Les maisons d'école à Bugeat, commune française située dans le département de la Corrèze, sont des édifices du bourg utilisés pendant près de deux siècles, de 1831 à aujourd'hui, pour prodiguer l'instruction publique aux enfants bugeacois ; ces édifices, certains privés, d'autres publics, représentent un témoignage de l'histoire des lieux destinés à l'enseignement primaire dans les territoires ruraux de la France contemporaine.

Des locaux pour l'enseignement primaire
La mise en place, en France, d'un système d'enseignement primaire, s'adressant à tous les enfants, est un immense projet qui a sollicité les efforts de toutes les communes urbaines, et rurales comme Bugeat, pendant un siècle, depuis 1816, à l'époque de la Restauration, jusqu'à la veille de la Première Guerre mondiale. Ce projet comporte deux volets principaux : la fréquentation scolaire et l'aménagement de maisons d'école. Pendant longtemps, Bugeat et de nombreuses autres communes ont traité la question des locaux scolaires en louant dans les bourgs une maison particulière pour servir de maison d'école. C'est le 1er juin 1878 qu'est votée une loi imposant aux communes de faire construire une maison d'école, ou bien d'acquérir une maison à usage d'école et de l'aménager en conséquence.

Au début du , se consolide la mise en place de l'école de Jules Ferry, celle d'un enseignement primaire gratuit, obligatoire et laïque, et cette mise en place est incarnée par des figures tutélaires et par des constructions emblématiques, comme on en voit à Bugeat. Les figures tutélaires sont celles des instituteurs et des institutrices, qui vont occuper, dans les communes, une place de premier plan, à travers « le savoir » qu'ils détiennent. Par ailleurs, ces enseignants habitent, comme c'est le cas à Bugeat, des logements aménagés à leur intention dans les maisons d'école. Le deuxième volet de la mise en place des écoles primaires s'incarne à travers des bâtiments d'école, qui ont souvent un aspect monumental, et qui sont construits, à Bugeat, au début du  : l'école de garçons, occupant, avec la mairie, un imposant bâtiment, est construite, sur la place de l'Eglise, en 1911 ; l'école de filles, à laquelle est adjointe une classe enfantine mixte, est construite, en bordure de la rue principale, en 1913.

Les dix maisons d'école à Bugeat

Maison Gleize (1831-1868)
Maison Gleize - 47, rue Nationale.
La première école ouvre en 1831. Une unique classe mixte. Dans sa demeure, un maître ouvre une école qui, jugée vétuste, ferme en 1868. C'est la première école de la commune de Bugeat ; l'instituteur aménage une salle de classe dans sa propre maison ; elle ouvre en 1831 et elle ferme définitivement en 1868. Le premier enseignant de cette école est Jean Antoine Augustin Gleize, né à La Canourgue, en Lozère, en 1803. C'est une école mixte, avec une seule classe, accueillant filles et garçons.

Maison Bunisset (1863-1870)
Maison Bunisset – 5, rue Nationale.
Classe unique de filles de 1863 à 1872. Première école de filles. Salle de classe, logement de l'institutrice, et, à côté, l'hôtel où loge Georges-Emmanuel Clancier, en 1934. C'est la première école de filles de la commune de Bugeat ; elle ouvre en 1863 et elle ferme définitivement en 1870. C'est une institutrice qui enseigne dans cette école : Mme Bunisset, née Marie Nony, à Viam, près de Bugeat, en 1840. Cette école possède une seule classe, accueillant uniquement des filles.

Maison Prévot (1868-1870)
Maison Prévot – 6, rue Nationale.
École de garçons de 1868 à 1870. Une classe unique de garçons. L'école doit vite fermer, jugée trop proche du cimetière situé sur la place de l'église. Cette école est ouverte en 1868 et elle ferme dès 1870, la maison étant jugée inadaptée à cause de la vue sur le cimetière se trouvant à cette époque à l'arrière de la maison. C'est un instituteur qui enseigne dans cette école : Antoine Soulier, né en 1826. Cette école possède une seule classe, accueillant uniquement des garçons.

Maison Faure (1871-1913)
Maison Faure – 25, rue de la République.
Classes de garçons à partir de 1871. L'école de la République naissante. Dans le bâtiment on trouve aussi la mairie et la justice de paix. Dans un bâtiment acquis par la commune pour abriter l'école et la mairie, l'école est ouverte en 1871 ; la maison est ensuite réaménagée en 1880 ; elle est enfin démolie et remplacée par la nouvelle Ecole de Filles en 1913. Parmi les enseignants de cette école, un instituteur : M. Joseph Brugeille, né à La Roche-Canillac, en Corrèze, en 1849. Cette école possède deux classes, accueillant des garçons, puis elle est devenue mixte.

Maison Nony (1873-1877)
Maison Nony – 14, rue Nationale.
École de filles de 1873 à 1877. Deuxième école de filles. Une classe au rez-de-chaussée, un logement pour l'institutrice au 1er étage, et un jardin. Cette école est ouverte en 1873 et elle ferme en 1877 ; la maison qui l'accueillait a aujourd'hui disparu. C'est une institutrice qui enseigne dans cette école : Mme Bunisset, née Marie Nony, à Viam, près de Bugeat, en 1840. Cette école possède une seule classe, accueillant uniquement des filles.

Maison Bourg (en 1880, en 1903, en 1911)
Maison Bourg – 10, rue de la Liberté.
École provisoire en 1880, 1903, 1911. Accueille écoliers ou écolières. Ici, il y a eu la pharmacie du bourg, et une classe pendant les travaux sur d'autres écoles. Cette école fonctionne à trois reprises : une année en 1880, puis en 1903, puis en 1911, pendant les travaux dans les autres écoles. Parmi les enseignants de cette école, un instituteur : Joseph Brugeille, né à La Roche-Canillac, en Corrèze, en 1849. Cette école provisoire possède une classe, accueillant des garçons, puis des filles.

Maison Touquet (en 1911 et 1912)
Maison Touquet – 21, rue de la Mairie.
École provisoire en 1911. Filles, et classe enfantine. Pendant les travaux sur d'autres écoles, il y a là des élèves, et, au sous-sol, l'atelier de menuiserie. Cette école fonctionne pendant une courte période : deux années en 1911 et 1912, pendant les travaux dans les autres écoles. Parmi les enseignants de cette école, une institutrice : Mlle Marie Vaux, née à Palisse, en Corrèze, en 1862. Cette école provisoire possède une classe, accueillant des filles.

Mairie / Ecole (1911-1983)
Ecole de Garçons – Place de l'Eglise.
Des classes de garçons de 1911 à 1983. Les garçons, puis une école mixte. L'ancien presbytère fait place à un bâtiment neuf, avec école, logements, et mairie. Cette école est ouverte en 1911 et elle reste ouverte pendant plus de 70 ans, jusqu'en 1983. Parmi les enseignants de cette école, un instituteur : Antoine Chassaing, né à Neuvic, en Corrèze, en 1861. Cette école possède plusieurs classes, accueillant des garçons, et elle devient ensuite une école mixte.

Maison Faure rebâtie (1913-2013)
Ecole de Filles – 25, rue de la République.
Plusieurs classes de filles de 1913 à 2013. Les filles et la classe enfantine. À la place de la Maison Faure, un bâtiment neuf héberge des classes et des logements. Cette école est ouverte en 1913 et elle reste ouverte pendant un siècle, jusqu'en 2013. Parmi les enseignants de cette école, une institutrice : Mlle Anna Bourg, née à Bugeat, en 1873. Cette école possède plusieurs classes, accueillant des filles, et une classe enfantine, et elle devient ensuite une école mixte.

Bâtiment de l'ancien Collège (depuis 2013)
Ex-Collège – 5, rue V. Meyer et L. Parel.
Toutes les classes depuis 2013. Garçons et filles réunis. Ici, en 1967, ouvre le Collège, qui ferme en 2012, et on y accueille alors écoliers et écolières. L'école est ouverte dans ce bâtiment en 1983 ; c'est en deux étapes, en 1983, puis en 2013, que les classes ont quitté l'école de la place de l'Eglise, puis celle de la rue de la République ; elles ont donc été accueillies dans le bâtiment de l'ancien Collège. C'est à partir de 1967 que ce grand bâtiment, édifié pour héberger, en été, une colonie de vacances, avait accueilli les classes du Collège de Bugeat.

Quelques figures de maîtres et de maîtresses d'école
On peut évoquer le personnel enseignant qui a œuvré dans ces maisons d'école à Bugeat en mettant en lumière cinq instituteurs et institutrices représentatifs de cinq générations d'éducateurs et d'éducatrices qui se sont succédé pendant plus d'un siècle :

Jean Antoine Augustin Gleize, né en 1803
Jean Antoine Augustin Gleize est né à La Canourgue, en Lozère, en 1803. Il enseigne, à partir de 1831, dans une salle de classe aménagée dans sa demeure du bourg de Bugeat ; ses écoliers et écolières sont rassemblés dans une seule classe mixte. Cette école, qui a été la première école de la commune de Bugeat, est jugée vétuste, des dizaines d'années plus tard, et elle ferme en 1868.

Marie Nony, née en 1840
|Mme Bunisset est née Marie Nony, à Viam, près de Bugeat, en 1840, où son père Léonard, est aubergiste ; Marie Nony se marie en 1864, et le couple va vivre à Villefort, en Lozère. Elle est ensuite de retour, avec sa famille, à Bugeat, où elle enseigne à une classe de filles à partir de 1863, dans une maison appartenant à son époux ; sa carrière d'enseignante s'étend entre 1863 et 1899 ; à cette date, elle approche des 60 ans et de l'âge de la retraite.

Marie Vaux, née en 1862
Marie Vaux est née à Palisse, en Corrèze, en 1862, où son père, Blaise, est cultivateur ; elle a obtenu son Brevet Elémentaire en 1884 et elle a commencé sa carrière comme institutrice à Saint-Merd-de-Lapleau, en Corrèze. Elle est nommée à Bugeat à la rentrée de 1899 ; sa famille vient vivre avec elle dans le bourg ; elle exerce à Bugeat, où elle sera directrice de l'Ecole de filles, pendant 29 ans, jusqu'à sa retraite en 1928.

François Célaudoux, né en 1895
François Joseph Celaudoux est né en 1895, à Bonnefond, en Corrèze. Alors qu'il n'a pas 20 ans, il est engagé dans les forces combattantes dès la fin 1914 ; il sera soldat pendant plus de quatre ans, et il terminera la guerre comme sous-lieutenant en juin 1918. François Celaudoux a été enseignant à Bugeat, depuis 1925, jusqu'aux années précédant la Seconde Guerre mondiale.

Gaston Mounicoux, né en 1920
Gaston Mounicoux est né en 1920, à Paris, où son père, Henri, est cocher puis conducteur d'auto. Il fait ses études à l'Ecole normale de Tulle ; il enseigne en Corrèze à Saint-Germain-Lavolps, et ensuite à Sornac. Il est ensuite nommé à Bugeat, et, dans les années 1950, il y est directeur de l'école de garçons.

Les maisons d'école - Des souvenirs
Il a été conservé des souvenirs anciens qui sont ceux d'écoliers et d'écolières qui ont étudié dans trois maisons d'école différentes de Bugeat, dans la première moitié du .

Maison Faure - Vers 1910
« Marcel - Vers 1910.
L'école, en bas de la rue du Champ-de-Foire, aujourd'hui rue de la République, était un grand bâtiment réservé à divers services, la justice de paix, la mairie, et une partie séparée en deux pour la classe des filles et des garçons. (...) Deux grandes classes, équipées d'un immense tableau noir surplombant l'estrade où trônait le bureau de l'enseignant. Chaque jour, nous lisions la morale d'une fable que le maître nous avait écrite en haut du tableau et qu'il nous expliquait avec une infinie patience. »

Mairie / Ecole - Milieu des années 1930
« Guy - Milieu des années 1930.
La corvée de bois
Quelques jours après la rentrée, le marchand de bois empilait sous le préau de l'école des garçons plusieurs cordes de bois destinées à chauffer la classe et les logements des instituteurs. Le bois était entreposé au grenier, alors quand le scieur de long faisait rouler sa scie électrique dans la cour, nous devions sortir et constituer une chaîne. Nous prenions cinq ou six bûches dans nos bras repliés pour les monter, en faisant claquer nos sabots sur les marches, dans un grand brouhaha de rires et de cris d'encouragements, jusqu'au grenier où les grands les empilaient en tas bien alignés. »

Maison Faure rebâtie - Fin des années 1940
« Clémence - Fin des années 1940.
Les corvées, le ménage.
Il y avait balayage des classes, les mercredis et samedis soirs, par les filles les plus grandes désignées par la maîtresse, le déplacement des tables étant effectué par deux autres. Après le balayage venait l'époussetage. Au terme des trimestres, chaque élève apportait de la cire pour encaustiquer sa table et s'évertuait à obtenir le meilleur brillant. »

Galerie : les 10 bâtiments des maisons d'école
Les dix images, ci-dessous, montrent les édifices qui ont été, à un moment ou à un autre, une maison d'école du bourg de Bugeat ; il est à noter que 4 de ces 10 édifices n'ont accueilli des classes de filles ou de garçons que pendant 2, 3 ou 4 ans ; le nom de chaque bâtiment est suivi, entre parenthèses, de la première date à compter de laquelle ce bâtiment a été une maison d'école, et de son adresse dans le bourg :

Références

Pour approfondir

Bibliographie

 Daniel Borzeix & Jean-Yves Urbain, « Le canton de Bugeat autrefois », Treignac, Editions de l'Esperluette, 2009.
 Jean-Marie Borzeix (sous la direction de), « Le Pays de Bugeat dans l'histoire. Tome 2 : le  », Bugeat, Les Éditions « Les Monédières », 2002.
 Josiane Gandois, « Les Maisons d'école, lieux de mémoire… Souvenirs d'écoliers bugeacois », Tulle, Les imprimeurs corréziens, 2018.
 Pierre Gandois, « En sortant de l'école… Les maisons d'école dans la mémoire des images, à Bugeat… », Paris, PrintBasPrix, 2017.
 Raymond Pérel, « Le Pays de Bugeat dans l'histoire. Tome 1 : De la Préhistoire à l'aube du  », Bugeat, Les Éditions « Les Monédières », 2001.
 Marcel Peyraud, « Bugeat au . Première partie. 1901-1940 », sans lieu, Imp. P. Reyssac, sans date.

Articles connexes
 Bugeat
 Histoire de l'éducation en France
 Système éducatif en France
 École primaire en France

Liens externes
 « Le développement des écoles primaires à la fin du XIXème siècle » sur le site L'Histoire par l'image

Histoire de l'éducation

Maisons d'école à Bugeat


සිරි පැරකුම්බා පිරිවෙණ යනු ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර කෝට්ටේ පිහිටි ඓතිහාසික බෞද්ධ විහාරස්ථානයක් වේ. එය ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර කෝට්ටේ මාවතේ ඇතුල්කෝට්ටේ පිවිසුම් මාර්ගය ආසන්නව පිහිටා තිබේ. ශ්‍රී ලංකාවේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරකයක් ලෙස වර්තමානයේදී විහාරය රජය විසින් නම් කොට තිබෙන අතර නාමකරණය 1971 වර්ෂයේ මැයි 14වන දිනදී රජයේ ගැසට් අංක 14958 යටතේ සිදුකොට තිබේ.

ඉතිහාසය
ඓතිහාසික සිරි පැරකුම්බා පිරිවෙණ ඉදිකොට ඇත්තේ හයවන පරාක්‍රමබාහු රජුට අයත් ගබඩා වත්ත භූමියෙහි යැයි පැවසේ. කෝට්ටේ පාර්ශවයෙහි හිගුලාවල ජිනරතන අනු නායක හිමියන් විසින් 1875 වර්ෂයෙහි භික්ෂු අධ්‍යාපන ආයතනයක් ලෙස පිරිවෙණ ආරම්භ කරන ලදී.

පුරාවිද්‍යා නටඹුන්
කෝට්ටේ රාජධානියට අයත් පැරණි දිය අගලෙහි සහ පර්යන්ත කොටු බැම්මෙහි කොටස් වර්ථමාන පිරිවෙණ භූමිය තුලදී දැකගත හැකිවේ. මූලාශ්‍රයන්ට අනූව එම කොටු බැම්ම විදෙස් ආක්‍රමණයන්ගෙන් ආරක්ෂා වනු වස් අමාත්‍ය නිශ්ශංක අලගක්කෝනාර විසින් ඉදිකෙරූ බලකොටුවෙහි ශේෂව පවතින කොටස් වේ. වර්ථමානයේ ඉතිරිව පවතින බැම්මෙහි උස අඩි 8ක් පමණ වන අතර පළල අඩි 6ත් 8ත් අතර ප්‍රමාණයක් වේ.

පැරණි කොටු බැම්මට අමතරව කෝට්ටේ සමයට අයත් ඌරා කැට ළිඳක්  පිරිවෙණ පරිශ්‍රයෙහි දැකගත හැකිවේ. එහි අභ්‍යන්තර බිත්ති, මැටි වළලු වලින් ආවරණය කොට ඇති අතර ඉහළම වළල්ල කැටයම් වලින් යුක්ත වේ. මෙවැනි ආකාරයේ සමාන ළිඳක කොටස්, කෝට්ටේ ටෙලිකොම් ආයතනය පිහිටි භූමියේ ගොඩනැගිල්ලක් ඉදිකිරීමේදී සිදුකල කැණීමකදී හමුව ඇති අතර එය වර්ථමානයේදී කෝට්ටේ පුරාවිද්‍යා කෞතුකාගාරයෙහි ප්‍රදර්ශනයට තබා ඇත.

මූලාශ්‍ර

කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන
කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

සිරි පැරකුම්බා පිරිවෙණ


Sjeverac je hladan sjeverni vjetar koji puše u unutrašnjosti Hrvatske. U priobalju tada nastaju bura ili tramontana.<ref> '''sjeverac,  "Hrvatska enciklopedija", Leksikografski zavod Miroslav Krleža, www.enciklopedija.hr, 2018. </ref>

 Bura Bura je jak, suh i hladan, mahovit (naglo mijenja smjer i brzinu) i turbulentan vjetar s kopna, koji pretežno u hladno doba godine puše duž istočne obale Jadranskoga mora. U unutrašnjosti za bure pušu umjereni sjeverni i sjeveroistočni vjetrovi s kopna koji se ubrzavaju prelazeći preko planinskih lanaca, osobito na mjestima gdje postoje sniženi gorski prijevoji (na primjer Senjska vrata), pa se pritom bura pojavljuje kao padajući, slapovit vjetar, to jest ima izrazitu, prema dolje usmjerenu komponentu gibanja. Bura puše više dana, rijetko 2 do 3 tjedna (s prekidima), i jača je noću, a na našoj obali može katkad dosegnuti i orkansku jakost.

 Tramontana Tramontana''' je hladan, suh vjetar koji se spušta s planina sjevernoga Sredozemlja i jadranskoga priobalja. Na Jadranu puše poput bure, no nije mahovit (ne mijenja naglo smjer i brzinu) i nikada ne dostiže njezinu jačinu. Praćen je vedrim vremenom. Dalje od obale je jači i stvara velike valove.

Izvori

Vjetrovi

Sjeverac


Diese Liste ist eine Teilliste der Liste der Baudenkmäler in Erlangen. Grundlage der Liste ist die Bayerische Denkmalliste, die auf Basis des bayerischen Denkmalschutzgesetzes vom 1. Oktober 1973 erstmals erstellt wurde und seither durch das Bayerische Landesamt für Denkmalpflege geführt und aktualisiert wird. Die folgenden Angaben ersetzen nicht die rechtsverbindliche Auskunft der Denkmalschutzbehörde.

Dieser Teil der Liste beschreibt die denkmalgeschützten Objekte an folgenden Erlanger Straßen und Plätzen:
 Adlerstraße
 Altstädter Friedhof
 Altstädter Kirchenplatz
 Am Eichenwald
 Am Röthelheim
 An den Kellern
 Apfelstraße
 Apothekergasse
 Artilleriestraße
 Äußere Brucker Straße

Adlerstraße

|}

Altstädter Friedhof

|}

Altstädter Kirchenplatz

|}

Am Eichenwald

|}

Am Röthelheim

|}

An den Kellern

|}

Apfelstraße

|}

Apothekergasse

|}

Artilleriestraße

|}

Äußere Brucker Straße

|}

Anmerkungen

!Liste A

Liste der Baudenkmäler in Erlangen/A


إبراهيم خليل صالح العلاف (1931 - 1990) شاعر سعودي. ولد في مدينة مكة، ودرس فيها. ثم في القاهرة حيث تخرّج في كلية دار العلوم وتخرج فيها عام 1953. عمل بوزارة المعارف، وترقى من مدرّس إلى مفتش، ثم انتقل إلى وزارة الإعلام مديراً لإدارة الأخبار، ثم إلى المكتبة العامة للإذاعة، ثم إلى وزارة الأوقاف والحج، وفي 1975 انتقلت خدماته إلى رابطة العالم الإسلامي، وبعد عامين تقاعد وتفرغ لحياته الخاصة. له خمسة دواوين مطبوعة وألف كتاب باقة الطرائف. توفي في مسقط رأسه.

سيرته
ولد إبراهيم خليل صالح العلاف في مكة في 1 محرم 1350 هـ/ 1931 م ونشأ بها. أتم نعليمه الابتدائي والثانوي فيها، ثم التحق بكلية دار العلوم بجامعة القاهرة في 1369 هـ، وتخرج فيها عام 1953.
تنقل في حياته العملية في مواقع عدة، مدرسًا في المعهد العلمي السعودي التابع لوازة المعارف، وكيلاً للمعهد نفسه، ثم مفتشًا فنيًا للمدارس الابتدائية والثانوية لمدة عامين، تجول خلالها على المناطق التعليمية في الحجاز، وعسير، ونجد.
انتقل بعده إلى وزارة الإعلام، وعمل بها كأول مدير لإدارة الأخبار لمدة عامين. تولى بالإضافة إلى ذلك، الإشراف على إدارة الصحافة والنشر، ثم عمل مديرًا للمكتبة العامة للإذاعة.
ثم ما لبث أن أنتقل إلى وزارة الحج والأوقاف، مديرًا لمكتباتها في كل من المكة والمدينة والطائف. تدرج في عدة مناصب في هذه الوزارة حتى أصبح مديرًا لمصنع كسوة الكعبة.
ثم انتقل بعد ذلك إلى رابطة العالم الإسلامي وعمل بها لمدة عامين مشرفًا على مكتبها وعلى مجلة رسالة المسجد وبحوث السيرة النبوية للقرن الخامس عشر الهجري. ثم تفرّع لحياته الخاصة وتفرّغ لأعماله الأدبية ومتابعة الثقافة وشؤونها.
توفي في سنة 1412 هـ/ 1991 م.

شعره
تعلق إبراهيم خليل علاف بالشعر منذ وقت مبكر من حياته، فانصرف قراءة دواوين الشعراء القدماء وبدأ بنشر إنتاجه الأدبي شعراً ونثراً في الصحف والمجلات المحلية.
ذكره عبد العزيز البابطين في معجمه وقال عنه «في شعره نفس تراثي نجده في براعة الاستهلال ورصانة اللغة وقوة الربط بين أجزاء القصيدة، ويتجلى الجانب الحديث في الطابع الاعترافي وتوظيفه الواسع للمكتسبات المعرفية القديمة والحديثة. في شعر العلاف روح إصلاحية منذ بواكير تجربته الممتدة.»
جعله عبد الله الحامد في عداد الشعراء المخضرمين، الذين زاوجوا في شعرهم بين القديم والجديد.
من شعره بعنوان لغة الفرقان:

مؤلفاته

دواوين شعر
من دواوينه الشعرية :
 أشواق وآهات (1380هـ /1961م) – دار الإمام مسلم.
 وهج الشباب، (1380هـ /1961م)
 الإنسان، 1965
 جلّنار، 1965
 آفاق وأعماق، (1408هـ / 1988م)
 باقة الطرائف (1380هـ / 1960م)
 المجموعة الكاملة (1409هـ/ 1989م) – مطابع الصفا –.

أعمال أخرى
من أعماله الأخرى:
 باقة الطرائف، 1950، وقد جمع فيه مختارات أدبية عالمية وعربية.
 جلالة الملك عبد العزيز في مراة الشعر، بحث ضمن بحوث المؤتمر الأول للأدباء السعوديين المنعقد في مكة في الفترة ما بين 1 - 5 من ربيع الأول 1394.

وقدم بين عامي 1374-1375هـ برامج للإذاعة السعودية.

مراجع

خريجو جامعة القاهرة
رابطة الأدب الإسلامي العالمية
شعراء حجازيون في القرن 20
شعراء سعوديون في القرن 20
مديرون سعوديون
معلمون سعوديون
مواليد 1349 هـ
مواليد 1350 هـ
وفيات 1412 هـ

إبراهيم خليل علاف


Peru millî futbol takımı, Peru'yu uluslararası arenada temsil eden futbol takımıdır.

Peru, 2018 FIFA Dünya Kupası elemelerinde 26 puan toplayıp Şili'yi 2 gol averajıyla arkasında bırakıp 5. sırada yer aldı ve konfederasyonlararası play-off maçı oynamaya hak kazandı. Statü gereği Okyanusya eleme grubunda birinci olsa da play-off maçı oynaması gereken Yeni Zelanda ile karşılaşan Peru, deplasmanda golüz berabere kalıp sahasında 2-0 kazanınca 2018 FIFA Dünya Kupası'na katılmaya hak kazanarak 36 yıl aradan sonra bir kez daha Dünya Kupası finallerinde boy gösterme imkanına sahip oldu.

Turnuva tarihi

FIFA Dünya Kupası tarihi

Copa América tarihi

Kadro
Aşağıdaki 23 oyuncu 15 Kasım 2019'da Kolombiya ile hazırlık maçı için çağrıldı.

Ayrıca bakınız
 1964 Lima Ulusal Stadyumu faciası

Kaynakça

Peru millî futbol takımı


An Epidendrum synchronum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eric Hágsater. An Epidendrum synchronum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum synchronum


Anupam Roy (Bengalí: অনুপম রায়) es un cantante, compositor y letrista indio. Famoso por su primera canción titulada "AAsegúrese amar moto thakte dao" (আমাকে আমার মত থাকতে দাও), participó en la banda sonora de la película de 2010 titulada "Autograph". Anupam ha escrito y compuesto más de 150 canciones en lengua bengalí.

Biografía
Nació y se crio en Calcuta, el 29 de marzo de 1982 (hogar ancestral en Berhampore, Bengala Occidental), Anupam completó sus estudios en un internado de St. Paul y Day School, Kidderpore (Clase X) y de la Fundación MP Birla, BEHALA (Clase XII). Se graduó en Ingeniería Electrónica y Telecomunicaciones de la Universidad Jadavpur de Calcuta. Fue medallista de oro de su lote (2004). Solía trabajar en una empresa llamada Texas Instruments en su natal India, Bangalore como ingeniero de diseño de circuitos analógicos, empezó a ejercer entre 2004 (julio) y 2011 (marzo).

Discografía
 Autograph (2010 film) - singer/lyricist/music composer (2010)
 Chalo Paltai - singer/lyricist/music director (2011)
 Baishe Srabon - singer/lyricist/music director (2011)
 Rong Milanti - singer/lyricist/music director (2011)
 Jani Dekha Hobe - singer (2011)
 Bedroom - singer (2011)

Premios y reconocimientos
 Anandalok Special Jury Award for 'The Most Popular Singer, 2010'
 Heritage Samman For Legendary Personalities, (Best upcoming talent, 2010)
 Bangla Sangeet Award (Anandabazar Patrika) - Best Lyricist (2010), Best Song (2010) - Amake Amar Moto Thakte Dao (আমাকে আমার মত থাকতে দাও)
 Big Bangla Movie Awards 2011 - Best Lyricist - Amake Amar Moto Thakte Dao (আমাকে আমার মত থাকতে দাও)
 Zee Bangla Gourab Award 2011- Best Lyricist - Amake Amar Moto Thakte Dao (আমাকে আমার মত থাকতে দাও)
 Bose Tele Cine Awards (Pulok Bandopadhyay Memorial Award) 2011 - Best Lyricist - Amake Amar Moto Thakte Dao (আমাকে আমার মত থাকতে দাও)
 Star Jalsa Entertainment Award 2011- 'Agami Diner Star'
 STAR Ananda Shera Bangali Award 2011 - 'Notun Mukh (Best Newcomer)'
 Big Bangla Rising Star Award 2011 - 'Best Singer (Male)' & 'Role Model'
 Anandalok Best Song Award 2011 for 'Bariye Daao Tomar Haat (Chalo Paltai)'
 Mirchi Music Awards 2012 - 6 awards, upcoming lyricist (Ekbar Bawl), best lyricist (jury & popular) for Bangla Films, best film album 'Baishe Sraabon' (jury and popular) and best song "Gobheere Jao"

Enlaces externos
 Anupam Roy Songs, Lyrics
 YouTube
 Blogspot
 MP3
 YouTube

Nacidos en Calcuta
Cantautores de India
Compositores de India

Anupam Roy


بلدية ليثوثا (بالإسبانية: Lezuza) هي بلدية تقع في مقاطعة البسيط التابعة لمنطقة كاستيا لا مانتشا وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية ليثوثا 1.612 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني الإسباني للإحصاء).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية ليثوثا

بلديات البسيط
أماكن مأهولة في البسيط

ليثوثا


Fomepizol er en modgift ( antidot) mod ethylenglykol- og methanolforgiftning.

Det gives enten alene eller eventuelt sammen med hæmodialyse. Medikamentet administeres intravenøst.

Kendte bivirkninger inkluderer bl.a. hovedpine, kvalme, træthed og svimmelhed.

Kilder og henvisninger
Fomepizol  på felleskatalogen.no

Lægemidler

Formepizol


Atiya es un pueblo en el municipio de Sozopol, en la Provincia de Burgas, en el sudeste de Bulgaria.

Referencias

Localidades de la provincia de Burgas
Localidades portuarias del mar Negro de Bulgaria

Atiya


Ales (sardisk: Àbas) er en by og en kommune (comune) i provinsen Oristano i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 194 meters højde og har 1.440 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 22,45 km² og grænser til kommunerne Albagiara, Curcuris, Gonnosnò, Marrubiu, Morgongiori, Palmas Arborea, Pau, Santa Giusta, Usellus og Villa Verde.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Oristano

Ales


Piața Unirii (dt. "Platz der Einheit") steht für folgende Plätze in Rumänien:

Piața Unirii (Bukarest)
Piața Unirii (Brașov)
Piața Unirii (Cluj)
Piața Unirii (Iași)
Piața Unirii (Timișoara)

Piața Unirii


An Tillandsia commixa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez. An Tillandsia commixa in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia commixa


Forța odică (numită, de asemenea, Od [õd], Odyle, Önd, Ode, Odylic, Odyllic sau Odems) este numele dat la mijlocul secolului al XIX-lea unei ipotetice energii vitale sau forțe vitale de către baronul Karl von Reichenbach. Numele inventat de Von Reichenbach în 1845 provine de la zeul nordic Odin. Studiul forței odice poartă numele de odologie. Nu au fost găsite vreodată dovezi științifice acceptabile, iar odologia este considerată o pseudoștiință.

Istorie
În timp ce von Reichenbach investiga modul în care sistemul nervos al omului putea fi afectat de diverse substanțe, el a conceput existența unei noi forțe asemănătoare electricității, magnetismului și căldurii, o forță despre care a crezut că este emanată de cele mai multe substanțe. El a numit acest concept vitalist forță odică. Susținătorii spun că forța odică pătrunde în toate plantele, animalele și oamenii.

Persoanele care cred în existența forței odice susțin că aceasta este vizibilă în întuneric total ca aure colorate care înconjoară lucrurile vii, cristalele și magneții, dar că vizualizarea ei necesită ore întregi petrecute în întuneric total și că doar oamenii cu o percepție senzitivă puternică au capacitatea de a o vedea. Ei au susținut, de asemenea, că ea seamănă cu conceptele orientale prana și qi. Cu toate acestea, ei au privit forța odică ca nefiind asociată cu respirația (precum conceptele indiene prana și qi), ci mai degrabă cu câmpurile electromagnetice biologice.

Von Reichenbach nu a legat forța odică de alte teorii vitaliste. Baronul von Reichenbach a expus în detaliu conceptul de forță odică într-un articol foarte vast intitulat Researches on Magnetism, Electricity, Heat and Light in their Relations to Vital Forces, care a apărut într-o ediție specială a reputatei reviste științifice, Annalen der Chemie und Physik. El a spus că (1) forța odică avea un flux pozitiv și negativ și o parte luminoasă și una întunecată; (2) persoanele fizice puteau "emana" forța, în special din mâini, gură și frunte; și (3) forța odică avea multe aplicații posibile.

Forța odică a fost presupusă a explica fenomenul de hipnoză. În Marea Britanie, acest subiect a primit un impuls după traducerea Cercetărilor lui Reichenbach de către un profesor de chimie de la Universitatea din Edinburgh. Aceste cercetări au încercat să arate că multe dintre fenomenele odice sunt de aceeași natură cu cele descrise anterior de către Franz Mesmer și chiar cu mult înainte de Mesmer de Swedenborg.

Parapsihologii francezii Hippolyte Baraduc și Albert de Rochas au fost influențați de conceptul de forță odică.

Von Reichenbach a sperat să descopere o dovadă științifică pentru o forță universală a vieții; cu toate acestea, experimentele sale s-au bazat pe percepții raportate de către persoanele fizice care au pretins a fi "senzitive", din moment ce nici el însuși nu a putut observa niciunul dintre fenomenele raportate. "Senzitivii" trebuiau să lucreze în întunerical total sau aproape total pentru a fi capabili să observe acest fenomen. Reichenbach a declarat că, prin experimentare, cam 1/3 din populație putea vedea fenomenul.

Receptare în mediul științific
Conceptul de forță odică a fost criticat de comunitatea științifică deoarece nu există dovezi acceptabile care să-i ateste existența. În secolul al XIX-lea a fost descris ca o escrocherie de către critici și este privit astăzi ca un exemplu de pseudoștiință.

Scriitorul științific Martin Gardner în cartea sa Fads and Fallacies in the Name of Science (1957) a notat că "oamenii de știință nu au putut să repete experimentele baronului".

Oamenii de știință au abandonat conceptul de forță odică. În cultura populară occidentală numele este folosit într-un mod similar cu qi sau prana pentru a se referi la energii spirituale sau forță vitală asociate cu lucrurile vii. În Europa, forța odică a fost menționată în cărțile despre radiestezie, de exemplu.

Referințe

Legături externe
 Researches on Magnetism, Electricity, Heat and Light in their relations to Vital Forces or here

Hipnoză
Magie
New Age
Pseudoștiință

Forță odică


Der Mercedes-Benz SLS AMG GT3 ist ein nach dem FIA GT3-Reglement aufgebauter Rennwagen der Mercedes-AMG auf Basis des Mercedes-Benz SLS AMG.

Das Fahrzeug wird seit 2011 als rennfertiges Kundensportfahrzeug angeboten. Der SLS AMG GT3 wurde für Sprint- und Langstreckenrennen nach dem FIA-Reglement für seriennahe GT3-Fahrzeuge entwickelt. Der SLS AMG GT3 ist entsprechend dem Reglement in Leichtbau-Technik, mit einem Rennfahrwerk, renntauglicher Bremsanlage und Aerodynamik aufgebaut.

Bis zum 15. Mai 2013 wurden 66 Fahrzeuge verkauft.

Fahrzeugkonzept

Motorisierung
Die Höchstleistung des 6,3-Liter-V8-Motors mit Trockensumpfschmierung wird von der FIA gemäß der "Balance of Performance" über Luftmengenbegrenzer (Airrestriktoren) limitiert. Dies soll die Chancengleichheit der teilnehmenden Rennfahrzeuge gewährleisten. Bei der GT3-Variante überträgt ein sequenzielles Sechsgang-Renngetriebe mit Schaltwippen, integriertem Lamellen-Sperrdifferenzial sowie Antriebsschlupfregelung die Kraft. Wie beim serienmäßigen Mercedes-Benz SLS AMG ist das Getriebe an der Hinterachse angeordnet. Diese Transaxle-Bauweise sorgt für ausgewogene Gewichtsverteilung. Ein starres Rohr, in dem wie bei der Straßenversion eine Welle aus kohlenstofffaserverstärktem Kunststoff (KfK) mit Motordrehzahl rotiert, verbindet den hinter der Vorderachse eingebauten Motor und das Getriebe.

Rennfahrwerk
Alle Räder sind an Doppelquerlenkern aus geschmiedetem Aluminium geführt. Einstellmöglichkeiten an Federn und den Bilstein-Dämpfern, der Fahrzeughöhe, den Stabilisatoren sowie an Vorspur und Sturz ermöglichen ein individuelles Rennstreckensetup. Die Zahnstangenlenkung mit kleiner Übersetzung und Servounterstützung dient dem agilen Handling. Die 18-Zoll-Leichtmetallräder haben Zentralverschluss und profillose Rennreifen. Der Wagen wird durch eine Rennsportbremsanlage mit innenbelüfteten Bremsscheiben und Renn-Antiblockiersystem gebremst. Die integrierte Luftheberanlage unterstützt schnelle Radwechsel.

Exterieur
Die Karosserie des Flügeltürers wurde aerodynamisch modifiziert, sichtbar nicht nur an der neuen Frontschürze mit Splitter, der Motorhaube mit zentralem Kühlluftaustritt, sondern auch an den seitlichen Radhausentlüftungen, den Seitenschwellern mit Kühlkanälen für die Hinterachsbremsen, dem glatten Unterboden mit Heckdiffusor und dem verstellbaren Heckflügel. Dadurch wurde der Abtrieb und die Kühlung verbessert. In der C-Säule befinden sich die Tankstutzen für die Schnelltankanlage.

Sicherheitsausstattung
Der Überrollkäfig aus Stahl nach FIA-GT3-Reglement sorgt für eine zusätzliche Versteifung des Aluminium-Spaceframes. Ähnlich wie in den DTM-Fahrzeugen von Mercedes-Benz befindet sich die individuell angepasste Sitzschale in einer fix montierten hochfesten Sicherheitszelle aus KfK, dazu wird der Fahrer mit einem Sechspunktgurt und HANS-System (Head and Neck Support) geschützt. Um unterschiedlich große Fahrer unterbringen zu können, kann die Position der Pedalbox verstellt werden. Das Fahrzeug ist mit dem vorgeschriebenen KfK-Sicherheitstankbehälter und einer Feuerlöschanlage ausgestattet.

Cockpit
Das zentrale Display im Blickfeld des Fahrers informiert über alle relevanten Informationen wie Geschwindigkeit, Motordrehzahl, Betriebstemperaturen, Rundenzeiten und die aktuelle Gangwahl. Das Rennlenkrad ist mit Schaltwippen ausgestattet, damit während der Gangwechsel die Hände nicht vom Lenkrad genommen werden müssen. Auf der Mittelkonsole sind die Bedienelemente für die Justierung der Antriebsschlupfregelung, den Rückwärtsgang, die Bremsbalance und die integrierte Feuerlöschanlage.

Testfahrer
Als Testfahrer wurden der langjährige Mercedes-Benz-Werksfahrer Bernd Schneider sowie Thomas Jäger eingesetzt.

Erfolge
Nach drei Testeinsätzen im Jahr 2010 und dem 24-Stunden-Rennen von Dubai im Januar 2011 wurde der SLS AMG GT3 ab März 2011 im Rahmen des Kundensportprogramms von Mercedes-AMG an Kundenteams ausgeliefert. Den zwei Laufsiegen von Graff Racing beim Auftakt der französischen GT-Meisterschaft am 9. und 10. April 2011 folgten 20 weitere Gesamtsiege in Europa, Asien und Australien, Heico Motorsport errang in der FIA-GT3-Europameisterschaft den Team-Titel.

2012 starteten 48 SLS AMG GT3 in 28 Rennserien auf vier Kontinenten. Insgesamt konnten die Fahrzeuge 43 Klassensiege und 109 Podiumsplatzierungen erreichen. In der FIA GT3 Europameisterschaft konnte das Team Heico-Gravity Charouz den Fahrer- und den Teamtitel gewinnen, das Team All-Inkl.com Münnich Motorsport errang den Fahrer- und Teamtitel in der nach GT3-Reglement ausgetragenen FIA-GT1-Weltmeisterschaft.

2013 siegte das Team Black Falcon mit den Fahrern Bernd Schneider, Jeroen Bleekemolen, Sean Edwards und Nicki Thiim beim 24-Stunden-Rennen auf dem Nürburgring.

45th Anniversary
2012 präsentierte Mercedes-Benz zum 45-jährigen Jubiläum von Mercedes-AMG den SLS AMG GT3 45th ANNIVERSARY auf der Autoschau in Sao Paulo. Hierbei handelt es sich um eine auf maximal fünf Fahrzeuge limitierte Sonderserie des Kundensport-Rennwagens, die in Handarbeit gefertigt und zum Preis von 446.250 Euro angeboten wird. Der Wagen verfügt über zwei Sitzschalen in der Carbon-Sicherheitszelle.

Karosserie, Leichtmetallräder und Stahl-Überrollkäfig sind in Designo Magno Graphit, einem Mattlack, der ausschließlich bei diesen Fahrzeugen zum Einsatz kommt, lackiert. An den Flügeltüren ist ein silbern eingerahmter Schriftzug "45 Years of Driving Performance" zu finden.

Der 6,3-Liter-V8-Motor des Fahrzeugs wird gemeinsam von Bernd Schneider und einem AMG-Motorenmonteur zusammengebaut, als Beweis dient eine spezielle Motorplakette mit der Signatur von Bernd Schneider und des verantwortlichen Monteurs. Zudem ist ein Fahrzeug-Zertifikat mit der Unterschrift des Rennfahrers im Kaufpreis enthalten.

Weblinks

 Mercedes-AMG-Homepage
 Der neue SLS AMG GT3: Reinrassige Motorsporttechnik, faszinierendes Rennwagen-Design

Einzelnachweise

Sls Amg Gt3
Rennwagen
Coupé
Gruppe-GT-Rennwagen

Mercedes-Benz SLS AMG GT3


المقاومة الفرنسية  هي الاسم الجامع لحركة المقاومة الفرنسية التي حاربت ضد الاحتلال الألماني لفرنسا، ونظام الحكم المتآمر من طرف حكومة فرنسا فيشي خلال الحرب العالمية الثانية. كونت المقاومة مجموعات صغيرة من رجال ونساء مسلحين والتي أشاروا إليها باسم الماكيز (maquis) كانوا يقومون بنشر الصحافة السرية وشبكة محطات إذاعية ك إذاعة لندن الفرانسية لمساعدة جنود الحلفاء. كانت المقاومة تتكون من كافة طبقات المجتمع، من الكنيسة الرومانية الكاثوليكية المحافظين (بما فيهم الرهبان)، إلى اليهود، ليبراليين، لاسلطويين وشيوعيين.

لعبت المقاومة الفرنسية دورًا هامًا في تسهيل تقدم الحلفاء سريعًا عبر فرنسا عقب غزو نورماندي في 6 يونيو 1944، وغزو بروفنس الأقل شهرة بتاريخ 15 أغسطس، وذلك بتوفير معلومات استخباراتية عسكرية بشأن الدفاعات الألمانية المعروفة بالجدار الأطلسي وعمليات انتشار الفيرماخت وتشكيل المعركة. خططت المقاومة لأعمال تخريب في شبكة الكهرباء، ومرافق النقل، وشبكات الاتصالات ونسقت تلك الخطط ونفذتها. كان ذلك أمرًا ضروريًا لفرنسا على الصعيدين السياسي والأخلاقي، سواء في أثناء الاحتلال الألماني أو لعقود بعد ذلك، لأنها قدمت للبلاد مثالًا يُحتذى به للوفاء بالواجب الوطني، متصدية بذلك لخطر التهديد الوجودي الذي يحوم حول الأمة الفرنسية. تناقضت أعمال المقاومة تناقضًا ملحوظًا مع تواطؤ النظام الفرنسي الذي كان مقره في فيشي.

عقب عمليات الإنزال في نورماندي وبروفنس، جرى تنظيم العناصر شبه العسكرية لغرض المقاومة رسميًا، وكانت مجتمعة ضمن تسلسل هرمي للوحدات العاملة المعروفة باسم القوات الفرنسية الداخلية. قُدّر عدد عناصر القوات الفرنسية الداخلية آنذاك بمئة ألف عنصر في يونيو 1944، ونمت قواتها بسرعة وبلغت نحو 400 ألف عنصر بحلول أكتوبر من ذلك العام. رغم أن اندماج المؤسسة المالية الأجنبية كان في بعض الحالات محفوفًا بالمصاعب السياسية، إلا أنه كان ناجحًا في نهاية المطاف، وسمح لفرنسا بإعادة إنشاء رابع أكبر جيش في المشهد الأوروبي (1,2 مليون رجل) بحلول يوم النصر في أوروبا في مايو 1945.

الاحتلال النازي

بعد معركة فرنسا واتفاقية الهدنة الفرنسية الألمانية الثانية، والتي وُقعت قرب كومبيين في الثاني والعشرين من يونيو عام 1940، تابع العديد من الفرنسيين حياتهم بشكل طبيعي إلى حد ما في البداية، لكن وبعد فترة قصيرة بدأت سلطات الاحتلال الألماني وحكومة فيشي الفرنسية المتواطئة معها بتطبيق تكتيكات وحشية وقمعية بشكل مطرد للتأكد من خضوع الشعب الفرنسي. على الرغم من أن غالبية الشعب الفرنسي لم تتعاون أو تقاوم بشكل مفرط، حث احتلال الأراضي الفرنسية والسياسات الألمانية شديدة القسوة أقلية ممتعضة من السكان الفرنسيين على تشكيل مجموعات شبه عسكرية مخصصة للمقاومة الفعالة أو السلبية.

كان أحد شروط اتفاقية الهدنة هو دفع الفرنسيين تكاليف احتلال بلادهم، أي أن الفرنسيين كانوا مجبرين على تغطية النفقات المترتبة عن العناية بجيش الاحتلال المؤلف من 300,000 جندي. وصل هذا العبء المادي إلى مبلغ 20 مليون رايخ مارك ألماني في اليوم، وهو مبلغ كان يساوي في مايو من عام 1940 نحو 400 مليون فرنك فرنسي. (حُدد سعر الصرف الصنعي للرايخ مارك مقابل الفرنك الفرنسي افتراضيًا بمارك واحد لقاء كل 20 فرنك فرنسي).

بسبب المبالغة في تقدير قيمة العملة الألمانية، تمكن المحتلون من عقد اتفاقيات شراء وطلبات تبدو ظاهريًا عادلة ونزيهة، في حين كانوا عمليًا يعملون ضمن شبكة من النهب المنظم. شهدت الأسعار ارتفاعًا مفرطًا، ما أدى إلى موجات واسعة من النقص في الطعام وسوء التغذية، خصوصًا ضمن الأطفال والمسنين وأفراد الطبقة العاملة المنخرطين في مجالات العمل الجسدية. حدث نقص كبير في اليد العاملة أيضًا ما عرقل الاقتصاد الفرنسي، وذلك بسبب خسارة مئات آلاف العمال الفرنسيين الذي أُلقي القبض عليهم واقتيدوا للعمل الإجباري ضمن نظام خدمة العمل الإجباري (إس تي أو).

ازداد نقص اليد العاملة سوءًا نتيجة احتفاظ ألمانيا بعدد كبير من الفرنسيين كأسرى حرب في السجون الألمانية. بعيدًا عن هذه الصعوبات والتنقلات، أصبح الاحتلال الألماني مع الوقت أمرًا لا يطاق. لعبت الأنظمة الشاقة والرقابة الصارمة والبروباغاندا المستمرة وحظر التجول الليلي دورًا في تشكيل جو من الخوف والقمع. أثار منظر امرأة فرنسية ترافق الجنود الألمان غضب العديد من الرجال الفرنسيين، لكن ذلك في بعض الأحيان كان الطريقة الوحيدة التي تتمكن بها النساء من تأمين الطعام الكافي لعائلاتهن.

انتقامًا من نشاطات المقاومة، فرضت السلطات الألمانية أشكالًا قاسية من العقوبات الجماعية. على سبيل المثال، أدى ازدياد عنف المقاومة الشيوعية في أغسطس من عام 1941 إلى اعتقال آلاف الأسرى من مجموع السكان. ذكر بيان سياسي نمطي مخططات الألمان بالقول: «بعد كل حادثة أخرى، سوف نطلق النار على عدد يمثل شدة الجريمة المقترفة». خلال فترة الاحتلال، يُقدر أن 300,000 مواطن فرنسي قُتلوا رميًا بالرصاص بهدف إثارة خوف الآخرين الذين شاركوا في حركات المقاومة. مارست القوات الألمانية في بعض الأحيان مجازر بحق الفرنسيين مثل مجزرة أورادور سور غلان، والتي دمر فيها الألمان قرية بالكامل وقتلوا جميع سكانها تقريبًا عقوبة للسكان على نشاطات المقاومة المستمرة في محيط القرية.

في أوائل عام 1943، شكلت سلطات حكومة فيشي مجموعة شبه عسكرية عُرفت باسم الميليس (ميليشيا) بهدف محاربة المقاومة الفرنسية. عملت هذه القوات إلى جانب الجيش الألماني الذي كان منتشرًا على امتداد الأراضي الفرنسية بحلول نهاية عام 1942. تعاونت هذه المجموعة مع النازيين بشكل مقرب، وكانت نسخة لحكومة فيشي من قوات أمن الغيستابو (الشرطة السرية الألمانية) في ألمانيا. تميزت نشاطات هذه المجموعة بالوحشية غالبًا وتضمنت التعذيب والإعدام للمشتبهين بمشاركتهم في المقاومة. بعد تحرير فرنسا في صيف عام 1944، أعدم الفرنسيون عددًا كبيرًا من عناصر الميليس المقدر عددهم بنحو 25,000 إلى 30,000 عنصر لقاء خيانتهم. هرب الكثير ممن فر من الاعتقال إلى ألمانيا، حيث انضموا إلى فرقة شارلمان من الجناح العسكري للفافن إس إس.

التسلسل الزمني

1940: الصدمة الأولى، والإجراءات المضادة
في أعقاب هزيمة فرنسا بتاريخ يونيو 1940، أجمعت الآراء على انتصار ألمانيا بالحرب، وساد الشعور بعدم جدوى المقاومة نظرًا للحتمية الواضحة والمتمثلة بانتصار الرايخ الألماني. كانت تجربة الاحتلال شديدة الإرباك النفسي بالنسبة للفرنسيين لأن ما كان مألوفًا وآمنًا لهم ذات يوم أصبح غريبًا ومُهددًا. لم يتمكن العديد من أهل باريس من تجاوز الصدمة حين شاهدوا في البداية أعلام الصليب المعقوف الضخمة المعلقة على قاعة دي فيل وعلى قمة برج إيفل. عُلّقت لافتة ضخمة على واجهة قصر بوربون، حيث جرى تحويل مبنى الجمعية الوطنية الفرنسية إلى مكتب كومانودانت فون جروس في باريس، كُتب فيها بأحرف كبيرة: «ألمانيا مُنتصرة على كافة الجبهات!» علامة ذكرتها في الواقع جميع الروايات الباريسية آنذاك. كتب المقاوِم السير هنري فريناي أن مشاهدة اختفاء العلم ثلاثي الألوان من باريس ورفرفة العلم المعقوف في مكانه ووقوف الجنود الألمان في الحراسة أمام المباني التي كانت مقرًا لمؤسسات الجمهورية منحه «شعورًا بالاغتصاب». كتب المؤرخ البريطاني إيان أوسبي:«حتى اليوم، ما يزال الأشخاص غير الفرنسيين أو الذين لم يعايشوا الاحتلال يشعرون بالقليل من صدمة الإنكار عندما ينظرون إلى صور الجنود الألمان الذين يسيرون في شارع الشانزلزيه أو اللافتات الألمانية على الطراز القوطي خارج المعالم الكبرى لباريس. لا تبدو هذه المشاهد غير حقيقية فحسب، بل تكاد أن تكون سريالية على نحو متعمد، وكأن هذا الارتباط غير المتوقع بين الألمان والفرنسيين، والفرنسيين والألمان، كان خدعة قامت بها حركة دادا لا سجلًا تاريخيًا واقعيًا. هذه الصدمة ليست سوى صدى بعيد لما تعرض له الفرنسيون في عام 1940: حيث شهدوا منظرًا مألوفًا يتحول لغير ذلك جراء إضافة معالم غير مألوفة، وتحول الحياة بين المعالم اليومية إلى حياة غريبة فجأة، وفقدان الشعور بموطنهم في أماكن ألِفوها طيلة حياتهم».كتب أوسبي أنه بحلول نهاية صيف عام 1940: «بدا الوجود الأجنبي، الذي تزداد سرًا كراهيته والخشية منه، باقيًا ومستمرًا، حتى أنه أصبح أمرًا مفروغًا منه في الحياة العامة حيث يتواصل النشاط اليومي». شهدت فرنسا، في الوقت نفسه، حالة من التخفي، إذ أُعيد تسمية المباني، وحُظرت الكتب، وسُرقت الأعمال الفنية لأخذها إلى ألمانيا، فبدأ الناس في الاختفاء، وذلك لاضطرار الفرنسيين، بموجب هدنة يونيو 1940، إلى اعتقال الألمان والنمساويين، الذين فروا إلى فرنسا في ثلاثينيات القرن، وترحيلهم إلى الرايخ.

قامت المقاومة، التي بدأت أول مرة في صيف عام 1940، على ما سماه الكاتب جان كاسو الرفض السخيف، والمتمثل في رفض قبول فكرة انتصار الرايخ، ومقاومته حتى في حالة انتصاره، إذ إن مقاومته تُعد الخيار الأفضل. غالبًا ما تحدث العديد من المقاومين، عندما رأوا ظلمًا لا يُحتمل، عن «لحظة فاصلة» لم يعد بمقدورهم، من بعدها، البقاء مكتوفي الأيدي. قال المقاوم جوزيف بارتلت لوكيل منظمة تنفيذ العمليات الخاصة البريطانية جورج ميلر إن «لحظته الفاصلة» حدثت عندما رأى الشرطة العسكرية الألمانية تقتاد مجموعة من الفرنسيين، أحدهم كان صديقًا له، نحو الدرك الميداني فيلدجندري في ميتز. تحدث بارتلت قائلًا: «لم أتعرف عليه إلا من خلال قبعته. من خلال قبعته فحسب، أقول ذلك لأنني كنت أنتظر على جانب الطريق لأراه يمر. ولقد رأيت وجهه بالفعل، لكنه كان بلا جلد، ولم يستطع رؤيتي. فقد غارت كلتا عينيه المسكينتين في كدمات أرجوانية وصفراء». ذكر هنري فريناي، مقاوم يميني تعاطف في البداية مع الثورة الوطنية، أنه عندما رأى الجنود الألمان في باريس في صيف عام 1940، أدرك أنه كان عليه أن يفعل شيئًا لدعم الشرف الفرنسي، وذلك بسبب الازدراء الذي رآه في وجوه الألمان حينما ينظرون إلى الفرنسيين. اقتصرت المقاومة، في بداية الأمر، على أعمال من قبيل قطع خطوط الهاتف، وتخريب الملصقات، وتمزيق إطارات السيارات الألمانية. كانت الصحف السرية، كصحيفة متحف الإنسانية، التي جرى تداولها في الخفاء، شكلًا آخرًا من أشكال المقاومة. أسس الأستاذين بول ريفيه والمهاجر الروسي بوريس فيلدي، صحيفة متحف الإنسانية في يوليو 1940. أسس جان كاسو، في الشهر نفسه، يوليو 1940، جماعة مقاومة في باريس، في حين أسس أستاذ القانون الكاثوليكي الليبرالي فرانسوا دي منتون جماعة ليبرتي في ليون.

تأسست، بأوامر من تشرشل، في 19 يوليو 1940، منظمة تنفيذ العمليات الخاصة البريطانية بهدف «إشعال النار في أوروبا». ترأس موريس بكماستر الفرقة إف من المنظمة وقدم دعمًا كبيرًا للمقاومة. أسس فريناي، ابتداءً من مايو 1941، حركة كومبات، وهي واحدة من أولى جماعات المقاومة. كان فريناي يجند الأشخاص في كومبات من خلال طرح أسئلة على الناس من قبيل ما إذا كانوا يعتقدون أن بريطانيا لن تُهزم، وإذا كانوا يعتقدون أن نصرًا ألمانيًا يستحق أن يُهزم، واستنادًا إلى الإجابات التي يتلقاها، يسأل أولئك الذين كان يعتقد أنهم يميلون إلى المقاومة: «الرجال يتجمعون بالفعل سرًا. هلا تنضم إليهم؟». كتب فريناي، في وقت لاحق، وقد كان من المقرر أن يبرز كأحد الرؤساء البارزين في المقاومة: «أنا نفسي لم أهاجم وكرًا للمتعاونين مع الإحتلال أو قطارات خرجت عن مسارها. ولم أقتل أبدًا بيدي عميلًا ألمانيًا أو عميلًا للجستابو». انقسمت كومبات، لأسباب أمنية، إلى مجموعة من الخلايا التي لا تعرف بعضها بعضًا. كانت مجموعة انترالي، قليلة الحظ، من بين مجموعات المقاومة المبكرة الأخرى التي تأسست في صيف عام 1940، وهي مجموعة يقودها مهاجر بولندي يُدعى رومان تشيرنياسكي، وقد نقلت معلومات استخبارية من جهات الاتصال في المكتب الثاني لهيئة الأركان العامة إلى بريطانيا عن طريق جواسيس من مرسيليا. اعتقل الألمان، في وقت لاحق، إحدى أعضاء الجماعة، وهي الفرنسية ماتيلد كاريه، التي كان يُطلق عليها اسم القطة، وقد خانت الجماعة.

بقي جهاز الاستخبارات الفرنسي، المكتب الثاني لهيئة الأركان العامة، مواليًا لقضية الحلفاء على الرغم من كونه اسميًا تحت سلطة فيشي، وقد جمع المكتب الثاني معلومات استخبارية عن ألمانيا، واحتفظ بصلاته بالمخابرات البريطانية والبولندية، وأخفى سرًا يتعلق بابتكار المخابرات البولندية، قبل الحرب العالمية الثانية، طريقة لكسر شفرة آلة إنجما التي كانت تستخدم لتشفير الرسائل اللاسلكية الألمانية، وذلك عن طريق حاسوب ميكانيكي يُعرف باسم بومبي. واصل عدد من كاسري الشفرات البولنديين، الذين طوروا حاسوب بومبي في ثلاثينيات القرن، العمل لدى المكتب الثاني كجزء من فريق مركز كاديكس لكسر الشفرات الألمانية. انخرط العديد من عمال السكك الحديدية، في صيف عام 1940، في مقاومة ارتجالية، وذلك بمساعدة الجنود الفرنسيين الراغبين في مواصلة النضال مع الجنود البريطانيين والبلجيكيين والبولنديين، العالقين في فرنسا، على الفرار من المنطقة المحتلة إلى المنطقة غير المحتلة أو إلى إسبانيا. أصبح كذلك عمال السكك الحديدية العملاء الرئيسيين لتوصيل الصحف السرية في جميع أنحاء فرنسا.

كان، إسرائيل كارب، مهاجر بولندي يهودي، أول من أعدمهم الألمان، إذ أُطلق عليه النار في بوردو، في 28 أغسطس 1940، لاستهزائه بعرض عسكري ألماني في شوارع بوردو. كان بيير روش، البالغ من العمر 19 سنة، أول فرنسي أُطلق عليه النار بسبب المقاومة، وذلك في 7 سبتمبر 1940، بعد أن ضُبط وهو يقطع خطوط الهاتف بين مدينتي رويان ولا روشيل. أعلن الحاكم العسكري لفرنسا، الجنرال أوتو فون شتولناجل، في بيان صحفي، في 10 سبتمبر 1940، أنه لن يرحم أولئك المتورطين في أعمال التخريب، وسيطلق النار على جميع المخربين. واصل المزيد من المقاومين، على الرغم من تحذيره، الانخراط في أعمال التخريب. أُطلق النار، في 11 سبتمبر، على المزارع لويس ليير، بتهمة القيام بأعمال تخريب في إبنال، وعلى الميكانيكي مارسيل روسييه، في 12 سبتمبر، في مدينة رين. أُطلق النار مرة أخرى في أكتوبر 1940، وثلاث مرات أخرى في نوفمبر 1940.

مراجع

تخريب متعمد
حركات تحرر وطني
حركات مقاومة في الحرب العالمية الثانية
معاداة الفاشية في فرنسا
مقاومة فرنسية
منظمة تنفيذ العمليات الخاصة

المقاومة الفرنسية


අපහාස () යනු යම් පුද්ගලයෙකු පිළිබඳ අසත්‍ය ප්‍රකාශ, එම පුද්ගලයාගේ කීර්ති නාමයට හානිවන ලෙස තුන්වන පාර්ශවයකට සන්නිවේදනය කිරීමයි.

ආශ්‍රිත

 Absence of Malice

 Anti-Defamation League
 Blind item
 Blood libel
 Character assassination
 Chilling effect (law)
 Crimen injuria
 Criminal libel
 Cyber Bullying
 Cyber defamation law
 Defamation Act
 Defamation of religion and the United Nations
 Depp v. Heard
 Dignitary tort
 False accusation
 Hate Speech
 Insult (legal)
 Intentional tort
 Libel Act
 Libel tourism
 Malicious prosecution
 Martin v. Hearst Corporation
 Political libel
 Rector v. Major League Baseball Advanced Media
 Rumor
 Small penis rule
 Smear campaign
 Strategic lawsuit against public participation
 United States free speech exceptions

මූලාශ්‍ර
සවිස්තරාත්මක සටහන්

Citations

භාහිර සබැඳි

Bullying
Communication of falsehoods
Honor crimes
Journalism ethics
Tort law
Censorship
Lying

අපහාස


Das Gebiet Bodenseeufer ist ein über 37 km² großes Landschaftsschutzgebiet (LSG-Nummer 4.35.031) im baden-württembergischen Bodenseekreis in Deutschland. Es besteht aus mehreren, nicht zusammenhängenden Teilgebieten im Bereich der Gemeinden und Städte Daisendorf, Hagnau am Bodensee, Immenstaad am Bodensee, Meersburg, Salem, Sipplingen, Stetten, Überlingen und Uhldingen-Mühlhofen.

Das Landschaftsschutzgebiet wurde ursprünglich 1982 durch Verordnung des Landratsamts Bodenseekreis ausgewiesen. Seither wurden die Anzahl der Teilgebiete und Gesamtfläche des LSGs mehrfach durch weitere Verordnungen angepasst.

Lage
Die insgesamt rund 3.766 Hektar großen Teilgebiete des Landschaftsschutzgebiets Bodenseeufer gehören naturräumlich zum Linzgau und Bodenseebecken. Sie liegen im Bereich des Bodenseeufers und des nahen Hinterlandes auf den Gemarkungen Daisendorf und Wohrenberg (zu Daisendorf), Hagnau (zu Hagnau), Helmsdorf, Immenstaad, Kippenhausen und Ziegelei (zu Immenstaad), Baitenhausen und Meersburg (zu Meersburg), Tüfingen (zu Salem), Sipplingen (zu Sipplingen), Stetten (zu Stetten), Altbirnau, Bonndorf, Deisendorf, Goldbach, Hödingen, Kogenbach, Nesselwangen, Nußdorf, Oberried und Überlingen (zu Überlingen) sowie Mühlhofen, Oberuhldingen, Seefelden und Unteruhldingen (zu Uhldingen-Mühlhofen).

Teilgebiet 1
 Gemarkung Sipplingen und Teile der Gemarkungen Bonndorf und Nesselwangen
 Gewann Hommetal

Teilgebiet 1a
 Gemarkungen Bonndorf und Hödingen

Teilgebiet 2
 Gemarkungen Hödingen und Oberried
 Gewanne Mittler Eglisbohl, Ober Eglisbohl, Weiherhöfe
 Andelshofer Weiher, Nellenbachtal

Teilgebiet 2a
 Gemarkung Goldbach
 Gewanne Ober Eglisbohl, Obere Härlen, Obere Tobelwiesen, Schuler, Simmelbrunnen, Stempfel und Untere Härlen

Teilgebiet 2b
 Gemarkung Kogenbach
 Gewanne Andelshofer Bürgle, Dobelbach und Windstauden

Teilgebiet 3
 Gemarkungen Altbirnau und Oberried
 Gewanne Aspenhalde, Birnauer Äcker, Föhrengraben, Gewinern, Gischberg, Kastenschachen und Letzte Aspen
 Nußbachtal

Teilgebiet 4
 Gemarkung Deisendorf
 Gewann Heidenlöcher
 Deisendorfer Weiher

Teilgebiet 4a
 Gemarkung Deisendorf
 Gewanne Breitenweiler, Haidenlocher, Häldenöschele, Langacker, Pfaffenwiesen, Segader und Tiefe sowie Distrikte XVII Gyrrenberg, XVII Mühlbach und XXX Rohrhalde
 Rengoldshauser Hof

Teilgebiet 5

 Gemarkungen Mühlhofen, Nußdorf, Oberuhldingen und Seefelden
 Gewanne Brühlwiese, Constantinhalde, Mauracher Wald, Nellenfurt, Schwarzwies und Seehalde
 Kaltenbrunnenweiher, Nellenbach

Teilgebiet 5a
 Gemarkung Nußdorf
 Gewann Constantinhalde

Teilgebiet 6
 Gemarkungen Gebhardsweiler und Oberuhldingen
 Gewann Lohäcker und Distrikt XXVI Lichtenberg-Hungerberg
 Reismühle, Seefelder Aach

Teilgebiet 7
 Gemarkungen Meersburg und Unteruhldingen
 Gewanne Felsenkeller, Hüngerling und Lichtenwiese sowie Distrikte I Lichtengehau, I Weiherholz, I Zihlbühl, II Rotenlachen und II Wölfele

Teilgebiet 7a
 Gemarkungen Daisendorf, Mühlhofen und Unteruhldingen
 Gewanne Felderösch, Im Laim, Obere Reishalde sowie Distrikte I Zihlbühl und Lichtenberg-Hungerberg

Teilgebiet 8

 Gemarkung Daisendorf
 Daisendorfer Weiher, heute Neuweiher genannt, im Gebiet östlich und südlich der Gemeindeverbindungsstraße ("Am Wattenberg", "Baitenhausener Straße"), sowie westlich und nördlich der Gemeindegrenze Meersburg-Daisendorf.

Teilgebiet 8a
 Gemarkung Wohrenberg
 Wohrenbergkuppe

Teilgebiet 9
 Gemarkung Meersburg
 Siechenweiher

Teilgebiet 10
 Gemarkungen Hagnau, Meersburg und Stetten
 Gewanne Höhenbühl, Ruchenholz, Untere Lüh und Vogelsang
 Dysenbachtal, Hüllo, Mühlbachtobel

Teilgebiet 11
 Gemarkungen Hagnau, Immenstaad und Kippenhausen
 Gewanne Hardt, Horn, Kippenhorn, Öschle, Willen, Winkel und Wolfgang

Teilgebiet 12
 Gemarkung Immenstaad
 Kniebachtobel

Teilgebiet 13
 Gemarkung Helmsdorf
 Gewanne Anfall, Außendorf, Bitze und Helmsdorf
 Dornier-Gelände

Teilgebiet 14
 Gemarkung Immenstaad
 Gewanne Hagnauer Wiesen und Hundsbühl
 Alte Ziegelei

Schutzzweck
Wesentlicher Schutzzweck ist die Erhaltung der Schönheit und Eigenart der Bodenseeuferlandschaft in ihrem kleinräumigen Wechsel von bewaldeten Kuppen, steilen Molassefelsen, Streuobst- und Wiesenflächen mit eingestreuten Äckern. Das Relief der Bodenseeuferzone in seiner Vielfalt mit abwechselnd steilen Felsen, Kuppen, Hügeln und Tobeln soll geschützt werden. Der durch den landschaftlichen Reiz und das schonende Klima hohe Erholungswert mit überregionaler Bedeutung soll für die Allgemeinheit gesichert werden.

Siehe auch
 Siehe auch → Liste der Schutzgebiete im Bodenseekreis

Weblinks

Einzelnachweise

Landschaftsschutzgebiet im Bodenseekreis
Schutzgebiet in Daisendorf
Schutzgebiet in Hagnau am Bodensee
Schutzgebiet in Immenstaad am Bodensee
Schutzgebiet in Meersburg
Schutzgebiet in Salem (Baden)
Schutzgebiet in Sipplingen
Schutzgebiet in Stetten (Bodenseekreis)
Schutzgebiet in Überlingen
Schutzgebiet in Uhldingen-Mühlhofen
Geographie (Bodensee)
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa
Schutzgebiet im Hegau

Bodenseeufer (Landschaftsschutzgebiet)


Gotthold Theodor Pannwitz (né le  à Kirchhain et mort le  à Lychen) est un médecin allemand et fondateur du .

Biographie
Pannwitz étudie au lycée de Prenzlau et au lycée de Joachimsthal de Berlin. À partir de 1880, il y étudie comme élève à l'école de médecine militaire de la Charité. Il obteint son doctorat avec une thèse sur le traitement chirurgical des ulcères et devint, après avoir passé l'examen d'État, médecin-assistant puis médecin-chef dans le corps sanitaire de Strasbourg et enfin en 1890 médecin-major à Kehl. Pendant l'épidémie de choléra de 1893 à 1894, il travaille au service de surveillance fluviale du bassin rhénan. En 1895, il retourne à Berlin et travaille à l'Office impérial à la Santé. Désormais, il se consacre à la lutte contre la maladie très répandue, la tuberculose. Il fonde le Comité central allemand pour l'établissement de sanatoriums pour patients pulmonaires, rebaptisé plus tard , et en devient le secrétaire général. En 1899, il organise le Congrès international de la tuberculose, en 1902 la Conférence internationale de la tuberculose à Berlin, au cours de laquelle est fondée l'Association internationale contre la tuberculose. Déjà en 1900, il a été promu médecin-chef. Deux ans plus tard, il prend sa retraite du service médical militaire et est nommé professeur.

En 1903, Pannwitz créé le sanatorium Hohenlychen à Lychen en tant que sanatorium populaire de la Croix-Rouge. Il y défend un concept global - le sanatorium ne doit pas seulement guérir de la tuberculose, mais aussi préparer à la vie après la maladie. C'est pourquoi le vaste terrain comporte également une école d'horticulture, une école ménagère et un établissement de bains. Pour Lychen, la construction de l'établissement signifie l'élévation au rang de station climatique et un essor économique.

Au printemps 1910, Pannwitz dirige une expédition à Tenerife organisée par la Conférence internationale sur la tuberculose. Il s'agit d'étudier les effets de l'altitude et du rayonnement solaire dans un climat plus doux que celui des Alpes. Pannwitz réunit une équipe internationale de physiologistes renommés. Outre  et Carl Neuberg de Berlin,  et  de Vienne ainsi que Joseph Barcroft de Cambridge et Claude Gordon Douglas (1882-1963) d'Oxford y participent.

Pendant la Première Guerre mondiale, Pannwitz est médecin du gouvernement à Bruxelles, rédacteur en chef du journal officiel de la Croix-Rouge de Belgique, président de la Société médicale militaire de Bruxelles et chef du Centre d'action sociale. Après la Première Guerre mondiale, il est candidat sur la liste de l'Association des agriculteurs à l'élection à l'Assemblée constituante de Mecklembourg-Strelitz. Cependant, la liste n'obtient pas suffisamment de voix pour remporter un mandat. En 1919, cependant, il entre au premier parlement d'État régulier à Mecklembourg-Strelitz. Jusqu'en , il est le chef du groupe parlementaire de l'association économique bourgeoise. Il perd alors le soutien de sa faction et en démissionne.

Honneurs
La ville de Lychen fait de Pannwitz un citoyen d'honneur. Dans le quartier de Hohenlychen, une rue et l'école primaire portent son nom.

Publications (sélection)
 Die planmäßige Kriegsvorbereitung der Vereine vom Roten Kreuz: Anleitung zur Aufstellung des Mobilmachungsplanes, Heitz, Straßburg 1892
 Der Nährwert des Soldatenbrots, Berlin 1898
 Die Fürsorge für die Familien der Erkrankten und die aus Heilstätten Entlassenen, In: Gotthold Pannwitz (Hrsg.): Bericht über den Kongress zur Bekämpfung der Tuberkulose als Volkskrankheit, Berlin 24.–27. Mai 1899, S. 520–525
 Deutsche Industrie und Technik bei Einrichtung und Betrieb von Sanatorien und Krankenhäusern, Verlag "Das Rothe Kreuz", Berlin 1899
 mit Paul Jacob: Entstehung und Bekämpfung der Lungentuberkulose, 2 Bände, Verlag G. Thieme, Leipzig 1901 und 1902
 Ein Jahrzehnt Internationaler Tuberkulose-Arbeit, 1913
 Die ländliche Heimstätte, Volksheilstätten-Verlag, Hohen-Lychen 1918

Bibliographie
 Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 15. Leipzig 1908, S. 363.
 Andreas Frost: Aufbruch in die Demokratie. Landtage und Abgeordnete in Mecklenburg-Strelitz und Mecklenburg-Schwerin zwischen 1918 und 1920. Landeszentrale für politische Bildung Mecklenburg-Vorpommern, Schwerin 2019 , S. 73.

Liens externes

 Informations biographiques sur le Dr. médical Gotthold Pannwitz sous art, science et littérature (colonne du milieu) , dans : Vossische Zeitung, .

Médecin allemand du XIXe siècle
Médecin allemand du XXe siècle
Naissance en mai 1861
Naissance à Doberlug-Kirchhain
Naissance dans la province de Brandebourg
Décès en novembre 1926
Décès dans le Brandebourg
Décès à 65 ans

Gotthold Pannwitz


Crkva Porođenja Blažene Djevice Marije, crkva u Grabovcu, općina Šestanovac. S grobljem čini cjelinu koja je zaštićeno kulturno dobro.  Župa je sastavni dio Imotskog dekanata

Opis dobra
Župna crkva Porođenja BDM s grobljem u Grabovcu nalazi se u zabiokovskoj prodolini, uz staru Napoleonovu cestu koja je spajala Split s Vrgorcem te na početku rimske ceste Grabovac-Imotski. Sagrađena je oko 1722. g. kao manja jednobrodna građevina pravilne orijentacije s kvadratičnom apsidom na mjestu srednjovjekovnog groblja, što potvrđuju veliki dobro sačuvani stećci uzidani u najstariji dio crkve. 1862. g. nadograđena je nova veća lađa, a 1970-tih je pred glavnim pročeljem dograđen dvokatni zvonik i tada crkva dobiva današnji izgled. Unutrašnjost crkve je presvođena oslikanim bačvastim svodom ukrašenim mozaicima. Glavni i desni bočni oltar su mramorni, a lijevi bočni oltar je drveni i vjerojatno izrađen u radionici obitelji Rako, koji su izrađivali oltare za crkve Imotske i Vrgorske krajine.

Zaštita
Pod oznakom Z-6692 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićeni sakralni kompleksi u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Katoličke crkve u Hrvatskoj
Šestanovac

Crkva Porođenja BDM u Grabovcu


Stockelsdorf er en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende under Kreis Østholsten i delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Stockelsdorf ligger lige nord for bygrænsen til Lübeck. Til kommunen hører ud over Stockelsdorf, landsbyerne Arfrade, Curau, Dissau, Eckhorst, Horsdorf, Klein Parin, Krumbeck, Malkendorf, Obernwohlde og Pohnsdorf.

Stockelsdorf ligger ved Landesstraße 332 (tidligere Bundesstraße 206). Fra 1916 til 1967 var der i Stockelsdorf station på jernbanen fra Lübeck til Bad Segeberg.

Freden i Stockelsdorf
Da i foråret 1534 grevens fejde brød ud, angreb Lübeck holstensk område. Hertug Christian indtog Travemünde og stoppede al Lübecks handel søværts. Det var en alvorlig sag for handelsbyen. Den 18. november 1534 undertegnedes i Stockelsdorf freden i Holsten mellem Danmark og Lübeck. Besættelsen af Travemünde og blokaden af Lübeck skulle ophøre og den af Lübeck i 1532 besatte by Trittau og slottet tilbageleveres.

Noter

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Østholsten

Stockelsdorf


Mordehay Vanunu (14 Ekim 1954 - ) (vaftiz adı: John Crossman). 1986 yılında İngiliz Sunday Times gazetesine İsrail'in gizli [[İsrail'in nükleer silahl'''arı|nükleer silah programını]] açıklamasının ardından 30 Eylül 1986 tarihinde Roma'da Mossad ajanlarınca bayıltılarak İsrail'e kaçırılan ve vatana ihânet suçundan yargılanıp 18 yıl hüküm giyen İsrailli nükleer teknisyen.

Aşkelon cezaevinde 18 yıl hapis yatan Vanunu, 21 Nisan 2004 tarihinde serbest bırakıldı.

 Hayatı
Vanunu, 1954 yılında Sefarad Yahudisi bir ailenin çocuğu olarak Fas'ta doğdu. Vanunu'nun babası bir haham idi. 1963 yılında Vanunu'nun ailesi, Fas'ta Yahudi düşmanlığının yaygın olduğu bir dönemde dönüş yasası sayesinde İsrail'e göç etti. O dönem dokuz yaşında olan Vanunu'nun dört erkek ve bir kız kardeşinin yanı sıra İsrail'de altı kardeşi daha bulunuyordu. Ailesi Beerşeba'ya yerleşen Vanunu, radikal Ortodoks Yahudilik bir ilkokula yazıldı. Daha sonra Bnei Akiva Yeshiva lisesine girdiyse de eğitimini orada tamamlamadı. 1971 yılında İsrail Savunma Kuvvetleri'nde göreve çağrıldı. Vanunu, 1973 Arap-İsrail Savaşı'na tanık oldu ve 1974 yılında görevini tamamlandıktan sonra, Tel Aviv Üniversitesi'nde fizik eğitimi almaya başladı. İki sınavında yaşadığı başarısızlığının ardından üniversitedeki ilk yılının bitimiyle üniversiteyi bıraktı.

İsrail'in güneyinde dokuz yıl Dimona nükleer santralinde görev yaptı.
Vanunu, 1986 yılında İngiliz Sunday Times'la irtibat kurdu ve Dimona'da çalışan bir teknisyen olduğunu ve bazı şeyleri açıklamak istediğini söyledi. İsrail'in Dimona nükleer reaktörüyle ilgili fotoğraf ve bilgileri İngiliz Sunday Times gazetesine sızdıran Vanunu, o sıralar Londra'da tanıştığı ve samimi bir arkadaşlık kurduğu Cheryl Bentov ('Cindy' kod adı) adlı istihbarat görevlisi tarafından beraber Roma'ya gitmeye ikna edildi. Cheryl Bentov tarafından ikna edilen Vanunu, Sunday Times'ta haberin çıkmasından kısa bir zaman önce aldatılarak götürüldüğü Roma'da İsrail gizli servisi tarafından bayıltılıp kaçırıldı. Gazete haberi 5 Ekim 1986'da "Revealed: The Secrets of Israel's Nuclear Arsenal" ("İsrail'in Nükleer Silahları Hakkında Bilinmeyenler Ortaya Serildi") manşetiyle yayınladı.
Vanunu, İngiliz Sunday Times gazetesine İsrail'in güneyinde dokuz yıl görev yaptığı Dimona nükleer santraliyle ilgili bilgi sızdırdığı gerekçesiyle 1986 yılında vatana ihanet ve casusluk suçlarından ötürü 18 yıl hapis cezasına çarptırıldı.
Vanunu, hapis hayatının uzun bir zamanını diğer mahkûmlardan izole edilerek tek başına bir hücrede geçirdi. Hristiyanlığı seçen Vanunu, 1997'de 42 yaşındayken Amerikalı Nick and Mary Eoloff çiftinin yasal himayesine girdi. Mary Eoloff, Vanunu hakkındaki ilk izlenimlerini: "O kadar yaşlı gibiydi ki, onu gördüğümde, böyle görüşmemizin insanlık dışı olduğunu düşündüm. Akvaryumdaki bir balık gibiydi" sözüyle aktarmıştır.

"Dimona: The Third Temple? The Story Behind the Vanunu Revelation." kitabının yazarı Mark Gaffney'in anlattıklarına göre, Vanunu'nun ilk ayları küçük karanlık bir odada geçti. Yerdeki bir şiltenin üzerinde kâh uyuyarak, kâh uyanık; sorgulanarak. Sorgulayanlar Vanunu'nun kimliğini gizlemek istiyordu. Bıyık bırakmaya, akıl hastalarının giydiği tipte bir kep giymeye zorlandı. Adını bile değiştirmeye çalıştılar: "David Enosh".Notlar:'''
 İsrail'de Dimona'daki "Negev Nükleer Araştırma Merkezi"nin kuruluşuna Fransız yardımıyla 1958'de başlandı. 60'larda Dimona'da nükleer silah çalışmaları yapıldığı anlaşıldığında ABD İsrail'den inceleme yapılmasına izin vermesini istemiş, İsrail, incelemenin uluslararası bir kuruluş değil ABD tarafından ve önceden haber verilerek yapılması şartıyla izin vermişti. ABD ekiplerinin Dimona'daki çalışmaları çok geçmeden herhangi bir sonuç alınamadan durma noktasına geldi. İnceleme ekipleri İsrail'in Dimona'da sadece belirli yerleri incelemeye olanak tanıdığından, istedikleri gibi çalışamadıklarından yakınıyorlardı. Çalışmalar 1969'da tamamen durdu.
 ABD Dışişleri Bakanı Madeleine Albrigght, Eoloff'ların Vanunu'nun serbest bırakılması için yaptığı başvuruya, "İsrail'in iç işlerine karışamayız" diye cevap vermişti.
 Nick ve Mary Eoloff, "Pax Christi" adlı bir grupta yer almış insanlar. Nükleer silahlanmaya, ABD'nin Latin Amerika ülkelerine müdahelesine karşı çıkmışlar. Mary altı kez göz altına alınmış..
 MSNBC, 2003 başlarında İsrail'deki "sratejik silah" üretim merkezlerini interaktif bir haritayla birlikte haber yaptı. Habere göre, İsrail'in güneyindeki Dimona'da "tekstil fabrikası" olarak gösterilen yerde, "Dimona Center"da yılda 40 kg silah sınıfı ("weapon grade") plütonyum üretiliyor. En az 10, belki 20 yıldır. Tesis Amerikan hava savunma sistemleri tarafından korunuyor. Dimona kasabasından 14 km, Ürdün sınırından 40 km uzaklıktaki tesiste üretilen silahlarla İsrail'in bugün 100 - 200 nükleer silaha (bir nükleer silahta 4 kg plütonyum kullanıldığından hareketle) sahip olduğu tahmin ediliyor. Ayrıca Dimona'da şimdiye kadar 170 kg "Lityum-6" ve 220 kg "Lityum-6 Döteryum" üretildiği tahmin ediliyor. Bir termo-nükleer silah için bu maddeden yaklaşık 6 kg gerekiyor. Yani İsrail'in elinde şu anda 35 adet termo-nükler silah olabilir.

Dış bağlantılar
 İsrail'in susturmak istediği adam
 Mordechai Vanunu: İsrail'in Nükleer Programını Dünyaya Duyuran Adam

Kaynakça

1954 doğumlular
İsrailli aktivistler
İsrailli askerî personel
İsrailli tutuklular ve hükümlüler
Fas Yahudileri
Savaş karşıtı aktivistler
Anglikanlar
Düşünce mahkûmu
Vatana ihanet
İsrail'deki Faslı göçmenler
Fas Yahudisi asıllı İsrailliler
Yaşayan insanlar
İsrail'de siyasi mahkûmlar

Mordehay Vanunu


Savoja-Carignano (tal. Savoia-Carignano; fra. Savoie-Carignan), mlađi ogranak Savojske dinastije, koji je nastao 1620. godine, kada je savojski vojvoda Karlo Emanuel I. († 1630.) dodijelio svom sinu Tomi Franji (1596. – 1656.) titulu princa od Carignana. Nakon izumiranja glavne loze dinastije, 1831. godine, prijestolje Sardinije i Pijemonta naslijedio je Karlo Albert (1831. – 1849.). Godine 1861. njegovi nasljednici su ponijeli naslov Kralja Italije, kojeg su držali do pada monarhije 1946. godine.

Neki članovi dinastije Savoja-Carignano nosili su i titule španjolskog, albanskog i hrvatskog kralja te etiopskog cara.

Popis vladara iz dinastije Savoja-Carignano

Prinčevi Carignana

 Toma Franjo Savoja-Carignano (1596. – 1656.)
 Emanuel Filibert Savoja-Carignano (1628. – 1709.)
 Victor Amadeo I. Savoja-Carignano (1690. – 1741.)
 Luj Victor Savoja-Carignano (1721. – 1778.)
 Victor Amadeo II. Savoja-Carignano (1743. – 1780.)
 Karlo Emanuel Savoja-Carignano (1770. – 1800.)
 Karlo Albert (1798. – 1849.); kao princa Carignana

Kraljevi Sardinije

 Karlo Albert (1831. – 1849.)
 Viktor Emanuel II. (1849. – 1861.)

Kraljevi Italije

 Viktor Emanuel II. (1861. – 1878.)
 Umberto I. (1878. – 1900.)
 Viktor Emanuel III. (1900. – 1946.)
 Umberto II. (1946.)

Savojci
Vladarske dinastije

Savoja-Carignano


Korelasyon, olasılık kuramı ve istatistikte iki rassal değişken arasındaki doğrusal ilişkinin yönünü ve gücünü belirtir. Genel istatistiksel kullanımda korelasyon, bağımsızlık durumundan ne kadar uzaklaşıldığını gösterir.

Farklı durumlar için farklı korelasyon katsayıları geliştirilmiştir. Bunlardan en iyi bilineni Pearson çarpım-moment korelasyon katsayısıdır. İki değişkenin kovaryansının, yine bu değişkenlerin standart sapmalarının çarpımına bölünmesiyle elde edilir. Pearson ismiyle bilinmesine rağmen ilk olarak Francis Galton tarafından bulunmuştur.

Pearson çarpım-moment korelasyon katsayısı

İsimlendirme
Pearson çarpım-moment korelasyon katsayısı isminde, kovaryans hesaplanırken yapılan işlemin fiziksel moment hesabına benzerliği etkili olmuştur. Çift taraflı bir kaldıraçın iki yük kolundaki ağırlıkların momenti hesaplanırken kullanılan, ağırlık ile ağırlığın destek noktasına olan uzaklığın çarpımı ile her bir değişkenin ortalamaya olan uzaklıklarının bulunması arasındaki benzerlik bu isimlendirmeye neden olmuştur.

Matematiksel özellikleri

Korelasyon katsayısı, bağımsız değişkenler arasındaki ilişkinin yönü ve büyüklüğünü belirten katsayıdır. Bu katsayı, (-1) ile (+1) arasında bir değer alır. Pozitif değerler direkt yönlü doğrusal ilişkiyi; negatif değerler ise ters yönlü bir doğrusal ilişkiyi belirtir. Korelasyon katsayısı 0 ise söz konusu değişkenler arasında doğrusal bir ilişki yoktur.

Matematik beklenti değerleri μX ve μY, standart sapmaları σX ve σY olan iki bağımsız değişken X ve Y arasındaki Pearson'un çarpım-moment korelasyon katsayısı (ρX, Y), şu şekilde tanımlanır:

E değişkenin matematiksel beklenti değerini, cov ise kovaryansı ifade eder,

μX = E(X) olduğundan,
σX2 = E(X2) - E2(X) ve

Y, için de aynısı geçerli olduğundan, şu ifadeyi yazabiliriz:

Korelasyon, yalnızca standart hataların ikisi de sonlu ve sıfırdan farklı ise, tanımlıdır. Korelasyon katsayısının 1'i (mutlak değer olarak) geçemeyeceği ise Cauchy-Schwarz eşitsizliğinin doğal bir sonucudur.

Tam bir artan doğrusal ilişkinin varlığı halinde korelasyon katsayısı 1 değerini alır, tam bir azalan ilişkinin varlığı halinde ise korelasyon katsayısı -1 değerini alır. Katsayının alabileceği diğer tüm değerler ise ilişkinin doğrusallığına bağlı olarak bu iki değer arasında olacaktır. Katsayı +1'e veya -1'e ne kadar yakınsa ilişkinin doğrusallığı o kadar güçlüdür.

Değişkenler istatistiksel olarak bağımsız ise korelasyon 0'dır fakat bunun tersi doğru değildir, çünkü korelasyon katsayısı yalnızca doğrusal olan ilişkiyi belirler.

Bir örnek: Rastgele X değişkeninin -1 ve +1 aralığında tekdüze dağılımına göre dağıldığını varsayalım ve Y = X2 ilişkisi geçerli olsun. Bu durumda Y tamamen X tarafından belirlenmiştir, öyle ki X ve Y birbirlerine bağımlıdır, fakat Pearson anlamdaki korelasyon 0 olacaktır. Ne var ki, X ve Ynin birlikte normal dağıldığı durumda, istatistiksel bağımsızlık aynı zamanda korelasyonun da olmaması anlamına gelir..

 Pearson'un çarpım-moment korelasyon katsayısı örneklem kestirimi

Bir rastgele örneklem olarak n büyüklükte X ve Y değişkenleri için aralıksal ölçekli veya oransal ölçekli sayısal veri serileri bulunmaktadır ve bu seriler n satırlı ve 2 sütunlu bir veri matrisi olarak ifade edilir. Bu veriler i = 1, 2, ..., n için xi ve yi olarak yazılır. Anakütle Pearson'un çarpım-moment korelasyon katsayısı olan ρXY; için, kestirim korelasyon katsayısı olan rxy şu formül ile hesaplanır:

Burada  ve  xi ve yi için örneklem aritmetik ortalamaları; sx and sy xi ve yi için örneklem standart sapmaları ve toplama Σ i=1 ile n arasındadır. Bu formül biraz değişme ile şöyle de verilebilir:

Eğer X ve Y verileri normal dağılım gösteren bir anakütleden gelmişlerse, Pearson'un örneklem korelasyon katsayısı bu iki anakütle değişkeni arasında bulunan korelasyon için en iyi korelasyon kestirimi olduğu ispat edilmiştir. Yine, anakütle korelasyonu için doğru olduğu gibi, örneklem korelasyon katsayısı da -1 ile +1 arasında değişme gösterir.

Verilen formül kullanılarak, komputer kullanarak tek geçişli algoritm olarak örneklem korelasyon katsayısı hesaplanması kolay görülmesine rağmen, pratikte özellikle bu formülün kullanışı sayısal kararsız olarak pek şöhret kazanmıştır. Aşağıda daha kararlı ve kesin sonuç veren örneklem korelasyon katsayı hesaplaması verilecektir.

Örneklem korelasyon katsayısının karesi (belirtme katsayısı), xi'in yi'ye doğrusal uygunluğunun sağlanması halinde, açıklanan yi varyansı olarak da tanımlanabilir. Bu matematiksel biçimde şöyle yazılır:

Burada σy|x2 terimi xi'in yi'ye arasındaki ilişkinin bir y = a + bx doğrusu ile ifade edilmesinin kestirimi sırasında ortaya çıkan hata karelerinin toplamıdır.

ile σy2 y için varyansdır; yani

Örneklem korelasyon katsayısı hem xi'e hem yi'ya göre simetrik olduğu için, eğer bağımlı değişken olarak xi seçilip yi'in buna doğrusal uygunluğunun kestirimi elde edilirse, aynı değer

elde edilir.

Bu denklem daha yüksek boyutlarda korelasyon katsayısı bulunması için bazı ipuçları vermektedir. Yukarıda Euclid uzayı içinde bir 2-boyutlu vektör grubu için tek-boyutlu bir ölçü uygulaması halinde ortaya çıkartılan açıklanan varyans kısmı örneklem korelasyon olarak tanımlanmıştır. Aynı şekilde m boyutlu bir doğrusal alt-manifoldta n boyutlu vektörlerin uygulanması olan çoklu korelasyon katsayısı tanımlanabilir. Örneğin z için x ile y'ye göre bir düzey olan z = a + bx + cy uygulanırsa, 'z'nin x ile y'ye göre korelasyonu şöyle verilir:

 Korelasyonun açıklanması

Örneklem korelasyon katsayısı iki rassal değişken olan X ve Yyi temsil eden vektörlerin kosinus değeri olarak açıklanabilir.

Örneklem korelasyon katsayısı mümkün uçsal değerler olan -1 veya +1 olursa, çok iyi iki değişken arasında çok iyi bir doğrusal bağlantı bulunduğu kabul edilir. Eğer örneklem korelasyon katsayısı 0'a eşitse, iki değişken arasında hiç doğrusal bağlantı bulunmaz. Dikkat edilirse hep örneklem korelasyon katsayısı ile doğrusal bağlantı açıklanmakta ve genel olarak bağlantıdan bahis edilmemektedir. Örneğin iki değişken arasında çok yakın bir daire şeklinde bağlantı bulunsa, örneklem korelasyon katsayısı 0'a yakın olacaktır.

Değişik istatistikçiler örneklem korelasyon katsayısının değerlerini daha ayrıntılı olarak açıklamaktadırlar. Burada Cohen(1988) , tarafından, özellikle psikoloji ilim dalında uygulamalı olarak, verilen ayrıntılı açıklama şu tabloda gösterilmektedir:

Bu ayrıntılı açıklama çok subjektifdir ve belli bir bilim dalı için (psikoloji) uygundur ama genelleştirilmesi uygun değildir. Değişik bilim dalları korelasyon katsayısı değerlerinin değişik olarak açıklamasını kabul etmektedirler. Örneğin çok dakik ölçüm aletleri ile ortaya çıkarılan ölçüler arasında bulunan 0,9 korelasyon değerinin çok düşük olduğu kabul edilebilir; halbuki ayni katsayı değeri bir sosyal bilimci veya iktisatçı tarafından çok yüksek (hatta gerçekliğine şüphe yaratırcasına büyük) olarak kabul edilmektedir.

 Korelasyon hakkında yaygın bazı hatalı düşünceler

 Korelasyon ve nedensellik

İstatistikte korelasyon hakkında çok kullanılan ve her istatistik kullananın bilmesi gerek bir cümle şudur:
 Korelasyon veya doğrusal ilişki nedensellik değildir.
Genellikle çok kişi iki değişken arasında bir ilişki kurulunca birinin sebep diğerinin sonuç olduğuna ve birinin diğerine neden olduğuna inanmış görünürler. Gerçekten nedensellik ve korelasyon birbirine bağlı kavramlardır: nedensellik ispat edilmesi için korelasyonun bulunması gereklidir ama bu nedensellik göstermek için yeterli değildir. Nedensellik ve korelasyon birbirlerine eşit değillerdir ama daha uygun cümleler ile
Empirik olarak gözümlenen birlikte değişme nedensellik açıklaması için gereklidir ama yeterli değildir.
Korelasyon nedensellik değildir; ama nedenseliğin daha ayrıntılı incelenmesini gerektiren ipucunu sağlar.

İstatistikte birbiri ile çok yakından doğrusal ilişkili gibi görülen ama biri diğerine sebep-sonuç olmayan birçok pratik örnek bilinmektedir. Genellikle bu türlü nedensellikden doğmayan yakın ilişkiye sahte korelasyon adı verilmektedir. Genellikle bu sahte korelasyon iki değişkenin de bir başka saklı olan değişken tarafından etkilenmesi dolayısı ile ortaya çıkar. Biraz abstre olarak A ve B arasında bulunan yakın korelasyon daha objektif olarak dikkatle incelenince üç tür mümkün ilişki olabilceği görülür:
 A nedendir B sonuçtur;
 B nedendir A sonuçtur;
yahut
 C neden A sonuçtur VE C neden B sonuçtur.
İşte sahte korelasyon üçüncü halde ortaya çıkar. A ve B arasında görülen yakın ilişki birbirinin sebep-sonuç olmasından doğmaz. Yakın korelasyon her hâlde sebep-sonuç ilişkisi ifade etmez: "korelasyon nedensellik değildir".Sahte korelasyon hakkında birçok örnek verilmiştir ve bunlar bazen alaycı, bazen şaşırtıcı ve bazen gülünçtür. Bunlardan bazılarını verip niçin sahte korelasyon bulunduğunu açıklayalım:
 İskandinavya'da 19. yüzyıl sonu ve 20. yüzyıl için yıllık leylek sayısı ve yıllık çocuk doğumları inceleyince çok yakın bir pozitif korelasyon bulunmaktadır. Bu, doğan çocukların leylekler tarafından getirildikleri önermesini doğrulamaz. Hem çocuk doğum sayısı hem de leylek sayısı ekonomik gelişme ve şehirleşme dolayısıyla azalmış ve bu iki azalma birinin diğerine sebep-sonuç olmasından ortaya çıkmamıştır.
 Bir sahil şehrinde aylık dondurma satışları ile aylık denizde boğulma sayıları yıl içinde birlikte artıp eksilme gösterip yakın pozitif korelasyon gösterirler. Bu demek değildir ki fazla dondurma fazla boğulmalara sebep-sonuç olmakta veya boğulmaların azalması dondurma satışlarına aksi tesirde bulunmaktadır. Her ikisi de mevsim değiştiği için aynı yönde değişik etki görmektedir.
 Ayakkabı ile uyumak, baş ağrısı ile uyanmakla yakın pozitif korelasyon gösterir. Bu demek değildir ki ayakkabı ile yatmak baş ağrısı doğurur. Çok daha uygun bir açıklama, her ikisinin de fazla alkollü içki kullanımı sonucu ortaya çıkmasıdır.
 Bir yangına müdahale eden itfaiye mensuplarının sayısı ile yangından ortaya çıkan maddi hasar birbirleri ile yakın korelasyon gösterirler. Bu demek değildir ki itfaiye mensubu sayısı artışı (yağmacı artışı gibi) daha çok maddi hasar çıkmasına neden olur. Asıl açıklama yangının büyüklüğü ve şiddetine dayanır; büyük yangınlar daha çok itfaiyeci gerektirir ve daha çok hasar doğurur.
 1950'lerden beri hava kirliliği göstergeleri ile polise bildirilen hırsızlık olayları sayısı pozitif korelasyon göstermektedir. Bu demek değildir ki hava kirliliği artışı hırsızlık olaylarının artışına; yahut hava kirliliğinin artışı hırsızlık sayısı artışına neden olmuştur. Her iki değişkende de hızlı şehirleşme dolayısı ile artış görülmektedir.

 Korelasyon ve doğrusallık

Pearson'un korelasyon katsayısı iki değişken arasındaki doğrusal ilişkinin gücünü göstermekle beraber, kestirim olarak bulunan katsayı değeri bu ilişkiyi tam olarak açıklamak için yeterli değildir. Bu sonuç eğer veriler normal dağılım göstermiyorlarsa daha da önem kazanmaktadır.

Dört değişik veri çiftini ve dört serpme diyagramını kapsayan ve istatistikçiler arasında çok iyi bilinen yandaki gösterimler İngiliz asıllı Amerikan istatistikçi Francis Anscombe tarafından hazırlanan bir yazıda gösterilmiştir. Gösterilen 4 değişik y değişkeninin hepsi için de aynı olan ortalama (7,5), standart sapma (4,12), korelasyon katsayısı (0,81) ve regresyon doğrusu () bulunmaktadır. Fakat gösterimden açıkça görülmektedir ki dört Y değişkenin dağılımları çok farklıdır. Sol yukarıdaki göstergede iki değişken birbirine korelasyon ile ilişkili olup her iki değişkenin de normal dağılıma uyduğu varsayımlarının gerçeğe uygun olduğu kabul edilebilir. Üst sağdaki gösterim de değişkenlerin normal dağılım gösterdikleri kabul edilemez; iki değişken arasında ilişki olmakla beraber bunun doğrusal olduğu da kabul edilemez ve bu nedenle yüksek korelasyon katsayısı bu ilişkiyi açıklayamaz. Alt soldaki göstergeden görülmektedir ki iki değişken arasında tam bir doğrusal ilişki vardır, ancak tek bir aykırı değer bulunmakta ve bu da korelasyon katsayı değerini 1'den 0.81'e düşürmektedir. Alt sağdaki son gösterimden iki değişken arasındaki ilişkinin doğrusal olmadığı ve bulunan tek bir aykırı noktanın hesaplanan yüksek korelasyon katsayısına neden olduğu görülmektedir.

Bu örnek açıkça göstermektedir ki bir özetleme istatistiğine (burada korelasyon katsayı değerine) dayanarak, verilerin daha ayrıntılı incelenmesi yapılmadan, ortaya sonuç çıkartma iyi inceleme için gayet yetersizdir.

 Korelasyon katsayısının kesin olarak tek-geçişli olarak bilgisayarla hesaplanması

Sayısal olarak kararlılığı ve kesinliği iyi olan Pearson'un çarpan-moment korelasyon katsayısı'' hesaplama algoritması için şu sözdekod verilmiştir:

 sum_sq_x = 0
 sum_sq_y = 0
 sum_xy = 0
 mean_x = x[1]
 mean_y = y[1]
 for i in 2 to N:
     sweep = (i - 1.0) / i
     delta_x = x[i] - mean_x
     delta_y = y[i] - mean_y
     sum_sq_x += delta_x * delta_x * sweep
     sum_sq_y += delta_y * delta_y * sweep
     sum_xy += delta_x * delta_y * sweep
     mean_x += delta_x / i
     mean_y += delta_y / i
 pop_sd_x = sqrt(sum_sq_x / N)
 pop_sd_y = sqrt(sum_sq_y / N)
 cov_x_y = sum_coproduct / N
 korelasyon = cov_x_y / (pop_sd_x * pop_sd_y)

Ayrıca bakınız

 Otokorelasyon
 Spearman'ın sıralama korelasyon katsayısı

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Korelasyon kavramını anlamak. Bir Hawaii Universitesi profesörü tarafından hazırlanan kılavuz  (en.)
 Statsoft Elektronik Ders Kitabı  (en.)
 Pearson'un korelasyonun katsayısının çabukca olarak hesaplanması  (en.)
 Korelasyon katsayısının dağılımı. Simulasyonlarla öğrenme  (en.)
 İki değişken arasındaki bir doğrusal ilişkinin gücünü hesaplayan korelasyon  (en.)
 Bir örnek verileri için (çapraz) korelasyon katsayıları için MathWorld sayfası (en.)

İstatistik

Korelasyon


Ildır, İzmir'in Çeşme ilçesine bağlı bir mahalle.

Tarihçe

Antik Çağ
Ildır'ın antik dönemdeki adı Erythrai'dir. Erythrai sözcüğünün Yunancada "kırmızı" anlamına gelen Erythros'tan türediği, kent toprağını kırmızı renginden dolayı Erythra'nin "Kızıl Kent" anlamında kullanıldığı sanılmaktadır. Bir başka varsayıma göre ise kent adını ilk kurucu Giritli Rhadamanthes'in oğlu Erythros'tan almıştır.

Kentte ele geçen bulgular, bu yörede ilk Tunç Çağı'ndan bu yana yerleşimin olduğunu göstermiştir. İkinci kolonileşme döneminde kent, Atina Kralı Kadros soyundan gelen Knopos yönetimindeydi. Başlangıçta krallık ile yönetilen kent sonraları yine kral soyundan olan ancak halkın seçtiği Basileuslar tarafından yönetildi. Ion kentlerinin aralarında kurdukları Panionion dinsel ve siyasal birliğe katıldılar. Kent Pythagoras'la birlikte kısa süreli tiranlık dönemi yaşamış, bu dönemde üreterek dışarı sattığı değirmen taşlarıyla önem kazanmıştır.

Erythrai, Lidya ve daha sonra da Persler'in eline geçer. Pers boyunduruğuna karşı diğer Ion kentleri gibi ayaklanmaya katılan kente, bütün Ion kentleriyle birlikte M.Ö. 334'te İskender, bağımsızlığını kazandırır. İskender'in ölümünden sonra çıkan kargaşalar sonucu birçok el değiştiren Erythrai, Pergamon (Bergama) Krallığı'nın eline geçer. M.Ö.133'te Roma İmparatorluğu içinde özgür bir kent statüsü kazanır. Bu dönemde şarabı, keçileri, değirmen taşları ve kadın kahinleri Sibyl ile Herophile ile ün kazandı.

MÖ 1. yüzyılda depremler, savaşlar ve Romalı komutanların yağmaları yüzünden büyük yıkıma uğrayan yöre, 16. yüzyıldan sonra Ilderen ve Ildır adlarıyla anılmaya başladı.

Şehirde 1963-1966 yılları arasında Prof.Hakkı Gültekin ve sonraları Prof. Ekrem Akurgal tarafından kazı çalışmaları yapılmıştır. İlk önce MÖ 3. yüzyıl sonlarında yapıldığı sanılan akropolün kuzey yamaçlarındaki antik tiyatro toprak altından çıkarıldı. Akropolün en yüksek düzlüğünde yapılan araştırmalarda da Athena tapınağına ait kalıntılar bulundu. Şehrin etrafının 5 km uzunluğunda surla çevrili olduğu anlaşıldı. Tiyatro kısmen açığa çıkarıldı ve restorasyon çalışmaları yarım kaldı. Araştırmalarda akropolde MÖ 6. ve 7. yüzyıldan kalma çanak, çömlek, taş ve topraktan figürler bulundu. Bunlar Erythrai şehrinin en eski tarihî buluntularıdır.

Coğrafya
Ildır, Çeşme'nin kuzeyde bulunan Akdağlara açılan yerleşimidir. Aynı şekilde Ildır güney yoluyla Ovacık üstünden İzmir-Çeşme karayoluna, batı yoluyla Ilıca ve Çeşme'ye, kuzey yoluyla ise Balıklı Ova ve Küçükbahçe ile bağlantılıdır.

Çeşme'nin mahalleleri

Ildır


An Panicum capillarioides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Vasey. An Panicum capillarioides in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Panicum

Panicum capillarioides


Ahmet Kemal Hadımlı (d. 1 Mart 1908, İstanbul), Türk bürokrat.

1935'te Siyasal Bilgiler Okulunu bitirdi. Hafik Kaymakamlığı, Dahiliye Hukuk Müşavirliği Muhakemat Müdürlüğü, Mülkiye Müfettişliği, 1946 - 1949 yılları arasında Bolu, 1949 - 1950 yılları arasında Diyarbakır valilikleri. İçişleri Tetkik Kurulu Başkanlığı Müşavirliği, 1950 - 1951 yılları arasında Konya Valiliği, Dahiliye Vekaleti Müsteşarlığı, 1954-1960 yılları arasında İzmir valiliği, 1957'de kısa bir süre vekaleten İstanbul belediye başkanlığı (valiliği), Denizcilik Bankası Genel Müdür Müşavirliği yaptı.

1960 Darbesi'nde tutuklanarak Demokrat Parti milletvekilleri ile birlikte Yassıada'ya gönderildi, orada yargılanarak mahkûm oldu.

Kaynakça

1908 doğumlular
İstanbul doğumlu devlet görevlileri
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesinde öğrenim görenler
Türkiye İçişleri Bakanlığı müsteşarları
İstanbul Büyükşehir belediye başkanları
İzmir valileri

Kemal Hadımlı


'ගත්තර' යනු කෘෂිකාර්මික කුලිකරුවන් හැඳින්වීමට පැරණි ශ්‍රී ලංකාවේ ශිලා ලේඛන සහ සාහිත්‍යයේ භාවිතා වූ වචනයයි. දකුණු ඉන්දියාවේ වැඩවසම්වාදය යටතේ ශද්‍ර කුලයේ දුප්පත් හා ඉඩම් නොමැති හා දුප්පත්කමින් පෙළෙන කෘෂිකාර්මික සේවකයින් යටතේ කුලිකරුවන් තත්ත්වය සුලභ වූ අතර දැනට පවතින කුල ධූරාවලියේ පහළම තනතුරු හොබවා ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණ ප්‍රාන්තය පදිංචි කළේය. බඩ ගාත්තර (බඩ සඳහා වැඩ කරන්නන්), කුස රාක්ෂ (බඩ සඳහා වැඩ කරන්නන්) යනු ඔවුන්ට වෙනත් වචන ය. ගත්තර හෝ ගස්තර උප කුලයේ උප කණ්ඩායම් හත ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රධාන ගොවිගම කුලයෙන් සමන්විත ප්‍රධාන සමාජ කණ්ඩායම වේ.   ගස්තරයන් ආගමෙන් ථෙරවාදී බෞද්ධයන් ය. ඔවුන් ජනවාර්ගික වශයෙන් සිංහල ජනතාව නමුත් ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් තමන්ගේ ද්‍රවිඩියානු ජනවාර්ගික සම්භවය දකුණු ඉන්දියාවට ප්‍රකාශ කරති. ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙකුට සුවිශේෂී දෙමල වාසගමන් ඇති අතර ඒවා "එම්" අකුරු (උදා: සෙනවිරත්නම් - එම් - සෙනවිරත්න) සහ බණ්ඩාර (පණ්ඩාරම්) කුල වාසගම අතහැර දමා නම් වෙනස් කර ඇත. ඔවුන් ඉන්දියාවේ සිට ශ්‍රී ලංකාවට සංක්‍රමණය වීමේ සංකීර්ණ ඉතිහාසයක් පෙන්නුම් කරයි

සම්භවය
ප්‍රධාන ධාරාවේ සිංහලයන් උතුරු ඉන්දියානු ජනවාර්ගික මූලාරම්භය කියා සිටින හෙයින්, ගස්තර වැනි බොහෝ දකුණු ඉන්දියානු වර්ග වල සිටීම ඉන්දියාවේ සිට ශ්‍රී ලංකාවට සංක්‍රමණය වීමේ සංකීර්ණ ඉතිහාසයක් පෙන්නුම් කරයි. ගස්තර ගොවිගම කුලයේ උප කුලයක් ලෙස වර්ග කර තිබුණි. බොහෝ දෙනෙක් කෘෂිකාර්මිකයන් සහ කම්කරුවන් ය.   රට පුරාම  බෞද්ධ පන්සල් සහ දේවාල ඉඩම් වගාකලේ ගස්තර කුලිකරුවන්.

නිරුක්තිය
ගස්තර වචනය නිර්මාණය කර ඇත්තේ "ගත්තර" යන වචනයෙනි. 'ගත්තර' යනු පැරණි ලාංකික සෙල්ලිපි වල සහ සාහිත්‍යයේ කෘෂිකාර්මික කුලිකරුවන් හැඳින්වීමට භාවිතා කළ වචනයයි. කෘෂිකාර්මික කුලිකරුවන් යනු ලංකාවේ වැඩවසම් ඉඩම් පාලන ක්‍රමයේ කොටසකි.    ගත්තර යන්නෙහි තේරුම පොදු සිංහල භාෂාවෙන් ගත්තොත් යන්නෙහි තේරුම 'කීකරු' යන්නයි.

ගස්තර


Tolomé es una población del estado mexicano de Veracruz de Ignacio de la Llave y del municipio de Paso de Ovejas, localizado en la región central del estado.Su fiesta patronal es el 31 de mayo.

Localización y demografía
Tolomé se encuentra localizada en las coordenadas geográficas  y a una altitud de 20 metros sobre el nivel del mar, se encuentra a 4 kilómetros al sureste de la cabecera municipal, Paso de Ovejas, y a 35 kilómetros al noroeste del puerto de Veracruz, comunicación con ambas poblaciones se da por la Carretera Federal 180 que en su tramo libre cruza por el centro de la población, además se comunica con la ciudad de Cardel mediante una carretera estatal, estando separadas por una distancia de 20 kilómetros hacia el norte.

De acuerdo al Censo de Población y Vivienda de 2010 realizado por el Instituto Nacional de Estadística y Geografía, la población total de Tolomé es de 2 715 habitantes de los que 1 321 son hombres y 1 394 son mujeres.

Historia
En la población tuvo lugar la Batalla de Tolomé el 3 de marzo de 1832, en la que se enfrentaron las tropas al mando de Antonio López de Santa Anna sublevadas a favor del Plan de Veracruz en contra del entonces presidente Anastasio Bustamante, y las fuerzas fieles a éste, comandadas por José María Calderón; en ella, Santa Anna fue ampliamente derrotado debido a que cayó en la trampa estratégica planteada por Calderón que recibió el apoyo de tropas de José Antonio Facio, logrando sobrevir solo 14 de los cerca de 2 000 soldados comandados por Santa Anna.

Véase también
 Batalla de Tolomé
 Plan de Veracruz (1832)

Referencias

Notas

Fuentes

Localidades del estado de Veracruz

Tolomé


خزان مِرْوِي : هو سد كهرومائي سوداني يقع على مجرى نهر النيل في الولاية الشمالية بالسودان عند جزيرة مروي التي أطلق عليه اسمها، على بعد 350 كيلومتر من الخرطوم و 600 كيلومتر من ميناء بورتسودان.

اكتمل بنائه في ، ويبلغ إجمالي طوله 9.2 كيلومتر فيما يصل ارتفاعه إلى 67 متر، وقد صاحب عملية بنائه عدد من المشاريع التحضيرية، مثل إنشاء عدد من الطرق والجسور وخط للسكة الحديد ومدينة سكنية لإقامة فريق العمل الذي تألّف من 5,000 عامل نصفهم من السودانيين والنصف الآخر من الصينيين.

أهداف السد
الأغراض الأساسية لبناء السد هي :
 توليد الطاقة الكهربائية حيث ينتج السد طاقة بقوة 1,250 ميغاواط
 ري حوالي 300,000 هكتار من المشاريع الزراعية في الولاية الشمالية .
 حماية أراضي الولاية الشمالية من خطر فيضان النيل.
 إنشاء مشاريع صناعية ومشاريع تعدين وصناعة سمكية تعتمد على بحيرة تخزين المياه البالغ طولها 176 كيلومتر.
 تحسين مستوى المعيشة للسكان المحليين بمنطقة السد.
 تحسين الملاحة النهرية بالمنطقة.

التخطيط
يرجع تاريخ التخطيط لبناء سد مروي إلى أربعينيات من القرن الماضي وقد وضعت أول دراسة متكاملة له عام 1993 من قبل شركة مونينكو الكندية وفي عام 1999 أصدر الرئيس السوداني عمر البشير قرارا بتأسيس وحدة لتنفيذ السد بهدف سد العجز الحالي في الكهرباء بالبلاد ومقابلة الطلب المستقبلي عليها واستغلال مياه النيل لتوليد الطاقة الكهربائية.

جسم السد
يبلغ طول جسم السد 9,7 كم وطول سد المفيض 154 متر وارتفاعه 67 متر وعرضه 82 متر. ويتكون من 14 بوابه منها 12 سفلية و2 علوية. ويبلغ طول السد اللافيضي 69 متر وارتفاعه 67 متر.

محطة التوليد
تعتبر أطول أجزاء جسم السد وطولها 301 متر وبها 10 مداخل عنفات و 10 توربينات، تبلغ سعة الواحدة منها 125 ميغاواط.

التمويل
بلغت التكلفة الإجمالية للسد 2.945 مليار دولار أمريكي ساهمت الصناديق العربية بتمويل 1,223 مليار دولار، في حين موّلت الحكومة السودانية المشروع مبلغ 1.114 مليار دولار فيما قدمت الحكومة الصينية تمويلا للمشروع بقيمة 608 مليون دولار.

وقد أشاد الرئيس السوداني السابق عمر البشير بدعم الصناديق العربية للمشروع حيث قال في كلمة ألقاها في احتفال بمناسبة افتتاح عدد من المشروعات المصاحبة للسد «أن هذا السد تم تمويل جزء كبير جدا منه بواسطة الدول والصناديق العربية التي لم تبخل علينا وظلت تدعم هذا المشروع حتى اليوم».

المشاريع المصاحبة
صاحب بناء مشروع سد مروي عدد من المشاريع منها طريق مروي الذي موّله الصندوق العربي وجسر الصداقة بين مدينتي مروي و كريمة وطريق بري آخر ومطار دولي وخط للسكك الحديد ومدينة للعمال.

مصادر

وصلات خارجية
 الموقع الإلكتروني الرسمي لسد مروي

بنية تحتية للطاقة اكتملت في 2009
سدود اكتملت في 2009
مروي
محطات طاقة كهرمائية في السودان
ولاية الشمالية

سد مروي


Wolfram Kurt Erhard Hirth (28 February 1900 – 25 July 1959) was a German gliding pioneer and sailplane designer. He was a co-founder of Schempp-Hirth, still a renowned glider manufacturer.

Hirth was born in Stuttgart, the son of an engineer and tool-maker. He was the younger brother of Hellmuth, who founded the famous Hirth aircraft engine manufacturing company.

Early years
As a young man, Hirth took up gliding and was soon drawn to the Wasserkuppe, then the focus of the German gliding movement, earning his pilot's licence in 1920. In 1924, Hirth lost a leg after a motorcycle accident. From then on, he would fly while wearing a wooden prosthesis. He had the fibula from his amputated leg fashioned into a cigarette holder

In 1928, he graduated from the Technical University of Stuttgart with a diploma in engineering and began to focus on aircraft construction. Over the next decade, he would also tour the world, promoting gliding throughout Europe, the United States, Japan, South America, and South Africa. On 10 March 1931 he gave a demonstration of glider aerobatics over New York City. On one of these publicity trips, he suffered major injuries in a crash in Hungary, requiring a hospital stay of four months. He and Robert Kronfeld were the first pilots to gain the Silver C badge. He was the chief flying instructor at the Grünau Gliding School in the Giant Mountains, then in Germany.  In 1933, he became the Head of the new Gliding School in Hornberg.

Later in the year, he became the first to correctly identify the phenomenon of wave lift, the highest form of lift source available to soaring pilots.

In Jan. 1934, he joined Professor Georgii's South America expedition, along with Peter Riedel, Hanna Reitsch, and Heini Dittmar, to study thermal conditions, with his sailplane "Moatzagotl".  While in Argentina, Wolf set a record of seventy-six successive loops.

Wolf Hirth also took part in International Championships of Touring Aircraft Challenge 1929, Challenge 1932 (6th place) and Challenge 1934 (13th place). After some time in the USA he returned to Germany in 1934 because of US economic depression.

Glider company
With the assistance of Wolf Hirth, Martin Schempp founded his own company in Göppingen in 1935: "Sportflugzeugbau Göppingen Martin Schempp". In 1938, Wolf Hirth, mainly responsible for the design work, officially became a partner in the company, which then took on the new name "Sportflugzeugbau Schempp-Hirth". The company relocated to Kirchheim-Teck the same year. The company first manufactured a small training glider, the Göppingen Gö 1, intended to rival the Grunau Baby. The company's first real success, however, was the Gö 3 Minimoa, a distinctive aircraft with an elegant gull wing design that was used to break several world records and win championships around the world.

Hirth continued to direct the firm throughout World War II. In 1940 the company began manufacturing assembly parts for Messerschmitt Me 323 and Me 109 and other aircraft. From 1945 the company made furniture and other wooden components for industry until glider production could begin again in 1951. He was elected President of the German Aero-Club in 1956.

Death
Hirth had a heart attack while flying his Vogt Lo-100 aerobatic glider in 1959 and died in the subsequent crash.  Handbuch des Segelfliegens was published posthumously in 1963.

Honours

In many municipalities of Baden-Württemberg roads were named after Wolf Hirth. In Bartholomä, Bettringen, Böblingen, Ditzingen, Esslingen-am-Neckar, Leinzell, Leonberg, Kirchheim/Teck and Schramberg there is a Wolf-Hirth-Straße. Outside of Baden-Württemberg, there is a Wolf-Hirth-Straße in Gersfeld (Rhön), and a Hirthstraße in Kiel-Holtenau.

Literature
 Jörg Baldenhofer (Hrsg.): Schwäbische Tüftler und Erfinder. DRW-Verlag, Stuttgart 1986, .

 Stefan Blumenthal: Grüße aus der Luft. 100 Jahre Luftfahrt auf alten Postkarten. Motorbuch-Verlag, Stuttgart 1991, .
 Stefan Blumenthal: Albert Hirth und seine Söhne Hellmuth und Wolf: eine schwäbische Erfinderfamilie. In: Jörg Baldenhofer (Hrsg.): Schwäbische Tüftler und Erfinder. DRW-Verlag, Stuttgart 1986, , S. 112-121.
 Lisa Heiss: Erfinder, Rennfahrer, Flieger. Hirth. Vater. Hellmuth Wolf. Verlag Reinhold A. Müller, Stuttgart 1949.

See also
Hanna Reitsch

References

External links
 Lo-150 aerobatic glider

1900 births
1959 deaths
German aviators
Glider pilots
German aerospace engineers
Businesspeople from Stuttgart
People from the Kingdom of Württemberg
University of Stuttgart alumni
Aviators killed in aviation accidents or incidents
Lilienthal Gliding Medal recipients
Aerobatic record holders
Glider flight record holders
German aviation record holders
Victims of aviation accidents or incidents in 1959
Engineers from Stuttgart

Wolf Hirth


This is a list of major roads in Ottawa, Ontario, Canada:

Airport Parkway
Albert Street
Albion Road
Alta Vista Drive
Anderson Road
Aviation Parkway
Bank Street
Bankfield Road
Baseline Road
Beechwood Avenue
Blair Road
Booth Street
Boundary Road
Bridge Street
Bronson Avenue
Brookfield Road
Cambrian Road
Cameron Street
Campeau Drive
Carling Avenue
Carp Road
Carp View Road
Castlefrank Road
Catherine Street
Cedarview Road
Century Road
Chamberlain Avenue
Charlotte Street
Clyde Avenue
Colonel By Drive
Colonial Road
Conroy Road
Coventry Road
Corkstown Road
Craig Side Road
Dalmeny Road
Devine Road
Dilworth Road
Donald B. Munro Drive
Donnelly Drive
Dunning Road
Dunrobin Road
Dwyer Hill Road
Eagleson Road
Earl Armstrong Road
Elgin Street
Fallowfield Road
Fernbank Road
Ferry Road
Fisher Avenue
Flewellyn Road
Fourth Line Road
Frank Kenny Road
Franktown Road
Galetta Side Road
Gladstone Avenue
Greenbank Road
Gregoire Road
Harbour Street
Hawthorne Avenue
Hawthorne Road
Hazeldean Road
Hemlock Road
Heron Road
Highway 7
Highland Road
Highway 174
Highway 417
Hog's Back Road
Holly Acres Road
Hope Side Road
Hunt Club Road
Huntley Road
Huntmar Drive
Industrial Avenue
Innes Road
Island Park Drive
Jeanne d'Arc Boulevard
Jockvale Road
Katimavik Road
Kent Street
Kichi Zibi Mikan
Kinburn Side Road
King Edward Avenue
Kirkwood Avenue
Laurier Avenue
Lees Avenue
Leitrim Road
Lester Road
Limebank Road
Lyon Street
Mackenzie Avenue
Madawaska Boulevard
Main Street
Maitland Avenue
Manotick Main Street
March Road
Marvelville Road
McArthur Avenue
McBean Street
Meadowlands Drive
Mer Bleue Road
Merivale Road
Metcalfe Street
Milton Road
Mitch Owens Road
Montreal Road
Moodie Drive
Munster Road
Murray Street
Navan Road
NCC Scenic Driveway
Nicholas Street
O'Connor Street
Ogilvie Road
Old Montreal Road
Old Prescott Road
Orléans Boulevard
Osgoode Main Street
Ottawa Road 29
Ottawa Street (Richmond)
Palladium Drive
Panmure Road
Parkdale Avenue
Perth Street
Pinecrest Road
Preston Street
Prince of Wales Drive
Queen Elizabeth Driveway
Queensway
Ramsayville Road
Richmond Road
Rideau Street
Rideau Valley Drive
River Road
Riverside Drive
Robertson Road
Rockdale Road
Roger Stevens Drive
Russland Road
Russell Road
Saumure Road
Sir George-Étienne Cartier Parkway
St. Joseph Boulevard
St. Laurent Boulevard
St. Patrick Street
Scott Street
Slater Street
Smith Road
Smyth Road
Snake Island Road
Somerset Street
Sparks Street
Stagecoach Road
Strandherd Drive
Sussex Drive
Tenth Line Road
Terry Fox Drive
Timm Drive
Thomas A. Dolan Parkway
Thomas Argue Road
Trail Road
Trim Road
Vanier Parkway
Veterans Memorial Highway (416)
Victoria Street
Walkley Road
Waller Street
Wellington Street
Woodroffe Avenue

Classification
The City of Ottawa classifies its roads in one of the following categories:

  City freeway
  Arterial road
  Major collector road
  Collector road
  Local road

 signifies roads under federal government jurisdiction.

 A King's Highway sign indicates a provincial road. (See Highways in Ontario for more information.)

Roads without an identifying icon are of unconfirmed classification.

See also

List of numbered roads in Ottawa
List of Gatineau roads
Capital Pathway

References
Ottawa 2020 Transportation Master Plan (see roads in Maps 6 through 9)

Roads
Ottawa

List of roads in Ottawa


Pedrógão Portekiz'de Torres Novas belediyesine bağlı olan, 39,38 km2 yüzölçümüne sahip, 2.095 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Torres Novas

Pedrógão (Torres Novas)