Le Poisson-scie vert, également appelé Poisson-scie à museau étroit (Pristis zijsron), est une espèce de raies de grande taille présente dans les eaux tropicales ou subtropicales du bassin Indo-Pacifique. Cette espèce fait partie de la classe des chondrichtyens et plus particulièrement de la famille des Pristidae. Elle est actuellement classée comme espèce en danger, voire en danger critique d'extinction. Les Pristidae sont actuellement l'un des groupes de poissons marins les plus menacés dans le monde.

Caractéristiques

Souvent confondu avec une espèce de requins, le genre Pristis appartient en réalité à la catégorie des raies. Il est d'ailleurs nommé abusivement de son nom français vernaculaire « Requin scie ». De plus, peu d'informations ont pu être récoltées sur Pristis zijsron vu le nombre peu important d'individus recensés mais il existe plusieurs éléments importants à souligner.

Le Poisson-scie à long rayon est de couleur olive sur sa face dorsale et blanchâtre sur sa face ventrale. Il peut atteindre une longueur moyenne d'environ 5 à 6 mètres, voire 7,3 mètres pour le plus grand jamais répertorié, sinon en règle générale sa taille est plutôt comprise entre 3 et 5 mètres. Les mâles et les femelles ne se distinguent pas par leur taille. La longueur à la maturité de l'espèce n'est pas encore véritablement connue vu le peu de spécimens qu'il reste encore sur la planète.

Encore récemment, l'un des plus grands Poissons-scies verts a été recensé en Australie où l'individu faisait 6 mètres de long avec un rostre de  tandis qu'au Soudan, un individu de  et dont le rostre atteint la taille de 139- a été recensé.

Tête

Pristis zijsron possède une tête aplatie et un rostre possédant entre  et  paires de dents de part et d'autre de celui-ci(Pristis clavata, Pristis pectinata et Pristis pristis en possédant moins). Les dents à la base du rostre sont plus écartées les unes des autres par rapport aux dents se trouvant aux extrémités et si ces poissons en perdent au cours de leur vie, celles-ci ne repoussent pas. Le rostre est assez étroit par rapport aux autres espèces de Pristis et représente 23 à 33 % de la longueur totale du corps de l'espèce. Il possède des branchies situées sous la tête et ne possède pas de barbillons (moustaches).

Corps
Ses nageoires pectorales sont courtes, mais contrairement à certaines espèces de Pristis, il possède une nageoire dorsale en retrait des nageoires pelviennes mais aussi un lobe caudal inférieur quasiment inexistant. Le Poisson-scie à long rayon se distingue des autres espèces par sa couleur plus verdâtre ainsi que par sa taille plus importante. Pristis zijsron possède des ampoules de Lorenzini, utiles pour la perception des proies, sur les faces ventrale et dorsale de la tête. Il n'est pas muni de système acoustique pour la détection de ses proies.

Comportement et cycle de vie

Ce Poisson-scie se nourrit de crustacés, de poissons et de mollusques assez lents en utilisant son rostre qu'il agite afin de déloger ses potentielles proies et pour assommer des groupes de poissons. Il ne s'attaque pas aux humains mais peut les blesser avec sa scie en se défendant si ceux-ci le capturent.

C'est une espèce ovovivipare, à reproduction interne. Les  jeunes d'une portée moyenne mesurent 60 à  à leur naissance. Comme tout poisson cartilagineux, Pristis zijsron à une longue durée de gestation, une progéniture prolifique également, sa maturité sexuelle arrive souvent tardivement, la reproduction est intermittente et enfin, ils sont capables de vivre assez longtemps. Les jeunes individus sont déposés par leur mère dans des zones côtières (ou dans les estuaires) où ils restent pendant quelques années pour les premières étapes de leur vie. Les jeunes (mais pas les nouveau-nés) se déplaceraient, selon une étude, entre les criques et les mangroves avant d'atteindre leur taille adulte. Ils ne seraient matures sexuellement qu'aux alentours de , quand leur taille atteindrait  environ. On estime leur durée de vie à  en moyenne.

Pristis zijrson est l'un des Poissons-scies qui présenterait le déclin de population le plus important au sein de son genre, ce qui fait que les données manquent lorsque l'on se concentre sur les migrations juvéniles.

En fonction des vents et des marées, des mouvements peuvent aussi être observés au niveau des zones côtières. Ils restent souvent en eaux peu profondes, près de leur lieu de naissance et plus ils grandissent, plus ils deviennent mobiles et se déplacent. Cependant, ils reviennent tous aux mêmes endroits lors des périodes de reproduction vu qu'ils sont philopatriques.

Distribution et habitat

Ce Poisson-scie est présent dans les eaux subtropicales et tropicales de l'océan indo-pacifique occidental et central. Il est capable de vivre dans des eaux plus froides que les autres Poissons-scies. La taille de sa population et son abondance ne sont pas connues avec précision mais des recherches prouvent que leur population s'amenuise de plus en plus au cours du temps dû aux grandes pressions qu'ils subissent.

Son aire de répartition historique va de l'Afrique du Sud, au nord de la mer Rouge et du golfe Persique, à l'est de la mer de Chine méridionale en passant par l'Australie (de Shark Bay au sud de Jervis Bay) et l'Asie du Sud-Est ce qui recouvre presque . Par manque de données, sa distribution est incertaine mais les chercheurs supposent qu'ils ont disparu dans la plupart de ces zones principalement à cause de la surpêche. L'Australie indique aussi que le taux d'accroissement du Poisson-scie vert dans ses eaux est assez faible et qu'il est même en déclin. Selon eux, il aurait déjà disparu sur plusieurs côtes. En Indonésie, l'espèce n'a pas été observée depuis le début des années 2000. Actuellement, on retrouve principalement ce Poisson-scie à l'embouchure de la rivière Ashburton, au sud du Pilbara, près des criques se trouvant aux alentours et qui représentent un habitat idéal pour cette espèce.

Au niveau de son habitat, il est surtout présent sur les côtes marines, les criques de mangrove et les estuaires. On le retrouve principalement sur les plaines boueuses où l'eau présente une forte turbidité et à moins d'un mètre de profondeur. Même s'il préfère les eaux peu profondes, il peut également s'aventurer au large où la profondeur peut aller jusqu'à  (un seul cas répertorié à cette profondeur). On peut aussi l'apercevoir peu fréquemment en eaux douces, dans des rivières à l'intérieur des terres. Il se plaît également où le sol est constitué de limon ou de sable.

P. zijsron se trouve principalement sur les plaines de sable et de boue à l'extérieur des embouchures des rivières pour la reproduction et la gestation. Ce poisson est moins tolérant face à de faibles taux de salinité par rapport aux autres Pristis.

D'après des études, il a été le seul Poisson-scie à se trouver en mer Rouge et à se reproduire dans les estuaires de cette mer.

Conservation
Le nombre de Poissons-scies à long rayon a chuté très rapidement au cours du temps et est considéré comme espèce en danger critique d'extinction par l'IUCN (2022) ainsi que par l'EPBC, Cites Appendix, CMS Appendix II et par l'Union internationale pour la conservation de la nature.

Il est chassé et pêché pour ses ailerons et la scie qu'il possède car ils sont considérés comme de grande valeur, utile pour la médecine traditionnelle asiatique, comme éléments de décoration voire comme simple curiosité. La dégradation de son habitat dû à la pollution, la perte de diversité génétique et le changement climatique ne l'aident pas non plus car ces facteurs favorisent la perte d'habitats de reproduction, réduit les migrations et la qualité de l'habitat, etc. Leur scie est souvent coupée par les pêcheurs pour éviter d'être blessés lorsqu'ils sont accidentellement pêchés. En effet, leur scie se coince souvent dans les filets de pêche et les chaluts démersaux et ce pour toutes les espèces de la famille des Pristidae. Ces techniques de pêches sont répandues dans les zones côtières et représentent les plus grandes menaces pour ce Poisson-scie. Il est donc important de se pencher sur les recherches d'habitats de nurserie afin de pouvoir les conserver. Cependant, vu qu'ils se trouvent principalement dans des zones de pêches, leur survie ne peut dépendre que de la protection de leur habitat de reproduction et des patrons de migration face à ces pêches intensives. Actuellement, son en moyenne répertoriés  Poissons-scies verts pêchés chaque année. Même si Pristis zijsron est une espèce de raie, celui-ci a quand même une grande valeur dans le commerce des ailerons de requins au vu de leur grande ressemblance. L'aileron de ce Poisson-scie pourrait aller jusqu'à  ce qui peut expliquer les chasses illégales à son égard.

Ce Poisson-scie est initialement recensé dans  pays mais actuellement il a ou a peut-être disparu de plus de  pays ce qui fait qu'il n'occuperait plus que 66% de son aire de distribution initiale. Sa population aurait diminué en moyenne de 80 % en trois générations de Pristis (équivalent de plus ou moins ) même en Australie où les populations restent viables. L'espèce aurait même disparu de Nouvelle-Galles du Sud. De nombreux pays essayent de protéger l'espèce mais la pêche y occupant une place importante limite cette protection. Cependant, en Australie, l'espèce est protégée dans toute son aire de répartition dans les différents états au vu de la diminution de cette population même si elle a sûrement déjà disparu sur presque toute la côte Est sauf dans les eaux côtières. En résumé, l'Australie est une des dernières véritables bouées de sauvetage pour l'espèce. De plus, le fait de retrouver Pristis zijsron se reproduisant en saisons humides au Soudan permet de garder l'espoir d'un potentiel rétablissement de l'espèce si leur mort peut être minimisée au maximum. Enfin, cette espèce étant philopatrique, il est important de la conserver aux endroits où on la retrouve encore actuellement.

Cette espèce peut également être menacée par des crocodiles ou des grands requins.

Quelques-uns sont répertoriés dans des aquariums publics un peu partout dans le monde.

Malgré tout cela, l'espèce est protégée par la législation fédérale et ils ont mis un plan de rétablissement pour l'espèce en place. L'étendue de la menace de disparition est difficile à trouver vu le manque de données mais tant que des mesures pour la conservation de l'espèce ne seront pas prises, l'espèce continuera à décliner. Des mesures sont déjà appliquées comme le commerce international qui est limité grâce à une inscription à l'annexe I de la CITES et qui est inscrit dans la convention sur les espèces migratrices dans l'annexe I et II. De plus, toutes les espèces de Pristis sont inscrites à l'annexe 1 de la CITES.

Notes et références

Liens externes

Pristidae
Raie (nom vernaculaire)

Poisson-scie vert


Robin Bartlett (Nova Iorque, 22 de abril de 1951) é uma atriz norte-americano. Sua atuação no Sitcom Mad About You lhe rendeu uma indicação no Prémios Screen Actors Guild e no filme "H.", de 2014, lhe rendeu uma indicação ao Independent Spirit de melhor atriz coadjuvante.

Entre seus inúmeros filmes em que atuou, estão: Heaven's Gate, com Kris Kristofferson e Christopher Walken; A Escolha de Sofia, com Meryl Streep e Kevin Kline; If Looks Could Kill com Roger Rees e Linda Hunt; 12:01 com
Jonathan Silverman e Martin Landau; ou CSI: Miami, The Shrink Next Door, The Glass Castle.

Atrizes dos Estados Unidos

Robin Bartlett


La temporada 1992-93 de la Liga Nacional de Básquet fue la novena edición de la máxima competencia de clubes argentinos en dicho deporte. Se inició en octubre de 1992 y finalizó el 29 de mayo de 1993 con el sexto partido de la serie final entre el Atenas de Córdoba y Gimnasia y Esgrima Pedernera Unidos de San Luis en el Estadio Polideportivo Carlos Cerutti de la ciudad de Córdoba, en donde se consagraría campeón el elenco visitante, luego de ganar la serie final 4 a 2.

Para esta temporada se amplió la cantidad de participantes, volviendo a los dieciséis equipos tradicionales. Para ello ascendieron los mejores tres de la anterior Liga B, Santa Paula de Gálvez, como campeón, Regatas San Nicolás, subcampeón, y Banco de Córdoba que fue tercero. Además, la plaza que había dejado vacante Olimpo fue vendida a Echagüe de Paraná. Respecto de la anterior temporada, River Plate no forma parte pues había descendido.

Banco de Córdoba se retiró de la Liga antes de terminar su participación, cuando disputaba la serie por la permanencia ante Independiente de Neuquén. Por otro lado, el elenco neuquino también perdió la categoría, pero disputando un repechaje ante un equipo del Torneo Nacional de Ascenso.

En esta temporada sucedió la marca histórica de cantidad de puntos anotados por un solo jugador en un encuentro. Fue el 2 de mayo de 1993 cuando, durante un partido de semifinales entre Gimnasia y Esgrima de Comodoro Rivadavia y Gimnasia y Esgrima y Pedernera Unidos, Andrew Moten, jugador del equipo chubutense, alcanzó a anotar 63 puntos, repartidos en 5 de 14 intentos en tiros de tres, 12 de 17 intentos en tiros de dos y 24 de 25 intentos en tiros libres.

Posiciones finales

Repechaje por el descenso

Semifinales y final

Final

Gimnasia y Esgrima y Pedernera UnidosCampeónSegundo título

Plantel campeón
 Juan Espil.
 Gustavo Ismael Fernández.
 Esteban Pérez.
 Sergio Dacuña.
 Fernando Allemandi.
 Elnes Bolling.
 Carl Amos.
 Roland Houston.
 Javier Medina.
 Rafael Costa.
 Leonardo Díaz.
 Martín Peinado.
 Héctor Minzer

 Director técnico: Orlando Ferratto

Referencias

Enlaces externos
LNB.com
Argenbasket.com
Adjweb
Pickandroll.com.ar

Liga Nacional de Básquet
Baloncesto en 1992
Baloncesto en 1993
Deporte en Argentina en 1992
Deporte en Argentina en 1993

Liga Nacional de Básquet 1992-93


Le régiment de hussards du Corps de la Garde est une unité de cavalerie de l'armée prussienne, qui appartient de 1815 à 1919 au corps de la Garde.

Histoire
Le régiment est créé le  (jour de la fondation) en tant que régiment de hussards de la Garde à partir de l'escadron de hussards de la Garde du régiment de cavalerie de la Garde légère et de trois escadrons du . L'unité est initialement basée à Berlin, à partir de 1829 à Potsdam. Avec l'accession au trône de l'empereur , il se nomme chef de régiment le  et rebaptise l'unité Régiment de hussards du Corps de la Garde.

Guerre austro-prussienne
Pendant la guerre contre l'Autriche en 1866, le régiment participe aux batailles de Soor et de Sadowa.

Guerre franco-prussienne
Lors de la guerre contre la France en 1870/71, l'unité est engagée avec la  de la Garde le  dans la bataille de Saint-Privat et le  à Sedan. Après le  participe aux batailles de Pierrefitte-sur-Seine et de Stains le , la formation régimentaire participe jusqu'au  au siège de Paris. Il est suivi par des combats de l'Hallue et par le siège de Péronne du  au . Pendant cette période, les hussards participent à la bataille de Bapaume. La dernière mission de combat a lieu le  lors de la bataille de Saint-Quentin.

Première Guerre mondiale
Lors de la Première Guerre mondiale, le  est affecté à la  de la Garde, la  à la  d'infanterie, la  à la  de la Garde et la  à la  d'infanterie.

Après-guerre
Après l'armistice de Compiègne, le régiment est démobilisé jusqu'en  et définitivement dissous. La tradition est reprise dans la Reichswehr par décret du  du chef du commandement de l'armée général de l'infanterie Hans von Seeckt, par le  du  de cavalerie (prussien). Dans la Wehrmacht, le  antichar du  d'infanterie perpétue la tradition.

Uniforme
L'Attila rouge ponceau a un laçage jaune citron. Le chapeau de fourrure est noir avec des garnitures bleu foncé, équipé de colpak rouge ponceau. Le  est bleu avec galon d'or, tout comme la mente.

Déjà ordonné par l'A.K.O. du  et introduit progressivement à partir de 1909/10, l'uniforme multicolore est remplacé pour la première fois par l'uniforme de campagne gris (M 1910) à l'occasion de la manœuvre impériale de 1913. La coupe de cet uniforme est exactement la même que l'uniforme de la paix, mais le laçage est gris. L'équipement en cuir et les bottes sont de couleur marron naturel, le chapeau de fourrure est recouvert d'une housse en tissu dit roseau. La bandoulière et la cartouche ne sont plus mises pour cet uniforme.

Comme tous les régiments de hussards, ils sont équipés de l'épée de cavalerie M89, à lame de rasoir droite (introduite en 1890), et de la carabine 98a.

Commandants

Bibliographie
 : Das königlich preussische Garde-Husaren-Regiment und seine Abstammung. 1811–1869. Eduard Döring, 1869 Digitalisat
 Claus von Bredow: Historische Rang- und Stammliste des deutschen Heeres. Verlag August Scherl, Berlin 1905, S. 204–205.
 : Das Garde-Husaren-Regiment während der ersten siebzig Jahre seines Bestehens. Haebringer, Berlin 1885.

Liens externes

Références

Unité de cavalerie prussienne
Unité militaire de l'Empire allemand
Régiment allemand de cavalerie de la Première Guerre mondiale
Potsdam
Unité ou formation militaire créée en 1815
Unité ou formation militaire dissoute en 1919


Pedrógão adını taşıyan Portekiz'de yerleşim birimleri:

 Pedrógão - Torres Novas belediyesinde bucak.
 Pedrógão - Vidigueira belediyesinde bucak.

Ayrıca:

 Pedrógão de São Pedro - Penamacor belediyesinde bucak.
 Pedrógão Grande - Leiria iline bağlı belediye.
 Pedrógão Grande - aynı adı taşıyan belediyede bucak.
 Pedrógão Pequeno - Sertã belediyesinde bucak.

Pedrógão


Muro, Batı Akdeniz'de, İspanya'nın doğu sahiline yakın, İspanya'nın özerk bölgesi olan Balear Takımadaları'na ait bir belediye. Mayorka Adası'nda olup nüfusu; 6,478'dir. (2002)

Dış bağlantılar
 Belediye resmi sitesi
 Muro Balear Adaları

Balear Adaları

Muro, Balear Adaları


Good copy, bad copy er en dokumentarfilm instrueret af Ralf Christensen, Henrik Moltke og Andreas Johnsen.

Handling
Filmen fremstiller det globale dilemma om copyright i musikbranchen. Hvem ejer egentlig hvad? Og hvad er formålet med copyright?

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2007

Dokumentarfilm fra Danmark

Good copy, bad copy


Die isländische Fußballmeisterschaft 2005 war die 94. Spielzeit der höchsten isländischen Fußballliga, und war auch als Landsbankadeildin bekannt (nach dem Sponsor Landsbanki). Die Liga begann am 19. Mai 2005 und endete mit den letzten Spielen am 21. September 2005.

FH Hafnarfjörður konnte mit seinem zweiten Titel den Erfolg vom Vorjahr wiederholen.

Abschlusstabelle

Kreuztabelle
Die Kreuztabelle stellt die Ergebnisse aller Spiele dieser Saison dar. Die Heimmannschaft ist in der ersten Spalte aufgelistet, die Gastmannschaft in der obersten Reihe. Die Ergebnisse sind immer aus Sicht der Heimmannschaft angegeben.

Torschützenliste
Die folgende Tabelle gibt die besten Torschützen der Saison wieder.

Weblinks und Referenzen

Fußballsaison 2005
2005

Landsbankadeild 2005


Cet article présente la deuxième saison de la série télévisée américaine The Witcher.

Synopsis de la saison
Situé dans un monde médiéval sur une masse terrestre connue sous le nom de « continent », The Witcher suit la légende de Geralt de Riv et de la princesse Ciri, qui sont liés par le destin l'un à l'autre

Distribution

Acteurs principaux

 Henry Cavill  : Geralt de Riv
 Anya Chalotra  : Yennefer de Vengerberg
 Freya Allan  : Cirilla « Ciri » Fiona Elen Riannon
 Joey Batey  : Jaskier (épisodes 4, 5, 7 et 8)
 MyAnna Buring  : Tissaia de Vries (épisodes 1, 3, 6 à 8)
 Mimi Ndiweni  : Fringilla Vigo (épisodes 1 à 3, 5 à 8)
   : Cahir Mawr Dyffryn aep Ceallach (épisodes 1, 3 à 8)
 Anna Shaffer  : Triss Merigold (épisodes 1, 3 à 7)
 Royce Pierreson  : Istredd (épisodes 3 à 6, 8)
 Wilson Radjou-Pujalte  : Dara (épisodes 4 à 8)
   : Vilgefortz de Roggeveen (épisodes 1, 3 et 7)
 Tom Canton  : Filavandrel (épisodes 2, 3, 5 à 8)
 Mecia Simson  : Francesca Findabair (épisodes 2, 3, 5 à 8)
 Kim Bodnia  : Vesemir (épisodes 2 à 6, 8)

Acteurs récurrents

 Jodhi May  : la reine Calanthe (épisodes 5 et 8)
 Lars Mikkelsen  : Stregobor (épisodes 3 et 7)
 Terence Maynard  : Artorius Vigo (épisodes 3 et 7)
 Paul Bullion  : Lambert (épisodes 2 à 6, 8)
 Yasen Atour  : Coën (épisodes 2 à 6, 8)
 Ania Marson  : Voleth Meir (épisodes 2 et 3, 5 à 7)
 Kaine Zajaz  : Gage (épisodes 2 et 3, 5 et 6, 8)
 Graham McTavish  : Sigismund Dijkstra (épisodes 4 à 8)
 Ed Birch  : le roi Vizimir  (épisodes 3 et 4, 7)
 Chris Fulton  : Rience (épisodes 5 à 8)
 Aisha Fabienne Ross  : Lydia van Bredevoort (épisodes 5 à 8)

Invités
 Kristofer Hivju  : Nivellen (épisode 1)
 Agnes Born  : Vereena (épisode 1)
 Basil Eidenbenz  : Eskel (épisodes 2 et 3)
 Jota Castellano : Gwain (épisodes 2 et 4)
 Nathaniel Jacobs : Everard (épisodes 2 et 4)
 Chuey Okoye : Merek (épisodes 2 et 4)
 Therica Wilson-Read  : Sabrina Glevissig (épisode 3)
 Shaun Dooley  : le roi Foltest (épisodes 3 et 8)
 Kevin Doyle : Ba'lian (épisode 4)
 Jamal Ajala : Dermain (épisode 4)
   : Duny / Emhyr var Emreis (épisodes 5 et 8)
 Gaia Mondadori  : Pavetta (épisodes 5 et 8)
 Adjoa Andoh  : mère Nenneke (épisodes 6 et 7)
 Simon Callow  : Codringher (épisode 6)
 Liz Carr  : Fenn (épisode 6)
 Jeremy Crawford (VF : Stanislas Forlani) : Yarpen Zigrin (épisode 7)
 Rebecca Hanssen : La reine Meve de Lyria (épisodes 3 et 8)
 Edward Rowe : Roi Henselt de Kaedwen (épisodes 3 et 8)
 Richard Tirado : Roi Demavend d'Aedirn (épisodes 3 et 8)
 Luke Cy : Roi Ethain de Cidaris (épisodes 3 et 8)
 Sam Hazeldine : Eredin, le roi légendaire de la chasse sauvage (épisode 8)
 Cassie Clare  : Philippa Eilhart (épisode 8)
   : Sac-à-Souris (épisode 8)

Liste des épisodes

Épisode 1 : Un grain de vérité

Épisode 2 : Kaer Mohren

Épisode 3 : Tant de pertes ()

Épisode 4 : Le renseignement rédanien

Épisode 5 : Volte-face

Épisode 6 : De chers amis

Épisode 7 : Voleth Meir

Épisode 8 : La Famille

Correspondance avec les livres
La deuxième saison adapte le troisième livre Le Sang des elfes qui marque de début de l'histoire principale, ainsi que la nouvelle Un grain de vérité issue du premier livre Le Dernier Vœu.

Notes et références

Witcher2

Saison 2 de The Witcher


Isla Santa María (en italiano: Isola Santa Maria) es una isla de archipiélago de La Maddalena al norte de Cerdeña, cerca del estrecho de Bonifacio.  Constituye, junto con otras islas, parte del parque nacional archipiélago de La Maddalena.

La isla de Santa María tiene un área de 2 kilómetros cuadrados y un perímetro de unos 10 km.  Su parte más alta, llamado Guardia del Tuco, apenas alcanza los 49 metros.

Véase también
 Geografía de Italia
 Geografía de Europa

Referencias

Santa maría

Isla Santa María (Cerdeña)


كونكورد  هي إحدى مدن مقاطعة كونترا كوستا، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 9 فبراير، 1905.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لكونكورد في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان كونكورد 121,780 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 44,020 أسرة وعدد العائلات 30,322 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 45,083 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 70.71% من البيض و3.04% من الأمريكيين الأفارقة و0.76% من الأمريكيين الأصليين و9.39% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.50% من سكان جزر المحيط الهادئ و9.65% من الأعراق الأخرى و5.94% من عرقين مختلطين أو أكثر و21.81% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 44,020 أسرة كانت نسبة 37.7% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 51.4% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 12.3% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 5.2% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 31.1% من غير العائلات. تألفت نسبة 23.2% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 7.2% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.74، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.22.

بلغ العمر الوسطي للسكان 35.1 عاماً. وكانت نسبة 25.3% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 8.9% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 32.6% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 22.1% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 10% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 98.2 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 96.1 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 52,482 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 57,421 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 41,169 دولارًا مقابل 32,108 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 23,233 دولارًا. وكانت نسبة 4.5% من العائلات ونسبة 7.3% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 8.2% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 6.2% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان كونكورد 122,067 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 44,278 أسرة وعدد العائلات 30,074 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 47,125 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 64.53% من البيض و3.58% من الأمريكيين الأفارقة و0.70% من الأمريكيين الأصليين و11.09% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.67% من سكان جزر المحيط الهادئ و13.08% من الأعراق الأخرى و6.35% من عرقين مختلطين أو أكثر و30.57% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 44,278 أسرة كانت نسبة 34.8% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 49.1% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 12.7% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 6.1% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 32.1% من غير العائلات. تألفت نسبة 23.5% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 8.2% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.73، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.22.

بلغ العمر الوسطي للسكان 37.0 عاماً. وكانت نسبة 22.9% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 9% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 29.4% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 27% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 11.8% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 49.7% ذكور و50.3% إناث.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لكونكورد:

توأمة
لكونكورد (كاليفورنيا) اتفاقيات توأمة مع:
 كيتاكامي

أعلام

 لاري بريجمان
 دون روز
 توم هانكس
 ديف شيد
 بيل روبر
 جيم كرونين
 ويليام جاي أوزوالد
 لانا لين
 سونيا إيدي
 جورج أرمسترونغ

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1869
مدن كاليفورنيا
مدن منطقة خليج سان فرانسيسكو
تأسيسات سنة 1869 في كاليفورنيا
مدن في مقاطعة كونترا كوستا (كاليفورنيا)

كونكورد (كاليفورنيا)


Staines Town Football Club er en engelsk fodboldklub, der ligger i Staines-upon-Thames. De konkurrer i Southern League. Holdets kælenavn er "The Swans". Staines Towns rivaler inkluderer Ashford Town, Egham Town og Hampton & Richmond Borough. I maj 2018 indvilligede formanden for klubben, Matthew Boon, i at Staines Town FC Limited, klubbens moderselskab, blev overtaget af Fulcrum Sports Investments der vil få en aktiemajoritet i klubben. Konstoriet har Joe Dixon som formand, og består derudover af Yiu Yin Yau, Paul Jaszynski, William Pitisongswat and Shipeng Fu.

Tidligere spillere
1. Spillere der har spillet eller trænet i Football League eller andre udenlandske ligaer på tilsvarende niveau (fuldt professionel klub).
2. Spillere der har spillet internationalt.
3. Spillere der har har en klubrekord eller har ledet klubben.
  Ahmed Abdulla
  Joe Aribo
  Jordaan Brown
  Andy Driscoll
  Dom Dwyer
  Jerel Ifil
  Joe O'Cearuill
  Gary MacDonald
  Andre Scarlett
  Steve Scrivens
  David Silman
  Tim Soutar
  Stephen Wilkins
  James Younghusband

Referencer

Fodboldklubber i England
Etableret i 1892

Staines Town F.C.


Ovaj popis japanskih careva predstavlja tradicionalni nasljedni redoslijed. Zapisi o razdoblju vladavina japanskih careva sastavljeni su prema tradicionalnom japanskom kalendaru. U nengō sustavu koji je bio u uporabi od kraja 7. stoljeća, godine se broje pomoću imena japanskog razdoblja (ere) i broja godina koje su se odvijale od početka nengō ere.

Redoslijed i razdoblja vladavine prvih 28 japanskih careva, a osobito prvih 16, temelje se na japanskom kalendarskom sustavu.

Japanski carevi (660 pr. Kr.–danas)

Bilješke

Izvori
 Ackroyd, Joyce. (1982.). Lessons from History: the 'Tokushi yoron'''. Brisbane: University of Queensland Press. ISBN: 9780702214851; OCLC 157026188
 Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979.). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ; OCLC 251325323
 Titsingh, Isaac. (1834.). Nihon Odai Ichiran; ou,  Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
 Varley, H. Paul. (1980.). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns.'' New York: Columbia University Press. ; OCLC 59145842

Poveznice
Japanski car
Japanska carska obitelj

Vanjske poveznice
Agencija carskog dvora (The Imperial Household Agency)

Popis japanskih careva


Georg Cantor (Petrograd, 3. ožujka 1845. — Halle, 6. siječnja 1918.) njemački matematičar, utemeljitelj teorije skupova.

Prvi je sustavno istraživao numeričke sustave, poput racionalnih i stvarnih brojeva kao zaokružene entitete ili skupove. Taj pristup doveo ga je do iznenađujućeg otkrića, da nisu svi beskrajni skupovi iste veličine. Dokaz za ovo je Cantorov dijagonalni postupak.

Pokazao je da racionalnih brojeva ima isto koliko i prirodnih brojeva, to jest da ova dva skupa ( i ) imaju istu kardinalnost (dokaz da racionalnih brojeva ima prebrojivo mnogo jest Cantorovo prebrojavanje skupa Q). Dokazao je također, da takve podudarnosti nema kod znatno većeg skupa iracionalnih brojeva, te su otuda oni poznati kao skup koji se ne može prebrojati. Također, dokazao je da je kardinalnost bilo kojeg skupa uvijek strogo manja od kardinalnosti njegova partitivnog skupa, rezultat koji je danas poznat pod nazivom Cantorov teorem.

Istraživanja je okrunio klasifikacijom transfinitnih brojeva koji, laički govoreći, predstavljaju stupnjeve beskonačnosti.

Cantorov skup je skup odvojenih točaka dužine koji se dobije konstantnim izbacivanjem srednje trećine svih preostalih segmenata. To je fraktal topološke dimenzije 0 (nula). Predstavio ga je Georg Cantor 1883. godine.

Vidi
Cantor-Schröder-Bernsteinov poučak

Vanjske poveznice

Njemački matematičari
Njemački filozofi

Georg Cantor


James Rainwater (Council, Idaho, SAD, 9. prosinca 1917. – Yonkers, New York, SAD, 31. svibnja 1986.), američki fizičar. Diplomirao (1939.) na Kalifornijskom tehnološkom institutu (Caltech) u Pasadenii na Sveučilištu Columbia u New Yorku. Tijekom Drugog svjetskog rata sudjelovao je na Projektu Manhattan u izradi atomske bombe. Godine 1949. uobličio je teoriju prema kojoj nisu sve atomske jezgre kuglasta (sferna) oblika. Teoriju su pokusima provjerili Aage Niels Bohr i Ben Roy Mottelson te su za otkriće asimetričnosti atomskih jezgri sva trojica podijelili Nobelovu nagradu za fiziku (1975.).

Model ljusaka

Model ljusaka opisuje jezgru atoma kao da je izgrađena od međusobno neovisnih ljusaka protona i neutrona djelomično analognih ljuskama koje opisuju raspored elektrona u atomu. Razvila ga je M. Goeppert-Mayer (1949.). Stabilnost jezgre ovisi o broju nukleona, a najstabilnije su jezgre punih ljusaka koje imaju magični broj protona i neutrona. One su i sferno simetrične. Nuklearna deformacija u modelu ljusaka je odstupanje jezgre od sferične ili osne simetrije; povezana je s kolektivnim gibanjima nukleona. Ona dovodi do pobuđenja valentnih nukleona, ali i do dinamičkih deformacija (vibracija) te statičkih deformacija (rotacija). Za razvoj modela deformiranih jezgri zaslužni su G. Alaga te A. N. Bohr, B. R. Mottelson i J. Rainwater.

Izvori

Američki fizičari
Dobitnici Nobelove nagrade za fiziku

James Rainwater


Vladímirskaya  es una stanitsa del raión de Labinsk del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situada en la orilla derecha del Labá (donde recibe al Kuksa), afluente del Kubán, 5 km al sur de Labinsk y 151 km al sureste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 7 217 habitantes en 2010.

Es cabeza del municipio Vladímirskoye, al que pertenece asimismo Privolni.

Historia

La stanitsa fue fundada el día de San Vladímir de 1848 (de ahí el nombre) a continuación de la stanitsa Labínskaya. Estaba situada sobre una altura con una amplia vista sobre el Labá, que aseguraba la posición ante los ataques de los montañeses. Hasta 1920 perteneció al otdel de Labinsk del óblast de Kubán.

Demografía

Economía y transporte

El sector agrícola está representado por la OOO AF Progres y la ZAO Vladímirskoye. Se produce madera y materiales de construcción. Se extrae gas natural.

Cuenta con una estación de ferrocarril en la línea Kurganinsk-Psebai.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Владимирская (Лабинский район).
 Información sobre el municipio en un sitio web no oficial del raión .
 Vladímirskaya en el Diccionario Enciclopédico Brockhaus y Efron .
 Mapa topográfico soviético en maps.vlasenko.net
 Casa de Cultura en Panoramio
 Calle de la localidad en Panoramio
 Iglesia de Vladímirskaya en Panoramio
 Vista de una calle de la localidad en Panoramio
 Viviendas de Vladímirskaya en Panoramio

Localidades del raión de Labinsk del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en 1848

Vladímirskaya (Krasnodar)


Días de hambre y miseria, en su título original en francés Jours de famine et de détresse es una novela autobiográfica de la escritora neerlandesa Neel Doff de 1911, traducida por Javier Vela al castellano en 2021.

Sinopsis
Mediante breves escenas, la novela narra la vida miserable de una niña pobre, Keetje Oldema. Tercera hija de nueve hermanos cuyo padre está desempleado, va viajando con su familia por diferentes localizaciones, primero Ámsterdam, luego Bruselas. En la escuela, es martirizada por otros niños por su ropa harapienta. Conforme va creciendo, continúa experimentando todo tipo de vejaciones a causa de su pobreza, al tiempo que desarrolla una gran capacidad de observación y cultiva su gusto por la lectura. Al final del libro, deberá llegar a prostituirse para poder alimentar a sus hermanos.

Comentarios
En 1909, con 51 años, Neel Doff, después de haber visto cómo unos niños perseguían a un niño pobre, decide contar la historia de su infancia y juventud.

El libro fue finalista del premio Goncourt y Neel Doff siguió relatando la vida del personaje en 1919 con Keetje y en 1921 con Keetje trottin.

Traducción al castellano de Javier Vela: Días de hambre y miseria (Firmamento, 2021).

Notas

Novelas de 1911
Novelas autobiográficas
Novelas de Bélgica
Novelas en francés
Literatura de Bélgica del siglo XX
Novelas de los Países Bajos

Historia triste de una mujer alegre (Keetje)


Une société sans école (Deschooling Society) est un livre de 1971 écrit par l'auteur autrichien Ivan Illich qui critique le rôle et la pratique de l'éducation dans le monde moderne.

Sommaire
Le livre contient des suggestions pour des changements à l'apprentissage dans la société et dans la vie des individus. Par exemple, il appelle (en 1971) à l'utilisation de technologies de pointe pour soutenir les "toile d'apprentissage".

Illich a fait valoir que l'utilisation de la technologie pour créer des sites Web décentralisés pourrait soutenir l'objectif de créer un bon système éducatif :

Dans la dernière phrase, Illich suggère que l'institutionnalisation de l'éducation est considérée comme institutionnalisant la société et inversement que les idées pour désinstitutionnaliser l'éducation peuvent être un point de départ pour une société désinstitutionnalisée.

Réseaux de savoirs
Développant cette idée, Illich propose quatre Learning Networks :

 Service de référence aux objets pédagogiques - Un répertoire ouvert des ressources pédagogiques et leur disponibilité pour les apprenants.
 Échange de compétences - Une base de données de personnes désireuses de répertorier leurs compétences et la base sur laquelle elles seraient prêtes à les partager ou à les échanger avec d'autres.
 Peer-Matching - Un réseau aidant les gens à communiquer leurs activités et objectifs d'apprentissage afin de trouver des apprenants similaires qui pourraient souhaiter collaborer.
 Annuaire des éducateurs professionnels - Une liste de professionnels, paraprofessionnels et indépendants détaillant leurs qualifications, leurs services et les conditions de leur mise à disposition.

Notes et références

Articles connexes

Article connexe
 Déscolarisation

Liens externes

Éducation alternative

Une société sans école


Le chillou du  Feuillet est un  monument mégalithique situé sur la commune française de Descartes dans le département d'Indre-et-Loire.

Ce dolmen, composé de quatre supports et d'un table, ainsi que d'un support isolé de l'ensemble, est classé au titre des monuments historiques en 1911.

Localisation et description
Le dolmen occupe le flanc de la vallée de l'Esves, au nord de la commune de Descartes, en limite du territoire de Marcé-sur-Esves.

La table () repose sur quatre supports. Trois d'entre eux sont parfaitement alignés le quatrième étant disposé perpendiculairement. Un cinquième bloc, isolé de cet ensemble et orienté différemment, mesure  de long. Le dolmen est constitué de grès.

Le dolmen est classé au titre des monuments historiques par arrêté du . À une époque inconnue, il est vidé puis remblayé.

Légendes et mentions littéraires
Selon la tradition, Gargantua aurait joué au palet avec les pierres du dolmen.

Dans le roman La Becquée de René Boylesve, qui se déroule en grande partie à Descartes, certains des personnages principaux viennent régulièrement s'asseoir au pied du dolmen.

Notes et références

Annexes

Bibliographie
 .
 .

Articles connexes
 Sites mégalithiques d'Indre-et-Loire
 Liste des monuments historiques d'Indre-et-Loire (A-J)
 Liste des monuments historiques protégés en 1911

Liens externes

Monument historique en Indre-et-Loire
Monument historique classé en 1911
Chillou Feuillet

Chillou du Feuillet


Die Fused-multiply-add-Operation (FMA-Operation) ist eine Variante der Multiply-Accumulate-Operation (MAC) für Gleitkommazahlen und wird auf manchen Mikroprozessoren mit Gleitkommaeinheit für optimierte Berechnungen eingesetzt. Im Gegensatz zu der gewöhnlichen, im englischen auch als Unfused-multiply-add bezeichneten Operation führt die Fused-multiply-add-Operation die Berechnung mit voller Auflösung durch und rundet das Ergebnis erst am Ende der Berechnung.

Entwickelt wurde die Technologie bereits Ende der 1980er Jahre von IBM Research, fand zunächst jedoch nur geringe Verbreitung. Mit fortschreitender Integrationsdichte wurde eine einfache Implementierung der FMA-Technologie in GPUs, DSPs und CPUs möglich. Die FMA-Operation ist im Standard IEEE 754-2008 festgelegt.

Anwendung
In numerischen Algorithmen treten häufig Operationen der Form

auf. Dies ist unter anderem bei der Auswertung von Skalarprodukten, bei Matrix-Operationen und bei der numerischen Integration der Fall.

Bei der herkömmlichen Unfused-multiply-add-Operation mit N Stellen wird dabei zunächst das Produkt b·c berechnet, dieses auf N Stellen gerundet, danach die Addition von a ausgeführt und das Endergebnis nochmal auf N Stellen gerundet. Bei der fused-multiply-add-Operation entfällt das Runden nach der Multiplikation, es wird der Ausdruck a+b·c mit voller Genauigkeit berechnet und erst am Schluss einmalig auf N finale Stellen gerundet. Damit verbunden ist bei der Fused-multiply-add-Operation ein geringfügig höherer Hardwareaufwand.
In manchen Situationen reduzieren sich etwas die Rundungsfehler. Bei der klassischen Skalarprodukt-Berechnung ist dies allerdings nur sehr selten der Fall, da meist |a| >> |b·c| ist. Dort gewinnt man mit anderen Techniken weitaus mehr Genauigkeit (z. B. durch das Nutzen von 4 oder 8 Akkumulatoren und einer finalen horizontalen Summe).

Zur Auswertung werden ohne FMA mindestens drei verschiedene Anweisungen benötigt:
 Laden von 'b' und 'c' in Register (Bedingung: 'b' und 'c' liegen nicht schon in Registern vor und die CPU unterstützt keine Speicheroperanden)
 Multiplikation von 'b' und 'c'
 Zwischenspeichern dieses Ergebnisses in einem Register
 Laden von 'a' in den Akkumulator (Bedingung: 'a' liegt nicht schon in einem Register vor und die CPU unterstützt keine Speicheroperanden)
 Addition von 'a' mit den zuvor zwischengespeicherten Produkt '(b·c)'.

Falls für Operationen der Form  spezielle Opcodes definiert sind, so erfolgt die Auswertung durch eine optimierte Recheneinheit, dem Multiplier–Accumulator (MAC), der diese Anweisung in einem Schritt ausführt. Es verbleiben vom obigen Schema nur noch zwei Instruktionen, nämlich das Laden der Operanden und die anschließende FMA-Instruktion.

Vorteile
 gesteigerte Gleitkommaleistung durch Verwendung der MAC
 verbesserte Ausnutzung von Registern, kompakter Maschinencode

Nachteile
 die FMA-Technik muss durch Compiler unterstützt werden; der so erzeugte Maschinencode benötigt nun Opcodes, die von den üblichen 2-Adress- oder 3-Adress-Schemata abweichen. Die Optimierung zur Nutzung von FMA verlangt von Programmierern bisweilen einiges Fingergeschick und auch explizites Eingreifen.

Implementierungen

 AMD Radeon HD 5000 (und nachfolgende Architekturen)
 ARM VFPv4
 IBM RISC System/6000 (1990)
 HP PA-8000 (1996) und später
 SCE-Toshiba Emotion Engine (1999)
 Intel Itanium (2001)
 Intel Core, siehe FMA x86
 nVidia GT200 (und nachfolgende Architekturen)
 STI Cell (2006)
 Fujitsu SPARC64 VI (2007) und später
 AMD Bulldozer (2011), siehe auch FMA4
 AMD Zen/Ryzen (2017)

Einzelnachweise

Prozessorarchitektur nach Befehlssatz
Computerarithmetik

en:Multiply–accumulate operation#Fused multiply–add

Fused multiply-add


Zinniinae, podtribus glavočika,  dio tribusa Heliantheae. Sastoji se od 7 rodova; tipičan je Zinnia sa dvadesetak vrsta zeljastog bilja i grmova iz Sjeverne i Južne Amerike.

Rodovi
 Echinacea Moench (9 spp.)
 Heliopsis Pers. (15 spp.)
 Philactis Schrad. (4 spp.)
 Sanvitalia Gualt. ex Lam. (7 spp.)
 Zinnia L. (24 spp.)
 Tehuana Panero & Villaseñor (1 sp.)
 Trichocoryne S. F. Blake (1 sp.)

Izvori

Heliantheae

Zinniinae


Königstein Fortress (), the "Saxon Bastille", is a hilltop fortress near Dresden, in Saxon Switzerland, Germany, above the town of Königstein on the left bank of the River Elbe. It is one of the largest hilltop fortifications in Europe and sits atop the table hill of the same name.

The  rock plateau rises  above the Elbe and has over 50 buildings, some over 400 years old, that bear witness to the military and civilian life in the fortress. The rampart run of the fortress is  long with walls up to  high and steep sandstone faces. In the centre of the site is a  well, which is the deepest in Saxony and second-deepest well in Europe.

The fortress, which for centuries was used as a state prison, is still intact and is now one of Saxony's foremost tourist attractions, with 700,000 visitors per year.

Construction and expansion of the fortress

By far the oldest written record of a castle on the Königstein is found in a deed by King Wenceslas I of Bohemia dating to the year 1233, in which a witness is named as "Burgrave Gebhard of Stein". At that time the region was split between the Kingdom of Bohemia and the Bishopric of Meissen. The medieval castle belonged to the Kingdom of Bohemia. Its first full description as Königstein ("King's Rock") occurred in the Upper Lusatian Border Charter (Oberlausitzer Grenzurkunde) of 1241, that Wenceslas I "in lapide regis" (Lat.: at the rock of the king) sealed. In this charter the demarcation of the border between the Slavic Gauen of Milska (Upper Lusatia), Nisani (Meißen Depression) and Dacena (Tetschen region) was laid down. Because the Königstein lay left of the Elbe, it was independent of the 3 aforementioned Gauen.

It belonged at that time to the Kingdom of Bohemia and was expanded by order of the Bohemian kings, as the Elbe became more intensively used as a trade route, into a fortified site that dominated the north of their territories, controlling the Elbe above Pirna, and an outpost of strategically important Dohna Castle located in the nearby Müglitz.

After the king and later emperor, Charles IV had Eulau Castle, which dominated the southern region, destroyed in 1348 by townsfolk from Aussig, he spent from 5 to 19 August 1359 on the Königstein and signed the authority for shipping rights. The castle was pledged several times in the 50 years that followed, including to the Donins. Because this family were enemies of the margraves of Meißen, the latter finally captured the castle in 1408 during the Dohna Feud that had been raging since 1385. But not until 25 April 1459 was the transfer of the castle to the Margraviate of Meißen finally completed once the Saxon-Bohemian border had been settled in the Treaty of Eger. Unlike the other rock castles in Saxon Switzerland the Königstein continued to be used by the Saxon dukes and prince-electors for military purposes. At one stage the Königstein was also a monastery. In 1516, Duke George the Bearded, a fierce opponent of the Reformation, founded a Celestine abbey on the Königstein, the Kloster des Lobes der Wunder Mariae. It closed again in 1524 - after the death of Duke George, Saxony became Evangelical.

It is probable that there had been a stone castle on the Königstein as early as the 12th century. The oldest surviving structure today is the castle chapel built at the turn of the 13th century. In the years 1563 to 1569 the 152.5 metre deep well was bored into the rock within the castle - until that point the garrison of the Königstein had to obtain water from cisterns and by collecting rainwater. During the construction of the well some 8 cubic metres of water had to be removed from the shaft every day.

Between 1589 and 1591/97 Prince-Elector Christian I of Saxony and his successor had the castle developed into the strongest fortification in Saxony. The hitherto very jagged table hill was now surrounded with high walls. Buildings were erected, including the Gatehouse (Torhaus), the Streichwehr, the Old Barracks (Alte Kaserne), the Christiansburg (Friedrichsburg) and the Old Armoury (Altes Zeughaus). The second construction period followed from 1619 to 1681, during which inter alia the John George Bastion (Johann-Georgenbastion) was built in front of the Johann-Georgenburg. The third construction period is seen as the time from 1694 to 1756, which included the expansion of the Old Barracks. From 1722 to 1725, at the behest of August the Strong, coopers under Böttger built the enormous Königstein Wine Barrel (Königsteiner Weinfass), the greatest wine barrel in the world, in the cellar of the Magdalenenburg which had a capacity of 249,838 litres. It cost 8,230 thalers, 18 groschen and 9 pfennigs. The butt, which was once completely filled with country wine from the Meißen vineyards, had to be removed again in 1818 due to its poor condition. Because of Böttger, Königstein Fortress is also the site where European porcelain started.

Even after the expansion during those periods of time there continued to be modifications and additions on the extensive plateau. St. John's Hall (Johannissaal) built in 1631 was converted in 1816 into the New Armoury (Neues Zeughaus). In 1819 the Magdalenenburg castle was turned into a provisions magazine that was fortified to withstand bombardment. The old provisions store became a barracks. The Treasury (Schatzhaus) was built from 1854 to 1855. After the fortress had been incorporated in 1871 into the fortification system of the new German Empire, battery ramparts (Batteriewälle) were constructed from 1870 to 1895 with eight firing points, that were to have provided all-round defence for the fortress in case of an attack that, in the event, never came. This was at this time that the last major building work was done on the fortress.

Because Königstein Fortress was regarded as unconquerable, the Saxon monarchs retreated to it from Wittenberg and later Dresden during times of crisis and also deposited the state treasure and many works of art from the famous Zwinger here; it was also used as a country retreat due to its lovely surroundings.

Military significance

The fortress played an important role in the History of Saxony, albeit less as a result of military action. The Saxon Dukes and Prince-Electors used the fortress primarily as a secure refuge during times of war, as a hunting lodge and maison de plaisance, but also as a dreaded state prison. Its actual military significance was rather marginal, although generals such as John Everard of Droste and Zützen (1662–1726) commanded it. For example, Prince-Elector Frederick Augustus II could only watch helplessly from the Königstein during the Seven Years' War, when right at the start of the war in 1756 his army surrendered without a fight to the Prussian Army at the foot of the Lilienstein on the other side of the Elbe. The commandant of the fortress from 1753 was the electoral Saxon Lieutenant General, Michael Lorenz von Pirch. In August 1813 the clash at Krietzschwitz took place in front of its gates, an engagement that proved an important precursor to the Battle of Kulm and the Battle of Leipzig.
In October 1866 Alexander von Rohrscheidt (1808–1881) was nominated as commandant of the fortress. It lost its military value with the development of long-range guns at the beginning of the 19th century. The last commandant of Königstein Fortress was Lieutenant Colonel Heinicke who commanded it until 1913. The fortress had to guard the Saxon state reserves and secret archives during times of war. In 1756 and 1813 Dresden's art treasures were also stored at the Königstein. During the Second World War the large casemates of the fortress were also used for such purposes.

The fortress was never conquered, it had too much of a chilling reputation after it had been expanded by Elector Christian I. Only the chimney sweep, , managed to climb the vertical sandstone walls in 1848. The Abratzky Chimney (Abratzky-Kamin) named after him is a grade IV (based on the Saxon system) climbing route that may still be climbed today. Because climbing over the wall is banned, climbers must abseil down the adjacent wall again after climbing it.

Use as a prison
Until 1922 the fortress was the best-known state prison in Saxony. During the Franco-Prussian War and the two world wars the fortress was also used as a prisoner of war camp. In World War I the castle was used as a prisoner of war camp (Oflag) for French and Russian officers. In World War II it again served as an Oflag, called Oflag IV-B, for British, French, Polish and other Allied officers.

After the Second World War the Red Army used the fortress as a military hospital. From 1949 to 1955 it was used as a so-called Jugendwerkhof for the reeducation of delinquent youths and those who did not fit the image of a socialist society.

Some of the more notable prisoners incarcerated at Königstein are given below (dates of imprisonment in parentheses):

the Crypto-Calvinists, including Caspar Peucer (1574–86) and Nikolaus Krell (1591–1601), chancellor of the Electorate of Saxony
 Count Wolf Dietrich von Beichlingen (1703–1709), great chancellor and senior court-marshal of the Electorate of Saxony
 Franz Conrad Romanus (1705–1746), Bürgermeister of Leipzig
 Johann Friedrich Böttger (1706–1707), co-discoverer with Tschirnhaus of European porcelain
 Johann Reinhold von Patkul (1706–1707), Livonian statesman
 Count Karl Heinrich von Hoym (1734–1736), cabinet minister of the Electorate of Saxony; committed suicide in his cell
 Mikhail Bakunin (1849–1850), Russian anarchist and revolutionary
 August Bebel (1872–1874), German politician, president of the SPD, founder of German social democracy
 Thomas Theodor Heine (1899), caricaturist and artist
 Frank Wedekind (1899–1900), writer and dramatist
 Henri Giraud (1940–1942), French general; successfully escaped from the castle
 Bertrand Fagalde (1940-1945), French general; captured just after the Battle of Dunkirk

Königstein was never taken, not even during World War II. However, on 17 April 1942, French General Henri Giraud successfully escaped German captivity from the castle.

Military history open-air museum

Since 29 May 1955, the fortress has been an open-air, military history museum of high touristic value. The museum has been managed as a satellite of the Bundeswehr Military History Museum in Dresden since 1990.

In the years 1967 to 1970, a lift was built at the foot of the access path for 42 people. A second lift was built in 2005 against a vertical wall of the fortress, which transports up to 18 passengers in a lift with a panoramic view to a height of about 42 metres. The state of Saxony made 1.7 million euros available for the project. The lift opened Easter 2006.

Between 1991 and 2010, a total of about 46 million euros was invested by the Free State of Saxony on the renovation and upgrade of Königstein Fortress. The museum welcomed its 25 millionth visitor on 14 October 2005 since it opened Whitsun 1955.

Visitor numbers decreased somewhat from about 1,000,000 in 1999 to 446,000 in 2010.

The fortress in art
Around 1756, Elector Augustus III commissioned the Italian artist Bernardo Bellotto to paint a series of five large-scale views of the fortress at Königstein. The canvasses were never delivered to the Elector due to the hostilities of the Seven Years' War and were eventually exported to Great Britain. Today, four of the Königstein paintings are held in public collections in Britain: The Fortress of Königstein from the North is in the National Gallery;  The Fortress of Königstein from the South is at Knowsley Hall, Merseyside; and both The Fortress of Königstein: Courtyard with the Brunnenhaus and The Fortress of Königstein: Courtyard with the Magdalenenburg, hang in the Manchester Art Gallery. The fifth canvas, The Fortress of Königstein from the North-West, is now in the United States, on display in the National Gallery of Art in Washington D.C.

In Anthony Trollope's novel Phineas Redux, it is during an excursion to Königstein, "the fortress constructed on that wonderful rock," that the hero, Phineas Finn, learns from his first love, who had refused his offer of marriage, that she had in fact always loved him, and continues to.

Gallery

References

External links

Königstein Fortress (multilingual site)
 (Grimm's Tale that mentions the fortress)
Virtual tour based on 360° panoramas of Festung Königstein

Castles in Saxon Switzerland
Defunct prisons in Germany
Buildings and structures in Sächsische Schweiz-Osterzgebirge
Königstein, Saxony
Museums in Saxony
Military and war museums in Germany
Tourist attractions in Saxony
Rock castles
Prisoner-of-war camps in Germany

Königstein Fortress


الملكة مارجريت (1430 - 1482) هي أميرة فرنسية وملكة على إنكلترا وقد تزوجها الملك الأنجليزي والفرنسي هنري هنري السادس وأنجبت له أمير ويلز هنري وقد انتزع عنه العرش إدوارد الرابع من أسرة يورك وأندلعت حرب الوردتين الأهلية التي أستمرت 30 عاما.

الحياة المبكرة والزواج
ولدت مارجريت في 23 مارس 1430 في بونت-إيه-موسون في لورين. كانت مارجريت الابنة الثانية لرينيه ملك نابولي وإيزابيلا دوقة لورين. لديها خمسة إخوة وأربع شقيقات بالإضافة إلى ثلاثة أشقاء من علاقة والدها بالعشيقات. كان والدها المعروف باسم «الملك الصالح رينيه» دوق أنجو والملك الفخري لنابولي وصقلية والقدس وقد وُصِف بأنه «رجل له تيجان كثيرة ولكن ليس له ممالك». تم تعميد مارجريت في تول في لورين. أمضت سنواتها الأولى في القلعة في تاراسكون على نهر الرون في بروفنس وفي القصر الملكي القديم في كابوا بالقرب من نابولي في مملكة صقلية. اعتنت والدتها بتعليمها وربما رتبت لها دروسًا مع الباحث أنطوان دي لا سالي الذي علم إخوتها.

في 23 أبريل 1445 تزوجت مارغريت من الملك هنري السادس ملك إنجلترا في دير تيتشفيلد في هامبشاير. كان هنري أكبر منها بثماني سنوات. كان ملك وملكة فرنسا عم وخالة العريس والعروس على التوالي: كانت والدة هنري الراحلة كاثرين أخت الملك تشارلز السابع الذي كانت زوجته ماري من أنجو أخت رينيه والد مارغريت. علاوة على ذلك ادعى هنري لنفسه مملكة فرنساكما سيطر على أجزاء من شمال فرنسا. بسبب كل هذا وافق الملك الفرنسي على زواج مارجريت من منافسه بشرط ألا يضطر إلى تقديم المهر العرفي. أبقت الحكومة الإنجليزية خوفًا من رد الفعل السلبي للغاية هذا الحكم سراً عن الجمهور الإنجليزي.

توجت مارغريت ملكة إنجلترا في 30 مايو 1445 في وستمنستر من قبل جون ستافورد رئيس أساقفة كانتربري في سن الخامسة عشرة. وصفت بأنها جميلة وعلاوة على ذلك «امرأة بالفعل: شغوفة وفخورة وقوية الإرادة». أولئك الذين توقعوا العودة المستقبلية للمطالبات الإنجليزية بالأراضي الفرنسية اعتقدوا أنها أدركت بالفعل واجبها في حماية مصالح التاج. يبدو أنها ورثت هذه القوة من والدتها التي كافحت من أجل إثبات مطالبة زوجها بمملكة نابولي ومن جدتها لأبيها يولاند من أراغون التي حكمت أنجو بالفعل «بقبضة رجل». وهكذا من خلال مثال الأسرة وشخصيتها القوية كانت قادرة تمامًا على أن تصبح «بطلة التاج».

ولادة الابن
كان هنري مهتمًا بالدين والتعلم أكثر من اهتمامه بالمسائل العسكرية ولم يكن ملكًا ناجحًا. لقد حكم منذ أن كان عمره بضعة أشهر فقط، ولذا فالعديد من أفعاله قام بها أناس حكموا مكانه. ولد ابنهما الوحيد إدوارد من وستمنستر أمير ويلز (في 13 أكتوبر 1453). على الرغم من أن مارجريت كانت حزبية بقوة ولديها مزاج متقلب فقد شاركت زوجها حب التعلم بسبب تربيتها المثقفة. كما رعت تاسيس كلية كوينز كامبريدج.

اليزابيث وودفيل (ولدت حوالي 1437) التي أصبحت فيما بعد ملكة إنجلترا كزوجة مستقبلية لمنافس زوج مارجريت الملك إدوارد الرابع خدمت مارجريت أنجو كخادمة شرف. ومع ذلك هناك القليل من الأدلة التي تسمح للمؤرخين بإثبات ذلك بيقين مطلق: إذ حملت العديد من النساء أثناء حكم مارغريت اسم إليزابيث أو إيزابيلا جراي.

بدايات الحروب الأهلية الأسرية

العداوة بين مارغريت ودوق يورك
بعد تقاعدها من لندن للعيش في غرينتش كانت مارجريت مشغولة برعاية ابنها الصغير ولم تظهر أي علامات على الرغبة في الإنشغال بالسياسة إلى أن اعتقدت أن زوجها يتعرض للتهديد من قبل ريتشارد يورك الطموح دوق يورك الثالث وهو ما أثار ذعرها. كان دوق يورك قويا بينما كان هنري نفسه واثقاً فيه أما مارجريت التي لم تكن تحظى بشعبية فكانت عاقدة العزم على الحفاظ على التاج الإنجليزي من أجل ذريتها. ومع ذلك فإن باحثًا واحدًا على الأقل يحدد مصدر سقوط لانكاستر في نهاية المطاف لا على أنه طموحات يورك بقدر ما هو عداء مارجريت السيئ تجاه يورك وانغماسها المفرط مع الحلفاء الذين لا يحظون بشعبية. ومع ذلك كانت الملكة مارغريت قوية في عالم السياسة.

من ناحية أخرى أكد المؤرخ الراحل بول موراي كيندال أن حلفاء مارجريت إدموند بوفورت وويليام دي لا بول ثم إيرل سوفولك لم يجدوا صعوبة في إقناعها بأن يورك حتى ذلك الحين كان أحد أكثر مستشاري هنري السادس ثقة. لم تقنع مارجريت هنري فقط باستدعاء يورك من منصبه كحاكم في فرنسا وإبعاده بدلاً من ذلك إلى أيرلندا بل حاولت مرارًا وتكرارًا اغتياله أثناء رحلاته من وإلى أيرلندا مرة في عام 1449 ومرة أخرى في عام 1450. ريتشارد يورك الذي عاد بأمان من أيرلندا عام 1450 واجه هنري وأعيد قبوله كمستشار موثوق به. بعد ذلك بوقت قصير وافق هنري على دعوة البرلمان للانعقاد لمواجهة دعوات الإصلاح. عندما اجتمع البرلمان لم يتم فقط عزل كل من إدموند بوفورت وسوفولك بسبب سوء إدارة الشؤون الفرنسية وتخريب العدالة بل تضمنت مطالب الإصلاح المطروحة الاعتراف بدوق يورك كمستشار أول للملك ورئيس مجلس العموم حتى اقترح ريتشارد دوق يورك باعتباره وريثًا للعرش. ومع ذلك في غضون بضعة أشهر استعادت مارغريت السيطرة على هنري وتم حل البرلمان وألقي المتحدث غير الحذر في السجن وتقاعد ريتشارد يورك في ويلز.

في عام 1457 غضبت المملكة مرة أخرى عندما تم اكتشاف أن بيير دي بريزي وهو جنرال فرنسي قوي وتابع لمارغريت قد هبط على الساحل الإنجليزي وأحرق بلدة ساندويتش. كقائد لقوة فرنسية قوامها 4000 رجل من هونفليور كان يهدف إلى الاستفادة من الفوضى في إنجلترا. قتل رئيس البلدية جون دروري في هذه الغارة. أصبح بعد ذلك تقليدًا راسخًا لا يزال قائماً حتى يومنا هذا أن يرتدي عمدة ساندويتش رداءًا أسود حدادًا على هذا الفعل الدنيء.  أصبحت مارجريت بالاشتراك مع دي بريزي هدفًا للإشاعات البذيئة والقصائد المبتذلة. كان السخط العام شديدًا لدرجة أن مارجريت بتردد شديد اضطرت إلى إعطاء ريتشارد نيفيل قريب دوق يورك إيرل وارويك السادس عشر عمولة لحراسة البحر لمدة ثلاث سنوات. وقد شغل بالفعل منصب نقيب كاليه.

زعيم فصيل لانكاستر
سرعان ما اندلعت الأعمال العدائية بين فصيلي يورك ولانكاستر المتنافسين في صراع مسلح. في مايو 1455 دعت مارغريت إلى مجلس عظيم والذي تم فيه استبعاد اليوركيين. ودعا المجلس إلى تجمع للأقران في ليستر لحماية الملك من أعدائه. كان يورك على ما يبدو مستعدًا للصراع وسرعان ما كان يسير جنوبًا لمقابلة جيش لانكاستر الذي يسير شمالًا. عانى اللانكستريون من هزيمة ساحقة في معركة سانت ألبانز الأولى في 22 مايو 1455. كما قُتل إدموند بوفورت (سومرست) وإيرل نورثمبرلاند واللورد كليفورد وفر ويلتشير من ساحة المعركة وأسر الملك هنري من قبل دوق يورك المنتصر. وفي عام 1459 استؤنفت الأعمال العدائية في معركة بلور هيث حيث هزم جيمس توشيت البارون أودلي الخامس على يد جيش يوركي تحت قيادة ريتشارد نيفيل إيرل ساليزبري الخامس.

حرب الوردتين

الحملات المبكرة
بينما كانت مارجريت تحاول زيادة الدعم لقضية لانكاستر في اسكتلندا، حقق قائدها الرئيسي هنري بوفورت دوق سومرست الثالث انتصارًا كبيرًا لها في معركة ويكفيلد في 30 ديسمبر 1460 بهزيمة  الجيوش المشتركة لدوق يورك وإيرل سالزبوري. ثم تبعتها بانتصار في معركة سانت ألبانز الثانية (التي كانت حاضرة فيها) في 17 فبراير 1461. في هذه المعركة هزمت قوات يوركست التابعة لريتشارد نيفيل إيرل وارويك السادس عشر واستعادت زوجها.

البقاء في فرنسا
تعرض جيش لانكاستر للهزيمة في معركة توتن في 29 مارس 1461 على يد ابن الراحل دوق يورك إدوارد الرابع ملك إنجلترا. كانت مارغريت مصممة على استعادة ميراث ابنها وهربت معه إلى ويلز ثم اسكتلندا فيما بعد. عندما وجدت طريقها إلى فرنسا صنعت حليفًا لابن عمها لويس الحادي عشر ملك فرنسا وبتحريض منه سمحت بمقاربة من المؤيد السابق لإدوارد، ريتشارد نيفيل إيرل وارويك الذي اختلف مع صديقه السابق نتيجة زواج إدوارد من إليزابيث وودفيل وكان يسعى الآن للانتقام من فقدان نفوذه السياسي. كانت ابنة وارويك آن نيفيل متزوجة من إدوارد نجل مارغريت أمير ويلز من أجل تعزيز التحالف وأصرت مارغريت على عودة وارويك إلى إنجلترا لإثبات نفسه قبل أن تتبعه. وقد فعل ذلك وأعاد هنري السادس لفترة وجيزة إلى العرش في 3 أكتوبر 1470.

الهزيمة النهائية في توكسبيري
بحلول الوقت الذي كانت فيه مارغريت وابنها وزوجة ابنها (آن) على استعداد لمتابعة وارويك للعودة إلى إنجلترا تحولت الطاولات مرة أخرى لصالح يوركستس وهزم إيرل وقتل على يد الملك العائد إدوارد الرابع في  معركة بارنت في 14 أبريل 1471. أُجبرت مارغريت على قيادة جيشها في معركة توكسبري في 4 مايو 1471 حيث هُزمت قوات لانكستريان وقتل ابنها إدوارد من وستمنستر البالغ من العمر سبعة عشر عامًا. لم يتم توضيح ظروف وفاة إدوارد، من غير المعروف ما إذا كان قد قُتل في القتال الفعلي أو أعدم بعد المعركة على يد دوق كلارنس. إذا كان قد مات في المعركة فسيكون أمير ويلز الوحيد الذي حدث له ذلك على الإطلاق.

الموت
عاشت مارغريت في فرنسا طوال السنوات السبع التالية، استضافها فرانسيس دي فينيول وتوفيت في قلعته في دامبيير سور لوار بالقرب من سومور (أنجو) في 25 أغسطس 1482 عن عمر يناهز 52 عامًا. تم دفنها بجانب والديها في كاتدرائية أنجيه لكن رفاتها أزيلت ونثرها الثوار الذين نهبوا الكاتدرائية خلال الثورة الفرنسية.

رسائل مارغريت
لا تزال العديد من الرسائل التي كتبتها مارغريت خلال فترة عملها كملكة موجودة. تمت كتابة إحداها إلى مؤسسة لندن بخصوص الإصابات التي لحقت بالمستأجرين لها في قصر إنفيلد والتي كانت تشكل جزءًا من أراضي مهرها. وكُتبت رسالة أخرى إلى رئيس أساقفة كانتربيري. جمعت رسائل مارغريت في كتاب حرره سيسيل مونرو والذي نُشر لجمعية كامدن في 1836.

روابط أضافية

مراجع

آل فالوا أنجو
المرأة في حرب في فرنسا
أسرة لانكاستر
أسرى فرنسيون
أشخاص فرنسيون في القرن 15
أشخاص في حرب الوردتين
أقران ملكيون أيرلنديون
أميرات فرنسيات
إنجليز في القرن 15
إنجليزيات في القرن 15
بنات ملوك
حاكمات في القرن 15
سجناء برج لندن
عقيلات ملوك إنجلترا
فرنسيات في القرن 15
مواليد 1430
مؤسسو كليات جامعة كامبريدج
مؤسسو مدارس وكليات إنجليزية
نساء في حروب القرون الوسطى في أوروبا
هنري السادس ملك إنجلترا
وصيات على العرش
وفيات 1482

مارغريت أنجو


Justin Steven Welch (nacido el 4 de diciembre de 1972 en Nuneaton, Warwickshire) es un músico inglés, más conocido como el baterista de la banda de Britpop, Elastica.

Welch se trasladó a Londres en su adolescencia, donde estudió en la escuela Drumtech de Londres. Él tocó la batería en varias bandas en la década de 1990 como uno de los primeros integrantes de Suede, donde conocería a Justine Frischmann y el la cual grabó el lado a "Be My God". También fue el baterista de una banda de garage rock, Spitfire, por varios años.

Welch se uniría a Elastica en 1992, que pasaría a tener éxitos importantes y críticos para el éxito a mediados de la década de 1990.

En 1995 formó parte de la superbanda de brit pop Me Me Me junto a Stephen Duffy y Alex James lanzando el sencillo Hanging Around.

Al igual que otros miembros de Elastica, tuvo algunos problemas con las drogas, a pesar de que ahora afirma que está limpio. La banda se separó en 2001 y Justin vive en Devon, con la ex tecladista de Elastica y Heave Sharon Mew, lo que están está casados.

Ahora está involucrado en un proyecto junto a James Atkin, exvocalista y cantante de los CEM.

En 2013, debido a que el baterista de Suede, Simon Gilbert, contrajo tuberculosis. Welch lo reemplazó para la gira.

En septiembre de 2015 se anunció que Welch será el baterista para la reunión de la banda Lush.

Enlaces

 My Space
 Página Personal

Referencias

Enlaces externos

Miembros de Elastica
Bateristas del Reino Unido

Justin Welch


برفينيتسا (Брвеница) هي بلدية في شمال غرب جمهورية مقدونيا.

مراجع

قرى في بلدية برفينيتسا
قرى مقدونيا الشمالية
مدن مقدونيا
مجتمعات ألبان في مقدونيا الشمالية

برفينيتسا


جُون بْيِير دْرُوِي  هو ملحن فرنسي ولد في 1935.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من بوردو
أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
فنانون إيقاعيون فرنسيون
ملحنون فرنسيون في القرن 20
ملحنون فرنسيون في القرن 21
موسيقيون فرنسيون في القرن 21
مواليد 1935
مواليد في باريس
موسيقيون فرنسيون في القرن 20
موسيقيون من بوردو

جون بيير دروي


Lotte Troelsgaard Nielsen (født 15. august 1988) er en tidligere dansk fodboldspiller, som senest spillede i Kolding Q i den danske 3F Liga og på det danske kvindelandshold.

Lotte har en tvillingesøster, Sanne.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Danmark
Tvillinger fra Danmark

Lotte Troelsgaard Nielsen


Die Brockman 4 Mine ist ein Eisenerz-Bergwerk in der Pilbara-Region von Western Australia, 60 Kilometer nordwestlich von Tom Price. Das Bergwerk liegt ungefähr 25 km südlich der zuvor angelegten Brockman Mine (Brockman 2 Mine) und wurde 2010 in Betrieb genommen.

Das Bergwerk Brockman 4 ist im Eigentum der Rio Tinto Group und ist eines der 13 Eisenerzbergwerke dieses Konzerns in der Pilbara.

Eisenerzvorkommen und -abbau
Die Hamersley Range, in der sich das Bergwerk befindet, enthält 80 % aller Eisenerz-Lagerstätten Australiens und ist eine der größten der Welt. Der Eisenerzkörper ist ungefähr 15 km lang, mehr als 3 km breit und umfasst die Hügel im Süden des Boolgeeda Creek Valley. Der Abbau erfolgt mit 15 Komatsu 830E-LKWs. Das Eisenerz wird im Bergwerk als Eisenerzpellets (<31,5 mm, >6 mm) und Feineisenerz (<6 mm) hergestellt. Es gibt einen primären Brecher, zwei sekundäre Brecher, ein Gebäude zur sechsfachen Durchsiebung und einen Eisenerz-Lagerplatz für 1,2 Millionen Tonnen. Gelagertes Eisenerz wird auf Eisenbahnzüge verladen und mit der Hamersley & Robe River Railway zur Küste transportiert, wo es auf Schiffe verladen wird. Die Arbeitskräfte des Bergwerks werden im 2-Wochenwechsel ein- und ausgeflogen.

Brockman 4 hat eine geschätzte Förderdauer von 20 Jahren.

Geschichte
Brockman 4 wurde offiziell am 2. September 2010 eröffnet. Rio Tinto investierte 1,52 Milliarden US-Dollar in den Bau des Bergwerks und weitere 1,24 Milliarden $A in dessen Erweiterung. Damit wurde Brockman 4 zum zweitgrößten Bergwerk von Rio Tinto in der Pilbara. So sollte die Jahresförderung von Rio Tinto in der Pilbara-Region auf 330 Millionen Tonnen Eisenerz gesteigert werden.

Ende Mai 2020 berichteten australische Medien, dass Rio Tinto am 24. Mai 2020 eine 46.000 Jahre alte indigene Kulturstätte sprengen ließ. Auf Grund der Reaktion der Öffentlichkeit und der Investoren musste Rio Tinto im August 2020 bekanntgeben, dass der Vorstandsvorsitzende Jean-Sébastien Jacques auf Boni-Zahlungen in Höhe von drei Millionen Euro und zwei weitere Manager auf etwa 670.000 Euro und 582.000 Euro verzichten müssen. Am 11. September 2020 musste Rio Tinto wegen des fortbestehenden Drucks der Investoren dann bekanntgeben, dass aufgrund des Vorfalls in der Jukaan-Schlucht sowohl der Vorstandsvorsitzende Jacques sowie die zwei Manager das Unternehmen verlassen werden.

Weblinks
 MINEDEX Website, Database of the Department of Mines and Petroleum

Einzelnachweise

Eisenerzbergwerk in Australien
Geographie (Western Australia)
Rio Tinto Group
Bergwerk in Australien und Ozeanien

Brockman 4 Mine


Lurisk er navnet på et sprog, der tales i Iran, Irak, og Oman.
Lurisk er nært beslægtet med persisk og hører til den iranske gren af det indoeuropæiske sprog.

Dialekter
Lurisk har fem dialekter inde: feyli, laki, khorramabadi, bakhtiari og den sydlige lurisk.

Noter

Lurisk


An Arophyton buchetii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Josef Bogner. An Arophyton buchetii in nahilalakip ha genus nga Arophyton, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Arophyton

Arophyton buchetii


The Werewolf este un film SF de groază american din 1956 regizat de Fred F. Sears.

Distribuție
Steve Ritch — Duncan Marsh
Don Megowan — Sheriff Jack Haines
Joyce Holden — Amy Standish
Eleanore Tanin — Helen Marsh
Kim Charney — Chris Marsh
Harry Lauter — Deputy Ben Clovey
Larry J. Blake — Hank Durgis
Ken Christy — dr. Jonas Gilchrist
James Gavin — Mack Fanning
S. John Launer — dr. Emery Forrest
George Lynn — dr. Morgan Chambers
George Cisar — Hoxie
Marjorie Stapp — Min
Fred F. Sears — Narrator

Note

Legături externe

 Sci-Film's profile on The Werewolf (1956)

Filme din 1956
Filme în limba engleză
Filme americane
Filme cu vârcolaci
Filme horror americane
Filme regizate de Fred F. Sears
Filme Columbia Pictures
Filme de groază din anii 1950

The Werewolf (film din 1956)


(5123) Cyne, nom international (5123) Cynus, est un astéroïde troyen jovien.

Description
(5123) Cyne est un astéroïde troyen jovien, camp grec, c'est-à-dire situé au point de Lagrange L4 du système Soleil-Jupiter. Il présente une orbite caractérisée par un demi-grand axe de 5,228 UA, une excentricité de 0,103 et une inclinaison de 8,5° par rapport à l'écliptique.

Il est nommé en référence à une cité des locriens de la mythologie grecque, , un des ports d'embarquement des Grecs lors du conflit légendaire de la guerre de Troie.

Compléments

Articles connexes
 Liste des planètes mineures (5001-6000)
 Astéroïdes troyens de Jupiter

Références

Astéroïde au point de Lagrange L4 du système Soleil-Jupiter
Planète mineure découverte en 1989
Objet céleste découvert par Yoshiaki Ōshima
Planète mineure prédécouverte en 1951
Objet céleste découvert à l'observatoire Gekko
Cyne

(5123) Cyne


دوري المحترفين السعودي 2008–2009 هي النسخة الثالثة والثلاثون من الدوري السعودي الممتاز منذ استحداث المسابقة بعام 1976. لعبت المسابقة بنظام النقاط وشارك فيها 12 فريق.

ظفر الاتحاد بلقب البطولة بعد فوزه في الجولة الأخيرة 2–1 أمام نظيره الهلال بملعب الأخير في مدينة الرياض، ويعتبر اللقب الثامن بتاريخه. الأندية التي هبطت إلى الدرجة الأولى هما أبها، والوطني.

التأهلات و الجوائز المالية
الحائز على لقب الدوري يتأهل إلى دوري أبطال آسيا و الذي يقام بواسطة الإتحاد الأسيوي لكرة القدم . أفضل ستة في الدوري يتأهلون لدوري الأبطال السعودي ، و المعروف بكأس الملك أو كأس خادم الحرمين الشريفين.

الجوائز المالية
 المركز الأول: 2.5 مليون ر.س.
 المركز الثاني: 1.5 مليون ر.س.
 المركز الثالث: مليون ر.س.

الأندية المشاركة

ترتيب الهدافين

تغيرات المدربين

ترتيب الدوري السعودي

 ''هبط نادي أبها إلى الدرجة الأولى بعد خسارته من نادي الرائد في مجموع المبارتين 3-4.

المصادر

انظر أيضًا
 الاتحاد السعودي لكرة القدم
 إحصائيات الدوري السعودي منذ بدايته

روابط إضافية
 Saudi Arabia Football Federation

السعودية في 2008
السعودية في 2009
دوريات كرة قدم آسيوية في 2008–09
كرة القدم السعودية في 2008-09
مواسم دوري المحترفين السعودي
موسم رياضي 2008-09

دوري المحترفين السعودي 2008–09


Aidan Hutchinson, né le  à Plymouth (Michigan), est un joueur américain de football américain qui évolue au poste de Defensive end. Il joue pour la franchise des Lions de Détroit dans la National Football League (NFL).

Biographie

Carrière universitaire
Étudiant à l'Université du Michigan, il joue avec les Wolverines du Michigan de 2018 à 2021.

Carrière professionnelle

Hutchinson est sélectionné en  lors du premier tour de la draft 2022 de la NFL par la franchise des Lions de Détroit avec qui il signe le  un contrat de quatre ans pour un montant garanti de

En  de la saison 2022 contre les Commanders de Washington, Hutchinson totalise trois sacks ce qui constitue un record de la franchise pour un joueur débutant.

Statistiques

Notes et références

Liens externes

Naissance en août 2000
Naissance à Plymouth (Michigan)
Joueur américain de football américain
Defensive end
Joueur de football américain des Wolverines du Michigan
Choix de draft des Lions de Détroit

Aidan Hutchinson


John Hospers (June 9, 1918 – June 12, 2011) was an American philosopher and political activist. Hospers was interested in Objectivism, and was once a friend of the philosopher Ayn Rand, though she later broke with him. In 1972, Hospers became the first presidential candidate of the Libertarian Party, and was the only minor party candidate to receive an electoral vote in that year's U.S. presidential election.

Background
John Hospers was born on June 9, 1918, in Pella, Iowa, the son of Dena Helena (Verhey) and John De Gelder Hospers. He graduated from Central College in 1939 before earning an MA in English from the University of Iowa in 1942 and a PhD in philosophy from Columbia University in 1946. He conducted research, wrote, and taught in areas of philosophy, including aesthetics and ethics. He taught philosophy at the University of Minnesota, Brooklyn College, California State College Los Angeles (1966–1968) and at the University of Southern California, where for many years he was chairman of the philosophy department and professor emeritus.

In 2002, an hour-long video about Hospers' life, work, and philosophy was released by the Liberty Fund of Indianapolis, as part of its Classics of Liberty series.

Multiple sources, including the Libertarian Party, have referred to Hospers as the first openly gay man to run for president of the United States. However, when The Guardian referred to him as such in his obituary, his family wrote to the newspaper to "strenuously" deny that he was gay.

Hospers died in Los Angeles on June 12, 2011, at the age of 93.

Libertarianism

Friendship with Ayn Rand
During the period he taught philosophy at Brooklyn College, Hospers was very interested in Objectivism. He appeared on radio shows with Ayn Rand, and devoted considerable attention to her ideas in his ethics textbook Human Conduct.

According to Rand's biographer, Barbara Branden, Hospers met Rand when she addressed the student body at Brooklyn College.  They became friends, and had lengthy philosophical conversations.  Rand's discussions with Hospers contributed to her decision to write non-fiction.  Hospers read Atlas Shrugged (1957), which he considered an aesthetic triumph.  Although Hospers became convinced of the validity of Rand's moral and political views, he disagreed with her about issues of epistemology, the subject of their extensive correspondence. Hospers also disagreed with Rand about free will (with him favoring determinism, while she advocated a libertarian view) and conscription (Hospers supported it, Rand opposed this). Rand broke with Hospers after he, in his position as moderator, critiqued her address, and she felt he had criticized her talk on "Art and Sense of Life" before the American Society of Aesthetics at Harvard.

1972 presidential candidacy

In the 1972 U.S. presidential election, Hospers and Tonie Nathan were the first presidential and vice-presidential nominees, respectively, of the newly formed Libertarian Party. The Libertarian Party was poorly organized, and Hospers and Nathan managed to get on the ballot in only two states (Washington and Colorado), receiving 3,674 popular votes.

Hospers and Nathan received one electoral vote from faithless elector Roger MacBride, a Republican from Virginia, resulting in Nathan's becoming the first woman and the first Jew to receive an electoral vote in a United States presidential election.

Later views
By 1991, Hospers had left the Libertarians for the Republican Party, where he helped establish the Republican Liberty Caucus. He adopted more conventionally conservative views in his later writings: in 1998, he wrote an article rejecting open border immigration, and in a 2007 revision of his book Libertarianism, he said he supported the Iraq War.

Bibliography
Hospers' books include:
 Meaning and Truth in the Arts (1946)
 Introductory Readings in Aesthetics (1969)
 Artistic Expression (1971)
 Libertarianism – A Political Philosophy for Tomorrow (1971)
 Understanding the Arts (1982)
 Law and the Market (1985)
 Human Conduct (now in its 3rd edition, 1995)
 An Introduction to Philosophical Analysis (now in the 4th edition, 1996)

Hospers was editor of three anthologies, and contributed to books edited by others. He wrote more than 100 articles in various scholarly and popular journals.

Hospers was editor of The Personalist (1968–1982) and The Monist (1982–1992), and was a senior editor at Liberty magazine. Additionally Hospers wrote the article "Art and Morality" for the Journal of Comparative Literature and Aesthetics (JCLA), Vol. 1, No. 1, Summer 1978.

See also

 American philosophy
 Libertarianism in the United States
 List of American philosophers

References

External links

 JohnHospers.com

1918 births
2011 deaths
20th-century American philosophers
20th-century American politicians
American book editors
American ethicists
American magazine editors
American male non-fiction writers
American political philosophers
American political writers
Brooklyn College faculty
California Libertarians
California Republicans
California State University, Los Angeles faculty
Candidates in the 1972 United States presidential election
Columbia Graduate School of Arts and Sciences alumni
Determinists
Libertarian Party (United States) presidential nominees
Libertarian theorists
People from Pella, Iowa
Philosophers from California
Philosophers from Idaho
Philosophers from New York (state)
Philosophers of art
University of Southern California faculty
Writers from California
Writers from Iowa
Writers from New York City

John Hospers


Teima Onorio (Arorae, 1963.) je kiribatska političarka i potpredsjednica Kiribatija u razdoblju između 2003. i 2016. godine, za vrijeme predsjedništva Anota Tonga.

Životopis
Rođena je 1963. godine na otočiću Arorae kao kći političara Rotea Onoria, vršitelja dužnosti predsjednika države 1982. i 1983. godine te dugogodišnjeg predsjednika Parlamenta. Obrazovala se na Viktorijinom sveučilištu u Wellingtonu i na Sveučilištu Istočne Anglije u engleskom gradu Norwichu, gdje postaje doktoricom znanosti.

Povratkom u Kiribati priključuje se oporbenoj stranci Stupovi istine. Na parlamentarnim izborima 1998. godine ulazi u Parlament pobjedom u svome izbornom okrugu na Arori. Od 2003. do 2007. godine služila je kao Ministrica obrazovanja, mladih i športa, prije preuzimanja Ministarstva prometa, industrije i zadruga na dvije godine. Nakon toga, ponovno se vraća u Ministarstvo obrazovanja, mladih i športa.

U posljednjem predsjedničkom mandatu Antona Tonga, od 2012. do 2016. godine, obnašala je dužnost ministrice unutarnjih poslova i socijalne skrbi. Kao potpredsjednica države, predstavljala je Kiribati u Ujedinjenim Narodima i Savezu malih otočnih država, gdje je više puta predvodila zasjedanja na temu globalnog zatopljenja i klimatskih promjena. Osim u diplomaciji i politici, istaknula se i u dragovoljnom radu.

Izvori

Potpredsjednici
Diplomati
Kiribatski političari
Političari nakon 1989.

Teima Onorio


Dirk Schatz ist der Name folgender Personen:

* Dirk Schatz (Politiker, 1970) (* 1970), deutscher Politiker (CDU)
 Dirk Schatz (Politiker, 1978) (* 1978), deutscher Politiker (Piratenpartei)

Dirk Schatz


An Zeuxine longilabris in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Henry Trimen. An Zeuxine longilabris in nahilalakip ha genus nga Zeuxine, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Zeuxine

Zeuxine longilabris


An Notylia obtusa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Notylia obtusa in nahilalakip ha genus nga Notylia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Notylia

Notylia obtusa


Darko Dovranić (1955.), hrvatski televizijski novinar, urednik i redatelj. Spada u najaktivnije stvaratelje dokumentarnih filmova na HTV-u.

Životopis
Rodio se je 1955. godine. U Zagrebu je diplomirao na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. Na Radioteleviziji Zagreb od 1985. godine u Zagrebačkoj panorami. U vrijeme Domovinskoga rata bio je izvjestitelj iz istočne i zapadne Slavonije. Od 1994. godine radi u HTV-ovom Dokumentarnom programu. Opus mu čini više od 100 naslova, od čega većina je posvećena Domovinskomu ratu. Druga njegova tema kojom se bavio su politički dokumentarni filmovi o raspadu SFRJ. Također se je bavio suđenjima na tribunalu u Haagu. Osim ratnih tema, često se je bavio temama u svezi s morem i Velebitom. Od serija mu se osobito ističu Olovne godine, čija je tema komunistička represija nad Hrvatima u Jugoslaviji. Suosnivač udruge Zbora ratnih izvjestitelja HRT-a (2011.) te je dobitnik nagrade Ivan Šibl za 2020. godinu.

Filmografija
Izbor:
 Križ moje braće
 Sjećanje na Žarka Kaića: Pucanj u istinu
 Priče o veteranskom uspjehu
 "Deklaracija" i borba za hrvatsku samostalnost
 Izdrži prijatelju, stižem!
 Hrvatska policija u Domovinskom ratu
 Zlatno srce Mladena Pavkovića

Izvori

Hrvatski novinari
Hrvatski filmski redatelji
Hrvatski autori dokumentarnih filmova

Darko Dovranić


Studienka este o comună slovacă, aflată în districtul Malacky din regiunea Bratislava, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.612 locuitori.

Istoric
Localitatea Studienka este atestată documentar din 1392.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Studienka


බංග්ලාදේශ ක්‍රිකට් කණ්ඩායම 2019 ජූලි මාසයේදී ශ්‍රී ලංකාවේ සංචාරය කළේ එක්දින ජාත්‍යන්තර (එදිජා) තරඟ තුනකට ක්‍රීඩා කිරීම සඳහා ය. මුලදී, සංචාරය 2019 දෙසැම්බර් මාසයේදී පැවැත්වීමට නියමිතව තිබුනි. නමුත් එය 2019-20 බංග්ලාදේශ ප්‍රිමියර් ලීග් තරඟාවලිය සමඟ ගැටීම වළක්වා ගැනීමට වෙනස් කරන ලදී.

2019 මැයි 11 වන දින, බංග්ලාදේශ ක්‍රිකට් පාලක මණ්ඩලයේ (BCB) සභාපති නස්මුල් හසන් පැපොන් ප්‍රකාශ කළේ, බංග්ලාදේශ කණ්ඩායම ජූලි මාසයේදී ශ්‍රී ලංකාවේ සැලසුම් සහගත සංචාරයක් සඳහා යාමට ඉඩක් නොමැති බවයි. ඒ 2019 අප්‍රේල් 21 පාස්කු බෝම්බ ප්‍රහාර පසුව රට තවත් ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයකට ගොදුරු විය හැකි බවට ඇති බිය උපුටා දක්වමිනි. 2019 ජුනි 27 වන දින, තත්ත්වය තක්සේරු කිරීම සඳහා බංග්ලාදේශයේ සිවිල් බුද්ධි ඒජන්සිය වන ජාතික ආරක්ෂක බුද්ධි (NSI) පුද්ගලයින් හතර දෙනෙකු ශ්‍රී ලංකාවට එවන ලද බව වාර්තා විය. 2019 ජුලි 8 වෙනිදා ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් විසින් කොළඹ ආර්. ප්‍රේමදාස ක්‍රීඩාංගණයේදී තරඟ තුනම පවත්වන බව සහතික වීමත් සමඟින්, සංචාරය ඉදිරියට යන බව තහවුරු කළේය.

මෙම තරඟමාලාව සඳහා, ශ්‍රී ලංකාව ක්‍රීඩකයින් විසි දෙදෙනෙකුගෙන් යුත් සංචිතයක් නම් කරන ලද අතර, එය පසුව දාහතකින් යුත් අවසන් සංචිතය දක්වා අඩු කරන ලදී. ප්‍රධාන තේරීම් කමිටු සභාපති අශාන්ත ද මෙල් පැවසුවේ මෙමගින් එක් එක් තරගය සඳහා තනි පුද්ගල පදනමින් පෙළගැස්ම අත්හදා බැලීමට ඉඩ සැලසෙන බවයි. මෙම තරගාවලියට පෙර බංගලාදේශ කණ්ඩායමේ නායක මෂ්රෆි මොර්ටාසා ආබාධයකට ලක්වීම හේතුවෙන් සංචාරයෙන් ඉවත් විය. තමීම් ඉක්බාල් පළමු වරට එක්දින නායකත්වයට පත් විය.

ශ්‍රී ලංකා පන්දු යවන ක්‍රීඩක ලසිත් මාලිංග එක්දින තරගාවලියේ කොළඹදී පැවැත්වෙන පළමු තරගයෙන් අනතුරුව එක්දින පිටියෙන් සමුගත්තේය. ඔහු සිය අවසන් පන්දුවෙන් කඩුල්ලක් දවාගත්තේය, ඔහුගේ ක්‍රිකට් දිවිය අවසන් කලේ එක්දින තරඟ වල නවවන වැඩිම කඩුලු ලාභියා ලෙස දවාගැනීම් 338ක් සමඟිනනි. තරගමාලාවට පෙර ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් පිටියෙන් සමුගත් ශ්‍රී ලංකා පන්දු යවන ක්‍රීඩක නුවන් කුලසේකර වෙනුවෙන් අවසන් එක්දින තරගය කැප කරන බව ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් නිවේදනය කලේය.

ශ්‍රී ලංකාව පළමු එක්දින තරග දෙක ජයගත් අතර ඒ අනුව තරගමාලාව  ඉදිරියෙන් සිටිමින් තරගමාලාව ජය ගැනීමට ශ්‍රී ලංකාව සමත් විය. එය 2015 නොවැම්බරයේ බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්වන් 3-0 ලෙස පරාජය කිරීමෙන් පසු ඔවුන්ගේ මව්බිමේදී එක්දින තරඟාවලි ජයග්‍රහණයක් වාර්තා කල පලමු අවස්ථාව විය. තෙවැනි තරගය ලකුණු 122කින් ජයගත් ශ්‍රී ලංකාව තරගමාලාව 3-0ක් ලෙස ජය ගත්තේය.

සංචිත

තරගාවලියට පොරොත්තුව, ආබාධයක් හේතුවෙන් මෂ්රෆි මොර්ටාසා සහ මොහොමඩ් සයිෆුදීන් බංග්ලාදේශ සංචිතයෙන් ඉවත් කර ඇති අතර, ඒ වෙනුවට පිළිවෙලින් ෆර්හාඩ් රේසා සහ තස්කින් අහමඩ් කණ්ඩායමට ඇතුළත් කරන ලදී. 2019 ජූලි 23 වන දින, ෂෆියුල් ඉස්ලාම් බංග්ලාදේශ සංචිතයට එක් කරන ලදී.

අමිල අපෝන්සු, නිරෝෂන් දික්වැල්ල, ධනුෂ්ක ගුණතිලක, ලක්ෂාන් සඳකැන්, ලහිරු මධුශංක, ශ්‍රී ලංකා ආරම්භක විස්සයි 20 සංචිතයට නම් කර තිබුණත්, තරගාවලිය සඳහා අවසන් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයින් දාහත් දෙනා අතරට ඇතුළත් වූයේ නැත.

පුහුණු තරගය

එක්දින තරගමාලාව

1 වන එදිජා තරගය

2 වන එදිජා තරගය

3 වන එදිජා තරගය

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැඳි

 ESPN Cricinfo හි තරගමාලා පිටුව

බංගලාදේශ ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ ශ්‍රී ලංකා තරග සංචාරය 2019


An Homozeugos huillense in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Alfred Barton Rendle, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Otto Stapf. An Homozeugos huillense in nahilalakip ha genus nga Homozeugos, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Homozeugos

Homozeugos huillense