikte sayıca bir azalma söz konusudur. Buna bağlı olarak da yaş ortalaması oldukça yüksektir. Mahallenin en belirgin özelliği ekilebilir tarım arazisi bakımından Muradiye'nin en fakir mahallesi olması ve su ve otlak alan bakımından en zengin mahallesi olmasıdır. Köy nüfusu yaklaşık 500-600 civarındadır. Eğitim düzeyi nüfus olarak kıyaslandığında Muradiye köyleri ortalamasının üzerindedir. Köy halkı zaman içinde Adana, İstanbul ve Van Merkez'e göç etmiştir. Mahallenin adının nereden geldiği ve geçmişi hakkında resmi bir bilgi yoktur. Ancak Mahalledeki kayaçların geçmiş zaman içinde çakmak taşı olarak yoğunlukla kullanılmasının köye ismini verdiği zannedilmektedir.

Çakmak Köyü'nde bugün oturan ailer:
- Ağçakaya Ailesi: 1923 yılında köye gelip yerleşmiştir.
- Şen Ailesi: 1948 yılında köye gelip yerleşmiştir.
- Gündoğdu Ailesi: 1954 yılında köye gelip yerleşmiştir.

Coğrafya
Van il merkezine 70 km, Muradiye ilçesine 50 km uzaklıktadır.

Nüfus

Muradiye'nin mahalleleri

Çakmak, Muradiye


Dragehullet (the Dragon Hole) er verdens dybeste undersøiske jordfaldshul, også kalder et "blåt hul". Hullet ligger ved Paraceløerne nær Discovery Reef i Det Sydkinesiske hav. Hullet er 300,89 meter dybt.

Lokale fiskere kalder hullet "det Sydkinesiske havs øje".

Der er på landjorden fundet nogle få jordfaldshuller, der er dybere end Dragehullet:
 Crveno jezero (den Røde sø) i Kroatien på 528 m
 Hranická propast i Tjekkiet på 404 m
 Pozzo del Merro i Italien på 392 m
 Zacatón i Mexico på 335 m

Referencer

Jordfaldshuller
Kina
Sydkinesiske Hav

Dragehullet


Jozef Gašpar (født 23. august 1977) er en tidligere slovakisk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Slovakiet

Jozef Gašpar


Moritz Coschell, (connu aussi sous le nom de Max Coschell ou Moritz Kocheles; né le  à Vienne, en Autriche ; mort le  là-même) était un peintre académique de société et illustrateur à Berlin, Dortmund et Vienne. Il était victime de la persécution des Juifs et appartient donc à la génération oubliée des peintres de la première moitié du .

Enfance et formation
Moritz Coschell est né à Vienne en tant que fils de Leo Kocheles et de sa femme Fanny Frumet, née Stolzberg. Le nom de la famille juive a été changé en Coschell en 1896. La famille vivait Obere Donaustraße 53 à Vienne.

Il commença ses études à l'École nationale des Arts appliqués (Kunstgewerbeschule) de Vienne chez le sculpteur Anton Brenek et à partir de 1899 à l'Académie des beaux-arts de Vienne chez le peintre de genre Franz Rumpler et le peintre d'histoire et de portrait August Eisenmenger et a étudié avec Albert Windisch à la Städelschule de Francfort. À partir de 1899, il s'installa à Berlin, où il s'impose rapidement dans la société en tant que peintre de société.

Coschell était chroniqueur de son époque et il a peint la société berlinoise et viennoise. De nombreux portraits de personnalités éminentes ont été créés, comme dans le Salon de Berlin et dans la Grande Exposition d'Art de Berlin, les demi-pièces du marchand d'art Alfred Gold et son épouse Martha, le dessin Arthur Nikisch, chef d'orchestre, le compositeur Leo Blech, le portrait à l'eau-forte du pianiste Franz Liszt, le portrait du critique Alfred Kerr, des écrivains Thomas Mann, Bernhard Kellermann et Isidor Kastan , le violoncelliste et compositeur viennois Heinrich Grünfeld, 1930, le compositeur Richard von Goldberger, le compositeur Ferruccio Busoni, la famille noble von Prillwitz, le voyageur africain le comte d'Harnoncourt. Il a également réalisé des portraits de sa famille et du beau-père et banquier de la Banque Wiskott & Co et son cercle d'amis proches à Vienne, par exemple la nièce de l'éminent philosophe Edmund Husserl, Ilse Weichert. Moritz Coschell était très respecté par le couple impérial allemand  et Auguste Viktoria qui lui rendirent visite dans son atelier et lui achetaient des tableaux.

Coschell était de même graphiste et illustrateur : En 1901, il illustra pour le  Fischer Verlag Anatol et Leutnant Gustl par Arthur Schnitzler, le Ullstein-Verlag et la Berliner Illustrirte Zeitung. Avec Charles Bonnefon il a conçu un numéro spécial du Figaro Illustré en 1907, dédié à Berlin.

Pendant la Première Guerre mondiale, il servit comme capitaine dans l'Armée de l`Autriche-Hongrie. Peintre de guerre, il dépeint des officiers et des soldats ainsi que des théâtres de guerre et des paysages. De retour à Berlin, le , il épousa la fille du banquier d'une famille distinguée de Dortmund, Lucy Agnes Emma Wiskott. De ce mariage naît le fils Joachim Friedrich Leopold Coschell (*  à Berlin-Charlottenbourg ; † 1944 en France).

Persécution en tant que juif
Moritz Coschell était, comme sa femme Lucy, protestant de foi. En raison de ses origines juives, cependant, sa licence professionnelle lui a été retirée par les lois de Nuremberg des Nazi en 1933, ce qui a aggravé sa situation de vie. Ses œuvres étaient considérées art dégénéré et ostracisées et à Berlin il n'avait plus des commandes et de revenu. Un déménagement précipité à Dortmund dans la maison des parents de l'épouse, Prinz Friedrich Karl-Straße 37, n'améliora pas sa situation. Comme le personnel de maison des beaux-parents comprenait des personnes « aryennes » de moins de 40 ans, leur beau-frère - conformément aux Lois de Nuremberg - devait prendre une chambre à proximité. Coschell ne pouvait plus vivre avec sa famille et n'aurait été avec eux que pendant la journée.

Les amis de sa belle-famille évitaient la maison Wiskott. Puisqu'il n´était finalement plus autorisé à vivre dans sa chambre louée, Coschell s'est enfui à Vienne sans sa famille où il pouvait maintenir un atelier de peintre pendant un certain temps. Il parvenait à devenir l'un des artistes de premier plan. Après l'Anschluss de l'Autriche en 1938, Coschell était retombé dans la même situation qu'avant à Berlin. Un ordre de mérite de la Première Guerre mondiale, qu'il portait sur le revers, a empêché sa déportation à la dernière minute : Un homme SS le faisait sortir de la file des déportés.

La survie à Vienne devint de plus en plus difficile pour lui et sa famille, qui lui rendait toujours visite. Il fut contraint d'abandonner de nouveau la profession de peintre et se plaint dans une lettre de 1939 à Joachim Weichert, émigre en 1938, que ses Peintures à l'huile séchée ne soulagent pas sa faim permanente. En mi-1939 il envisagea de se suicider vis à vis de la diffamation et la peur quotidienne de déportation. Dès 1939, il avait activement cherché à émigrer aux États-Unis. Il écrivit à Thomas Mann et Karl Nierendorf pour obtenir un affidavit pour lui et sa famille, mais en vain. D'autres tentatives, comme celle d'un pasteur suédois qui a tenté de les sortir par l'intermédiaire du Cormittee américain pour les réfugiés allemands chrétiens ou les Art Associates ont également échoué.

Malgré l'interdiction d'exercer sa profession, Coschell continua à peindre, et les tableaux de cette époque reflètent son désespoir, mais aussi sa résistance. Il tomba gravement malade et mourut sans un sou et appauvri le  dans un hôpital israélite provisoirement installé dans l'ancienne école Talmud Torah (aujourd'hui Association Synagogue Malzgasse) à Vienne. Sa femme et son fils, informés de la maladie du peintre par un voisin, avaient réussi à se rendre à Vienne pour le voir peu de temps avant sa mort. Le médecin traitant informa Lucy Coschell qu'il aurait pu être sauvé dans l'hôpital israélien moderne qui avait été confisqué par les SS.

Selon l'idéologie raciale des nationaux-socialistes, son fils Joachim était demi-juif et donc indigne de service militaire. Il a été enrôlé dans un bataillon de travail en 1944 et mourut pendant la reconstruction de ponts détruits en France.

Moritz Coschell est enterré dans le cimetière central de Vienne,  (groupe 19k, rangée 7, tombe ).

Famille et amis

Hans Wolfgang Weichert qui prit le nom de John Wykert Husserl, * à Vienne ; † à New York) était le dernier témoin contemporain de Coschell. Il était co-auteur du livre The Book of Alfred Kantor racontant la vie de Kantor dans les camps de concentration à Auschwitz, Theresienstadt et Schwarzheide. Wykert était le fils de Joachim et Katharina Weichert, bons amis de Coschell qui pouvaient fuir aux États-Unis en 1938. Il existe des correspondances avec des descriptions poignantes et désespérées de la vie à Vienne à partir de 1938. Dans une interview, John Wykert a honoré Moritz Coschell en tant que membre supposé de la famille et aussi en raison de son travail artistique. Coschell avait une relation particulièrement amicale avec Ilse Weichert (née Gruenberg, * ), qu'il a souvent peint à Vienne signé de ses dédicaces affectueuses. Sept tableaux sont connus, dont une femme nue. Elle était la cousine de John Wykert et a été assassinée le  dans le camp d'extermination de Maly Trostinez.

Redécouverte

En 2014, des peintures que l'on croyait perdues des grandes expositions d'art de Berlin entre 1903 et 1930 ont été découverte dans une collection d'art privée. Après la mort de Lucy Coschell en 1991, la succession des peintures et dessins restants ont été remis au Museum für Kunst und Kulturgeschichte Dortmund. D'autres œuvres sont exposées dans de nombreux musées allemands et internationaux, notamment à Vienne, Bruxelles, Berlin, Brunswick, à Dortmund et au musée d'Art et d'Histoire du judaïsme à Paris.

Liens externes

Références

 Fotoarchiv der Keystone AG in Zürich / Mueller-Hilsdorf, Bild 233395 (RM) Thomas Mann um 1922.
 Norbert Gläser: Találkovás a Sezent Igazzal. Foto/Bild, 2014.
 Musée juif de Berlin: Foto/Bild Berlin 1911.

 Kirsten Xani: Sammlung Coschell mit Foto und Text, Dortmund 2000.
 Das kleine Jornal Exhibition of Jewish Artists (The Berlin Daily, 8 décembre 1907), Tel Aviv 2009.
 Bénézit 1999, dl. 3, p. 927.
 Universitätsbibliothek Frankfurt am Main, Digitale Sammlungen Judaica: Foto/Bild, Berlin 1904.
 Uni-Heidelberg: Kataloge der Großen Berliner Kunstausstellung von 1901–1917. Texte und Listen.
 Journaux-Collection.  Descartes, France.
 Schaut auf diese Stadt! In: Die Welt, 1999.
 Rudolf Schmidt: Österreichisches Künstlerlexikon von den Anfängen bis zur Gegenwart. Tome 1, 1980.

 Sigilla veri. Lexikon der Juden…, (Ph. Stauff's Semi-Kürschner. 2. Aufl.), Band 1, 1929 (367).
 Israelisches Familienblatt, Hambourg, 20 février 1925 / Text und Bild.
 Dortmunder Zeitung, 8 juin 1920 et 6 décembre 1928 / Text und Bild.
 Kunst und Kunsthandwerk. Monatsschrift, Verlag von Artaria & Co, Vienne, Heft 5, 6 u. 7, 1916.

 Westermanns Monatshefte. Braunschweig, 56. Jahrgang, 112. Band 1, mars–mai 1912.
 Westermanns Monatshefte. Brunswick, 55. Jahrgang, 109. Band 1, octobre–décembre 1910.
 R. S. Landau (Hrsg.): Neue National Zeitung. Vienne. IX. Jahrgang, Nr. 54, 20. décembre 1907.
 Die Welt. XI. Jahrgang, Nr. 47, p. 13, 22. Novembre 1907.
 Kunst für Alle. Band XIII, 1906, S. 28. Ausstellungs-Kataloge Demmler.
 Monatsschrift für das gesamte Judentum. Illustrierte Ost und West, 1904.
 Kunst und Kunsthandwerk. Monatsschrift, A. von Scala, Heft 12, 1899.
 Die österreichisch-ungarische Monarchie in Wort und Bild. Vienne, 1886–1902.
 Stephan Heinrich Nolte: Moritz Coschell - ein vergessener Maler Hentrich & Hentrich, Leipzig 2023,

Naissance en septembre 1872
Naissance à Vienne (Autriche)
Naissance en Autriche-Hongrie
Décès en juillet 1943
Décès à Vienne (Autriche)
Décès à 70 ans

Moritz Coschell


انتل كور 2 (تنطق كور ديو ; بالإنجلزية:Intel Core 2) هي علامة تجارية  تشمل مجموعة واسعة من معالجات من عائلة   64 بت و x86-64 ، من صنف احادي و ثنائي و رباعي اللب ، على  أساس المعمارية المصغرة (لب Core). النماذج الأحادية وثنائية اللب هي من صنف  السياق-الأحادي ، اما  النماذج رباعية اللب  تتكون من اثنين من السياق-الأحادي ، كل منها يحتوي على اثنين من السياق-الأحادي ، كلها محزمة في وحدات رقائق, في البداية  انزلت  العلامة التجارية بنتيوم إلى السوق كور 2  متوسطة الأداء ، وتم تسويقه في  أجهزة الكمبيوتر المحمول و أجهزة الوحدة المركزية   (سطح المكتب)، في ذاك الوقت كانت حصة السوق يتقاسمها كل من  Pentium 4, Pentium D, و  Pentium M .

'انتل كور 2 ' علامة تجارية قدمت 27 تموز  2006،و التي كانت تتألف من  وحيد (أحادية اللب)، مزدوج (ثنائي اللب)، رباعي (رباعية اللب)، وفي عام 2007، تم معالجات تم تقديم  Intel Core 2 مع تقنية vPro  (المصممة للشركات) وتشمل فروع ثنائية النواة ورباعية النواة. بدأ هذا المعالج بالوصول إلى الأسواق العربية في أواخر 2006، ثم بدأ المنتوج ينتشر  في أوائل العام 2007 حيث  قامت  إنتل في هذا النوع من المعالجات والتي أسمتها Intel Core 2 Duo بزيادة الأداء وتخفيف في استهلاك الطاقة .

ميزات هذا المعالج

سرعة أقل لكن أداء أعلى

تحتوي هذه العائلة على العديد من المعالجات، لذلك تصنف من المعالجات متعددة النواة
معالجات الكور 2 تتراوح سرعاتها من 1.8 وحتى 2.66 جيجا هرتز– فيما عدا قسم الإكستريم Core2 Extreme -أما معالجات Pentium D فتتراوح سرعاتها من 2.66 وحتى 3.6 أي أن الفرق شاسع بالسرعة
وبالتالي كيف يكون كور 2 أسرع وأعلى أداءً من Dual Core Pentium D

نلاحظ مايلي:

إن Core 2 يحوي على عدد أقل من الترانزستورات الموجودة في معالجات Pentium D وهذا يعني خفضا كبيرا في استهلاك الطاقة وإمكانية أكبر لإضافة ترانزستورات جديدة تؤدي للوصول لمعدلات أداء أعلى على عكس البينتيوم دي والذي ربما وصل إلى حد لم يعد بالإمكان زيادة الأداء باستخدام نفس التكنولوجيا.

بنية Core Architecture

وهو أحد أكبر التغييرات التي أجرتها إنتل على العائلة الجديدة، حيث استخدمت إنتل تقنية – بنية داخلية- جديدة ً لصناعة عائلة Core 2 وسميت هذه البنية الجديدة ببنية  Core Architecture والتي تختلف تماماً عن البنية الداخلية المستخدمة في Pentium D، حيث من المعروف أن معالج Pentium D يحتوي على معالجين من نوع Pentium 4 في نفس الشريحة وبالتالي فهو يعتمد على البنية القديمة Net Burst وهي بنية قديمة جداً لم تتغير منذ عدة سنوات

.ونلاحظ أنه في البنية الجديدة تستطيع كل وحدة ، معالجة أربع تعليمات في نفس اللحظة بينما كان هذا العدد 3 تعليمات في البينة السابقة، وهو ما سمي بميزة Intel® Wide Dynamic Execution ، وهذا يعني زيادة في سرعة التنفيذ بمقدار 33% عن البنية القديمة مما يقلل الحاجة لسرعات أعلى، فعندما نقول ان سرعة معالج هي 1 جيجا فهذا يعني انه يستطيع أن ينجز مليار نبضة ساعة في الثانية ولكن في البنية القديمة تستطيع تنفيذ ثلاثة تعليمات في كل نبضة ساعة بينما تستطيع في البنية الجديدة تنفيذ اربع تعليمات وبالتالي وباعتماد هذه الميزة فقط نستنتج أن معالج كور 2 بسرعة 2 جيجا هرتز أقوى من معالج بنتيوم دي  بسرعة 2.66 جيجا هرتز ,لكن بالطبع هناك العديد من المزايا الأخرى التي ستجعل المقارنة أبعد.

التقليل من سرعة الميقت  وزيادة عدد التعليمات المنفذة في كل نبضة    يجنب  للمعالج  ، استهلك  طاقة أكبر، وأطلق حرارة ، وبالتالي مع تخفيض سرعة المعالج يصبح المعالج أكثر برودة، ,وأقل استهلاكاً للطاقة،  ومنه يصبح جهاز الكومبيوتر أكثر استقرارً خصوصاً في البيئات الحارة، وكذلك يستهلك طاقة كهربائية أقل وهذا يعني الكثير للشركات التي تحتوي مكاتبها على الآلاف من أجهزة الكومبيوتر، ولذا فإن معيار الأداء كل وات أو ما يسمى Performance per Watt معيار هام جداً وتتسابق على الفوز به كل من AMD و Intel .

الذاكرة الداخلية
تقنية Intel® Advanced Smart Cache
بالنسبة لمعالجات Pentium D ذاكرة كاش 4 ميجا، وهذا يعني 2 ميجا لكل نواة داخلية، أما في المعالج الجديد Core 2 Duo فيذكر أن الذاكرة الكاش 4 ميجا، وهذا بسبب أنه في البنية القديمة، لكل نواة ذاكرة خاصة بها ولا تستطيع النواة الأخرى الاستفادة منها أبداً، أما في معالجات الكور 2 فتتشارك النواتين بالذاكرة ويستفيدون منها، وهذا يضيف كثيراً للأداء ويعطي ديناميكية وحرية في المعالجة لكل نواة بحسب الحاجة وضغط العمل عليها، ويقلل من أوقات الانتظار.

مزود الطاقة الذكي
وهي تقنية متفوقة و جديدة ، حيث أن المعالج يتكون من عدة وحدات معالجة كل منها يقوم بمعالجة وتنفيذ نوعية معينة من التعليمات أو مرحلة معينة من التعليمة، وبالتالي يستطيع معالج انتل الكور 2  إطفاء الوحدات الغير مستخدمة وذلك للتخفيف من استهلاك الطاقة حتى في فترات الضغط، فمادام المعالج غير محتاج لوحدة معينة فسوف يتم إطفائها، وبالطبع تشغيلها وقت الحاجة.

تقنية انتل الديناميكية للميقت
تغيير الميقت الديناميكي وهي تقنية طرحتها إنتل أول مرة في الأجهزة المحمولة عند طرح بيئة معالجات سنترينو، والآن هذه التقنية متاحة على الأجهزة المكتبية حيث تقوم بخفض سرعة المعالج حتى النصف في الفترات التي يخف فيها الضغط، وبالتالي توفر كما كبيراً من استهلاك الطاقة.

جميع معالجات انتل كور 2  تستخدم معدل طاقة منخفض مقارنة بالجيل السابق أو بمثيلاتها من أدفانسد مايكرو دفايسز، حيث تفيد الاختبارات أن تقنية Speed step نجحت في تخفيض استهلاك الطاقة حتى 30% مما يعني حتماً درجة حرارة أقل وبالتالي حاجة أقل لمراوح ذات سرعات عالية وصوت عالي.

الممر الأمامي لنقل المعطيات FSB
سرعة الناقل الامامي في انتل كور 2 تبلغ 1066 فيما تبلغ 800 ميجاهرتز في بينتيوم دي، فكلما ازدادت سرعة الممر كلما ازدادت سرعة نقل المعلومات في النظام وبالتالي ازداد الأداء وهنا أيضاً تبلغ الزيادة مقدار 33% عن الجيل السابق، تحتاج لوحة أم تعمل بممر أمامي مقداره 1066 لتفعيل هذه الميزة وغالباً ما ستكون هذه اللوحة مزودة بشريحة إنتل 965، لكن إنتل طرحت معالجاً جديداً بسرعة ممر مقدارها 800 ميجاهرتز وهو E4300 وبسرعة 1.8.

المراجع

استحداثات متعلقة بالحواسيب في 2006
حوسبة
معالجات إنتل إكس 86

إنتل كور 2


كأس أوروبا 1963-64 هو الموسم التاسع من بطولة دوري أبطال أوروبا والتي كانت تُسمى في ذلك الوقت بكأس أوروبا، فاز بالبطولة فريق إنتر ميلان للمرة الأولى في تاريخه بعد تغلبه على فريق ريال مدريد 3-1، أقيمت المبارة النهائية بين الفريقين على ملعب إرنست هابل في العاصمة النمساوية فيينا بتاريخ 27 مايو من عام 1964.

الدور التمهيدي

|}

1 غورنيك زابجه فاز على أوستريا فيينا 2-1 في مباراة فاصلة في الدور الأول.

ملاحظة: للمرة الأولى في البطولة، لم يشارك نادي ميلان حامل اللقب.

مباريات الذهاب

مباريات الإياب

إنتر ميلان فاز 1–0 في المجموع.

موناكو فاز 8–3 في المجموع.

جينيس إيسش فاز 5–4 في المجموع.

بارتيزان فاز 6–1 في المجموع.

تعادل الناديان 1-1 في المجموع.

غورنيك زابجه فاز 2–1 في مباراة فاصلة.

دوكلا براغ فاز 8–0 في المجموع.

بنفيكا فاز 8–3 في المجموع.

بروسيا دورتموند فاز 7–3 في المجموع.

زيورخ فاز 4–2 في المجموع.

غلطة سراي فاز 4–2 في المجموع.

سبارتاك بولفديف فاز 3–2 في المجموع.

آيندهوفن فاز 11–4 في المجموع.

نوركوبنغ فاز 2–1 في المجموع.

دينامو بوخارست فاز 3–0 في المجموع.

ريال مدريد فاز 7–0 في المجموع.

الدور الأول (دور الـ 16)

|}

1 تعادل الفريقان 2-2 في مباراة أخرى فاصلة، وتأهل زيورخ عن طريق رمي القطعة المعدنية بعد المباراة.

مباريات الذهاب

مباريات الإياب

دوكلا براغ فاز 4–3 في المجموع.

دورتموند فاز 6–2 في المجموع.

بارتيزان فاز 7–4 في المجموع.

إنتر ميلان فاز 4-1 في المجموع.

آيندهوفن فاز 1–0 في المجموع.

تعادل الفريقان 2-2 في المجموع، وتوجها إلى مباراة فاصلة.

تعادل الفريقان 2-2 في المباراة الفاصلة، وتأهل فريق زيورخ عن طريق رمي قطعة معدنية بطريقة القرعة.

ريال مدريد فاز 8–4 في المجموع.

ميلان فاز 6–3 في المجموع.

ربع النهائي

|}

مباريات الذهاب

مباريات الإياب

دورتموند فاز 5–3 في المجموع.

إنتر ميلان فاز 4–1 في المجموع.

زيورخ فاز 3–2 في المجموع.

ريال مدريدفاز 4–3 في المجموع.

نصف النهائي

|}

مباريات الذهاب

مباريات الإياب

إنتر ميلان فاز 4–2 في المجموع.

ريال مدريد فاز 8–1 في المجموع.

النهائي

قائمة الهدافين
7 أهداف
  فلاديكا كوفاتشيفيتش ( بارتيزان)
  ساندرو ماتسولا ( إنتر ميلان)
  فيرينتس بوشكاش ( ريال مدريد)

مصادر

كرة القدم الأوروبية في 1963-64
مواسم كأس أوروبا

كأس أوروبا 1963–64


A Reserva Extrativista Marinha Mestre Lucindo (RESEX Marinha Mestre Lucindo) é uma Unidade de Conservação de Uso SUstentável, da categoria "Reserva Extrativista", localizada no no Município de Marapanim, no Estado do Pará e que possui instância federal como a responsável pela sua organização .

Criação
Criada pelo Decreto - s/n - 10/10/2014, a Unidade de Conservação possui como objetivo principal garantir a conservação da biodiversidade dos importantes ecossistemas locais, como manguezais, restingas, dunas, várzeas, campos alagados, rios, estuários e ilhas. Desta forma, a existência da RESEx possibilita assegurar o uso sustentável dos recursos naturais e proteger os meios de vida e a cultura das comunidades tradicionais e extrativistas existentes e que possuem grande representatividade na região .

Luiz Gutemberg, liderança na luta pela criação e conservação da regiao, teve enorme participação pela criação da RESEX Marinha Mestre Lucindo. Junto à Associação-mãe (AUREMLUC), constituída por moradores locais do município de Marapanim, na zona costeira paraense, batalharam pela representatividade da região .

Gutemberg, junto à Associação,, teve que abrir mão e vender muitos de seus bens para que todo o processo documental de criação e regularização da Unidade de Conservação pudesse ser efetivado .

Informações geográficas
Com uma área de 26.465,00 de hectares, a Reserva Extrativista encontra-se no município de Marapanim e possui jurisdição legal correspondente à Amazônia Legal .

Características biológicas

Fitofisionomia
Marcada por espécies características de Formações Pioneiras, a UC conta como a fitofisionimia predominante, correspondendo a 69,07% do total da UC .

Bacia hidrográfica
A Reserva incorpora as seguintes porções das bacias hidrográficas, correspondendo ao percentual de quanto representa da Unidade de Conservação: 68,31% no Litoral PA e 31,69 do Oceano Atlântico .

Bioma
A UC possui 56,04% de sua área total inserida no bioma amazônico e 43,96% na Zona Costeira e Marítima .

Gestão
O órgão gestor é o (ICMBIO) Instituto Chico Mendes de Conservação da Biodiversidade. A UC ainda não conta nem com um conselho consultivo, nem deliberativo .

Importância biológica
A Unidade de Conservação, como conta com uma grande representatividade marítima, possui importância por abrigar inúmeras espécies de manguezal, considerado como berçário da vida marinha regional .

Mesmo com poucas informações sobre a Unidade de Conservação, tem-se a grande representatividade de populações ribeirinhas extrativistas. A pesca, assim, é a principal fonte de renda e economia local .

Desafios
Por conta da destruição dos mangues devido às contruções e também por pescas predatórias, as populações tradicionais existentes na RESEx vem sofrendo com a queda da população de camarões, peixes e mariscos, principais fontes de renda e alimentação .

O local também contou com o desafio de propriação e posse de terras irregulares, com entes da marinha e exploradores ilegais pertencendo às terras sem registros .

Reserva Extrativista Marinha Mestre Lucindo
Meio ambiente do Pará