Drugi album Tempo velegrada/Demiurg izašao je za Menart u ožujku 2002. godine. Dvostruko ime albuma rezultat je kompromisa s izdavačkom kućom - Elemental su htjeli naziv "Demiurg", a Menart "Tempo velegrada". Snimljen je u Studiju 25 Mladena Maleka (Boa). Shotovi jazzy beatovi i dalje su bili okosnica pjesama, ali uz programiranu matricu nasnimljeni su vrhunski gostujući instrumentalisti: Matija Dedić (klavir), Mario Igrec (gitara), Josip Grah (truba), Tihomir Novak (kontrabas), Mladen Malek (gitara, klavijature i bubanj), Henry Radanović (bas i akustična gitara), Tonči Grabušić (bubanj i udaraljke), Darko Jurković Charlie (gitara) i Robert Furčić (klavijature). Od Elementalove prateće postave bas je svirao Marijo Bilić, a Davor Marić gitaru. Vokali koji su dali svoj doprinos bili su šibenski reper Mister Miyagy, Tram 11, Špica Magellano, Bizzo iz Bolesne braće i Meri Trošelj. Kao prvi singl s albuma izlazi pjesma "Vidi me sad" koja se smatra jednom od prvih hrvatskih dancehall pjesama. Kao drugi single izlazi "Dal' sjećaš se" za koju je spot napravio Badcat.

Popis pjesama

Sampleovi

 "Znaš znanje" sadrži sample pjesme Arsena Dedića "Znat ćeš" (1975.)
 "Noćna ptica" sadrži sample pjesme Rade Šerbedžije "Ne daj se Ines" (1974.)
 "Dal sjećaš se..." sadrži sample pjesme "Somethin' 'Bout 'Cha" (1976.) američkog blues i r'n'b glazbenika Latimorea

Izvođači

 Branimir Kolarek - dizajn omota
 Darko Jurković Charlie (Quartet Sensitive) - električna gitara na "Rima-ritam-muzika 2"
 Davor Marić - gitara na "Daj mi", "Nema vremena"
 Gordan Radočaj Ink - vokal
 Henry Radanović (Quartet Sensitive) - glazba, aranžman, bas gitara i akustiča gitara za "Rima-ritam-muzika 2"
 Ivan Vuković (Špica Magellano) - vokal/gostujući MC na "Noćna ptica"
 Josip Grah - truba na "Dal sjećaš se…"
 Luka Tralić Shot - vokal, produkcija, mix, mastering
 Mare Milin - fotografije
 Marijo Bilić - bas gitara na "Elementalitet", "Š.B.B. K.B.B.", "Dal sjećaš se…", "Idem lagano dalje"
 Mario Igrec - gitara na "Tempo velegrada"
 Matija Dedić - klavir na "Elementalitet"
 Meri Trošelj (Quartet Sensitive) - vokal na "Rima-ritam-muzika 2"
 Mirela Priselac Remi - vokal
 Mladen Malek - tonsko snimanje, mastering u Studiju 25, bubnjevi na "Idem lagano dalje", gitara na "Daj mi", klavijature na "Nema vremena"
 Nenad Šimun (Target) - vokal/gostujući MC na "Znaš znanje"
 Petar Radojčić (Bizzo) - vokal/gostujući MC na "Zajedno smo skupa"
 Robert Funčić - aranžman, snimanje, produkcija, mix i klavijature na "Rima-ritam-muzika 2"
 Simona - šminka
 Srđan Ćuk (General Woo) - vokal/gostujući MC na "Znaš znanje"
 Tihomir Novak - kontrabas na "Dal sjećaš se…"
 Tonči Mijalić (Master Miyagi) - vokal/gostujući MC na "Daj mi"
 Tonči Grabušić (Quartet Sensitive) - bubnjevi i udaraljke na "Rima-ritam-muzika 2"
Albumi iz 2002.
Albumi sastava Elemental

Tempo velegrada / Demiurg


Munkahetta (fræðiheiti: Silene flos-cuculi) er meðalstór jurt sem vex í Evrópu og Asíu. Hún er nokkuð eins og stórvaxinn ljósberi.

Á Íslandi er munkahetta sjaldgæf, og aðallega í hlýrri sveitum sunnanlands.

Tenglar
 Flóra Íslands: Munkahetta
 Den virtuella floran - Útbreiðsla
 Den virtuella floran - um  tegundina

Hjartagrasaætt

Munkahetta


قرطاج حنبعل أحد أحياء مدينة قرطاج الحديثة التي تقع قرب مدينة تونس. يوجد به مؤسسة بيت الحكمة.

ولاية تونس

قرطاج حنبعل


ෆ්‍රීමේසනරි යනු ලක්ෂ හැටක් පමණ පුද්ගලයින් සංඛ්‍යාවක් සාමාජිකත්වය දරණ සහෘදයන්ගේ සංවිධානයකි.

ආරම්භය
මෙහි ආරම්භය අභිරහසක් වන අතර 14 සහ 17 සියවස් අතර ඇරඹූ බව විශ්වාස කරණු ලබයි. ඊජිප්තුවේ ආරම්භවී යුරෝපයේ වර්ධනයවී ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයට පැතිරී ඇති බවට පිලිගැනීමක් ඇත.

ෆ්‍රීමේසනරි
ගුප්ත සංවිධාන
සහෘද සේවා සංවිධාන

ෆ්‍රීමේසනරි


Villaperuccio (sardisk: Sa Baronìa) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sud Sardegna i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 68 meters højde og har 1.101 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 36,43 km² og grænser til kommunerne Narcao, Nuxis, Perdaxius, Piscinas, Santadi og Tratalias.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sud Sardegna

Villaperuccio


Balıkçıl (ornitoloji)
 Balıkçıl, Elbistan, Kahramanmaraş ili Elbistan ilçesine bağlı mahalle

Balıkçıl


Antoine de Vinck (* 16. April 1924 in Kortenaken, Belgien; † 13. Mai 1992 in Auxerre, Frankreich) war ein belgischer Keramiker.

Leben
Antoine de Vinck studierte 6 Jahre lang Philosophie und Theologie und begann im Anschluss daran 1948 seine künstlerische Tätigkeit als Zeichner, Buchillustrator, Schnitzer und Bildhauer.

Die Lektüre des Potter's book von Bernard Leach brachte ihn dazu, mit seinem Freund Guy de Sauvage eine Keramiker-Ausbildung zu beginnen, und die beiden konstruierten gemeinsam einen Holzofen.
1951/52 belegte Antoine de Vinck Kurse an der 'École nationale supérieure des arts visuels' (La Cambre) in Brüssel, wo er mit dem Keramiker Pierre Caille und dem Bildhauer Oscar Jespers zusammenarbeitete.

Schließlich begab er sich nach Frankreich und traf sich dort mit den Keramikern Jean und Jacqueline Lerat in La Borne, mit Norbert und Jeannette Pierlot in Ratilly und mit Daniel de Montmollin in Taizé.
1954 eröffnete er in Kraainem, in der Nähe von Brüssel, sein eigenes Atelier und baut seinen zweiten Holzofen. Er trifft mit Bernard Leach zusammen und beginnt, dessen Buch ins Französische zu übersetzen.

Anlässlich der Weltausstellung (Exposition Universelle) in Brüssel, 1958, erstellte er für den Pavillon des "Syndicat Congo Mines" eine riesige Wand aus Keramik, in Zusammenarbeit mit seinem Freund und Bildhauer Jean-Paul Emonds-Alt.

Neben seiner Tätigkeit als Bildhauer und Keramiker, befasste sich Vinck von 1960 bis 1975 in Verbindung mit dem World Crafts Council (WCC) auch mit Industrie-Design und insbesondere mit dem Entwurf von Holzspielzeugen.

Bei der Herstellung eines Teiles seiner Keramikarbeiten (Geschirr, Vasen, Waschbecken, Aschenbechern etc.) brachte er deutlich seine persönliche Anschauung über Design zum Ausdruck.
Für die Skulptur L'arbre (Der Baum) wird er 1970 mit einem der Preise des Internationalen Keramik-Wettbewerbes von Faenza ausgezeichnet.

1977 wurde er Mitglied der Académie internationale de céramique.

1984 übersiedelte er nach Treigny (Burgund, Frankreich).

Werk
Antoine de Vinck gilt als einer der Meister der modernen Keramikkunst der Nachkriegszeit im europäischen Raum.
Sein Werk besteht nicht nur aus üblichen Töpferarbeiten, wie Tafelgeschirr, Vasen, Schüsseln und Schalen, sondern auch aus Skulpturen.
Er war für hohe Qualitätsansprüche bekannt und galt als Urheber für den Einsatz von Strenge und Genauigkeit beim Töpfern. Seine Arbeit, die er mit den Augen eines Designers betrachtete, war von starken Prinzipien geprägt.

"Der Gegenstand muss im höchsten Masse den erwarteten Ansprüchen entsprechen. Er muss das leibliche Wohl des Benutzers zufriedenstellen und seine Grundfunktion klar zum Ausdruck bringen."

Was seine Skulpturen betrifft, hat Antoine de Vinck eine eigene Arbeitstechnik entwickelt. Er fügte Tonplatten aneinander, vergleichbar mit einem Couturier, der Stoffstücke verbindet.
Er benutzte auch Formen, deren Inneres dazu diente, neue Motive und Texturen zu entwickeln. Diese Arbeitsweise trifft insbesondere auf seine Stèles (Stelen) und Bétyles zu.
Der größte Teil seiner Arbeiten besteht aus Steingut, aber er hat auch Objekte aus Porzellan und Raku angefertigt.

Antoine De Vinck, ein großer Zeichner, nahm sorgfältigst Bedacht auf die Entwicklungsphase und verfasste zahlreiche Entwürfe, die er einer strengen, quasi nichtendenden Auswahl unterzog.

Seine Inspiration hat ihren Ursprung in den alten afrikanischen, südamerikanischen, asiatischen und europäischen Kulturen (Kelten). In seinem Werk findet man ein konstantes, über den religiösen Rahmen hinausgehendes Interesse für alles Spirituelle. Diese Polarität zeigt sich auch in den Bezeichnungen der Skulptur familien: Idole (Ende 1970), Atlanten, Cippes (Grabsäulen), Trophäen und Seelenspiegel.

Literatur
 Ludovic Recchia, Aude de Vinck, Antoine de Vinck. L'esprit des formes, Revue de la céramique et du verre, 2015, 183 S. ISBN 978-2-908988-85-7
 Moderne Keramik aus Frankreich: 1970 bis 2000. Aus der Sammlung Kermer. Ausst.-Kat. Theodor-Zink-Museum / Wadgasserhof, Kaiserslautern, 11. Oktober 2014 bis 15. Februar 2015. Schriftenreihe des Theodor-Zink-Museums, hrsg. im Auftrag des Referats Kultur der Stadt Kaiserslautern von Jens Stöcker, Heft 29 [Texte: Jens Stöcker; Marlene Jochem; France Kermer; Wolfgang Kermer] Kaiserslautern 2014 ISBN 978-3-936036-38-1 Kat.-Nr. 139, Farbabb. S. 66
 Ludovic Recchia, Antoine de Vinck, passeur d'esprit, in: La Revue de la céramique et du verre, 186, September–Oktober 2012, S. 30–39.
 Drei Keramiker aus Belgien. Ihr Werk, ihre Sammlung. Carmen Dionyse, Antoine de Vinck, Pierre Culot. Museum Bellerive, Zürich 1981 (Ausstellung 9. Sept. – 1. Nov. 1981)
 Antoine de Vinck. Œuvre céramique. Musée royal de Mariemont, Mariemont 1986. (Ausstellung 22. Juni – 31. August 1986)
 Antoine de Vinck. Centre culturel de l'Yonne 1993. (Ausstellung Avallon, 12. Juni – 12. September 1993)
 Robert Deblander: Antoine de Vinck, méditation sur le monde, in: La Revue de la céramique et du verre, 28, Mai/Juni 1986, S. 28–32
 Nicole Crestou: Antoine de Vinck. La terre au service de l'art, in: La Revue de la céramique et du verre, 56, Januar/Februar 1991, S. 28–33
 Anne-Marie Mariën-Dugardin, Claire Dumortier: Céramique contemporaine / Hedendaagse Ceramiek. Musées royaux d'Art et d'Histoire, Bruxelles 2004, S. 60–71 und Farbtafeln 12–14

Weblinks
 Antoine de Vinck im Grès de Puisaye (französisch)

Einzelnachweise

Keramiker
Moderne Keramik
Belgier
Geboren 1924
Gestorben 1992
Mann

Antoine de Vinck


Erik von Kuehnelt-Leddihn () a fost un filozof, profesor universitar, jurnalist, critic literar și scriitor de literatură științifico-fantastică austriac.

Biografie și carieră
S-a născut la 31 iulie 1909, în Stiria. Erik von Kuehnelt-Leddihn a studiat dreptul, economia și teologia în universități din Viena și Budapesta. Și-a luat doctoratul cu o dizertație despre "criza internă din Marea Britanie". Deja la vârsta de 16 ani, a lucrat ca jurnalist. La vârsta de 20 de ani, un ziar maghiar l-a trimis în Rusia ca un corespondent.

Romanul său din 1933 Jesuiten, Spießer, Bolschewiken ("Iezuiți, bolșevici, filisteni") după al doilea război mondial, în zona de ocupație sovietică, a fost pus în lista literaturii care trebuie eliminată. Au urmat curând alte cărți, unele publicate sub pseudonim (Tomislav Vitezović, Francis Stuart Campbell sau Chester F. O'Leary).

În 1937 Erik von Kuehnelt-Leddihn s-a căsătorit cu Contesa Christiane von Goess și s-au mutat în același an în Statele Unite ale Americii pentru a preda la Universitatea Georgetown din Washington, DC. În timpul războiului civil spaniol, a călătorit în calitate de jurnalist în teritoriile spaniole sub controlul forțelor spaniole naționale.

După ce s-a întors în Statele Unite ale Americii, a acceptat posturi de predare la diferite universități catolice.

În 1947 Erik von Kuehnelt-Leddihn a revenit în Austria și s-a mutat la Lans în Tirol. De atunci a lucrat ca jurnalist independent. El a scris, de exemplu, pentru reviste ca National Review, Theologisches, Rheinischer Merkur sau Die Aula.

Gândirea sa politică și filosofică a fost influențată de viața sa în Imperiul austro-ungar și de experiența sa cu bolșevismul în timpul șederii sale în Rusia, dar a fost marcat și de ascensiunea nazismului în Europa. Principalele puncte de referință ale sale au fost contradicțiile dintre libertate și egalitate și dintre  diversitate și identitate.

A fost descris ca fiind "o carte plină de cunoștințe". Kuehnelt-Leddihn a avut o cunoaștere enciclopedică a științelor umane și a fost un poliglot, capabil să vorbească opt limbi și să citească în alte șaptesprezece. Cărțile sale timpurii au fost influențate de mișcarea americană conservatoare. A fost un asociat al lui William F. Buckley Jr.. Scrierile sale cele mai cunoscute au apărut în revista National Review, unde a fost cronicar timp de 35 de ani.

Erik von Kuehnelt-Leddihn a decedat la 26 mai 1999 la Lans, Austria, la 89 de ani.

Lucrări scrise
 Über dem Osten Nacht, Roman, Verlag Anton Pustet, Salzburg 1935
 The Menace of the Herd or Procrustes at Large, Bruce Publishing, Milwaukee 1943 (PDF-Volltext bei archive.org)
 Liberty or Equality. The Challenge of Our Time, Caxton Printers, Caldwell 1952
 dt. Übersetzung: Freiheit oder Gleichheit? Die Schicksalsfrage des Abendlandes, Otto Müller Verlag, Salzburg 1953
 erweiterte Neuauflage: Gleichheit oder Freiheit? Demokratie – ein babylonischer Turmbau?, Hohenrain Verlag, Tübingen 1985
 Zwischen Ghetto und Katakombe. Von christlicher Existenz heute, Otto Müller Verlag, Salzburg 1960
 Die Gottlosen, Verlag Das Bergland Buch, Salzburg 1962
 Lateinamerika. Geschichte eines Scheiterns?, Verlag A. Fromm, Osnabrück 1967
 Hirn, Herz und Rückgrat, Verlag A. Fromm, Osnabrück 1968
 Das Rätsel Liebe, Herold Verlag, Wien 1975. ISBN 3-7008-0117-3
 Narrenschiff auf Linkskurs – Ein Panorama für Erwachsene, Styria Verlag, Graz 1977. ISBN 3-222-10968-0
 Rechts, wo das Herz schlägt – Panoptikum für garantiert unmoderne Menschen, Styria Verlag, Graz 1980
 Austria infelix oder Die Republik der Neidgenossen, Böhlau Verlag, Wien 1983
 Die falsch gestellten Weichen. Der Rote Faden 1789–1984, Böhlau Verlag, Wien 1985
 Die rechtgestellten Weichen. Irrwege, Abwege und Auswege, Karolinger Verlag, Wien 1989
 Kirche und Moderne – moderne Kirche?, Leopold Stocker Verlag, Graz 1993
 Demokratie. Eine Analyse, Leopold Stocker Verlag, Graz 1996
 Von Sarajevo nach Sarajevo. Österreich 1918–1996, Karolinger Verlag, Wien 1996
 Kirche contra Zeitgeist, Leopold Stocker Verlag, Graz 1997
 Weltweite Kirche. Begegnungen und Erfahrungen in sechs Kontinenten 1909–1999, Christiana-Verlag, Stein am Rhein 2000

Note

Legături externe

 Erik von Kuehnelt-Leddihn
 Eintrag im Literaturlexikon Tirol
 Ein "katholischer, rechtsradikaler Liberaler". Zum 100. Geburtstag von Erik von Kuehnelt-Leddihn
 Erik von Kuehnelt-Leddihn (englisch)

Vezi și
 Listă de scriitori de literatură științifico-fantastică
 Listă de scriitori de limbă germană
 Științifico-fantasticul în Austria

Nașteri în 1909
Decese în 1999
Scriitori de limbă germană
Scriitori austrieci de literatură științifico-fantastică

Erik von Kuehnelt-Leddihn


Die chinesische Nationalstraße 101 (), chin. Abk. G101, ist eine 909 km lange Fernstraße in Peking sowie den Provinzen Hebei und Liaoning. Sie führt von der Hauptstadt Peking über Miyun, Chengde, Pingquan, Lingyuan, Jianping, Chaoyang, Beipiao, Zhangwu in die Metropole Shenyang.

Weblinks

 Offizielle Webseite des chinesischen Verkehrsministeriums

Nationalstraße in der Volksrepublik China
Nationalstrasse China101
Straße in Peking
Straße in Hebei
Straße in Liaoning

Nationalstraße 101 (China)


Gordon Muriel Flowerdew  (2 January 1885 – 31 March 1918) was an English-born Canadian recipient of the Victoria Cross, the highest and most prestigious award for gallantry in the face of the enemy that can be awarded to British and Commonwealth forces, received for his actions at the Battle of Moreuil Wood.

Early life
He was born in Billingford, Norfolk, one of fourteen children of Arthur John Blomfield Flowerdew and Hannah Flowerdew (nee Symonds). He was educated at Framlingham College in Suffolk, as were all nine of his brothers. At the age of 18, after a bout of pleurisy, he emigrated to British Columbia, where he took up ranching, settling in Walhachin, a community known locally as "little England".

Military career
When the First World War broke out in September 1914, he enlisted as a private in Lord Strathcona's Horse. He rose quickly through the ranks and was commissioned as an officer in 1916. By January 1918 Flowerdew was given command of C Squadron of Lord Strathcona's Horse.

For most of the war, the Canadian Cavalry Brigade was not involved in much direct fighting, because of the static nature of the trench warfare on the Western Front. However, when the Germans launched Operation Michael and began a rapid advance in the spring of 1918, cavalry again became an important factor. In late March, as the Germans approached Moreuil and threatened to cross the L'Avre River, the last natural barrier before Amiens, the Canadian Cavalry Corps was assigned the task of stopping them. As the Germans began to enter Moreuil Wood from the east, Lieutenant Flowerdew's squadron rode around the wood and approached the Germans' flank from the north.  Flowerdew's commanding officer, Brigadier General Jack Seely, had ordered a cavalry charge.

Riding into the fire of five infantry companies and an artillery battery, the squadron suffered atrocious casualties (more than half of the men in C Squadron were killed), and Flowerdew himself was fatally wounded. However, the cavalry charge so unnerved the Germans that they were never able to capture Moreuil Wood, and their advance turned into a retreat in early April. His actions in "The Last Great Cavalry Charge" led to the award of the Victoria Cross. Flowerdew lived long enough to be made aware of the success of the charge. Seely wrote to his sister, referring to "when your brave young brother met his death at the moment of victory to which he had contributed the largest share".

Citation

Flowerdew's VC was one of twenty awarded during the battles of the German and Allied offensives in the Amiens area in 1918.

Alfred Munnings, who was then a largely unknown war artist, created an oil painting Charge of Flowerdew's Squadron which depicts this cavalry charge. The canvas was formerly at the Imperial War Museum in London; it is now in the collection of the Canadian War Museum in Ottawa.

Flowerdew is buried at Namps-au-Val Cemetery in France located 11 miles south-east of Amiens (plot I, row H. grave 1).

Legacy
His posthumously awarded VC was donated by his mother to Framlingham College in England. It had been on loan to, and displayed by, Lord Strathcona's Horse (Royal Canadians) at their gallery in The Military Museums in Calgary, Alberta, from 1990 to 2002. The medal was returned to the college in 2002, returning to be displayed on the 2018 Moreuil Wood Military Parade and commemoration.

Lieutenant Flowerdew is a character in the play Mary's Wedding, by Canadian playwright Stephen Massicotte. The climax of the play takes place during the charge at Moreuil Wood.

See also
 Horses in World War I

References

Further reading
Monuments to Courage (David Harvey, 1999)

External links
 Gordon Flowerdew's digitized service file
 Gordon Flowerdew, a featured article on Duty & Valour
 Biography at the Dictionary of Canadian Biography Online

 Royal Alberta Museum:  "Strathcona's Horse: A Western Heritage" (2000)
 Canadian Great War Project

Burials in France
Canadian World War I recipients of the Victoria Cross
People from Billingford, Breckland
1885 births
Canadian military personnel killed in World War I
1918 deaths
People from British Columbia
People educated at Framlingham College
Canadian Expeditionary Force officers
British emigrants to Canada
Military personnel from Norfolk
Lord Strathcona's Horse officers
Lord Strathcona's Horse (Royal Canadians)

Gordon Flowerdew


Diarmid Heidenreich es un actor de cine y televisión australiano, conocido por haber interpretado a Matthew Quinn en la serie Water Rats.

Biografía
En 2003 Diarmid se casó con la periodista y editora Genevieve Quigley. La pareja tiene una hija, Ivory Heidenreich Quigley, y un hijo, Jasper Heidenreich Quigley.

Carrera
Diarmid apareció como Dougie el chico Pizza en la serie de comerciales de Pizza Hut en Australia.

En 2000 se unió al elenco de la serie Water Rats, donde interpretó al detective de policía Matthew Quinn hasta 2001. En 2003 apareció como invitado en un episodio de la exitosa serie Mcleod's Daughters donde dio vida a Toby Frye. En 2005 apareció en la película The Great Raid, donde interpretó al soldado Daly junto a Sam Worthington, Benjamin Bratt y James Franco. En 2009 se unió como personaje recurrente a la serie Packed to the Rafters, donde interpretó al chico malo Camel, hasta 2011.

En 2010 se unió al elenco de la serie Underbelly: The Golden Mile, donde interpretó a Eddie "Parrot" Gould, un detective corrupto de Kings Cross. En 2011 interpretó al cantinero Joey Butler en la serie Wild Boys. Ese mismo año apareció como invitado en un episodio de la serie Sea Patrol interpretando a Heath McGinley. El 1 de abril de 2015 se unió al elenco recurrente de la popular serie australiana Home and Away, donde interpretó al criminal Trevor "Gunno" Gunson, un hombre que representa una amenaza para Darryl Braxton (Steve Peacocke) y su familia. Poco después apareció en el primer especial de la serie, titulado Home and Away: An Eye for An Eye, donde volvió a dar vida a Gunno el 9 de diciembre del mismo año. En 2016 volvió a interpretar a Gunno en el segundo especial Home and Away: Revenge y finalmente en 2017 apareció por última vez en el tercer especial Home and Away: All or Nothing después de que su personaje fuera asesinado por Ash. Anteriormente había aparecido por primera vez en la serie en 1991, cuando dio vida a Colin en el episodio # 1.820.

Filmografía

Series de televisión

Películas

Director

Apariciones

Teatro

Referencias

Enlaces externos

 Mark Morrissey & Associates | Diarmid Heidenreich | Filmography
 Celebrity News > Digital Spy > Diarmid Heidenreich
 Diarmid Heidenreich - zibio
 Diarmid Heidenreich on TV.com

Actores de cine de Australia
Actores de televisión de Australia

Diarmid Heidenreich


Paris was a small community in the Klondike region of Yukon, Canada on Dominion Creek during the Klondike Gold Rush (1898). Postal contract documents showed that it still existed in 1911, but all traces have disappeared today. It owed its name to its large proportion of French speakers and the fact that its postmaster was born in Paris, France.

External links
 Yukon government profile

Klondike Gold Rush
Ghost towns in Yukon

Paris, Yukon


Die Unternehmerfamilie Reimann, ursprünglich aus Ludwigshafen am Rhein, ist eine der wohlhabendsten Familien deutscher Herkunft. Ihr Vermögen, 2019 auf 35 Milliarden Euro geschätzt, hat seinen Ursprung in der Chemiefirma Reckitt Benckiser (seit März 2021 nur noch Reckitt).

Familienzweige
Bei den verschiedenen Familienstämmen Reimann handelt es sich um die folgenden neun von Albert Reimann junior adoptierten Geschwister:
 Die Geschwister Renate Reimann-Haas und Wolfgang Reimann sowie deren Adoptivgeschwistern Stefan Reimann-Andersen und Matthias Reimann-Andersen verwalten ihre Vermögenswerte in der JAB Holding mit Sitz in Luxemburg. Sie halten zusammen rund 90 Prozent der Anteile. Die restlichen 10 Prozent sind im Besitz der Geschäftsführer Bart Becht, Peter Harf und Olivier Goudet – zu jeweils gleichen Anteilen. 2006 nahmen die vier Geschwister – alle mit naturwissenschaftlicher Ausbildung – aus steuerlichen Gründen die österreichische Staatsbürgerschaft an, verließen ihre jeweiligen Wohnsitze in Laudenbach, Bensheim, Bamberg und Tegernsee und gaben die deutsche Staatsbürgerschaft zurück. Sie haben ihren Sitz am Rooseveltplatz 4–5 in Wien, wohnen aber in Italien, der Schweiz und Österreich. In Wien besitzt die Familie zwei Unternehmen, die Agnaten SE und die Lucresca SE, die gemeinsam die JAB Holding Company in Luxemburg kontrollieren. Für deren zehn Kinder Evelin Haas, Susanne Haas, Martin Haas (im Gesellschafterausschuss), Sebastian Reimann, Oliver Reimann (im Gesellschafterausschuss), Simon Reimann, Luisa Reimann-Andersen, Philipp Reimann-Andersen, Oliver Reimann-Andersen und Maximilian Reimann-Andersen – die sechste Generation – wurde eine spezielle Konstruktion ersonnen, die beiden Finanzholdings Parentes und Donata, über die sie steuergünstig am Vermögen beteiligt sind.
 Andrea Reimann-Ciardelli ließ sich 2003 – mit Aktien im Wert von circa einer Milliarde Euro – ausbezahlen und lebt heute in Hanover in New Hampshire nahe der Eliteuniversität Dartmouth in den USA.
 Der Familienzweig Reimann-Dubbers mit vier Geschwistern (Günter Reimann-Dubbers, Volker Reimann-Dubbers, Hans Gerhard Reimann-Dubbers und Hedwig-Else Dürr, geborene Reimann-Dubbers) ließ sich im Jahre 1997 ihre Anteile auszahlen und operiert heute eigenständig. Zu diesem Familienzweig gehören das Family Office Reimann Investors, die Reimann Investors Vermögensbetreuung sowie deren im Jahr 2010 begründete damalige Marke Sofort Bank (Online-Zahlungssystem). Im November 2014 änderte die Sofort Bank ihren Markennamen in Deutsche Handelsbank.

Geschichte

Anfänge
1823 erwarb Johann Adam Benckiser eine Salmiakhütte in Pforzheim. Der Aufstieg der Familie begann, als der Chemiker Karl Ludwig Reimann im Jahr 1851 zusammen mit Johann Adam Benckiser in Pforzheim und 1858 in Ludwigshafen eine Chemiefabrik gründete. Die Produkte waren Weinsäure und Zitronensäure sowie Phosphate. Nachfolger wurde Emil Reimann. Der Chemiker Albert Reimann senior, Enkel von Karl Ludwig Reimann, trieb zusammen mit seinem gleichnamigen Sohn Albert Reimann junior und mit Theodor Benckiser, Enkel von Johann Adam Benckiser, das Geschäft im Laufe der Jahre voran. 1936 zog Benckiser sich gänzlich aus der Firma zurück und trat seine Geschäftsanteile an Albert Reimann sen. ab, womit nach 113 Jahren die Ära der Chemie-Benckiser in Pforzheim und Ludwigshafen endete. Namhafte Erfindungen in den 1950er Jahren verhalfen dem Unternehmen zum Aufstieg, unter anderem erfand Albert Reimann jun. den Wasserenthärter Calgon, in den 1960er Jahren das Maschinengeschirrspülmittel Calgonit. 1963 wurde erstmals ein Familienfremder in die Unternehmensführung mit eingebunden. Martin Gruber wurde erst Einkaufschef und 1978 CEO. Im Jahre 1981 kam Peter Harf hinzu.

Familie von Albert Reimann junior
Bei den verschiedenen Familienstämmen Reimann handelt es sich um neun Geschwister, deren Vater Albert Reimann junior die Joh. A. Benckiser GmbH in Ludwigshafen gehörte. Vier der Kinder adoptierte Albert Reimann Juli 1958 von seiner Schwester Else Dubbers und zwei Kinder im März 1967 von seinem Neffen Otto Andersen. Seine drei leiblichen Kinder stammen aus der langjährigen außerehelichen Beziehung mit Emilie Landecker und im Juli 1965 adoptiert. Seine Ehe mit Paula blieb kinderlos. Jedem der Kinder wurde 1984 der gleiche Erbanteil am Unternehmen Joh. A. Benckiser zugesprochen.

Übernahme durch fünfte Generation

 Nach dem Tod des Patriarchen Albert Reimann junior im Jahr 1984 wurde Peter Harf 1988 Benckiser Chef und begann mit einer Reihe von Zukäufen.
 1992 wurde der Parfümherstellers Coty Inc. von Pfizer gekauft. Die Familie Reimann war von 1996 bis 2013 Alleineigentümerin des mittlerweile börsennotierten Kosmetikkonzern mit rund 12.000 Mitarbeitern. Auch nach dem Börsengang hält die Familie 38,1 Prozent der Anteile. Teile des Haarpflegespezialisten Wella erwarb Coty Inc. im Wettbewerb mit dem Düsseldorfer Konkurrenten Henkel für 13 Milliarden Euro.
 In den 1990er Jahren traten die heutigen Firmeninhaber mit der englischen Firma Reckitt & Sons in Kontakt und fusionierten 1999 zu Reckitt Benckiser. So löste Harf auch das Familienproblem, als nach und nach fünf der neun Erben von Albert Reimann aussteigen wollten. Harf zahlte einige auf Kredit aus. Im Frühjahr 2018 hielt der verbliebene Rest der Familie noch knapp 6 Prozent an dem neu entstandenen Wasch- und Reinigungsmittelkonzern. Bis Jahresende 2019 sank der Anteil auf 0,7 %.
 Im Mai 2012 scheiterte die Übernahme des Kosmetikherstellers Avon am Widerstand des Managements.

Einstieg in die Kaffeebranche
Seit 2012 engagiert sich die Unternehmerfamilie Reimann über Benckiser im Kaffeegeschäft und übernahm die US-amerikanischen Kaffeeröstereien und Kaffeehausketten Peet's Coffee & Tea für 825 Millionen Euro und Caribou Coffee für 260 Millionen Euro. Im April 2013 wurde bekannt, dass Reimann für 7,5 Milliarden Euro D.E Master Blenders 1753 (ehemals Douwe Egberts) übernimmt, den niederländischen Marktführer für Kaffee- und Teeprodukte, der auch Senseo-Kaffeepads herstellt.

2014 gaben D.E Master Blenders 1753 und Mondelēz International bekannt, ihre Kaffee-Marken zu einem reinen Kaffeeunternehmen zusammenlegen zu wollen. Das entstehende Joint Venture, an dem Mondelēz International 49 Prozent halten wird, soll Jacobs Douwe Egberts heißen, seinen Sitz in den Niederlanden haben und vom bisherigen Chef von D.E Master Blenders 1753 geführt werden. Jacobs Douwe Egberts kommt auf einen Jahresumsatz von rund 7 Milliarden US-Dollar und einem Weltmarktanteil von 8 Prozent.
Im Dezember 2015 wurde zusammen mit anderen Investoren die für 2016 vorgesehene Übernahme des US-amerikanischen Kaffeekapsel-Konzerns und McDonald's-Lieferanten Keurig Green Mountain für 13,9 Milliarden Dollar bekanntgegeben. Nach Zustimmung der Aufsichtsbehörden und der Aktionäre wurde der Abschluss der Transaktion im März 2016 bekanntgegeben. Seit 2015 ist die JAB Holding der größte Kaffeekonzern der Welt.

Weitere Beteiligungen der jüngsten Zeit
Weitere Zukäufe tätigte die JAB Holding im Fast-Food-Geschäft (US-Donutkette Krispy Kreme) und bei Luxus-Lederwaren (Jimmy Choo und andere). Im Juli 2017 verkaufte JAB die Schuhmarke Jimmy Choo an Michael Kors, Ende 2017 die Modemarke Belstaff an Ineos. Seit Februar 2018 hält JAB Holding nur noch eine Minderheitsbeteiligung an Bally. Im Februar 2018 erwarb JAB Holding für 19 Milliarden US-Dollar den US-Softdrinkkonzern Dr Pepper Snapple Group – Hersteller bekannter Marken wie Dr Pepper, 7 Up, Schweppes, A&W Root Beer, Sunkist, Crush, Canada Dry usw. – und fusionierte ihn mit Keurig Green Mountain. Im Mai 2018 erwarb sie die britische Sandwich-Ladenkette Pret a Manger mit weltweit 530 Filialen. Im ersten Halbjahr 2019 beteiligte sich die Holding mehrheitlich an dem US-Tierklinikbetreiber Compassion First mit 41 Tierkliniken in 13 US-Bundesstaaten.

Vergangenheitsaufarbeitung
Die Reimann-Kinder hätten, so Peter Harf, in den 2000er Jahren angefangen, in Dokumenten ihres Vaters zu stöbern und sie zu lesen. Anfang 2014 sei entschieden worden, die Reimann-Geschichte vollständig und unabhängig aufarbeiten zu lassen. Ab Juli 2016 ließ die heutige Generation der Familie Reimann die Geschichte von Familie und Unternehmen im Dritten Reich vom Wirtschaftshistoriker Paul Erker von der Universität München untersuchen, das Buch erschien im Juli 2023. Christopher Kopper, Wirtschaftshistoriker von der Universität Bielefeld, bestätigte später die Verstrickungen der Familie mit dem nationalsozialistischen Regime: Albert Reimann und sein gleichnamiger Sohn – die beiden Benckiser-Geschäftsführer der ersten und zweiten Hälfte des 20. Jahrhunderts – waren offene Unterstützer Adolf Hitlers, ihr Unternehmen galt schon vor der Machtergreifung als NS-Musterbetrieb. In Werken und in der Privatvilla der Reimanns in Ludwigshafen sei es zu Gewalt und Missbrauch an Zwangsarbeitern gekommen. Vor allem Werksschutzleiter Paul Werneburg – bereits seit 1910 bei Benckiser beschäftigt – zeichnet sich durch Willkür und Brutalität aus. Unter seiner Leitung etablierte sich ein regelrechtes Schreckensregime mit vielen Spitzeln zur Erzielung von Arbeitsdisziplin und unbedingtem Gehorsam. Vor gewalttätigen und sexuellen Misshandlungen wurde dabei nicht zurückgesteckt. Werneburg versetzte fremdländischen Gefangenen und Arbeitern, Frauen wie Männern, im Ludwigshafener Werk und im Lager Fußtritte und schlug sie mit den Fäusten oder der Reiterpeitsche. Auch Beschwerden beim Arbeitsamt und der DAF veränderten an der gewalttätigen Situation nichts, Reimann junior deckte Werneburg und sprach betreffs der Vorwürfe von internen Betriebsangelegenheiten. Jedermann bei Benckiser wusste von den Gewaltausübungen Werneburgs, niemand schritt jedoch dagegen ein, nicht die Geschäftsleitung noch die Abteilungsleiter, am allerwenigsten die beiden Betriebsführer Reimann senior und junior oder der Personalleiter Dubbers.

Ungeachtet der chaotischen Lage zum Ende des Zweiten Weltkrieges und der bereits absehbaren militärischen Niederlage glaubte Albert Reimann junior wie auch sein Vater bis zuletzt an den Endsieg. Ludwigshafen wurde am 21. März 1945 von den amerikanischen Truppen besetzt. Reimann junior verlegte darauf das Werk nach Ladenburg und wich in einen Nebenbetrieb nach Kempten ins Allgäu aus – offensichtlich flüchtete er und ließ dabei die Arbeiter und Angestellten im Ludwigshafener Werk im Stich. Am 27. April 1945 wurde dann auch Kempten von den amerikanischen Truppen erobert. Nach Kriegsende verhafteten die Alliierten Albert Reimann junior und internierten ihn in einem Lager zur Entnazifizierung. Vater und Sohn Reimann stellten sich als Opfer der ehemaligen Machthaber dar und wurden als Mitläufer eingestuft. Das ungebrochene Wachstum der damals mittelständischen Firma – die Mitarbeiterzahl von 181 im Jahr 1933 stieg auf 650 während des Zweiten Weltkriegs an – geht zu einem beträchtlichen Teil auch auf den hohen Anteil an Zwangsarbeitern zurück. Die zögerliche Aufarbeitung dieser Historie brachte den Reimann-Enkeln und dem Konzern massive Kritik ein. Unter anderem titelte der Boston Globe: "Ich fand heraus, dass Nazi-Kapital hinter meinem Lieblingskaffee steckt. Soll ich ihn weiter trinken?" Gut 2,5 Jahre nach seiner Beauftragung präsentierte Paul Erker im Januar 2019 der Familie die Zwischenergebnisse seiner Recherche. Am 24. März 2019 deckte die Bild am Sonntag auf, wie stark die Reimann-Familie in das NS-System verstrickt war.

Im Juni 2019 überführte die Familie Reimann ihre Benckiser Stiftung Zukunft in die Alfred Landecker Foundation und änderte den Stiftungszweck. Der Vertraute der Familie und Chef der JAB Holding, Peter Harf, äußerte sich 2019: "Reimann senior und Reimann junior waren schuldig. Die beiden Unternehmer haben sich vergangen, sie gehörten eigentlich ins Gefängnis." Auch Alfred Reimann juniors Schwester Else (NSDAP-Mitglied seit dem 31. Dezember 1931 und ab 1932 Bund-Deutscher-Mädel-Führerin in Heidelberg) und ihr Berliner Ehemann SS-Unterscharführer Hans Dubbers (NSDAP-Mitglied seit Mai 1933) waren dem NS-Regime zugetan sowie Alfred Reimann seniors Ehefrau Else: Wie die Bild berichtete, notierten Behörden zwei Jahre nach Kriegsende über die damals 73-Jährige: "Die Ermittlungen ergaben: In Schlierbach als große Parteigenossin und finanzielle Stütze bekannt." Wolfgang Reimann glaubt, dass seine Mutter Emilie Landecker die Gräueltaten im Unternehmen miterlebt habe.

Siehe auch:
 Nationalsozialistisches Engagement von Albert Reimann junior
 Nationalsozialistisches Engagement von Albert Reimann senior
 Nationalsozialismus von Joh. A.Benckiser GmbH

Wertekanon
Im Hause Reimann ist Protzen mit Reichtum verpönt. Die wohl einzige Ausnahme war die Feier zu Albert Reimanns 80. Geburtstag, die der Patriarch mit viel Prominenz und dem Showmaster Frank Elstner als Stargast beging. Ansonsten herrscht bürgerliche Bescheidenheit. Bis heute gibt es so gut wie keine Fotos, kaum Internet-Einträge und keine Interviews. Focus-Redakteur Christoph Elflein bezeichnete die Reimanns als "Familie ohne Gesicht". Die JAB Holding soll mithilfe ihres Vertrauten Peter Harf einen Wertekanon erstellt haben. Diesen müsse jeder Nachkömmling mit dem 18. Geburtstag unterzeichnen, heißt es. Der Kodex schreibe unter anderem vor, dass ein Reimann die Öffentlichkeit tunlichst zu meiden habe.

Vermögen
 Die Familie belegte 2012 mit einem geschätzten Vermögen von elf Milliarden Euro Rang vier in einer Liste der 500 reichsten Deutschen; wobei Schätzungen aus dem Jahr 2004 noch bei vier Mrd. Euro lagen. 2018 belegte die Familie laut gleicher Quelle mit 33 Milliarden den zweiten Platz in Deutschland. Nach einer anderen Quelle lag das Vermögen Anfang 2018 bei 18 Milliarden Euro. 2019 landete die Familie mit nunmehr 35 Milliarden Euro auf dem ersten Platz.
 Die reichste Person im US-Staat New Hampshire ist nach forbes Andrea Reimann-Ciardelli mit einem Vermögen von 1,1 Mrd. USD (Stand 2015).

Gesellschaftliches Engagement
 Volker Reimann-Dubbers – promovierter Chemiker – gründete 1997 die gemeinnützige VRD Stiftung für Erneuerbare Energien mit Sitz in Heidelberg, die sich für die Förderung und Verbreitung erneuerbarer Energien im In- und Ausland einsetzt.
 Günter Reimann-Dubbers gründete 2002 die Elke & Günter Reimann-Dubbers Stiftung mit Sitz in Heidelberg. Sie hat es sich zur Aufgabe gemacht, gemeinnützige Projekte, insbesondere in den Bereichen Familie, Bildung und Gesundheit ins Leben zu rufen und zu unterstützen.
 Hedwig-Else Dürr, geborene Reimann-Dubbers – promovierte Medizinerin – gründete 2002 die Dürr-Stiftung mit Sitz in Hamburg. Zweck der Stiftung ist es, die "Zukunftschancen junger Menschen" zu verbessern, mit dem Ziel, die gesellschaftliche Entwicklung zu unterstützen und voranzubringen.
 Andrea Reimann-Ciardelli – promovierte Molekularbiologin – gründete 2004 die gemeinnützige Emily Landecker Foundation. Diese hat ihren Sitz in Hanover in New Hampshire in den USA und definiert sich als Organisationen für religiöse, pädagogische, gemeinnützige, wissenschaftliche, literarische Zwecke, Prüfung der öffentlichen Sicherheit, Förderung nationaler oder internationaler Amateursportwettkämpfe oder Verhinderung von Grausamkeit gegenüber Kindern oder Tieren.
 Renate Reimann-Haas, Wolfgang Reimann, Stefan Reimann-Andersen – alle drei sind promovierte Chemiker – und Matthias Reimann-Andersen waren Mitglieder im Stiftungsrat der im Jahre 2005 gegründeten gemeinnützigen Benckiser Stiftung Zukunft. Diese hatte drei Tochtergesellschaften: Eleven, die die Organisationen der Kinder- und Jugendförderung vereinte, Juvat entwickelte mit Partnern aus Politik, Wirtschaft und sozialem Sektor Social Impact Bonds und [SIC] bot Beratungsleistungen an, um die Wirksamkeit im sozialen Sektor zu erhöhen. Die Stiftung wurde 2019 in die Alfred Landecker Foundation mit Sitz Ludwigshafen am Rhein und einem Büro in Berlin überführt. Der Hauptfokus der heutigen Stiftungsarbeit liegt auf dem Holocaust-Gedenken, der Stärkung von Demokratie und dem Schutz von Minderheiten.

Literatur
 Kurt Oberdorffer: Ludwigshafener Chemiker; 2 (Ludwig Reimann, Albert Reimann sen., Heinrich Caro, Carl Grünzweig, Rudolf Knietsch, Fritz Winkler). Econ Verlag, 1960.
 Hans-Jürgen Jakobs: Wem gehört die Welt? Die Machtverhältnisse im globalen Kapitalismus. Albrecht Knaus Verlag, 2016, ISBN 978-3-8135-0736-2. (Hinweis: Die im Buch gemachte Angabe, dass die Kinder von Albert Reimann junior von Leihmüttern ausgetragen wurden, ist nicht korrekt)
 Ulrich Boeyng: Die Familie Benckiser – Teil 1. In: Badische Heimat. 9/2018.
 Ulrich Boeyng: Die Familie Benckiser – Teil 2. In: Badische Heimat. 12/2018.
 David de Jong: Braunes Erbe – Die dunkle Geschichte der reichsten deutschen Unternehmerdynastien. Kiepenheuer & Witsch. 2022. Die Seiten 373–379, 416–418, 442, 443 befassen sich mit der Unternehmerfamilie Reimann.

Weblinks
 Natali Schwab: , In: The Wall Street Journal, 3. April 2012 (via Internet Archive)
 Milliardärsfamilie Reimann kauft Starbucks-Rivalen. In: Spiegel Online, 23. Juli 2012
 Familie Reimann: Deutschlands geheimnisvollste Milliardäre. In: Wiwo.de, 30. März 2015
 Die Reimanns – Deutschlands reichste Familie. In: Pro 7 "Galileo", Folge 20 Staffel 2018, 23. Januar 2018
 Prêt-a-Manger-Übernahme Diese Marken gehören zum Reimann-Imperium. In: Der Spiegel. 30. Mai 2018
 Die Reimanns und ihr Weg zum Reichtum. ORF.at vom 28. März 2023

Einzelnachweise

JAB Holding
Reckitt (Unternehmen)
Coty Inc.
Deutsche Unternehmerfamilie
Unternehmer (Handel)
Unternehmer (20. Jahrhundert)
Unternehmer (Ludwigshafen am Rhein)

Reimann (Unternehmerfamilie)


محمود نور الدين ضابط مخابرات مصري سابق، مؤسس وقائد تنظيم ثورة مصر الذي مثل أعنف رد فعل شعبي مصري على اتفاقيات السلام وسياسات التطبيع مع إسرائيل

البدايات
ولد محمود نور الدين في محافظة الإسكندرية في 26 يناير 1940م وبعد حصوله على الثانوية العامة سافر إلى لندن عام 1964 والتحق بالعمل بإدارة التمثيل التجاري ثم المكتب التجاري التابع للسفارة المصرية في لندن وأتاح له وجوده في لندن استكمال دراسته بجامعة لندن حيث حصل على شهادة البكالوريوس في الاقتصاد ثم تم إلحاقه بمكتب المخابرات العامة بالسفارة المصرية وكان عمله مختصا بمتابعة النشاط الصهيوني في بريطانيا وأدى نور الدين لبلاده خدمات جليلة في هذا المجال خاصة خلال حرب عام 1973، واستمر نور الدين في عمله بكفاءة حتى جاءت زيارة الرئيس السادات للقدس عام 1977م والتي شكلت صدمة لنور الدين دفعته إلى تقديم استقالته من جهاز المخابرات المصرية وانصبت جهوده بعد ذلك على تأسيس مجلة في لندن مناهضة لسياسات السادات حملت اسم «23 يوليو» بالاشتراك مع الكاتبين محمود السعدني وفهمي حسين وفنان الكاريكاتير صلاح الليثي وعاصم حنفي وآخرين وبتمويل غير معلن من حاكم الشارقة الحالي ولكن المجلة سرعان ما توقف إصدارها لأسباب مادية.

ثورة مصر
في عام 1983م عاد نور الدين إلى مصر وقد اختمرت في ذهنه فكرة العمل المسلح كطريقة لمواجهة الوجود الإسرائيلي على أرض مصر وكان هدف نور الدين الرئيسي هو مواجهة رجال الموساد ممن يتخفون تحت غطاء دبلوماسي، ومع مجي العام 1984 كان التنظيم المسلح الذي خطط له نور الدين قد بدأ في التشكل وحمل اسم «ثورة مصر» وضم مزيجا فريداً من المدنيين والعسكريين ووضع نور الدين أهداف التنظيم واضحة أمام بقية الأعضاء: تصفيه الكوادر الجواسيس العاملين تحت غطاء السلك الدبلوماسي، لكن بصورة غير رسمية حتى لا تقع مصر في أزمات دبلوماسيه أو ما شابه، ورفض نور الدين رفضا قاطعا اغتيال أي مصري أيا كان موقفه السياسي وكان يردد دائما أن «صدور الصهاينة أولى بكل رصاصة» .

أول الرصاصات
جاءت أول عمليات التنظيم في يونيو عام 1985 حين تمكن أعضاؤه من اغتيال زيفي كيدار مسئول الأمن في السفارة الإسرائيلية بالقاهرة وفي أغسطس من نفس العام وجهت «ثورة مصر» ضربتها الثانية للموساد الإسرائيلي حين قام أعضاؤها باغتيال ألبرت اتراكشي المسئول السابق للموساد في إنجلترا والذي كان يعمل بالسفارة الإسرائيلية في مصر والذي وصفه محمود نور الدين في حوار صحفي فيما بعد بأنه كان «يتلذذ بفقء أعين الأسرى المصريين».

جاءت العملية الثالثة احتجاجا على مشاركة إسرائيل في معرض القاهرة التجاري الدولي فقامت ثورة مصر بهجوم على سيارة إسرائيلية تضم المشاركين في جناح إسرائيل بالمعرض في عام 1986، وشهدت العملية الرابعة توسعا لضربات التنظيم حيث قرر نور الدين استهداف رجال المخابرات الأمريكية في القاهرة وتحقق ذلك في هجوم شنه أعضاء التنظيم على 3 عاملين بالسفارة الأمريكية بالقاهرة في مايو 1987، مما جعل التنظيم ملاحقا من الأمن المصري والموساد الإسرائيلي والمخابرات الأمريكية (سي.آي.إيه) على حد سواء.

الخيانة
كما هو الحال مع أغلب التنظيمات الثورية لم يتم اختراق «ثورة مصر» من خارجه بل من داخله، وجاءت الخيانة من أقرب الناس لنور الدين وهو شقيقه «أحمد عصام» الذي لجأ إلى السفارة الأمريكية في القاهرة عارضا عليها كافة معلوماته عن التنظيم وأعضاؤه مقابل حصوله على الجنسية الأمريكية ومبلغ نصف مليون دولار ورغم ذلك فلم يحصل «أحمد عصام» على ثمن خيانته المرجو بل قامت السفارة بتسليمه إلى الأمن المصري مع بقية أعضاء التنظيم الذين تم إلقاء القبض عليهم في أواخر عام 1987.

حوكم نور الدين مع عشرة متهمين آخرين من بينهم خالد نجل الرئيس الراحل جمال عبد الناصر الذي وجهت له تهم تمويل التنظيم وإمداده بالأسلحة ولكن سرعان ما تم تبرئته مع أربعة متهمين آخرين، في حين حكم على نور الدين بالسجن 25 عاما .

الرحيل
في 16 سبتمبر 1998 تم تشييع جنازة محمود نور الدين الذي لقي ربه في ليمان طره بعد أن قضى 11 عاما في السجون المصرية، ورغم التواجد الأمني المكثف في الجنازة إلا أن ذلك لم يحل دون مشاركة شعبية واسعة قام المشاركون خلالها بإحراق العلم الإسرائيلي والهتاف ضد إسرائيل والولايات المتحدة.

تجدر هنا الإشارة هنا إلى أن الأعمال المسلحة ضد الإسرائيليين لم تتوقف بتوقف تنظيم ثورة مصر، فقد شهد العام 1990 قيام الجندي المصري أيمن حسن بتنفيذ عملية عسكرية على الحدود المصرية الفلسطينية المحتلة ردا على إساءة جنود إسرائليين وإهانة العلم المصري وقيام الإسرائليين بمذبحة المسجد الأقصى الأولى.

وصلات خارجية

 الشيخ حامد إبراهيم، أمين سر تنظيم ثورة مصر، برنامج زيارة خاصة، قناة الجزيرة، 25 يوليو 2003م

أشخاص من الإسكندرية
الصراع العربي الإسرائيلي
رجال مخابرات مصريون
سجناء سياسيون
سياسيون مصريون
مواليد 1940
وفيات 1998

محمود نور الدين


Advokatforsikring dækker det erstatningsansvar en advokat kan pådrage sig under udøvelse af sit erhverv. Forsikringen kan udvides med dækning for bestyrelsesansvar, underslæb, arbejdsskade, kontordriftstab samt brand-, tyveri- og vandskade for kontorinventaret.

Referencer

Forsikring

Advokatforsikring


Michael Russell Woods (født 12. oktober 1986 i Toronto) er en canadisk professionel landevejscykelrytter som cykler for .

Han repræsenterede Canada ved Sommer-OL 2016, hvor han blev nummer 55 i linjeløbet.

Meritter

2013
9. plads, Tour de Beauce
2014
6. plads, Tour de Beauce
2015
1. plads, Clássica Loulé
2. plads, Tour of Utah
5. etape
2. plads, Philadelphia Cycling Classic
4. plads, Tour of the Gila
5. etape
10. plads, Tour of Alberta
 Bedste canadier
2016
5. plads, Tour Down Under
2. plads, Milano-Torino
2017
 2. plads, GP Miguel Indurain
 9. plads, Liège-Bastogne-Liège
2018
17. etape, Vuelta a España
2019
2. etape, Herald Sun Tour
1. plads, Milano-Torino
2020
3. etape, Tirreno-Adriatico
7. etape, Vuelta a España
2021
2. etape, Tour des Alpes-Maritimes et du Var
4. etape, Romandiet Rundt
2022
2. etape, Gran Camiño
Samlet + 3. etape, Route d'Occitanie
2023
9. etape, Tour de France
Samlet + 3. etape, Route d'Occitanie

Referencer

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Canada
Personer fra Ottawa
Cykelryttere ved sommer-OL 2016
Cykelryttere ved sommer-OL 2020
Deltagere for Canada ved sommer-OL 2016
Deltagere for Canada ved sommer-OL 2020

Michael Woods


Ejerslykke Station er en letbanestation på Odense Letbane, beliggene på Ørbækvej ved krydset med L.A. Rings Vej i Odense. Stationen åbnede sammen med letbanen 28. maj 2022.

Letbanen ligger i en græsbelægning på den vestlige side af vejen. Stationen ligger lige syd for krydset og består af to spor med hver sin sideliggende perron.

Lige vest for stationen ligger der etageejendomme ved Ørbækvej, men derudover ligger der rækkehus- og parcelhuskvarter bagved. Mod øst ligger området Korsløkkeparken med flere etageejendomme.

Eksterne henvisninger
 Odense Letbane

Noter

Odense Letbane

Ejerslykke Station


Aniconismul (refuzul imaginii figurate) este un concept ce face trimitere la lipsa reprezentărilor divinităților și sfinților, în special în religiile monoteiste, și anume iudaismul, creștinismul și islamul. Acesta din urmă este recunoscut pentru rezervele pe care le manifestă față de imagine, întrucât, atât în Coran, cât și în Hadith, "făcătorii de imagini" care reproduc ființe însuflețite, oameni sau animale, sunt sortiți chinurilor iadului. Prin acest fapt, ei "concurează" pe Allah, "Creatorul" și "Făcătorul" prin excelență, cele două atribute din limba arabă, Al-Khaliq și Al-Mușawwir, numărându-se printre cele 99 de nume ale lui Allah. Având în vedere faptul că interdicția privește sculptura tridimensională, se poate observa o înclinare a artelor islamului către decoruri florale, peisagistice sau geometrice și caligrafie. Pentru artistul musulman formele geometrice și modelele florale suprapuse pe diverse suprafețe decorabile sunt satisfăcătoare din punct de vedere estetic și religios, întrucât acestea exprimă armonia și ritmul creației în care se reflectă unicitatea și unitatea lui Dumnezeu.

Manifestări în trecut

În ceea ce privește interdicția de a reprezenta ființe vii, aceasta este respectată întocmai în secolele VII-VIII și rămâne valabilă chiar și astăzi în întreg domeniul religios: decorarea moscheilor, ilustrarea Coranului și a textelor religioase. Anumite libertăți se observă la califii omeyyazi, care își împodobesc reședințele cu stucaturi policrome figurative și cu statui aproape tridimensionale, reprezentând în mod autentic suveranii și membrii anturajului acestuia. Mai mult decât atât, picturile murale din castelele omeyyade înfățișează același tipar, una din cel de la Qasr Amra reprezentând suveranii învinși de către expansiunea musulmană. În schimb, mozaicurile marii moschei a omeyyazilor din Damasc nu prezintă decât motive vegetale sau peisaje. Începând cu secolul al IX-lea Imperiul musulman începe să cuprindă mai multe popoare, ale căror religii acordă o mare importanță reprezentării umane în cult și în artă, însă o susținere a venit din partea mișcării iconoclaste bizantine (secolele VIII-IX)..
După secolul al XII-lea, arta figurativă ia amploare în India, Iran și Imperiul Otoman, în timp ce, după 1350, în Arabia dispare. Comunitatea musulmanilor, ummah, stabilește atitudinea față de artă, în funcție de indicii istorici și politici, astfel, reprezentarea fiind diferită în cadrul lumii islamice. Spațiul sunnit abordează o anumită exigență în domeniul artei, impusă de islamul legalist, în timp ce șiiții nu se sfiesc a fi reprezentaționali. În ambele cazuri, însă, regăsim o sobrietate ce asigură menținerea conceptului de unicitate și unitate a divinității (tawhīd).

Situația actuală
În prezent, conceptul de aniconism în islam coexistă cu o viață încărcată de imagini, în funcție de interesele politice sau orientările religioase. Un exemplu în acest sens sunt canalele de televiziune arabe, cel mai faimos fiind Al-Jazeera, care este transmis la nivel global. O altă dovadă sunt chipurile conducătorilor (Hosni Mubarak, Gamal Abdel Nasser sau Bashar al-Assad) prezente pe bancnote, monede, străzi, afișe, birouri sau chiar statuile, cum a fost în cazul lui Saddam Hussein. Cât despre adepții șiismului, aceștia exprimă un profund devotament religios față de portretele celor mai importante personalități șiite, cum ar fi Ali. Contrar tradiției sunnite, la mormântul decedaților se poate așeza o fotografie, iar Ayatollahul Ali Al-Sistani a dat o fatwa prin care a permis portretele lui Muhammad sau ale altor profeți.

Idolatria în islam
Monoteismul intransigent predicat de Muhammad viza combaterea cultelor idolatre ale arabilor din epoca ignoranței preislamică. În Coran se regăsesc patru termeni care denumesc idolii: așnām (idolii în sensul strict al termenului de imagini ale divinității), anșāb (statui ridicate sau așezate pe socluri), awthān (imagini gravate) și tamāthīl (portrete), care este pluralul lui timthāl ("a opera un mimesis"). Omul nu este făcut după chipul lui Dumnezeu, ci i se insuflă chipul divin, așadar reprezentarea omului în artă nu poate înfățișa credinciosului divinitatea sau duhul, căci operele de artă care reprezintă ființe vii nu sunt însuflețite. Această problemă a actului creator este susținută de faptul că Dumnezeu e singurul care poate spune "fii!". Atitudinea musulmanului față de imagine indică faptul că viețuitoarele sunt imposibil de reprezentat în mod fidel și că operele de artă de această natură distrag atenția de la conduita prescrisă de Coran și tradiție.
Sahih al-Bukhari relatează unele tradiții transmise prin intermediul soției Profetului, Aysha, care susțin că în ziua învierii universale, făcătorilor de imagini li se va cere să-și aducă operele la viață, artiștii vor fi aspru pedepsiți, iar îngerii nu vor intra în casele unde se află reprezentări picturale. Se spune despre Muhammad că i-ar fi cerut soției să îndepărteze o draperie cu imagini, deoarece îi distrăgea atenția de la rugăciune, dar și că a distrus cei 360 de idoli din jurul sanctuarului Kaaba pictat pe interior de meșterii bizantini cu diverse scene religioase. Profetul a ordonat distrugerea picturilor, cu excepția unei icoane pe care se afla chipul Fecioarei Maria cu Pruncul, arsă la rândul său într-un incendiu ulterior.

Teologie.Viziuni din Coran.
Aniconismul islamic capătă anvergură odată cu dezvoltarea școlilor de jurisprudență islamică (fiqh), care se consideră cele mai ortodoxe autorități religioase și predică un islam legalist, autoritar și arid. În diverse pasaje din Coran, Dumnezeu cheamă pe oricine să compună o scriere asemănătoare textului sacru, acest lucru fiind imposibil, datorită perfecțiunii și inimitabilității Coranului ("Dacă ei spun: "El l-a născocit", spune: "Aduceți o sură care să fie lui deopotrivă și chemați pe cine puteți afară de Dumnezeu, dacă spuneți adevărul!"). Coranul nu abordează problema artei în mod direct, iar faptul că în islam nu s-a pus problema teologiei imaginii în timp ce în lumea bizantină se desfășura criza iconoclastă, arată că imaginea nici nu intra în discuțiile teologice ale musulmanilor. Puterea de creație este exclusiv divină, deoarece în Coran se regăsește ideea conform căreia a crea înseamnă a insufla viață și a produce ceva din nimic ("după ce îi voi desăvârși chipul și voi sufla în el din Duhul Meu, aruncați-vă cu fața la pământ înaintea lui."), iar Dumnezeu nu are competitor.
Coranul prezintă două tipuri de estetică, una a cuvântului și a vocii și alta a imaginii și a apariției, conform căreia Dumnezeu apare prin intermediul manifestărilor sale. Toate lucrurile create din lume reprezintă simboluri care indică Invizibilul. Însuși Coranul este un semn care indică alte semne, surele. Dovezile existenței lui Dumnezeu stau în Creație, iar cel care știe să privească va ști să înțeleagă, la fel ca și cel care știe să asculte Coranul.

Pictura
Pictura în islam nu este menită să transmită un mesaj religios, căci această funcție este îndeplinită de limba arabă, considerată sacră și suficientă pentru a reda atât expresii spirituale, cât și fizice. În fazele incipiente ale islamului, în timpul convertirilor la islam, imaginile jucau un rol pedagogic, fapt dovedit de picturile miniaturale de natură religioasă ce se înmulțeau în rândul mongolilor, turcilor și iranienilor. Unii musulmani au permis în continuare folosirea lor în scopul decorării, însă nu în locurile de rugăciune.
În ceea ce privește reprezentările Profetului, artiștii s-au sfiit a le realiza, deși acestea se regăseau în manuscrise. Pentru musulmani, Profetul Muhammad este întruparea omului perfect și nu se cade a fi reprezentat prin caracteristici efemere. Sursele iraniene îl înfățișează în perioada primelor convertiri în portrete, mai apoi doar prin simboluri, iar în perioada otomană descrierea sa este realizată numai prin mijloace lingvistice, într-o înșiruire de atribute.

Realism în arta islamică
Un concept foarte important ce stă la baza operelor de artă în islam este acela conform căruia o operă de artă care refuză să imite natura ajunge să afirme unicitatea lui Dumnezeu și înlesnește manifestarea acestuia. Opera nu trebuie să imite un obiect real, ci să indice, asemenea naturii, adevărul transcendent. Așadar, nu se poate vorbi de artă realistă sau naturalistă în islam. Spre exemplu, picturile persane înfățișează siluete aglomerate, chipuri lipsite de trăsături specifice, translucide, îmbrăcate în veșminte de culori pure, neamestecate cu umbra. Spațiul este unul bidimensional, iluminat în mod egal, scopul nefiind surprinderea unei asemănări cu realul, ci redarea unei lumi ce surprinde lucrarea divină.
Pentru musulmani opera de artă e în strânsă legătură cu Dumnezeu și adevărul religios. O operă realistă reproduce fidel modul în care omul gândește realitatea. În schimb, arta islamului destramă orice țesătură realistă și atrage atenția că vizează altceva, prin sugestii și indicii. Artiștii musulmani s-au remarcat în rândul arabilor, mongolilor, indienilor și turcilor prin evitarea abordării naturalismului, mai exact, prin folosirea viziunii tridimensionale și prin modelarea chipului uman în lumini și umbre. Prin aceste stilizări, ei au reușit să își urmeze instinctul creativ și totodată să-și respecte convingerile religioase.  Astfel, viziunea musulmană abstractizează opera de artă, doar așa evitând idolatria și servind ca o punte între Creator și creatură.

Arabescul și caligrafia

În timp, lucrurile au evoluat către o estetică "islamizată" a reprezentării, principalele segmente fiind arabescul și caligrafia. Acestea au dinamica lor proprie, bazată pe abstractizare și au ajuns să se identifice cu arta musulmană în întregimea ei. Astfel, apare o estetică specifică islamului cu rolul de reprezentare a ființelor vii, unde sunt căutate anumite concepte care utilizează forma pentru a exprima o idee referitoare la o anumită creatură și nu pentru a o reproduce în mod individual.
Arabescul este un tip de motiv ornamental și constă în mai multe forme regulate care se repetă la un interval regulat de timp. Aceste forme sunt de natură vegetală (frunze de copac, flori) sau geometrică (cercuri, pătrate, triunghiuri). Arabescul se folosește pentru decorarea spațiilor goale, într-o manieră repetitivă ce simbolizează infinitatea lui Dumnezeu.
Caligrafia (Arabă: al-khatt, الخط), considerată vehicul al cuvântului divin în artă și decorație , dar și o compensație pentru interzicerea reprezentării umane și divine, întruchipează viziunea Dumnezeului invizibil din tradiția islamică, unde limba arabă este minunea Coranului.  Primele exemple apar pe monedele din secolul al VII-lea și pe inscripțiile din Cupola Stâncii. Există mai multe tipuri de caligrafie, cum ar fi: kufic, thuluth, naskhi, maghribi, andalusi, riq`a, diwani sau ta`liq.Toate însă, transformă o literă într-o imagine, unde sensul principal devine cel secundar. Caligrafia este o artă religioasă, iar caligrafii sunt persoane importante al căror loc pe cealaltă lume este Raiul, așadar celor care nu fac parte din islam le este interzis să scrie Coranul.

O altă reprezentare. Turcia

În epoca timpurie a Turciei se regăseau reprezentări figurative, toate într-un spațiu bidimensional și cu o compoziție repetitivă. Temele erau legate de viața de la palat, istoria Imperiului Otoman, scene de razboi, ceremonii și expediții militare.
Lucrurile se schimbă în secolul al XX-lea, când pictorii erau trimiși în Europa la studii în domeniul artei, de unde veneau cu noi viziuni care au contribuit la arta turcă cu noi stiluri și abordări. Influența din Occidentul marcat de revoluțiile sociale, reforme și industrializare s-a făcut astfel simțită în republica turcă. Galeriile europene din anii 1950 au insuflat o schimbare radicală în arta Turciei, unde pictori precum Turgut Zaim, Cihat Burak sau Nadide Akdeniz au început să schițeze în tablourile lor elemente rurale, urbane, cu bogate reprezentări figurative. De altfel, İbrahim Çallı a dat startul tablourilor nud..

Referințe

Bibliografie
Ciutescu,Sergiu-Alexandru, "Mimesis și reprezentare: Platon, Aristotel și paradigma artei islamice"
Eken,Begüm. Taluğ, Deniz Yeșim. "Islamic art: Restrictions and figural representations", din "Global Journal on Humanites & Social Sciences" Issue 1 (2015)
El Diwani, Rachida. "Islamic Art". Egypt, 2015
Grigore, George. Coranul. Ed. Herald. București. 2015,
Thoraval, Yves. "Dicționar de civilizație musulmană". Ed. Univers Enciclopedic. București. 1997
Yilmaz, Nuh. "ICON-FORM: THE DIFFERENTIAL LOGIC OF ANICONISM IN ISLAMIC TRADITION", august 2011

Legături externe
Omeyyazii, 6 ianuarie 2016
Jurisprudența islamică, 6 ianuarie 2016
Caligrafia arabă, 7 ianuarie 2016
Idolatrie, 7 ianuarie 2016

Iconografie
Controverse legate de islam
Artă islamică

Aniconismul în Islam


Mirko Krstičević (Šibenik, 5. listopada 1948.) hrvatski glazbenik i skladatelj. Najpoznatiji je kao utemeljitelj i član bivše rock skupine Metak. Živi i radi u Splitu.

Skladao je glazbu za stotridesetidvije kazališne predstave, glazbu za četrdeset i pet filmova, trideset skladbi za solo instrumente. Skladao je četiri opere. Autor je aranžmana i orkestracija za sto i pedeset skladbi. Napisao je dvadeset i tri skladbe za solo instrumente. Skladao je četrdeset i dvije skladbe popularne i rock glazbe. Producirao je dvanaest albuma.

Životopis
U Split je doselio iz Šibenika 1957. godine.
Teoriju glazbe je diplomirao na Pedagoškoj akademiji u Splitu, a potom i na Muzičkoj akademiji u Sarajevu. Kompoziciju je studirao kod Mladena Pozajića i M. Špilera. Kraće vrijeme djeluje kao srednjoškolski pedagog, nakon čega stječe status slobodnog umjetnika.

Suosnivač je splitskog glazbenog studija Tetrapak. Prva skupina koju je osnovao bila je rock skupina Che, koja je izvodila vlastite pjesme, u kojoj je svirao bas gitaru. Osnovana je na ljeto 1969. godine.
Zajedno s Rankom Bobanom i Momčilom Popadićem na proljeće 1978. godine u Prigradici na Korčuli osniva skupinu Metak. U skupini je autor pjesama i tekstova, a svira i bas gitaru.

Od 2000. do 2008. surađuje s Turističkom zajednicom grada Splita na projektu "Šušur po gradu" osmišljavajući i organizirajući stotinjak glazbenih i kulturnih događaja godišnje.
Od 2004. do 2007. tajnik je Splitskog filharmonijskog društva.

Godine 2007. osniva Splitsko društvo za suvremenu glazbu Splithesis kojeg sačinjavaju sedam splitskih skladatelja suvremene glazbe, dvanaest glazbenika i dirigent.

Godine 2015. osniva vlastiti orkestar The highway to Well family, kojeg čine četrnaest glazbenika i tri pjevača.
Kao skladatelj, glazbenik i aranžer surađuje s mnogim rock i pop sastavima i izvođačima.
Skladbe su mu izvođene u desetak zemalja. Redovni je član Hrvatskog društva skladatelja i Hrvatskog društva filmskih djelatnika.

Godine 2021. osniva Umjetničku organizaciju ARTHESIS za suvremenu glazbu i likovnu umjetnost koja djeluje u području glazbenog i likovnog umjetničkog stvaralaštva i to kroz:
 skladanje djela hrvatskih skladatelja,
 organiziranje koncerata,
 pripremanje i izvođenje glazbenih djela,
 snimanje i izdavanje djela na nosačima slike i zvuka u okviru umjetničke djelatnosti,
 objavljivanje notnih izdanja, u okviru umjetničke djelatnosti te
 organiziranje likovnih izložbi i glazbeno-likovnih radionica, u okviru umjetničke djelatnosti.

Djela

Opere
 1997. Krvava svadba -operni mjuzikl
 1999. Halugica, pjev(a)na igra s figurama i maskama
 2018. Atlantida – Legenda o Dan'zoru, pjev(a)na igra s figurama i maskama
2020 Atlantida II - Lu'blis Kaoamos (legenda o Sunčevom junaku)

Komorne skladbe
Španjolski ples za simfonijski orkestar, gitaru i sempler
Mekriles, verzija za gudače prema slikama E. Muncha Melankolija, Krik i Ples života
Mekriles, verzija za gudački kvartet
Ciklus Fragmenti o vremenu kad su ptice, životinje i stabla govorili (Novalis):
Fragment br. 174, verzija za gudače /gudački kvartet
Fragment br. 205, verzija za klavir i gudače
U srcu Narnije, verzija za glasovir, vibrafon, zvončiće i gudače
Naš život nije san — ali treba biti i možda će biti za instrumentalni ansambl 2008.
Šum jutarnjih zvijezda, tri minijature za instrumentalni ansambl 2008.
Stipa Felix, za instrumentalni ansambl 2009.
Pazi, Metla!, za instrumentalni ansambl 2009.
Once upon a time in Paris, za klarinet, violončelo i klavir 2010.
Do not fear! you're not alone!, za sopran i projekt Splithesis 2010.

Vokalno instrumentalne skladbe
Svečana pjesma, za dva soprana, tenor, bariton, mješoviti zbor i simfonijski orkestar (J. Fiamengo)
Jutarnja molitva, za mješoviti zbor i gudače (Stari zavjet)
Himna br. 2, verzija za bariton i glasovir (Novalis)
Himna br. 2, verzija za bariton, glasovir i gudače
Ciklus Fragmenti… O vremenu kad su ptice, životinje i stabla govorili (Novalis)
Fragment br. 15, za gudače, komorni mješoviti zbor, flautu, klavir, klavijature i udaraljke
Fragment br. 257, za gudače, komorni mješoviti zbor, klavir, klarinet, klavijature i udaraljke
Fragment br. 261, za gudače, komorni mješoviti zbor, klavir, klavijature i udaraljke
Fragment br. 266, za gudače, komorni mješoviti zbor, obou, klavir, klavijature i udaraljke
Fragment br. 205 za gudače, komorni mješoviti zbor, klavir, udaraljke
 Skladbe za solo instrumente
U srcu Narnije, za klavir solo
About the time He walked around, pet skladbi za gitaru solo, (2014.)
Fragment 205, za klavir solo

Mjuzikl
Ježeva kućica, dječji mjuzikl
Noina arka, dječji mjuzikl

Scenska glazba
Heraklo (M. Matković), 1977.
Marinkove pupomanske festivalije, lutkarska igra (I. Tolić), 1978.
Igra biografijom (M. Frisch), 1979.
Ivica i Marica, strip drama (Sršen/Gozze), 1979.
Mefisto (K.Mann), 1983.
Strah i nada SR Njemačke (F.X. Kroetz), 1986.
Trojanskog rata neće biti (J. Giraudoux), 1986.
Novela od Stanca (M. Držić), 1987.
Palikuće (M.Frisch), 1988.
Gorke suze Petre von Kant (R.W. Fassbinder), 1989.
Pustolov pred vratima (M. Begović), 1990.
Tomislav i Adriana (H. Hitrec), 1993. Povijest Splita (J. Boko), 1995. Prvi hrvatski sabor, poetski recital, 1996. Božić u našu kaletu (V. Kljaković), 1996.
Kako je izdan Isus (I. A. Nenadić), 1996.
Posljednja noć karnevala (C. Goldoni), 1996.
Prvi dan maloga Pipa (D. Adam), 1996.
San Ivanjske noći (W. Shakespeare), 1996.
Zar baš moram? (D. Adam), 1996.
Zeko traži mamu (D. Adam), 1996.
Povijest Splita II (J. Boko), 1997.
Ajant (Sofoklo), 1998.; Pipo i prijatelji (D. Adam), 1998.
Kate Kapuralica (V. Stulli), 2002.
Ježeva kućica (B. Ćopić), 2003.
Pipo i Pipa u l.a (D. Adam), 2003.
Itd....

Filmska glazba
Put oko svijeta, glazba za dječju tv seriju (4 epizode) (I. Tolić), 1977.
Ljuba par lui même (S. Pavić), 1979.
Vodovod (T.Crvelin), 1980.
Izgnanstvo (I.Martinac), 1982.
Jugoplastika (B. Žižić), 1982.
Ceste Dalmacije (T. Crvelin), 1982.
Vrijeme heroja (A. Stasenko), 1982.
I. L. Lavčević (T. Crvelin), 1982.
Pucari (M. Sršen), 1983.
Sve i ništa (I.Martinac) 1983.
Čovjek s ulice (I. Bošnjak), 1983.
Riviera (T. Crvelin), 1984.
Solaris (T. Crvelin), 1984.
Dok Trogir (I. Bošnjak), 1985.
Iž (T. Crvelin), 1985.
Ljubav u sarkofagu (I. Bošnjak), 1985.
Pedeset godina poslije (I. Bošnjak), 1985.
Babina (N. Blaić) 1986.
Brodosplit (L. Zafranović),  1986.
BIS (I. Bošnjak), 1986.
Kuća na pijesku (I.Martinac), 1986.
Marjuča ili smrt (V. Kljaković), 1987.
Riviera Kardeljevo (T. Crvelin), 1989.
Brodosplit II (L. Zafranović), 1989.
Viking line (L. Zafranović), 1990.
Pedeset godina košarke u Splitu (I. Bošnjak), 1995.
Itd...

Izvori

Vanjske poveznice
 HDS, Hrvatsko društvo skladatelja
 ZAMP, baza autora
 Discogs

Životopisi, Split
Hrvatski skladatelji

Mirko Krstičević


ක්‍රවුන් මාල්ස් ශ්‍රී ලංකව පුරා මනාලියන්ගේ ආභරණ, වේල් සාරි සහ අනෙකුත් මංගල අවශ්‍යතාවය න් සපය යි. ඔබට අවශ්‍ය භාණ්ඩ නොමිලයේ ඔබගේ නිවසටම ගෙනවිත් දෙනු ලබේ. කුලියට සහ මිලට ගනීමට පහසු ගෙවීමෙ ක්‍රම සහිතයි.

විමසන්න
0382236378
0714735440

පිවිසෙන්න
www.crownmals.com

email@example.com

ක්‍රවුන් මාල්ස්


Hamas () veya resmî adıyla İslamî Direniş Hareketi (حركة المقاومة الاسلامية Harakat al-Muqawama al-İslamiya), Filistin Ulusal Yönetimi'nde seçimle belirlenmiş Filistin Parlamentosunda çoğunluğu elinde tutan Filistinli paramiliter örgüt ve Sünni İslamcı siyasi parti. Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa Birliği'ndeki ülkeler ve uluslararası topluluklar tarafından terör örgütü olarak ilan edilmiştir.

Son yıllarda Hamas, Filistinliler arasında popülerlik ve destek kazanmıştır; 2021 yılında yapılan bir ankette, katılımcıların %53'ü Hamas'ın "Filistin halkını temsil etmeye ve liderlik etmeye en layık olanı" olduğuna inanırken, %14'ü Fetih'i tercih etti. Bununla birlikte, Hamas'ın insan kalkanları kullanması, rehine alma, sivil halka yönelik şiddet ve savaşçılar ile savaşçı olmayanlar arasında ayrım yapmaması, birçok devletin Hamas'ı terör örgütü olarak tanımlamasına yol açmıştır, ancak Birleşmiş Milletler tarafından terör örgütü tanımlanma girişimleri başarısız olmuştur.

7 Ekim 2023 tarihinde Hamas, İsrail'e karşı "Aksa Tufanı" adlı büyük bir askeri operasyon başlattı ve İsrail de karşılık olarak savaş halini ilan etti.

Tarihçe

Kuruluşu ve gelişimi
1987 yılında Şeyh Ahmed Yasin, Abdülaziz el Rantisi ve Muhammed Taha tarafından İlk intifadanın başlangıcında Mısır'daki Müslüman Kardeşler örgütünün Filistin kanadı olarak kuruldu.

1988 yılındaki siyasi programında parti, Filistin'in asla Müslüman olmayanlar tarafından etrafı çevrilebilecek bir İslam ülkesi olamayacağını ifade etmekte ve Filistinli Müslümanlar için Filistin'in kontrolünü İsrail'den almak adına kutsal bir savaş vermenin dini bir görev olduğunu söylemekteydi. Bu tespit, 1988 yılında İsrail'i tanıyan Filistin Kurtuluş Örgütü ile Hamas'ı çatışma noktasına getirdi.

1992 yılı sonunda Gazze'de 600 cami vardı. Hamas etkileme gücünü sendikalara, üniversitelere, çarşılara, meslek örgütlerine ve 2004'te başlayan yerel siyasi mücadelelere genişletmeden önce vaazlar ve hayır işleri ile kendine sempatizan topladı.

Yapısı

Liderliği ve üst yapısı

Hamas, öncülünden devraldığı üç parçalı bir yapıya sahiptir. Bu yapı, toplumsal hizmetler sağlama, dini eğitim verme ve bir Şura Konseyi altında askeri operasyonları yönlendirme işlevlerini içeriyordu. Geleneksel olarak dört farklı görevi bulunmaktaydı:

 İyilik işleri ve toplumsal yardım bölümü (dawah),
 Silah temin etme ve operasyonları gerçekleştirme görevini üstlenen askeri bölüm (al-Mujahideen al Filastinun),
 Güvenlik hizmeti sağlayan bir birim (Jehaz Aman),
 Medya şubesine sahip birim (A'alam).

Hamas'ın hem Batı Şeria hem de Gazze Şeridi'nde ayrı yapısı bulunmakta ve aynı zamanda dış ülkelerde, ilk olarak Şam'da ardından Mısır'da, Mousa Mohammed Abu Marzook tarafından yönetilen bir Gazze grubu ile, Halid Meşal tarafından yönetilen Kuveytli bir grup (Kuwaidia) bulunmaktadır. Kuveyt'teki Filistin sürgün grubu, liderleri Meşal'in, Kuveyt'in işgaline karşı Saddam Hüseyin'e destek verme kararına karşı çıkmasının ardından Körfez Ülkeleri'nden geniş çapta finansman almaya başladı. Meşal, Irak'ın geri çekilmesini talep etti. 6 Mayıs 2017 tarihinde Hamas'ın Şura Konseyi, yeni lider olarak Halid Meşal'in yerine İsmail Haniye'yi seçti.

Hamas'ın tam olarak yapısı, "operasyonel faaliyetleri gizlemek amacıyla belirsiz" olarak değerlendirilmiştir. Resmi olarak, Hamas, iç yapıların ayrı ve bağımsız olduğunu iddia etmektedir, ancak bu konu sorgulanmıştır. İç ve dış siyasi gereklilikler nedeniyle yapılarının hem ayrı hem de birleşik olduğu iddia edilmiştir.

Danışma konseyleri
Hamas'ın yönetim organı, "Majlis al-Shura'dır". Bu konseyin prensibi, Hamas liderlerinin, İslami bir çerçeve içinde demokrasiyi sağlayan Kur'an temelli istişare ve halk meclisi kavramına dayanır. Shura Konseyi, yerel konsey gruplarının üyelerinden seçilen "Genel Danışma Konseyi" olarak yeniden adlandırılmıştır. Bu konsey, en üst düzeyde kararlar alan 15 üyeli bir Politbüro (al-Maktab al-Siyasi) üyesi seçmektedir. Temsilciler, Gazze, Batı Şeria ve sürgündeki liderlerden gelmektedir. Bu organ, Suriye İç Savaşı, Hamas'ın Beşşar Esad rejimine karşı sivil muhalefeti desteklemesi nedeniyle Ocak 2012'de Katar'a taşınana kadar Şam'da bulunuyordu

Finansman iddiaları
Hamas, Müslüman Kardeşler gibi, Gazze Şeridi'ndeki vakıf mülklerinin yönetimini üstlendi. İddialara göre bu vakıflar, Gazze Şeridi'ndeki tüm gayrimenkullerin %10'unu aşan, tarımsal araziler de dahil olmak üzere dini vakıflarda bulunan 2,000 dönüm arazi, birçok dükkan, kiralanabilir daireler ve kamu binaları içermektedir.

Birinci İntifada'nın ilk beş yılında, %50'si dış gelir kaynaklarına bağlı olan Gazze ekonomisi, İsrail'in işgücü piyasasını kapatması ve Körfez ülkelerindeki Filistinli gurbetçilerden gelen paraların durması nedeniyle %30 ila %50 oranında düştü. 1993 Philadelphia konferansında Hamas liderleri, George H. W. Bush'un "Yeni Dünya Düzeni taslağını İslam'ı yok etmeye yönelik zımni bir amacı somutlaştırıyor" olarak okuduklarını ve bu nedenle finansmanın Filistin toplumunun İslami kökenlerini güçlendirmeye ve cihadı teşvik etmeye odaklanması gerektiğini belirttiler. Hamas, faaliyetlerinin ilgili dallarını (askeri, siyasi ve sosyal hizmetler) ayrı kaynaklarla koruma konusunda son derece titiz davranmıştır. Doğu Kudüs'te Beit al-Mal isimli holding, Al Aqsa International Bank'ta %20 hisse, Sunuqrut Global Group ve al-Ajouli para değişim firması gibi yatırımları bulunmaktadır.

2011 yılına gelindiğinde, Hamas'ın bütçesi yaklaşık olarak 70 milyon Amerikan doları olarak tahmin ediliyordu ve bu bütçenin yüzde 85'i Filistinliler tarafından yaratılan kaynaklarından ziyade yabancı kaynaklardan elde ediliyordu. 2004 yılında ortaya atılan bir listede yalnızca iki İsrail-Filistin kaynağı bulunurken, diğer katkıda bulunanlar Ürdün, Katar, Kuveyt, Suudi Arabistan, Britanya, Almanya, Amerika Birleşik Devletleri, Birleşik Arap Emirlikleri, İtalya ve Fransa gibi ülkelerde bulunan bağışçı kuruluşlardan geliyordu. Toplanan paranın büyük bir kısmı Hamas'ın Filistinlilere yönelik hayır işleri olarak tanımladığı faaliyetlere yönlendirilirken, yapılan yatırımlar da bu noktada önemliydi ve bu konuda özellikle Basra Körfezi ülkeleri ve Suudi Arabistan öne çıkıyordu. ABD, İsrail ve AB, Gazze'ye para yönlendiren birçok Holy Land Foundation for Relief gibi hayır kurumunu engellemiştir. 1992 ile 2001 yılları arasında, bu grubun topladığı 57 milyon doların sadece 6.8 milyon dolarını Filistin hayır kurumlarına verdiği iddia edilmektedir. 2001 yılına gelindiğinde, Hamas'a 13 milyon dolar verdiği iddia edilmiş ve kısa bir süre sonra hayır kuruluşu kapatılmıştır.

2000'lerin ortalarına kadar iddia edilenlere göre Hamas'ın finansmanının yaklaşık yarısı, Basra Körfezi'ndeki devletlerden geliyordu. Suudi Arabistan, 2000'lerin başında Hamas'ın bütçesinin yarısının kaynağıydı, ancak ABD'nin baskısı altında 2004 yılında Hamas'a yönelik İslami yardım kuruluşlarına ve özel bağış aktarımlarına sıkı bir şekilde müdahale etmeye başlayarak bu kaynağı azalttı. ABD'nin baskısı, 2006 yılına gelindiğinde bu bölgeden gelen paranın akışını büyük ölçüde azalttı. Hamas'ın 2006 seçim zaferinin ardından İran ve Suriye, bu finansman açığını doldurmak için devreye girdi. 2000'lerin sonlarına gelindiğinde, Hamas'ın bütçesinin dörtte birinden fazlası olan 22 milyon dolarlık bir kısmını İran kaynakları temsil ediyordu. Matthew Levitt'e göre İran, hayır kurumları yerine operatif gruplara doğrudan finansmanı tercih etmektedir. İran'dan gelen finansmanın büyük bir kısmının Hizbullah aracılığıyla yönlendirildiği iddia edilmiştir. 2006'dan sonra, İran ve Suudi arabistan arasındaki coğrafi gerilimler arttı, çünkü İran, Şii müslümanlığı benimsemiş olmasına rağmen, geleneksel olarak Sünni grubu destekliyordu. ABD, Bank Saderat'a yaptırım uyguladı ve yüz milyonlarca doların Hamas'a aktarıldığını iddia etti.

2017 yılında Filistin Ulusal Yönetimi hükümeti, Gazze'ye yaptırım uyguladı; bunun arasında binlerce Filistin Ulusal Yönetimi çalışanının maaşlarının kesilmesi ve Gazze Şeridi'ndeki yüzlerce aileye mali yardımın durdurulması gibi önlemler bulunuyordu. Filistin Ulusal Yönetimi, başlangıçta İsrail'in Gazze Şeridi'ne sağladığı elektrik ve yakıt için ödeme yapmayı durduracağını söyledi, ancak bir yıl sonra geri adım attı. İsrail hükümeti, Filistin Ulusal Yönetimi'nin Hamas'a aktarmayı durdurduğu milyonlarca doların yerine, Katar'dan gelen milyonlarca doların düzenli olarak İsrail üzerinden Hamas'a yönlendirilmesine izin verdi. İsrail Başbakanı Benjamin Netanyahu, paranın İsrail üzerinden gitmesinin terörizm amacıyla kullanılmasını önlediğini belirtti ve şunları söyledi: 'Artık denetlediğimizden dolayı, bunun insani amaçlar için kullanıldığını biliyoruz.

Sosyal hizmetler kolu
Hamas, Mısır'daki Müslüman Kardeşler'in kurduğu modeli kullanarak sosyal refah programını geliştirdi. Hamas için, yardım ve toplumun geliştirilmesi, hem dini bir görev olarak hem de bir tür direniş olarak kabul edilir. İslam geleneğinde, Müslümanları hem davet etmek hem de hayır işleri yapmakla görevlendiren prensipler vardır. Camilerin kaynakları ve sadakaları kullanarak kreşler, okullar, yetimhaneler, mutfaklar, kadın etkinlikleri, kütüphane hizmetleri ve hatta spor kulüpleri gibi temel hizmetleri finanse etmek için kullanılır. 1990'ların başlarında bütçenin yaklaşık %85'i sosyal hizmet kaynaklarına ayrıldı. Hamas, Filistin'deki belki de en önemli sosyal hizmetler aktörü olarak adlandırıldı. 2000 yılına gelindiğinde, Hamas veya bağlı hayır kurumları Batı Şeria ve Gazze'deki sosyal kurumların yaklaşık %40'ını işletti ve diğer İslami yardım kuruluşları ile birlikte 2005 yılına gelindiğinde Gazze'de aylık maddi destekle 120.000 kişiyi destekliyordu. Bu kurumların ayrıcalığı, Filistin bölgelerinin yönetimi konusunda FKÖ tarafından karşılanamayan iş ve geniş sosyal hizmet talebine karşılık vermesi ve genellikle yolsuzlukla ilişkilendirilen FKÖ tarafından boşaltılmış bir alanı doldurmasıdır. 2005 yılına kadar, küresel yardım katkılarına dayanan Hamas'ın bütçesinin çoğu, muhtaçlara konut, yiyecek ve su temininden maddi yardım, tıbbi destek, eğitim geliştirme ve dini eğitim gibi daha genel işlevleri kapsamak üzere çalışma masraflarını karşılama amacı taşıyordu. Belirli bir muhasebe esnekliği, bu fonların hem hayır işlerini hem de askeri operasyonları kapsamasına izin verdi ve dönemsel olarak birinden diğerine aktarılmasına izin verdi.

Sosyal hizmetler, Filistin bağlamında, işgale karşı militan bir muhalefetin filizlenmesi için zemin sağlayacağı şeklinde anlaşılmıştır. Bu açıdan Hamas, herhangi bir sosyal yardım ağı olmayan rakip Filistin İslami Cihad Örgütü'nden farklıdır. 2007 yılında, iddialara göre İran'dan gelen finansmanla Hamas, 100.000 işçiye aylık 100 dolar, denizcilik konusunda İsrail'in kısıtlamaları nedeniyle işsiz kalan 3.000 balıkçıya benzer bir miktar ve mahkumlar ile ailelerine toplamda 45 milyon dolarlık hibe tahsis etmiştir.

2007'ye kadar sosyal hizmet faaliyetleri Batı Şeria'ya da uzanıyordu, ancak FKÖ'nün müdahalesinin ardından şu anda yalnızca Gazze Şeridi'nde devam ediyor. 2013 Mısır darbesi, Müslüman Kardeşler hükümetini devirdikten sonra, Hamas kendisini mali bir sıkıntı içinde buldu ve o zamandan beri Gazze Şeridi'ndeki kamu çalışmaları altyapısı sorumluluğunu Filistin Ulusal Yönetimi'ne geri vermeye çalıştı, ancak başarılı olamadı.

Askeri kolu

Medya kolu

El-Aksa TV

El-Aksa TV, Hamas tarafından kurulan bir televizyon kanalıdır. Kanal, Filistin yasama seçimlerinden üç hafta önce, 9 Ocak 2006'da Gazze Şeridi'nde yayın yapmaya başladı. Kanal, programları arasında antisemitik mesajlar içeren bazı çocuk programlarını da içerdiği kaydedilmiştir. Hamas, televizyon istasyonunun "genellikle İsmail Haniyeh tarafından yönetilen Filistin hükümetinin veya Hamas hareketinin görüşlerini yansıtmayan bağımsız bir medya kurumu" olduğunu ve Hamas'ın antisemitik görüşlere sahip olmadığını belirtti. Programlar, çocuk şovlarını, haberleri ve dini ilhamlı eğlence içeriklerinden oluşur. İftira ve İnkârla Mücadele Birliği'ne göre, kanal "terör faaliyetlerini" teşvik eder ve Yahudilere ve İsraillilere karşı nefret içerikli içerikler üretir. El-Aksa TV,  Fathi Ahmad Hammad tarafından yönetilmektedir; Hammad aynı zamanda Hamas'ın radyo istasyonu Voice of al-Aqsa'yı ve iki haftada bir yayınlanan gazetesi The Message'i üreten Hamas'a ait bir şirket olan al-Ribat Communications and Artistic Productions'ın başkanıdır.

Al-Fateh magazin
Al-Fateh ("fetheden" anlamına gelir), Hamas'ın çocuklar için yayımlanan dergisidir. Haftada iki kez Londra'da basılır ve çevrimiçi bir web sitesinde de yayınlanır. Dergi Eylül 2002'de yayımlanmaya başladı ve 108. sayısı Eylül 2007'nin ortalarında yayınlandı. Dergi, hikayeler, şiirler, bilmeceler ve bulmacalar içerir.

İftira ve İnkârla Mücadele Birliği'ne göre, al-Fateh şiddeti ve antisemitizmi teşvik ediyor. İftira ve İnkârla Mücadele Birliği'ne göre dergi, intihar saldırılarını öven ve teşvik eden içerikler içeriyor ve İsrailli polisler tarafından gözaltına alınan, yaralanan veya öldürülen çocukların fotoğraflarını, İsraillilere taş atan veya sapan kullanan çocukların resimlerini, otomatik silahlar ve molotofkokteylleri tutan çocukların görüntülerini içeriyor."

Hamas ile ilişkilendirilen şiddet ve silahlı olaylar
Hamas, hedefleri için hem siyasi faaliyetlerde hem de silahlı eylemlerde bulunmayı vadetmiştir. 2006 Filistin parlamento seçimlerinin kampanyasına siyasi parti olarak katılırken, Hamas seçim manifestosunda "işgali sona erdirmek için silahlı eylemleri kullanmaya hazır olduğunu" belirtmiştir.

2000 yılından 2004 yılına kadar, İsrail Dışişleri Bakanlığı'na göre Hamas, 425 saldırıda 400 İsrailliyi öldürmenin yanı sıra 2.000'den fazla sivil vatandaşı yaralamıştır. 2001'den 2008'in Mayıs ayına kadar Hamas, İsrail'e 3.000'den fazla Kassam füzesi fırlatmayı denemiş ve 2.500 havan saldırısında bulunmuştur.

Sivillere yönelik saldırılar

Hamas'ın en ölümcül intihar saldırısı, 27 Mart 2002'de Netanya'daki bir oteli hedef alan 30 kişi öldüğü ve 140 kişinin yaralandığı saldırıdır. Saldırı, Yahudi Pesah bayramının ilk gecesi olan Seder'de gerçekleştiği için Pesah katliamı olarak da adlandırılmıştır.

Hamas, İsrail'e karşı asimetrik savaşının meşru bir yönü olarak intihar saldırılarını savunmuştur. 2003 yılında Stephen Atkins'e göre, Hamas, barış görüşmelerinin başarısızlığının ve İsrail'in Hamas liderliğinin üst kademesi üyelerini hedef alan saldırılarının ardından intihar saldırılarına İsrail'de yeniden başlamıştır, ancak bu saldırılar uluslararası hukuk çerçevesinde insanlık suçu olarak kabul edilmektedir. 2002 yılında İnsan Hakları İzleme Örgütü tarafından yayınlanan bir raporda, Hamas liderlerinin, Kassam Tugayları tarafından işlenen "savaş suçları ve insanlığa karşı suçlar" için "sorumlu tutulmaları gerektiği" belirtilmiştir.

Mayıs 2006'da İsrail, yetkililere göre onlarca intihar saldırısı ve diğer İsraillilere yönelik saldırılardan sorumlu olduğu iddia edilen üst düzey bir Hamas yetkilisi olan İbrahim Hamed'i tutukladı. Hamed'in bu suçlamalarla ilgili davası henüz sonuçlanmadı. 2008 yılında Hamas patlayıcılar mühendisi Shihab al-Natsheh, Dimona'da ölümcül bir intihar saldırısı düzenledi.

2002 yılından bu yana, el-Kassam Tugayları'nın paramiliter askerleri ve diğer gruplar, Sderot gibi Negev'deki İsrail kasabalarına ev yapımı Kassam roketleri kullanarak saldırdılar. 2007 yılında el-Kassam Tugayları'nın, 2000 ve 2009 yılları arasında on beş kişiyi öldüren roket ve havan saldırılarının %22'sini gerçekleştirdiği tahmin ediliyordu. 2008 yılında Kassam-2 roketinin geliştirilmesi, Filistin paramiliter gruplarının Gazze'den Ashkelon gibi İsrail şehirlerine ulaşmasını sağladı.

2008 yılında Hamas lideri Halid Meşal, Hamas'ın IDF'nin Filistinli sivillerin ölümüne neden olmasını durdurması durumunda sadece askeri hedeflere saldıracaklarını teklif etti. 19 Haziran 2008 ateşkesinin ardından el-Kassam Tugayları roket saldırılarını sona erdirdi ve İsrail'e karşı düzensiz roket ve havan saldırılarına devam eden Gazze'deki Fetih militanlarını tutukladı. Ancak el-Kassam Tugayları, 4 Kasım'da İsrail'in Gazze'ye düzenlediği operasyondan sonra saldırılara tekrar başladı.

15 Haziran 2014'te İsrail Başbakanı Benjamin Netanyahu, Hamas'ı birisi Amerikan vatandaşı olmak üzere üç İsrailli gencin kaçırılmasında rol oynamakla suçladı ve "Bu ciddi sonuçları olacak" dedi. 20 Temmuz 2014'te, Koruyucu Kenar Harekâtı'nın yapıldığı sürece, Netanyahu CNN'e verdiği bir röportajda Hamas'ı "soykırımcı teröristler" olarak tanımladı.

5 Ağustos 2014'te İsrail, İsrail güvenlik güçlerinin Hussam Kawasme'yi Shuafat'ta cinayetlerle bağlantılı olarak tutuklandığını açıkladı. Sorgu sırasında Kawasme, saldırının kilit ismi olduğunu ve Hamas'tan finansmanı sağladığını itiraf etti. Yetkililer, cinayetlerle bağlantılı olarak tutuklanan ek kişilerin hala tutulduğunu, ancak isimlerinin açıklanmadığını belirtti.

20 Ağustos'ta, Türkiye'de sürgünde bulunan Hamas liderlerinden Saleh al-Arouri, üç İsrailli gencin kaçırılmasının sorumluluğunu üstlendi. İstanbul'da Uluslararası Müslüman Alimler Derneği konferansında Khaled Mashal adına bir konuşma yapıldı. Konuşmada şunlar söylendi: "Amacımız Batı Şeria ve Kudüs'te bir intifada başlatmaktı, aynı zamanda 1948 sınırları içinde de... El-Kassam Tugayları'ndaki kardeşleriniz, bu operasyonu açlık grevi yapan hapsedilmiş kardeşlerini desteklemek için gerçekleştirdi... Mücahitler, bu yerleşimcileri takas anlaşması yapmak amacıyla yakaladılar." Hamas'ın siyasi lideri Khaled Mashal, Hamas üyelerinin sorumlu olduğunu kabul etti, önceden hiçbir bilgisi olmadığını ve liderliğin ayrıntılara dair bildiklerinin İsrailli raporları okuyarak geldiğini belirtti. 2004'ten bu yana Hamas'ın sürgündeki siyasi kanadını yöneten Meshaal, Hamas'ın "askeri konulardaki ayrıntılarında" yer almadığını, ancak cinayetleri "işgal altındaki" topraklardaki İsraillilere karşı yasal bir eylem olarak meşrulaştırdığını söyledi.

İsrail'e roketli saldırılar
Hamas ve diğer Filistin silahlı grupları, 2001'den bu yana İsrail'e binlerce roket fırlattı ve bu saldırılarda yüzlerce sivil öldü, birçok kişi yaralandı ve yaklaşık 800.000 İsrailli sivilin yaşadığı ve çalıştığı bölgelere sürekli bir tehdit oluşturdu. Hamas yetkilileri, roketlerin sadece askeri hedeflere yönelik olduğunu, sivil kayıpların silahların kötü kalitesinin "kazara sonucu" olduğunu söyledi. İnsan Hakları İzleme Örgütü'ne göre, Hamas liderlerinin açıklamaları, roket saldırılarının amacının gerçekten de sivilleri ve sivil objeleri vurmak olduğunu göstermektedir. Ocak 2009'dan itibaren, Kurşun Dökme Operasyonu'nun ardından Hamas, İsrail'e roket saldırıları düzenlemeyi büyük ölçüde durdurdu ve en az iki kez roket fırlatan diğer grup üyelerini tutukladı, Parti "istediğinde yasayı uygulama yeteneğine sahip olduğunu gösterdi". Şubat 2010'da Hamas, Gazze savaşı sırasında Filistin roket saldırıları nedeniyle İsrailli sivillerin başına gelebilecek herhangi bir zarardan üzüntü duyduğunu belirten bir açıklama yayınladı. Roket saldırılarının İsrail askeri hedeflerini hedeflediğini, ancak hassasiyet eksikliği nedeniyle bazen sivil bölgelere isabet ettiğini savundu. İsrail ise Hamas'ın medyada sivilleri hedef almayı ve öldürmeyi sürekli olarak övdüğünü iddia etti.

2014 çatışmasıyla ilgili bir rapora göre, "başlangıcından bu yana Hamas'ın İsrail'e ateşlediği 2,500-3,000 roket ve mermiden neredeyse tümü kasabalara yönlendirilmiş gibi görünüyor." Bu saldırılara bir örnek olarak "Gazze sınırına yakın bir kibbutz kolektif çiftliğine" yapılan bir saldırı verilebilir, bu saldırıda bir İsrailli çocuk öldü. Eski İsrail Albayı Jonathan D. Halevi, "Hamas'ın Dimona'daki nükleer reaktör, Hayfa'daki kimya tesisleri ve Ben-Gurion Havalimanı gibi stratejik hedeflere uzun menzilli roketlerle nişan alma konusunda gurur duyduğunu" belirtti ve bu tür saldırıların "başarılı olsaydı binlerce" İsrailli kurbanı "yol açabileceğini" ifade etti.

Temmuz 2008'de o dönemki başkan adayı Barack Obama şunları söyledi: "Eğer biri evime, gece iki kızımın uyuduğu eve roketler gönderiyorsa, bunu durdurmak için elimden gelen her şeyi yaparım ve İsraillilerden aynı şeyi yapmalarını beklerim." 28 Aralık 2008'de Dışişleri Bakanı Condoleezza Rice yaptığı açıklamada: "Amerika Birleşik Devletleri, İsrail'e yönelik tekrarlanan roket ve havan saldırılarını kesin bir dille kınamaktadır." 2 Mart 2009'da Dışişleri Bakanı Hillary Clinton saldırıları kınadı.

7 Ekim 2023 tarihinde Hamas, Gazze Şeridi'nden kaynaklanan füze saldırılarının sorumluluğunu üstlendi.

Terör örgütü olarak tanımlanması
Örgüt, 1993 ve 2005 yılları arasında İsrailli sivillere ve askerlere yönelik intihar saldırılarında bulunmuştur. Hamas, Kanada, Avrupa Birliği, İsrail, Japonya ve Amerika Birleşik Devletleri'nde terör örgütleri listesine alınmıştır. Örgütün askeri kanadı, İzzeddin el Kassam Tugayları, Avustralya ve Birleşik Krallık'ta terör örgütleri listesinde yer almaktadır.

Eylemler
Hamas tarafından gerçekleştirilen eylemlerin bazıları şunlardır:

 6 Temmuz 1989 Kiryat Ye'arim yakınlarında meydana gelen bir intihar saldırı sonucunda 22 kişi öldü.
 6 Nisan 1994 tarihinde Afula'da (İsrail) bir otobüste meydana gelen intihar saldırı sonucunda 8 kişi öldü.
 13 Nisan 1994 tarihinde Hadera'da bir otobüs durağında meydana gelen intihar saldırısının sonucunda 5 kişi öldü.
 19 Ekim 1994 tarihinde İsrail'in başkenti Tel Aviv'de meydana gelen bir intihar saldırısı sonucunda 22 kişi öldü.
 11 Kasım 1994 tarihinde Netzarim'de meydana gelen bir intihar saldırı sonucunda 3 kişi öldü.
 4 Eylül 1997 tarihinde Hamas militanlarınca gerçekleştirilen Kudüs'teki Ben Yehuda Caddesi'nde meydana gelen intihar saldırısı sonucunda 8 kişi öldü. Ölen üç kişi Hamas militanıydı.
 1 Haziran 2001 tarihinde Tel Aviv Dolphinarium'un kapısında meydana gelen intihar saldırısında yaşları 14 ile 21 arasında değişen 21 kişi öldü ve 120'den fazla insan yaralandı.
 9 Ağustos 2001 tarihinde Kudüs'teki Sbarro adlı restoranda meydana gelen intihar saldırısı sonucunda 7'si çocuk 15 kişi öldü ve 130 kişi yaralandı.
 2 Aralık 2001 tarihinde Kudüs ve Hayfa'da meydana gelen dört patlamada 26 kişi öldü, 220 kişi yaralandı. Saldırıları Hamas üstlendi.
 9 Mart 2002 tarihinde Kudüs'te bir kafeteryada düzenlenen intihar saldırısının sonucunda 11 kişi öldü ve 54 kişi yaralandı.
 31 Temmuz 2002 tarihinde İbrani Üniversitesi'nde meydana gelen intihar saldırısının sonucunda çoğu ABD vatandaşı 9 kişi öldü ve 100'e yakın kişi yaralandı.
 5 Mart 2003 tarihinde Hayfa'da düzenlenen bir intihar saldırısı 7 İsraillinin ölümü ile sonuçlandı. Saldırının sorumluluğunu Hamas üstlendi.
 11 Haziran 2003 tarihinde Kudüs'teki bir intihar saldırısında 17 kişi öldü. Saldırının sorumluluğunu Hamas üstlendi.
 19 Ağustos 2003 tarihinde Kudüs'te bir intihar saldırısında 6'sı çocuk 23 kişi öldü. Saldırının sorumluluğunu Hamas üstlendi.
 9 Eylül 2003 tarihinde Kudüs Hillel Café'de gerçekleşen intihar saldırısı sonucunda 7 kişi öldü ve 70 kişi yaralandı.
 4 Ekim 2003 tarihinde Hayfa'daki bir restoranda meydana gelen intihar saldırısı sonucunda 21 kişi öldü. Saldırının sorumluluğunu Hamas üstlendi.
 4 Mart 2004 tarihinde Aşdod Liman'ında gerçekleşen iki intihar saldırısının sonucunda 10 kişi öldü ve 10 kişi yaralandı.
 31 Ağustos 2004 tarihinde Beerşeba'daki iki intihar saldırısı sonucunda 16 İsrailli öldü. Saldırının sorumluluğunu Hamas üstlendi.
 27 Aralık 2008 tarihinde İsrail'in operasyonlarının ardından Hamas'ın gerçekleştirdiği roket saldırıları sonucunda 4 İsrailli öldü.
 7 Ekim 2023 tarihinde İsrail genelinde yaptığı binlerce roket saldırısı sonucunda içinde sivil halkın da bulunduğu 425 İsrailli öldü.

İkonoklazm:
 2007 yılında Hamas örgütü Gazze'deki tek heykel olan "Meçhul Asker Anıtı"nı, heykelin dinen yasak olduğu gerekçesiyle yıktı.

Amaçları
Örgütün kuruluş amacı 1948 öncesi İsrail'in işgal ettiği Batı Şeria ve Gazze Şeridi'ni kapsayan topraklarda yeniden Filistin İslam devletini kurmak. ABD Dışişleri Bakanlığı'na göre örgüt yurt dışında yaşayan Filistinliler, İran hükûmeti ve Arap ülkelerinden gelen yardımlarla finanse edilmektedir.

6 Mayıs 2005 tarihinde yapılan Filistin genel seçimlerinde El Fetih oyların yüzde 56'sını, Hamas ise yüzde 33'ünü aldı. Fetih 84 yerden 45'ini kazandı. Hamas 23 yerde seçimi kazandı. Bunlar arasında üç büyük şehir de vardı: Kalkilya, Refah ve Beyt Lahiya. 15 yerde bağımsızlar ya da diğer gruplar kazandı. Avrupalı gözlemcilerin 'adil ve demokratik' olarak nitelendirdiği seçimde 400 bin Filistinli oy kullandı. Katılım Gazze'de yüzde 80 Batı Şeria'da yüzde 70 oranında oldu. Hristiyanların kalesi olan Beytüllahim'de 15 sandalyeli yerel meclisin Müslümanlara ayrılan 7 sandalyesinin 5'ini Hamas kazandı. 16 Aralık 2005'te yapılan Batı Şeria'daki yerel seçimlerde de Hamas önemli başarı elde etti. Dört büyük kentteki belediye seçiminin üçünü (Nablus, Cenin ve El Bireh'i) Hamas kazandı. Ramallah'ta ise bağımsızlar koalisyonu seçimi aldı. Toplamda Fetih'in oy oranı Hamas'tan fazla çıktı. Bu seçimde 148 bin seçmenin yüzde 75'i oy kullanmıştı.

Ayrıca bakınız
 Filistin Kurtuluş Örgütü
 Hamas Bildirisi
 Hamas'ın savaş taktikleri
 Hamas infazları

Kaynakça

Müslüman Kardeşler

Hamas


|}

 este o serie manga japoneză scrisă și ilustrată de Yoshitoki Ōima. Seria a fost publicată inițial ca un one-shot în numărul din februarie 2011, al revistei Bessatsu Shōnen Magazine, și mai târziu a început serializarea completă în revista Weekly Shōnen Magazine, în luna august 2013. Seria și-a atins finalul pe data de 19 noiembrie 2014. Acesta a fost publicat în șapte volume tankōbon  de Kodansha în Japonia. Seria a primit o versiune digitală creată de Crunchyroll Manga și a fost licențiată de către Kodansha Comics USA pentru o versiune printată în engleză. Un film de tip anime-teatral a fost produs de către Kyoto Animation și a fost lansat pe 17 septembrie 2016.

Intrigă
Povestea se învârte în jurul lui Shoya Ishida, un fost delicvent, care a agresat-o și intimidat-o pe Shoko Nimishiya, o colegă de clasă surdo-mută, alături de prietenii lui, când erau în școala primară. Când Nishimiya s-a transferat, toți prietenii și profesorii s-au întors împotriva lui, izolându-l, până când ajunge la liceu, iar asta îl împinge să creadă că nu există niciun rost în a avea prieteni. Neavând planuri pentru viitor, Ishida chiar se gândește să se sinucidă, până când este reunit brusc cu Nishimiya, care încă era singuratică din cauza timidității sale. Realizând că amândoi suferă din cauza păcatelor lui din trecut, Ishida pornește pe o cale a izbăvirii prin încercarea de a o reuni pe Nishimiya cu foștii lor colegi de clasă, cu care nu a avut șansa de a se împrieteni în trecut, printre aceștia fiind Naoka Ueno, fosta amică a lui Ishida, care o urăște pe Nishimiya deoarece crede că ea este motivul pentru care Ishida a fost izolat; Miki Kawai, fosta lor șef de clasă narcisistic și Miyoko Sahara, o fată naivă și bună care a fost singura ce a încercat să se apropie de Nishimiya în trecut. De-asemeni, noi prieteni apar sub numele lui Tomohiro Nagatsuka, un băiat plinuț fără prieteni, care îi este dator lui Ishida de când l-a ajutat să nu i se fure bicicleta și Satoshi Mashiba, un băiat pe care Kawai îl plăcea.

Cei șapte încep să lucreze împreună când planul lui Nagatsuka de a crea un film pentru o competiție, în care plănuia inițial să lucreze doar el cu Ishida, atrage atenția lui Ueno, Kawai, Sahara și Mashiba, iar Nishimiya este invitată de Ishida pentru a se alătura proiectului. Pe parcursul filmărilor, cei șapte trebuie să facă față propriilor provocări și conflicte interioare în cadrul relațiilor dintre ei. De-asemeni, există o ceartă care îi separă în momentul în care Ishida încearcă din nou să se izoleze prin insultele pe care le aduce prietenilor săi, lucru care o împinge pe Nishimiya să încerce să se sinucidă deoarece simțea că ea este cauza tuturor problemelor care au apărut. Ishida reușește să o salveze și să o împiedice să se sinucidă, dar este grav rănit în urma acestui lucru, iar asta are un impact puternic asupra celorlalți șase care încep să își rezolve problemele și iau o pauză de la proiect până în momentul în care Ishida se trezește. Odată ce s-a recuperat, Ishida se împacă cu prietenii lui și în cele din urmă ei termină de turnat filmul care, deși a fost un eșec, i-a ajutat pe toți enorm în relațiile dintre ei.

Ani mai târziu, după absolvirea liceului și separarea drumurilor lor în viață, cei șapte se reunesc pentru Ziua Vârstei. Până în acel punct, Ishida deja încetase din a ignora oamenii din jurul lui și avea mulți prieteni. La sfârșitul acelei zile, Ishida și Nishimiya sunt arătați cum intră într-o cameră împreună, ținându-se de mână.

Link-uri externe
  ja

Serii manga

O voce silențioasă (manga)


Anthony Stephen Fauci (f. 24. desember 1940) er bandarískur ónæmisfræðingur sem var forstjóri Ofnæmis- og smitsjúkdómastofnunar Bandaríkjanna frá árinu 1984 til loka ársins 2022. Frá janúar 2020 var hann einn af helstu meðlimum viðbragðsteymis Donalds Trump Bandaríkjaforseta gegn kórónaveirufaraldrinum í landinu og frá embættistöku Joe Biden í janúar 2021 hefur Fauci jafnframt verið heilbrigðisráðgjafi Bandaríkjaforseta. Fauci er meðal helstu sérfræðinga í smitsjúkdómum á heimsvísu og við byrjun faraldursins lýstu tímaritin The New Yorker og The New York Times honum sem einum virtasta lækni í Bandaríkjunum.

Sem læknir við Heilbrigðisstofnun Bandaríkjanna hefur Fauci unnið að heilbrigðismálum í rúm 50 ár og hefur verið ráðgjafi allra forseta Bandaríkjanna frá og með Ronald Reagan. Hann hefur lagt sitt af mörkum við rannsóknir á alnæmi og öðrum sjúkdómum sem valda ónæmisbresti, bæði sem vísindamaður og sem forstjóri Ofnæmis- og smitsjúkdómastofnunarinnar. Frá 1983 til 2002 var Fauci meðal þeirra vísindamanna sem oftast var vísað til í vísindatímaritum. Árið 2008 sæmdi George W. Bush Fauci frelsisorðu Bandaríkjaforseta fyrir störf hans við neyðaráætlun forsetans handa eyðnismituðum (PEPFAR).

Fauci tilkynnti í ágúst 2022 að hann myndi hætta bæði sem sóttvarnarlæknir og sem ráðgjafi forsetans í desember sama ár.

Tilvísanir

Bandarískir læknar
Bandarískir ónæmisfræðingar
Ráðgjafar Bandaríkjaforseta

Anthony Fauci


Casa Diavolului sau Castelul bântuit (titlu original: Le Manoir du diable) este un film franțuzesc mut de scurtmetraj din 1896 regizat de Georges Méliès. Este considerat a fi primul film de groază. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Jehanne D'Alcy și Jules-Eugène Legris.

Prezentare

Filmul începe cu un mare liliac zburând într-un castel medieval. Acesta zboară circular prin cameră, înainte de a schimba brusc în Diavol. Mefisto produce un cazan și un asistent, care îl ajută să conjure o femeie din cazan.

Distribuție

 Jehanne D'Alcy - femeie tânără
 Jules-Eugène Legris - Mefisto
 Georges Méliès - Mefisto

Producție
Castelul bântuit a fost filmat afară în grădina proprietății lui Méliès din Montreuil, Seine-Saint-Denis, cu peisaje pictate.

Lansare și primire
A avut premiera în iarna 1896-1897.
Filmul a fost presupus  pierdut până în 1988, când o copie a fost găsită în New Zealand Film Archive.

Filmul reprezintă una dintre primele încercări ale lui Mélès de a folosi efecte speciale pentru a ilustra evenimente fantastice pe marele ecran.

Deși filmul în ansamblul său are un puternic accent de comedie, istoricii cinematografului încearcă să-l prezinte drept primul film din lume de groază și chiar de fantezie.

Note

Legături externe

Filme din 1896
Filme franțuzești
Filme mute
Filme regizate de Georges Méliès
Filme alb-negru
Filme de groază
Filme cu vampiri
Filme de groază înainte de 1950
Filme cu vrăjitoare
Filme cu case bântuite

Le Manoir du diable


Después de los severos problemas económicos a principios de la década de 1990, derivados de un descenso de la capturas pesqueras y una pobre gestión de la economía, las Islas Feroe han vuelto en los últimos años, con un desempleo inferior al 5% a mediados de 1998, y manteniéndose por debajo del 3% desde 2006, a uno de los niveles más bajos de Europa. Sin embargo, la casi total dependencia del sector pesquero significa que la economía permanece extremadamente vulnerable. Los feroeses esperan ampliar su base económica con la construcción de nuevas plantas de procesamiento de pescado. El petróleo encontrado cerca de las Islas Feroe da esperanza de hallar nuevos yacimientos en el área inmediata, que pueda sentar las bases a un crecimiento económico sostenido. También son importantes las subvenciones anuales provenientes de Dinamarca, que alcanzan el 6% del PIB.

Desde 2000, nueva información tecnológica y proyectos empresariales se han promovido en las Islas Feroe para atraer nuevas inversiones. Es resultado de estos proyecto todavía no se conoce pero se espera que traiga un desarrollo de la economía de mercado a las Islas Feroe.

Las Feroe tiene uno de los niveles más bajos de desempleo en Europa, pero esto no es necesariamente un signo de una economía recuperada, ya que muchos estudiantes deben trasladarse a Dinamarca u otros países una vez terminada la escuela secundaria. Esto puede dejar sectores de población de mediana o tercera edad con falta de destrezas o conocimientos para alcanzar posiciones que requieran el manejo de las tecnologías de la información.

Otras estadísticas

Producción de electricidad:
269 GWh (2008)

Electricidad - producción por fuente:
combustibles fósiles:
55,5%
hidroeléctrica:
38,7%
nuclear:
0%
otras:
5,8% (2008)

Electricidad - consumo:
173 GWh (1998)

Electricidad - exportación:
0 kWh (2008)

Electricidad - importación:
0 kWh (2008)

Agricultura - productos:
leche, patatas, verduras; ovino; salmón, otro pescado

Moneda:
1 Corona danesa (DKr) = 100 oere

Cambio de moneda:
Corona danesa (DKr) por US$1 - 5,560 (2008), 7,336 (enero de 2000), 6,976 (1999), 6,701 (1998), 6,604 (1997), 5,799 (1996), 5,602 (1995)

Otras lecturas
 Apostle, Richard A. The Restructuration of the Faroese Economy The Significance of the Inner Periphery. Frederiksberg, Denmark: Samfundslitteratur, 2002. ISBN 87-593-0891-5
 Elkjær-Hansen, Niels. The Faroe Islands Scenery, Culture, and Economy. Copenhague: Royal Danish Ministry of Foreign Affairs, 1959.
 Hagstova.fo

Referencias

Enlaces externos
 Información sobre los billetes y moneda de las islas Feroe

Economía de las Islas Feroe