අයිස්ලන්තය උතුරු අත්ලාන්තික් සාගරයේ පිහිටා ඇති අතිශය සීතල රටකි. ජනගහනය 370,000 වන අතර, විශාලත්වය වර්ග කි.මි. 103,000 (වර්ග සැතපුම් 39,769) කි. අගනුවර රෙයිකවික්ය. මෙරට ගිනිකඳු හා භූ‍ගෝලීය වශයෙන් සජීවි ප්‍රදේශයකි. රට අභ්‍යන්තරය තැනිතලා වලින් යුක්තයි. කඳු හා ග්ලැසියර් ද මෙහි ඇත. මෙහි සෞම්‍ය දේශගුණයක් පවතී. අයිස්ලන්තයේ මුල් මිනිස් පදිංචි වීම් ක්‍රි.පූ. 874 ආරම්භ වූ අතර ඉගොල්ෆ් ආනර්සන් මුල්ම පදිංචිකරුවා විය. 1262 සිට 1918 වනතෙක් එය නොර්වේජියානු හා ඩෙන්මාර්ක රාජධානියේ කොටසක් වූ අතර, 20 වන ශතවර්ෂය තෙක් සේ යටත්ව පැවැතිණි. අයිස්ලන්තය ප්‍රධාන වශයෙන් ධිවරකර්මාන්තය හා කෘෂිකර්මය මත යැපේ. වර්ෂ 1994 දී ඇතිවූ එකඟතාවයකින් පසු යුරෝපිය ආර්ථික කලාපය ඇති විය. මෙහි නිදහස් ආර්ථිකයක් පවතින අතර, බදු අඩු රටකි. එහි සුබසාධන පද්ධතියක් සහ ගෝලීය සෞඛ්‍ය පද්ධතියක් හා ප්‍රාදේශීය අධ්‍යාපනයක් ඇත. මෑත වර්ෂවල මෙය ලොව ධනවත්ම හා සංවර්ධිත රාජ්‍යයන් අතරට එක් විණි. 2007 වර්ෂයේ එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව සංවර්ධන ලැයිස්තුවේ වඩා සංවර්ධිත රට ලෙස හඳුන්වන්නේද අයිස්ලන්තයයි. 2008 වර්ෂයේ දි ජොහානා සිගුරුවාඩොටීර් අගමැතිනිය විය. මෙම රටේ සංස්කෘතිය රඳා පවතින්නේ සම්ප්‍රදායික ආහාරපාන, ගීත සහ පුරාණ අයිස්ලන්ත පුරාථණයන් මතය.

ලොව ශක්තිවන්තම මිනිසුන් සිටින රට වන අයිස්ලන්තය ස්ට්‍රෝංමෑන් ක්‍රීඩාවට ඉමහත් ප්‍රසිද්ධියක් උසුලයි. එදා මෙදාතුර මිහිමත බිහිවූ ලොව ශක්තිවන්තම මිනිසා ලෙස විරුදාවලිය ලත් ලෝක ශූර ස්ට්‍රෝංමෑන් ක්‍රීඩක හැෆ්තෝර් ජූලියස් බියෝර්ංසන් මෙන්ම අනෙකුත් ලෝක ශූර ස්ට්‍රෝංමෑන් ක්‍රීඩකයන් වන ජෝන් පෝල් සිග්මාසන්, මැග්නස් වර් මැග්නුසන්, ස්ටෙෆාන් සොල්වි පීටර්සන්, බෙනඩික්ට් මැග්නුසන්, පාල් ලෝගාසන්, ආරි ගනර්සන්, හයිටි ආනර්සන් සහ අන්ඩ්‍රෙස් ගුඩ්මුන්ඩ්සන් යන සියළුදෙනා අයිස්ලන්ත ජාතිකයින්ය. කිලෝග්රෑම් 186 ක් බරැති පුරාවෘත්තයක් හා සබැදි දැවැන්ත හුසෆෙල් ගලද පිහිටා ඇත්තේ අයිස්ලන්තයේය.

මූලාශ්‍ර

අයිස්ලන්තය

අයිස්ලන්තය


Enercon GmbH je uz Vestas, GE i Gamesu jedan od četiriju vodećih svjetskih proizvođača vjetroturbina. Enercon GmbH je ujedno najveći proizvođač vjetroturbina u Njemačkoj. Tvrtku je osnovao Aloys Wobben u Aurichu, Donja Saska, Njemačka.

Enercon je razvio vjetroagregate snage do čak 4,2 MW, te je osim u Njemačkoj otvorio tvornice i u Švedskoj, Brazilu, Turskoj, Portugalu i Kanadi.  Od osnutka tvrtke 1984. godine do danas instalirano je 28.000 Enerconovih vjetroagregata u više od 30 zemalja svijeta. Završetkom projekta Mui Dinh u Vijetnamu u listopadu 2018. godine ukupni instalirani kapacitet premašio je 50 GW.

Danas godišnji prihod tvrtke premašuje 6 milijardi dolara.

Povijest

Početak
Podrijetlom iz Rastdorfa, inženjer Aloys Wobben osnovao je tvrtku Enercon 1984. godine u Aurichu. Prvi proizvod koji je tvrtka razvila bila je vjetroturbina E-15/16, a četiri godine nakon E-17 i E-32. Proboj za tvrtku došao je 1993. godine kada je Enercon uveo E-40 vjetroturbinu (serija 500 kW), prvu generaciju vjetroturbina bez pogona sa zupčanikom. U isto vrijeme započela je proizvodnja lopatica rotora u namjenski osnovanoj tvrtki Aero. Dvije godine nakon E-40, Enercon je napravio veliki ekonomski proboj proizvodnjom vjetroturbina E-66 kojih je bilo prodano u više od 2000 primjeraka. Kupnjom proizvodnog pogona u Sorocabi u Brazilu 1996. godine započelo je međunarodno širenje tvrtke.

Zaklada Aloys Wobben
Iz zdravstvenih razloga, osnivač tvrtke, Aloys Wobben povukao se iz poslovanja 2012. godine i prenio svoje dionice tvrtke u Zakladu Aloys Wobben. Zaklada je postala jedini dioničar Grupe ENERCON. Wobben je ovime htio osigurati neovisnost tvrtke. Predsjednik upravnog odbora zaklade bio je Hans-Dieter Kettwig, a Simon-Hermann Wobben bio član uprave i jedan od dva upravna direktora tvrtke ENERCON GmbH. Bivša ovlaštena potpisnica Nicole Fritsch-Nehring imenovana je u upravu ENERCON GmbH tijekom osnivanja zaklade, ali je napustila tvrtku 2016. nakon spora oko poslovne strategije. Voditelj prodaje Stefan Lütkemeyer, imenovan je 2012. godine kao novi ovlašteni potpisnik. Nasljednik Aloysa Wobbena u 2016. godini postao je njegov nećak Simon-Hermann Wobben.

Lagerwey
Krajem 2017. godine Enercon je kupio dionice Lagerweya. Cilj je stvoriti strateško partnerstvo koje će generirati sinergije. Međutim, Lagerwey bi trebao i dalje postojati kao neovisna tvrtka.

Vjetroagregati
Vjetroagregati su namijenjeni za iskorištavanje vjetra na kopnu, a mogu se podijeliti u 3 skupine:

 vjetroagregati snage 330-900 kW
 vjetroagregati snage 2,3-3 MW
 vjetroagregati snage veće od 3 MW

Danas je dostupno 14 tipova Enerconovih vjetroagregata koji su instalirani diljem svijeta.

Enercon E-141
Vjetroagregat E-141 je najveći Enerconov vjetroagregat s promjerom rotora 141 m i snagom od 4.200 kW

Tehnologija

Lopatice
Enercon veliku pažnju posvećuje izradi lopatica za svoje vjetroagregate. Karakterističnost njihovih lopatica je ta da one iskorištavaju vanjski i unutarnji radijus cijele površine čime dodatno povećavaju iznos izlazne snage.  Uz to, lopatice postaju otpornije na turbulencije te omogućavaju ravnomjerniji tok cijelom dužinom. Kako bi se smanjila buka pri radu, poboljšani su i vrhovi lopatica.

Pogon bez zupčanika
Enerconove vjetroturbine imaju neke posebne specifikacije i koncept rada. Poznati su po svom inovativnom konceptu pogona bez zupčanika. Manji broj rotirajućih komponenti smanjuje oštećenja materijala istovremeno povećavajući vijek trajanja svih dijelova. Rotor i generator su direktno povezani, tvoreći cjelinu bez uporabe zupčanika. U usporedbi s klasičnim sustavima gdje postoji pogon sa zupčanicima, Enerconov sustav prijenosa zahtijeva samo dva sporo rotirajuća valjkasta ležaja zbog sporo rotirajućeg direktnog pogona.

Konstrukcija

Enercon radi na razvoju materijala koji se koriste za izradu različitih dijelova kao što su lopatice, stup ili temelji vjetroagregata. Konstrukcija koja se želi postići za stup teži biti što jednostavnija kako bi se ubrzala njegova izrada, ali i smanjilo vrijeme dopreme i ugradnje. Time se također smanjuje i ukupan trošak izrade. Enerconovi čelični stupovi proizvedeni su u nekoliko dijelova koji se spajaju posebnom L prirubnicom. Stup se postavlja na kružne temelje čiji su prednosti jednake sile u svim smjerovima vjetra te smanjenje i ojačanja količine betona koji se koristi prilikom izrade.

Sustav nadzora
Da bi lakše nadzirao rad svojih proizvoda, Enercon je razvio različite sustave koji mu u tomu pomažu. Tako su osigurali da vjetroturbine, prilikom ekstremnih klimatskih uvjeta, koji zahtijevaju fleksibilnost i brza tehnološka rješenja, budu učinkovite i sigurne.

Mikroelektrična tehnologija nadzora
Mikroelektričnu tehnologiju nadzora razvio je Enercon. Tehnologija radi na principu da središnji sustav prima informacije periferalnih kontrolnih elemenata, a sama uloga je ta da prilagodi sve parametre čime bi se u svim vremenskim uvjetima osigurala maksimalna izlazna snaga vjetroagregata.

Nadzor s elektroenergetskom mrežom
Pomoću sustava nadzora povezanosti s mrežom omogućeno je mjerenje napona, struje i frekvencije između pretvarača i transformatora sustava. Vrijednosti koje se izmjere šalju se u središnji kontrolni sustav, čime se omogućava pravovremena reakcija na promjenu u naponu ili frekvenciji mreže.

Nadzor u slučaju oluja
Sustav za kontrolu prilikom oluja omogućava kontrolirani rad prilikom velikih brzina vjetra, čime se izbjegava potpuni prestanak rada vjetroagregata koji smanjuje proizvodnju. Kada se aktivira nadzor u slučaju oluje, nazivna se brzina linearno smanjuje počevši od unaprijed određene brzine vjetra za svaku vrstu turbine. Turbina će se zaustaviti pri brzini vjetra većoj od 34 m/s (10-minutni prosjek). Za usporedbu: Kada se nadzor u slučaju oluje isključi, vjetroturbina se zaustavlja ako brzina vjetra dostigne 25 m/s u prosjeku od tri minute ili 30 m/s u prosjeku od 15 sekundi.

Enercon u Hrvatskoj

Enerconovi vjetroagregati dio su nekoliko vjetroelektrana u Hrvatskoj. Vjetroelektrana Orlice, koja se nalazi u blizi Šibenika, Sastoji se od 11 Enercon vjetroagregata – 3 vjetroagregata E-48, pojedinačne snage 800 kW, i 8 vjetroagregata E-44, pojedinačne snage 900 kW. Vjetroelektrana Trtar-Krtolin, koja se također nalazi u blizini Šibenika, se sastoji od 14 vjetroagregata E-48 ukupne instalirane snage 11,2 MW.

Zanimljivosti

 Osnivač Enercona, Aloys Wobben proglašen je 2012. godine po Forbesu kao najbogatiji "zeleni" milijarder. Danas spada u top 10 najbogatijih ekološki osviještenih milijardera.
 Enerconu je zabranjen izvoz vjetroturbina u SAD do 2010.godine zbog navodnog kršenja američkog patenta ( U.S. Patent 5,083,039). U sporu pred Komisijom za međunarodnu trgovinu SAD-a, Enercon nije osporio valjanost američkog patenta, ali je tvrdio da njihova tehnologija nije bila pogođena. ITC je odlučio da patent pokriva spomenutu tehnologiju i zabranjuje Enerconu izvoz turbina na američko tržište do 2010. godine.
U veljači 2011. godine dolazi do pravnog spora između Enercon GmbH-a i njihove postojeće indijske podružnice Enercon India Ltd. (EIL) koja postoji od 1994. godine, a pred indijskim sudom odlučeno je na štetu Enercon-a. Enercon se tada potpuno povukao s indijskog tržišta. EIL je ukrao patente dostupne putem Enercona i robnu marku za vlastite potrebe. Do kraja 2012. godine EIL je koristio naziv i logo Enercon na svojoj početnoj stranici, oglašavao Enercon vjetroturbine indijske proizvodnje i izvještavao o trenutnim projektima, bez objašnjenja odnosa prema Enercon GmbH u Njemačkoj. U međuvremenu, od siječnja 2013. godine, EIL je postao član Wind World India Ltd. preimenovan u "Enercon India is now Wind World India.". 20. veljače 2018. protiv Wind World India Ltd. pokrenula je stečajni postupak.  Nakon odluke Međunarodnog arbitražnog suda, Enercon se priprema ponovno ući na indijsko tržište od 2017. godine.

Izvori

Vanjske poveznice
  Službena stranica

Njemačke proizvodne tvrtke
Vjetroelektrane

Enercon


Les Négresses Vertes (Yeşil Zenci Kızlar) 1987'de kurulan bir Fransız alternatif rock müzik grubudur. Müzik tarzları Akdeniz ve Güney Amerika etkileri taşıyan Fransızların guinguette dediği şu anda artık unutulmuş olan halk kabarelerindeki müziktir. Grub üyeleri Paris'in içinden ve Fransa'nın güneyindeki Camargue'tan gelmişlerdir. 22 Ocak 1993'te grubun solisti Helno annesinin evinde aşırı dozdan ölür.

Fransız alternatif rock tarzının en dikkati çeken gruplarından biridir.

Grup Üyeleri
 Vokal: Helno (Helno Rota de Lourcqua - gerçek adı: Noël Rota)
 Piyano: L'ami Ro (Jo Roz)
 Gitar: Stéfane Mellino
 Bas gitar: Jean-Marie Paulus
 Davul: Gaby
 Akordiyon: Matthias Canavese
 Trompet: Michel Ochowiak
 Trombon: Abraham Braham (Abraham Sirinix)
 Geri vokal: Iza Mellino

Diskografi
 Mlah : 1988 ;
 Famille Nombreuse : 1991 ;
 10 Remixes : 1993 ;
 An Aperitif: 1994 ;
 Zig-zague : 1995 ;
 Green Bus : 1996, live
 Trabendo : 1999 ;
 Acousting clubbing : 2001 ;
 Le Grand Déballage (Best of) : 2002 ;
 À l'Affiche : 2006 ;

Fransız alternatif rock grupları
Sire Records sanatçıları
Virgin Records sanatçıları

Les Négresses Vertes


Lucky Luke යන බෙල්ජියම් කාටූන් වැඩසටහන සිංහලට හඬ කවන ලද සිරස රෑපවාහිනියේ විකාශනය වූ කාටූන් වැඩසටහනකි.
Lucky Luke, බෙල්ජියම් කාටූන් ශිල්පී Maurice De Bevere ගේ නිර්මාණයකි. මෙය, ලතින් ඇමරිකාවේ සිටින Cow Boy තරුණයෙක් පාදක කරගෙන ගොඩ නැඟුණු කාටුන් පටයකි.

කවුද බෝයි


Langenlehsten Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Herzogtum Lauenburg iline bağlı bölge. 23,37 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 160 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Wilhelm Knoch tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.buechen.de

Herzogtum Lauenburg iline bağlı yerleşim birimleri

Langenlehsten


Nikolaj Aleksejevitj Slitjenko (; født 27. december 1934 i Belgorod, RSFSR, Sovjetunionen, død 2. juli 2021) var en sovjetisk og russisk sanger, teater- og filmskuespiller samt teaterdirektør.

Slitjenko blev uddannet på det Russiske Akademi for Teaterkunst i Moskva. I 1951 fik han ansættelse på Romen Teater, et teater i Moskva og institution for roma-kunst og kultur, hvor han gennem årene spillede mange roller. Han blev i 1977 direktør for teatret.

Hæder

 Fædrelandets fortjenstordens fjerde grad (1994)
 Fædrelandets fortjenstordens tredje grad (2004)
 Fædrelandets fortjenstordens anden grad (2020)
 Æresordenen (2009)
 Folkets Kunstner i USSR (1981)

Eksterne henvisninger

Noter

Sangere fra Rusland
Sangere fra Sovjetunionen

Nikolaj Slitjenko


Now Is the Time: Live at Chicago es el cuarto álbum en vivo de la banda británica de rock Delirious?. Fue grabado en junio de 2006 durante un concierto realizado en Willow Creek y lanzado el 9 de octubre de 2006 en el Reino Unido.

Historia
Delirious? planeo grabar un DVD en vivo a finales de 2006, mientras realizaban la gira de promoción del álbum The Mission Bell por los Estados Unidos. El concierto fue realizado en Willow Creek, cerca de Chicago en Illinois el 13 de junio. El grupo mostró su interés en el proyecto cuando a través de la página oficial el teclista Tim Jupp comento: "estamos viendo la posibilidad de grabar un DVD en vivo en alguna fecha de nuestro tour a finales de 2006". Para ello Delirious? se reunió nuevamente con Sam Gibson quien fue el encargado de la producción del sonido en vivo del DVD. Delirious? eligió grabar en Chicago principalmente por la disposición de equipo técnico de producción.

Lista de canciones

DVD
 "Here I Am Send Me"
 "Rain Down"
 "Solid Rock"
 "Now Is the Time"
 "Our God Reigns"
 "What a Friend I've Found"
 "Miracle Maker"
 "History Maker"
 "Paint the Town Red"
 "Every Little Thing"
 "I Could Sing of Your Love Forever"
 "Take Off My Shoes"
 "Majesty"
 "Our God Reings (Reprise)"
 "Investigate"

CD
 "Here I Am Send Me"
 "Rain Down"
 "Solid Rock"
 "Now Is the Time"
 "Our God Reigns"
 "What a Friend I've Found"
 "Miracle Maker"
 "Paint the Town Red"
 "Every Little Thing"
 "I Could Sing of Your Love Forever"
 "Take Off My Shoes"
 "Majesty"
 "Our God Reings (Reprise)"
 "All This Time"
 "Our God Reigns [Radio Edit]"

Referencias

Álbumes de 2006
Álbumes en inglés

Now Is the Time: Live at Chicago


An Disa ecalcarata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Gwendoline Joyce Lewis, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Hans Peter Linder. An Disa ecalcarata in nahilalakip ha genus nga Disa, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Disa

Disa ecalcarata


Macrocoma apicicornis é uma espécie de escaravelho-de-folha da República Democrática do Congo, descrito por Martin Jacoby na Maxonalândia em 1897.

Referências

aeneonigra
Coleópteros da África
Coleópteros descritos em 1897

Macrocoma apicicornis


Andrea Lynch (Andrea Joan Caron Lynch, zeitweilig Saunders; * 24. November 1952 auf Barbados) ist eine ehemalige britische Sprinterin.

Bei den Olympischen Spielen 1972 in München erreichte sie über 100 m das Halbfinale und kam mit der britischen Mannschaft in der 4-mal-100-Meter-Staffel auf den siebten Platz.

Bei den British Commonwealth Games 1974 in Christchurch gewann sie für England startend Silber über 100 m und in der 4-mal-100-Meter-Staffel. Kurz danach folgte eine weitere Silbermedaille über 60 m bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften in Göteborg. Bei den Leichtathletik-Europameisterschaften in Rom holte sie Bronze über 100 m und belegte mit der britischen Stafette den vierten Platz.

1975 siegte sie bei den Hallen-EM in Kattowitz über 60 m. Bei den Olympischen Spielen 1976 in Montreal wurde sie Siebte über 100 m und Achte in der 4-mal-100-Meter-Staffel. 1977 gewann sie bei der Universiade Silber über 100 m und Bronze über 200 m.

1973, 1975 und 1976 wurde sie AAA-Meisterin über 100 m im Freien und über 50 m in der Halle.

Ihre Ehe mit dem kanadischen Sprinter Bryan Saunders wurde geschieden.

Persönliche Bestzeiten
 50 m (Halle): 6,47 s, 16. Februar 1980, Edmonton
 60 m (Halle): 7,17 s, 10. März 1974, Göteborg
 100 m: 11,16 s, 11. Juni 1975, London
 200 m: 23,15 s, 25. August 1975, London

Weblinks
 Athletenporträt bei The Power of Ten
 Andrea Lynch bei Sporting Heroes

Sprinter (Vereinigtes Königreich)
Olympiateilnehmer (Vereinigtes Königreich)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1972
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1976
Teilnehmer an den Commonwealth Games (England)
Brite
Geboren 1952
Frau
Teilnehmer der Sommer-Universiade 1977
Universiadeteilnehmer (Großbritannien)

Andrea Lynch


Friza lui Beethoven (în germană: Beethovenfries) este o pictură realizată de Gustav Klimt pe pereții unei camere din Clădirea Secesiunii din Viena, Austria.

Descriere
În 1901 Klimt a pictat Friza lui Beethoven pentru a XIV-a expoziție a secesiunii vieneze din anul 1902, care l-au omagiat pe compozitorul Ludwig van Beethoven. Toate lucrările expuse au fost consacrate compozitorului care reprezintă geniul absolut pentru artiștii participanți. Expoziția formează o entitate unică, desfășurată în jurul sculpturii monumentale a lui Beethoven, realizată de Max Klinger, iar deschiderea expoziției se face se face pe muzica lui Beethoven, sub bagheta lui Gustav Mahler. Contribuția lui Klimt este o friză lungă de peste 34 de metri, întinsă pe 3 pereți și cântărind în total 4 tone. Aici domină pentru prima oară un mijloc stilistic distinctiv al lui Gustav Klimt: utilizarea mai multor tipuri de ornamente. Inserția de aur prevestește deja "Perioada de Aur", în care Klimt a devenit unul din cei mai cunoscuți artiști ai Jugendstil, versiunea germană și austro-ungară a curentului Art Nouveau.

Monedă

Datorită popularități frizei, aceasta a apărut pe o monedă: cea de 100 de euro, din 10 noiembrie 2004.

Galerie

Vezi și
 Lista cronologică a picturilor importante ale lui Gustav Klimt
 Secesiunea vieneză
 Clădirea Secesiunii
 Ludwig van Beethoven

Note

Legături externe

 Beethoven Frieze in the online catalog of the Vienna Secession (in German)
 Beethoven Frieze

Picturi ale anilor 1900
Picturi realizate de Gustav Klimt
Beethoven
Secesiunea vieneză

Friza lui Beethoven


Das VQTS (Vocational Qualification Transfer System)-Modell ermöglicht die transparente Darstellung von arbeitsbezogenen Kompetenzen sowie des Prozesses der Kompetenzentwicklung. Die Kernelemente des VQTS Modells sind die Kompetenzmatrix und Kompetenzprofile: Eine Kompetenzmatrix stellt die Kompetenzen bezogen auf Kernarbeitsaufgaben ("Kompetenzbereiche") in einem speziellen Berufsfeld und den Fortschritt der Kompetenzentwicklung ("Stufen der Kompetenzentwicklung") in strukturierter Form in einer Tabelle dar. Kompetenzprofile werden aus den einzelnen Teilen dieser Kompetenzmatrix erstellt.

Das VQTS Modell wurde ursprünglich zur Unterstützung transnationaler Mobilitäten im Kontext des European Credit System for Vocational Education and Training (ECVET) entwickelt. Eine Kompetenzmatrix kann aber auch zur Entwicklung von Qualifikationen, Ausbildungsprogrammen und Berufsprofilen sowie bei der Personalplanung, der Zuordnung von Qualifikationen zu Qualifikationsrahmen oder der Erhöhung von Durchlässigkeit zwischen beruflicher Ausbildung und Hochschule verwendet werden.

Ziel
Das Hauptziel des VQTS Modells ist es, die Transparenz von Kompetenzen und Qualifikation, und infolgedessen das gegenseitige Verständnis zwischen verschiedenen Ländern und verschiedenen Kontexten (zum Beispiel zwischen Ausbildungswelt und Arbeitswelt oder zwischen beruflicher und hochschulischer Ausbildung) zu erhöhen und Qualifikationen miteinander vergleichbar zu machen.

Aufbau und Inhalt

Kompetenzmatrix

Eine Kompetenzmatrix stellt die Kompetenzen bezogen auf Kernarbeitsaufgaben in einem speziellen Berufsfeld und den Fortschritt der Kompetenzentwicklung ("Stufen der Kompetenzentwicklung") in strukturierter Form in einer Tabelle dar:
 in der linken Spalte der Tabelle werden die Kompetenzbereiche basierend auf empirisch erhobenen (z. B. in moderierten Workshops mit Experten des jeweiligen Berufsfeldes) Kernarbeitsaufgaben aufgelistet;
 der Erwerb von Kompetenzen einer Person in Ausbildung in Bezug auf Kernarbeitsaufgaben wird für jeden Kompetenzbereich als "Stufen der Kompetenzentwicklung" in der horizontalen Achse beschrieben.

Der Aufbau sowie die unterschiedliche Reichweite von Kompetenzmatrizen lassen sich anhand der folgenden Beispiele verdeutlichen:
 Kompetenzmatrix "Mechatronik" (Grafik 1): Sie wurde im Projekt VQTS I entwickelt, in dem der Fokus auf beruflichen Bildungsprogrammen auf Sekundarebene lag und zeigt daher die Kompetenzentwicklung vom Anfänger- bis zum Facharbeiterniveau.
 Kompetenzmatrix "Elektronik/Elektrotechnik" (Grafik 2): Im Rahmen des VQTS II Projekts wurde beabsichtigt, eine Kompetenzmatrix zur Identifikation von Überschneidungsbereichen zwischen beruflichen und hochschulischen Bildungsprogrammen zu entwickeln. Deshalb musste der Umfang der Kompetenzmatrix erweitert werden, um zumindest einige Stufen der für die hochschulische Bildung relevanten Kompetenzentwicklung einbeziehen zu können

Es ist von der "Natur" eines Kompetenzbereiches abhängig, ob es sinnvoll ist, zwischen mehr oder weniger Stufen der Kompetenzentwicklung zu unterscheiden.
Zur Unterscheidung der Stufen der Kompetenzentwicklung gibt es keine vorgegebenen Determinanten. Es werden jedoch – sofern es sinnvoll ist – bestimmte Dimensionen als Referenzpunkte zur Beschreibung der Kompetenzentwicklung zusätzlich zu den Kontextmerkmalen (Werkzeuge etc.) einbezogen. Diese Dimensionen sind als Kontinua gedacht. Zu diesen Dimensionen zählen etwa die zunehmende Fähigkeit:
 selbstständig Arbeitsaufgaben durchzuführen;
 mit komplexen Situationen umgehen zu können;
 mit den Anforderungen von Qualitätsstandards umzugehen:;
 mit dynamischen Situationen umzugehen;
 mit Intransparenz umzugehen.

Die Kompetenzen der einzelnen Stufen der Kompetenzentwicklung werden kontextbezogen beschrieben. Es werden arbeitsbezogene Kategorien als Kontextmerkmale einbezogen, um die Aufgaben, Aktivitäten und Erfordernisse in einem bestimmten Feld zu verdeutlichen. Zu den arbeitsbezogene Kategorien zählen z. B. Gegenstände, Werkzeuge, Methoden und Organisation von Facharbeit sowie Anforderungen an Facharbeit und Technik.

Kompetenzprofile
Mithilfe einer Kompetenzmatrix können Kompetenzprofile, die die in einem Ausbildungsprogramm zu erreichenden bzw. die von einer Person zu einem bestimmten Zeitpunkt bereits erreichten Stufen der Kompetenzentwicklung abbilden, erstellt werden.
Kompetenzprofile decken ein begrenztes Spektrum der in der Kompetenzmatrix beschriebenen Kompetenzen ab. Entwickelt werden sie durch die Identifikation der in einem speziellen Ausbildungsprogramm bzw. einer Qualifikationen "enthaltenen" Kompetenzen oder durch die Identifikation der bislang von einer Person in Ausbildung erworbenen Kompetenzen (Individuelles Profil). Personen in Ausbildung kann ein Kompetenzprofilzertifikat ausgestellt werden, dieses stellt das Organisationsprofil sowie das individuelle Profil mittels Leistungspunkten (Credit Points) dar.

Verwendungen
Eine Kompetenzmatrix kann dann verwendet werden, wenn die Transparenz von Kompetenzprofilen von besonderer Bedeutung ist, wie bei:
 der Übertragung von im Ausland erworbenen Kompetenzen (Mobilität in der beruflichen Bildung);
 der Übertragung und Anerkennung von im Rahmen der formalen beruflichen Bildung erworbenen Kompetenzen sowie durch nicht formales und informelles Lernen erworbenen Kompetenzen;
 der Entwicklung von Qualifikationen oder Ausbildungsprogrammen;
 der Entwicklung von Berufsprofilen sowie bei der Personalplanung;
 der Zuordnung von Qualifikationen zu Qualifikationsrahmen;
 der Erhöhung von Durchlässigkeit zwischen beruflicher und hochschulischer Ausbildung.

Beispiele für die Verwendung siehe VQTS Website.

Kontext der Entwicklung
 Projekte
Das VQTS Modell wurde im Rahmen des Projekts VQTS I entwickelt, das von 2003 bis 2006 im Rahmen des EU-Programms "Leonardo da Vinci" durchgeführt wurde. Es wurde von 3s koordiniert; die Projektpartnerschaft setzte sich aus Institutionen aus den folgenden Ländern zusammen: Dänemark, Deutschland, Großbritannien, Italien, Niederlande, Österreich, Tschechische Republik und Ungarn.

Weiterentwickelt wurde das VQTS Modell in dem ebenfalls von 3s koordinierten Innovationstransferprojekt VQTS II, das im Rahmen des Programms für Lebenslanges Lernen von 2007 bis 2009 gefördert wurde. Die Partnerschaft des VQTS II Projektes setzte sich aus Institutionen aus den folgenden Ländern zusammen: Deutschland, Malta, Niederlande, Österreich, Slowenien und Tschechische Republik.

 Bildungspolitischer Kontext
Die Entwicklung des VQTS Modells ist eng mit den Zielen des "Kopenhagen Prozesses" verbunden, im Rahmen dessen an Instrumenten zur Erhöhung der Transparenz und Vergleichbarkeit von Qualifikationen gearbeitet wird. Das VQTS Modell gilt als eines der Vorzeigeinstrumente, um European Credit System for Vocational Education and Training umzusetzen und transnationale Mobilität zu unterstützen, da die an Schulen oder in Betrieben unterschiedlicher Länder erworbenen Kompetenzen dadurch vergleichbar werden und in der Folge im Heimatland leichter angerechnet werden können.

Auszeichnungen
 2006 Helsinki Award in der Kategorie "Recognition of competences and qualifications, ECVET"
 2007 Lifelong Learning Award in Gold.
 2011 in ADAM, dem Projekt- und Produktportal für Leonardo da Vinci, als "Best Projects 2007" ausgezeichnet

Literatur
 J. Markowitsch, K. Luomi-Messerer, M. Becker, G. Spöttl: Putting Dreyfus into Action. How to solve the core problem of the European Credit Transfer System in Vocational Education and Training (ECVET). In: Journal of European Industrial Training. Vol. 32, Nr. 2/3, 2008, S. 171–186.
 K. Luomi-Messerer, J. Markowitsch (Hrsg.): VQTS model. A proposal for a structured description of work-related competences and their acquisition. 3s research laboratory, Wien 2006.
 K. Luomi-Messerer (Hrsg.): Using the VQTS model for mobility and permeability. Results of the Lifelong Learning project VQTS II. 3s, Wien 2009, ISBN 978-3-902277-31-2.
 VQTS Website: http://www.vocationalqualification.net/

Weblinks
 vocationalqualification.net

Einzelnachweise

Leistung (Pädagogik)
Bildungspolitische Maßnahmen und Initiativen der Europäischen Union
Berufsbildung


محمد سامي مازن من مواليد سوهاج في جمهورية مصر العربية. درس بمدرسة الحقوق الملكية وتخرج منها بتفوق، وكان من أبرز الشخصيات من زملائه في الدراسة الأستاذ يحيي حقي. تقلد العديد من المناصب القضائية وكان من مؤسسي مجلس الدولة المصري وعمل مستشارًا بالمجلس منذ إنشائه ثم تولي منصب رئيس ديوان الموظفين بدرجة وزير، ثم تولي منصب وزير المعارف العمومية ضمن وزارة حسين سري باشا، وبعد استقالة الوزارة عمل بالمحاماة، و كان من أبرز وأكبر المحامين في تاريخ مصر.

و هو والد المستشار \ ممدوح مازن - نائب رئيس مجلس الدولة الاسبق، وجد المستشار \ حسام مازن - نائب رئيس مجلس الدولة الحالي.

مصادر

أشخاص من سوهاج (مدينة)
صفحات تحتاج تصنيف سنة الوفاة
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة
محامون مصريون
وزراء معارف مصريون

محمد سامي مازن


Beaucarnea hiriartiae ist eine Pflanzenart aus der Gattung Beaucarnea innerhalb der Familie der Spargelgewächse (Asparagaceae).

Beschreibung
Beaucarnea hiriartiae ist kaum bekannt.
Charakteristisch sind die unregelmäßig verzweigten, schlanken Bäume mit dem basal verdickten Caudex. Typisch sind die variablen, grünen herabfallenden Blätter mit den fein gezähnten Blatträndern.

Vegetative Merkmale
Beaucarnea hiriartiae wächst strauchig bis baumförmig mit Wuchshöhen von 5 bis 8 Metern. Sie bildet einen verdickten, ovalen Caudex, welcher in einen schlanken Stamm übergeht. Der Stamm ist unregelmäßig angeordnet spärlich verzweigt.

Die grünen, variablen, relativ früh vergänglichen Laubblätter sind bei einer Länge von 70 bis 90 Zentimetern sowie einer Breite von 10 bis 15 Millimetern linealisch mit fein gezähnten Blatträndern.

Generative Merkmale
Der rispige Blütenstand ist bei einer Höhe von 70 bis 100 Zentimetern sowie einem Durchmesser von 20 bis 30 Zentimetern eiförmig mit unregelmäßig angeordneten Verzweigungen. Die Blüten sind weiß bis gelb.

Die bei einer Länge von 8 bis 11 Millimetern sowie einem Durchmesser von 0,7 bis 1 Millimetern verkehrt-eiförmigen bis länglichen Kapselfrüchte enthalten nur einen Samen. Die dreikantigen Samen sind etwa 3,5 Millimeter lang und etwa 3 Millimeter breit.

Ähnliche Arten
Sie ist nahe verwandt mit Beaucarnea stricta, die jedoch kürzere und steife Laubblätter besitzt.

Vorkommen
Beaucarnea hiriartiae kommt nur im mexikanischen Bundesstaat Guerrero vor. Beaucarnea hiriartiae gedeiht in Xerophyten-Regionen in tropischen Laubwäldern in Höhenlagen von 250 bis 700 Metern. Sie wächst in trockenen, tropischen Wäldern.

Systematik
Die Erstbeschreibung von Beaucarnea hiriartiae erfolgte 1992 durch Luis Hernández Sandoval in Una especie nueva de Beaucarnea (Nolinaceae). in Acta Botanica Mexicana. Band 18, 1992, S. 25–29.

Die Art Beaucarnea hiriartiae gehört zur Sektion Pappilatae der Gattung Beaucarnea aus der Tribus Nolineae in der Unterfamilie Nolinoideae
innerhalb der Familie der Asparagaceae.

Trivialnamen
Ein englischsprachiger Trivialname ist "Pony Tail Palm".

Nachweise

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks

Nolinoideen
Nolinoideae

Beaucarnea hiriartiae


Ľubietová este o comună slovacă, aflată în districtul Banská Bystrica din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.212 locuitori.

Istoric
Localitatea Ľubietová este atestată documentar din 1241.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Ľubietová, Banská Bystrica


An Isachne saxicola in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Henry Nicholas Ridley. An Isachne saxicola in nahilalakip ha genus nga Isachne, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Isachne

Isachne saxicola


1952 Yaz Olimpiyatları ya da resmî adıyla XV. Olimpiyat Oyunları, 1952 yılında Finlandiya'nın başkenti Helsinki'de düzenlenmiş uluslararası çok sporlu etkinlik. 1952 Helsinki olimpiyatları çok fazla dünya rekoru kırılmasıyla adından söz ettirmiştir ve bu özelliği ile tarihe geçmiştir.

Şehir Seçimi

Chicago, Detroit, Los Angeles, Minneapolis ve Philadelphia ABD adına 1952 olimpiyat oyunlarını düzenlemeye aday olan şehirlerdi. Bu adyaların haricinde. Helsinki, Stockholm, İsveç, Atina ve Lozan şehirleride oylamaya katılıp bu oyunları düzenlemek için yarışmışlardır.

Sporlar

 Atletizm
 Basketbol
 Boks
 Kano
 Bisiklet
 Dalma
 Binicilik
 Eskrim
 Futbol
 Cimnastik
 Çim Hokeyi
 Modern pentatlon
 Kürek
 Yelken
 Atıcılık
 Yüzme
 Sutopu
 Halter
 Güreş

Madalya Durumu

1952 Yaz Olimpiyatları


Scyllarus es un género de crustáceos decápodos de la familia Scyllaridae.

Especies
Se reconocen las siguientes especies:
 Scyllarus americanus
 Scyllarus arctus
 Scyllarus caparti
 Scyllarus chacei
 Scyllarus depressus
 Scyllarus paradoxus
 Scyllarus planorbis
 Scyllarus pygmaeus
 Scyllarus subarctus

Referencias

Enlaces externos

Palinura
Taxones con nombres de la mitología clásica

Scyllarus


Die Grampian war ein 1907 in Dienst gestellter Transatlantikliner der britisch-kanadischen Reederei Allan Line, der im Passagier- und Frachtverkehr zwischen Kanada und Großbritannien eingesetzt wurde. 1921 in Antwerpen durch ein Feuer zerstört, wurde das Wrack der Grampian 1925 in den Niederlanden verschrottet.

Das Schiff
Das 10.187 BRT große Dampfschiff Grampian wurde auf der Werft Alexander Stephen and Sons im Glasgower Bezirk Linthouse gebaut. Sie war das baugleiche Schwesterschiff der Corsican, die bei Barclay, Curle and Company entstand und der Hesperian, die ebenfalls bei Alexander Stephen and Sons gebaut wurde und die beide ebenfalls über 10.000 BRT maßen. Diese drei Dampfer waren die bis dahin größten Schiffe in der Geschichte der Allan Line.

Das 148 Meter lange und 18,3 Meter breite Passagier- und Frachtschiff hatte einen Schornstein, zwei Masten, acht Decks und zwei Propeller und wurde von  Dreifachexpansions-Dampfmaschinen angetrieben, die 802 nominale PS leisteten und eine Höchstgeschwindigkeit von 15 Knoten ermöglichten. Die Unterkünfte waren für 210 Passagiere der Ersten, 250 der Zweiten und 1000 der Dritten Klasse bemessen. Zur Ausstattung gehörten eine Lounge und ein Musiksalon auf dem Promenadendeck, ein Rauchsalon, ein Speisesaal mit Fenstern auf drei Seiten sowie Luxussuiten mit eigenem Badezimmer. Die Grampian war mit Elektrizität, einem Ventilationssystem zur Frischluftversorgung sowie einem Marconi-Funkgerät für drahtlose Telegrafie ausgestattet.

Nach dem Stapellauf am 25. Juli 1907 lief die Grampian am 21. September 1907 in Glasgow zu ihrer Jungfernfahrt nach Quebec und Montreal aus. Am 26. November 1908 lief die Grampian zu ihrer ersten Fahrt von Liverpool nach Saint John. Im Jahr 1910 erhöhte sich die Tonnage des Dampfers durch Umbauten auf 10.947 BRT.

Am 29. November 1912 führte die Grampian eine einmalige Überfahrt von Liverpool nach Halifax und Saint John im Dienst der Canadian Pacific Railway durch. Am 15. August 1914 legte sie zu ihrer letzten Fahrt von Glasgow nach Quebec und Montreal ab. Am 11. September 1914 folgte eine weitere Fahrt für die Canadian Pacific. Auf der Rückfahrt nach Großbritannien hatte sie Mitglieder der Canadian Expeditionary Force an Bord. Zwischen Dezember 1914 und April 1915 wurde der Dampfer erneut für vier Überfahrten zwischen Liverpool und Saint John für die Canadian Pacific verwendet. Im Mai 1915 nahm die Grampian ihren Dienst von Liverpool nach Kanada für die Allan Line wieder auf.

1917 wurde sie wie der Rest der Allan Line-Flotte von Canadian Pacific übernommen und legte am 15. Dezember 1918 in Liverpool zu ihrer ersten Überfahrt in Friedenszeiten ab. Am 15. Dezember 1920 lief die Grampian zu ihrer letzten Fahrt von London über Antwerpen nach Saint John aus. Während Ausbesserungsarbeiten in Antwerpen wurde die Grampian am 14. März 1921 durch ein Feuer zerstört und anschließend abgeschrieben. Das Schiff wurde zum Abbruch verkauft und 1925 in Hendrik-Ido-Ambacht verschrottet.

Weblinks
 Eckdaten des Schiffs in der Wrackdatenbank
 Die Grampian in der Clydebuilt Ships Database (mit Foto)
 Detaillierte Schiffsbeschreibung in The Ships List (weiter unten)
 Tabellarische Übersicht und Fotos in Norway Heritage
 Eine Passagierliste der Grampian aus dem Jahr 1909

Passagierschiff (Vereinigtes Königreich)
Schiff (Allan Line)
Schiffsverlust durch Feuer
Schiffsverlust 1921
Dampfmaschinenschiff
Alexander Stephen and Sons

Grampian (Schiff)


Termenul manipulare se poate referi la:
 manipularea de informații:
 manipularea mass-media (dezinformare)
 manipularea politică (propagandă) și
 manipularea de informații științifice;
 manipularea climei, modificarea (alterarea) mediului climatic pentru a produce schimbări climei;
 manipulare foto, editare de imagini, în scopul de a crea o iluzie optică sau truc;
 manipularea genetică, transferul de ADN de la un organism la altul;
 manipularea genelor umane, alterarea genotipului unui individ;
 manipulare a pieței, o încercare deliberată de a interfera în funcționarea liberă și justă a pieței;
 manipulare de marionete, activitatea desfășurată de păpușar;
 manipulator, orice acțiune în care se folosesc mâinile sau, altfel spus, un manipulator.

În informatică
 manipularea directă, interacțiunea om-computer, care include continua reprezentare de obiecte, de interes și de acțiuni;
 limbaj de manipulare a datelor, un limbaj furnizat de sistemul de gestiune (de management) de baze de date, pentru a duce la capăt o temă dată;
 Examinarea cunoștințelor și limbajului de manipulare, protocol de comunicare între agenți de software și sisteme bazate pe cunoaștere (pe știință);
 iPrograma a manipularii de imagini GNU (GIMP: GNU image manipulation program), program gratuit multi-platformă de editare imagine în formă de bitmap.

Dezambiguizare

Manipulare (dezambiguizare)


Calle Calderería es una vía del Centro Histórico de la ciudad de Málaga, España. Se trata de una de una calle corta de unos 107 metros, que discurre desde la plaza del Carbón en dirección norte hasta la plaza de Uncibay, donde la continuación de la calle pasa a denominarse calle Cárcer.

Historia

Como otras calles del centro, el origen del nombre de la calle Calderería data del período de los Reyes Católicos, quienes establecieron calles determinadas para distintos gremios. Inicialmente, el gremio de los caldereros se instaló en la parte alta de calle Granada, pero las molestias que causaban a los vecinos provocó que fueran trasladados junto al gremio de los herreros a la calle Salada, que a partir de entonces pasaría a ser conocida como calle Calderería o de las Caldererías. Durante un tiempo se llamó calle de Gerónimo Cuervo, pero este nombre no arraigó y volvió a recuperar oficialmente el nombre actual. Fue ensanchada y dotada de servicios en 1926, debido a un plan general de reformas.

Entre sus edificios es notable el n.º 4, construido hacia 1920 en estilo del Historicismo moderno. Su fachada se distingue por columnas de capiteles jónicos y abultada decoración vegetal en el friso así como por su elaborada rejería de diseño ochocentista y caracoles de forja.

Referencias

Enlaces externos

Calderería
Centro Histórico (Málaga)

Calle Calderería


An Juncus nupela in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jan Frederik Veldkamp. An Juncus nupela in nahilalakip ha genus nga Juncus, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Juncus

Juncus nupela


Vincent Joseph Tortoriello dit Joe Tarto, né à Newark (New Jersey) le  et mort le  à Morristown (New Jersey), est un tubiste et bassiste de jazz américain.

Biographie

Il apprend le trombone à 12 ans puis se spécialise sur le tuba dans son adolescence. Lors de la Première Guerre mondiale, il joue dans un band de l'United States Army mais, blessé et libéré de l'armée en 1919. Dans les années 1920, il travaille avec Cliff Edwards, Paul Specht,  et Vincent Lopez et fait des arrangements pour Fletcher Henderson et Chick Webb tout en jouant dans des orchestres de fosse à Broadway. Il enregistre également tout au long des années 1920, accompagnant des musiciens comme Bing Crosby, Boswell Sisters, Ethel Waters, Eddie Lang, Eddie Miller, Joe Venuti, Miff Mole, Red Nichols, , Bix Beiderbecke ou encore Phil Napoleon.

Dans les années 1930, il accompagne pendant plusieurs années Roger Wolfe Kahn et exerce comme musicien de session à la fois au tuba et à la contrebasse. Il a également joué avec des ensembles de radio et dans des orchestres de théâtre et des orchestres symphoniques. Il est resté actif en tant qu'interprète jusque dans les années 1980, jouant dans des groupes de renaissance du jazz Dixieland au cours de ses dernières années.

Résidant à Boonton, il meurt le 24 août 1986 au Memorial Hospital de Morristown.

Notes et références

Bibliographie
 Nick Tosches, Blackface: au confluent des voix mortes, 2003,
 R. Winston Morris, Guide to the Tuba Repertoire, 2006,

Liens externes

Tubiste de jazz
Bassiste américain de jazz
Naissance en février 1902
Naissance à Newark (New Jersey)
Décès en août 1986
Décès à 84 ans
Décès à Morristown (New Jersey)

Joe Tarto


Rubin James Colwill (Neath, 27 de abril de 2002) é um futebolista galês que atua como meio-campo. Atualmente joga no Cardiff City.

Carreira no clube
Colwill ingressou nas categorias de base do Cardiff City quando tinha oito anos. Ele fez sua estreia profissional com o clube como substituto durante a vitória por 3 a 1 sobre o Coventry City em 13 de fevereiro de 2021. No dia seguinte, Colwill assinou seu primeiro contrato profissional. A primeira partida de Colwill como titular veio em uma vitória por 2 a 1 sobre o Wycombe Wanderers em 24 de abril de 2021, recebendo muitos elogios do técnico Mick McCarthy por seu desempenho na partida. Em 12 de setembro de 2021, Colwill marcou seus primeiros gols como profissional, marcando dois gols na vitória do Cardiff por 2 a 1 contra o Nottingham Forest. Em 6 de fevereiro de 2022, ele marcou o único gol do Cardiff na derrota por 3 a 1 para o Liverpool na quarta rodada da FA Cup.

Carreira internacional
Colwill fez sua estreia pelo sub-17 do País de Gales em um empate de 2 a 2 contra a Bielorrússia em 10 de outubro de 2018. Ele foi convocado para a seleção sub-21 para um amistoso contra a República da Irlanda em 25 de março de 2021 e fez sua estreia pelo time como substituto durante uma derrota por 2–1.

Em 30 de maio de 2021, Colwill foi convocado por Rob Page para a seleção do País de Gales para a disputa do Campeonato Europeu de Futebol de 2020. Ele fez sua estreia na seleção principal em 2 de junho de 2021, em um amistoso contra a França, substituindo Joe Morrell aos 83 minutos. Colwill marcou seu primeiro gol pelo País de Gales em 29 de março de 2022, em um amistoso de 1 a 1 contra a República Tcheca.

Em novembro de 2022, foi convocado para a seleção do País de Gales para a  disputa da Copa do Mundo FIFA de 2022.

Ligações extenras

Jogadores da Copa do Mundo FIFA de 2022
Jogadores da Eurocopa de 2020
Futebolistas do Cardiff City Football Club
Jogadores da Seleção Galesa de Futebol
Futebolistas do País de Gales
Pessoas vivas
Nascidos em 2002

Rubin Colwill


Sorthvid hejre ( eller Egretta picata) er en hejre, der lever omkring Arafurahavet fra Ny Guinea til Indonesien og det nordlige Australien.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Fugle fra Australien
Fugle fra Indonesien
Fugle fra Ny Guinea
Hejrer

Sorthvid hejre


التنورة الجلدية  هي تنورة مصنوعة من الجلد. بالرغم من أن المادّة الجلدية هي مادة متينة، ولكن وجود أشكال وأنوع وموديلات عديدة هي أمر حتمي لمواكبة الموضة. وتظهر التنورات الجلدية في تشكيلة كبيرة من الأطوال والأساليب والموديلات.

الأزياء
يتفاوت الاستعمال حسب التيارِ الذي يميل حسب الموضة، ومثال على ذلك أثناء االثمانينيات والتسعينيات كانت التنورات المصنوعة من الجلد مادة شعبية حسب موضة مشية القط catwalks وبدأت تتضاءل شعبيها في بدايات 2000 م.

ملائمة
أي تنورة جلدية قصيرة قد تعتبر أكثر إثارة من تنورة قصيرة مكافئة من المادّة الأخرى، وهكذا كانت مناسبة أكثر إلى الخروجات الليلية منها كملابس مكتب أو عمل رسمي. أي تنورة جلدية طويلة قد تبدو محترفة وأنيقة بدون نظرة مثيرة جداً أثناء الدوام الرسمي.

ثقافة ثانوية
الملابس الجلدية، بضمن ذلك التنورات، تلقى استعمالاً ورواجاً في الثقافة القوطية.

النوع
مثل التنورات الأخرى في الثقافة الغربية التي تُلبَس تقريباً بشكل خاص من قبل النساء، لكن هناك حركات تكافح من أجل جعل التنورة الجلدية مقبولة للملابسِ اليومية من قبل الرجال.

أساليب التنورة الجلدية
 الفستان القصير الجلدي.
 تنورة طول الركبة الجلدية.
 تنورة جلدية طويلة.
 تنورة الجلد الملفوفة.
 تنورة العقال الجلدية.
 تنورة الجينز jean الجلدية.
 التنورة الجلدية.

انظر أيضاً
 الجلد

الموضة في عقد 1980
الموضة في عقد 1990
الموضة في عقد 2000
تنانير
ملابس جلدية
ملابس نسائية

تنورة جلدية


Skrukli Station (Skrukli stasjon) var en jernbanestation på Valdresbanen, der lå i Søndre Land kommune i Norge.

Stationen åbnede 28. november 1902, da den første del af banen mellem Eina og Dokka blev taget i brug. Den blev nedgraderet til trinbræt 7. januar 1968. Den blev nedlagt 1. januar 1989, da persontrafikken på banen blev indstillet.

Stationsbygningen blev opført til åbningen i 1902. Den blev revet ned i 1984. Mens stationen var i drift, var der også et postkontor med postnummer 2865 Skrukli.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Valdresbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1902
Ophørt i 1989

Skrukli Station


DIN 6799 er en DIN-standard for en låsering.

Kilde
Låseringe (Udv.) DIN 6799
DIN-standarder

DIN 6799


Mönch (anlam: "Keşiş"), İsviçre'nin Bern Alpleri'nde deniz seviyesinden 4.107 m yükseklikte bir dağ. Eiger ve Jungfrau ile birlikte çok uzaklardan görülebilen üçlü bir grup oluşturur.

Mönch'e ilk tırmanış, 15 Ağustos 1857'de Christian Almer, Christian Kaufmann, Ulrich Kaufmann ve Sigismund Porges tarafından gerçekleştirilmiştir.

Bern Alpleri
Alpler'deki dağlar
İsviçre'deki dağlar
Valais
Bern (kanton)
Dörtbinlikler

Mönch Dağı


Maria Diaconescu (născută Diți, ) este o fostă aruncătoare de suliță română.

Carieră
În anul 1957 a devenit prima româncă care a reușit să obțină 50 de metri, și a câștigat medalia de aur la Jocurile Mondiale Universitare de la Paris. La Campionatul European din 1958 de la Stockholm s-a clasat pe locul 7. În anul 1959 a obținut medalia de bronz la Universiada de la Torino.

În anul următor a participat pentru prima oară la Jocurile Olimpice unde s-a clasat pe locul 10. La Universiada din 1961 de la Sofia a obținut medalia de argint, iar a stabilit un nou record personal cu o aruncare de 56,65 m. În anul 1962 românca a devenit vicecampioană europeană în Belgrad. La Jocurile Olimpice din 1964 de la Tokio s-a clasat pe locul 6.

În 2004 i-a fost conferită Medalia Meritul Sportiv clasa I.

Realizări

Note

Legături externe

Nașteri în 1937
Atleți olimpici români
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 1960
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 1964
Aruncători cu sulița
Sportivi români în viață
Oameni din Câmpulung Moldovenesc
Români bucovineni
Decorați cu Medalia "Meritul Sportiv"
Nașteri pe 16 noiembrie
Sportive române

Maria Diaconescu


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Oberostendorf

|}

Gutenberg

|}

Lengenfeld

|}

Unterostendorf

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Oberostendorf

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

 In dieser [ Kartenansicht] sind Baudenkmäler ohne Koordinaten mit einem roten bzw. orangen Marker dargestellt und können in der Karte gesetzt werden. Baudenkmäler ohne Bild sind mit einem blauen bzw. roten Marker gekennzeichnet, Baudenkmäler mit Bild mit einem grünen bzw. orangen Marker.

Oberostendorf
!

Liste der Baudenkmäler in Oberostendorf


Regimentul 19 Infanterie a fost o unitate de nivel tactic care s-a constituit la 14/27 august 1916, prin mobilizarea unităților și subunităților existente la pace aparținând de Regimentul II Romanați No. 19. Regimentul a făcut parte din organica Brigăzii 4 Infanterie, fiind dislocat la pace în garnizoana Caracal. La intrarea în război, Regimentul 19 Infanterie a fost comandat de colonelul Mihai Dobruneanu. Regimentul 19 Infanterie a participat la acțiunile militare pe frontul românesc, pe toată perioada războiului, între 14/27 august 1916 - 28 ocotmbrie/11 noiembrie 1918.

Participarea la operații

Campania anului 1916

Campania anului 1917

Comandanți

Note

Bibliografie

 Falkenhayn, Erich von, Campania Armatei a 9-a împotriva românilor și a rușilor, Atelierele Grafice Socec & Co S.A., București, 1937
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, vol I-IV, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934-1941
 ***, Marele Cartier General al Armatei României. Documente 1916 – 1920, Editura Machiavelli, București, 1996
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987
 ***, România în primul război mondial, Editura Militară, 1979
Lectură suplimentară
 Cioară Ion, DESTIN ȘI VOCAȚIE: Monografie istorico-militară; De la Regimentul 2 Linie (12 iunie 1830) la Brigada 19 Mecanizată "Ziridava" (12 iunie 2000)'', Cluj-Napoca, Editura Casa Cărții de Știință, 2000

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial
Ordinea de bătaie a Armatei României (1916)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1917)

Unități militare române din Primul Război Mondial
Unități militare din România cu monografii

Regimentul 19 Infanterie (1916-1918)


Neger (tysk for neger) var et torpedo-bærende fartøj, som generelt kan beskrives som en menneskelig torpedo, som ikke kunne dykke, men var svært at få øje på under operationer om natten. Fartøjet blev brugt af Nazi-Tysklands Krigsmarine mellem 1943 og 1945. Navnet kommer fra konstruktøren Richard Mohr, hvis efternavn betyder Maurer.

Design
Neger var baseret på G7e torpedo og var udstyret med et spartansk cockpit, der var dækket af en plexiglas-kuppel, hvor sprænghovedet ellers ville have været. Den havde tilstrækkelig positiv opdrift til at sejle i overfladen, og samtidig bære en anden G7e, med sprængladning, ophængt nedenunder. Fartøjet havde en rækkevidde på 48 sømil ved 4 knob og et deplacement på 2,7 tons. Føreren navigerede med et håndleds-kompas og fik luft fra et Dräger dykkerapparat. Piloten sigtede sit våben med brug af et sigtekorn på næsen og en gradueret skala på kuplen. Senere blev der tilføjet et andet sigtekorn tættere på kuplen. Det gjorde imidlertid ikke megen forskel, fordi vand, der skyllede over kuplen, gjorde sigtbarheden meget dårlig. Et simpelt håndtag i cockpittet startede torpedoen uigenkaldeligt, og frigjorde den. Selvom den ikke var designet som et selvmordsvåben, ville Neger ofte blive det, når torpedoen blev aktiveret, men ikke blev frigjort, og førte fartøjet og dets pilot mod målet.

Omkring 200 fartøjer af denne type blev fremstillet i 1944. De første Neger fartøjer blev sat i drift i marts 1944. Men Neger viste sig at være meget farlig for sin operatør, og op til 80 procent blev dræbt. Til gengæld blev en krydser, en destroyer, og tre Catherine Klasse BAM-minestrygere sænket i 1944 med dette våben.

Den første mission fandt sted om natten den 20. og 21. april 1944. Tredive Negers blev sendt afsted mod Allierede skibe der lå ved kaj i Anzio. Kun 17 af dem lykkedes det at komme afsted, mens de øvrige 13 kæntrede da de nåede vandet. Tre vendte aldrig tilbage, og indtil da havde de allierede ingen viden om dette nye usædvanlige våben. Ingen havde foretaget en vellykket angreb.

Angreb ved Normandiet

To store angreb blev udført med Neger-fartøjer mod de Allieredes invasionsflåde ved Normandiet, før de Allierede brød ud fra landgangsstederne og tvang tyske ubåde til at flytte sig uden for rækkevidde af Normandiet. Neger flotillen bestod af omkring 40 fartøjer og opererede fra Favrol Skoven nær Honfleur på den sydlige bred af Seinen overfor Le Havre. Den 5/6 juli 1944, angreb 24 Neger invasionsflåden, og sænkede to Britiske minesweepere,  og . Kun ni Neger vendte tilbage fra missionen.

Det andet angreb blev iværksat om natten den 7./8. juli, og blev udført af 21 Neger-fartøjer. Neger-fartøjerne blev dog opdaget i den månelyse nat og blev angrebet af fly og skibe. Det lykkedes tyskerne at sænke endnu en minestryger og anrette stor skade på den polske krydser , som senere blev sænket af sin besætning. Der findes en detaljeret redegørelse for angrebet på Dragen af kadet Potthast. Den 20. juli 1944 blev Royal Navy-destroyeren  minesprængt, mens den lå for anker i Seine-bugten. Tabet blev ikke opdaget før den følgende morgen; der var tyve overlevende, og tyske menneskelige torpedoer blev mistænkt for at sænke krigsskibet.

Hunt-klasse-destroyeren  var eskorte for konvojer af personel under Operation Neptune, flådestøtten for Operation Overlord, landgangen på D-Dag. Den 3. august blev den ramt og sænket under et masse-angreb på det britiske landsætningsområde med en styrke af E-både, eksplosive motorbåde, menneskelige torpedoer og lavtflyvende fly. De overlevede fra det første angreb tilbragte op til otte timer i vandet, inden de blev reddet, og mange af disse omkom. Fire officerer og 126 søfolk gik tabt.

Senere angreb
HMS Colsay, en trawler af Isles-klassen, blev sænket på lavt vand af en Neger den 2. november 1944 ved Oostende, Belgien.

Henvisninger

Bibliografi

Eksterne links

 Neger på uboat.net
 Krigstids-fotos fra NAC: , ,

Torpedoer

Neger (bemandet torpedo)


Wer fuhr den grauen Ford? ist eine 1950 gedrehte Verfilmung eines tatsächlichen Postraubs in Mannheim. Die Produktion war die einzige Regiearbeit von Otto Wernicke.

Handlung
Südwest-Deutschland kurz nach dem Zweiten Weltkrieg, in der Zeit kurz vor Gründung der Bundesrepublik: Penny, Heiner und der "Chef", drei junge Männer, die noch aus Soldatenzeiten in der Wehrmacht miteinander befreundet sind, betreiben eine Spedition. Diese dient jedoch lediglich zur Tarnung ihrer kriminellen Taten. Regelmäßig werden auf den noch leeren Autobahnen Lkw der Großhändler durch (im Film am Anfang gezeigtes) "Lkw-Springen" ausgeraubt und die erbeutete Ware verkauft.
Als Penny sich in die Buchhändlerin Renate Münster verliebt, entschließt er sich, aus der Bande auszusteigen. Obwohl der "Chef" ein gewisses Verständnis für Penny hat, will er ihn nur gehen lassen, wenn er zuvor bei einem letzten, spektakulären Überfall mitmacht.
Der Raubüberfall auf Postgelder, die mit einem Lkw befördert werden, wird perfekt geplant und mit Hilfe eines gestohlenen grauen Fords durchgeführt. Die Beute beträgt die damals riesige Summe von 240.000 Mark. Mit seinem Anteil will Penny mit Renate, die von seinem Doppelleben nichts ahnt, ein neues Leben beginnen. Kommissar Thieme, Polizeirat Proske und Kriminalassistentin Sattler tappen bei der Suche nach den Räubern im Dunkeln. Es sind kaum brauchbare Spuren aufzufinden. Dann aber begeht Peter einen Fehler. Von seinem Gewissen geplagt, schickt er seinen Anteil anonym der Polizei zu. Diese Postsendung und eine am Fluchtauto im Wald gefundene Tankquittung liefern Kommissar Thieme später genug Spuren und Hinweise, um dem Quartett auf die Spur zu kommen.

Hintergrund
Der Film basiert auf einem tatsächlich ausgeführten Postraub aus dem Jahr 1949 in Mannheim. Dieser Überfall wurde von Günther Hörner, einem der größten Gauner der frühen Nachkriegszeit, und seinen Mitstreitern, den Brüdern Stuck, Peter Breuning und Robert Panko alias "Knabenschuh", begangen.
Bei diesem Postraub, der im Film fast komplett nach den Tatsachen dargestellt wurde, wurden tatsächlich "nur" 160.000 Mark erbeutet, was nach damaligen Verhältnissen aber immer noch eine gigantische Summe war und somit in ganz Westdeutschland für Aufsehen sorgte. Da der Postraub so erfolgreich begangen wurde und Methoden von sonst eher in den USA tätigen Gangsterbanden benutzt wurden, vermutete der im besetzten Deutschland zuständige US-Major von der Criminal-Investigation-Division der Besatzungstruppe, die Täter könnten eigentlich nur aus dem für seine Gangster berühmten Chicago und somit aus der Besatzungsarmee stammen.
Zusätzlich hatten die Täter zuvor in Zwingenberg (Bergstraße) den roten Chevrolet eines US-Leutnants als Fluchtfahrzeug gestohlen. Weil dieser Wagen aber eine Panne hatte, stahlen sie demselben Leutnant ein paar Tage später seinen grauen Ford Modell 48 mit US-C-Kennzeichen der Besatzungstruppen. In diesem Ford warteten die Täter, die durch einen Informanten genau über den Zeitplan des Geldtransportes und die Summe des transportierten Geldes informiert waren, vor dem Postamt am Mannheimer Hauptbahnhof. Als der Geldtransporter um die Ecke der Schloßstraße bog, schnitten die Posträuber ihm mit dem grauen Ford den Weg ab und zwangen ihn so zum Anhalten.
Sie bedrohten die Beamten mit ihren amerikanischen Pistolen und entrissen ihnen die Geldsäcke. Eine sofortige Verfolgung blieb zunächst wirkungslos, der Fluchtwagen wurde später leer und vermeintlich ohne Spuren aufgefunden, nicht weit von der Stelle, wo zuvor der rote Chevrolet abgestellt wurde.
Panko wurde 1950, kurz nach seinem 22. Geburtstag, zu einer Zuchthausstrafe von fünf Jahren und drei Monaten verurteilt.

Produktionsnotizen
Der Film wurde an einigen Originalschauplätzen in Mannheim und Umgebung gedreht. Es war die einzige Regiearbeit von Otto Wernicke und der erste Film, in dem Wolfgang Neuss mitspielte. Die Uraufführung erfolgte am 12. Oktober 1950 in Mannheim.

Von Seltenheit sind die Originalaufnahmen am Anfang und Ende des Films auf der Reichsautobahn, die kurz nach dem Krieg gemacht wurden.

Weblinks

 Jochen Schönmann: Historischer Postraub: Ein verhängnisvoller Wisch (Spiegel Online, 16. September 2007)

Einzelnachweise

Filmtitel 1950
Deutscher Film
Schwarzweißfilm
Kriminalfilm

Wer fuhr den grauen Ford?


Safiya Hussaini Tungar Tudu (Nigéria, 1967) é uma escritora nigeriana que foi condenada à morte por adultério em 2002. Por ter dado à luz uma criança sem estar casada, foi condenada a apedrejamento em Socoto, estado nigeriano onde vigora a lei Xaria, mas um novo julgamento, em março de 2002, absolveu-a de todas as acusações. Com base na sua experiência, escreveu o livro Eu, Safiya.

Biografia
Safiya foi condenada à morte por apedrejamento em outubro de 2001 por, supostamente, ter um filho com um vizinho casado estando ela própria divorciada. Relatou que foi vítima de estupros repetidos por um homem que o tribunal local absolveu por falta de provas. Durante o julgamento, Safiya não teve representação legal nem foi informada dos seus direitos. O tribunal de Sokoto rejeitou o seu testemunho e condenou-a em 12 de outubro de 2001.

O veredicto foi amplamente condenado e apareceram petições e campanhas internacionais para a libertar. Halima Abdullahi, diretora da organização não governamental Help Eliminate Loneliness and Poverty (HELP), também criticou o veredicto. Em comunicado, disse que a decisão do tribunal foi um «constrangimento total» para a maioria dos muçulmanos nigerianos. O grupo argumentou que o julgamento continha erros, porque Safiya foi acusada de adultério ao invés de fornicação, por ser divorciada. Além disso, as quatro testemunhas estipuladas pela lei islâmica não compareceram ao julgamento. Halima afirmou que o veredicto foi aprovado porque Safiya vinha de uma classe desfavorecida. Ao descrever o veredicto como «discriminação de gênero da mais alta ordem», o grupo pediu ao governador Attahiru Bafarawa que interviesse para salvar a vida de Safiya.

Safiya Hussaini apelou. Os seus advogados argumentaram que o ex-marido era o pai de sua filha Adama, de um ano, e que a testemunha havia feito sua declaração original sob coação. Argumentaram ainda que o alegado ato de adultério ocorreu antes de a lei sharia ser implementada no estado. A lei Full Sharia foi estabelecida em Sokoto em junho de 2000, um mês depois de a pequena Adama ser concebida. Safiya foi defendida pela advogada nigeriana de direitos humanos Hauwa Ibrahim.

Safiya disse também ao repórter Okorie Uguru que a gravidez resultara de estupro.

Safiya ganhou o apelo em 25 de março de 2002 e o caso foi arquivado. O Tribunal de Apelação de Sokoto concluiu que a sentença de morte, originalmente proferida por um tribunal islâmico da Sharia em outubro, era infundada. O tribunal decidiu que as provisões de adultério da lei Sharia de Sokoto não poderiam ser usadas contra Safiya, pois o alegado adultério deveria ter ocorrido antes da introdução da lei Sharia em Sokoto. Acresce que a gravidez não era suficiente como prova.

Legado
A situação de Safiya foi posteriormente registrada no livro Eu, Safiya (2004).

18 anos depois, Safiya disse que perdoava aos seus algozes.

Ligações externas

 Mulher nigeriana condenada à morte por apedrejamento é absolvida - New York Times (26/03/2002)
 Nigéria: advertência sobre tribunais da Sharia após Safiya Hussaini Acquittal Amnistia Internacional, 25 de março de 2002.
 Mulher nigeriana evita morte por apedrejamento
 Mulher muçulmana poupou a morte por apedrejamento na Nigéria
 Caso Safiya Hussaini
 Safiya Hussaini Tungar-Tudu está em uma cela na Nigéria enfrentando uma sentença de morte

Direitos da mulher na Nigéria
Nascidos em 1967
Pessoas vivas
Vítimas de violações dos direitos humanos
História das mulheres nigerianas

Safiya Hussaini


Diese Liste zeigt die Mitglieder des Regierungsrates des Kantons Thurgau, der Kantonsregierung. Die Liste ist ab 1803 vollständig.

Regierungsräte

Präsidenten des Regierungsrates
Folgende Mitglieder präsidierten den Regierungsrat.

Parteiabkürzungen

 Bauern: Thurgauisch Landwirtschaftlicher Kantonalverband
 CVP: Christlichdemokratische Volkspartei
 DP: Demokratische Partei
 FDP: Freisinnig-Demokratische Partei
 KVP: Schweizerische Konservative Volkspartei
 SP: Sozialdemokratische Partei
 SVP: Schweizerische Volkspartei

Literatur
 Albert Schoop u. a.: Geschichte des Kantons Thurgau. Chronologischer Bericht. Huber, Frauenfeld 1987, ISBN 3-7193-0976-2

Weblinks

Liste, Thurgau Regierungsrat
Wikipedia:Liste
Thurgau

Liste der Regierungsräte des Kantons Thurgau


() est une série télévisée sud-coréenne créée par Cheon Seong-il et diffusée depuis le  sur Netflix.

Il s'agit de l'adaptation du webtoon  (, 2009) de Joo Dong-geun (주동근).

Synopsis
Les étudiants du lycée Hyosan se trouvent coincés dans le campus, ravagé par les zombies.
Les derniers élèves survivants à cette catastrophe doivent trouver tant bien que mal un moyen de s'échapper du lycée puis de la ville, alors que les autorités ont déclaré la loi martiale et bloqué tous les accès à la ville. Ils risquent à leur tour de devenir des zombies.

Distribution

Acteurs principaux
 Yoon Chan-young  : Lee Cheong-san, fils de restaurateurs et voisin d'On-jo
 Park Ji-hoo  : Nam On-jo, fille du chef d'équipe d'urgence et voisine de Cheong-san
 Cho Yi-hyun  : Choi Nam-ra, la déléguée
 Park Solomon  : Lee Soo-hyeok, alias « Pied-su »
 Yoo In-soo  : Yoon Gwi-nam, le voyou mi-humain mi-zombie

Acteurs secondaires
 Lee Yoo-mi  : Lee Na-yeon, la « meurtrière »
 Lim Jae-hyuk  : Yang Dae-su, élève chanteur
 Ham Sung-min  : Han Gyeong-su, le meilleur ami de Cheong-san
 Kim Joo-ah  : Yoon I-sak, la meilleure amie d'On-jo
 Kim Bo-yoon  : Seo Hyo-ryung, une étudiante timide et naïve
 Kim Jin-young  : Kim Ji-min, fille de restaurateurs qui tient tête à Na-yeon
   : Oh Joon-yeong, élève technicien
   : Jang Woo-jin, le frère de Ha-ri
 Oh Hye-soo  : Min Eun-ji, victime de harcèlement mi-humaine mi-zombie
 Kim Byung-chul  : Lee Byeong-chan, professeur de chimie, dont le fils est la cible d'un groupe de lycéens
 Lee Sang-hee  : Park Eui-won, professeur d'anglais
 Lee Kyu-hyung  : l'inspecteur Song Jae-ik
 Park Jae-cheol  : Jeon Ho-cheol, un jeune officier de police qui fait équipe malgré lui avec Jae-ik
 Jeon Bae-soo  : Nam So-joo, chef d'équipe d'urgence et père de On-jo
 Lee Eun-saem  : Park Mi-jin, une étudiante rebelle en dernière année cachée dans les toilettes
 Yang Han-yeol  : Yoo Jeon-seong, un étudiant de dernière année caché dans les toilettes
 Jin Ho-eun : Jeong Min-jae, l'archer
   : Jang Ha-ri, l'archère, sœur de Woo-jin
 Ahn Ji-ho  : Kim Cheol-soo, victime de harcèlement
 Shin Jae-hwi  : Chang-hoon, un harceleur
 Lee Chae-eun : Hee-soo, l'étudiante enceinte
 Kim Jeong-yeon : Yang Se-eun
 Hwang Bo-Un  : Lee Ha-lim, une étudiante de dernière année cachée dans les toilettes
 Jeong Yi-seo  : Kim Hyeon-joo, première victime infectée et harceleuse
 Oh Hee-joon  : Son Myeong-Hwan, le leader des harceleurs
 Yoon Byung-He : Kang Jin-goo, professeur de sport
 Ahn Si-ha : Kim Kyeong-mi, l'infirmière
 Ahn Se-bin, Se-bin, la petite fille sauvée par Jae-ik
 Lee Si-Hoon : le youtubeur inconscient
 Yoon Kyung-ho : Jung Yong-nam, professeur de coréen
 Eom Hyo-seop  : le directeur du lycée Hyosan
 Bae Hae-sun : Park, membre de l'Assemblée nationale
 Jo Dal-hwan  : Jo Dal-ho, assistant en chef
 Woo Ji-hyun : Woo-sin, l'ambulancier et collègue de So-ju
 Ting Rich  : Seon-moo
 Kim Jung-Yeon : Kim Min-ji, une élève de la classe

 et carton de doublage français.

Production

Développement
Le , Netflix annonce dans un communiqué de presse que JTBC Studios et Film Monster produiraient une série intitulée , adaptée du webtoon .

Le , la seconde saison est annoncée.

Attribution des rôles
Le , Yoon Chan-young est confirmé pour jouer dans la série, en tant que l'un des étudiants. Le , Park Ji-hoo rejoint la distribution principale. Le , Cho Yi-hyun, Park Solomon et Yoo In-soo les rejoignent officiellement. Le , Oh Hee-joon les rejoint. Le , Bae Hae-sun et Ahn Seung-gyun sont choisis pour leur rôle secondaire.

Tournage
Fin , le tournage est temporairement suspendu en raison de la pandémie de Covid-19 en Corée du Sud.

Fiche technique
 Titre original :
 Titre français : Leçons De Survie
 Titre Hanja :
 Titre international :
 Réalisation : Kim Nam-soo et Lee Jae-gyoo
 Scénario : Cheon Seong-il
 Musique : Mowg
 Création : Chun Sung-il, Lee Jae-gyu et Kim Nam-su

 Photographie : Park Se-seung
 Montage : Shin Min-kyung

 Sociétés de production : JTBC Studios et Film Monster
 Société de distribution : Netflix
 Pays de production :
 Langue originale : coréen
 Format : couleur
 Genre : horreur
 Durée :
 Date de première diffusion :
 Monde :  sur Netflix

Accueil
Les spectateurs sud-coréens ont fait le parallèle entre la situation des lycéens dans la série, abandonnés par les adultes dans une situation de grand danger, avec la catastrophe du naufrage du Sewol en 2014, lorsque  d'un même lycée sont morts en raison des défaillances des secours.

Notes et références

Liens externes

Drama coréen
Série télévisée créée en 2022
Série télévisée sud-coréenne des années 2020
Série télévisée dramatique de Netflix
Série télévisée d'horreur
Série télévisée sur les zombies
Série télévisée de Netflix
Série télévisée en coréen
Production télévisée suspendue en raison de la pandémie de Covid-19

All of Us Are Dead


La Nouvelle-Zélande est l'un des deux seuls pays au monde, avec le Danemark, à posséder deux hymnes nationaux officiels de même statut. L'hymne traditionnel God Save the King n'est généralement utilisé qu'en présence du monarque ou d'un membre de la famille royale. Le second, God Defend New Zealand, est plus couramment utilisé comme lors d'événements sportifs, où il est chanté à la fois en anglais et en maori. En quelques occasions, les deux hymnes peuvent être utilisés.

God Save the King

God Save the King (alternativement God Save the Queen lorsque le monarque est une femme) est hérité de la Grande-Bretagne lorsque la Nouvelle-Zélande devient une colonie. En 1860, il est traduit en maori par , fils du missionnaire Henry Williams, qui a dans sa jeunesse aidé son père à traduire le traité de Waitangi. Le God Save the Queen reste le seul hymne national du pays jusqu'en 1977 .

En plus du Royaume-Uni, la chanson est utilisée dans d'autres royaumes du Commonwealth (comme l'Australie et le Canada), mais n'a pas le statut officiel d'hymne national dans ces pays. Elle est considérée simplement comme l'hymne royal. Son usage dans ces pays est toutefois similaire à celui de la Nouvelle-Zélande, où le God Save the King est le plus souvent joué uniquement en présence du monarque, d'un membre de la famille royale ou du gouverneur général, en tant que représentant du monarque.

God Defend New Zealand

God Defend New Zealand est un poème écrit par  dans les années 1870. Il est mis en musique et joué pour la première fois en public en 1876. La traduction en maori de l'original anglais est produite en 1878 par .

En 1940, le gouvernement néo-zélandais achète les droits d'auteur et en fait la chanson nationale de la Nouvelle-Zélande, pour les célébrations du centenaire du pays. Elle est utilisée aux Jeux de l'Empire britannique à partir de 1950 et aux Jeux olympiques à partir de 1972. Après les Jeux d'été de Munich, une campagne est lancée pour que la chanson soit officiellement adoptée comme hymne national.

En 1976, une pétition est présentée au Parlement pour demander que God Defend New Zealand devienne l'hymne national. Avec l'autorisation de la reine , il est adopté le , comme deuxième hymne national du pays, au même titre que le God Save the Queen. La Nouvelle-Zélande est ainsi le premier royaume du Commonwealth à adopter un hymne national distinct du God Save the Queen.

Jusqu'aux années 1990, seul le premier couplet de la version originale en anglais est chanté. Il est depuis courant de chanter à la fois en anglais et en maori, le premier couplet étant chanté en maori avant d'être répété en anglais.

Le ministère néo-zélandais de la Culture et du Patrimoine est responsable des hymnes nationaux.

Royaume de Nouvelle-Zélande
Te Atua Mou E et Ko e Iki he Lagi sont les hymnes nationaux respectifs des Îles Cook et de Niue. En 2012, les Tokelau adoptent un hymne territorial, .

Notes et références

Liens externes
 .
 .
 .

Nouvelle-Zélande
Symbole de la Nouvelle-Zélande

Hymnes nationaux de la Nouvelle-Zélande


La torre de Ceballos es una de las construcciones que ha hecho que Alceda se considere Bien de Interés Cultural desde 1985, al encontrar un magnífico conjunto de casonas y palacios blasonados testigos de la nobleza montañesa que se alinean en torno al antiguo camino real que conduce a Burgos.

Construida por Don Pedro de Ceballos y Sainz de la Concha en 1670, presenta una torre levantada sobre otra de época anterior , una vivienda de estilo montañés adosada a la misma y una portalada de acceso a la finca con el escudo familiar.En la vivienda coloco el escudo de armas familiar y las de su mujer Andrea de Quiroga y Pimentel.

Es una casa-torre situada en la localidad de Alceda, en el valle de Toranzo (Cantabria, España). La casa adjunta data del . Es una de las tres torres localizadas en Alceda.

Véase también
 Torres defensivas de Cantabria

Referencias

Enlaces externos

 Portalada de acceso a la finca en viewat.org

Ceballos

Torre de Ceballos (Alceda)


علم الأحياء الكمومي  هو علم جديد يجمع بين فروع العلوم المختلفة التي تحاول ربط نظرية الكمومية في علم الفيزياء و علم الأحياء، لدراسة الظواهر الحيوية من خلال الميكانيك الكمومي، و يكون ذلك بتطبيق النظرية الكمومية في دراسة تركيب الكائنات الحية وماتـُجريه من تحولات للطاقة و تفاعلات كيميائية. هذا العلم يهدف إلى تطبيق الطبيعة الكمومية على الأنظمة الحيوية الكبيرة ، على عكس ما هو معهود بالنسبة لتفسير عالم الذرّة و عالم الجسيمات الأساسية تحت الذرية بوساطة النظرية الكمومية.

علم الأحياء الكمومي يستخدم حساب الرياضيات لنمذجة التفاعل الحيوي في الأحياء في ضوء تأثير الميكانيك الكمومي. وهذا المجال الجديد ما زال مفتوحا للنقاش، يوجد تعارض كبير بين العلماء في كيفية التعامل مع التأثيرات الكمومية عبر العديد من الجزيئات في مجال بعيد.

دراسات

من بعض ظواهر الكائنات الحية التي قام العلماء بدراستها بوساطة الميكانيك الكمومي هي ظاهرة امتصاص إشعاع ذو تردد معين، مثل ما يحدث في التمثيل الضوئي في النبات والرؤية عند الحيوان. وكذلك تحول الطاقة الكيميائية إلى حركة، وشعور بعض الطيور والنحل بالمجال المعناطيسي للأرض الذي يساعدهم على توجيه طيرانهم. وقد وجد العلماء أن جزءاً من المخ لديهم يحتوي على حقل مغناطيسي حيوي يدخل في تفاعلات الخلية. كما يهتم هذا الفرع الجديد من علم البيولوجي بتفسير الدورة البيولوجية اليومية للنبات والحيوان والتي يلعب فيها الضوء دوراً هاماً.

انظر أيضًا
 علم الأحياء الزمني
 فيزياء حيوية

المراجع

فيزياء حيوية
ميكانيكا الكم

علم الأحياء الكمومي


الشيخ الإمام أبو الفضل عبد الله بن محمود بن مودود بن محمود ابن بلدجي الموصلي، الحنفي المذهب، ولد في الموصل في شوال عام 599هـ/1203م، ونشأ بها وتلقى مبادئ العلوم على أبيه، ودرس في المدرسة الصارمية، على الشيخ عمر بن محمد بن طبرزد.

روى عن مسمار بن عمر بن العويس النيار، ثم رحل إلى دمشق، ودرس على علمائها، وصحب الشيخ جمال الدين الحصيري، ثم قدم إلى بغداد، وقرأ كتاب صحيح البخاري على الشيخ أبي الفرج محمد بن عبد الرحمن، وأبي الحسن علي بن أبي بكر بن روزبة، واخذ عن الشيخ عمر بن محمد السهروردي، وأبي النجا عبد الله بن عمر، ونصر بن عبد الرزاق الجيلي، وعثمان البتي.

أجازه طائفة من علماء  منهم المؤيد بن محمد الطوسي وأبو بكر القاسم بن عبد الله الفراوي ابن الصفار وعبد الرحيم بن عبد الكريم السمعاني، وغيرهم.

وأجازه من الموصل المبارك صاحب الأصول.

كان الشيخ أبو الفضل ابن بلدجي فقيهاً وإماماً عالماً، له مصنفات عدة. تولى القضاء في مدينة الكوفة، ودرس عليه الكثير من العلماء منهم أبو العلاء محمود الفرضي، وأبو محمد عبد المؤمن الدمياطي، وذكراه في معجميهما.

قال أبو العلاء محمود الفرضي:

حدث مجد الدين بالإجازة عن جماعة من شيوخ ، وألحق الأحفاد بالأجداد وانتشرت عنه الرواية، وقصده طلاب علم الحديث، وكان صبوراً على الأسماع وربما صلى صلاة الصبح واستند في محرابه إلى قريب صلاة العصر.

تولى التدريس في جامع أبي حنيفة عام 667هـ، وكانت حلقته واسعة في الدرس يقصدها مختلف العلماء والطلاب وتدور فيها المناظرات العلمية.

من مؤلفاته
 (المختار في الفتوى) وشرحه (الاختيار لتعليل المختار).
 مسألة غسل الرجلين.

وفاته
توفي الشيخ مجد الدين ابن بلدجي يوم السبت 20 محرم عام 683هـ/1284م، وشيع بموكب حافل وصلوا على جنازته بجامع القصر ببغداد ثم بمبنى المدرسة المستنصرية، ثم خارج باب السلطان (باب المعظم حالياً)، ثم صلوا عليه في جامع الإمام الأعظم، ودفن في مقبرة الخيزران بجانب مرقد الإمام أبي حنيفة وتحت قبته.

مصادر

أحناف
أشخاص من بغداد
علماء حديث من العراق
فقهاء عراقيون
ماتريدية
مواليد 1203
مواليد 599 هـ
وفيات 1284
وفيات 683 هـ
مدفونون في مقبرة الخيزران

ابن مودود الموصلي


Tiritli su tradicionalni kolač iz Slavonije.

Brodske novine spominju ga 1937. godine. Dio "101 brodske priče" Zvonimira Toldija. Odnedavno je proglašen slavonskobrodskim suvenirom.

Puni se nadjevom od oraha, kao za orahnjaču. Nadjev može biti i od maka ili domaći pekmez. Ostali sastojci za izradu su brašno, maslac, šećer, žumanjak, kiselo vrhnje i šećer u prahu za posipavanje.

Izvori

Slavonski Brod
Slavonska kuhinja
Hrvatske slastice

Tiritli


Toy (Otis tarda), toygiller (Otididae) familyasından çok ürkek bir kuş türü. Türkiye'nin en büyük kuş türü olan toy, aynı zamanda dünyada en büyük uçabilen kuşlardan biridir.

Dış özellikleri
Erkek toyların kanat açıklığı 260 cm uzunluğa, ağırlıkları ise 18 kg'a ulaşabilir. Dişi toylar bu ölçülerin ancak yarısına varırlar ve en fazla 8 kg ağırlığına ulaşırlar.

Toylar kahverengi lekeli, iri bacaklı büyük kuşlardır. Yetişkin erkeklerin tüylerden oluşan bir sakalları vardır.

Dağılımları

Toylar Moğolistan'dan İspanya'ya kadar varan geniş bir coğrafyada yaygın olsalar da, yaşadıkları küçük bölgeler birbirinden kopuk şekildedir. Çoğu ülkelerde soyları çoktan tükenmiştir ve günümüzde bulundukları ülkelerde soyu tükenme tehlikesi ile karşı karşıyadır.

Günümüzde toy populasyonları şu ülkelerde bulunmaktadır:

Batı alt türü: Otis tarda tarda

Doğuda rastlanan alt türü Otis tarda dybowskii

Tercih ettiği alanlar

Toylar yem aramak için özellikle tarlaları ve kırları tercih ederler.

Beslenme
Olgun kuşlar tohum, çekirdek, meyve, ot, böcek ve küçük memeliler ile beslenirler. Yavru toylar böcek ile beslenir.

Tükenme tehlikesi
İriliğinden dolayı gözde ve kolay av olduğu için kaçak avcılık ve habitat kaybı türün yok olma sürecini hızlandıran en önemli etkendir.

Dış bağlantılar
 Förderverein Großtrappenschutz e.V.
 http://www.markuskappeler.ch/tex/texs/grosstrappe.html
 https://web.archive.org/web/20060901025323/http://www.noel.gv.at/Service/RU/RU5/Artenschutz/Grosstrappe.htm
 https://web.archive.org/web/20050803081146/http://www.wwf.at/Projekte/artenschutz/trappe/?backchannel=%2FChannels%2Fartenschutz
 https://web.archive.org/web/20061115120737/http://naturfoto-online.de/galerie-grosstrappe-1.htm

Durumu hassas hayvanlar
Toygiller
Türkiye'deki kuşlar
Türkiye'de tehlikedeki türler
1758'de tanımlanan kuşlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Toy (kuş)


Felicidade é... é um filme de longa metragem brasileiro de 1995 composto por 4 filmes de curta-metragem, que não têm ligação entre si e dirigidos por 4 diretores diferentes. O primeiro dos curtas-metragens, intitulado "Felicidade é... Sonho", é dirigido por José Pedro Goulart, o segundo, intitulado "Felicidade é... Bolo", é dirigido por José Roberto Torero, o terceiro, intitulado "Felicidade é... Cruz", dirigido por Cecílio Neto, e o último, "Felicidade é... Estrada" é dirigido por Jorge Furtado.

Sinopse

Créditos

Elenco Principal
 Sonho
 Cassiano Ricardo -
 Denise Fraga -
 Bolo
 Jofre Soares -
 Vanda Lacerda -
 Cruz
 Paulo Autran -
 Assunta Perez -
 Estrada
 Pedro Cardoso - Luis
 Débora Bloch - Maria
 Lila Vieira - Sandra
 Fabiano Post - Eduardo
 Zé Adão Barbosa - Mutuca
 Zé Victor Castiel - Gaúcho

Equipe Técnica

Prêmios e Indicações

Filmes do Brasil de 1995
Filmes de comédia do Brasil
Filmes premiados no Festival de Gramado
Curtas-metragens em língua portuguesa
Curtas-metragens do Brasil
Filmes dirigidos por Jorge Furtado

Felicidade É...


La Playa de Xai-Xai (en portugués: Praia do Xai-Xai) Es una playa que constituye un destino turístico en el país africano de Mozambique. Situada a unos 10 kilómetros de Xai-Xai, la capital de la provincia de Gaza, (la de Mozambique), la playa atrae a los visitantes que están interesados en explorar el gran arrecife de coral que corre paralelo a la costa. Se localiza específicamente en las coordenadas geográficas .

Véase también
 Geografía de Mozambique
 Geografía de África

Referencias

Playas de Mozambique

Playa de Xai-Xai


Pseudosphex este un gen de insecte lepidoptere din familia Arctiidae.

Specii

 Pseudosphex aracia
 Pseudosphex caurensis
 Pseudosphex causa
 Pseudosphex crabronis
 Pseudosphex deceptans
 Pseudosphex eumenides
 Pseudosphex exsul
 Pseudosphex fasciolatum
 Pseudosphex fassli
 Pseudosphex fuscus
 Pseudosphex garleppi
 Pseudosphex hyalozona
 Pseudosphex ichneumonea
 Pseudosphex joinvillea
 Pseudosphex jonesi
 Pseudosphex kenedyae
 Pseudosphex klagesi
 Pseudosphex laticincta
 Pseudosphex melanogen
 Pseudosphex noverca
 Pseudosphex novercida
 Pseudosphex paraensis
 Pseudosphex parallela
 Pseudosphex pellax
 Pseudosphex polistes
 Pseudosphex polybia
 Pseudosphex polybioides
 Pseudosphex rubra
 Pseudosphex rubripalpus
 Pseudosphex sericea
 Pseudosphex steinbachi
 Pseudosphex strigosa
 Pseudosphex uniformis
 Pseudosphex venezuelensis

Referințe

Legături externe

Pseudosphex

Pseudosphex


Die Flämischen Ardennen sind eine hüglige Region im südlichen Teil der belgischen Provinz Ostflandern rund um die Städte Oudenaarde, Ronse, Geraardsbergen und Zottegem. Sie bilden mit dem wallonischen Pays de Collines, nicht aber mit den Ardennen im Osten der Wallonie, eine geografische Einheit. Die Hügellandschaft der Flämischen Ardennen wurde im späten Miozän geformt. Die höchste Erhebung der Flämischen Ardennen ist der an der Grenze zum Pays de Collines gelegene 157 m hohe Pottelberg. Weitere bekannte Erhebungen sind der Kluisberg (141 m), der Muziekberg (133 m), der Oudenberg (110 m) mit der Mauer von Geraardsbergen und der Koppenberg (78 m). Die Flämischen Ardennen beherbergen zahlreiche Naherholungs- und Naturschutzgebiete. Dank der vielen Radwanderwege und des Radsportklassikers Flandernrundfahrt sind die Flämischen Ardennen ein beliebtes Ziel für Radsporttouristen.

Weblinks
 Tourismusseite Flämische Ardennen (niederländisch)

Gebirge in Europa

Flämische Ardennen


SASL may refer to:

Computing
 Simple Authentication and Security Layer, a framework for authentication and data security in Internet protocols
 SASL (programming language), a non-strict functional programming language developed by David Turner in 1976
 System Application Support Libraries, an application of the Erlang programming language

Other uses
 South African Sign Language, a sign language in South Africa
 Solitaire Advanced Squad Leader, a single-player variant of the World War II board wargame Advanced Squad Leader
 South African Soccer League, a former association football league based in South Africa

SASL


Radmillo İvançeviç (; d. 4 Eylül 1950), Sırp eski futbolcu ve teknik direktör.

1977-78 sezonunda Radomir Antiç ile birlikte eski Yugoslavya'nın Partizan takımından Fenerbahçe'ye transfer oldu. Özellikle penaltı kurtarışlarıyla ve başarılı performansıyla Fenerbahçe'nin şampiyonluğa ulaşmasına katkıda bulundu. 1979'da ülkesine dönen İvançeviç, bir dönem Sakaryaspor' da teknik direktörlük yaptı.

1950 doğumlular
Yaşayan insanlar
Sırp futbolcular
Sırp teknik direktörler
FK Partizan futbolcuları
Fenerbahçe SK yabancı futbolcuları
Türkiye'deki gurbetçi futbolcular
Sakaryaspor teknik direktörleri
Türkiye'deki gurbetçi teknik direktörler
Süper Lig futbolcuları
Resim aranan futbolcular
Kaleci futbolcular
Hokkaido Consadole Sapporo futbolcuları
J1 League teknik direktörleri

Radmilo Ivančević


Jing Tian (, born 21 July 1988) is a Chinese actress. She graduated from the Beijing Dance Academy and Beijing Film Academy. She is known for her roles in the war epic The Warring States (2011) and the action films Special ID and Police Story 2013 (both in 2013). She has had prominent roles in three Legendary Pictures films, The Great Wall (2016), Kong: Skull Island (2017), and Pacific Rim Uprising (2018).
She is also known for her roles in the historical dramas Legend of Ban Shu (2015), The Glory of Tang Dynasty (2017) and fantasy suspense drama Rattan (2021).

Career
Jing made her acting debut in the 2008 film Anaconda Frightened. Her first television series was the period  drama  The Epic of a Woman. In 2009, she was cast as the lead role in the historical drama Biography of Sun Tsu, which aired in 2013.

In 2010, Jing gained attention for her performance in the romance comedy drama My Belle Boss. In 2011, she rose to fame for her role in the historical war film  The Warring States. A few leading roles in high-profile films followed; such as action films Special ID and Police Story 2013 (both in 2013) and gambling film From Vegas to Macau (2014).

In 2015, Jing starred in the historical romance drama Legend of Ban Shu, playing the title role alongside Zhang Zhehan. The same year, she played the eponymous role in the historical fiction drama The Legend of Xiao Zhuang. In 2016, Jing starred as the female lead in Zhang Yimou's war epic film The Great Wall. Due to the recognition, Jing was cast in the Hollywood films Kong: Skull Island (2017) and Pacific Rim Uprising (2018).

In 2017, Jing starred in the historical fiction drama The Glory of Tang Dynasty alongside Ren Jialun, playing the role of Shen Zhenzhu. The drama was a hit and Jing gained positive reviews for her acting. Jing starred alongside Chen Bolin in the 2018 fantasy drama The King of Blaze, based on the manga series of the same name. In 2019, Jing starred in the road-trip romance drama  Love Journey alongside Chen Xiao. In 2021, she played the titular role of Si Teng in hit fantasy suspense drama Rattan. In 2022, Jing Tian was fined the equivalent of US$1.1 million for promoting Infinite Free candy as a weight loss product.

Filmography

Film

Television series

Television show

Music video

Discography

Albums

Singles

Awards and nominations
In 2014, Jing Tian won  the International Award at the Hollywood Film Awards. The International Award was intended to be given annually, but  was discontinued and only awarded once.

Jing Tian has also been nominated for "Most Disappointing Actress" at the Golden Broom Awards (China's equivalent of Golden Raspberry Awards) three times, winning twice.

Forbes China Celebrity 100

Personal life
Jing was previously in a relationship with Chinese table tennis player  Zhang Jike; they officially announced their separation in June 2019 following allegations that Zhang had shared private videos of her with creditors to whom he owed a gambling debt.

References

External links

Jing Tian on Instagram

1988 births
Living people
Actresses from Xi'an
Actresses from Shaanxi
21st-century Chinese actresses
Chinese film actresses
Chinese television actresses
Beijing Film Academy alumni

Jing Tian


An Gahnia vitiensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alfred Barton Rendle. An Gahnia vitiensis in nahilalakip ha genus nga Gahnia, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 G. v. kauaiensis
 G. v. vitiensis

Mga kasarigan

Gahnia

Gahnia vitiensis


En náutica, la cajera es la abertura que tienen las poleas o motones y cuadernales para la colocación y giro de la roldana o garrucha, y cualquiera otra semejante, practicada en mástil, verga, costado, etc.

Véase también
Galeota de escotilla
Apéndice términos marineros

Referencias

Aparejo máquina

Cajera (náutica)


එක්සත් ජනපද සාහිත්‍යය ඉතිහාසය තුල ඉතා වැදගත් තැනක් යුදෙව් - ඇමෙරිකානු සාහිත්‍යයට හිමි වේ. මෙයට ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් ලිවීමේ සම්ප්‍රදාය ප්‍රධාන වශයෙන් ඇතුලත් වෙතත්, අනෙකුත් භාෂාද එක් වී ඇත.  ඒ අතර 'යිඩිෂ්' භාෂාව ප්‍රධාන තැනක් ගනී. බොහෝ ලේඛකයින් සහ විවේචකයින් ඇමරිකාව තුල යුදෙව්භාවය ගැන ලිවීමේ පුරුද්ද අගය කළ අතරම බොහෝ ලේඛකයින් ඔවුන්ට 'යුදෙව් හඬවල්' ලෙස සලකා කරන ලද නොසැළකිම් ගැන එරෙහි වූහ. එසේම බොහෝ නාමික වශයෙන් යුදෙව් ලේඛකයින් යුදෙව් ඇමෙරිකන් සාහිත්‍යය නියෝජනය කළ අය වශයෙන් නොසැළකේ. මේ සඳහා උදාහරණයක් වන්නේ 'අයිසැක් ඇසිමොව්' ය.

17 වෙනි සියවසේ මැද භාගයේදී පමණ ඇමෙරිකාවට සංක්‍රමණය වුණු යුදෙව් සම්භවයක් සහිත ප්‍රජාව විසින් පළමුවෙන් සකස් කරන ලද මතක සටහන්, ආයාචනා ආදියෙන් ආරම්භ වුනු යුදෙව් ඇමෙරිකානු ලේඛණ කලාව ඉන් පසු ගත වුනු සියවස් කිහිපය තුල ප්‍රබන්ධ කථා, කාව්‍ය සහ නාට්‍ය ආදී විවිධ අංග දක්වා වර්ධනය විය. එම ලේඛණ කලාව 20 වෙනි ශත වර්ෂය පමණ වන විට හෙන්රි රොත්, සාවුල් බෙලොව්, බර්නාඩ් මැලමුඩ්, චේම් පොටොක් සහ පිලිප් රොත් වැනි ලේඛකයින්ගේ කෘති ද අඩංගු යුදෙව් - ඇමෙරිකානු නවකථා ලෙස හැඳින්වීම ඇරඹුනේය. ඔවුන්ගේ කෘතීන් වලින් ලෞකික සමාජය සහ යුදෙව් සමාජය අතර ඝට්ඨනයන් නිරීක්ණෂය වුනු අතර, ඒවා එලිස් දිවයින හරහා පැමිණි සංක්‍රමණිකයින්ට හා ඔවුන්ගේ දරු මුණුබුරන්ට තියුණු ලෙසින් දැනුනේය.

ඇමෙරිකානු යුදෙව්වන්ගේ තරුණ පරම්පරාව විසින් ප්‍රදර්ශනය කරනු ලැබූ සංස්කෘතික වශයෙන් නව සොයා ගැනීම් සහ ඒ වන විට කෙරෙමින් තිබූ අනුගත වීම් වැනි ප්‍රවණතාවයන් සහ සමූල ඝාතණය කෙරෙහි අවධානය යොමු කරමින් පෝල් ඕස්ටර්, මයිකල් චෙබොන්, ජොනතන් සැෆ්රන් ෆොයර් සහ ආර්ට් ස්පීගල් වැනි වඩාත් මෑත කාලින කතෘවරු ඔවුන්ගේ කාර්යයෙහි අනන්‍යතාවය පිළිබඳ ගැටළුව පරික්ෂා කිරීමේ කටයුතු නොකඩවා කර ගෙන ගොස් තිබුණේය. නවීන යුදෙව් ඇමෙරිකානු නවකථාවල බොහෝ විට යුදෙව් චරිත අඩංගු වේ. 'ද නිව් යෝර්කර්' වැනි සඟරා බොහෝ යුදෙව් අමෙරිකානු ලේඛකයින් පුළුල් කියවන සමාජයකට හඳුන්වා දීම සඳහා දායක වූ බව පැහැදිළි වී තිබේ.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Jewish_American_literature
-

යුදෙව් ඇමෙරිකානු සාහිත්‍යය


Serdar Çam (* 30. März 1966 in Ankara) ist der Leiter des Türkischen Präsidiums für Internationale Kooperation und Koordination (TİKA).

Leben und Karriere
Wegen der diplomatischen Tätigkeit seines Vaters in der Türkischen Republik Nordzypern absolvierte er  nach seiner Grundschulausbildung in Libyen und Frankreich die private Schule Türk Maarif Koleji (TMK) in Nikosia.

Nachdem er an der Technischen Universität des Nahen Ostens (Orta Doğu Teknik Üniversitesi) sein Chemiestudium abschloss, erhielt Çam an der Universität von Boston seinen Magistertitel. An der Marmara Üniversitesi verfasste er seine Doktorarbeit im Bereich des internationalen Marketings.

In den Jahren von 1992 bis 2002 war Çam als hochrangiger Manager in verschiedenen Unternehmen in Istanbul und Ankara tätig. Währenddessen unterrichtete er als Dozent Internationales Investment, Internationalen Handel und Management an verschiedenen Universitäten der Türkei.

Von 2002 bis 2009 war Çam Chefberater von Ministerpräsident Erdoğan. Gleichzeitig wirkte er im Bereich des Außenhandels und der Außenpolitik.

Zwischen 2009 und 2011 war Çam Kabinettschef des Sprechers des Türkischen Parlaments.

Am 5. Juni 2011 wurde er zum Präsidenten des TİKA berufen.

Serdar Çam spricht fließend Englisch, Französisch und Deutsch. Er ist verheiratet und hat drei Kinder.

Weblinks
 Biografie auf der Seite der TIKA (engl.)

Manager
Person (Ankara)
Türke
Geboren 1966
Mann

Serdar Çam