Behram Kurşunoğlu (1922, Çaykara -  25 Ekim 2003, Miami), Türk teorik fizikçi, eğitimci.

Hayatı
Albert Einstein'ın genel görelilik kuramının elektromanyetizma ile birleştirilmesi üzerine çalışmalar yapmıştır.

Ankara Üniversitesi ve Birleşik Krallık'taki Edinburgh Üniversitesi'ndeki eğitiminin ardından fizik doktorasını yine Birleşik Krallık'taki Cambridge Üniversitesi'nde tamamlamıştır.

Albert Einstein ve Erwin Schrödinger ile birlikte simetrik olmayan yerçekimi kuramları üzerinde çalışmalarda bulunmuştur. Albert Einstein'ın genel görelilik kuramının elektromanyetizma ile birleştirilmesi üzerine çalışmalar yapmıştır. Genç yaşında dünya fizikçileri arasında saygın konum kazanmıştır.

Behram Kurşunoğlu 1950'li yıllarda atom enerjisi alanında çalışmalarını Türkiye'de sürdürmüş ve aynı zamanda Türkiye Atom Enerjisi Kurumunun kurucu üyesi olarak görev yapmıştır. Behram Kurşunoğlu aynı zamanda Genelkurmay Başkanlığı'na danışmanlık yapmıştır.

1965 yılında Miami Üniversitesi'ndeki Teorik Araştırmalar Merkezi'nin kurulmasında rol almıştır.  Bu merkezin 1992'de kapanmasına kadar bu merkezde bulunmuştur. Daha sonra araştırma kuruluşu Global Foundation'ın direktörü olmuştur.

Bir dönem Birleşmiş Milletler Bilim Komisyonunda çalışmıştır. Kuantum fiziği konusunda yaptığı araştırmalarla özellikle "Genelleştirilmiş İzafiyet Teorisini" ortaya atan kişi olarak bütün dünyaca tanınmıştır. 1964 yılından beri organize etmekte olduğu Coral Gables Konferans serisi ile de tanınmıştır.

Behram Kurşunoğlu 1972'de fizik alanında TÜBİTAK Bilim ödülü ile onurlandırılmıştır.

Behram Kurşunoğlu 2003 yılında Miami'de ölmüştür.

Yayınları

Physical Review Letters mecmuasında

1951 On Einstein's Unified Field Theory
1953 Derivation and Renormalization of the Tamm-Dancoff Equations
1953 Expectations from a Unified Field Theory
1953 Unified Field Theory and Born-Infeld Electrodynamics

Physical Review mecmuasında

1952 Gravitation and Electrodynamics
1954 Tamm-Dancoff Methods and Nuclear Forces
1956 Transformation of Relativistic Wave Equations
1957 Proton Bremsstrahlung
1963 Brownian Motion in a Magnetic Field
1964 New Symmetry Group for Elementary Particles. I. Generalization of Lorentz Group Via Electrodynamics
1967 Space-Time and Origin of Internal Symmetries
1968 Dynamical Theory of Hadrons and Leptons

Physical Review D mecmuasında

1970 Theory of Relativistic Supermultiplets. I. Baryon SpectroscopyElectrodynamics
1970 Theory of Relativistic Supermultiplets. II. Periodicities in Hadron Spectroscopy
1974 Gravitation and magnetic charge
1975 Erratum: Gravitation and magnetic charge
1976 Consequences of nonlinearity in the generalized theory of gravitation
1976 Velocity of light in generalized theory of gravitation

Matematik-Fizik Jurnali  mecmuasında
1961 Complex Orthogonal and Antiorthogonal Representation of Lorentz Group
1967 Unitary Representations of U(2, 2) and Massless Fields

Modern-Fizik  mecmuasında
1957 Correspondence in the Generalized Theory of Gravitation

Dış bağlantılar
 Behram Kurşunoğlu
 Fizikokulu - Behram Kurşunoğlu

Kaynakça

Türk fizik akademisyenleri
Amerikan Fizik Topluluğu üyeleri
Çaykara doğumlular
1922 doğumlular
2003 yılında ölenler
TÜBİTAK Bilim Ödülü sahipleri
Edinburgh Üniversitesinde öğrenim görenler
Cambridge Üniversitesinde öğrenim görenler
Orta Doğu Teknik Üniversitesi öğretim üyeleri
Miami Üniversitesi öğretim üyeleri
Resim aranan kişiler
Trabzon doğumlu akademisyenler
Florida'da ölenler

Behram Kurşunoğlu


O "Europa Agora!" (montenegrino e sérvio : Pokret "Evropa triste!" / Покрет "Европа сад!" ; PES!), comumente conhecido simplesmente como Europe Now! (Evropa triste! / Европа сад!; abbr. ES! ) é um movimento político centrista, anticorrupção e pró-europeu em Montenegro, fundado em junho de 2022 pelos ex- ministros das Finanças e Economia, Milojko Spajić e Jakov Milatović . Ele se descreve como um movimento com foco econômico e é econômica e socialmente liberal .

desempenho eleitoral

Eleições presidenciais

Política de Montenegro
Partidos políticos fundados em 2022
Partidos políticos pró-europeus

Europa Agora!


Robyn Bradley, née en 1977, est une nageuse sud-africaine.

Carrière
Robyn Bradley remporte aux Jeux africains de 1995 à Harare la médaille d'or du 800 mètres nage libre. Elle pratique aussi la nage en eau libre, terminant notamment  du 5 kilomètres aux Championnats du monde de natation 1998 à Perth.

Notes et références

Liens externes

Nageuse sud-africaine
Nageuse de nage libre
Nageuse en eau libre
Médaillée d'or aux Jeux africains
Naissance en 1977

Robyn Bradley


David VIII. (gruz.: დავით VIII; 1273. – 1311.), iz dinastije Bagrationi, bio je kralj Kraljevine Gruzije u razdoblju od 1292. do 1302., te od 1308. do 1311. godine.

Najstariji sin Dmitra II. Gruzijskog i Trapezuntkinje proglašen je za vladara Gruzije od ilhanidskog vladara Gajhatua, kao nagradu za njegovu vojnu službu tijekom ustanka Ruma 1293. godine. David je vladao na istoku, nasljedivši svog rođaka Vahtanga II., dok je zapadni dio kraljevstva bio pod imeretskim ogrankom dinastije Bagration, još od 1259. godine.

Godine 1295., David je podržao Bajdu kana u unutarnjem sukobu u Ilhanidskom Carstvu. Bajdu je ubijen, a Mahmud Gazan je postao kan. Gazan je naredio gruzijskom kralju Davidu da dođe u njegov glavni grad Tabriz. Prisjetivši se sudbine svoga oca, David je odbio i započeo se pripremati za rat. Gazan je poslao kaznenu ekspediciju i opustošio zemlju. Podržani od Mongola, Oseti su napali provinciju Unutarnja Kartlija i zauzeli klisuru rijeke Liahvi. David se ukopao u planinama Mtiuleti, pa su ga Mongoli uspjeli pobijediti u gerilskoj borbi koja se vodila kod Tsikare. Tada ga je kan proglasio svrgnutim, te 1299. godine imenovao za kralja Davidovog mlađeg brata Đuru V.

Iako potpomognut mongolskim snagama, Đurina moć nije se ptotezala do gruzijske prijestolnice Tbilisija. Kan ga, 1302. godine, zamjenjuje Vahtangom III. Novi kralj predvodio je mongolsku vojsku protiv Davida, ali nije mogao prodrijeti duboko u planinske provincije koje su držali pobunjenici, pa je dogovoreno primirje. David je priznat kao zajednički suveren sa svojim bratom i primio je kneževinu Alastani u južnoj provinciji Džavahetiji. Razvio je bliske odnose s Mamelucima, tradicionalnim suparnicima Ilkanata. Uz posredovanje Bizanta, obnovio je Samostan Časnog Križa u Jeruzalemu Gruzijske pravoslavne Crkve.

David se ženio dvaput. Prvi brak mu je bio s mongolskom princezom Öljätäi, a drugi s plemkinjom iz obitelji Surameli. Naslijedio ga je njegov sin Đuro VI. Gruzijski 1311. godine.

Literatura
 Limper, B. Die Mongolen und die christlichen Völker des Kaukasus – Eine Untersuchung zur pol. Geschichte Kaukasiens im 13. und beginnenden 14. Jh. Diss. Köln 1980
 Lang, D. M. Georgia in the Reign of Giorgi the Brilliant (1314–1346) BSOAS 17/1 S 74-91 London 1955

Izvori

Vanjske poveznice
დავით VIII (gruz.)

Bagrationi
Kraljevi Gruzije

David VIII. Gruzijski


14309 Defoy este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte.

Descriere
14309 Defoy este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,60 ua, o excentricitate de 0,45 și o înclinație de 6,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 14001-15000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi care intersectează orbita planetei Marte

14309 Defoy


A primeira batalha de Carcóvia foi um confronto militar entre as forças alemãs e soviéticas na cidade de Carcóvia, na Ucrânia, durante a Segunda Guerra Mundial. A batalha ocorreu entre 20 e 24 de outubro de 1941, como parte da Operação Barbarossa, a invasão alemã da União Soviética. Após uma dura resistência soviética nas ruas da cidade, os alemães conseguiram dominar Carcóvia e impor severas perdas aos defensores.

A batalha começou com um ataque surpresa das forças alemãs do Grupo de Exércitos Sul, lideradas pelo marechal de campo Gerd von Rundstedt, que romperam as linhas soviéticas ao norte e ao sul de Carcóvia. Os alemães avançaram rapidamente em direção à cidade, apesar da forte resistência dos defensores soviéticos, que incluíam unidades do 38º e 21º Exércitos. Os combates se intensificaram nas ruas de Carcóvia, onde os soviéticos usaram barricadas, armas antitanque e franco-atiradores para atrasar o inimigo. Os alemães usaram artilharia, aviões e tanques para apoiar sua infantaria.

A batalha foi intensa e sangrenta, causando numerosas vítimas em ambos os contendores. Os alemães conseguiram cercar a maior parte das forças soviéticas na cidade e as forçaram a se render ou fugir. Os alemães conquistaram a cidade em 24 de outubro, depois de quatro dias de confrontos. Eles capturaram cerca de sessenta mil prisioneiros de guerra e um grande número de armas e equipamentos. Os soviéticos perderam cerca de cem mil homens no total, entre mortos, feridos e desaparecidos. As baixas alemãs foram de aproximadamente quinze mil soldados.

A batalha foi uma vitória estratégica para os alemães, que garantiram o controle de uma importante região industrial e ferroviária. A cidade também era um centro cultural e educacional da Ucrânia, com muitas universidades, museus e teatros. A ocupação alemã trouxe repressão e perseguição aos habitantes da cidade, especialmente aos judeus, que foram vítimas de massacres e deportações. A cidade seria palco de mais três batalhas durante a guerra, sendo libertada pelos soviéticos em 23 de agosto de 1943.

Ver também
Segunda Batalha de Carcóvia
Terceira Batalha de Carcóvia

Fontes

 Glantz, David M. (2001). Before Stalingrad, Tempus Publishing Ltd.
 Kharkov News
 Kiessling, Hannes (2007–2011). Bericht über die Einnahme von Charkow, 57.Infanterie-Division. Consultado em 14 de agosto de 2011
 Kirchubel, Robert (2003). Operation Barbarossa 1941: Army Group South, Praeger Publishers.
 Margry, Karel (Fevereiro de 2001). "Kharkov", After The Battle, Issue 112, p. 3–45
 Memoir of Kharkov's History
 Ukrainian Historical Journal

Conflitos em 1941
1941 na União Soviética
Batalhas da Segunda Guerra Mundial envolvendo a Alemanha
Batalhas envolvendo a União Soviética
Batalhas e operações da Guerra Soviética-Alemã
Operação Barbarossa

Primeira Batalha de Carcóvia


Béla Viktor János Bartók (25 Mart 1881; Nagyszentmiklós, Avusturya-Macaristan -  26 Eylül 1945; New York, ABD) Macar besteci, piyanist ve Doğu Avrupa halk müziği derleyicisi.

Bartok etnomüzikolojinin kurucularından biri olarak bilinir.

Müzik Yaşamının İlk Yılları

Budapeşte Krallık Müzik Akademisi'nde Istvan Thoman'dan piyano ve Janos Kössler'den kompozisyon dersleri aldı. Bu okulda tanıştığı Zoltán Kodály ile birlikte bölgenin halk müziklerini derledi. Bu, ilerideki müzik görüşünü derinden etkilemiştir. Daha önceleri Bartok'un Macar halk müziği anlayışı Franz Liszt'in yapıtlarındaki çingene ezgileriyle sınırlıydı. Bartok'un, 1848 Macar devriminin kahramanı Lajos Kossuth onuruna 1903'te bestelediği büyük orkestra çalışması Kossuth, benzeri Çingene ezgilerini kullanmıştır.

Bartok Müziğinin Biçimlenmesi ve Etkilenmeleri

Bartok, Liszt'in çingene müziği yerine gerçek Macar müziği olarak saydığı Macar köylü halk müziği ile tanışmasından sonra, halk müziği ezgilerini kendi yapıtlarında kullandığı gibi, benzer yepyeni ezgiler yaratmıştır.

Bartok müziği üzerindeki en büyük etki, 1902'de Budapeşte Also sprach Zarathustra"nın ilk dinletisinde tanıştığı Richard Strauss'un müziğidir. Bu yeni biçim (senfonik şiir) sonraki birkaç yılda ortaya çıkmıştır.

Bartok piyanist olarak kariyerini ilerletirken, 1907'de Krallık Akademisi'nde piyano profesörü olarak ders vermeye başladı. Bu onun Avrupa'da piyanist olarak dolaşmak yerine Macaristan'da kalmasını ve özellikle de Transilvanya bölgesinden daha çok halk şarkıları derlemesini sağlamıştır. Bu arada, bu etkinlikler ve Kodaly'nin Paris'ten getirdiği Claude Debussy müziği Bartok'un müziğini etkilemeye başlamıştır. Büyük orkestra çalışmaları daha Johannes Brahms ya da Richard Strauss biçemini korusalar da, halk müziğine artan ilgisini gösteren kısa piyano parçaları yazmıştır. Bu ilginin belki de en açık belirtilerini gösteren ilk parça, içinde halk müziği benzeri ezgiler barındıran, 1908'de yazdığı "1 Numaralı Yaylı Çalgılar Dörtlüsü"dür.

Olgunluk Dönemi

1911'de Bartok, 1909'da evlendiği karısı Márta Ziegler'e adadığı, tek operası olan Mavisakal'ın Kalesini yazdı. Bartok'un Macar Güzel Sanatlar Kurulu yarışmasına sunduğu bu opera, "oynanabilirliği olmadığı" gerekçesiyle geri çevrildi. Bartok, bakanlar kurulunca siyasal görüşleri yüzünden söz yazarı Béla Balázs'nın adının programdan çıkarılması yönündeki baskılara direnince, opera 1918'e dek oynanmadı.

Macar Güzel Sanatlar Kurulu Ödülü düş kırıklığından sonra, Bartok iki, üç yıl çok az beste yaptı ve daha çok Orta Avrupa, Balkanlar (bu arada Türk) halk müziğini derlemeye yoğunlaştı. Ancak I. Dünya Savaşının çıkmasıyla gezilerine ara vererek bestelemeye geri döndü ve 1914-1916 arasında Tahta Prens balesini, 1915-1917 arasında da İki Numaralı Yaylı Çalgılar Dörtlüsü"nü yazdı. Uluslararası ününü Tahta Prens ile kazanmıştır.

Bartok daha sonra İgor Stravinski, Arnold Schönberg ve Richard Strauss'tan etkilendiği Olağanüstü Mandarin adlı balesi üzerinde çalıştı. Fahişelik, soygun, öldürme konularını işleyen Olağanüstü Mandarin  içeriği yüzünden 1926'ya dek gösterime girmedi.

Olağanüstü Mandarin Balesi'ni , yapısal ve armoni olarak en karmaşık parçaları arasında olan iki keman sonatı izledi. 1927 ile 1928 arasında bütün zamanların en güzel yaylı çalgılar dörtlüleri arasında sayılan Üç Numaralı Yaylı Çalgılar Dörtlüsünü yazdıktan sonra armoni dili yalınlaşmaya başlamıştır.

1934'te yazdığı Beş Numaralı Yaylı Çalgılar Dörtlüsü bu yönden biraz geleneksel biçim izler. Bartok son ve altıncı yaylı çalgılar dörtlüsünü 1936'da yazmıştır.

Bartok 1923'te eşinden ayrılarak Ditta Pásztory adındaki piyano öğrencisi ile evlenmişti. Bu evlilikten doğan oğlu Peter'in müzik dersleri için bestelediği 6 ciltlik piyano parçaları derlemesi Mikrokosmos bugün piyano öğrencileri arasında yaygın olarak çalınır. Bu onun Avrupa'da yazdığı son yapıtıdır.

Türkiye gezisi
Bartok, 1936 yılındaki Türkiye gezisinde Adnan Saygun, Ulvi Cemal Erkin ve Necil Kazım Akses  ile birlikte Anadolu' yu dolaşmış ve özellikle Osmaniye yöresindeki türküleri birlikte notalamışlardır. Ankara Devlet Konservatuvarı' nda Türk Halk Müziği arşivi oluşturulması için çalışmalar yapan sanatçının Türkiye'deki araştırmaları, 1976 yılında Macar Bilimler Akademisi tarafından yayımlandı.

II. Dünya Savaşı ile sonraki yılları

II. Dünya Savaşı'nın çıkmasından sonra Bartok'un Avrupa'dan ayrılmak isteği giderek artmıştır.

Bartok kesinlikle Nazilere karşı birisi olarak, onların Almanya'da yönetimi ele geçirmelerinden sonra oradaki dinletilerden uzak durmuş ve Alman yayıncısından ayrılmıştır. Bu arada, Mavisakal'in Kalesi operasında ve Olağanüstü Mandarin balesinde gözlemlenen özgür düşünce yapısı, Macar sağcıları ile başının derde girmesine yol açmıştır.

Bartok, eşiyle ABD'ye göç ettikten sonra hiçbir zaman kendini orada rahat duyumsamamış ve yeni şeyler yazmakta zorlanmıştır. ABD'de tanınmıyor olması ve müziğine ilgi olmamasının da bunda etkisi olmuştur. Eşiyle dinletiler vermişler, bir ara Yugoslav halk şarkılarının derlenmesi üzerine burs almışlar ama, ekonomik durumları hiç iyileşmediği gibi Bartok'un sağlığı da bozulmaya başlamıştır.

Bela Bartok, New York'ta kemik kanserinden 1945'te ölmüştür. Ölümüyle yarım kalan viyola konçertosu daha sonra öğrencisi Tibor Serly'ce tamamlanmıştır.

Macaristan'da komünizmin sona ermesinden sonra naaşı New York'tan, Budapeşte'ye gönderilmiş ve devlet töreni ile Farkasreti Mezarlığı'na gömülmüştür.

Seçilmiş eserleri

Bela Bartok beste eserleri için en son, en kapsamlı ve en uygun kataloglama "Andras Szőllősy" (Sz+no.) yapılmıştır. Bartok 1920'den itibaren eserleri için "Opus" adını kullanmayı bırakmıştır.

Piyano

 Rondo Dans
 Dört Parça, (1903)
 14 Bagatel, op.6  (1907)
 İki eleji, op.8b (1908-1909)
 Çocuklar İçin, (1908-1909, rev.1945)
 Yedi Eskiz, op.9b (1908-1910)
 Dort Agit, op.9a (1909-1910)
 Üç Burlesk (Három burleszk), op.8c (1908-1910-1911)
 İki Roman Dansı, op.8a (1910)
 Allegro barbaro (1911)
 Débutantlar için Piyano Müziği, 18 parça (1913)
 Oryental Dans (1913)
 Romen Halk Havaları Üzerine Sonatin (1915)
 Altı Roman Halk Dansı (1915)
 Romen Noel Şarkıları, Her bir 10 parçadan 2 seri (1915)
 Piyano için Suit op.14  (1916)
 Üç Macar Halk Şarkısı (1914-1917)
 15 Macar Köylü Melodisi (1914-1918)
 Üç Skeç, op.18 (1918)
 Sekiz Macar Halk Şarkıları Üzerine Emprovizasyon, op.20 (1920)
 Piyano İçin Sonat (1926)
 Beş Parça : Açık Hava : Davul ve kavallar, Barkarol, Müzet, Gece Müziği, Kovalama (1926)
 Dokuz Küçük Parça (1926)
 Halk Melodileri Üzerine Üç Rondo (1916-1927-1927)
 Mikrokosmos, 6 kitap halinde hazırlanmış 153 parça(1926-39)

Oda müziği

 Piyano ve Yaylı Çalgılar İçin Kuintet (1904)
 İki Keman ve Piyano İçin Sonat (1921-22)
 İki Keman ve Piyano İçin  Rapsodi (1928)
 44 İki keman için İkili (1931)
 İki Piyano ve Vurmalı Çalgılar İçin Sonat (1937)
 Keman, klarinet ve Piayano İçin Kontrastlar(1938)
 Altı Yaylı Çalgılar İçin Kuartet.
 Solo Keman İçin Sonat (1944)

Orkestra müziği

 Kossuth (1903)
 İki Orkestra İçin Suit op.3 ve op.4 (1904,1907)
 İki Portre, op. 5
 İki Görüntü op. 10 (1910)
 Orketra İçin Dört Parça op. 12 (1912)
 Danslar Süiti (1923)
 Yaylı Çalgılar, Vurmalı Çalgılar ve Çelesta için Müzik (1936)
 Orkestra ve Yaylı Çalgılar İçin Divertimento (1939)
 Orkestra İçin Konçerto (1943)
 Romen Halk Dansları Solo Çalgı ve Orkestra İçin Eserler

 Rhapsodie pour piano, op.1 (1904)
 Scherzo (ou Burlesque) pour piano, op.2 (1904)
 Quatre concertos pour piano :
 Concerto pour piano n° 1 (1926)
 Concerto pour piano n° 2 (1930-1931)
 Concerto pour piano n° 3 (1945)
 Concerto pour deux pianos et orchestre (adaptation de la sonate pour deux pianos et percussions, 1941)
 Rhapsodie pour violon et orchestre n° 1 (1928-1929)
 Rhapsodie pour violon et orchestre n° 2 (1928. Révisée en 1935)
 Deux concertos pour violon :
 Concerto n° 1, Sz 36 op. posthume (1907-1908)
 Concerto n° 2, Sz 112 (1937-1938)
 Concerto pour alto (1945) (esquissé; orchestré par T.Serly)

 Sahne eserleri

 Mavi Sakali'in Satosu|, op.11 Opera (1911, 1918)
 Korunun Prensi, bale op.13 (1914-1916)
 Harika Mandarin, bale pantomim op.19 (1918-1919)

 Koro eserleri
 Quatre Mélodies populaires hongroises anciennes, pour chœur d'hommes à 4 voix (1910-1912)
 Cinq Mélodies populaires slovaques, pour chœur d'hommes à 4 voix (1917)
 Quatre Mélodies populaires slovaques, pour chœur d'hommes à 4 voix et piano (1917)
 Scènes villageoises, 5 chants populaires slovaques pour voix de femme et piano (1924)
 Quatre Mélodies populaires hongroises, pour chœur mixte à 4 voix (1930)
 Cantata profana, cantate pour double chœur mixte, ténor, baryton et orchestre (1930)
 Six chants sicules, pour chœur d'hommes à 6 voix (1932)
 Vingt-sept Chœurs à 2 et 3 voix égales, en 8 cahiers (les 21 premiers chœurs pour voix d'enfants, les autres pour voix de femmes, (1935)
 Des temps passés'', 3 chœurs pour 3 voix d'hommes (1935)

Medya

Dipnotlar

Dış bağlantılar

 IMSLP websitesi "Bartók,_Béla" maddesi   (Erişme:2.11.2010)
 "Kunst der fuge" websitesi Bela Bartok biyografisi ve eserlerinin MIDI dosyalari   (Erişme:2.11.2010)
  "Musique Contemporaine" websitesi Bartok eserleri   (Erişme:2.11.2010)

1881 doğumlular
Macar besteciler
20. yüzyıl klasik müzik bestecileri
Modern dönem bestecileri
Etnomüzikologlar
1945 yılında ölenler
New York'ta kanserden ölenler
Kemik kanserinden ölenler
Macaristan'da defnedilenler
Derlemeciler

Béla Bartók


Candaba ist eine philippinische Stadtgemeinde in der Provinz Pampanga, in der Verwaltungsregion III, Central Luzon. Nach dem Zensus von  hatte Candaba  Einwohner, die in 33 Barangays lebten. Sie wird als Gemeinde der ersten Einkommensklasse auf den Philippinen und als teilweise urbanisiert eingestuft.

Candabas Nachbargemeinden sind Santa Ana und San Luis im Westen, Cabiao im Norden, Baliuag im Süden, San Ildefonso und San Miguel im Osten. Die Topographie der Stadt ist gekennzeichnet durch Flachländer. Der östliche Teil der Gemeinde liegt in einer Senke, in der sich die Candaba-Flussmarschen ausbreiten, ein weltweit unter Ornithologen bekanntes Gebiet.

Baranggays

Persönlichkeiten
 Severino Pelayo (1934–1995), römisch-katholischer Geistlicher, Militärbischof der Philippinen

Weblink

Ort auf den Philippinen

Candaba


Al Ain Football Club (arabisk: نادي العين لكرة القدم;) eller Al Ain FC er en professionel fodboldklub fra byen Al Ain i Emiratet Abu Dhabi i De Forenede Arabiske Emirater.

Klubben blev grundlagt i 1968.

Historiske slutplaceringer

Noter

Fodboldklubber i De Forenede Arabiske Emirater
Abu Dhabi

Al Ain FC


Daria Obratov (Split, 12. prosinca 1989.), nizozemska je sanjkašica hrvatskog podrijetla, koja od rujna 2018. godine nastupa za Nizozemsku.

Prva je hrvatska sanjkašica koja je ispunila normu i nastupila na Zimskim olimpijskim igrama.

Životopis
U mladosti se bavila rukometom i kao 14-godišnja djevojčica doživjela tešku povredu koljena kojeg je operirala osam puta. Tijekom oporavka 2004.  dr. Vlasta Brozičević upoznala ju je s Ivanom Šolom koji je njezniu tjelesnu građu prepoznao pogodnim za bavljenje sanjkanjem.

Nije uspjela ispuniti normu za Zimske olimpijske igre 2010. i 2014., iako se cijelo vrijeme nalazila među 30 najboljih sanjkašica svijeta, bila je prva ispod crte.

Iako je tijekom izlučnog ciklusa za Zimske olimpijske igre 2018. zbog zdravstvenih razloga ostala bez trenera, trenirala je s njemačkoj reprezentacijom, te je u konkurenciji 84 sanjkašice uspjela izboriti nastup na Igrama. Time je postala prva hrvatska sanjkašica koja je nastupila na Zimskim olimpijskim igrama.

Krajem rujna 2018. godine u programu Hrvatskog radija, Daria objavuje da prekida suradnju s Hrvatskom sanjkaškom reprezentacijom te potpisuje za Nizozemsku sanjkašku reprezentaciju.

Daria Obratov nominirana za prestižnu nagradu Europskog fair play pokreta (EFPP).Na početku Kupa nacija u Calgaryju (Kanada) 7. prosinca 2017. godine indijski sanjkaš Shiva Keshavan (36) shvatio je da neće moći nastupiti zbog slomljenih sanjki u prethodnom nastupu. Budući da je to natjecanje predstavljalo i olimpijske kvalifikacije za ZOI Pjongčang 2018., Keshavanu je preostalo samo odustati od nastupa, a to je moglo značiti i oproštaj od ambicija da šesti put nastupi na ZOI. No, deprimiranom indijskom sanjkašu tada je pristupila hrvatska sanjkašica Daria Obratov i ponudila mu svoje sanjke za nastup. Iako su ženske sanjke manje i prilično neadekvatne za sanjkaše, Keshavan je prihvatio ponudu. Spustio se na Darijinim sanjkama, zauzeo 41. mjesto u konkurenciji 43 natjecatelja, i tada osvojeni bod presudno mu je pomogao na putu do šeste olimpijske norme. Daria je nastupala ubrzo nakon njega i posudbom sanjki izravno je ugrozila borbu za svoj prvi nastup na ZOI. Zauzela je 25. mjesto u Kupu nacija te kasnije - u Pjongčangu - postala olimpijska debitantica. Sretan ishod velike priče o fair playju i dokaz da olimpijski duh ne poznaje granice, nacionalnost i razlike među civilizacijama."
U siječnju 2018.godine Daria Obratov kandidirana je i za Nagradu za fair play HOO-a koja se dodjeljuje na svečanosti Velikog dana hrvatskog sporta potkraj godine.

Rezultati

Olimpijske igre - Pyeongchang 2018.

Nije ostvarila pravo ulaska u četvrtu vožnju i Olimpijske igre završava na 27. mjestu.

Izvori

Životopisi, Split
Hrvatski športaši
Nizozemski športaši
Sanjkaši

Daria Obratov


La saison 2021-2022 du Championnat de Mauritanie de football est la quarante-troisième édition de la Super Division 1, le championnat national de première division en Mauritanie. Les seize équipes se rencontrent deux fois au cours de la saison dans deux poules différentes. À la fin du championnat, les deux derniers du classement sont relégués et remplacés par les deux finalistes du championnat de deuxième division.

Le FC Nouadhibou, tenant du titre, termine de nouveau à la première place et remporte son dixième trophée de champion de Mauritanie.

Déroulement de la saison
Le championnat revient cette saison à 14 équipes. l'AS Garde Nationale profite du forfait du FC Sahel pour être repêché en première division.

Participants

Compétition

Le classement est établi sur le barème de points suivant : victoire à 3 points, match nul à 1, défaite à 0.

|width=50%|

|}

Bilan de la saison

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Championnat de Mauritanie de football

Liens externes
  Résultats complets sur le site RSSSF
 Résultats complets sur le site Soccerway

2021-2022
Mauritanie
Football
Football

Championnat de Mauritanie de football 2021-2022


Interviuri pe o temă dată este un film documentar românesc de scurtmetraj din 1983 regizat de David Reu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1983 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1983
Filme regizate de David Reu
Filme documentare românești
Filme Româniafilm

Interviuri pe o temă dată


Jacob David Bekenstein (hebraisk: יעקב בקנשטיין, født 1. maj 1947 i Mexico by, død 16. august 2015, Helsinki) var en mexikansk-israelsk teoretisk fysiker som bidrog til grundlæggelsen af termodynamikken til sorte huller og til andre aspekter ved forbindelsen mellem information og gravitation.

Udvalgte værker
 J. D. Bekenstein, Information in the Holographic Universe. Scientific American, Volume 289, Number 2, August 2003, p. 61.
 J. D. Bekenstein and M. Schiffer, "Quantum Limitations on the Storage and Transmission of Information", Int. J. of Modern Physics 1:355-422 (1990).
 J. D. Bekenstein, "Entropy content and information flow in systems with limited energy", Phys. Rev. D 30:1669–1679 (1984) .

Eksterne henvisninger
 Bekenstein's papers list at ArXiv with links to the full papers
Israel Prize Official Site - CV of Jacob Bekenstein (in Hebrew)

Fysikere fra Israel
Fysikere fra Mexico
Teoretiske fysikere
Astronomer
Personer fra Mexico City

Jacob Bekenstein


Imperio puede referirse a:

Imperio, estado multirreligioso, multicultural y multiétnico que consiguió al menos parte de su territorio por conquistas de anexión, a cuyo frente está un emperador, la etapa histórica donde una etnia o nación desarrolló una política imperial, o bien una potencia que ejerce el poder imperial.
Imperio, un sistema de clasificación biológica denominado sistema de dos imperios.
Imperio Galáctico, que ha sido usado en numerosas obras de ciencia ficción.
Imperio romano, puede referirse a diferente sistemas y entidades políticas de la antigüedad.
Imperio alemán, puede referirse a diferente sistemas y entidades políticas de las etnias germanas.

Literatura
Imperio, un ensayo escrito por los filósofos postmarxistas Antonio Negri y Michael Hardt en el año 2000.
Imperio, una novela escrita por Orson Scott Card en 2006, sobre una posible segunda Guerra civil americana.
Imperio, una novela escrita por Robert Harris en 2006, una biografía ficticia de Cicerón.

Música
Imperio, banda de power metal de Argentina.

Televisión
Imperio (2014), telenovela brasileña de la TV Globo.

Imperio (desambiguación)


Cristache Popescu () a fost un general român care a luptat în cel de-al Doilea Război Mondial.

A fost înaintat la gradul de general de divizie cu începere de la data de 8 iunie 1940. A fost trecut în rezervă pe 31 august 1941, pe bază de demisie.

Note

Generali români din Al Doilea Război Mondial

Cristache Popescu


or Achala (, "The Immovable", ), also known as  (, "Immovable Lord") or  (, "Noble Immovable Lord"), is a wrathful deity and dharmapala (protector of the Dharma) prominent in Vajrayana Buddhism and East Asian Buddhism.

Originally a minor deity described as a messenger or acolyte of the buddha Vairocana, Acala later rose to prominence as an object of veneration in his own right as a remover of obstacles and destroyer of evil, eventually becoming seen as the wrathful manifestation of either Vairocana, the buddha Akṣobhya, or the bodhisattva Mañjuśrī. In later texts, he is also called  (, "Violent Wrathful One", ) or  (, "Violent One of Great Wrath", ), the names by which he is more commonly known in countries like Nepal and Tibet.

In East Asian esoteric Buddhism, Acala is classed among the Wisdom Kings () and is preeminent among the five Wisdom Kings of the Womb Realm. Accordingly, he occupies an important hierarchical position in the Mandala of the Two Realms. In China, he is known as Bùdòng Míngwáng (不動明王, "Immovable Wisdom King", the Chinese translation of Sanskrit Acala(nātha) Vidyārāja), while in Japan, he is called Fudō Myōō, the on'yomi reading of his Chinese name. Acala (as Fudō) is one of the especially important and well-known divinities in Japanese Buddhism, being especially venerated in the Shingon, Tendai, Zen, and Nichiren sects, as well as in Shugendō.

Acala has been worshiped throughout the Middle Ages and into modern times in Nepal, Tibet, China and Japan, where sculptural and pictorial representations of him are most often found.

Origins and development
Acala first appears in the  (不空羂索神変真言經, pinyin: Bùkōng juànsuǒ shénbiàn zhēnyán jīng, translated by Bodhiruci circa 707-709 CE), where he is described as a servant or messenger of the buddha Vairocana:The first from the west in the northern quadrant is the acolyte Acala (不動使者). In his left hand he grasps a noose and in his right hand he holds a sword. He is seated in the half-lotus position.

More well-known, however, is the following passage from the Mahāvairocana Tantra (also known as the Mahāvairocanābhisaṃbodhi Tantra or the Vairocana Sūtra) which refers to Acala as one of the deities of the Womb Realm Mandala:

The deity was apparently popular in India during the 8th-9th centuries as evident by the fact that six of the Sanskrit texts translated by the esoteric master Amoghavajra into Chinese are devoted entirely to him. Indeed, Acala's rise to a more prominent position in the Esoteric pantheon in East Asian Buddhism may be credited in part to the writings of Amoghavajra and his teacher Vajrabodhi.

While some scholars have put forward the theory that Acala originated from the Hindu god Shiva, particularly his attributes of destruction and reincarnation, Bernard Faure suggested the wrathful esoteric deity Trailokyavijaya (whose name is an epithet of Shiva), the Vedic fire god Agni, and the guardian deity Vajrapani to be other, more likely prototypes for Acala. He notes: "one could theoretically locate Acala's origins in a generic , but only in the sense that all Tantric deities can in one way or another be traced back to ." Faure compares Acala to Vajrapani in that both were originally minor deities who eventually came to occupy important places in the Buddhist pantheon.

Acala is said to be a powerful deity who protects the faithful by burning away all impediments () and defilements (), thus aiding them towards enlightenment. In a commentary on the Mahāvairocana Tantra by Yi Xing, he is said to have manifested in the world following Vairocana's vow to save all beings, and that his primary function is to remove obstacles to enlightenment. Indeed, the tantra instructs the ritual practitioner to recite Acala's mantras or to visualize himself as Acala in order to remove obstacles.

From a humble acolyte, Acala evolved into a powerful demon-subduing deity. In later texts such as the Caṇḍamahāroṣaṇa Tantra, Acala - under the name  ("Violent Wrathful One") or  ("Violent One of Great Wrath") - is portrayed as the "frightener of gods, titans, and men, the destroyer of the strength of demons" who slays ghosts and evil spirits with his fierce anger. In the Sādhanamālā, the gods Vishnu, Shiva, Brahma and Kandarpa - described as "wicked" beings who subject humanity to endless rebirth - are said to be terrified of Acala because he carries a rope to bind them.

In Tibetan Buddhism, Acala or Miyowa (མི་གཡོ་བ་, Wylie: mi g.yo ba) is considered as belonging to the  ("vajra family", Tibetan: དོ་རྗེའི་རིགས་, dorjé rik; Wylie: rdo rje'i rigs), one of the Five Buddha Families presided over by the buddha Akṣobhya and may even be regarded, along with the other deities of the kula, as an aspect or emanation of the latter. He is thus sometimes depicted in South Asian art wearing a crown with an effigy of Akṣobhya. In Nepal, Acala may also be identified as a manifestation of the bodhisattva Mañjuśrī. He has a consort named Viśvavajrī in both the Nepalese and Tibetan traditions, with whom he is at times depicted in yab-yum union.

By contrast, the sanrinjin (三輪身, "bodies of the three wheels") theory, based on Amoghavajra's writings and prevalent in Japanese esoteric Buddhism (Mikkyō), interprets Acala as an incarnation of Vairocana. In this system, the five chief vidyārājas or Wisdom Kings (明王, Myōō), of which Acala is one, are interpreted as the wrathful manifestations (教令輪身, kyōryōrin-shin, lit. ""embodiments of the wheel of injunction") of the Five Great Buddhas, who appear both as gentle bodhisattvas to teach the Dharma and also as fierce wrathful deities to subdue and convert hardened nonbelievers. Under this conceptualization, vidyārājas are ranked superior to , a different class of guardian deities. However, this interpretation, while common in Japan, is not necessarily universal: in Nichiren-shū, for instance, Acala and Rāgarāja (Aizen Myōō), the two vidyārājas who commonly feature in the mandalas inscribed by Nichiren, are seen as protective deities (外護神, gegoshin) who respectively embody the two tenets of hongaku ("original enlightenment") doctrine: "life and death (saṃsāra) are precisely nirvana" (生死即涅槃, shōji soku nehan) and "worldly passions (kleśa) are precisely enlightenment (bodhi)" (煩悩即菩提, bonnō soku bodai).

Iconography

The Caṇḍamahāroṣaṇa Tantra description of Acala is a good summary of the deity's depiction in South Asian Buddhist art.

In Nepalese and Tibetan art, Acala is usually shown either kneeling on his left knee or standing astride, bearing a noose or lasso (pāśa) and an upraised sword. Some depictions portray him trampling on the elephant-headed Vighnarāja (lit. "Ruler of Hindrances", a Buddhist equivalent to the Hindu god Ganesha, albeit interpreted negatively as one who causes obstacles), signifying his role as the destroyer of impediments to enlightenment. He may also be shown wearing a tiger skin, with snakes coiled around his arms and body.

By contrast, portrayals of Acala (Fudō) in Japan generally tend to conform to the description given in the Amoghapāśakalparāja Sūtra and the Mahāvairocana Tantra: holding a lasso and a sword while sitting or standing on a rock (盤石座, banjakuza) or a pile of hewn stones (瑟瑟座, shitsushitsuza), with his braided hair hanging from the left of his head. He may also be depicted with a lotus flower - a symbol of enlightenment - on his head (頂蓮, chōren). Unlike the South Asian Acala, whose striding posture conveys movement and dynamism, the Japanese Fudō sits or stands erect, suggesting motionlessness and rigidity. The sword he wields may or may not be flaming and is sometimes described generically as a  or , which is descriptive of the fact that the sword's pommel is in the shape of the talon-like vajra (金剛杵, kongō-sho). It may also be referred to as a . In some cases, he is seen holding the "Kurikara sword" (倶利伽羅剣, Kurikara-ken), a sword with the dragon (nāga) king Kurikara (倶利伽羅; Sanskrit: Kulikāla-rāja or Kṛkāla-rāja) coiled around it. The flaming nimbus or halo behind Acala is commonly known in Japanese as the "Garuda flame" (迦楼羅炎, karura-en) after the mythical fire-breathing bird from Indian mythology.

There are two main variations in the iconography of Acala / Fudō in Japan. The first type (observable in the earliest extant Japanese images of the deity) shows him with wide open, glaring eyes, straight hair braided in rows and two fangs pointed in the same direction; a lotus flower rests above his head. The second type (which first appeared in the late 9th century and became increasingly common during the late Heian and Kamakura periods), by contrast, portrays Acala with curly hair, one eye wide open and/or looking upwards, with the other narrowed and/or looking downwards, an iconographic trait known as the tenchigan (天地眼), "heaven-and-earth eyes". Similarly, one of his fangs is now shown as pointing up, with the other pointing down. In place of the lotus flower, images of this type may sport seven topknots.

Although the squinting left eye and inverted fangs of the second type ultimately derives from the description of Acala given in the Mahāvairocana Tantra and Yi Xing's commentary on the text ("with his lower [right] tooth he bites the upper-right side of his lip, and with his left [-upper tooth he bites] his lower lip which sticks out"), these attributes were mostly absent in Chinese and earlier Japanese icons.

Acala's mismatched eyes and fangs were allegorically interpreted to signify both the duality and nonduality of his nature (and of all reality): the upward fang for instance was interpreted as symbolizing the process of elevation towards enlightenment, with the downward fang symbolizing the descent of enlightened beings into the world to teach sentient beings. The two fangs also symbolize the realms of buddhas and sentient beings, yin and yang, and male and female, with the nonduality of these two polar opposites being expressed by Acala's tightly closed lips.

Acala is commonly shown as having either black or blue skin (the Sādhanamālā describes his color as being "like that of the atasī (flax) flower," which may be either yellow or blue), though he may be at times portrayed in other colors. In Tibet, for instance, a variant of the kneeling Acala depiction shows him as being white in hue "like sunrise on a snow mountain reflecting many rays of light". In Japan, some images may depict Acala sporting a red (赤不動, Aka-Fudō) or yellow (黄不動, Ki-Fudō) complexion. The most famous example of the Aka-Fudō portrayal is a painting kept at Myōō-in on Mount Kōya (Wakayama Prefecture) traditionally attributed to the Heian period Tendai monk Enchin. Legend claims that Enchin, inspired by a vision of Acala, painted the image using his own blood (thus explaining its red color), though recent analysis suggests that the image may have been actually created much later, during the Kamakura period. The most well-known image of the Ki-Fudō type, meanwhile, is enshrined in Mii-dera (Onjō-ji) at the foot of Mount Hiei in Shiga Prefecture and is said to have been based on another vision that Enchin saw while practicing austerities in 838. The original Mii-dera Ki-Fudō is traditionally only shown to esoteric masters (ācārya; 阿闍梨, ajari) during initiation rites and is otherwise not shown to the public, though copies of it have been made. One such copy, made in the 12th century, is kept at Manshu-in in Kyoto.

The deity is usually depicted with one head and two arms, though a few portrayals show him with multiple heads, arms or legs. In Japan, a depiction of Acala with four arms is employed in subjugation rituals and earth-placating rituals (安鎮法, anchin-hō); this four-armed form is identified in one text as "the lord of the various categories [of gods]." An iconographic depiction known as the "Two-Headed Rāgarāja" (両頭愛染, Ryōzu Aizen or Ryōtō Aizen) shows Acala combined with the wisdom king Rāgarāja (Aizen).

Acolytes

Acala is sometimes described as having a retinue of acolytes, the number of which vary between sources, usually two or eight but sometimes thirty-six or even forty-eight. These represent the elemental, untamed forces of nature that the ritual practitioner seeks to harness.

The two boy servants or dōji (童子) most commonly depicted in Japanese iconographic portrayals are  and , who also appear as the last two of the list of Acala's eight great dōji. Kiṃkara is depicted as white in color, with his hands joined in respect, while Ceṭaka is red-skinned and holds a vajra in his left hand and a vajra staff in his right hand. The two are said to symbolize both Dharma-essence and ignorance, respectively, and is held to be in charge of good and evil.

Kiṃkara and Ceṭaka are also sometimes interpreted as transformations or emanations of Acala himself. In a sense, they reflect Acala's original characterization as an attendant of Vairocana; indeed, their servile nature is reflected in their names (Ceṭaka for instance means "slave") and their topknots, the mark of banished people and slaves. In other texts, they are also described as manifestations of Avalokiteśvara (Kannon) and Vajrapāṇi or as transformations of the dragon Kurikara, who is himself sometimes seen as one of Acala's various incarnations.

Two other notable dōji are Matijvala (恵光童子, Ekō-dōji) and Matisādhu (恵喜童子, Eki-dōji), the first two of Acala's eight great acolytes. Matijvala is depicted as white in color and holds a three-pronged vajra in his right hand and a lotus topped with a moon disk on his left, while Matisādhu is red and holds a trident in his right hand and a wish-fulfilling jewel (cintāmaṇi) on his left. The eight acolytes as a whole symbolize the eight directions, with Matijvala and Matisādhu representing east and south, respectively.

Texts

As noted above, Acala appears in the Amoghapāśakalparāja Sūtra and the Vairocanābhisaṃbodhi Sūtra. As Caṇḍaroṣaṇa or Caṇḍamahāroṣaṇa, he is the primary deity of the Caṇḍamahāroṣaṇa Tantra and is described in the Sādhanamālā.

The Japanese esoteric Buddhist tradition and Shugendō also make use of the following apocryphal sutras on Acala:

 Sūtra of the Great Wrathful King Āryācala's Secret Dhāraṇī (聖無動尊大威怒王秘密陀羅尼経, Shō-Mudō-son daiifunnuō himitsu darani kyō)
 A sūtra consisting of a discourse on Acala given by the bodhisattva Vajrasattva (identified here with Samantabhadra) to Mañjuśrī, set in "Vairocana's great assembly." The sutra describes Acala as being identical with the all-pervading dharmakāya, "[having] no fixed abode, but [dwelling] within the hearts of sentient beings" (無其所居、但住衆生心想之中).
 Āryācala Sūtra (仏説聖不動経, Bussetsu Shō-Fudō kyō)
 A summarized version of the above sutra. Translated into English, it runs as follows:

 To this text is often appended two litanies of the names of Acala's young acolytes (童子, dōji), the 'thirty-six dōji (三十六童子, sanjuroku dōji) and the 'eight great dōji (八大童子, hachi daidōji).
 Sūtra on Reverencing the Secret Dhāraṇī of Āryācala (稽首聖無動尊秘密陀羅尼経, Keishu Shō-Mudō-son himitsu darani kyō)

Bīja and mantra

The bīja or seed syllables used to represent Acala in Japanese Buddhism are  (हां / हाँ) and hāmmāṃ (हाम्मां / हाम्माँ), the latter being a combination of the two final bīja in his mantra: hāṃ māṃ (हां मां). Hāṃ is sometimes confounded with the similar-looking  (हूं), prompting some writers to mistakenly identify Acala with other deities. The syllables are written using the Siddham script and is conventionally read as kān (カーン) and kānmān (カーンマーン).

Three mantras of Acala are considered to be the standard in Japan. The most widely known one, derived from the Mahāvairocana Tantra and popularly known as the "Mantra of Compassionate Help" (慈救呪, jikushu or jikuju), goes as follows:

The "Short Mantra" (小呪, shōshu) of Acala - also found in the Mahāvairocana Tantra - is as follows:

The longest of the three is the "Great Mantra" of Acala, also known as the "Fire Realm Mantra" (火界呪, kakaishu / kakaiju):

Another mantra associated with the deity is Oṃ caṇḍa-mahāroṣaṇa hūṃ phaṭ, found in the Siddhaikavīra Tantra. The text describes it as the "king of mantras" that dispels all evil and grants "whatever the follower of Mantrayāna desires".

Worship

Japan

Fudō Myōō (Acala),  was never popular in Indian, Tibetan or even Chinese Buddhism , but in Japan it became the object of a flourishing cult with esoteric overtones.

The cult of Acala was first brought to Japan by the esoteric master Kūkai, the founder of the Shingon school, and his successors, where it developed as part of the growing popularity of rituals for the protection of the state. While Acala was at first simply regarded as the primus inter pares among the five wisdom kings, he gradually became a focus of worship in his own right, subsuming characteristics of the other four vidyarājas (who came to be perceived as emanating from him), and became installed as the main deity (honzon) at many temples and outdoor shrines.

Acala, as a powerful vanquisher of evil, was regarded both as a protector of the imperial court and the nation as a whole (in which capacity he was invoked during state-sponsored rituals) and the personal guardian of ritual practitioners. Many eminent Buddhist priests like Kūkai, Kakuban, Ennin, Enchin, and Sōō worshiped Acala as their patron deity, and stories of how he miraculously rescued his devotees in times of danger were widely circulated.

At temples dedicated to Acala, priests perform the , or ritual service to enlist the deity's power of purification to benefit the faithful. This rite routinely involves the use of the  as a purification tool.

Lay persons or monks in yamabushi gear who go into rigorous training outdoors in the mountains often pray to small Acala statues or portable talismans that serve as his honzon. This element of yamabushi training, known as Shugendō, predates the introduction of Acala to Japan. At this time, figures such as , who appeared before the sect's founder, En no Gyōja, or Vairocana, were commonly worshiped. Once Acala was added to list of deities typically enshrined by the yamabushi monks, his images were either portable, or installed in hokora (outdoor shrines). These statues would often be placed near waterfalls (a common training ground), deep in the mountains and in caves.

The daimyo Takeda Shingen is known to have taken Fudō Myōō as his patron (particularly when he transitioned to being a lay monk in his later years), and has commissioned a statue of Fudō that is supposedly modelled after his face.

Acala also tops the list of Thirteen Buddhas. Thus Shingon Buddhist mourners assign Fudō to the first seven days of service. The first week is an important observance, but perhaps not as much as the observance of "seven times seven days" (i.e. 49 days) signifying the end of the "intermediate state" (bardo).

Literature on Shingon Buddhist ritual will explain that Sanskrit "seed syllables", mantras and mudras are attendant to each of the Buddhas for each observance period. But the scholarly consensus seems to be that invocation of the "Thirteen Buddhas" had evolved later, around the 14th century and became widespread by the following century, so it is doubtful that this practice was part of Kūkai's original teachings.

China
Bùdòng Míngwáng (Acala) worship in China was first introduced into China during the Tang dynasty after the translation of esoteric tantras associated with him by monks such as Amoghavajra and Vajrabodhi. Iconography of Acala has been depicted infrequently in some temples and grottoes from the Tang through to contemporaneous times, usually as part of a set depicting the Eight Wisdom Kings or Ten Wisdom Kings, In modern times, he is revered as one of the eight Buddhist guardians of the Chinese zodiac and specifically considered to be the protector of those born in the year of the Rooster. He is also frequently invoked during Chinese Buddhist repentance ceremonies, such as the Liberation Rite of Water and Land, along with the other Wisdom Kings where they are given offerings and intreated to expel evil from the ritual platform.

In popular culture
 Gary Snyder's 1969 poem Smokey the Bear Sutra portrays Smokey Bear (the mascot of the U.S. Forest Service) as an incarnation of Vairocana (the "Great Sun Buddha") in a similar vein as Acala. Indeed, Acala's Mantra of Compassionate Help is presented in the text as Smokey's "great mantra."
 Sailor Mars from the Sailor Moon series invokes Acala through the Sanskrit chant of the Mantra of Compassionate Help during her "Fire Soul Bird" attack. Acala is flashed multiple times as a shadowed figure in flames, consistent with Japanese iconography, and in line with Sailor Mars's element of fire.

Gallery

See also
 Wisdom King
Trailokyavijaya
Rāgarāja
Homa (ritual)
Narita-san

References

Bibliography

External links

Fudo Myo-O, 不動明王 O-Fudo-sama in Japan
 Ellen Schattschneider "Fudo Myoo (Acala)" - In: immortal wishes (2003)
Shingon Buddhist International Institute
Tendai Buddhist Sangha in Denver Colorado

Dharmapalas
Shingon Buddhism
Wisdom Kings
Death gods
Wrathful deities
Herukas
Acala

Acala


Takis Hadjigeorgiou (, * 11. Dezember 1956 in Pano Akourdaleia, Pafos) ist ein zyprischer Journalist und Politiker der Anorthotiko Komma Ergazomenou Laou.

Leben
Hadjigeorgiou studierte Rechtswissenschaften und Journalismus an der Nationalen und Kapodistrias-Universität Athen. Nach seinem Studium in Athen kehrte er nach Zypern zurück und war als freiberuflicher Journalist tätig. Im Fernsehsender Cyprus Broadcasting Corporation wurde er in Zypern durch seine Talkshow Ohne Grenzen bekannt. Von 1995 bis 2007 war er für den zyprischen Radiosender Radio Astra 92.8 tätig. Von 1996 bis 2009 war er als Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Zypern tätig. 2009 wurde Hadjigeorgiou Abgeordneter im Europäischen Parlament und stellvertretender Vorsitzender für die Fraktion Vereinte Europäische Linke/Nordische Grüne Linke. Er war dort Mitglied im Ausschuss für auswärtige Angelegenheiten, in der Delegation im Gemischten Parlamentarischen Ausschuss EU-Türkei, in der Delegation in den Ausschüssen für parlamentarische Kooperation EU-Armenien, EU-Aserbaidschan und EU-Georgien und in der Delegation in der Parlamentarischen Versammlung EURO-NEST. Nachdem er 2014 sein Mandat verteidigen konnte, schied er nach der Europawahl 2019 aus dem Parlament aus.

Weblinks

Einzelnachweise

Mitglied des Europäischen Parlaments für Zypern
Abgeordneter (Zypern)
AKEL-Mitglied
Politiker (21. Jahrhundert)
Politiker (20. Jahrhundert)
Zyprer
Geboren 1956
Mann

Takis Hadjigeorgiou


An Pitcairnia pallidiflavens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Werner Rauh. An Pitcairnia pallidiflavens in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia pallidiflavens


Onthophagus maleengnaafon é uma espécie de inseto do género Onthophagus da família Scarabaeidae da ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente pela primeira vez no ano de 1990 por Masumoto.

Referências

Ligações externas

maleengnaafon
Coleópteros descritos em 1990

Onthophagus maleengnaafon


Saracenijevke (lat. Sarraceniaceae nom. cons.) biljna porodica u redu vrjesolike kojemu pripada oko 50 vrsta biljaka mesožderki. Porodica je dobila ime po rodu saracenija (Sarracenia), a ostala dva su helijamfora (Heliamphora) i darlingtonija (Darlingtonia)

Dva roda ove porodice, darlingtonija i saracenija raširene su po Sjevernoj Americi, a neke vrste su introducirane u Europu. Treći rod helijamfora raste u tropskim područjima Amazonije.

Opis
Sarraceniaceae, porodica biljaka mesožderki iz reda Ericales, porijeklom iz Sjeverne i Južne Amerike. Ove višegodišnje biljke niskog rasta poznate su po svojim modificiranim lišćem poput vrča, koje služi kao zamka za hvatanje i probavu insekata i drugog sitnog plijena. Obitelj se sastoji od tri roda: Sarracenia, s oko 10 vrsta; Darlingtonia, s jednom vrstom; i Heliamphora, s oko 23 vrste. (Biljke iz obitelji Nepenthaceae ograničene su na Stari svijet.)

Sarraceniaceae se razlikuju od bilo koje druge biljke na zapadnoj hemisferi. Svoje uobičajeno ime dobivaju po svojim šupljim cjevastim listovima, koji mogu biti u obliku trube, vrča ili urne. Ovi listovi pasivno hvataju plijen koji biva namamljen u usta lista svojim svjetlucavim površinama ili neobičnom bojom i prozirnim mrljama. Ako kukac ili drugi organizam upadne u vrč, krute dlake usmjerene prema dolje i skliski zidovi sprječavaju ga da ispuzi natrag. Iscrpljena, životinja se na kraju utopi u tekućini na dnu vrča. Enzimi i bakterije za probavu proteina razgrađuju tijelo kukca, omogućujući biljci da apsorbira nitrate i druge korisne hranjive tvari kako bi nadopunila loše uvjete tla u svom okolišu.

Pripadnici Sarraceniaceae obično nastanjuju močvare, vlažne ili pješčane livade i savane gdje su tla zasićena vodom, kisela i s nedostatkom dušika ili fosfora. Umjesto uspravne nadzemne stabljike, biljka obično ima kratak, okrugao, vodoravni rizom (podzemna stabljika) iz kojega se listovi šire prema van i prema gore. Zreli rizom, koji je dug 8-30 cm (3-12 inča), raste 10 do 30 godina, ovisno o rodu. Većina članova porodice proizvodi urod u proljeće i drugi urod u jesen. Listovi variraju u boji od žutozelene do tamnozelene prožete crvenom bojom. Listovi su jasno prilagođeni da funkcioniraju poput cvijeća u privlačenju insekata: nalik su cvjetovima u svojim upečatljivim uzorcima boja i oblika, a tijekom svog aktivnog razdoblja ljeti izlučuju nektar koji sadrži fruktozu, što je vrlo privlačno nekim kukcima. Neke vrste, uključujući "ljubičastu biljku" (S. purpurea), pronađene su sa daždevnjacima u njihovim vrčevima. Vjerojatno je da su takve slučajne žrtve privučene kukcima koje mame vrčevi i daju dodatnu hranu biljkama.

Osim što imaju lišće nalik na cvjetove, svi članovi Sarraceniaceae daju cvjetove koji su upečatljivi i imaju ugodan miris. Cvjetove koji klimaju oprašuju kukci, obično pčele, i obično se nose na dugim peteljkama kako bi oprašivače držali podalje od smrtonosnih vrčeva. Latica cvijeća obično ima pet, a prašnici su brojni i obilno bacaju pelud. Plodovi su suhe kapsule koje izbacuju svoje sjemenke. Neke se vrste razmnožavaju vegetativno; kod Darlingtonije, a rjeđe kod Sarracenije, pupoljci se pojavljuju u čvorovima (zglobovima stabljike) u rizomu i rastu u nove biljke, stvarajući kolonije koje se polako šire.

Vanjske poveznice

Izvori

Vrjesolike
Biljke mesožderke
Biljne porodice

Saracenijevke


Neil Nicholas Savaryn OSBM (ukrainisch: Ніль Николай Саварин, * 19. Mai 1905 in Staryj Sambir, Ukraine, früher Galizien; † 8. Januar 1986 in Edmonton, Kanada) war Bischof der Ukrainischen Griechisch-Katholischen Kirche und  von Edmonton.

Leben
Neil Nicholas Savaryn wurde am 23. August 1931 zum Ordenspriester der Basilianer des hl. Josaphat geweiht. Nach seiner Priesterweihe wurde er 1932 nach Kanada entsandt und wurde Abt des Basilianerklosters in Mundare (Alberta, Kanada). Am 3. April 1943 wurde er zum Weihbischof im Apostolisches Exarchat Kanada berufen und zum Titularbischof von Ios ernannt. Die Bischofsweihe am 1. Juli 1943 leitete der Apostolische Exarch von Kanada Bischof Basile Wladimir Ladyka OSBM, er wurde von den Mitkonsekratoren Erzbischof James Charles McGuigan und Bischof Ambrozij Andrew Senyshyn OSBM unterstützt.

Am 19. Januar 1948 übernahm er die Leitung des neuen Apostolischen Exarchats von Westkanada mit Sitz in Edmonton. Mit Wirkung vom 3. November 1956 wurde er zum ersten Bischof der neu gegründeten Eparchie Edmonton ernannt. Bischof Savaryn war seit 1954 Mitglied der "Shevchenko Scientific Society of Canada". Er war Konzilsvater und nahm an den vier Sitzungsperioden des Zweiten Vatikanischen Konzils (1962–1965) teil. Er starb am 8. Januar 1986 und wurde auf dem St. Michaels Friedhof in Edmonton beigesetzt.

Konsekrator
Bischof Savaryn war Konsekrator von Demetrius Martin Greschuk zum Titularbischof von Nazianzus (Weihbischof in Edmonton) und Mitkonsekrator bei:
 Daniel Ivancho zum Titularbischof von Europus
 Isidore Borecky zum Titularbischof von Amathus in Cypro
 Andrew Roborecki zum Titularbischof von Tanais
 Jeronim Isidor Chimy OSBM zum Bischof von New Westminster
 Innocent Hilarion Lotocky OSBM zum Bischof von Saint Nicolas of Chicago
 Stephen Sulyk zum Erzbischof von Philadelphia und
 Basil Filevich zum Bischof von Saskatoon

Weblinks
Apostolische Nachfolge – Ernennungen 1943
Apostolische Nachfolge – Titularsitze
Apostolische Nachfolge – Ernennungen 1956
Apostolische Nachfolge – Nordamerika
Apostolische Nachfolge – Nekrolog 1986

Eintrag auf gcatholic.org (englisch)
Historic Highlights of the Ukrainian Catholic Eparchy of Edmonton (englisch)
NECROLOGY of the Order of St. Basil the Great in Canada 1909-2001 (englisch)

Einzelnachweise

Abt
Ukrainisch griechisch-katholischer Bischof
Konzilsvater (Zweites Vatikanisches Konzil)
Ukrainer
Basilianer des hl. Josaphat
Geboren 1905
Gestorben 1986
Mann

Neil Nicholas Savaryn


Die Route nationale 771, kurz RN 771 oder N 771, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen der N178 im südlichen Châteaubriant und Le Croisic verlief. 1955 erfolgte eine neue Führung zwischen dem Zentrum von Saint-Nazaire und der nördlichen Zuführung. Sie wurde 1978 komplett in die Nationalstraße 171 integriert. 1979 wurde dann zwischen Saint-Nazaire und La Baule diese neue N171 auf eine Schnellstraße verlegt. Dadurch erhielt die von der Schnellstraße ins Zentrum von Saint-Nazaire führende Straße die Nummer N471 (seit 2006 Kommunalstraße). 2006 wurde zwischen Saint-Nazaire und Le Croisic abgestuft. Dabei erhielt die Schnellstraße die Nummer D213, die Verbindung zwischen dieser und der ursprünglichen Trasse der N771/N171 in La Baule die Nummer D192 und der Rest bis zum Ende in Le Croisic die Nummer D245.

N771e
Die N771E entstand 1955 als Seitenast der N771 aus dieser, als die N771 auf eine Umgehungsstraße gelegt wurde, die nördlich um Saint-Nazaire verlief und dann weiter westlich nach Saint-Nazaire hineinlief. Sie wurde 1973 als D971 abgestuft.

Weblinks
 Route nationale française 771 auf WikiSara (französisch)

771
Straße in Pays de la Loire

Route nationale 771


Thomas Dietrich Nippold (* 29. August 1963 in Starnberg; † 19. August  2014 in Berlin) war ein deutscher Drehbuchautor und Rechtsanwalt in Berlin.

Nippold besuchte bis zum Abitur das Gymnasium in Starnberg, studierte anschließend Rechtswissenschaft an der Ludwig-Maximilians-Universität in München und an der Freien Universität in Berlin bis zur 1. Juristischen Staatsprüfung. Es folgten der Juristische Vorbereitungsdienst, die 2. Juristische Staatsprüfung und die Zulassung als Rechtsanwalt durch die Rechtsanwaltskammer Berlin. Seit dem an war Nippold zunächst Teil einer großen Anwalts- und Steuerkanzlei mit Sitz in Berlin-Mitte und ab 2012 bis zu seinem Tode Partner der Kanzlei Nippold & Kurth Partnerschaft. Seine Schwerpunkte lagen im Arbeits-, Miet- und Strafrecht.

In seiner anwaltlichen Laufbahn widmete sich Nippold intensiv der Referendaraus- und -fortbildung.

Daneben schrieb Nippold seit den 1980er Jahren bis 2005 Drehbücher, unter anderem für Fernsehserien wie Im Namen des Gesetzes, Medicopter 117 – Jedes Leben zählt, Klinik unter Palmen und Küstenwache sowie für die ZDF-Komödie Die Traumnummer – Die Hotline zum Glück und den ZDF-Fernsehfilmen Dir zu Liebe mit Maria Furtwängler und Timothy Peach. Für das österreichische TV-Lustspiel Fröhlich geschieden schrieb er 1996 das Drehbuch zusammen mit Rainhard Fendrich.

Weblinks

Einzelnachweise

Drehbuchautor
Rechtsanwalt (Deutschland)
Dichterjurist
Deutscher
Geboren 1963
Gestorben 2014
Mann

Thomas Nippold


David Ayalon, né à Haïfa le  et mort le  à Jérusalem, est un historien et universitaire israélien, spécialiste du sultanat mamelouk et de l'Islam médiéval.

Biographie

Jeunesse et formation
David Ayalon est né à Haïfa sous le nom de David Neustadt et a grandi à Rosh Pina et Zikhron Yaakov. Il étudie à l'École hébraïque Reali de Haïfa (en hébreu : בֵּית-הַסֵּפֶר הָרֵיאָלִי הָעִבְרִי בְחֵיפָה , Bet Hasefer haReali ha'Ivri beHeifa) où il côtoie le philosophe et universitaire Ézéchiel Kaufmann. Il apprend la langue, la culture et la littérature arabe ainsi que l'histoire du peuple juif à l'Université hébraïque de Jérusalem où il entre en 1933.

Carrière universitaire
Il obtient son doctorat en 1946 sous la direction de . Il fonde le département d'études modernes du Moyen-Orient en 1949 et en demeure le directeur jusqu'en 1956. Puis il dirige l'Institut d'études asiatiques et africaines de l'Université hébraïque de Jérusalem de 1963 à 1967.

Vie privée
David Neustadt change son nom à la fin de la décennie 1940. Il épouse Myriam Rosen-Ayalon, archéologue et universitaire de Université hébraïque de Jérusalem. Il meurt d'un cancer en 1998.

Travaux de recherche

David Ayalon est un pionnier dans l'étude de la société militaire mamelouke. Il a étudié la domination du sultanat mamelouk en Syrie et en Égypte du  au , et ses recherches ont transformé la perception que les historiens avaient de cette société islamique médiévale. Ayalon a travaillé sur le fonctionnement du système militaire mamelouk et le conditionnement des mamelouks dans leur fidélité au pouvoir, ainsi que l'organisation de l'armée du sultanat mamelouk. Il a aussi étudié les liens entre la civilisation islamique et la culture mongole, par exemple l'influence de la loi mongole, la Yassa, sur la société en Égypte. David Ayalon a aussi travaillé sur le statut des eunuques et leur loyauté envers le sultanat, ainsi que sur l'unité de la Wafidiyya.

Publications

Ouvrages
 Dictionnaire arabe-hébreu, co-écrit avec Pessah Shinar, 1947.
 L'esclavage du mamelouk, Israel Oriental Society, Jérusalem, 1951.
 Gunpowder and firearms in the Mamluk kingdom: a challenge to a mediaeval society, 1956.
 Studies on the Mamluks of Egypt (1250-1517), Variorum Reprints, Londres, 1977.
 The Mamluk military society (Collected studies), Variorum Reprints, Londres, 1979.
 Outsiders in the lands of Islam: Mamluks, Mongols, and eunuchs (Collected Studies), Variorum Reprints, Londres, 1988.
 Islam and the Abode of War: Military Slaves and Islamic Adversaries, Routledge, Londres, 1994.
 Le phénomène mamelouk dans l'Orient islamique, Presses Universitaires de France, Paris, 1996.
 Eunuchs, Caliphs and Sultans: A Study in Power Relationships, Hebrew University Magnes Press, Jérusalem, 1999.

Articles (liste non-exhaustive)
 "The Historian al-Jabartī and His Background", Bulletin of the School of Oriental and African Studies, University of London, 1960, p.238.
 "The Muslim city and the Mamluk military aristocracy", Jerusalem: Israel Academy of Sciences and Humanities, 1967.
 "The Mamluks and naval power: a phase of the struggle between Islam and Christian Europe", Jerusalem: Published for the Israel Academy of Sciences and Humanities by the Magnes Press, The Hebrew University, 1965.

Distinctions

Prix
Prix Rotschild (1975) par la fondation .

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
Sultanat mamelouk d'Égypte
Wafidiyya

Liens externes

Historien israélien
Médiéviste israélien
Historien de l'islam
Médiéviste
Historien militaire
Universitaire israélien
Docteur en histoire
Naissance en mai 1914
Décès en juin 1998
Décès à 84 ans
Décès à Jérusalem

David Ayalon


Odeon a fost o editură cehoslovacă și ulterior cehă. Astăzi, acest nume este folosit ca marcă comercială a grupului editorial Euromedia Group.

Editura interbelică Odeon
Editura Odeon a fost fondată în 1925 de către Jan Fromek, un librar care s-a împrietenit cu mai multe personalități ale avangardei interbelice cehoslovace. Jindřich Honzl, Jindřich Štyrský și Vítězslav Nezval au fost unii dintre primii autori care au fost publicați. Cea mai faimoasă colecție a fost seria Edice Odeon, dar au avut succes și edițiile bibliofile sau ediția specială de poezie. Editura a tipărit Revue Devětsil (ReD), redactată de Karel Teige, creatorul logo-ul companiei și al mai multor coperți de carte. Fromek a susținut semnificativ presa de stânga, publicând, de exemplu, ziare și reviste ale Cominternului. Editura și-a încetat activitatea în anul 1940, deoarece Fromek a trebuit să se ascundă din motive politice. După război, el a divorțat și soția lui, care datorită zestrei ei, a putut susține financiar editura, a încercat să conducă singură afacerea. Odeon a încetat să mai existe ca urmare a naționalizării companiilor particulare în anul 1949.

Editura de stat Odeon
În anul 1953, ca urmare a reorganizării activității de publicare și distribuire a publicațiilor neperiodice din Cehoslovacia, a fost înființată editura Státní nakladatelství krásné literatury, hudby a umění (SNKLHU) care avea sarcina de a publica cărți și reviste din anumite domenii specifice. În anul 1961 s-a desprins din SNKLHU un departament de carte muzicală, care a devenit o editură separată cu numele Státní hudební vydavatelství (SHV), redenumită mai târziu Supraphon, iar SNKLHU a fost redenumită Státní nakladatelství krásné literatury a umění (SNKLU). În anul 1966 a primit numele poetic Odeon, cu referire la editura din timpul Primei Republici Cehoslovace. A fost preluat logo-ul realizat de Karel Teige.

Editura a fost renumită pentru publicarea de traduceri de calitate în limba cehă a unor opere literare internaționale, în special ale autorilor contemporani. Începând din anul 1953 a publicat (începând cu volumul 57) colecția Světová četba, care a început să fie tipărită în anul 1948 de editura Svoboda, unde au apărut primele 56 de volume; editura a publicat peste 500 de volume sub numele SNKLHU, SNKLU și Odeon în cei patruzeci de ani de activitate. Au fost publicate, de asemenea, cărți cu specific artistic (picturi și fotografii), studii de teorie literară și de estetică. A primit numeroase premii pentru cărțile publicate.

După 1989 editura nu a făcut față noilor condiții economice și în anul 1994 a intrat în lichidare.

Marca Odeon după desființarea editurii de stat
După mai multe încercări de relansare, marca a fost cumpărată în anul 1999 de concernul editorial Euromedia Group, care publică mai multe colecții de ficțiune sub numele Odeon.

Traduceri din limba română
Editura Odeon a publicat traducerile în limba cehă ale unor opere literare importante din limba română precum Legende sau basmele românilor (1975) de Petre Ispirescu, Pseudo Kinegheticos (1960) de Al. Odobescu, Duios Anastasia trecea (1975) de Dumitru Radu Popescu, Ion (1980) și Răscoala (1984) de Liviu Rebreanu, Hanu-Ancuței (1974) de Mihail Sadoveanu, Mara (1973) de Ion Slavici, Costandina (1966) și Pădurea nebună (1972) de Zaharia Stancu, 11 elegii (1969) de Nichita Stănescu, Ulița copilăriei (1977) de Ionel Teodoreanu.

Note

Bibliografie

Legături externe
 http://www.odeon-knihy.cz/
 Odeon v almanachu Labyrint
 Rozhovor s šéfredaktorem Odeonu Jindřichem Jůzlem "o tradici značky a jejím dnešním obsahu", Literární noviny 2009

Edituri din Cehia
Edituri din Cehoslovacia

Odeon (editură)


An Rhynchospora ierensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Dennis Adams. An Rhynchospora ierensis in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora ierensis


تحذيرات وقائية من المواد الخطرة : يعرف في الملحق الرابع من ميثاق الاتحاد الأوروبي (Directive 67/548/EEC): بأنها توصيات السلامة المتعلقة بمخاطر المواد الخطرة وتحضيراتها. وقد تم دمج القائمة وأعيد نشرها في الميثاق الأوربي (Directive 2001/59/EC).
هذا التوصيف يستخدم بشكل عالمي، في أوربا وفي خارجها، وهناك مسعى متطور لمواءمة هذا التوصيف عالمياً.

ملاحظة: إن نقص أي رقم توصية يشير إلى أنه حذف أو استبدل بغيره.

 : يحفظ مغلقاً
 : يحفظ بعيداً عن متناول الأطفال.
 : يحفظ في مكان بارد.
 : يحفظ بعيدا عن التجمعات السكنية.
 : تحفظ المحتويات في..... (سائل مناسب يحدده مصنع المادة).
 : تحفظ المحتويات ضمن.... (غاز نبيل يحدده مصنع المادة)
 : يحفظ الوعاء مغلقاً بإحكام.
 : يحفظ الوعاء جافاً.
 : يحفظ الوعاء في مكان جيد التهوية.
 : لا تحفظ الوعاء مغلقاً.
 : يحفظ بعيدا عن المواد الغذائية، والمشروبات، وعلف الماشية.
 : يحفظ بعيداً عن.... (مواد محددة من قبل مصنع المادة).
 : يحفظ بعيداً عن الحرارة.
 : يحفظ بعيداً عن مصادر الإشعال – ممنوع التدخين.
 : يحفظ بعيداً عن المواد القابلة للاحتراق.
 : يعامل ويفتح بعناية.
 : لا تأكل ولا تشرب عند استخدام هذه المادة.
 : لا تدخن عند الاستعمال
 : لا تستنشق غبار المادة.
 : لا تستنشق غاز/دخان/بخار/رذاذ المادة. (تحدد الكلمة المناسبة من قبل مصنع المادة).
 : تجنب التلامس مع الجلد.
 : تجنب التلامس مع العيون.
 : في حال التلامس مع العيون، إغسل العين بالماء الغزير، ثم التمس استشارة طبية.
 : اخلع عنك مباشرة كل الملابس الملوثة.
 : في حال التلامس مع الجلد، يغسل حالاً بوفرة باستخدام.... (يحدده مصنع المادة).
 : لا تفرغ المحتوى مع مياه الصرف الصحي.
 : لا تضيف الماء أبداً لهذه المادة.
 : خذ تدابير احتياطية ضد الشحنات الساكنة.
 : يجب التخلص من هذه المادة ووعائها بطريقة آمنة.
 : ارتدِ الملابس الوقاية اللازمة.
 : ارتدِ القفازات المناسبة.
 : يجب ارتداء معدات تنفسية مناسبة في حالة التهوية غير الكافية.
 : ارتدِ واقٍ للوجه والعيون.
 : لتنظيف الأرضية والأشياء الملوثة بهذه المادة استخدم.... (يحدده مصنع المادة).
 : لا تتنفس دخان المادة في حال الاحتراق أو الانفجار.
 : ارتدِ معدات تنفسية مناسبة خلال التبخير والترذيذ. (يحدد وصف مناسب من قبل مصنع المادة).
 : في حالة الحريق استخدم.... (يحدد هنا جهاز مكافحة الحريق المناسب. لا تستخدم الماء وإذا كان يزيد من الخطر).
 : في حالة حادث ما، أو شعور بالتوعك، التمس استشارة طبية حالاً (انظر إلى الملصقات إذا أمكن).
 : إذا ابتُلع، التمس استشارة طبية حالاً، وأظهر هذا الوعاء أو الملصق.
 : يحفظ في درجة حرارة لا تتجاوز.....° م (يحددها مصنع المادة).
 : يحفظ رطباً باستخدام.... (تحدد المادة المناسبة من قبل مصنع المادة).
 : يحفظ في وعائه الأصلي فقط.
 : لا تمزجه مع.... (يحدد من قبل مصنع المادة).
 : يستخدم في الأماكن المهواة جيداً فقط.
 : غير منصوح به للاستخدام الداخلي على مساحات كبيرة.
 : تجنب التعرض – احصل على معلومات مفصلة قبل الاستخدام.
 : ضع هذه المادة ووعائها في مجمع قمامة خاص بالمواد الخاصة أو الخطرة.
 : استخدم احتواء مناسب لتجنب التلوث البيئي.
 : ارجع للمصنع أو المزود لهذه المادة من أجل معلومات تتعلق بالاسترجاع وإعادة الاستعمال.
 : يجب التخلص من هذه المادة ووعائها بوضعها في قمامة المواد الخطرة.
 : تجنب تسريب المادة للبيئة. إرجع إلى صحيفة تعليمات السلامة.
 : لا تحرّض نفسك على التقيؤ إذا ابتلعت شي من المادة. التمس استشارة طبية حالاً، وأظهر الوعاء أو الملصق.
 : في حال حدوث استنشاق، أخرج للهواء الطلق وابق في استراحة.
 : اغسل الفم جيدا بالماء إذا ابتلعت شيء من المادة (فقط إذا كان الشخص بكامل وعيه).

تحذيرات مركبة
 : يحفظ مغلقاً، وبعيداً عن متناول الأطفال.
 : يحفظ مغلقاً بإحكام في مكان بارد.
 : يحفظ مغلقاً بإحكام في مكان بارد ومهوى جيداً.
 : يحفظ في مكان بارد ومهوى جيداً، وبعيداً عن.....(يحدد مصنع المادة المواد غير المناسبة).
 : يحفظ في وعائه الأصلي في مكان بارد ومهوى جيداً، وبعيداً عن.....(يحدد مصنع المادة المواد غير المناسبة).
 : يحفظ في وعائه الأصلي في مكان بارد ومهوى جيداً.
 : يحفظ في مكان بارد، وبعيداً عن.....(يحدد مصنع المادة المواد غير المناسبة).
 : يحفظ مغلقاً بإحكام وجافاً.
 : يحفظ مغلقاً بإحكام وفي مكان مهوى جيداً.
 : يحفظ مغلقاً بإحكام، وفي درجة حرارة لا تتجاوز.....° م (يحددها مصنع المادة).
 : لا تأكل ولا تشرب ولا تدخن عند استخدام هذه المادة.
 : تجنب التماس مع الجلد والعيون.
 : بعد التماس مع الجلد، اخلع الملابس الملوثة مباشرة، واغسل بكمية وافرة من.... (يحدده مصنع المادة).
 : لا تُفرغ المحتوى مع مياه الصرف الصحي وتخلص من هذه المادة ووعائها بطريقة آمنة.
 : لا تُفرغ المحتوى مع مياه الصرف الصحي، ضع هذه المادة ووعائها في مجمع قمامة خاص بالمواد الخاصة أو الخطرة.
 : ارتدِ ملابس واقية وقفازات.
 : ارتدِ ملابس واقية مناسبة وقفازات، وواقي للعيون والوجه.
 : ارتدِ ملابس واقية مناسبة، وواقي للعيون والوجه.
 : ارتدِ قفازات مناسبة، وواقي للعيون والوجه.
 : يحفظ في وعائه الأصلي فقط، وعند درجة حرارة لا تتجاوز.....° م (يحددها مصنع المادة).

اقرأ أيضاً
توصيف مخاطر المواد الكيميائية

مراجع

الصحة والسلامة المهنية
سلامة كيميائية
معايير دولية

تحذيرات وقائية من المواد الخطرة


Die Route nationale 627, kurz N 627 oder RN 627, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen einer Straßenkreuzung mit der heutigen Autobahn 64 (ehemalige Nationalstraße 125) nördlich von Carbonne und einer Kreuzung mit der ehemaligen Nationalstraße 117 bei Saint-Girons verlief. Ihre Länge betrug 50 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française 627 auf WikiSara (französisch)

627

Route nationale 627


An Melica yajiangensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Zhen Lan Wu. An Melica yajiangensis in nahilalakip ha genus nga Melica, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Melica

Melica yajiangensis


مضمار لاوشان للدراجات في بكين أنشأ المضمار خصيصا لأجل أولمبياد بكين 2008 وتقام بالمضمار سباق الساحة للدراجات وتبلغ مساحته الإجمالية 32920 متر مربع ويقع المضمار في الناحية الغربية لقاعدة مركزلاوشان لإدارة لعبة الدراجات والمبارزة التابع لمصلحة الدولة العامة للرياضة البدنية بحي شيجينغشان ببلدية بكين، بدأ الإنشاء فيه أكتوبر 2004 وانتهت الأعمال في 2007.

مراجع

أماكن الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
أماكن التي يقام فيها أوليمبياد سباق الدراجات
بكين
مضامير الدراجات
ملاعب رياضية اكتملت في 2007
ملاعب رياضية في بكين

مضمار لاوشان للدراجات


Upstairs Downstairs, (en español: Arriba & Abajo), es una serie dramática británica, que comenzó sus transmisiones el 26 de diciembre del 2010 por medio de la cadena BBC One y finalizó el 25 de marzo del 2012. La serie fue creada y escrita por Heidi Thomas, y ha contado con la participación de actores como Emilia Fox, Kenneth Cranham y Emma Cliffor.

La serie siguió la historia de 165 Eaton Place, en 1936, seis años después de que concluyera la serie original. y Sigue la vida de Sir Hallam y su esposa, Lady Agnes Holland dueños de la casa donde también viven Maud, la madre de Hallam; Pamela, la hermana de Hallam quien tiene síndrome de down, Persephone, la hermana de Agnes; Clarice; Harry, amigo de Hallam y amante de Persie; Amanjit, Warwick y los empleados del hogar.

Historia
La serie se centró en Sir Hallam Holland, un diplomático quien se muda junto a su esposa Lady Agnes, en enero de 1936, poco después de la muerte de George V. Poco después conocen a Rose Buck, quien es propietaria de su propia agencia de servicio doméstico y les ayuda a encontrar personal para su nueva casa mientras la terminan de renovar. Después de instalarse en Londres a la pareja se les une la dominante madre de Hallam, Maud quien se muda con ellos junto con su secretario, personal joven y su mascota, un mono y Lady Persephone, la joven hermana de Agnes. Sumado a estos factores de estrés para la pareja, Lady Agnes todavía sufre por su aborto involuntario, Hallam, decide averiguiar sobre la muerte de su hermana, quien falleció siendo pequeña y ambos se ven obligados a criar a la hija de su criada judía, que muere por la enfermedad asmática que padece, más tarde Hallam descubre que su hermana, Pamela está viva y se muda con ellos y Maud muere.

Durante la segunda temporada llega Blanche Mottershead, media hermana de Maud y tía de Hallam. Mientras que Agnes y Hallam son padres de dos hijos. También se les unen Beryl, la nueva niñera; Eunice la encargada de la limpieza de la cocina; el Sargento Ashworth; el multimillonario norteamericano Caspar Landry; Lady Portia Alresford la amante de Blanchete y Violet Whisset, el nuevo interés romántico del señor Pritchard.

Personajes principales

Personajes recurrentes

Antiguos personajes

Producción
La primera temporada se estrenó el 26 de diciembre de 2010 y la segunda el 19 de febrero de 2012. La serie compite con la exitosa serie dramática Downton Abbey.

La actriz Jean Marsh se unió a la nueva versión de la serie donde interpreta de nuevo a Rose Buck, que se convierte en la ama de llaves de la casa propiedad de Sir Hallam y Lady Agnes Holland. La actriz Eileen Atkins, quien creó la serie original Upstairs Downstairs junto a Marsh, se unió al elenco de la serie interpretando a Maud, la madre de Hallam; sin embargo Atkins dejó la serie al finalizar la primera temporada.

Referencias

Enlaces externos
 BBC One Upstairs Downstairs Official Website

 MailOnline News | Upstairs Downstairs
 Upstairs Downstairs on TV.com

Series de televisión de Reino Unido
Series de televisión iniciadas en 2010
Series de televisión de drama
Series de televisión derivadas
Series de televisión ambientadas en los años 1930

Upstairs Downstairs (2010)


James Peebles Ewing Kennaway (* 5. Juni 1928 in Auchterarder, Perthshire; † 21. Dezember 1968 in Buckinghamshire, England) war ein schottischer Autor und Drehbuchschreiber.

Leben
Kennaway ging in seiner schottischen Heimat auf dem Glenalmond College zur Schule. Nach dem Dienst in den britischen Streitkräften schrieb er seinen ersten Roman The Tunes of Glory, in welchem einige seiner Erlebnisse während der Dienstzeit widergespiegelt werden. Es folgten weitere Romane, Kurzgeschichten und Drehbücher, auch zu eigenen Stoffen.

Im Alter von 40 Jahren erlag Kennaway einem Herzanfall am Steuer seines Wagens während einer Heimfahrt zu seinem Wohnort Lechlade in Gloucestershire.

Veröffentlichungen
 1956: The Tunes of Glory.
 deutsch: Einst ein Held. S. Mohn, Gütersloh 1961.
 1961: Household Ghosts.
 deutsch, übersetzt von Adolf Himmel und Günther Steinbrinker: Reise aus der Vergangenheit. S. Mohn, Gütersloh 1962.
 1963: The Mindbenders. Atheneum, New York City, USA.
 1963: The Bells of Shoreditch.
 deutsch, übersetzt von Emi Ehm: Fast eine gute Ehe Rowohlt, Reinbek bei Hamburg 1969.
 1967: Some Gorgeous Accident. Longmans, London.
 1969: The Cost of Living Like This.
 1972: Silence.
 deutsch: Blutiger Winter, aus dem Englischen von Klaus Schultz. Verlag Volk und Welt, (Ost-)Berlin 1976.
 1980: Adaption der Kurzgeschichte The Dollar Bottom als Kurzfilm. Oscar 1981 als Bester Kurzfilm

Drehbücher
 1958: Kinder der Straße (Violent Playground)
 1960: Einst ein Held (Tunes of Glory),  mit Alec Guinness und John Mills
 1963: Fesseln der Seele (The Mind Benders), mit Dirk Bogarde
 1968: In den Schuhen des Fischers (The Shoes of the Fisherman)
 1969: Luftschlacht um England (Battle of Britain)
 1970: Country Dance (basierend auf dem Roman Household Ghosts)

Literatur
 Susan Kennaway: The Kennaway Papers. Jonathan Cape, London 1981, ISBN 0-224018-65-5.
 Trevor Royle: James & Jim. A Biography of James Kennaway. Mainstream Publishing 1983, ISBN 0-906391-46-6.

Weblinks

Autor
Literatur (Englisch)
Literatur (Vereinigtes Königreich)
Literatur (20. Jahrhundert)
Brite
Schotte
Geboren 1928
Gestorben 1968
Mann

James Kennaway


Jérémy Grimm (* 27. März 1987 in Ostheim, Département Haut-Rhin) ist ein französischer Fußballspieler.

Karriere als Spieler
Grimm wechselte 2004 in die Jugendakademie von Racing Straßburg. Nach drei Jahren ohne Einsatz in der Profimannschaft wechselte er in die zweithöchste Schweizer Spielklasse zum SR Delémont. Sein Debüt für den Klub aus Delsberg gab er am 21. Juli 2007, als er bei der 2:3-Niederlage gegen den FC Winterthur in der Anfangself stand. Insgesamt bestritt er für den Klub 23 Spiele und erzielte in diesen einen Treffer. Nach nur einem Jahr kehrte er ins Elsass zurück und schloss sich dem Viertligisten SR Colmar an, mit dem er 2010 in die drittklassige Championnat de France National (CFN) aufstieg.

Im Sommer 2013 kehrte Grimm zu Racing Straßburg zurück, mit dem er 2016 in die Ligue 2 und ein Jahr später in die Ligue 1 aufstieg. Seinen ersten Einsatz in der höchsten französischen Spielklasse hatte er am 13. August 2017 beim 3:0-Sieg am zweiten Spieltag der Saison 2017/18 im Heimspiel gegen den OSC Lille und schoss dabei ein Tor. In seiner ersten Spielzeit im französischen Oberhaus kam Jérémy Grimm zu 23 Einsätzen. Eine Saison später kam er zu lediglich fünf Einsätzen, gewann mit Racing Straßburg allerdings den französischen Ligapokal.

Mit Ende der infolge der COVID-19-Pandemie abgebrochenen Saison 2019/20 wurde sein auslaufender Vertrag von Racing Straßburg nicht mehr verlängert. Insgesamt bestritt Grimm 156 Ligaspiele sowie acht Pokal- und fünf Ligapokal-Spiele für Straßburg. Das letzte Mal stand er am 5. Februar 2020 bei einer Einwechselung kurz vor Schluss auf dem Platz.

Nachdem er dann zunächst ohne Verein war, unterschrieb er Anfang Februar 2021 einen Vertrag beim SR Colmar, der in der Championnat de France National, der dritthöchsten französischen Liga, spielt.

Weblinks

 Grimm auf der Website des französischen Ligaverbandes

Einzelnachweise

Fußballspieler (SR Delémont)
Fußballspieler (SR Colmar)
Fußballspieler (Racing Straßburg)
Franzose
Geboren 1987
Mann

Jérémy Grimm


Milan (Spor Kulübü)
 FC Internazionale Milano (Spor Kulübü)
 Milano (İtalya'da Şehir)
 Milan Tanksavarı (Tanksavar Silâh)
 Milan (Milli Aşiret)

Milan (anlam ayrımı)


Andreas Meyer-Lauber (* 1952 in Ahlen) ist ein deutscher Gewerkschafter. Er war in der Zeit vom 18. September 2010 bis zum 8. Dezember 2017 Vorsitzender des DGB-Landesbezirks Nordrhein-Westfalen. Davor war er seit 2004 Landesvorsitzender der Gewerkschaft Erziehung und Wissenschaft.

Leben
Meyer-Lauber studierte von 1970 bis 1977 Politikwissenschaften, Germanistik, Pädagogik und Philosophie an der Freien Universität Berlin. Sein zweites Staatsexamen für das Lehramt an Gymnasien legte er 1979 in Minden ab.

Von 1980 bis 1987 war er Lehrer für Sozialwissenschaften und Deutsch an zwei Gymnasien in Iserlohn und dann bis 2004 Lehrer an einer Gesamtschule in Haspe.

Ab 1984 war er zunächst Mitglied im Bezirkspersonalrat bei der Bezirksregierung Arnsberg und ab 1993 bis 2004 Mitglied des Hauptpersonalrats für Gesamtschulen beim Schulministerium NRW.

Seit Oktober 2010 ist er Mitglied des WDR-Rundfunkrates. Meyer-Lauber ist SPD-Mitglied und wurde von der SPD in Nordrhein-Westfalen als Mitglied der 15. Bundesversammlung vorgeschlagen. Am 2. Dezember 2016 wurde Meyer-Lauber von den Mitgliedern des Aufsichtsgremiums zum neuen Vorsitzenden des WDR-Rundfunkrats mit großer Mehrheit (50 von 59 Stimmen) für eine fünfjährige Amtsperiode gewählt. Damit folgt er auf Ruth Hieronymi, die nicht erneut als Rundfunkratsvorsitzende kandidierte.

Einzelnachweise

Weblinks
 Vorstellung beim DGB NRW

GEW-Funktionär
Person (Rundfunk)
SPD-Mitglied
Träger des Verdienstordens des Landes Nordrhein-Westfalen
Person (Hagen)
Gewerkschafter (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1952
Mann

Andreas Meyer-Lauber


Diese Liste gibt den Fortschreibungsstand vom 5. November 2014 wieder und enthält 42 Baudenkmäler.

Ensembles

Ensemble Ortskern Presseck
Der Ortskern von Presseck (), einer wohl schon vor dem 11. Jahrhundert angelegten slawischen Siedlung und von 1471 bis 1697 Gerichtssitz der Herren von Wildenstein, wird beherrscht von der spätgotischen evangelischen Pfarrkirche im nahezu kreisrunden Kirchhof, an dessen Ummauerung sich in dichter Folge Wohnhäuser und das ehemalige evangelische Schulhaus anlehnen. Östlich und zum Marktplatz hin ist dem Kirchbereich eine Gruppe von Häusern vorgelagert, darunter das ehemalige katholische Schulhaus. Der Baubestand stammt zum größten Teil aus der Zeit des wirtschaftlichen Aufschwungs nach 1806, als Presseck zum bayerischen Verwaltungs- und Gerichtssitz erhoben wurde. Aktennummer: E-4-77-148-1.

Baudenkmäler nach Gemeindeteilen

Presseck

|}

Daigmühle

|}

Elbersreuth

|}

Elbersreuthermühle

|}

Heinersreuth

|}

Katzengraben

|}

Köstenberg

|}

Köstenhof

|}

Kunreuth

|}

Premeusel

|}

Reichenbach

|}

Rützenreuth

|}

Schlopp

|}

Schnebes

|}

Seubetenreuth

|}

Trottenreuth

|}

Waffenhammer

|}

Wartenfels

|}

Wustuben

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Presseck

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Presseck
Baudenkmaler Presseck

Liste der Baudenkmäler in Presseck


سان رافاييل  مدينة بالولايات المتحدة الأمريكية، هي قاعدة مقاطعة مارين، كاليفورنيا.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لسان رافاييل في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان سان رافاييل 56,063 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 22,371 أسرة وعدد العائلات 12,776 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 22,948 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 75.76% من البيض و2.24% من الأمريكيين الأفارقة و0.56% من الأمريكيين الأصليين و5.59% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.17% من سكان جزر المحيط الهادئ و11.16% من الأعراق الأخرى و4.53% من عرقين مختلطين أو أكثر و23.31% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 22,371 أسرة كانت نسبة 27.9% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 44.3% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 9% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 3.9% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 42.9% من غير العائلات. تألفت نسبة 32.1% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 10.9% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.42، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 2.99.

بلغ العمر الوسطي للسكان 38.5 عاماً. وكانت نسبة 19.4% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 7.4% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 32.5% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 24.3% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 12.8% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 99.0 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 96.7 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 60,994 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 74,398 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 50,650 دولارًا مقابل 39,912 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 35,762 دولارًا. وكانت نسبة 5.6% من العائلات ونسبة 10.2% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 12.5% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 5% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان سان رافاييل 57,713 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 22,764 أسرة وعدد العائلات 12,982 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 24,011 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 70.58% من البيض و2% من الأمريكيين الأفارقة و1.23% من الأمريكيين الأصليين و6.09% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.22% من سكان جزر المحيط الهادئ و14.75% من الأعراق الأخرى و5.14% من عرقين مختلطين أو أكثر و29.98% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 22,764 أسرة كانت نسبة 27.9% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 43.2% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 8.8% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 5% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 43% من غير العائلات. تألفت نسبة 32.7% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 13% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.44، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.02.

بلغ العمر الوسطي للسكان 40.2 عاماً. وكانت نسبة 19.3% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 8.6% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 29.3% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 27% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 15.8% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 49.9% ذكور و50.1% إناث.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لسان رافاييل:

أعلام

 فيديريكو فونغ
 دان چرين
 آن كورتيس
 روبرت هنتر
 مارك بلات
 إسبن بوردسين
 مايكل فرومان
 تيرينس ماكينا
 كريستيان مورتنسن
 جورج ديوك

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1874
تأسيسات سنة 1874 في كاليفورنيا
مدن ساحلية في كاليفورنيا
مدن كاليفورنيا
مدن مقاطعة مارين
مدن منطقة خليج سان فرانسيسكو
مقرات المقاطعات في كاليفورنيا

سان رافاييل (كاليفورنيا)


VakıfBank SK, 1986'da kurulan ve İstanbul'da faaliyetlerini sürdüren profesyonel kadın voleybol takımı.

2013 yılında toplam beş kupa (Türkiye Kadınlar Voleybol 1. Ligi, Türkiye Kupası, Süper Kupa, CEV Kadınlar Şampiyonlar Ligi ve FIVB Kadınlar Dünya Kulüpler Şampiyonası) kazanan Vakıfbank SK, 23 Ocak 2014 itibarıyla, ulusal ve uluslararası seviyede oynadığı üst üste 73 resmî maçı kazanarak kırılması zor bir rekorun sahibi olmuş ve Guinness Rekorlar Kitabı'na girmeyi başarmıştır.

Vakıfbank SK, 2012-13 sezonunda Türkiye Kadınlar Voleybol Ligi'nde 29 (22 lig, 7 play-off), Türkiye Kupası'nda 6, CEV Kadınlar Şampiyonlar Ligi'nde 12, Süper Kupa'da 1 ve FIVB Kadınlar Dünya Kulüpler Şampiyonası'nda 4 maç kazanarak oynadığı 52 resmî maçın tümünü kazanmıştır.

Vakıfbank SK, 2013-14 sezonunda, Türkiye Kadınlar Voleybol Ligi'ne 13 ve CEV Kadınlar Şampiyonlar Ligi'ne 8 galibiyetle başlayarak, hem 2013 yılı boyunca oynadığı 51 resmî maçın tamamını kazanmış, hem de 2012 yılından beri sürdürdüğü galibiyet serisini 2014 yılında 73 maça yükseltmiştir.

2018 yılında da FIVB Kadınlar Dünya Kulüpler Şampiyonası'nda en çok kupa kazanan (3 kez) takım olarak ikinci kez Guinness Rekorlar Kitabı'na girmiştir.

VakıfBank, kazandığı 4 FIVB Kadınlar Dünya Kulüpler Şampiyonası, 6 CEV Şampiyonlar Ligi, 1 CEV Challenge Cup ve 1 CEV Top Teams Kupası'yla Türkiye'nin uluslararası alanda en çok kupa kazanan takımı konumunda yer alıyor.

Tarihçe

Kulüp 1986 yılında Güneş Sigorta Spor Kulübü Derneği adı altında faaliyetlerine başladı. Türkiye Vakıflar Bankası T.A.O'nun federe bir spor kulübü kurma veya böyle bir spor kulübüne ismini verme fikri 1988 yılı başlarında oluşmuş ve o günün koşulları içerisinde hangi spor dallarında faaliyet gösterilirse kamuoyunda daha olumlu bir etki yapacağı araştırıldıktan sonra kadın voleybol, halter, atletizm ve boks şubelerinde faaliyet göstermeye karar verilmiştir.

Voleybol şubesinde yeni kurulan bir takımın Mahalli Küme'den başlaması zorunluluğu nedeni ve Türkiye Kadınlar Voleybol Ligi'ne yükselmenin zaman alacağı düşüncesi ile o tarihlerde Türkiye Kadınlar Voleybol Ligi'nde yer alan Ankara kulüplerinden başladı. Rıfat Diker'in sahibi olduğu Rutospor'a isim verilmesi ve bu kulübün daha sonra devir alınması daha uygun bulunmuştur. Böylece 1988 Eylül ayında VakıfBank–Rutospor Kulübü faaliyetine başlamıştır. İlk defa Vakıfbank ismi altında mücadele ettiği 1988-89 sezonunu 8. sırada tamamlamıştır.

İlk başkanlığını İsmet Alver'in (Eylül 1988 – Aralık 1991) yaptığı VakıfBank–Rutospor Kulübünün ismi, 1989 Eylül ayında yapılan Olağanüstü Genel Kurul ile "VakıfBank Spor Kulübü" olarak değiştirilmiştir.

Kulüp, 29 Aralık 1991 tarihinde aldığı bir karar ile halter, atletizm ve boks şubelerini kapatarak sadece kadın voleybolu branşında faaliyet gösterme kararı almıştır.*

Kulüp, 1 Haziran 2000 tarihinde Ankara ekibi VakıfBank SK ile İstanbul ekibi Güneş Sigorta SK 'nın birleşmesi sonucu, VakıfBank Güneş Sigorta Spor Kulübü adını aldı.

2004 yılında Bursa'da düzenlenen Avrupa Kadınlar Top Teams Kupası'nda şampiyon olarak tarihindeki ilk Avrupa başarısını elde etti. Kazandığı bu şampiyonlukla Eczacıbaşı'ndan sonra Türkiye'ye Avrupa şampiyonluğu kazandıran ikinci Türk takımı oldu. Aynı sezon Türkiye Kadınlar Voleybol Ligi'ni de zirvede tamamlayarak şampiyon oldu.

2007-08 sezonunda Final-Four'u Bursa'da düzenlenen ve Top Teams Kupası yerine o sezon ilk kez oynanan CEV Kadınlar Challenge Kupası'nda da şampiyon olarak, Avrupa'daki ikinci kupasını kazandı.

2010-11 sezonunda Final-Four'u İstanbul'da yapılan CEV Şampiyonlar Ligi'nde yarı finalde Fenerbahçe Acıbadem'i, finalde ise Rabita Bakü'yü 3-0 mağlup etti ve 51 yıllık organizasyon tarihinde namağlup şampiyon olarak bu kupayı kazanan ilk Türk takımı oldu.

Sponsor firmalardan VakıfBank'ın, Güneş Sigorta'yı satma kararı almasından dolayı, 2011-12 sezonu için kulüp VakıfBank Türk Telekom adıyla yoluna devam edeceğini bildirdi. 2012-13 sezonunda "VakıfBank SK" adı altında lanse edildi. 2012-13 sezonunda Teledünya Türkiye Kupası finallerinde Eczacıbaşı Vitra'yı 3-0 yenerek kupanın sahibi oldu. Böylelikle 15 yıllık kupa hasretine de son verdi.

2012-13 sezonunda Galatasaray Daikin'in ev sahipliğinde yapılan CEV Şampiyonlar Ligi dörtlü finallerinde, finalde Azerbaycan temsilcisi Rabita Bakü'yü 3-0 yenerek, bu kupayı tarihinde ikinci kez müzesine götürdü.

2012-13 Acıbadem Kadınlar Voleybol Ligi finallerinde Eczacıbaşı Vitra'yı seride 3-0 geçerek, 7 yıl sonra şampiyonluk kupasının sahibi olmayı başardı. Böylelikle 2012-13 sezonunu üç kulvarda da şampiyon olarak noktaladı. 2013 Süper Kupa mücadelesinde karşılaştığı Eczacıbaşı Vitra'yı 3-2 yenerek bu kupayı ilk kez kazandı.

Vakıfbank SK, İsviçre'nin Zürih kentinde düzenlenen 2013 FIVB Kadınlar Dünya Kulüpler Şampiyonası'nda finalde Brezilya temsilcisi Unilever Vôlei'yi 25-23, 27-25 ve 25-16'lık setlerle 3-0 mağlup ederek tarihinde ilk kez Dünya şampiyonu olmuştur.

2016 senesinde Filipinler'in Manila kentinde yapılan 2016 FIVB Kadınlar Dünya Kulüpler Şampiyonası'nda yarı finalde Türkiye temsilcisi Eczacıbaşı'na 25-23, 19-25, 25-17 ve 25-23'lük setlerle 3-1 yenilmiş, üçüncülük maçında İsviçre temsilcisi Volero Zürich takımını 25-14, 21-25, 25-22 ve 25-11'lik setlerle 3-1 yenerek üçüncü olmuştur.

2018 yılında, Bükreş'te düzenlenen 2018 CEV Kadınlar Şampiyonlar Ligi finalinde ev sahibi CSM Volei Alba Blaj'ı 3-0 mağlup ederek (25-17, 25-11 ve 25-17), 4. kez Avrupa'nın en büyük kupasını kazandı.

2021 yılında Ankara'da yapılan 2021 FIVB Kadınlar Dünya Kulüpler Şampiyonası'nda yarı finalde bir diğer Türk temsilcisi Fenerbahçe'yi 25-19, 27-25, 25-23 setlerle 3-0 yendikten sonra final maçında İtalya temsilcisi Prosecco Doc Imoco Volley'i 25-15, 22-25, 25-22, 22-25 ve 15-7'lik skorlarla 3-2 mağlup ederek kupayı 4. kez kazanmıştır.

Başarılar

Not: 2000-01 sezonuna kadar VakıfBank SK ve Güneş Sigorta SK adı altında iki ayrı kulüp bulunmaktaydı.

Türkiye
 Sultanlar Ligi
  Şampiyon (13): 1992, 1993, 1997, 1998, 2004, 2005, 2013, 2014, 2016, 2018, 2019, 2021, 2022
  İkinci (11): 1995, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2006, 2010, 2011, 2012, 2015
  Üçüncü (6): 1991, 1993, 1996, 1999, 2017, 2023
 Kupa Voley
  Şampiyon (9): 1995, 1997, 1998, 2013, 2014, 2017, 2021, 2022, 2023
 Şampiyonlar Kupası
  Şampiyon (5): 2013, 2014, 2017, 2021,2023

Uluslararası
 FIVB Kadınlar Dünya Kulüpler Şampiyonası
  Şampiyon (4): 2013, 2017, 2018, 2021
  İkinci (2): 2011, 2022
  Üçüncü (2): 2016, 2019
 CEV Kadınlar Şampiyonlar Ligi
  Şampiyon (6): 2011, 2013, 2017, 2018, 2022, 2023
  İkinci (5): 1998, 1999, 2014, 2016, 2021
  Üçüncü (2): 2015,2019
 Top Volley International Turnuvası
  Şampiyon (1): 2008
 CEV Kadınlar Challenge Kupası
  Şampiyon (1): 2008
 Top Teams Kupası
  Şampiyon (1): 2004

● Gloria Cup Kupası

●🏆Şampiyon (1): 2014

Kadro

Takım kadrosu
Son güncelleme: 12 Ekim 2023

Teknik kadro
Son güncelleme: 17 Haziran 2020

Kaynakça

 29.12.1991 tarihli Milliyet Gazetesi

Dış bağlantılar
 VakıfBank Spor Kulübü Resmi Web Sitesi

Türkiye'deki voleybol takımları
Müessese spor kulüpleri
Türkiye'de kadın voleybolu
1986'da kurulan spor kulüpleri
İstanbul'daki spor kulüpleri
İstanbul'daki voleybol kulüpleri
Türkiye'deki kadın voleybol takımları
Üsküdar'da spor
Türkiye'deki faal voleybol takımları
1986'da kurulan voleybol kulüpleri

VakıfBank SK


Obrador ist der Familienname folgender Personen:

 Andrés Manuel López Obrador (* 1953), mexikanischer Politiker
 Jaume Antoni Obrador i Soler (1748–1803), spanischer Theologe und Autor
 Pere Sastre Obrador (1895–1965), mallorquinischer Erfinder

Obrador


Die Kirche Vierzehn Nothelfer in Pickelbach ist die römisch-katholische Filialkirche der Katastralgemeinde Petersdorf II der Gemeinde Sankt Marein bei Graz in der Steiermark. Ihre Geschichte geht bis in die erste Hälfte des 16. Jahrhunderts zurück.

Geschichte
Die Kirche war 1545 die Pfarrkirche von Sankt Marein bei Graz und dem heiligen Nikolaus geweiht. Zwischen 1650 und 1660 wurde sie unter Beibehaltung des Chores neu errichtet und den Vierzehn Nothelfern geweiht. 1979 fand eine Restaurierung statt. Heute ist sie eine Filiale der Pfarre St. Marein.

Beschreibung
Auf der Westfassade aus dem 17. Jahrhundert der Kirche thront ein kleiner, achteckiger Fassadenturm. Über dem Eingangsportal steht eine Statue des heiligen Nikolaus aus der Zeit des Kirchenumbaus.

Das dreijochige Langhaus wird von einem Kreuzgratgewölbe überspannt, das auf Pilastern und Gurtbögen ruht. Gewölbe und Pilaster sind mit spärlichem Stuck verziert. Der Chor aus dem ersten Drittel des 16. Jahrhunderts mit Fünfachtelschluss und einem verzogenen, gekehlten Spitzbogenfenster ist etwas aus der Achse gerückt.

Der Hochaltar wurde 1662 errichtet und hat einen erneuerten Wandaufbau mit einem Altarblatt der Vierzehn Nothelfer. Die beiden neugotischen Seitenaltäre stammen aus der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts und zeigen den heiligen Florian und die heilige Barbara. Außerdem befindet sich in der Kirche eine Figur des heiligen Rochus. Diese Figur stammt wie der Tabernakel aus der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts. Die kleine Orgel stammt aus dem 17. Jahrhundert.

Weblinks

Quellen

Baudenkmal (Steiermark)
Petersdorf II
Petersdorf II
Sankt Marein bei Graz
Petersdorf II

Filialkirche Vierzehn Nothelfer (Petersdorf II)


විද්‍යාත්මක පර්යේෂණයන්ට අනුකූලව අහසින් ගමන් කිරීමට කුරුල්ලකු‍ගෙ ස්වරූපයෙන් යුක්ත යානයක් සකසා ප්‍රථම වරට බිමින් ඉහළට නැගු‍ණේ යැයි සැලකෙන්නේ රයිට් සහෝදරයන් යනුවෙන් හැඳින්වෙන ඕවිල් රයිට්(Orville wright) සහ විල්බර් රයිට්(Wilber Wright) යන දෙදෙනාය. ඔවුන් දෙදෙනාම ප්‍රථම සර්ථන අහස් යානාව නිෂ්පාදනය කළ විද්‍යාඥයන් වශයෙන්  ඉතිහාස ගතවී ඇත. මොවුන්ගේ බලසම්පන්න අහස් යානාව පළමු වරට කිටිහොක් නම් ස්ථානයෙන් ගුවන් ගත වූයේ 1903 දෙසැම්බර් 17 වැනිදාය. පොළොවේ සිට අඩි 12 ත් අඩි 85 ත් අතර වූ ඉහළකට නැගියැයි වාර්තා වේ. රයිට් සහෝදරයන් විසින් 1900 සිට 1903 දක්වා වු සමය ඇතුළත දී පවත්වන ලද ගුවන් යානා පර්යේෂණයේ ප්‍රතිළඵල 1904 දී විධිමත් මුල පිරීමකට හේතු වුයේය. 1906 දී මොවුන් අහස් කුස තුළ පැයක පමණ කාලයක් ගතකොට පොළොවට යළි පැමිණීමට හැකියාව ලැබිණි.

රයිට් සොහොයුරෝ 1909 දී The American Wright Company යනුවෙන් සමාගමක් පිහිටුවා ප්‍රථම වරට ගුවන් යානා නිෂ්පාදනය ආරම්භ කළේය. ඕවිල් රයිට් ස්වකීය නිෂ්පාදන‍ය පිළිබඳව ඇමෙරිකා රජයට විස්තර ඉදිරිපත් කළේය. ප්‍රථම පියාසැරියෙන් අනතුරුව ඇමෙරිකා යුද්ධ හමුදාව නව අහස් යානය බැලීමට පැමිණියහ. ඕවිල් රයිට් තප්පර 71ක් ගුවනේ පියාසර කර වොෂින්ටන් නගරයට සමී‍ප පිට්ටනියකට යානය පහත් කළ විට යුධ නිලදරයන්ද පුවත්පත් කලාවේදින්ද ඉමහත් සොම්නසින් ඉදිරියට ආවෝය. ගුවන් යානය පිළිබඳ ආරංචිය ඵතැන් සිට පතළ වන්නට ආරම්භ විය. අහස් යානය නිපදවී‍මේ වෙළෙද ව්‍යාපාරයක් ආරම්භ විය. අහස් යානා නිපදවී‍මේ වෙළෙද ව්‍යාපාරයක් ආරම්භ කිරීමට ප්‍රංශ සමාගමක් ඉදිරිපත් විය. 1908 සැප්තැම්බර් 18 වැනි දින ප්‍රංශයට විල්බර් රයිට් දෙපැයක පමණ කාලයක් ස්වකීය ගඟන යානය අහසේ පියාසර කර පෙන්වීය. නව ගුවන් යානය පිළිබඳව ඉමහත් සේ ලොල් වූ ප්‍රංශ වෙළෙද සමාගම ව්‍යාපාරයක් වශයෙන් අහස් යානා නිෂ්පාදනයට රයිට් සොහොයුරන්ට ඉමහත් මුදලක් ගෙවන ලදී.

මේ කාල වකවානුවේ යුරෝපයේ ස්ථාන කිහිපයක ද අහස් යානා පිළිබඳ පර්යේෂණ පවත්වනු ලැබිණි. 1909 දී ලිවී බිලෙරියොන් නැමැති ප්‍රංශ ජාතික ඉංජිනේරුවා ඉංග්‍රිසි ඕඩය හරහා පියාසර කිරීමට මොනෝ ප්ලේන් නමින් හැඳින්වෙන ඵ්ක පුද්ගල අහස් යානාවක් නිපදවා ඉංග්‍රිසි ඕඩය ඉතාමත් කෙටි කාලයකින් තරණය කළේය. ක්‍රි.වර්ෂ 1912 දී විල්බර් රයිට් උණසන්නිපාතය වැළදීමෙන් අභාවප්‍රාප්ත වූයේය. විල්බර් රයිට් සහ ඕවිල් රයිට් සහෝදරයන්ගෙන් අහස් යානා ඉතිහාසයට සිදු වූ විශාල සේවාව සමග ගඟන යානා වල ඉදිරි උන්නතිය බෙහෙවින් වේගවත් විය. මිනිසා විසින් අහස් යානා වල වේගය, පියාසර කරන උස වැඩි කිරීමට ප්‍රයත්න දැරීය. අහසේ පියාඹන යානා ගණයට හෙලිකොප්ටර් යානා, මඟීන් ගෙනයන ප්‍රොපෙලර් එන්ජින් සහිත යානා, ටර්බෝ ජෙට් යානා, ටර්බෝ පංකා සහිත යානා, ශබ්දයේ වේගය පරයන වේගයෙන් දිවෙන සුපර්සොනික් ජෙට් යානා අයත් වේ. දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ පර්යේෂණයන්හි නිරත වූ ඕවිල් රයිට් 1948 දී අභාවප්‍රාප්ත වූයේය.
===========================================================

ආශ්‍රිත මූලාශ්‍ර
Great Scientistis  ෂහ

රයිට් සොහොයුරෝ


Lance Timothy Evers (3. travnja 1969.) nastupa pod kečerskim imenom Lance Storm je kanadski profesionalni hrvač koji trenutno ima potpisan ugovor s Impactom Wrestlingom kao producent. Najpoznatiji je bio u World Wrestling Entertainmentu (WWE), Extremeu Championship Wrestlingu (ECW) i Worldu Championshipu Wrestlingu (WCW). Nakon što se umirovio počeo je voditi vlastitu školu profesionalnog hrvanja Storm Wrestling Academy sa sjedištem u kanadskom gradu Calgaryju.

Izvori

Vanjske poveznice

Kanadski kečeri

Lance Storm