Dwight "Bo" Lamar (Columbus, Ohio, ) es un exjugador de baloncesto estadounidense que disputó tres temporadas en la ABA y una más en la NBA. Con 1,85 metros de estatura, jugaba en la posición de base.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante cuatro temporadas en los Ragin' Cajuns de la Universidad de Louisiana–Lafayette, en las que promedió 31,2 puntos y 3,6 rebotes por partido. Lideró el ranking de máximos anotadores de la División I de la NCAA en 1972, figurando en la actualidad, con 3.493 puntos, como el cuarto mayor anotador de la historia de la competición. Ese mismo año logró el galardón al Jugador del Año de la Southland Conference, siendo además incluido en el mejor quinteto All-America, apareciendo en el segundo en 1973.

Profesional
Fue elegido en la cuadragésimo cuarta posición del Draft de la NBA de 1973 por Detroit Pistons, y también por los San Diego Conquistadors en la primera ronda del Draft de la ABA, fichando por estos últimos. En su primera temporada como profesional, lideró al equipo en anotación, con 20,4 puntos por partido, siendo además el jugador de toda la liga que más triples anotó 869) e intentó (247). Al término de la temporada fue elegido en el Mejor quinteto de rookies de la ABA.

Al año siguiente volvió a ser uno de los jugadores más determinantes de su equipo, promediando 20,9 puntos y 5,5 asistencias por partido, cifra esta última que le situó como el sexto mejor pasador de la liga.

La temporada 1975-76 la comenzó con el equipo reconvertido en los San Diego Sails, pero tras 11 jornadas el equipo se disolvió, organizándose un draft de dispersión, siendo elegido por los Indiana Pacers. Allí compartió minutos en el puesto de base con Billy Keller, acabando la temporada con 15,6 puntos y 3,9 asistencias por partido.

Antes del comienzo de la temporada 1976-77 es traspasado a Los Angeles Lakers de la NBA, donde jugaría su última temporada como profesional, como suplente de Lucius Allen, promediando 7,1 puntos y 2,5 asistencias por partido.

Estadísticas de su carrera en la ABA y la NBA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Lamar en NBA.com
 Ficha de Bo Lamar en ultimatenba.com
 Fotos y estadísticas de Bo Lamar en la ABA
 Athlete 1969-73 Dwight Bo Lamar

Baloncestistas de Ohio
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de la ABA
Baloncestistas de los Louisiana-Lafayette Ragin' Cajuns
Baloncestistas de los San Diego Conquistadors
Baloncestistas de los San Diego Sails
Baloncestistas de los Indiana Pacers
Baloncestistas de Los Angeles Lakers
Nacidos en Columbus (Ohio)

Bo Lamar


El Parque Nacional Thrumshingla es un área protegida en el centro del país asiático de Bután cubre poco más de 905 kilómetros cuadrados (349 millas cuadradas) en cuatro distritos, pero principalmente en Mongar. Es atravesada por una carretera lateral, y contiene el paso de Thrumshing La.
Thrumshingla es un parque templado, con grandes extensiones de bosques maduros de abeto, sus altitudes que van desde 700 metros (2.300 pies) a 4.400 metros (14.400 pies). Thrumshingla es el hogar de seis especies de aves amenazadas: Aceros nipalensis, Spelaeornis caudatus, Tragopan satyra, Sitta formosa, Harpactes wardi y Arborophila mandellii.

Véase también
Geografía de Bután
Geografía de Asia

Referencias

Thrumshingla
Áreas protegidas establecidas en 1998
Bután en 1998

Parque nacional de Thrumshingla


Macrolepiota procera (Giovanni Antonio Scopoli, 1772 ex Singer, 1948), sin. Lepiota procera (Giovanni Antonio Scopoli, 1772 ex Samuel Frederick Gray, 1821), din încrengătura Basidiomycota în familia Agaricaceae de genul Macrolepiota, denumită în popor parasol, burete șerpesc, pălăria șarpelui, dar între altele și cale, capul șarpelui, căciula șarpelui sau ciuperca cucului, este o specie de ciuperci comestibile saprofite foarte comună și răspândită. Ea se poate găsi în România, Basarabia și Bucovina de Nord oriunde în păduri foioase și de conifere, prin pășuni, tufișuri, locuri ierboase, chiar și la margine de drum, preferat pe soluri calcaroase și silicoase, mai ales după o ploaie puternică de vară. Timpul apariției este din iunie până în octombrie.

Istoric
Ciuperca a fost descrisă pentru prima oară în 1772 de către naturalistul tirolez Giovanni Antonio Scopoli, care a numit-o Agaricus procerus, de verificat în opeera sa Flora carniolica din același an, iar transferată corect la genul Macrolepiota sub păstrarea epitetului de micologul german Rolf Singer în vollumul 32 al jurnalului micologic american Papers of the Michigan Academy of Sciences din 1948.

Câteodată se mai găsește în cărți micologice mai vechi denumirea Lepiota procera a lui Samuel Frederick Gray din 1821.  Toate celelalte încercări de redenumire sunt acceptate sinonim, dar, nefiind folosite, sunt neglijabile.

Descriere

Ordinul Agaricales este de diversificare foarte veche (între 178 și 139 milioane de ani), începând din timpul perioadei geologice în Jurasic în diferență de exemplu cu genul Boletus (între 44 și 34 milioane de ani).
 Pălăria: are un diametru de 12-30 (40) cm, este la început aproape rotundă cu marginile răsucite spre interior, având la maturitate aspectul unei umbrele desfășurate, fiind în mijloc cocoșată, la margine întinsă și de culoare gri-maro. Cauzat vălului parțial poartă fulgi care sunt mari, neregulați, mai mult sau mai puțin rupți și mai închiși decât restul pălăriei. Cocoșul rămâne destul de neted.
 Lamelele: sunt aglomerate, subțiri, neregulate, bulboase, de culoare albă sau gălbuie, schimbând la bătrânețe spre rozaliu-maro.
 Piciorul: dezvoltă o lungime de 20, chiar până la 40 cm, având un diametru de  numai 1,3-2 cm, fiind cilindric, găunos, fibros și dur, acoperit cu numeroși solzi mici, viperini și sfârșind într-un bulb pâslit. Înapoi rămâne la fructele mature o manșetă dublă, pufoasă, bătătoare la ochi, clar liberă și mobilă la tije, acolo maro, la margine albă, precum neatârnată în jos.
 Carnea: este fragedă și foarte slab elastică, în pălărie moale, în picior fibroasă și tare, fiind de culoare albă care se schimbă la aer roz la roșior. Are un miros precum gust de aluni.
 Caracteristici microscopice: are spori elipsoidali și hialini (translucizi), cu pereți foarte groși și un por de germen mic, având o mărime de 12-18 x 8-12 microni. Pulberea lor este albă. Basidiile (organe sporifere care produc spori exogeni) clavate și cu catarame bazale poartă 4 sterigme fiecare și măsoară 30-40 x 10-12 microni. Cheilocistidele (cistide de pe muchia lamelor) sterile cu o dimensiune de 45 (55) × 20 microni sunt cuneiforme, utriforme, constând din 2-3 celule. Cuticula este formată în centru de hife cilindrice, septate, cu un pigment intercelular și un diametru de 3,5-10 (14) microni.
 Reacții chimice: Carnea se colorează cu fenol repede brun și cu tinctură de Guaiacum repede albastru-verzui.

Confuzii
Există mai mulți bureți de genul Macrolepiota sau Lepiota, care pot fi confundați cu parasolul, în special în tinerețe.

Cu bureți comestibili:
Lepiota ignivolvata, Lepiota haematosperma sin. Leucocoprinus Badhamii, Lepiota naucina, Macrolepiota affinis, Macrolepiota excoriata, Macrolepiota gracilenta, Macrolepiota mastoidea, Macrolepiota olivascens, Macrolepiota permixta, Macrolepiota puellaris, Macrolepiota rhacodes, Macrolepiota umbonata.

Cu bureți otrăvitori:
Lepiota aspera, Lepiota clypeolaria, Lepiota cristata, Lepiota felina, Lepiota helveola. Acești bureți sunt cu toții de mărime inferioară.

Valorificare

Pălăria parasolilor proaspeți pot fi pregătiți ca ciulama, de asemenea împreună cu alte ciuperci de pădure sau panați precum prăjiți în unt ca un șnițel. În afară de aceasta, ele pot fi tăiate felii, apoi blanșate și congelate. De asemenea este posibilă uscarea, iar în continuare pulberăria buretelui (aici inclusiv piciorului) într-o mașină electrică. Praful se adaugă pentru ridicarea savorii pentru sosuri de friptură de vită sau vânat. Foarte gustoși sunt preparați ca Duxelles (un fel de zacuscă).

Note

Bibliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Bruno Cetto, vol. 1, 3,4 (vezi sus)
 H. Clémençon: "Pilze im Wandel der Jahreszeiten", vol. 1 și 2, Editura Éditions Piantanida, Lausanne 1981
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Andreas Gminder: "Handbuch für Pilzsammler - 340 Arten Mitteleuropas sicher bestimmen", Editura Kosmos, Stuttgart 2008, ISBN 978-3-440-11472-8
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Gustav Lindau, Eberhard Ulbrich: "Die höheren Pilze, Basidiomycetes, mit Ausschluss der Brand- und Rostpilze", Editura  J. Springer, Berlin 1928
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Csaba Locsmándi, Gizella Vasas: "Ghidul culegătorului de ciuperci", Editura Casa, Cluj-Napoca 2013, ISBN 9786068527147, 192 p.
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983

Legături externe

 Macrolepiota procera, film german
 Macrolepiota procera, film în limba engleză

Macrolepiota
Ciuperci comestibile
Ciuperci saprofite
1772 în știință

Macrolepiota procera


Después de la boda (en danés: Efter brylluppet) (2006) es una película danesa, dirigida por Susanne Bier y protagonizada por Mads Mikkelsen y Sidse Babett Knudsen. Con una estética cercana a la de Dogma 95, pero sin seguir al pie de la letra todas las reglas del movimiento.

Argumento
Jacob es un danés que está a cargo de un orfanato que afronta serios problemas económicos en la India. Tiene una muy buena relación con los niños del lugar, especialmente con un niño en particular, llamado Pramod. Jorgen, un multimillonario hombre de negocios danés, le pide a Jacob que viaje a Copenhague para recibir una donación para el orfanato. Cuando se encuentran, Jorgen lo invita al casamiento de su hija Anna, que tendrá lugar el día siguiente.

En la ceremonia, Jacob se da cuenta de que la esposa de Jorgen y madre de Anna, Helene, es una antigua novia suya. Cuando en su discurso, Anna dice que Jorgen no es su padre biológico, Jacob comienza a sospechar que Anna podría ser su hija. Esta sospecha es confirmada por Helene el día siguiente.

Para poder recibir la donación, Jorgen le dice a Jacob que debe dejar India y mudarse a Dinamarca. Jacob sale enojado de la reunión por la nueva imposición y Jorgen trata de detenerlo contándole que tiene una enfermedad terminal irreversible. Jacob se da cuenta de que todo no ha sido una gran casualidad sino que Jorgen ha planeado la situación para que Jacob quede al cuidado de Helene, Anne y los gemelos Morten y Martin, hijos de Helene y Jorgen.

Anne encuentra a su flamante esposo engañándola con otra mujer y ella acude muy angustiada a refugiarse con Jacob. Él se da cuenta de que su hija y Helene lo van a necesitar y decide aceptar la oferta de Jorgen.

Finalmente, Jorgen muere y Jacob visita India donde ve que las cosas en el orfanato están marchando muy bien. Jacob le pregunta a Pramod si le gustaría irse a vivir con él a Dinamarca, pero Pramod decide quedarse en India.

Reparto
 Mads Mikkelsen - Jacob Pederson
 Rolf Lassgård - Jørgen Lennart Hannson
 Sidse Babett Knudsen - Helene Hannson
 Stine Fischer Christensen - Anna Louisa Hannson
 Christian Tafdrup - Christian
 Neeral Mulchandani - Pramod

Enlaces externos

Véase también

 After the Wedding, remake estadounidense de 2019

Películas en danés
Películas dirigidas por Susanne Bier
Películas sobre el matrimonio
Películas sobre bodas
Películas sobre adopción
Películas ambientadas en Dinamarca
Películas de Dinamarca presentadas para el Óscar a la mejor película internacional

Después de la boda


Campeonato Americano de Hóquei em Patins, esta edição realizou-se  na cidade São Paulo Brasil entre os dias 20 e 23 de Outubro. Esta competição foi organizada pela CSP, a Federação Sul-Americana de Patinagem.

Paises participantes
 8ª Participação

 7ª Participação

 7ª Participação

 7ª Participação

Fase Grupo

Ligações externas
 worldskateamerica
 CSP
 CBHP
 patinesychuecas.com
 FEDERACIÓN CHILENA DE HOCKEY Y PATINAJE
 FEDERACIÓN COLOMBIANA DE PATINAJE

Competições de hóquei sobre patins

Campeonato Sul Americano de Hóquei em Patins de 1971


Journey es el álbum debut de la banda estadounidense de rock Journey lanzado el 1 de abril de 1975 por la discográfica Columbia Records.

A diferencia de sus grabaciones posteriores, el álbum debut es un disco de rock progresivo, que se centra principalmente en los talentos instrumentales de la banda, y es el único álbum que incluye al guitarrista George Tickner entre su personal.
Journey ofrece pistas de rock progresivo como "Of a lifetime", "Kohoutek", "Topaz", y el favorito de los fanes, "Mystery Mountain".
La banda grabó un álbum de demostración antes del lanzamiento de "Journey", con las mismas canciones, en orden diferente y con Prairie Prince como baterista.
Había pistas adicionales, incluyendo piezas instrumentales que no llegaron al producto final. Una de ellas fue la canción que da título original al álbum demo, "Charge of the Light Brigade".

Lista de canciones

Créditos
 Gregg Rolie - canto, teclados
 Neal Schon - guitarra líder
 George Tickner - Guitarra rítmica, bajo en "In the Morning Day"
 Ross Valory - bajo, piano en "In the Morning Day"
 Aynsley Dunbar - batería

Álbumes debut de 1975
Álbumes de Journey
Álbumes en inglés
Álbumes de rock progresivo
Álbumes de Columbia Records

Journey (álbum)


سليمان النابلسي (1908 1976)، رئيس وزراء الأردن من 29 تشرين الأول 1956 حتى 10 نيسان 1957.

شكل الوزارة بعد حصول الحزب الوطني الاشتراكي الذي يرأسه على أربعة عشر مقعدًا في البرلمان بانتخابات المجلس النيابي الثالث عام 1956 بتحالف حزبي ضم أيضًا حزب البعث الاشتراكي والجبهة الوطنية. كان من المناهضين لحلف بغداد وتعتبر حكومته أول حكومة برلمانية في الأردن. أقاله الملك الحسين بن طلال بعد خلافات بشأن السياسة الخارجية، وشهد الأردن مظاهرات عارمة بسبب ذلك. خاض سليمان النابلسي غمار العمل السياسي لأول مرة في تلك الفترة، بترأسه لجمعية العروة الوثقى. ثم عاد إلى إمارة شرق الأردن عام ١٩٣٢، ليعمل معلماً في الكرك والسلط عاماً واحداً، وبعدها شغل عدة مناصب غير وزارية في الحكومة حتى عام 1942.

عائلة النابلسي
تعود جذور عائلة النابلسي التي تتوزع في الوقت الحالي بين نابلس في فلسطين والسلط وعمّان في الأردن إلى عرب البشاتوه الذين كانوا ينتشرون في عهود سابقة في منطقة بيسان في فلسطين، حيث تقول رواية إن شخصين من عرب البشاتوه رحلا إلى نابلس ليستقرا فيها فتفرَّعت من أعقابهما عائلتان إحداهما عائلة آل النابلسي والأخرى عائلة آل البشتاوي، وتضيف الرواية أنّ بعض رجال عائلة آل النابلسي رحلوا بدورهم إلى غزّة ليكونوا نواة لفرع آخر لعائلة آل النابلسي يعرف في غزة باسم عائلة آل الأشقر النابلسي. لقد نال آل النابلسي ولفترة طويلة مكانةً رفيعةً في المدينة حيث الثروة والتجارة وامتلاك الأراضي والعقارات والبساتين وامتد نشاطهم ليتعدَّى السلط إلى منطقة وادي السير، وحسبان والتي كانت ضمن محافظة البلقاء. وكانوا من أوائل العائلات التي أدخلت أبناءها إلى المدارس وكانوا يذهبون إلى نابلس لإكمال دراستهم في مدارس متقدمة عن تلك الموجودة في مدينة السلط في أوائل القرن العشرين، إلى أن تم جلاء الأتراك وتكوين الإمارة واستكمال مدرسة السلط لتكوين مدرسة ثانوية بحيث كانوا سبّاقين إلى دخول المدرسة الثانوية. وقد كان لعائلة النابلسي في السلط موقع اجتماعي مرموق وقد شغل العديد من أبناء العائلة مناصب مهمة في امارة شرق الأردن والمملكة كما كان منهم أعضاء في المجلس التشريعي ومجلس النواب ورئاسة مجلس الوزراء ومجلس الوزراء.

نشأته ودراسته
ولد في مدينة السلط في الأردن، وتلقى تعليمه الأول في كتاتيبها، وحصل على شهادة الدراسة الثانوية العامة، ثم استكمل دراسته في كلية القدس، وأكمل تعليمه الجامعي في الجامعة الأميركية ببيروت حيث حصل على شهادة البكالوريوس في الاقتصاد والعلوم السياسية عام 1932.

فكره
تشبع سليمان النابلسي بالأفكار الليبرالية والقومية أثناء دراسته في الجامعة الأميركية في بيروت عام 1932 وعمل بعد التخرج مدرسا في مدينة السلط وغيرها من مدن الأردن، وآمن بقدرة جيل الشباب على التغيير فاحترم أفكارهم ونظم حراكهم، وآمن بدور الأحزاب السياسية للانصهار الوطني لتعزيز الديموقراطية، ولتمثيل التعددية في الأردن فانخرط فيها وساهم في تشكيلها، وكان محط احترام القوى الوطنية المنظمة الجديدة على الساحة الأردنية، وخصوصا بعد وحدة الضفتين عام 1950، حيث تشكلت معظم الأحزاب السياسية وهي: الإسلاميون عام 46، البعثيون عام 52 والقوميون والاشتراكيون عام 54 واليساريون عام 51 والذين احترموا نضاله ضد حلف بغداد، وإيمانه بالتجربة السياسية القومية الناصرية، وأفكاره المتمردة ضد الانتداب البريطاني والمعاهدة البريطانية.

الحزب الوطني الاشتراكي
قام مجموعة من الأردنيين بتأسيس الحزب الوطني الاشتراكي عام 1954، حتى لا يستفرد الشيوعيون والبعثيون بالعمل الحزبي، حسب ما جاء في مذكرات أول أمين عام للحزب هزاع المجالي، ولكن المجالي استقال بذات العام بسبب مشاركته كوزير في الحكومة، دون موافقة قيادة الحزب، التي قامت بدورها باختيار النابلسي خلفاً له، بعد عودة النابلسي من عمله كسفير للأردن في بريطانيا.

مناصبه
1932 عمل مدرسا في الكرك
 مديراً في البنك العربي بطلب من عبد الحميد شومان.
 1933 موظفا في رئاسة الوزراء
 1935 مراقبا للوازم
 1938 مساعد لمدير المالية
 1942 سكرتير لرئاسة الوزراء
 1947: وزير المالية والاقتصاد
 1950 1951: وزارة المالية والاقتصاد (للمرة الثانية)
 1953-1954 سفير الأردن في بريطانيا
 19561957 رئيسا لمجلس الوزراء
 1957: وزير للخارجية والمواصلات، في حكومة الدكتور حسين فخري الخالدي المشكّلة في 15/4/1957م.
 1954-1957 امينا عاما للحزب الوطني الاشتراكي الأردني
 1963-1971 اختير عضوا لمجلس الاعيان

حكومته 1956-1957

تشكلت حكومة النابلسي عام 1956 57 في ظروف أردنية وإقليمية ودولية في غاية التعقيد، فالصراع الدولي بين القطبين الكبيرين كان على وشك الدخول في صراعات الحرب الباردة، وكان الإقليم ومصر يتعرض لعدوان ثلاثي، وكان الأردن يعاني من الاعتداءات الإسرائيلية المتكررة على الحدود والقرى الأردنية وآخرها مدينة قلقيلية، بوجود قيادة بريطانية للجيش الوطني.

قبل ذلك كان الملك حسين قد تولى العرش، قبل 3 سنوات (بعمر 18 عاماً)، وريثاً لرسالة الثورة العربية الكبرى، ويواجه تداعيات مزمنة لاتفاقية أردنية بريطانية طويلة الأمد تم توقيعها عام 1946. وكان الملك الحسين قد كلف في بداية عهده بالحكم عام 53 فوزي الملقي بتشكيل حكومة شبابية تقدمية، أنجزت بعض تطلعات الملك الشاب، وتطلعات شعبه العربي الواعي من الضفتين، اللتين توحدتا عام 50، حيث عكست تطلعات الملك إيمانه بروح الدستور الأردني التقدمي لعام 52، وأنجزت حكومة الملقي قوانين الحريات العامة وحقوق الإنسان المدنية والسياسية، وسلطة البرلمان أمام الحكومات.

عمل النابلسي ضد سياسات واجراءات الانتداب البريطاني في فلسطين والأردن بكل أشكاله واعتقل مع غيره مرات عديدة، ونادى بالوحدة العربية، وكان له أنصاره في الضفتين، وعين وزيرا في حكومة سمير الرفاعي عام 1950. أصبح سليمان النابلسي ورفقاؤه بعد أحداث الانتخابات النيابية العصيبة عام 1954 رموزاً وطنية للمعارضة الحزبية والشعبية المنظمة، والتي عمل كلوب باشا على تزويرها لاسقاط مرشحي الحزب الوطني الاشتراكي (والمكون حديثاً)، ومرشحي المد القومي واليساري، حيث أمر كلوب باشا الجيش بقمع المظاهرات المحتجة على تزوير الانتخابات بالحديد والنار فمات العشرات من المحتجين، وتم اعتقال قادة المظاهرات النابلسي وارشيدات ومدانات وغيرهم.

تشكيل الحكومة
كانت الانتخابات لعام 1956 نزيهة كما أرادها الملك الحسين، وفاز الحزب الوطني الاشتراكي، ذو الأفكار القومية الناصرية بمقاعد أغلبية نسبية أحزاب التالف الحزبي (13مقعداً)، وفازت الجبهة الوطنية اليسارية بثلاثة مقاعد، وفاز حزب البعث العربي بمقعدين فقط عن الضفة الغربية، علماً أن حزب البعث كان قد رشح 18 عضواً في دوائر المملكة المختلفة. كلف الملك حسين الحزب الوطني بتاريخ 29 أكتوبر 1956 بتشكيل الحكومة البرلمانية الأولى في تاريخ المملكة الأردنية الفتية برئاسة النابلسي. ويقال أن الملك كلف عبدالحيلم النمر القيادي في الحزب ذاته والذي فاز بمقعد نيابي، لكنه اعتذر وطلب أن يكون التكليف لزعيم الحزب. حيث حصلت حكومة سليمان النابلسي على ثقة ٣٩ من أصل ٤٠ عضواً في مجلس النواب، النائب الوحيد الذي لم يمنح الثقة هو أحمد الدعور ممثل حزب التحرير الإسلامي الذي تم حظره لاحقاً.

عمل الحكومة

في الانتخابات النيابية في أكتوبر 1956، فاز الجبهة الوطنية بـ 16 مقعدًا، وطلب حسين من النابلسي تشكيل حكومة. وهكذا، أصبح رئيسًا للوزراء، وكإحدى إجراءاته الأولى، دمج الفيلق العربي مع الحرس الوطني الذي يهيمن عليه الفلسطينيون، وخلق جيشًا أردنيًا قوامه 35000 فرد. بعد يومين من توليه الحكم، تم غزو مصر من قبل تحالف ثلاثي يتكون من بريطانيا وفرنسا وإسرائيل. بينما فضل الملك حسين الغاضب مساعدة مصر عسكريا، دعا النابلسي إلى تأخير انتظار نتائج الغزو. في النهاية، وافق الملك الحسين على عدم تقديم المساعدة عسكريا.

وقرر النابلسي إقامة علاقات دبلوماسية مع الاتحاد السوفيتي وسمح للحزب الشيوعي بنشر صحيفة أسبوعية. وفي 2 فبراير 1957، حذر الملك من ذلك في خطاب موجه إلى النابلسي، قائلاً «نريد أن تكون هذه الدولة غير قابلة للوصول إلى الدعاية الشيوعية والنظريات البلشفية.» واستجابة لطلب الحسين، أمر النابلسي عضو الحزب الشيوعي ليتم حظرها. عُرف النابلسي بأنه معجب بعبد الناصر، ولذلك دعا الأردن إلى الانضمام إلى اتحاد عربي مع مصر وسوريا، مما جعل الملك حسين في صدارة صوري.

توترت العلاقات بين مجلس الوزراء والملك أكثر عندما أرسل صدام مبعوثين شخصيين إلى القاهرة ودمشق وجدة في مارس 1957 برسائل لم يتم فحصها من قبل الحكومة. ردا على ذلك، قدم النابلسي للملك طلبات رسمية لإحالة كبار الموظفين العموميين على التقاعد، مهددا حكومته بالاستقالة والنزول إلى الشوارع إذا رُفضت الطلبات. استأنف الملك الحسين في البداية، ولكن بعد أن أعد النابلسي قائمة جديدة، أرسل له الملك الحسين خطابًا يحذره من إقالته. في 8 نيسان / أبريل، غادر لواء عسكري بقيادة نذير رشيد، وهو ضابط عربي قومي، من ثكنته في الزرقاء - بأوامر من رئيس الأركان الوطني، علي أبو نوار، ودون إذن من الملك الحسين - وتمركزت للسيطرة على الوصول. طريق العاصمة عمان. عند سماع تحركات اللواء، أمر الحسين بالتراجع إلى قاعدتهم، فامتثلوا لها. اعتبر حسين تصرفات علي أبو نوار ونذير رشيد جزءًا من مؤامرة للإطاحة به والدخول في اتحاد مع الجمهورية العربية المتحدة. بعد يومين، تعرض النابلسي لضغوط لتسليم استقالته من قبل كبار المسؤولين الملكيين، وهو ما فعله.

في 15 أبريل / نيسان، تم تشكيل حكومة جديدة برئاسة حسين فخري الخالدي وتولى النابلسي منصب وزير الخارجية. بدأت التوترات بين الضباط القوميين العرب والملكيين في التزايد كما حدث في الاضطرابات العامة، حيث طالب القوميون واليساريون بإعادة النابلسي كرئيس للوزراء ودعم الملكيين والإسلاميين حكومة الخالدي.

في 22 نيسان / أبريل، حضر النابلسي المؤتمر الوطني في نابلس، الذي جمع معارضي الملكية. ودعا المؤتمر إلى اتحاد مع الجمهورية العربية المتحدة، وإنشاء مجلس رئاسي من 16 عضوا، وتطهير "الخونة والتآمريين، والقيام بإضراب عام للضغط على الملك الحسين. بعد ضغوط من الجيش، وتحت السيطرة الكاملة للملكيين بعد نفي أبو نوار من قبل الملك الحسين قبل أيام قليلة، قدم النابلسي استقالته للمرة الثانية في 23 أبريل. وتلا ذلك احتجاجات حاشدة في الضفة الغربية وعمان في اليوم التالي للمطالبة بعودته. أعلن الملك الحسين الأحكام العرفية في 25 أبريل 1957؛  ومُنعت جميع الأحزاب السياسية ووُضع النابلسي قيد الإقامة الجبرية دون توجيه اتهامات. وقد عفا عنه الملك الحسين وأفرج عنه في 13 أغسطس / آب 1961.

في عام 1968، تم تشكيل حزب التجمع الوطني (National Gathering party) في الأردن بقيادة النابلسي. وكان من بين أعضاء الأحزاب السياسية المحظورة. في 28 نيسان / أبريل 1968، ترأس النابلسي الوفد البرلماني الأردني إلى مؤتمر البرلمان العربي في القاهرة.

السجن
سُجن النابلسي وتعرض للنفي عدة مرات في حياته، كان أولها بضغط من الانتداب البريطاني عام ١٩٤٥، بسبب تجييشه ضد الحكومة، بعد قيامها بمنح شركة أجنبية – تردد وقتها أن بعض مالكيها من اليهود – ترخيصاً بالتنقيب عن البترول والمعادن، فتم نفيه إلى الشوبك.

الأوسمة

 وسام النهضة الأردني.
 وسام الاستقلال.
 وسام الكوكب الأردني.

الرياضة
يعد دولة سليمان النابلسي ثالث رئيس للنادي الفيصلي بعد الشريف فواز الشريف، وقاسم ملحس، ويعود له الفضل في عودة مسيرة النادي الفيصلي حينما بعثها من جديد عام 1941 بعد أن أغلق نادي كشافة الفيصلي لفترة زمنية قصيرة وبقي رئيساً فخرياً للنادي حتى عام 1953.

كتب عنه

صدر كتاب «سليمان النابلسي ودوره في الحياة السياسية الأردنية» الذي يغطي المرحلة من عام 1908 إلى عام 1976، وصدر عن المؤسسة العربية للدراسات والنشر في بيروت عام 2019، ثم صدر مرة أخرى بدعم من وزارة الثقافة الأردنية عام 2020، للكاتب الدكتور فيصل الغويين، وجاء في 327 صفحة. وقد قسم الباحث دراسته إلى مقدمة وخمسة فصول وخاتمة وأربعة ملاحق، أما الفصل الأول؛ فقد تناول نشأة سليمان النابلسي، وحياته العملية والسياسية؛ حيث أعطى الباحث في هذا الفصل صورة عن العوامل الاجتماعية والثقافية والفكرية التي أسهمت في تكوين شخصية النابلسي، كما تناول البدايات العملية والسياسية للنابلسي من حيث الأعمال والوظائف الرسمية التي شغلها، ونشاطه السياسي المبكر، ودوره في تأسيس العديد من المنظمات الشبابية والسياسية والثقافية، كما تناول مشاركة النابلسي في بعض الحكومات، وما واجهه من مصاعب نتيجة آرائه ومواقفه السياسية.

روابط خارجية

 إجهاض الديمقراطية الأردنية: ستون عامًا على إقالة حكومة سليمان النابلسي

قرائات متعلقة باللغة الإنجليزية

المصادر

أردنيون من أصل فلسطيني
أشخاص من السلط
أشخاص من نابلس
أشخاص من ولاية بيروت
اقتصاديون في القرن 20
خريجو الجامعة الأمريكية في بيروت
رؤساء وزراء الأردن
سفراء الأردن لدى المملكة المتحدة
قوميون عرب أردنيون
مواليد 1908
وزراء أردنيون
وزراء اقتصاد في الأردن
وزراء خارجية الأردن
وزراء مالية أردنيون
وزراء مواصلات أردنيون
وفيات 1976

سليمان النابلسي


Petru al IV-lea (în , Petăr IV, născut Teodor; ) a domnit ca împărat (țar) în Bulgaria între 1185-1197. Împreună cu fratele său, Ioan Asan I a reușit să restabilească Imperiul Bulgar, după aproape 170 de ani de stăpânire bizantină.

Numele
Înainte de a fi proclamat împărat în anul 1185, pe Petru al IV-lea îl chema Teodor (Todor). Schimbarea de nume indică o încercare a sa de a căuta legitimitatea prin asemuirea cu sfântul Împărat Petru I din Bulgaria, al cărui nume fusese adoptat de asemenea si de vechii opozanti care s-au ridicat împotriva stăpânirii Bizantine în 1040 și 1072. Numele apare glorificat ca Slavopetăr ("Gloriosul Petru") și Kalopetăr ("Petru cel Bun") în unele surse.

Lider revoluționar
În 1185 Teodor și fratele său mai mic Ioan Asan s-au înfățisat dinaintea împăratului Bizantin Isaac II Angelos la Kypsela pentru a solicita un privilegiu fiscal numit pronoia, dar cererea lor a fost ferm refuzată. În timpul dezbaterilor Ivan Asen a fost pălmuit. Insultați, cei doi frați s-au întors acasă, în Moesia și, profitând de nemulțumirea cauzată de fiscalitatea excesivă impusă de împăratul Bizantin pentru a-și finanța campaniile împotriva William al II-lea de Sicilia și, pentru a sărbători căsătoria cu Margareta de Ungaria, au organizat o revoltă împotriva stăpânirii Bizantine.

Rebelii nu au reușit să ocupe imediat Preslav, vechea capitală a Bulgariei, ci au stabilit o nouă capitală la Tărnovo, probabil centrul revoltei. În 1186 rebelii sunt învinși, dar Isaac II Angelos nu reușește să exploateze victoria sa și face cale întoarsă la Constantinopol. Cu ajutorul importantei populații Cumane de la nord de Dunăre, Petru IV și Ioan Asan recuperează pozițiile lor și descind în Tracia. Când Isaac II Angelos ajunge în Moesia din nou în 1187 el nu reușește să ocupe nici Tărnovo nici Loveč, și e nevoit să semneze un tratat prin care recunoaște efectiv AlDoilea Imperiu bulgar.

Împărat al Bulgariei
În timpul celei de-a Treia Cruciade, întrucât relațiile dintre Isaac II Angelos și Frederic I, împăratul Sfântului Imperiu Roman s-au deteriorat, Peter IV și Ivan Asen au oferit în 1189  asistență militară cruciatilor germani de la Niș. În 1190 Isaac II Angelos reușește din nou să avanseze spre Tărnovo și să-l asedieze, dar este forțat să se retragă din cauza sosirii întăririlor Cumane dinspre nord. În timpul retragerii sale, împăratul Bizantin este atras într-o ambuscadă organizată de Ioan Asan care ocupase trecătorile din Balcani, ambuscadă din care abia scapă cu viață, pierzându-și mare parte din armată și din comorile avute asupra sa.

Victoria asupra Bizantinilor l-a adus pe Ioan Asan în prim-plan și Petru al IV-lea se pare că în 1189 deja îl încoronase co-împărat. Cu Ioan Asan lăsat responsabil la Tărnovo și conducător al campaniilor împotriva Bizantinilor, Petru al IV-lea se retrage a Preslav, fără a abdica însă de la tron. După asasinarea lui Ioan Asan în 1196, Petru al IV-lea mărșăluiește spre Tărnovo, asediază pe asasinul Ivanko, și îl forțează să fugă la Bizantini. Un an mai târziu, în 1197, Petru al IV-lea a fost, la rându-i, ucis. El a fost urmat la tron de fratele său mai mic Ivan - Ioniță (poreclit Kaloyan sau Ivanica/Ioanica), pe care se pare că l-a avut asociat la tron încă din 1196.

Note

Bibliografie
 John V. A. Bine, Jr., The Late Medieval Balkans, Ann Arbor, 1987.

Legături externe

 Listă de monarhi ai Bulgariei

Vezi și
 Dinastia Asăneștilor

Nașteri în secolul al XII-lea
Decese în 1197
Monarhi ortodocși
Istoria Bulgariei
Al Doilea Țarat Bulgar
Vlahi
Monarhi asasinați
Dinastia Asăneștilor

Petru al IV-lea al Bulgariei


Lilou Ressencourt, née en 2003, est une nageuse française.

Carrière
Lilou Ressencourt est sacrée championne de France du 200 mètres papillon aux Championnats de France d'hiver de natation 2021 à Montpellier.

Notes et références

Liens externes

Nageuse française
Nageuse de papillon
Naissance en 2003

Lilou Ressencourt


Avrupa'yla ilk temas 16. yüzyıl
Röneseans Avrupa'sı 16. yüzyılda, Japonya'ya eriştiğinde bu ülkeye hayranlık duymaya başladı. Japonya değerli metaller açısından zengin bir ülke olarak düşünülüyordu. Buna temel olarak, Marco Polo'nun anlattığı altın kaplı tapınakları ve volkanik bir yüzeye sahip olmanın getirdiği yerüstü kaynakların derin madenler açılmadan önceki önemli etkileri gösterilebilir. Japonya dönemin en büyük bakır ve gümüş ihracatçısıydı. Japonya'nın yüksek kültürlü, güçlü sanayi öncesi teknolojilere sahip, sofistike bir feodal bir toplum olduğu fark ediliyordu. Herhangi bir Batı ülkesinden daha çok şehirleşmiş ve daha kalabalıktı. Batıdaki herhangi eğitim kurumundan daha büyük Budist üniversitelerine sahipti. Dönemin meşhur Avrupalı gezginleri şöyle derdi "Sadece Doğu uygarlıklarını değil, Batıyı da geçmişler".

Avrupa'dan gelen ziyaretçiler Japonya'nın ustalık konusunda gösterdiği ilerlemeye ve metal işlerine yatkınlıklarına hayran kalırdı. Japonya, Avrupa'da çok bulunan demir gibi yer altı kaynakları konusunda fakir kaldığı için elinde olan kaynakları tasarruflu kullandı ve onlarda ustalaştı. Bakır ve çelik konusunda dünyanın en iyisi haline geldi, silahları en keskin, kâğıt sanayisi ise yetişilemez bir hal aldı.

Avrupa'yla ticareti
Tamamen Çin mallarından oluşan ilk kargolar Portekiz gemileriyle Japonya'ya geliyordu. Japonlar bu kargoları büyük bir hevesle bekliyorlardı. Çin'in Wako korsanlarından dolayı Japonya ile ilişkileri yasaklamış olması bunun en önemli sebebi. Japonlar'ın Nanban (Güneyli Barbarlar) dediği, Portekizliler, Asya'nın tüm ticaretini elinde tutuyordu.

Portekizliler, 1557'de Macao'yu aldıktan sonra, Çin ile ticaret partneri oldu ve Japonya ile ticarette bazı ayarlamalara gitti; en yüksek fiyatı verene yıllık "Kaptanlık" unvanını sattı ve sattığı kişiye de yıllık tek bir gemi yürütme hakkı tanıdı. Bu gemi, kalyonun 2 3 katı büyüklüğündeydi.

Ticaret, 1638 yılında gemilerin Japonya'ya rahip sokması yasaklanana kadar ufak kesintilerle sürdü.

Portekiz'in ticareti, gittikçe, Çin'in kaçak ticaret gemilerinden, 1592'den itibaren Japonya'nın Kızıl Amblemli Gemilerinden, 1600'den itibaren İspanya'nın Manila'dan gelen gemilerinden, 1609'den itibaren Hollandalılardan ve 1613'ten itibaren İngiliz gemilerinden rahatsız oldu.
Hollanda korsanlık ve deniz savaşları yaparak İspanya ve Portekiz'in Pasifikteki ticari gücünü azalttı ve sonunda ufak bir liman olan Dejima'da 1638 yılından itibaren ticaret izni olan tek ülke oldu.

Edo Dönemi
Edo döneminin başlangıcı, Nanban ticaret döneminin son yıllarına denk gelir. Bu dönem ekonomik ve dini düzlemde Avrupa güçleriyle yoğun ilişkiler içine girildi. Japonya'nın ilk Batı usulü gemi savaş filosunu yapması bu döneme rastlar. Şogunluk, 350 üç yelkenli ve silahlandırılmış ticaret gemisi toplayıp, Asya ticaretine giriştiler.
Hristiyanlaştırmayı engellemek için, Japonya sakoku tabir edilen izolasyon dönemine girdi. Bu dönem sırasında ekonomi dengeli ve ılımlı bir süreç yaşadı.

Dönemin ekonomik gelişmeleri, şehirleşme, iç ve dış ticarette anlamlı bir gelişme ve el sanatı endüstrisinde bir yayılma şeklinde ortaya çıktı. Yapı ticareti, bankacılık ve tüccar kurumları ile birlikte yayıldı. Han otoriteleri artan tarımsal üretimi ve kırsal el sanatlarının yayılmasını önceden görmeye başladı.

18. yüzyılın ortalarında, Edo'nun nüfusu 1 milyon, Osaka ve Kyoto'nunkiler ise 400 bin idi. Pek çok kale kenti de büyüdü. Osaka ve Kyoto ticaret ve el sanatları üretiminin merkezi, Edo ise yiyecek ve temel şehir tüketim malzemelerinin tedarikçisi oldu.

Pirinç ekonominin temeliydi. Daimyolar köylülerden vergileri pirinç formunda topluyordu. Vergiler hasadın %40'ı gibi yüksek bir orandaydı. Pirinç, Edo'da Fudasashi pazarında satılırdı. Para biriktirmek için daimyolar daha hasat edilmemiş ürünleri dahi sözleşmeyle satmaya başladı.

Bu dönemde Japonya, Hollandalılardan aldığı kitaplardan, batı bilimlerini ve tekniklerini öğrenmeye çalıştı. Bu bilim alanları, coğrafya, tıp, doğal bilimler, astronomi, sanat, dil bilimi, elektrik, mekanik gibi fizik dallarını kapsar.

Meiji Dönemi
19. yüzyılın ortasında, Tokugawa hükûmeti ülkeyi Batı etkisine ve ticaretine açtığından beri Japonya iki ekonomik gelişme döneminden geçti. İlki 1868 de başlayıp İkinci Dünya Savaşı'na kadar sürdü; ikincisi ise 1945 – 1990. Her iki dönemde de, Japonya kendisini Batıya ve Batı düşüncesine açmıştı. Devrimsel nitelikte, sosyal, politik ve ekonomik değişimler yaşadı ve dikkatli bir şekilde geliştirilmiş etki alanları ile bir dünya gücü oldu. Her iki dönemde de, Japon hükûmeti ekonomik gelişmeleri ulusal devrimi yukarıdan besleyerek ve toplumun her seviyesinde planlayarak ve yönlendirerek destekledi. Ulusal amaç, her seferinde Japonya'yı bağımsızlığı asla tehdit edilemeyecek kadar güçlü ve zengin kılmaktı.

Meiji döneminde (1868-1912), liderler batı tarzı yeni bir eğitim sistemi kurdu ve yüzlerce öğreniciyi Amerika ve Avrupa'ya gönderdi ve 3000 kadar Batılı öğretmen aldı. Ayrıca demiryolları yaptı, kara yollarını geliştirdi, toprak reformu yaptı ve ülkeyi yeni gelişmelere hazırladı.

Devlet, sanayileşmeyi arttırmak için, özel işletmelere kaynakları ayarlamak ve planlamak konusunda yardım ederken, özel sektör ekonomik büyümeyi uyaracak hale getirilmişti. Hükûmetin en büyük desteği, işletmelerin doğması için gerekli ortamı sağlamak oldu. Kısaca, hükûmet, üreticiyi yönlendirdi ve işletmeye teşvik etti. Meiji döneminin başında, hükûmet yeni fabrikalar, tersaneler yapıldı ve işletmecilere ucuz fiyattan devretti. Bu işletmelerin çoğu hızla büyüdü ve iş dünyasına hükmeden konglomeralar haline geldi. Hükûmet, özel teşebbüse ana teşvikçi olarak ortaya çıktı ve düşük vergiler gibi iş sonrası poliçeleri uyguladı.

Militarizm

II. Dünya Savaşı'ndan önce, Japonya; Tayvan, Kore, Mançurya ve Kuzey Çin'in bir parçasını işgal ederek ziyadesiyle büyük bir imparatorluk kurdu. Japonya, bu etki alanlarına politik ve ekonomik bir ihtiyaç olarak bakıyordu ve bu yabancı ulusların Japonya'yı hammadde ve kıta sahanlığını elinden alarak kendisini boğmasını engelliyordu. Japonya geniş askeri gücünü imparatorluğun korunması için gerekli görüyordu.

Hızlı büyüme ve yapısal gelişim Japonya'nın 1868'den beri, iki ekonomik gelişim dönemini karakterize ediyor. İlk dönemde ekonomi orta derecede, tarım ise sanayi altyapısının gelişmesini sağlayacak derecede büyüdü. Rus-Japon savaşı 1904'te başladığında, %65 istihdam ve %38 gayri safi yurt içi hasılaya sahipti ve hala tarıma dayalı fakat modern endüstri gelişmeye başlıyor. 1920'lerin sonunda, tarımın %21lik payına kıyasla, üretim ve madencilik gayri safi yurt içi hasılanın %23ünü oluşturuyordu. Taşıma ve iletişim ağır sanayideki gelişmeyi yakalamak için geliştirildi.

I. Dünya Savaşı sırasında Japonya savaştan yorgun çıkan Avrupalı rakiplerinin piyasayı boş bırakması sayesinde dünya piyasasında yer edinmeye başladı ve Edo döneminden bu yana ilk kez ticaret fazlası vermeye başladı.

1930'larda, Japon ekonomisi Büyük Buhrandan diğer sanayileşmiş uluslardan daha az etkilendi ve %5 gayri safi yurt içi hasıla artışı ile devam etti. Üretim ve madencilik gayri safi yurt içi hasılanın %30'u ile tarımın payının iki katına çıktı. Fakat sanayinin çoğu ulusun askeri gücü için harcandı.

Savaş sonrası dönem
II. Dünya Savaşı, 1868'den bu yana Japonya'nın elde ettiği her şeyi sildi. Fabrikalar ve altyapının %40'ını kaybetti ve üretim seviyeleri 50 yıl önceki haline döndü. Halk bu yıkımdan korktu ve harekete geçti. En modern ekipmanla donatılmış yeni fabrikalar kurmaya başladı. Bu Japonya'ya, eski teknolojiye sahip diğer galip ülkelere kıyasla çok büyük avantaj sağladı. Japonya'nın ikinci ekonomik gelişme dönemi başladığında ise; milyonlarca, iyi disiplinli ve iyi eğitimli askeri ile Japonya'yı yeniden kuracak güce sahipti. Japon kolonileri savaşın sonucu olarak kaybedilmiş; fakat Japonya'nın etkisi Asya ve ötesine yayılmıştı

İşgal
ABD'nin Japonya'yı işgali (1945-52) ulusun demokratik bir devlet kurulması için yeniden yapılanmasıyla sonuçlanır. Amerikan desteği toplam $1.9 milyar veya ulusal ithalatın %15'i ve gayri safi milli hasıla'nın %4'ü gibi bir miktardır. Bu yardımın %59'u yiyecek, %15'i sanayi malzemeler, %12 ise taşıma malzemesidir. ABD destek garantisi verdi; fakat 1950'lerin ortasına kadar bu destek tükendi. ABD'nin askeri temin oranı 1953'te Japonya'nın gayri safi milli hasılasının %7 si gibi bir seviyeye çıktı ve 1960'ta %1 e kadar düştü. İşgal esnasında, ABD sponsorlu bazı önlemler alındı. Toprak reformu gibi bu önlemler ekonomik gelişmenin temelini oluşturdu. Özellikle, savaş sonrası endüstriyel liderlerin yok olmasından yeni yeteneklere yer açılması ile ulusal sanayi yeniden yapılandı. Sonunda ekonomi dış ticaretten faydalanmaya başladı; çünkü ihracatın hızla genişlemesi teknoloji ithalatının borca girmeden yapılabilmesine fırsat verdi.

Yeniden İnşa
Savaş sonrası dönemin ilk yıllarını kaybolan sanayi kapasitesini yeniden yaratmak için harcadı. Elektrik enerjisi, kömür, demir, çelik ve kimyasal gübrelere büyük yatırımlar yaptılar. 1950'lerin ortasında savaş öncesi seviyelere ulaşılmıştı. Askeri tahakküm altından kurtulan hükûmetin talepleriyle, ekonomi kayıp momentini kurtarmakla kalmadı, ayrıca önceki dönemlerin büyüme oranlarını da aştı. 1953 ile 1965 arasında, gayri safi milli hasıla yılda %9 dan daha fazla büyüdü, üretim ve madenciliğin oranı %13, inşaat sektörünün oranı %11 ve altyapının oranı %12 arttı. 1965'te bu sektörler işgücünün %41 ini oluşturuyordu ve sadece %26 sı tarımda kalmıştı.

Japonya'nın savaş sonrası eğitim sistemi ağırlıklı olarak modernleşme sürecini ele alıyor. Dünyanın en yüksek eğitim oranı ve yüksek eğitim standartlarıyla Japonya'nın teknolojik başarısı açıklanabilir. Japon okulları ayrıca disiplini öğütler ki bu da işgücüne avantaj katar.
1960'ların ortasında, ekonomi kendini uluslararası rekabete açarken, yeni bir endüstriyel gelişim tipini ortaya çıkararak ağır ve kimyasal endüstrisini geliştirdi. Bunlar, tekstil ve hafif ürünler gibi uluslararası piyasada kar getiren sektörler, bunların dışında otomobil, gemi ve makina gibi yeni önem kazanmış olan ürünlerdir. 1965 ile 1970 arasında üretim ve madenciliğin büyüme oranına eklenen değer ile yılda %17 büyüdüler.

1973 Petrol Krizi
Japonya 1970'lerin ortasında ciddi sorunlarla karşılaştı. 1973'teki dünya petrol krizi, dış petrole bağlı olan ekonomiyi bir şoka soktu. Japonya, savaştan sonraki ilk ekonomik çöküşünü, endüstriyel üretiminde bir azalma ve yoğun bir enflasyon ile karşılaştı. Bu krizden kurtulmak, pek çok iş adamının ümidini geri getirmiş; fakat endüstriyel büyümenin yoğun enerji talebi farklı endüstriyel sektörlere kaymayı gerektirmiştir.

Fiyat durumlarını değiştirmek tasarrufu sağladı ve endüstriyel enerji için alternatif kaynaklar bulundu. Her ne kadar maliyetler yüksek olsa da pek çok endüstri sektörü enerji bağımlılığını azalttı ve üretimlerini arttırdı. Mikrodevreler ve yarı iletkenler konusunda 1970 ve 1980'lerde gelişmesi, tüketici elektroniği ve bilgisayar gibi yeni endüstriler ve var olan işletmelerde yüksek üretim oranları yarattı. Bu ayarlamalar temelde enerji tasarrufu ve bilgiye dayalı sektörlerde gelişme yarattı.

Yapısal ekonomik değişmeler ile, ekonominin olgunlaşması için gereken ekonomik büyüme sağlanamadı ve oranlar 1970, 1980 arasında %4 den %6 ya kadar çıkamadı. Fakat bu oranlar bile bu kriz döneminde dünya oranlarıyla karşılaştırılınca çok yüksek oldu.

Büyüme faktörleri
Karmaşık ekonomik ve kurumsal faktörler Japonya'nın savaş sonrası büyüme faktörlerini oluşturdu. Öncelikle, savaş öncesi tecrübelerinden faydalandı. Tokugawa döneminde istekli olarak, hayati önemde olan, şehir merkezlerinde filizlenen ticari sektör, Avrupa'ya kıyasla çok daha iyi bir eğitime sahip olan bir elit, sofistike bir hükûmet bürokrasisi, verimli bir tarım, yüksek derecede gelişmiş pazarlama ve finans sistemine sahip ve sıkı bağları olan bir ulus yapısını ve ulusal yol altyapısını terk etti. Meiji döneminde sanayinin inşası, Japonya'nın dünya güçlerine rakip olmayı işaret eder. İkinci ve daha önemli olarak, yatırımın seviye ve kalitesinin 1980'lerde sabit kalması sayılabilir. Sermaye yatırımı, savaştan önce GSMHnın %11'i iken, savaştan sonra, 1950'lerde %20'lere ve 1960 ve 1970'lerde %30'lara çıktı. 1980'lerin ekonomik patlaması sırasında %20 lerde geziniyordu. Japon işletmeleri son teknolojiyi ithal ederek sanayi tabanını yarattı. Sonradan gelen bir modernizasyon ile, Japonya bazı dene-yanıl hatalarından kurtulmuş oldu. 1970 ve 1980'lerde, Japonya teknoloji lisanslama, patent satın alma ve taklit ve önceki icatları geliştirme ile sanayi tabanını geliştirdi. 1980'lerde sanayi ARGE'si ile bir seviye yukarı çıktı.

Japonya'nın iş gücünün, ekonomik büyüme ile eşleştirilmesinin sebebi sadece iyi eğitilmiş olması değil ayrıca mantıklı ücret talepleri olmuştur. II. Dünya savaşı sonrasında tarımdan sanayiye geçen işçiler üretim ve maaşlarda bir artış yarattı. 1960'larda nüfus artışı yavaşladıkça ve ulus gittikçe sanayileştikçe maaşlar önemli bir miktar arttı. Buna rağmen işçi sendikaları artış için bastırıyor.
Yüksek üretsel büyüme savaş sonrası ekonomik büyümede anahtar rol oynadı. Yüksek yetenekli ve eğitimli iş gücü, olağanüstü yüksek faiz oranları ve buna denk yatırımlar ve iş gücündeki düşüş, üretim verimliliğindeki artışı açıklar.

Ulus, ayrıca ekonomik ölçeklerden de faydalandı. KOBİ'ler ulusun istihdamının büyük bölümünü oluşturuyordu; fakat büyük işletmeler asıl üretken olanlardı. Çok endüstriyel şirket birleşip daha büyük ve verimli şirketler oluşturdu. II. Dünya savaşından önce, büyük holding şirketler toplumsal servetin yığılmasına neden oldu. Bu şirketler savaş sonrası dağıldı fakat, modern sanayi grupları ortaya çıktı. Bu faaliyetlerin koordinasyonu ve entegrasyonu ve küçük gruplar kullanımı ile endüstriyel verimlilik sağlandı.

Japon şirketleri ürün farklılaştırma stratejileriyle büyümeyi sağladı. Çabuk kazanç yerine pazar payı istemeleri onların avantajını oluşturdu.
Son olarak, Japonya'nın kontrol dışındaki faktörler de gelişimi etkiledi. uluslararası çatışmalar Japon ekonomisini II. Dünya savaşının sonuna dek harekete geçirdi. Rus-Japon Savaşı, I. Dünya Savaşı, Kore Savaşı, Hint-Çin Savaşı ekonomik patlamalar yarattı. Ek olarak ABD ile yapılan iyi niyet anlaşması ulusun gelişme ve yeniden inşasını kolaylaştırdı.

1980'ler
1970'ler boyunca, Japonya dünyanın en geniş ikinci GSMH'sine sahipti ve 1990'de endüstriyel uluslararasında kişi başına düşen gayri safi milli hasıla olan $23801 ile birinci oldu. 1980'lerin ortasında ılımlı ekonomik çöküntüden sonra, 1986'da Japon ekonomisi genişleme dönemine girdi ve 1992'deki ekonomik durgunluk dönemine kadar sürdürdü. 1987 ve 1989 arasında ekonomik büyüme %5ken, çelik ve inşaat gibi endüstriler 1980 ortalarında uyur konumda olmalarına rağmen büyümüşler ve rekor maaşlar ve istihdam yaratmışlardır. Fakat, 1992'de, Japonya'nın reel GSMH büyümesi %1.7 oranda yavaşlamıştır. Japonya elektronik ürünlerine olan talep hem iç hem dış pazarlarda düşüş yaşadı.

İhracatın ekonomik gelişme sağladığı, 1960 ve 1970 krizlerinden farklı olarak, 1980 krizinde iç talep artışı Japon ekonomisinde baş gösterdi. Bu gelişim esas ekonominin yeniden yapılanmasına sebep oldu ve ihracata dayanmaktansa iç talebe yönelindi. 1986'da çıkan bu krizde temel sebep şirketlerin iç müşteriyi bir satın alma çılgınlığına yöneltmesiydi. Japon ithalatı, ihracatından daha fazla büyüdü. Japonya'nın savaş sonrası teknolojik araştırmaları askeri değil ekonomik yönde oldu. Yüksek teknolojik gelişmelerdeki artış daha yüksek yüksek teknoloji talebi ve daha iyi yaşam standardına istek oluştu.

1980'lerde, Japon ekonomisi bütün şiddetini birincil ve ikincil faktörlerden işlemeye kaydırdı. Bilgi önemli bir kaynak ve ürün haline geldi. Bilgi tabanlı teknolojilerin ekonomiyi yüksek derecede sofistike teknoloji gibi araştırmalara yöneltti. Tokyo, önemli bir finans merkezi oldu.

Evrimleşen İşgalsel Yapı
1955'in sonunda istihdamın %40'ı tarımda yer aldı; fakat bu 1970'te %17 ye kadar ve 1990'da ise %7.2 kadar düştü. Hükûmet 1980'lerin sonunda yaptığı tahminde 2000'lerde %4.9'lara düşeceğini tahmin etti. Japon ekonomisinin büyümesi 1960 ve 1970'lerde, ağır sanayideki hızlı genişlemeye bağlıydı. İkincil sektör 1970'lerde %35,6lık bir istihdam payı alıyordu. 1970'lerin sonunda, Japon ekonomisi ağır endüstriden hizmet sektörüne kaydı. 1980l'erde, toptan satış, finans, sigorta, gayrimenkul, taşıma, iletişim ve hükûmet hızla büyüdü ve ikincil sektör sabit kaldı. Üçüncül sektör ise %47 den %59.2 ye erişti istihdam payında.

Japonya'nın ekonomik tarihi


عقد 1270 هو عقد امتد بين 1 يناير 1270 و31 ديسمبر 1279 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 1260 ولحقه عقد 1280.

أحداث

 معركة البستان (1277)
 معركة الدونونية (1275)
 معركة يامن (1279)
 معركة الجزيرة الخضراء (1278)

مواليد

 كارلو مارتلو أنجو (1271)
 مارغريت من برابانت (1276)
 لويس، كونت إفرو (1276)
 لويس الأول، دوق بوربون (1279)
 صدر الدين الشعيبي (1278)
 روبرت الأول ملك اسكتلندا (1274)
 صفي الدين الحلي (1278)
 روبيرتو ملك نابولي (1277)
 أوحدي المراغي (1271)
 القاسم بن يوسف التجيبي (1271)
 خوانا الأولى ملكة نافارا (1273)

وفيات

 ثيوبالد الثاني ملك نافارا (1270)
 ماري دي بريين (1275)
 غبريال الثالث (1271)
 جان تريستان، كونت فالوا (1270)
 ابن بيبي (1272)
 إيزابيل من فرنسا، ملكة نافارا (1271)
 ماريا لاسكارينا (1270)
 إيزابيلا من أراغون، ملكة فرنسا (1271)
 المنصور الحسن بن بدر الدين (1271)
 فيليب من مونتفورت (1270)
 أمير أرغون (1275)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 1270 ابتداءً من

عقد 1270


Bitka kod izvora Krke u Topolju je bila bitka koja se odvijala 7. lipnja 1324. godine kod izvora rijeke Krke u Topolju kraj Knina. Bitka je bila kulminacija opsade i napada Jurja od velikaške kuće Šubić za prevlast nad centralnom Hrvatskom s Nelipcem Nelipić. Bitka je završila pobjedom Nelipca te je u njoj uhvaćen Juraj koji je zatim bio zatvoren u tamnici Kninske tvrđave.

Pozadina i tijek bitke
Juraj Bribirski okupio je saveznike, te mu uz Poljičane pomažu Bosanci, Zadrani i krčki knez Fridrik. Uz njega je bio i Mlečanin Bajamonte Tiepolo, rođak bana Pavla, koji je godine 1310. u Veneciji podigao bunu s namjerom da svrgne dužda Petra Gradoniga i postavi sebe. Nakon neuspjeha bježe u Hrvatsku te godina 1311., 1320. i 1322. "obnaša čast potestata grada Nina, to po čemu se može suditi, da je odatle doveo vojnika". Knez Juraj krene s vojskom na Nelipića i dođe nadomak Kninu, te se utabori u Topolju kod izvora rijeke Krke čekajući, da prispije pomoć od Zadrana i krčkog kneza. Ali ga 7. VI. 1324. g. iz Knina iznenadi vojvoda Nelipić, s kojim je bio vojvoda Juraj Mihovilović iz Livna, te oni hametice potuku Jurjevu vojsku, a samoga Jurja s Bajamontom Tiepolom, nekim Bubanom i drugim njegovim baronima zarobe i bace u kninsku tamnicu, gdje su odležali dvije godine. Time se vojvoda Nelipić riješi posljednjeg takmaca među hrvatskim velikašima, koji je imao izgleda, da ga ugrozi i odsele on iz tvrdog Knina prkosi kralju i njegovim banovima. Tokom te dvije godine zatočeništva Jurjeva žena je upravljala njegovim posjedima u Dalmaciji.

Izvori

Vanjske poveznice
Nelipčići. Hrvatska enciklopedija
R. Horvat. Povijest Hrvatske. Ban Mikac i vojvoda Nelipić

Hrvatske srednjovjekovne bitke
Šubići

Bitka kod izvora Krke u Topolju


Meginlandsréttur (einnig kallaður rómversk-germanskur réttur) er réttarkerfi sem upprunið er á meginlandi Evrópu og hefur síðan verið tekið upp í mörgum löndum víða um heim. Meginlandsréttur á rætur að rekja til Rómarréttar og byggir fyrst og fremst á skráðum réttarreglum sem réttarheimild. Meginlandsréttur er gjarnan skilgreindur í andstöðu við hinn enska fordæmisrétt sem þróaðist á miðöldum og byggir á dómafordæmum sem helstu réttarheimild.

Meginlandsréttur er í grunninn sóttur í lagabálk Býsansríkis, Corpus Iuris Civilis en hefur orðið fyrir áhrifum frá lögbók Napóleons, germönskum venjurétti, kirkjurétti og ýmsum staðbundnum réttarvenjum. Auk þess hafa seinni tíma stefnur og straumar haft áhrif, t.d. náttúruréttur og vildarréttur. Bent hefur verið á að vafasamt sé að líta á meginlandsrétt sem eitt réttarkerfi, heldur sé hægt að skipta honum í þrjá meginstrauma sem hafa hver sín sérkenni, þ.e. Napóleonsrétt, þýskan rétt og norrænan rétt (sem m.a. gildir á Íslandi). Munurinn þarna á milli felst t.d. í því hvernig löggjöf er sett fram og hvernig dómstólar starfa.

Tilvísanir

Réttarkerfi

Meginlandsréttur


An Paepalanthus obtusifolius in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Friedrich August Körnicke. An Paepalanthus obtusifolius in nahilalakip ha genus nga Paepalanthus, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paepalanthus

Paepalanthus obtusifolius


Grissini (ital.; ental grissino) eller brødpinde er tynde aflange stykker af sprødt, tørt brød som stammer fra Torino og omegn i Italien. De blev nok opfundet i 1300-tallet. Ifølge den lokale tradition blev de  opfundet af en bager i Lanzo Torinese i Norditalien i 1679.

Grissini tilbydes ofte på restauranter som forret. I nogle tilfælde og i nogle områder er de meget større og tykkere end den tynde blyantformede type, som er den mest almindelige. De kan kombineres med fx prosciutto som en hors d'œuvre. På mange restauranter bliver grissini serveret med hvidløgssovs og parmesanost, når den er forret; som dessert kan de smages til med kanel og eller glasur.

Grissini konsumeres i store dele af verden, men særligt i Sydeuropa (Spanien, Italien og Grækenland). De spises også i Nord-, Sydamerika og dele af Asien.

Se også
Baguette et større, aflangt brød fra det franske køkken

Referencer

Brød
Mad fra Italien

Grissini


David Miner may refer to:

David M. Miner (born 1962), American politician, member of the North Carolina General Assembly, 1993–2004
David Miner (musician) (born 1945), American guitarist, singer and songwriter
David Miner (television producer) (born 1969), American film and television producer
David Manly Miner (born 1941), politician in Saskatchewan, Canada

See also
Dave Minor (1922–1998), American basketball player

David Miner


Atilla Koç (1 Mart 1946, Aydın), 59. Hükûmet Kültür ve Turizm Bakanı, TBMM 22. ve 23. Dönem AK Parti Aydın milletvekilli.

Hayatı
Atilla Koç, orta öğrenimini İzmir Özel Türk Koleji'nde tamamlamıştır. Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'nden 1969 yılında mezun olmuştur. İçişleri Bakanlığı Bakanlık Müşavirliği, Konya Emniyet Müdürlüğü, Ulubey, Nusaybin ve Bayındır'da kaymakamlıkları, Siirt ve Giresun'da valilikleri yapmıştır. Bir dönem Ankara Büyükşehir Belediyesi Başkanı Melih Gökçek'in Genel Sekreterliğini de üstlenmiş ve Refahyol Hükûmeti nde Başbakanlık Müsteşarlığı görevinde bulunmuştur.

3 Kasım 2002 seçimlerinde AK Parti'den milletvekili seçilen Koç, 21 Şubat 2005'te Erkan Mumcu'dan boşalan Kültür ve Turizm Bakanlığı'na atandı. Evli ve 3 çocuk babasıdır.

Toplu mekanlarda da zuhur eden uyuklama problemi ile basının özel dikkatini çeken Atilla Koç'un sonradan ABD'de yaşayan bir Türk doktorun uyarması ile polisomnografi çektirmesi sonucunda uyuklamalarının tıkanmaya bağlı uyku apnesi hastalığından kaynaklandığı ortaya çıkmış olup, uygun tedaviyle uyuklamaları kesilmiştir. Kendisi de bunu NTV'de bir canlı yayın sırasında belirtmiştir.

Evli ve üç çocuk babasıdır. Aile ve Sosyal Hizmetler eski Bakanı Zehra Zümrüt Selçuk'un babasıdır.

Kaynakça

1946 doğumlular
Aydın doğumlu siyasetçiler
59. Hükûmet - Erdoğan Hükûmeti
TBMM 22. dönem Aydın milletvekilleri
TBMM 23. dönem Aydın milletvekilleri
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesinde öğrenim görenler
İzmir Türk Kolejinde öğrenim görenler
AGİT Parlamenterler Asamblesi Türk Grubu
TBMM Anayasa Komisyonu
Yaşayan insanlar
Resim aranan siyasetçiler
Ankara Büyükşehir Belediyesi genel sekreterleri
Necmettin Erbakan

Atilla Koç


Lynn G. Schreyer (anteriormente Lynn Laverne Schreyer Bennethum; ) é uma matemática aplicada estadunidense, cuja pesquisa diz respeito à modelagem matemática de meios porosos. É professora associada de matemática e estatística na Universidade Estadual de Washington, ex presidente do Activity Group on Geosciences da Society for Industrial and Applied Mathematics (SIAM).

Formação e carreira
Schreyer estudou engenharia mecânica na Universidade do Novo México, graduando-se magna cum laude em 1986. Depois de obter um mestrado em engenharia mecânica na Northwestern University em 1988, mudou para matemática, obtendo um segundo mestrado em 1990 e um Ph.D. em 1994, ambos pela Universidade Purdue. Sua tese, Multiscale Hybrid Mixture Theory for Swelling Systems with Interfaces, foi orientada conjuntamente por Jim Douglas Jr. e John Howard Cushman.

Após pesquisa de pós-doutorado em agronomia em Purdue, Schreyer tornou-se professora assistente de matemática na Universidade do Colorado em Denver, ganhando estabilidade (tenure) como professora associada em 2002. Foi para seu cargo atual na Universidade Estadual de Washington em 2016

Schreyer presidiu o Activity Group on Geosciences (SIAG-GS) da Society for Industrial and Applied Mathematics (SIAM) de 2004 a 2006.

Referências

Ligações externas

Professores da Universidade do Colorado em Denver
Professores da Universidade Estadual de Washington
Matemáticos aplicados
Matemáticos dos Estados Unidos do século XX
Matemáticos dos Estados Unidos do século XXI
Matemáticas dos Estados Unidos
Alunos da Universidade do Novo México
Alunos da Universidade Northwestern
Alunos da Universidade Purdue
Pessoas vivas

Lynn Schreyer


Geoffrey Francis Fisher, barón Fisher de Lambeth, GCVO, PC (5 de mayo de 1887 – 15 de septiembre de 1972), fue arzobispo de Canterbury de 1945 a 1961.

Antecedentes

Geoffrey fue educado bajo una formación anglicana, estudiando en el Marlborough College y en Exeter College, Oxford. Fue maestro asistente en el Marlborough College, cuando decidió ordenarse para convertirse en sacerdote en 1913. En esos momentos las escuelas públicas inglesas estaban estrechamente vinculadas con la Iglesia de Inglaterra, y no era raro que los maestros fueran miembros de órdenes religiosas.

En 1914, Fisher fue nombrado director de Repton School, sucediendo a William Temple, que fue después Arzobispo de Canterbury. Fisher se casó con Rosamond Forman, hija de Arthur Forman, profesor de Repton y jugador de cricket de Derbyshire.

En 1932, Fisher fue nombrado obispo de Chester, y en 1939 fue nombrado obispo de Londres.

Nombramiento como arzobispo de Canterbury

En 1942, Cosmo Lang era arzobispo de Canterbury. Había sucedido a William Temple. Temple era un entusiasta de la doctrina social de la Iglesia, y la opinión pública preveía grandes cambios en el período de post-guerra. No obstante, cuando Temple murió en 1944 algunos consideraron que el sucesor más adecuado sería George Bell, obispo de Chichester. Sin embargo, finalmente, fue designado Fisher.

El nombramiento de los obispos en la Iglesia de Inglaterra está, finalmente, en manos del Primer Ministro. A Sir Winston Churchill le disgustaba la política de Temple, pero aceptó el consejo de Cosmo Lang, de que Temple era la figura más destacada y de que nadie más podía ser considerado seriamente. Esta vez, sin embargo, la situación fue menos clara. Se asumió posteriormente de que George Bell desestimado debido a sus críticas en la Cámara de los Lores sobre las estrategia de bombardeo. Temple había considerado, al parecer, a Fisher como su obvio sucesor.

Arzobispo de Canterbury
Fisher se esforzó en revisar el derecho canónico de la Iglesia de Inglaterra. Los cánones de 1604 se encontraban todavía en vigor.

Presidió el matrimonio de la princesa Isabel y, después, su coronación en 1953 como la reina Isabel II. La coronación fue televisada por primera vez. Se le recuerda por su visita al Papa Juan XXIII en 1960, la primera reunión entre un Arzobispo de Canterbury y un Papa desde la Reforma Inglesa, y un hito ecuménico.

Fisher fue un masón comprometido con la causa. Muchos de los obispos de la Iglesia de Inglaterra en su época eran también miembros de la masonería. Fisher sirvió como Gran Capellán de la Gran Logia Unida de Inglaterra.

Sucesor

Fisher se retiró en 1961. Informó al primer ministro, Harold Macmillan, de que no consideraba a Michael Ramsey, quien había sido su alumno en Repton, como un sucesor adecuado. Ramsey transmitió al reverendo Victor Stock la conversación que Fisher tuvo con Macmillan. Fisher dijo,He venido a darle algunos consejos acerca de mi sucesor. El que usted elija, en ningún caso debe ser Michael Ramsey, arzobispo de York. El Dr. Ramsey es un teólogo, un erudito y un hombre de oración. Por lo tanto, es totalmente inadecuado para ser arzobispo de Canterbury. Lo conozco de toda mi vida. Yo fui su director en Repton.Macmillan contestó:

Retiro
Fisher, de conformidad con la Life Peerages Act de 1958, fue nombrado par vitalicio, con el título de Barón Fisher de Lambeth, de Lambeth en el condado de Londres, por el palacio de Lambeth, residencia londinense del arzobispo.

Notas y referencias

Bibliografía
Fisher Papers, Lambeth Palace Library, London
Chandler, Andrew. Archbishop Fisher, 1945-1961: Church, State and World. The Archbishops of Canterbury Series. Farnham: Ashgate, 2012.
P. G. Maxwell-Stuart, The Archbishops of Canterbury. Stroud, UK: Tempus, 2006, pp. 268–71.
Alan Webster, "Fisher, Geoffrey Francis, Baron Fisher of Lambeth (1887–1972)." Oxford Dictionary of National Biography, 2004.
Edward Carpenter, Archbishop Fisher: His Life and Times. Norwich: Canterbury Press, 1991.
William Purcell, Fisher of Lambeth. London: Hodder & Stoughton, 1969.

Masones del Reino Unido
Arzobispos de Canterbury
Bailíos grandes cruces de la Orden de San Juan
Caballeros grandes cruces de la Real Orden Victoriana
Arzobispos anglicanos
Arzobispos del siglo XX
Obispos anglicanos de Inglaterra
Obispos anglicanos del siglo XX
Nacidos en Nuneaton

Geoffrey Fisher


Facultatea de Energetică din cadrul Universității Naționale de Știință și Tehnologie Politehnica București este o școală de învățământ superior tehnic din România, în care se pregătesc anual peste 2000 studenți și activează peste 100 de cadre didactice.

Istoric
După aproximativ trei decenii de la apariția în anul 1921, a primelor forme ale învățământului energetic universitar din România, în anul 1950, creșterea cererii de energie electrică și termică, necesitatea de construire a unor instalații moderne, consolidarea unui sistem interconectat la nivel național și implicarea activă a unor personalități vizionare au impus crearea Facultății de Energetică, la Institutul POLITEHNIC București, cu trei specializări: Termoenergetică, Electroenergetică și Hidroenergetică.

La 11 ani de la înființare, în anul 1961, facultatea s-a dezvoltat prin înființarea secției de Automatică, care în 1966 s-a desprins din nucleul inițial și a devenit facultate de sine stătătoare. In anii 1967 și 1972, s-au înființat specializările Centrale Nuclear-Electrice și Energetica Industrială. Transformările profunde declanșate în 1990 prin trecerea la economia de piață, au determinat restructurări de fond și în domeniul producției, transportului și distribuției energiei electrice și termice bazate pe noi soluții tehnice, financiare și organizaționale, având ca obiective creșterea eficienței energetice și protejarea mediului înconjurător. Pentru a face față noilor provocări de pe piața muncii, Facultatea de Energetică a dezvoltat trei noi specializări: Ingineria Mediului, Ingineria Economică și Informatică Aplicată în Energetică.

În anul 2006, evoluția mediului economic și restructurările la nivelul sistemului energetic au determinat transformarea specializărilor Electroenergetică și Energetică Industrială, atât ca formă cât și ca denumire, în Ingineria Sistemelor Electroenergetice, respectiv Managementul Energiei. Odată cu implementarea sistemului Bologna, respectiv a sistemului bazat pe puncte de credit transferabile, s-a trecut de la învățământul de 5 ani la cel de licență de 4 ani, cu posibilitatea continuării studiilor în cadrul programelor de master de 2 ani. În prezent, în cadrul facultății sunt oferite 11 programe de master, unul dintre acestea fiind cu predare în limba engleză, oferind specializarea în direcțiile de actualitate ale domeniului ingineriei energetice. Doctoratul, cel de-al treilea ciclu de pregătire universitară, se asigură în cadrul facultății noastre prin școala doctorală înființată în anul 2012.

Colaborările internaționale au permis în ultimii ani dezvoltarea unor programe de dublă diplomă, cu universități de prestigiu din Franța și Italia, atât la nivelul studiilor de licență și masterat, cât și a celor de doctorat. Relațiile stabilite cu partenerii industriali și de cercetare, naționali și transnaționali, au condus la semnarea mai multor protocoale de colaborare, pentru burse private, stagii de practică și premii pentru studenții facultății.

Decanii Facultății de Energetică
 OSCAR KREINDLER (1950 - 1956)
 ION ANTONIU (1956 - 1957)
 MARIUS PREDA (1957 - 1963)
 GLEB DRĂGAN (1963 - 1971)
 ALEXANDRU DIACON (1971 - 1980)
 ION IORDĂNESCU (1980 - 1984)
 JULIETA FLOREA (1984 - 1990)
 DUMITRU CEZAR IONESCU (1990 - 2000)
 ADRIAN BADEA (2000 - 2006)
 GABRIEL BAZACLIU (2006 - 2008)
 GEORGE DARIE (2008 - 2012)
 CONSTANTIN BULAC (2012 - 2016)
 HORIA NECULA (2016 - 2020)
 LĂCRĂMIOARA DIANA ROBESCU (2020 - prezent)

Personalități ale Facultății de Energetică
Dionisie Menelas Germani (1877- 1948) este considerat unul dintre cei mai importanți specialiști români în hidraulică și hidrotehnică, autor în 1942 al primului tratat de hidraulică apărut în România - "Hidraulică teoretică și aplicată". Dionisie Germani a efectuat și prezentat teoretic, prin lucrări experimentale și chiar prin originale construcții, ideile sale novatoare din hidraulică și mecanica fluidelor, cu preocupări speciale în teoria similitudinii. A condus lucrările de alimentare cu apă potabilă a orașului București și a întocmit studiul și proiectul general de canalizare a Capitalei. După finalizarea acestor lucrări, a realizat proiectele pentru canalizare și alimentare cu apă a orașelor Brăila, Pitești, Galați, Curtea de Argeș, Ploiești, Turnu Măgurele, Târgoviște, Satu Mare și Tulcea.

Ion S. Gheorghiu (1885-1968) academician român, profesor de mașini electrice, autor al primului tratat de mașini electrice in limba română, cel care a elaborat primul proiect de electrificare a căii ferate Ploiești-Brașov.

Constantin N. Dinculescu (1898-1987) este considerat fondatorul școlii românești de centrale electrice. În 1945 a întocmit planul de electrificare a țării și este autorul planului de electrificare a liniei de cale ferată București – Ploiești – Brașov, la care a aplicat cea mai nouă soluție a timpului, utilizarea curentului monofazat de 50 Hz. Contribuții importante au adus la construirea termocentralelor electrice de la Doicești, Ovidiu II, Comănești, Borzești, Petroșani și a hidrocentralelor de la Bicaz și Sadu. El a construit rețeaua de înaltă tensiune din regiunea petrolieră Prahova și rețelele de transport și distribuție în zonele Arad, Ploiești, Slănic și altele. De asemenea, a fost inițiatorul construcției noului local al Politehnicii din București, al cărei rector a fost între 1954 și 1958.

Martin Bercovici (1889-1970) creator al școlii romanești de rețele și sisteme electrice, promotor, alături de Constantin Dinculescu, al înființării Facultății de Energetică. A efectuat cercetări în domeniul electroenergeticii și a adus importante contribuții în construirea a diverse echipamente electrice. Este autorul teoriei componentelor simetrice și aplicațiilor acesteia în electrotehnică, a soluționat probleme de reglaj al puterii și frecvenței în rețelele electrice, a calculat raza de influență a liniilor de înaltă tensiune asupra rețelei de comunicații și a adus importante contribuții la perfecționarea modului de transmitere la mare distanță în curent alternativ și în curent continuu. A aplicat calculul matricial în studiul regimurilor rețelelor electrice cu ajutorul calculatoarelor electronice, ceea ce a constituit o noutate științifică deosebită la nivelul de dezvoltare a tehnicii anilor '50.

Dorin Pavel (1900-1979) creatorul școlii hidroenergetice românești, promotor al amenajării râurilor din Romania. Întreaga dezvoltare a hidroenergeticii românești, pornind de la cei 21 MW instalați în 1933, până la cei circa 6000 MW aflați astăzi, a făcut dovada realismului prevederilor monografiei profesorului Pavel, publicată în 1933 "Planul general de amenajare a forțelor hidraulice în România", în care sunt elaborate schemele a 567 de uzine hidroelectrice pe toate râurile țării, cu toate datele tehnice și economice și cu 100 de planșe cu vederi în plan și profil în lung prin amenajări. După contribuții hotărâtoare în realizarea lucrărilor de amenajare a salbei de lacuri din București, Herăstrău-Floreasca-Tei, în perioada 1934-1937, conduce proiectarea pentru amenajarea Bârzavei, Nerei și Timișului, pentru ca mai apoi, să-și poată vedea transformate în realitate proiectele de amenajare a râului Sadu și a cascadelor hidroelectrice ale Bistriței, Argeșului, Oltului, Someșului și Sebeșului. Încununarea succesului gândirii tehnice a energeticianului profesor Dorin Pavel rămâne grandioasa lucrare de la Porțile de Fier, realizată în comun cu Iugoslavia și care rezolvă radical navigația pe Dunăre în zona respectivă, punând la dispoziția ambelor țări, peste 2200 MW putere instalată, în condiții economice avantajoase.

Dumitru Dumitrescu (1904-1984) a fost promotorul calculului numeric în mecanica fluidelor. Teza sa de doctorat intitulată "Curgerea în jurul unei bule de aer situată într-o conductă verticală", elaborată sub conducerea lui Ludwig Prandtl la Universitatea din Göttingen, este citată în multe tratate de Mecanica fluidelor din țară și de peste hotare, iar studiul teoretic și experimental al mișcării lichidelor grele cu suprafață liberă a stat la baza multor lucrări de cercetare și a deschis drumul către noi direcții de cercetare în Mecanica fluidelor. Viziunea sa asupra fenomenelor fizice în general și a fenomenelor din Mecanica fluidelor în particular, a fost substanțial îmbunătățită și ridicată la un nivel superior de înțelegere, datorită studiilor sale sistematice de filosofie.

Paul Dimo (1905 - 1990) creator al metodei REI de analiză nodală a sistemelor (R – radial; E – echivalent; I - independent), cunoscută sub denumirea de Dimo's Rei Methods. Prin această concepție și noțiunile noi pe care le-a introdus în tehnica mondială, a reușit să calculeze cele mai complexe rețele electrice naționale și continentale. Această teorie este actuală în prezent ca și atunci când a fost lansată cu 50 de ani în urmă, fiind profund originală și fără fisuri, uimind cercetătorii din domeniu de pretutindeni. Paul Dimo a studiat analiza nodală pentru sisteme complexe și posibilitățile de analiză pentru calculatorul electronic alfa numeric asociat cu analizorul grafic Dimo – anagraful Dimo. Pentru descoperirile și invențiile sale a obținut numeroase brevete de invenție, printre care se enumeră: brevet de invenție român pentru evitarea supratensiunilor prelungite (1957) și în SUA, RFG, Franța, Canada s.a.. În 1966 a obținut brevetul OSIM pentru anagraful Dimo, brevetat și în SUA, Franța și Anglia. El a fost de trei ori laureat cu înalta distincție "Premiul de Stat" pentru: Planul de electrificare a țării (1950); Proiectarea hidrocentralei Moroeni (1954); lucrarea "Cauza supratensiunilor prelungite în rețelele cu neutrul izolat". In 1961, Academia Română i-a acordat Premiul Traian Vuia pentru contribuțiile la Studiul stabilității statice a sistemelor energetice. A fost distins și cu prestigiosul Premiu Montefiori care se acorda o dată la cinci ani.

Ioan D. Stăncescu (1911- 1987) creator și susținător al dezvoltării termoficării în tara noastră, consilier ONU și al statului german în domeniul energiei. Bogata activitate publicistică a prof. ing. Ion D. Stăncescu este pusă în evidență mai ales prin principala sa lucrare ,,Bazele tehnice și economice ale termoficării", prima de acest gen scrisă în România și printre puținele lucrări complete apărute în Europa. Multe din problemele tratate în această carte de căpătâi a termoenergeticii sunt de mare actualitate și în prezent.

Alexandru Diacon (1924 – 2004) a coordonat realizarea și proiectarea mai multor obiective hidroenergetice cum ar fi: Centrala Hidroenergetică Moroieni, Barajul de la Bicaz (la 25 de ani, fiind cel mai tânăr șef de proiect din România), Hidrocentrala "Dimitrie Leonida", Sistemul Hidroenergetic și de Navigație "Porțile de Fier I", Barajul și Hidrocentrala "Porțile de Fier 2", fiind distins cu numeroase ordine și medalii, între care Premiul de Stat în 1952 și 1963 și Steaua Republicii Iugoslave cu spade pe colan. În calitate de expert guvernamental, profesorul Alexandru Diacon a fost consultant principal pentru toate marile lucrări hidrotehnice din țara noastră: Canalul navigabil Dunăre – Marea Neagră, Canalul navigabil Poarta Albă – Midia Năvodari, docurile uscate din porturile Constanța și Mangalia, amenajarea Dâmboviței în București, canalul București-Dunăre ș.a..

Costin Moțoiu (1924-1996) eminent profesor de centrale termoelectrice, coordonator al proiectelor unor mari centrale electrice din țară.

Ionel Purica (1925-1990), profesor de teoria reactorilor nucleari, unul dintre promotorii energeticii nucleare în țara noastră. Ideile sale asupra obținerii de fluxuri mari de neutroni prin coloane termice interne, precum și de optimizare a reactorilor nucleari prin teoria jocurilor, se utilizează în marile centre nucleare din lume. Experimentele propuse de el asupra utilizării neutronilor ultrareci pentru detectarea particulelor specifice câmpului gravitațional, fac obiectul unor programe de la Institutul de la Dubua și de la CERN. Abordarea originală a conversiei energiei nucleare direct în energie electrică a condus la creșterea eficienței celulelor de conversie realizate în țară. Principiul "Acțiunii Ireversibile Minime", introdus de profesorul Purica în teoria termodinamicii neliniare, deschide perspective deosebite de optimizare a ciclurilor termodinamice ale instalațiilor termice de producere a energiei. Bun cunoscător al potențialului științific și practic din diferite țări în care s-a dezvoltat industria nucleară, prof. Ionel Purica a inițiat în anul 1967 colaborarea romano-canadiană în domeniu, fapt care a condus la realizarea centralei nucleare de la Cernavodă.

Gleb Drăgan (1920-2014) membru al Academiei Române, profesor de Tehnica Tensiunilor Înalte, cu contribuții notabile în domeniile electrostatică, descărcarea corona, trăsnet, supratensiuni atmosferice și de comutație. Prin cercetările sale a dezvoltat un domeniu de studiu nou în România, Tehnica Tensiunilor Înalte (coautor în 1966 la primul tratat pe acest domeniu pe plan internațional), fiind ctitorul laboratorului de "Tehnica Tensiunilor Înalte" din Politehnică, unul dintre cele mai mari laboratoare din Europa.

Dumitru Cezar Ionescu (1946-2005), profesor de fiabilitate și centrale electrice, cu o contribuție esențială la modernizarea facultății noastre a cărui decan a fost o lunga perioadă (1990-2000).

Specializări

Studii de licență 4 ani - Ciclul I
 Energetică și ingineria fluidelor
 Energetică și tehnologii informatice
 Energetică și tehnologii de mediu
 Energetică și tehnologii nucleare
 Ingineria sistemelor electroenergetice
 Managementul energiei
 Termoenergetică

Master - Ciclul II
 Eficiența Energetică
 Energetica Orașelor Inteligente
 Hidro-Informatică și Ingineria Apei
 Informatică Aplicată în Energetică
 Monitorizarea și Controlul Sistemelor Electroenergetice
 Inginerie Nucleară
 Servicii Energetice
 Surse Regenerabile de Energie
 Energy Engineering (în colaborare cu Facultatea de Inginerie în Limbi Străine)
 Managementul Mediului și Dezvoltare Durabilă
 Managementul Sistemelor Energetice

Doctorat - Ciclul III (Școala Doctorală de Inginerie Energetică)
DIRECTOR

Prof.dr.ing. Radu PORUMB

Activitatea de pregătire prin doctorat din cadrul SDIE asigură continuarea studiilor de la ciclurile de licență și masterat care se desfășoară în cadrul Facultății de Energetică, prin colaborarea cu cele trei departamente ale facultății: Departamentul Hidraulică, Mașini Hidraulice și Ingineria Mediului (DHMHIM), Departamentul Producerea și Utilizarea Energiei (DPUE) și Departamentul Sisteme Electroenergetice (DSE).

Activitatea în cadrul Școlii Doctorale Energetică este condusă de Directorul SDIE și de Consiliul Școlii Doctorale Energetică (CSDIE), care este format din directorul SDIE, profesori conducători de doctorat și studenți doctoranzi din cadrul Facultății de Energetică, precum și din profesori de la alte universități din țară și/sau străinătate.

Pentru mai multe detalii consultați website-ul  Școlii Doctorale Energetica.

Structura organizatorică

Departamente
 Departamentul Hidraulica, Masini Hidraulice si Ingineria Mediului
 Departamentul Producere si Utilizare a Energiei
 Departamentul Sisteme Electroenergetice

Conducere

Note

Legături externe
 Site oficial
 Prezentare pe pagina Universității Politehnica
 Pagină oficială pe Facebook
 Canal oficial pe YouTube
 Școala Doctorală Energetică

Energetică

Facultatea de Energetică (Universitatea Politehnica din București)


بوغوسلوفكا  هي مدينة في مقاطعة بانزا أوبلاست في روسيا.

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة بينزا

بوغوسلوفكا (بينزا)


Natura 2000-område nr. 87 Nørrebæk ved Tvilho er en en smal ådal omkring vandløbet Nørrebækken, der er skåret ned i Holsted Bakkeø. Ådalen er omgivet af store plantageområder, der er plantet på tidligere hedearealer. Nørrebæk er et mindre vandløb, der har sit udspring umiddelbart øst for habitatområdet der er på 42 hektar. Områdets moser, enge og heder er omfattet af naturbeskyttelseslovens § 3 i alt 40 ha. Naturplanen har særlig fokus på at bevare sammenhængen mellem vandløbet og de omgivende naturarealer.

Beskrivelse
Nørrebækken, der har sit udspring umiddelbart øst for habitatområdet, afvander til den øvre del af Terpling Å, en del af Sneum Å-systemet, har stor fysisk variation og en god vandkvalitet. Langs bækken ligger moser, for en stor del med pilekrat og høje urter. Langs hele strækningen findes partier med kildevæld og rigkær. På sydsiden af Nørrebækken findes et større hedeareal.
Nørrebæk har i dag et naturligt varieret forløb. Området har tidligere rummet kildevæld med forekomst af Gul stenbræk, Almindelig Piberensermos og Blank Seglmos.

Se også
 Internationale naturbeskyttelsesområder i Danmark
 Naturtyper i Danmark

Eksterne kilder og henvisninger

 Naturplanen
 Naturplanen 2016-2021
 Bilag 2006
 Basisanalysen 2016-21
Kort over området på miljoegis.mim.dk
Natura 2000-planer
Lokaliteter i Vejen Kommune
EU-habitatområder i Danmark


Kosmičko zračenje je emisija visokoenergetskih protona i atomskih jezgara koji se kreću kroz svemir gotovo brzinom svjetlosti. Potiču od Sunca, izvan Sunčevog sistema u njegovoj
, udaljenim galaksijama. Otkrio ih je  Victor Hess 1912., u eksperimentima s balonima. Direktno mjerenje kosmičkih zraka, posebno pri nižim energijama, postalo je moguće od lansiranja prvih satelita, krajem 1950-ih. Detektori čestica, slični onima koji se koriste u nuklearnoj i fizici visokih energija, koriste se na satelitima i svemirskim sondama za istraživanje kosmičkih zraka. Nakon udara sa  Zemljinu atmosferu, kosmički zraci mogu proizvesti  pljuskovi sekundarnih čestica koji ponekad dođu do  površine. Podaci iz Fermi svemirskog teleskopa (2013) protumačeni su kao dokaz da značajan dio primarnih kosmičkih zraka potiče od eksplozija zvijezda supernova.Aktivna galaktička jezgra također proizvode kosmičke zrake, na osnovu zapažanja neutrino i gama-zraka iz blazara TXS 0506 + 056 u 2018.

Izrazito brzi razvoj tehnike i instrumenata nakon Drugog svjetskog rata (usavršeni detektori, radio teleskopi, baloni i sateliti, elektronski uređaji) omogućio je daljnje istraživanje kosmičkog zračenja. Pritom su se prvenstveno proučavali uvjeti stvaranja primarnog zračenja tako visoke energije i visokoenergetski subatomski procesi, od kojih su mnogi prvi put opaženi upravo kod kosmičkog zračenja. Međutim, podrijetlo kosmičkog zračenja nije do danas potpuno razjašnjeno.

Kosmičko zračenje može biti primarno i sekundarno. Primarno zračenje, koje dolazi iz svemira do Zemljine atmosfere, sastoji se od atomskih jezgara. Većinu (oko 90%) čine protoni, zatim (oko 10%) helijeva jezgra, a tek neznatan dio ostala lahkea atomska jezgra elemenata do, uključivo, željeza. Energija primarnog zračenja doseže i do 1018 eV. Sekundarno kosmičko zračenje nastaje sudarom primarnog zračenja s jezgrima koja se nalaze u atmosferi. Takvim sudarima stvaraju se mezoni, hiperoni i različite nuklearne čestice, pa i radioizotopi elemenata, naprimjer ugljikov radioizotop 14C, nastao od dušika14N. Nabijeni π-mezoni pretvaraju se u stabilnije μ-mezone, koji čine glavninu sekundarnog zračenja na Zemljinoj površini. Neutralni π-mezoni pretvaraju se u γ-zrake, koje mogu dalje proizvesti parove elektron–pozitron, a ovi opet stvaraju nove visokoenergetske fotone, koji su izvor daljnjih parova elektron-pozitron. Tako nastaju kaskadne reakcije, koje su izvor takozvanih pljuskova kosmičkih zraka, koje je prvi opisao talijanski fizičar Bruno Rossi.

Objašnjenje
Ako se negdje izvan zgrade, na otvorenom prostoru, nalazi nabijeni elektroskop,  nakon izvjesnog vremena će se sam od sebe isprazniti. Čak i onda kada se nabijeni elektroskop stavi u posudu od olova, on će se poslije nekog vremena sam od sebe isprazniti. Po tome se zaključuje da ionizaciju zraka, zbog koje se elektroskop isprazni, izazivaju neke vrlo prodorne zrake koje potiču iz svemira, pa se po tome nazivaju kosmičkim zrakama. Da bi se utvrdilo porijeklo tih zraka, vršeni su ekspertimenti u moru, zraku i na kopnu. Pokusi su pokazali da je ionizacija zraka to veća što je veća nadmorska visina iznad površine Zemlje. To je bila potvrda da te zrake potiču iz svemira. Ustanovilo se da jačina kosmičkih zraka na površini Zemlje ovisi o geografskoj širini, da je količina tih zraka najmanja na ekvatoru i da raste prema većim zemljopisnim širinama (prema polovima Zemlje, Sjeverni i Južni pol). To se tumači uticajem geomagnetskog polja na električno nabijene čestice kosmičkog zračenja. Ispitivanjem tih zraka se ustanovilo da u njima ima pozitivno i negativno nabijenih čestica i da su one materijalne zrake, to jest da su sastavljene od sitnih čestica koje nose električni naboj.

Danas se pretpostavlja da kosmičke zrake nastaju pri velikim promjenama elektromagnetskih polja Sunca i zvijezda kao posljedica snažnih erupcija. Tako jaka polja daju električki nabijenim česticama koje se stvaraju kod erupcija, brzine, približno jednake brzini svjetlosti, pa čestice odu u svemir. Energija kosmičkih zraka dostiže do 1016 eV. Zbog te energije kosmičke zrake imaju veliku prodornost.

Pozitivne čestice u kosmičkim zrakama su pozitroni. Kad elektroni i pozitroni u kosmičkim zrakama prolaze kroz prostor, razbijaju atomska jezgra materije kojom je prostor ispunjen. Kod svakog sudara dolazi do emisije gama-zraka. Gama-zrake šire se dalje u prostor, a kod sudara s atomskim jezgrom nastaje jedan par elektron–pozitron. Naime, u kosmičkim zrakama nalaze se fotoni velike energije h∙ν. Energija fotona pretvara se u masu mp pozitrona i masu me elektrona, te je:

gdje je mp = me.

Kod prodora kosmičkih zraka kroz olovo utvrđeno je da u njima postoje čestice čija je masa veća od mase elektrona, a manja od mase protona. To su mezoni.

Kosmičke čestice
Kosmičke zrake su energetske električki nabijene subatomske čestice, koje dolaze iz vanjskog svemira i sudaraju se sa Zemljinom atmosferom. One mogu stvoriti sekundarne čestice (spalacija) koje mogu proći Zemljinu površinu, pa i dublje. Kosmičke zrake su iste čestice koje se kao stabilni dijelovi atoma, mogu pronaći na Zemlji: protoni, atomskog jezgra ili elektroni. To su slične čestice koje kruže unutar akceleratora čestica, s tom razlikom da su energije kosmičkih zraka veće.

Pojam "zrake" dolazi iz ranih dana istraživanja radijacije, kada se bila koja struja ionizirane radijacije opisivana pojmom "zrake". U to vrijeme kada su nazvane kosmičke zrake, još se nije poznavala njihova priroda i pretpostavljalo se da bi mogle biti oblik elektromagnetskog zračenja, kao γ-zrake. Čestice kosmičkih zraka dolaze pojedinačno, ne u obliku zraka – iako jedna čestica može stvoriti "pljusak" puno sekundarnih čestica. Danas se priroda čestica kosmičkih zraka treba naglasiti, tako da bi ih bilo korektnije zvati kosmičke čestice.

Oko 89% dolazećih kosmičkih zraka su jednostavni protoni (jezgro vodika), 10% su jezgra helija (alfa-čestice) i 1% su teži elementi. Te jezgre vodika i helija čine 99% kosmičkih zraka. Pojedinačni elektroni (poput beta-čestica) čine ostalih 1% galaktičkih kosmičkih zraka – to su kosmičke zrake koje dolaze izvan Sunčevog sistema. Još uvijek je nepoznato odakle ti elektroni dolaze i zašto imaju ubrzanje manje od atomskih jezgara.

Porijeklo kosmičkih zraka je različito, jer jedan dio dolazi od Sunca, kao i od ostalih zvijezda, a drugi dio od nepoznatih događaja iz najudaljenijih dijelova vidljivog svemira. Kosmičke zrake imaju energiju veću od 1020 eV, puno veću nego što stvara akcelerator čestica – 1012 do 1013 eV.

Kosmičke zrake imaju najznačajniju ulogu u stvaranju litija, berilija i bora u svemiru, u procesu koji se zove nukleosinteza. One stvaraju neke radioizotope na Zemlji, kao ugljik-14. U historiji fizike, značajne su jer uz njihove reakcije došlo se do otkrića pozitrona, miona i piona (pi-mezona). Zračenje kosmičkih zraka je najvećim dijelom sastav prirodnog pozadinskog zračenja na površini Zemlje i jako se teško zaštiti od njega, tako da je to jedan od najvećih problema za međuplanetarna putovanja.

Sastav
Kosmičke zrake se mogu podijeliti na primarne i sekundarne. Galaktičke kosmičke zrake koje dolaze do Sunčevog sistema su primarni izvor. One zatim reagiraju s međuzvjezdanom materijom i stvaraju sekundarne kosmičke zrake. Sunce isto emitira niskoenergetske kosmičke zrake, koje su povezane sa Sunčevim bakljama.

Teži elementi kosmičkih zraka, kao što su jezgra ugljika i kisika, sudaraju se s međuzvjezdanom materijom i lome se na lakše jezgre – litij, berilij i bor. Pored toga, još teža jezgra, kao što su željezo i nikl, kada se sudaraju s međuzvjezdanom materijom, nastaju ioni skandija, titanija, vanadija i mangana.

Od primarnih kosmičkih zraka, koji potiču izvan Zemljine atmosfere, oko 99% su jezgra dobro poznatih atoma (lišenih elektronske ljuske), a oko 1%  usamljeni elektroni (to jest, jednsn tip beta čestica). Od jezgara, oko 90% su jednostavni protoni (tj. jezgra vodika); 9% su alfa čestice, identične jezgrima helija, a 1% su jezgra težih elemenata, nazvanih HZE ioni.

Različite količine kosmičkih zraka
Kada tok kosmičkih zraka ulazi u gornji sloj Zemljine atmosfere, količina emisije na Zemljinu površinu, ovisi o dvije pojave: Sunčevom vjetru i Zemljinom magnetskom polju. Sunčev vjetar je raspršena magnetizirana plazma, koja dolazi sa Sunca i koja može usporiti dolazeće kosmičke čestice, kao i odbiti neke čestice koje imaju energiju manju od 1 GeV. Količina Sunčevog vjetra je promjenjiva i ovisi o 11-godišnjem Sunčevom ciklusu, tako da za vrijeme Sunčevog maksimuma, najmanja količina kosmičkih zraka dođe do Zemljine površine. Osim toga, Zemljino magnetsko polje odbija i lomi jedan dio kosmičkih zraka, pa tako količina kosmičkih zraka koje padnu na Zemljinu površinu ovisi i o geografskoj širini, geografskoj dužini i azimutskom uglu. U smjeru istok-zapad, količina kosmičkih zraka se mijenja, zbog polarnosti Zemljinog magnetskog polja. Količina kosmičkih zraka na ekvatoru je manja nego na polovima, zato što je i gustoća magnetnih linija rjeđa na polovima. Magnetski polovi ne podudaraju se s geografskim polovima (magnetska deklinacija).

Na velikoj udaljenosti od Sunca, otprilike 94 astronomske jedinice, dokle seže heliosfera, postoji područje do kojeg stiže Sunčev vjetar i s nadzvučne brzine prelazi ispod brzine zvuka, pa se stvara "krajnji udar Sunčevog vjetra". Između krajnje granice heliosfere,  zvane heliopauza i "krajnjeg udara Sunčevog vjetra", nalazi se područje  Sunčeva ravnica, koje smanjuje energiju kosmičkih zraka za 90%.

Uočavanje
Jezgra atoma koje čine kosmičke zrake, mogu putovati velike udaljenosti do Zemlje, zbog male gustoće materije u svemiru. Kada stignu do Zemlje,  atomska jezgra snažno udaraju u jezgra atmosferskih plinova. Ti sudari, zvani pljusak subatomskih čestica, stvaraju pione (pi-mezone) i K-mezone, nestabilne mezone koji brzo prelaze u mione. Mioni ne reagiraju s atmosferom i dodatno zbog vremenske dilatacije, oni lahko stižu do Zemljine površine i čak mogu prodrijeti do unutrašnjosti plitkih rudnika. Mioni su uključeni u ionizirajuće zračenje, pa se lahko mogu otkriti pom oću Wilsonove komore.

Kosmičke zrake koje se sudaraju izvan Zemljine atmosfere, s elementima težim od vodika i helija, mogu se otkriti s visokoenergetskim emisijama gama-čestica, koristeći teleskope s gama-česticama.

Kosmičke zrake se mogu otkriti ako prolaze kroz detektor čestica, koji se nalaze na satelitima ili balonima,  na velikim visinama. Detektor čestica sastoji se od dvije ploče polikarbonatske plastike, koje se diretno izlažu kosmičkom zračenju. Nakon povratka u laboratoriju, ploče se polijevaju rastvorom tople natrijeve baze (NaOH), dok se ne pojave mali stožasti zarezi. Ako se promatra pod mikroskopom, može se utvrditi i električni naboj i energija čestice. Kod nuklearne fuzije, koristi se detektor čestica.

Interakcija sa Zemljinom atmosferom
Nakon što uđu u Zemljinu atmosferu, kosmičke čestice se sudaraju s molekulama, uglavnom dušika i kisika, stvarajući slapove manjih čestica, zvane pljusak elementarnih čestica. Broj sekundarnih čestica koje nastaju nakon sudara jedne primarne čestice, može biti i na milijarde. Uglavnom nastaju pioni (pi-mezoni) i K-mezoni, nestabilni mezoni koji brzo prelaze u mione.

Kosmičke zrake stalno stvaraju i nestabilne izotope u Zemljinoj atmosferi, kao što je ugljik-14:

Kosmičke zrake drže količinu ugljika-14 u atmosferi uglavnom stalnim (70 tona) u zadnjih 100.000 godina, sve do 1950-ih, kada se započelo s testiranjem nuklearnog oružja. Ta se činjenica koristi u arheologiji, za datiranje ugljikom-14 ili utvrđivanje starosti nekog nalaza.

Produkti reakcije sekundarnih kosmičkih zraka i vijek trajanja:
tricij (12,3 godine)
berilij-7 (53,3 dana)
berilij-10 (1 600.000 godina)
ugljik-14 (5.730 godina)
natrij-22 (2,6 godina)
natrij -24 (15 sati)
magnezij-28 (20,9 sati)
silicij-31 (2,6 sati)
silicij-32 (101 godina)
fosfor-32 (14,3 dana)
sumpor-35 (87,5 dana)
sumpor-38 (2,8 sati)
hlor-34 (32 min)
hlor-36 (300.000 godina)
hlor-38 (37,2 min)
hlor-39 (56 min)
argon-39 (269 godina)
kripton-85 (10,7 godina)

Istraživanje
Detektori kosmičkih zraka se postavljaju na Zemlji, u svemirskim letilicama (Voyager 1,Voyager 2, Cassini-Huygens, SOHO) i u balonima.

Historija
Nakon što je Antoine Henri Becquerel, 1896.,  otkrio radioaktivnost, vjerovalo se da kosmičke zrake dolaze iz zemlje, od zračenja radioaktivnih elemenata kao što je radon. U 1909., Theodor Wulf razvio je elektrometar, uređaj koji je mjerio stvaranje iona, u zatvorenom spremniku. U 1912. Victor Franz Hess stavio je elektrometar u balon, koji je podignuo na 5.300 metara, otkrivši da se zračenje pojačalo za otprilike 4 puta nego na površini Zemlje.

Pojam kosmičke zrake stvorio je Robert Andrews Millikan, koji je dokazao da one dolaze izvan Zemljine atmosfere. Zatim su Gottlieb i Van Allen 1948. dokazali su da se primarne kosmičke zrake uglavnom sastoje od protona i nešto jezgru helija (alfa-čestice) i sasvim malim udjelom teških atomskih jezgri.

Djelovanje

Promjene u atmosferi
Kosmičke zrake u atmosferi ioniziraju molekule dušika i kisika, što vodi do brojnih reakcija. Jedna od rnjih vodi do ozonskih rupa, ali taj udio je puno manji od uticaja freona.

Uticaj na ljude
Kosmičke zrake čine udio godišnje radijacije na ljude. Na primjer, u Australiji je ukupno prirodno zračenje na ljude 2,3 miliSieverta, dok kosmičke zrake prosječno zrače na ljude 0,3 miliSieverta (13%).
Postoji niz inicijativa za istraživanje kosmičkih zraka, dolje navedenih.

Prizemni

 Akeno Armatura s gigantskim zračnim tušem
 Zrake čikaškog tuša
 CHICOS
 CLOUD
 GAMMA
 GROŽĐE-3
  HAWC
 Visokoenergetski stereoskopski sistem
 Detektor kosmičkih zraka Fly's Eye visoke rezolucije
 HEGRA
  IceCube
 KASCADE
  MAGIC
 MARIACHI
  Milagro
  CRIPT
 NMDB
 Opservatorija Pierre Auger
  QuarkNet
  Svemirski brod Zemlja
 Projekt niza teleskopa
 Tunka eksperiment
 VERITAS
 Washington Coincidence Array

Sateliti
  PAMELA
 Alfa magnetski spektrometar
  ACE (Napredni istraživač kompozicije)
 Voyager 1 i Voyager 2
 Cassini – Huygens
  HEAO 1,  HEAO 2,  HEAO 3
 Fermi gama-svemirski teleskop
 Solarna i heliosferska opservatorija
 Interstellar Boundary Explorer
  Langton ultimativni detektor intenziteta kosmičkih zraka

Baloni

  BESS
 Napredni tanki ionizacijski kalorimetar
 TRACER (detektor kosmičkih zraka)
 TIGER
 Energija i masa kosmičkih zraka (KREMA)
 PERDaix
HEAT (Visokoenergetski teleskop antimaterije))]

Uloga u okolinskom zračenju
Kosmički zraci čine dio godišnje izloženosti zračenja ljudi na Zemlji, u prosjeku 0,39 mSv,  od ukupno 3 mSv godišnje (13% ukupne pozadine) za Zemljinu populaciju. Međutim, pozadinsko zračenje kosmičkih zraka raste s nadmorskom visinom, s 0,3 mSv godišnje za područja na morskom nivou na 1,0 mSv godišnje za veće gradove, povećavajući izloženost kosmičkom zračenju na četvrtinu ukupne izloženosti pozadinskom zračenju za stanovništvo navedenih gradova. Posade aviokompanija koje lete na velikim daljinskim rutama mogu biti izložene 2,2 mSv dodatnog zračenja svake godine zbog kosmičkih zraka, gotovo udvostručujući njihovu ukupnu izloženost ionizujućem zračenju.

Podaci su za vrijeme prije  nuklearne katastrofe Fukushima Daiichi. Vrijednosti koje je kreirao UNSCEAR, japanski Nacionalni institut za radiološke nauke, koji je sažeo UNSCEAR-ove podatke.

Uticaj na elektronske uređaje
Kosmičke zrake imaju dovoljno energije da izmijene stanje elemenata u elektroničkim integriranim krugovima, uzrokujući kratkotrajne greške, kao što je promjena podataka u radnoj memoriji ili kriva operacija procesora. To je veliki problem kod elektroničkih uređaja u satelitima. Kako tranzistori postaju sve manji i manji, sve više se pojavljuje sličan problem i na tlu Zemlje. Jedna studija tvtke IBM napravljene 1990., pokazala je da računala dožive jednu pogrešku uzrokovanu kosmičkim zrakama po 256 megabajta memorije i u jednom mjesecu. Da bi se ublažio taj problem, tvrtka Intel predložila je ugradnju detektora kosmičkih zraka, koji bi se mogli ugraditi u buduće male mikroprocesore, kako bi mogli ponoviti zadnju komandu, prije uticaja kosmičke čestice.

Kosmičke zrake su nedavno osumnjičene za mogući uzrok avionske nesreće tvtke Qantas Airways, na linijskom putničkom zrakoplovu Airbus A330, koji je dva puta ponirao stotinjak metara, nakon nepravilnosti u radu kontrolnog sustava leta. Puno putnika i članova posade je ozlijeđeno, neki ozbiljno. Nakon nesreće, istražitelj je utvrdio da je kontrolni sustav leta primio oznaku na ekranu, koja se ne može objasniti, a da je cijeli sustav radio ispravno. To je ponukalo tvrtke u cijelom svijetu da dograde programe za putničke zrakoplove Airbus A330 i A 340, tako da oznake na ekranima budu filtrirane elektronski.

Također pogledajte
 Elektromagnetsko zračenje

Izvori

Dopunska literatura

 R.G. Harrison and D.B. Stephenson, Detection of a galactic cosmic ray influence on clouds, Geophysical Research Abstracts, Vol. 8, 07661, 2006 SRef-ID: 1607-7962/gra/EGU06-A-07661

 R. Clay and B. Dawson, Cosmic Bullets, Allen & Unwin, 1997.
 T. K. Gaisser, Cosmic Rays and Particle Physics, Cambridge University Press, 1990.
 P. K. F. Grieder, Cosmic Rays at Earth: Researcher's Reference Manual and Data Book, Elsevier, 2001.
 A. M. Hillas, Cosmic Rays, Pergamon Press, Oxford, 1972

 M. D. Ngobeni and M. S. Potgieter, Cosmic ray anisotropies in the outer heliosphere, Advances in Space Research, 2007.
 M. D. Ngobeni, Aspects of the modulation of cosmic rays in the outer heliosphere, MSc Dissertation, Northwest University (Potchefstroom campus) South Africa 2006.
 D. Perkins, Particle Astrophysics, Oxford University Press, 2003.
 C. E. Rolfs and S. R. William, Cauldrons in the Cosmos, The University of Chicago Press, 1988.
 B. B. Rossi, Cosmic Rays, McGraw-Hill, New York, 1964.
 Martin Walt, Introduction to Geomagnetically Trapped Radiation, 1994.

 TRACER Long Duration Balloon Project: the largest cosmic ray detector launched on balloons.

Vanjske poveznice

Aspera European network portal
Animation about cosmic rays on astroparticle.org
Helmholtz Alliance for Astroparticle Physics
Particle Data Group review of Cosmic Rays by C. Amsler et al., Physics Letters B667, 1 (2008).
Introduction to Cosmic Ray Showers by Konrad Bernlöhr.
BBC news, Cosmic rays find uranium, 2003.
BBC news, Rays to nab nuclear smugglers, 2005.
BBC news, Physicists probe ancient pyramid (using cosmic rays), 2004.
Shielding Space Travelers by Eugene Parker.
Anomalous cosmic ray hydrogen spectra from Voyager 1 and 2
Anomalous Cosmic Rays  (From NASA's Cosmicopia)
Review of Cosmic Rays
"Who's Afraid of a Solar Flare? Solar activity can be surprisingly good for astronauts." 7 October 2005, at Science@NASA
video of Muon detector in use at Smithsonian Air and Space Museum
Dr. Lothar Frey "Cosmic rays and electronic devices" (YouTube Video) SpaceUp|SpaceUp Stuttgart 2012
ARMAS, Real-time cosmic-ray radiation measurements at aviation altitudes.

Kosmičko zračenje