Georg Friedrich Händel (d. 5 Mart 1685; Halle, Almanya - ö. 14 Nisan 1759; Londra, İngiltere), müzik tarihine opera, oratoryo, kantata, düet gibi vokal eserleriyle geçen Alman klasik batı müziği bestecisi.

Handel, 1712 yılında Londra'ya yerleşmeden önce Halle, Hamburg ve İtalya'da ciddi eğitim almış ve 1727 yılında İngiliz vatandaşı olmuştur. İtalyan Barok müziğinin önemli bestecilerinin ve orta-Alman polifonik koral geleneğinin büyük etkisinde kalmıştır. 15 yıl içinde Handel İngiliz soylularına İtalyan operasını sunmak için üç ticari opera binası işletmeye başlamıştır. Müzikolog Winton Dean Handel'in operaları için "Handel sadece büyük bir besteci değil aynı zamanda birinci dereceden dramatik bir deha" şeklinde yazmıştır. Alexander's Feast (1736) isimli eseri iyi eleştiriler almış ve Handel İngiliz koral eserlerine geçiş yapmıştır. Mesih'in (1742) büyük başarısının ardından İtalyan operası bestelemeyi tamamen bırakmıştır. Neredeyse kör bir şekilde İngiltere de neredeyse 50 yıl yaşamış ve 1759 yılında zengin ve saygıdeğer bir adam olarak ölmüştür. Cenazesi devlet tarafından onurlandırılmış ve Londra'daki Westminster Abbey'e gömülmüştür.

Johann Sebastian Bach ve Domenico Scarlatti ile aynı yıl doğan Handel, Su Müziği ve Havai Fişekler için Müzik ve Mesih gibi eserleriyle Barok dönemin en büyük bestecilerinden biri sayılmıştır. George II'nin taç giyme töreni için bestelediği dört anthem'den bir olan Zadok the Priest (1727), sonradan her hükümdarın geleneksel kutsama töreninde çalınmıştır. Handel 30 yıldan daha fazla bir süre boyunca 40'tan fazla opera bestelemiş, 1960'lı yıllardan itibaren barok müziğin ve otantik müzikal yorumların yeniden canlanmasıyla Handel'in operalarına ilgi büyümüştür. Hiçbir ülkenin ulusal biçemini simgelemeyen uluslararası nitelikte bir besteci olan Handel, yaşamında büyük üne kavuşmuş ve ününü ölümünden sonra da sürdürmüştür.

Yaşamı
Johann Sebastian Bach ile aynı yıl, Almanya'nın Halle kentinde (Bach'ın doğduğu Eisenach kentinden 80 km uzaklıkta) doğan Handel, bir berber-cerrahın oğludur. Müziğe büyük ilgi duyan Handel, babasının karşı çıkmasına rağmen geceleri tavanarasında bulduğu bir klavikord ile gizli gizli müzik çalışmaya başlamıştı. Babası, çevrenin tavsiyelerine uyarak ona kentin en büyük kilisesinde orgcu besteci ve müzik yönetmeni olan Friedrich Wilhelm Zachau'dan ders aldırmaya razı oldu. Handel; keman, obua, org, klavsen çalmasını öğrendi.

Handel, 1702'de babasının isteğine uyarak Halle Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ne kaydını yaptırdı ama kilise orgcusu olarak müzikle ilgilenmeyi sürdürdü. 1703'te Hamburg Alman Operası'na kemancı-besteci olarak atandı. 1706'ya kadar kaldığı Hamburg'da Johann Mattheson, Reinhard Keiser gibi bestecilerle arkadaşlık etti. 1705'te henüz 19 yaşında iken ilk operası Almira'yı yazdı ve hemen sahnelendi.

1706'da çıktığı İtalya seyahatinden 4 yıl sonra döndü. Bu seyahat sırasında Arcangelo Corelli, Alassendro Scarlatti ve oğlu Domenico Scarlatti ile gibi bestecilerle dost oldu. Agrippina adlı operasını, çeşitli İtalyan kantatalarını bu dönemde yazdı. İtalyan kantatalarında geliştirdiği İtalyan diline uygun melodi akışı, onun operalarındaki başarılarına ışık tutmuştur.

İtalya seyahati sonunda Hannover'e giderek kısa bir dönem müzik yönetmenliği yaptı. Bu görev sırasında İngiltere'ye gidip Rinaldo operasını sahneledi ve büyük bir ilgi gördü. Ancak eserin İtalyanca olması, İngilizleri kızdırmıştı. Hannover'e döndüğünde Prenses Caroline için düetler yazan Handel, bir yandan da İngilizce öğrendi. 1712'de patronu olan Hannover Valisinden geçici olarak izin alıp İngiltere'ye giden Handel, oraya yerleşti ve bir daha dönmedi.

Handel, İngiltere'ye gittiğinde Lord Burlington adındaki sanat koruyucusu bir kişinin evine yerleşmiş, dönemin büyük edebiyatçıları ile dost olmuştu. Handel kısa sürede kendisini saraya kabul ettirmeyi başardı ve 1713'te İngiliz Kraliçesine yazdığı kaside nedeniyle ödüllendirildi. 1714'te kraliçenin ölümü üzerine tahta geçen 1. George, kendisinin Hannover'deki patronu idi. Söylentiye göre Handel, Su Müziği adlı yapıtını 1. George'a kendini affettirebilmek için Thames Nehri üzerindeki bir partide kullanılmak üzere bestelemişti. Kendisine çifte maaş getiren bu eser, onun en önemli çalgı yapıtı oldu.

Eserlerini hala İtalyan stilinde yazmaya devam eden Handel, bir yandan da İngiliz müziğinin kendine has yönlerini araştırmaktaydı. 1717'de Chandos dükünün malikanesinde sürekli besteci olarak görevlendirildi. Bu görevde bulunduğu 1717- 1720 yılları arasında Handel'in ilk İngiliz operası olan Esther ve Acis ve Galatea adlı operayı ortay çıktı.

Handel, 1719'da 8 gün için doğduğu yer olan Halle'e gitmişti. Bu sırada Bach, 32 km ötedeki Cöthen'de yaşıyordu. Bach'ın Handel'e duyduğu hayranlık, karısının yardımıyla onun eserlerinin kopyasını çıkarmasından belidir. Bach'ın Handel ile görüşmek istediğini bilen Bach'ın patronu ve dostu Cöthen prensi Leopold, kendisine atını ödünç vermişti. Bilinmeyen bir nedenle bu görüşme gerçekleşmedi.

Handel 1720-1728 yılları arasında Kraliyet Müzik Akademisi'nin yöneticisi oldu. Handel, bu dönemde en güzel operalarını besteledi. Kral II. George için 1727'de yazdığı Zadok the Priest o günden beri İngiltere'deki tüm taç giyme törenlerinde çalınmaktadır.

İtalyan tipi operaların modası geçince Handel, İngilizce oratoryolar yazmaya başladı. Bestelediği 26 oratoryo İngiliz müziğini yıllarca etkilemiştir. 1741'de 6 hafta içinde bestelediği ve ilk kez 1742'de Dublin'de sahnelenen Messiah adlı oratoryo eseri İngiliz müzik dünyasının en sevilen koral yapıtı olmuştur. İsa'nın yaşamını öyküleştiren bu eser ile Handel, geniş halk kitlelerini de coşturabilecek bir müzik yaratabildiğini kanıtladı. Eserin Londra'daki sahnelenişinde "Hallelujah korosu" bölümünde Kral 2. George'un kendini tutamayarak ayağa fırlaması nedeniyle bu bölümün ayakta dinlenmesi gelenekselleşmiştir.

Handel, bu eserin başarısından sonra dinsel içerikli orotoryolar veya orotorya tipi mitolojik operalar besteledi. Orotoryolarının her birinde İncil'den bir öykü anlattı. Bu tür eserlerinin sonuncusunu 1751'de yazdı. Handel, orotoryalarıyla birlikte bir org konçertosu yazmayı ve orotoryonun arasında bu eseri yorumlamayı gelenek haline getirdi. Bu şekilde 16 org konçertosu yazmıştır.

Handel, 1753'te görme duyusunu iyice yitrmişti. Müzik tarihinin ironilerinden birisi de Handel'in de Bach'ın da ileriki yaşlarında katarakt nedeniyle görme duyusunu yitirmeleri, aynı göz doktoru (John Taylor) tarafından narkozsuz ameliyat edilmeleridir. Bach, bu ameliyatta kullanılan kirli araçlar nedeniyle kan zehirlenmesi geçirerek ölmüştür. Handel'in ise ameliyat sonrasında gözleri tamamen kör olmuş ancak konserlerini sürdürmüştür. Handel önceleri belleğine güvenmekteydi, daha sonra doğaçlama yaparak çalmayı sürdürdü; zamanla kendi yalnızlığına çekildi. Hiç evlenmemiş ve bir aşk söylentisinde adı geçmemiştir. Nisan 1759'da öldüğünde görkemli bir cenaze töreni düzenlendi. Mezarı Westminster Abbey'dedir.

Handel, müzik tarihine vokal eserleriyle geçmişse de başta Su Müziği olmak üzere çok sayıda orkestra müziği eseri ile çalgı müziğine de büyük katkıları vardır. Bir Barok Dönemi bestecisi olan Handel'in eserleri bazı yönleriyle klasik dönem(orotoryalarıyla orta sınıfa seslenmesi gibi), hatta romantik döneminin (operalarında doğayı betimlemesi gibi) işaretlerini de vermektedir.

Başlıca yapıtları
Operalar (40'tan fazla operası vardır)

Almira (1705); Agrippina (1709); Rinaldo (1711); Silla (1714) Jul Sezar (Giulio Cesare in Egitto) (1724); Rodelinda (1725); Orlando Furioso (1733); Ariodante; Alcina (1735); Berenice (1737); Serse (1738).

Oratoryolar (30'dan fazla oratoryosu vardır) Est-her(1732); Acis ve Galatea (1718,1732); Athalia (1736); Alexander's Feast (1736); Saul (1739); Israelin Egypt (1739); Messiah (1742); Samson (1743); Semele (1743); Belshazzar (1744); Herkül (1745); Judas Maccabaeus (1746); Joshua (1747); Solomon (1748); Jephtha (1751).

Diğer vokal müzikleri Chandos için 11 anthem, taç giyme törenleri için 4 anthem; Te Deum ve Jubilate (1713), 100'den fazla İtalyan kantatası; Kraliçe Anne'in doğumgünü için kaside (1713); 9 Alman Aryası (1729); triolar, düetler ve çeşitli şarkılar.

Orkestra müziği Su Müziği (Water Music) (1717); 6 konçerto grosso (1734); 12 Büyük Konçerto (1740); Music for Royal Fireworks (1749); org konçertoları, süitler, uvertürler.

Oda müziği Trio sonatlar, blokflüt, flüt, keman, obua sonatları.

Klavsen yapıtları Süitler, dans bölümleri, aryalar, prelüdler, chaconne'lar ve fügler. "Harmonious Blacksmith" (Uyumlu Demirci Ustası)-1720'de yazdığı 5. Klavsen Süiti'nin ilk seti olan arya ve çeşitlemelerdir.

Medya

 George Frideric Handel - Saba Melikesinin Girişi - Advent Oda Orkestrası, Obualar: Humbert Lucarelli ve Edino Biaggi:
 George Frideric Handel - Serse operasından giriş resitatifi ve Ombra mai fu aryası - Şarkıcı: Enrico Caruso (1920).:

 George Frideric Handel - '
Flute Sonata in E minor – 1. Grave - Flut: Al Goldstein Klavsen: Martha Goldstein:
 George Frideric Handel - Fantasya 8,12 ve Carillon:

Kaynakça

Ayrıca bakınız

 Georg Friedrich Handel operaları listesi
 Ünlü operalar listesi
 Opera bestecileri listesi

Dış bağlantılar
 Handel'e ilişkin çok geniş bilgi derleyen İngilizce site    (Erişme: 12.4.2010)
 Halle kentindeki Handel Müzesi'nin web sitesi  (Erişme: 12.4.2010)
 Lorraine Hunt Lieberson plays Haendel Creative Commons Recording (Erişme: 12.4.2010)
 Georg Friedrich Handel eserleri için parasız partisyon notaları:IMSLP International Music Score Library Project   (Erişme: 12.4.2010)

1685 doğumlular
1759 yılında ölenler
18. yüzyılda Almanlar
18. yüzyıl Alman bestecileri
18. yüzyıl Britanyalı müzisyenleri
18. yüzyılda Protestanlar
Kutsal Roma İmparatorluğu'nda kişiler
Büyük Britanya'ya göç eden kişiler
Büyük Britanya vatandaşlığına kabul edilenler
Barok dönem bestecileri
Opera bestecileri
Oratorio bestecileri
Protestan besteciler ve müzisyenler

George Frideric Handel


Íslenskir sjávarhættir er fræðirit eftir Lúðvík Kristjánsson, sem var gefið út af Menningarsjóði í fimm bindum á árunum 1980-1986, og fjallar um íslenska sjávarhætti fyrr á öldum.

Ritið einblínir á tímabilið fyrir iðnbyltingu, þegar farið var til sjós á árabátum, en höfundur segir að það tímabil spanni hátt í 10 aldir, allt frá landnámi fram á 19. öld. Ritið er tileinkað minningu íslenskra sjómanna fyrr og síðar. Það er víðfemt, en viðfangsefni þess er m.a. á sviði menningarsögu, atvinnusögu, tæknisögu, náttúrusögu og þjóðfræði. Fróðleikurinn sem þar kemur fram er m.a. byggður á viðtölum við hátt í 300 gamla sjómenn og öðrum aðilum sem voru kunnugir íslenskum sjávarháttum eins og þeir voru stundaðir í gamla daga. Þeir elstu þessara heimildamanna voru fæddir á árunum 1850-60. Höfundur byrjaði snemma að safna heimildum og tileinkaði fræðistörfum sínum eftir 1964 nánast alfarið íslenskum sjávarháttum, en eiginkona hans Helga Jónsdóttir Proppé aðstoðaði við verkið.

Í ritinu er einnig mikið vitnað í íslensk íslensk fornrit frá miðöldum, en Lúðvík var við nám í íslenskum fræðum við Háskóla Íslands á árunum 1932-1934 undir leiðsögn Sigurðar Nordal prófessors, og var því fornritunum vel kunnugur.

Í ritinu er m.a. verstöðvatal, þar sem er borið kennsl á 326 verstöðvar um allt land.

Ritið er ríkulega myndskreytt af teikningum eftir Bjarna Jónsson listmálara og Guðmund P. Ólafsson líffræðing, sem hannaði einnig bókarkápuna.

Íslenskir sjávarhættir er af sumum talið einstakt ritverk á heimsvísu, þar sem engar aðrar þjóðir hafa tekið saman sambærilegt ritverk um sína sjávarhætti.

Efnisyfirlit Íslenskra sjávarhátta

Bindi I (1980)

 Fjörunytjar og strandjurtir
 Matreki
 Rekaviður
 Selur

Bindi II (1982)

 Verðstöðvatal
 Íslenzki árabáturinn
 Vertíðir
 Verleiðir og verferðir
 Verbúðir
 Mata og mötulag

Bindi III (1983)

 Skinnklæði og fatnaður
 Uppsátur
 Uppsátursgjöld
 Skyldur og kvaðir
 Veðurfar og sjólag
 Veðrátta í verstöðvum
 Fiskimið
 Viðbúnaður vertíða og sjóferða
 Róður og sigling
 Flyðra
 Happadrættir og hlutabót
 Hákarl
 Þrenns konar veiðarfæri

Bindi IV (1985)

 Beita og beiting
 Veiðar með handfæri
 Veiðar með lóð og þorskanetum
 Lending - uppsetning - fjöruburður
 Skiptivöllur - aflaskipti
 Landlegur
 Vergögn
 Hagnýting fiskifangs
 Þorskhausar

 Skreiðarferðir og fiskifangaverzlun

Bindi V (1986)

 Hvalur
 Rostungar
 Sjávarfuglanytjar
 Þjóðtrú og getspeki

Heimildir

 Einar Laxness. (1981). "Inngangur." Í Lúðvík Kristjánsson, Vestræna. Reykjavík: Sögufélag.
 Lúðvík Kristjánsson. (1980-86). Íslenskir sjávarhættir I-V. Reykjavík: Bókaútgáfa Menningarsjóðs.

Tilvísanir

Íslenskir sjávarhættir


Lürschau Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Schleswig-Flensburg iline bağlı bölge. 16,51 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla yaklaşık 1082 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Uwe Gerdes tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.luerschau.de

Schleswig-Flensburg iline bağlı yerleşim birimleri

Lürschau


Cassone (mn. cassoni) ili svadbeni kovčeg je bogato ukrašena raskošna škrinja tipična za Italiju. Ukrasi su mogli biti ugravirani ili prilijepljeni, potom oslikani i pozlaćeni. Izraz pastiglia koristio se za dekoraciju u niskom reljefu oblikovanom od gipsa ili ugraviranom, koji se vrlo često koristio. Cassone ("velika škrinja") bio je jedan od statusnih simbola bogatih trgovaca i aristokrata u talijanskoj kulturi od kasnog srednjeg vijeka nadalje i bio je vjerojatno najvažniji dio namještaja toga doba. Davao se mladenki kako bi u njemu držala odjeću za vjenčanje, a nakon vjenčanja u njemu je donosila miraz novoj obitelji.

Postoji, međutim, niz različitih suvremenih naziva za škrinje i pokušaji modernih stručnjaka da ih razlikuje ostaju špekulacije tako da se u praksi sve dekorirane talijanske škrinje toga doba nazivaju cassoni, što vjerojatno nije bio slučaj u prošlosti. Kao primjer se može navesti pojam forziere vjerojatno korišten za ukrašenu škrinju s bravom.

Opis
Pošto je cassone služio za pohranjivanje osobnih stvari mladenke, bio je logično sredstvo za spomen na vjenčanje u obliku oslikanih dekoracija obiteljskih grbova i laskave alegorije nakon što su kao ukras uvedeni oslikani paneli u ranom razdoblju quattrocenta. Bočni paneli bili su odlična ravna površina za oslikavanje, najčešće temama dvorske ljubavi ili puno rjeđe religijskim temama. U 15. stoljeću postaju popularni motivi iz klasične povijesti i mitologije. Veliki firentinski umjetnici 15. stoljeća angažirani su u ukrašavanju cassonea no Giorgio Vasari se žalio da su mnogi umjetnici prihvaćali taj posao, premda su smatrali da je ispod časti za jednog umjetnika. Neki su se toskanski umjetnici u Sieni i Firenci specijalizirali za ukrašavanje drvenih panela na cassoneu. Ovi su se paneli očuvali kao samostalna umjetnička djela pošto su ih kolekcionari i trgovci umjetnina 19. stoljeća skupljali, često odbacujući sam cassone. Od kasnih 1850-ih započelo se s proizvodnjom neorenesansnih cassona za trgovce kao što su William Blundell Spence, Stefano Bardini i Elia Volpi s ciljem da se sačuvani originalni ukrašeni paneli mogu predstaviti klijentima u glamuroznijem i "authentičnijem" obliku.

Tipično mjesto gdje se pozicionirao cassone bilo je podnožje kreveta koji je bio zatvoren u zavjese. Takvo uređenje karakteristično je za prikazivanje scena Blagovijesti ili Pohođenja Svete Ane Djevici Mariji. Cassone je uglavnom bio nepomičan dio namještaja. U kulturi gdje su stolice bile rezervirane za važne ličnosti, ljudi su često neformalno sjedali na jastuke postavljene na pod prostorije, a cassone se koristio kao naslon za leđa ili kao stol. Simbolična "poniznost" što je suvremeni stručnjaci iščitavaju u prikazima Blagovijesti gdje ja Marija prikazana kako sjedi na podu i čita, vjerojatno podcjenjuje uobičajenu praksu sjedenja onog doba.

S krajem 15. stoljeća profilirao se novi stil i ranorenesansni cassoni u središnjoj i sjevernoj Italiji počinju se ukrašavati i djelomično pozlaćivati s klasicističkim dekoracijama kao što su užlijebljeni kutni pilastri, frizevi i okviri, te ukrašeni paneli u visokom i niskom reljefu. Pri izradi nekih cassona iz ranog i srednjeg 16. stoljeća umjetnici su se inspirirali na starorimske sarkofage (ilustracija desno).

Cassone s visokim naslonom i ponekad osloncem za noge za potrebe molitve ili svakodnevnu upotrebu nazivao se cassapanca ("kovčeg-klupa"). Cassapanche su bile pričvršćene za podlogu i zidove i nalazile su se u glavnim javnim prostorijama palača, u salama ili salonima. Činile su dio tzv. immobili ("nekretnine") i nisu se premještale čak ni kad bi palača promijenila vlasnika.

Izvori

Literatura

 Wilhelm von Bode, Italian Renaissance Furniture
 Civilta del legno: mobili dalle collezioni di Palazzo Bianco e del Museo degli Ospedali di S. Martino, Genova, Palazzo Bianco, 1985. Exhibition catalogue
 Heinrich Kreisel, Die Kunst des deutschen Möbels vol. I, "Von der Änfangen bis zum Hochbarock" 1968. Comparable German kast.
 Frida Schottmüller, Wohnungskultur and Möbel der Italienischen Renaissance, (Stuttgart, Verlag Julius Hoffman) 1921. Interior decoration and furniture of the Italian Renaissance. Still indispensable.
 Paul Schubring, Truhen und Truhenbilder der italienischen frührenaissance (Leipzig) 1914., and Supplement, 1923. An unequalled photo repertory of cassoni and cassone panels, often given unrealistically early dates.
 Peter Thornton, The Italian Renaissance Interior 1400–1600. (New York: Abrams) 1991.
 "Cassone - Italian Renaissance Marriage Chest" in Eclectique, 23. rujna 2009.
 Helen Webberley, "Marriage, fertility and courtly love in Renaissance Italy: cassone" in Art and Architecture, mainly, 1 February 2011
 Helen Webberley, Love, sex and family wealth in Florence in Art and Architecture, mainly, 25 svibnja 2013.
 Dr Susan Grange, 'The cassone - the Renaissance "bottom drawer", in Cassone: The International Online Magazine of Art and Art Books, lipnja 2011. http://www.cassone-art.com

Vanjske poveznice

 Medieval & Renaissance Chests and Trunks - Includes cassoni of the 14th-16th centuries

Namještaj
Talijanska umjetnost

Cassone


Ogdensburg may refer to:

 Ogdensburg, Michigan (ghost town), U.S.
 Ogdensburg, New Jersey, U.S.
 Ogdensburg, New York, U.S.
 Battle of Ogdensburg, 1813
 Ogdensburg, Wisconsin, U.S.
 Ogdensburg-Prescott International Bridge, connects Ogdensburg, New York to Prescott in Canada
 Ogdensburg Agreement, established military cooperation between the USA and Canada in 1940

Ogdensburg


Çay, çeşitli bitkilerin yapraklarının, çiçeklerinin, köklerinin, gövdelerinin, kabuklarının, tohumlarının kaynatılmasıyla veya haşlanmasıyla elde edilen bir içecek türüdür. Çay, çalının yapraklarının fermantasyonu, ısıtılması, kurutulması ve bazen diğer meyve veya bitkilerle karıştırılması sonucu hazırlanır.

Etimoloji

Çay kelimesinin dünya dillerinin pek çoğundaki kökeni, dünyaya yayıldığı Çin'de yer alan dillere dayanır. Mandarin lehçesindeki ç'a, Min lehçesindeki (Amoy) t'e ve Kantonca çàh, 茶 karakterinin farklı telaffuzları olup, çayın dünyaya yayılmış farklı söyleniş şekillerinin kökenini oluştururlar. Kantoncaya dayalı çàh formu ilk defa 1559'de Portekizli tüccarlar tarafından chà olarak benimsenmiş ve bu telaffuz tüccarlarca Hindistan'a yayılmıştır. Portekizceye ya dolaysız yoldan Kantoncadan, ya da Kantonca kelimenin Malaycaya alıntılanması ve bu dilden Portekizceye geçmesi yoluyla girdiği düşünülmektedir. İngilizce gibi bazı Avrupa dillerinde kelimenin Portekizceden alıntı chaa, cha, tcha, chia ve cia gibi arkaik muadilleri bulunmaktadır.

Çin'in kuzey bölgelerinde konuşulan Mandarincede yer alan ç'a telaffuzu, Orta Asya'ya ve İran'a İpek Yolu vasıtasıyla yayılmış, bu bölgede Farsça bir ek olan -yi takısı kazanmıştır. Farsçaya girmiş kelime, ilerleyen dönemlerde Rusçaya ('чай'; çay), Arapçaya ('شاي'; şay) ve Hindustaniye (چائے, चाय; çay) alıntılanmıştır. Türkçede kelime ilk 17. yüzyılda tespit edilmiş olup, doğrudan Portekizlilerden, veya Farsçadan alıntılanmış olabileceği öne sürülmüştür.

Avrupa'da daha sonraları Hollandalı tüccarlar tarafından Min lehçesi telaffuzu yaygınlaştırılmıştır. Bu sayede çay Batı dillerinde Min lehçesindeki 't'e kelimesinden türeyip, İngilizce'ye (tea), Fransızca'ya (the), İspanyolca'ya (te), Almanca'ya (tee) yerleşmiştir.

Korece, Vietnamca ve Japoncada yer alan ve içeceğe atıfta bulunan kelimelerin yukarıda belirtilen Çin dillerinin aksine daha eski bir Çince lehçesinden alıntılanmış olduğu öne sürülmektedir. Çayın botanik anavatanı olan Güneybatı Yünnan ve Kuzeydoğu Myanmar'da bulunan dillerde ise bitki ve içecek için Çin dillerinden farklı kelimeler yer alır ve bu kelimelerin Çincede yer alan kelimelerin nihai kökeni olabileceği öne sürülmüştür. Wa halkının dilinde la ve miiem, Burmaca lahpet (), Kuzey Tayca miang (), Lametçe meng bu kelimelere örnek teşkil eder.

Tarihçe

Efsanevî kökenleri
Bir kaynağa  göre, çayın ilk yudumlanışı çok eskilere, M.Ö. 2737 yılına, Çin İmparatorluğu'na kadar dayanır. Efsaneye göre Çin'in ilk imparatorlarından Shen Yung, çay bitkisinin tesadüfen sıcak suya düşmesine şahit olur. İmparator, işte bu keşifle birlikte çayın büyüsüne kapılır ve yine efsaneye göre yedi yıl boyunca o bölgede kalarak sürekli çay içer.

Avrupa ve Amerika'ya yayılması
Çayın Avrupa'da ilk söz edilişi ise yüzlerce yıl önce, 1559 yılında gerçekleşir. 1606 yılı ise çayın Avrupa'yla tanıştığı yıl olarak tarihe geçer. 1635 yılından sonra, Hollanda ve Fransa, Avrupa'da çay tüketimine öncülük eden ülkeler olurlar. İlk demlik örneklerinin Çin'den Avrupa'ya ulaşması ise 1650'li yıllarda gerçekleşir.

Çayın Amerika'ya ulaştıran ise Peter Stuyvesant'tır. Bugün New York olarak anılan New Amsterdam'a yerleşen Hollandalı koloniler, Amerika'nın ilk çay tiryakileri olarak tarihe geçerler. Çaya bilimsel adının yani Camelia sinensis'in verilişi ise 1753 yılına rastlar. 1800'lü yıllarda, Avrupa ve Amerika'da yavaş yavaş çay endüstrisi boy göstermeye başlar.

Thomas Lipton'un ilk dükkânı da 1871 yılında, İskoçya'nın Glasgow şehrinde hizmete girer. 1890 yılına gelindiğinde Thomas Lipton, Seylan'da ilk çay tarlasını satın alır. Hindistan'dan getirilen çay tohumları 1903 yılından itibaren Kenya 'da yeşermeye başlar.

Amerika'da sıcak havalarda çay satmakta zorlanan Richard Blechynden, çayı soğuk halde sunmayı akıl eder. Amerika kökenli Ice tea kavramı da işte bu tesadüfle doğar. Poşet çayın keşfi ise 1908 yılında gerçekleşir.

Üst sınıflara hitap eden pahalı bir içecek olmaktan uzaklaşarak gitgide herkes tarafından tüketilen bir içecek haline gelen çay, çeşitli yeniliklerle birlikte gelişmeye devam eder.

Üretim
Hindistan, Sri Lanka, Çin, Türkiye, Kenya, Endonezya, Malavi ve Vietnam dünyada en önde gelen çay üretici ülkeleri oluşturur. Türkiye'de çay, sadece Gürcistan sınırından başlayan ve Fatsa'ya kadar uzanan alan içerisinde yetiştirilebilmektedir. Türkiye'de yaygın olarak çay, Doğu Karadeniz bölgesinden toplanır ve çay yapraklarından yapılan kırmızı renkteki içecek için kullanılır.

Sınıflandırma
Çayları birçok kritere göre sınıflara ayırmak münkün olmakla beraber; üç temel çay çeşidi vardır. Bunlar, siyah çay, yeşil çay ve beyaz çaydır. Bunların dışında, yetiştiği bahçe, yaprak boyutu, işleme yöntemi, fermantasyon yöntemlerine göre de sınıflara ayırmak mümkündür. "Bitki çayı" terimi meyve ve bitkilerin işlenmesi ile elde edilen içecekleri kapsar. Kuşburnu gibi bitki çaylarında gerçekte çay yaprakları yoktur. Bazı bitkilerin aromaları çaylara eklenerek meyve ve bitki aromalı çaylar elde edilmektedir.

Tıbbi etkileri ve besin değeri
Çay; tein, kafein, teofilin ve antioksidanlar için doğal bir kaynaktır. İçinde bulunan mineraller nedeniyle kemik ve diş sağlığına faydalıdır. Ancak neredeyse hiç karbonhidrat, protein ve yağ içermez, Şeker ya da diğer katkılarla tatlandırılır.

Bilimsel araştırmalarda çayda bulunan theanine maddesi, çaydaki kafein ile dengeli bir şekildedir. theanine maddesi, doğal bir yatıştırıcı olup kafein gibi maddelerinde oluşan etkileri dengeler, bu açıdan kahve sonrası yaşanan kalp çarpıntısı gibi sorunlar çay içenlerde çayla alakalı olarak görülmez. Çay içindeki theanine maddesi, çayı içenin sinirlerini rahatlatır ve tansiyonu dengeler.

Galeri

Ayrıca bakınız
 Doğu Frizya çayı
Uluslararası Çay Günü

Kaynakça

 Etymonline.com

Uyarıcı bitki ve mantarlar

Çay (içecek)


Etuláin (Etulain en euskera y de forma oficial) es una localidad española y un concejo de la Comunidad Foral de Navarra perteneciente al municipio de Anué.
Está situado en la Merindad de Pamplona, en la comarca de Ultzamaldea, en el valle de Anué y a 21 km de la capital de la comunidad, Pamplona.
Su población en  fue de  habitantes (INE).
Las poblaciones más cercanas son: Olagüe, que está a tan sólo 2,3 km, Egozcue (3,3 km) y Ciaurriz (3,3 km).

Geografía física

Situación
La localidad de Etuláin está situada en la parte suroeste del valle de Anué ubicado este en el norte de la Comunidad Foral de Navarra. Su término concejil tiene una superficie de 3,005 km², un perímetro de 7,8 km y limita al norte con los concejos de Echaide y Leazcue, al sur con el de Burutáin, al este con el término de Adorraga y al oeste con el concejo de Guenduláin en el municipio de Odieta.

Demografía

Evolución de la población

Fiestas
 El 26 de diciembre en honor a San Esteban.
 En verano, el primer fin de semana de septiembre.

Monumentos
 Lavadero del .
 Puente románico del .

Véase también
 Anué
 Lista de concejos de Navarra

Referencias

Enlaces externos
 Datos de Etuláin - Gobierno de Navarra - Información y datos de entidades locales de Navarra.

Concejos de Anué
Localidades de Anué

Etuláin


كاجيميج غورسكي  هو لاعب كرة قدم بولندي سابق ومدرب كرة قدم، قاد المنتخب البولندي لإحراز برونزية كأس العالم 1974 في ألمانيا.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية بولنديون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية بولنديون
مهاجمو كرة قدم رجالية
رياضيون من لفيف
لاعبو كرة قدم بولنديون
لاعبو كرة قدم بولنديون مغتربون
لاعبو ليغيا وارسو
لاعبو منتخب بولندا لكرة القدم
مدربو أولمبياكوس
مدربو الدوري اليوناني
مدربو إثنيكوس
مدربو غوارديا وارسزاوا
مدربو كأس العالم 1974
مدربو كرة قدم بولنديون
مدربو كرة قدم بولنديون مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في اليونان
مدربو ليغيا وارسو
مدربو منتخب بولندا لكرة القدم
مدربو نادي ال كي اس ودز
مدربو نادي باناثينايكوس
مواليد 1921
مواليد في لفيف
وفيات 2006
وفيات السرطان في بولندا
وفيات بسبب السرطان
وفيات في وارسو
لاعبو كرة قدم من لفيف

كاجيميج غورسكي


An Dendrobium fytchianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni James Bateman ngan Heinrich Gustav Reichenbach. An Dendrobium fytchianum in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium fytchianum


Rus Devrimi (1905)
 Rus Devrimi (1917)
 Şubat Devrimi
 Ekim Devrimi

Rus Devrimi


Android Oreo (codificat Android O în timpul dezvoltării) este cea de-a opta actualizare majoră și cea de-a 15-a versiune a sistemului de operare Android. A fost lansat pentru prima oară ca previzualizare a dezvoltatorului de calitate alfa în martie 2017 și a fost pus la dispoziția publicului la 21 august 2017.

Android

Android Oreo


ستاد جامعة التقنية  في بكين أنشأ لملعب خصيصا لأجل أولمبياد بكين 2008 وتقام فيه لعبتي كرة الريش والجمباز الفني وتبلغ مساحته الإجمالية 24383 متر مربع، يحتوي 5800 مقعد ثابت و1700 مقعد متحرك وبدأ الإنشاء فيه 2005 وانتهت الأعمال في 2007.

أماكن الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
بكين
ملاعب جمباز أولمبية
ملاعب رياضية اكتملت في 2007
ملاعب رياضية في بكين
ملاعب ريشة طائرة أولمبية
جامعة بكين للتكنولوجيا

ستاد جامعة التقنية ببكين


La fusillade du lycée d'Oxford est survenue le 30 novembre 2021 lorsqu'un étudiant armé, Ethan Crumbley, a ouvert le feu sur des élèves de l'Oxford High School dans la banlieue de Détroit, dans le Michigan, aux États-Unis, tuant trois personnes, Hana St. Juliana, Tate Myre et Madysin Baldwin, sur le coup et en blessant six autres, dont un professeur. Une quatrième personne, Justin Shilling, décède des suites de ses blessures. Le tireur présumé, Ethan Crumbley, est un étudiant de deuxième année de 15 ans qui a été placé en garde à vue.

Selon les élèves, Tate Myre a été tué en essayant de désarmer et calmer le tueur. Une pétition est en cours pour donner son nom à un terrain de football.

Selon plusieurs élèves et parents, plusieurs rumeurs circulaient à propos d'Ethan Crumbly. Il menaçait de tuer des élèves et affirmait vouloir tirer sur des étudiants. Les autorités de l'école n'avaient réussi à rencontrer les parents d'Ethan que deux fois. De plus, il publiait des photos étranges et inquiétantes sur ses réseaux sociaux.

Quatre jours avant le drame, les parents d'Ethan lui avaient acheté une arme à feu, qu'il utilisera pendant l'attaque de l'école. De nombreuses personnes ont réclamé que les parents soient également jugés pour ce manque de responsabilité.

Le lendemain de la tuerie, les parents semblent avoir tenté de fuir vers le Canada mais ont été arrêtés à Detroit. Inculpés pour homicide involontaire, ils sont détenus dans l'attente de leur procès.

L'enquête laisse entrevoir le tueur, Ethan Crumbley, comme un adolescent délaissé par ses parents, souffrant de problèmes mentaux et ayant manifesté de fréquents signes d'appels à l'aide. L'expertise psychologique souligne notamment qu'il souffre de psychose.

Dans sa chambre, la police a retrouvé une tête d'oiseau mort sous verre, provenant du temps où il aimait tuer et se filmer faisant mourir les volatiles, et un journal dans lequel il exposait son projet de massacre au lycée : « Je veux de l'aide, mais mes parents ne m'écoutent pas. » « Je ne reçois aucune aide pour mes problèmes mentaux, et je vais tirer sur cette putain d'école. » « J'espère que ma fusillade entraînera une destitution de Biden. » « La première victime doit être une jolie fille pleine d'avenir. Comme ça, elle souffrira comme moi. Je vais tuer tous ceux que je vois. »

Notes et références

Novembre 2021 aux États-Unis
Oxford
2021 au Michigan

Fusillade du lycée d'Oxford


Ağ Sürücüsü Arabirim Sistemi (ing. Network Driver Interface Specification) ağ arabirim kartları (NIC) için bir uygulama programlama arayüzüdür. Microsoft ve 3Com tarafından geliştirilmesine rağmen bugünlerde genellikle Intel tabanlı Microsoft Windows'ta kullanılmaktadır. Açık kaynak kodlu NDISwrapper ve Project Evil projeleri NDIS sürücülerinin GNU/Linux ve FreeBSD platformlarında kullanılmasına imkân vermektedir. BeOS'un bir türü olan yellowTAB ZETA'nın da ilk sürümünde NDIS sürücülerini desteklemesi beklenmektedir.

Dış bağlantılar
 NDIS geliştirici rehberi
 NDISwrapper proje sayfası

Microsoft uygulama programlama arabirimleri

NDIS


{{معلومات مدينة
| الاسم الرسمي = بوزنيقة
| اسم2 =
| البلد = المملكة المغربية
| صورة المدينة =
| تعليق الصورة =
| حجم الصورة =
| علم =
| تعليق علم =
| شعار =
| تعليق شعار =
| اللقب =
| تاريخ التأسيس =
| خريطة المدينة =

| تعليق على الخريطة =
| العاصمة =
| نوع المنطقة = الجهة
| اسم المنطقة = الدار البيضاء - سطات| نوع المنطقة 2 = الإقليم
| اسم المنطقة 2 = إقليم بن سليمان| المسؤول الأعلى =
| اسم المسؤول =
| المسؤول الثاني =
| اسم المسؤول الثاني =
| المسؤول الثالث =
| اسم المسؤول الثالث =
| مساحة الأرض = ؟؟؟
| مساحة المياه =
| ارتفاع =
| المساحة الكلية =
| التعداد السكاني = 37,238
| سنة التعداد = 2004
| إجمالي السكان =
| الكثافة السكانية = ؟؟؟
| خط العرض =
| خط الطول =
| خريطة البلد =
| غرينتش توقيت صيفي =
| التوقيت =
| فرق التوقيت =
| الرمز البريدي =
| الرمز الهاتفي = +212
| موقع = []
| خلفية =
| كتابة =
| اقصى ارتفاع = 45
| اللغة = الدارجة المغربية
| إحداثيات = -7.15968 33.7894
| تضاريس = هضبية
}}بوزنيقة (بالأمازيغية: ⴱⵓⵣⵏⵉⵇⴰ''') هي مدينة مغربية، وجماعة ترابية ساحلية، ذات طابع حضري، تقع على المحيط الأطلسي، بين مدينتي الرباط والدار البيضاء، بإقليم بن سليمان، جهة الدار البيضاء سطات وتضم 37,238  نسمة وفق إحصاء سنة 2014.

التاريخ
يرجع تاريخ تأسيس بوزنيقة إلى عهد السلطان العلوي سيدي محمد بن عبد الرحمن في القرن التاسع عشر، الذي بنى «القصبة» وجعل منها قاعدة لجيوشه.

سكان بوزنيقة الأقدمين ينتمون إلى قبيلة «الأعراب» التي يكثر أفرادها إضافة إلى بوزنيقة، في وادي الشراط والصخيرات وجزءامن تمارة، ويعود أصلهم إلى عرب «صبّاح» من بني هلال. ويرجع أمر تواجد ساكنة لا بأس بها من تافيلالت ببوزنيقة إلى انحدار الأعراب بنسبة عالية من الرشيدية جنوب المغرب، وهذا ما يؤكده تواجد فخذات ودواوير بإقليم الرشيدية تحمل نفس الاسم الموجود بتراب دائرة بوزنيقة، مثل: العبابدة وأولاد صبيح.

إلى جانب القصبة، تعتبر الكنيسة الكاتوليكية المتواجدة بقلب بوزنيقة، محطة ثانية لنشأة بوزنيقة في بداية القرن العشرين «رمز التواجد المعمر الفرنسي في فترة الاستعمار بالمنطقة».

يعدّ إنشاء الطريق الوطنية رقم 1 بين الرباط والدار البيضاء عاملا مهما في التوسع العمراني بالمدينة. كل هذه العوامل وغيرها، كالصراعات القبلية القديمة، والهجرة القروية نحو المراكز السكنية، ساهم في تطور نسبة النمو الديموغرافي حيث وصل تعداد السكان لما يناهز 37,238 نسمة سنة 2014، بعد أن كان سنة 1936 لا يتجاوز 417 نسمة فقط.

الجغرافيا
تقع جماعة بوزنيقة على الإحداثيات التالية 7.15968- : 33.7894، بإقليم بنسليمان، جهة الدار البيضاء سطات، على هضبة الشاوية السفلى، وهي جماعة ساحلية، تعتمدعلى السياحة الشاطئية خلال فصل الصيف، حيث تعتبر متنفسا للمدن الكبيرة المجاورية لها مثال الرباط والمحمدية والدار البيضاء.

التجهيزات
تضمن مدينة بوزنيقة محطة للقطارات، كما تضم مدخلا لطريق السيار، وتمر منها الطريق الوطنية رقم 1، والطريق الساحلية بين الرباط والمحمدية، وأيضا الطريق الوطنية رقم 23 نحو مدينة بنسليمان. وتضم المدينة مربطا لتربية الخيول، وحلبة لسباق الخيول، وملعبي غولف، وعدة مركبات ومخيمات ترفيهية، وفنادق مصنفة 5 نجوم. كما تضم جماعة بوزنيقة القصر الملكي، وحي صناعي من الحجم المتوسط.

المعالم
القصر الملكي لبوزنيقة

القصبة التاريخية

الكنيسة الفرنسية

فندق القصبة

المناطق الطبيعية
غابة الزيتون البري على الطريق الوطنية رقم 1

غابة الصنوبر على الطريق الساحلية

شواطئ جماعة بوزنيقة

غابة القنص التابعة للقصر الملكي

وادي بوزنيقة

وادي سيكوك

وادي لغبار

أعلام المدينة
 عبد الله بها
 عمر المنصوري

أبرز الأحداث
الحوار الليبي بين وفدي مجلس النواب ومجلس الدولة الإستشاري سنة 2020

شاطئ بوزنيقة
هو شاطئ رملي مطل على المحيط الأطلسي، يقع على ساحل إقليم بنسليمان، على تراب جماعة بوزنيقة، يحده من الشمال الشرقي مصب واد بوزنيقة، ومن الجنوب الغربي مصب واد سيكوك، يتميز بمرفلوجيته المميزة على شكل حرف w، ويعرف بجودة مياهه ورماله، حيث يستقبل خلال فصل الصيف أعدادا كبيرة من الزوار من مختلف مناطق المغرب، خاصة من مدن الدار البيضاء والمحمدية والرباط وسلا وبنسليمان.

الموقع
ينفتح شاطئ بوزنيقة على المحيط الأطلسي، تحديدا على ساحل هضبة الشاوية، على المجال الترابي لإقليم بنسليمان، في حين ينتمي إلى جماعة بوزنيقة، يحده من الشمال الشرقي مصب واد بوزنيقة (كثيرا ما يتم خلطه مع مصب واد الشراط)، ومن الجنوب الغربي مصب واد سيكوك، أما جنوبا فينفتح على منطقة ساحلية مجهزة سياحيا.

المرفولوجية
يتميز شاطئ بوزنيقة بمرفلوجيته المميزة على شكل حرف w، وبكبر حجمه، واتساعه. ونجد أن كل جزء منه يطلق عليه اسم معين محليا مثل «لابيسين» في أقصى الجنوب الغربي، و«لفلايك» في أقصى الشمال الشرقي. يبلغ طول الشاطئ حوالي 3 كيلومترات ونصف، أما مساحته فتبلغ حوالي 25 هكتارا دون احتساب المجال المبني، حيث تطوق الشاطئ بنايات سياحية شاطئية تعرف باسم (كابانوهات) على أخره، هذه البنايات شيدت على الملك العمومي البحري للدولة، وتم استئجارها من طرف الخواص بناء على عقود طويلة المدى يتم تجديدها مع وزارة التجهيز والنقل.

المجال الساحلي

يتميز المجال الساحلي لشاطئ بوزنيقة أو ما يعرف ب «بوزنيقة باي» يتجهيزات مهمة، حيث توجد إقمات سياحية ساحلية على طول خط الساحل، إضافة إلى مجمع مولاي رشيد للشباب والطفولة، ومخيم مجهز تابع لوزارة الشباب لفائدة الأطفال، ومكان مخصص لإقامة مهرجان للفنتازيا، كما لا تبعد عليه غابة صنوبرية ساحلية مميز. وقد تم تجهيز هذه المنطقة بمجموعة من الخدمات السياحية مثل المطاعم ومواقف السيارات، أما في الشق الشمالي الشرقي، فهناك ملعب للغولف، وميناء خاص بالصيد التقليدي، وموقف لليخوت الصغيرة، وفي الأخير هناك فندق كبير الحجم يطلق عليه فندق القصبة، والذي يعد معلمة للشاطئ وللمدينة ككل عبارة عن شبه جزيرة صغيرة تمتد داخل البحر، يضم تجمعا سياحيا يحتوي على فنادق ومطاعم ومقاهي راقية، ونواد لممارسة الرياضات البحيرة وخاصة رياضة الركمجة، حيث يوج خلف هذه القصبة شاطئ صغير الحجم مستقل، مناسب لممارسة هذه الرياضة، كما لا يجب الخلط بين فندق قصبة بوزنيقة، وقصبة بوزنيقة التاريخية التي تقع على الطريق الساحلي قرب الشاطئ، وتسمى حاليا بالمربط الوطني لبوزنيقة، أو حرس بوزنيقة.

السياحة

شاطئ بوزنيقة من أكثر الشواطئ نشاطا في المغرب من حيث استقبال الزوار، حيث يساعد حجمه الكبير وجودة مياهه ورماله، وحصوله على شارة اللواء الأزرق باستمرار ل 16 مرة متتالية منذ سنة 2007، إضافة إلى موقعه المميز قرب مخرج طريق السيار، وعلى الطريق الساحلية، وقرب الطريق الوطني ومحطة القطار، على استقبال عدد هائل من الزوار الباحثين عن الإستجمام يوميا خلال فصل الصيف، خاصة من المدن الكبرى المجاورة، وعلى رأسها مدينة الدار البيضاء، كون هذا الشاطئ يتوفر على جميع التجهيزات الأساسية، (ممرات خشبية، قمامات للأزبال، إذاعة شاطئية، المراقبة، الأمن، مواقف السيارات).

في سياق أخر، تعتبر مدينة بوزنيقة مدينة سياحية بامتياز، جزء مهم من مداخيلها قائم على السياحة، حيث يعمل الشاطئ على خلق رواج اقتصادي مهم بالمنطقة خلال فصل الصيف، تعتمد عليه شريحة كبيرة من الساكنة المحلية.

المخاطر
جودة مياه هذا الشاطئ، ساهمت في حصوله على ترتيب جيد من حيث جودة الشواطئ، لكن رغم ذلك فإن واد سيكوك الذي يقع مصبه بالجنوب الغربي للشاطئ، يجلب معه مياه الصرف الصحي ذات الرائحة الكريهة، وذلك رغم تواجد محطة لمعالجة المياه العادمة غير بعيد عن المنطقة. في حين يشتكي بعض المصطافين أيضا من غياب دوشات في المستوى، وقلة الحمامات، وانتشار الكلاب الضالة، أما الإشكال الكبير الذي يعرفه هذا الشاطئ فهو تسعيرات ركن السيارات الذي تثير موجة من الاستياء كل سنة، إضافة إلى عدم تقنين خدمات كراء المظليات والكراسي.

معرض الصور

قائمة المراجع

أماكن مأهولة في إقليم بنسليمان
بلديات المغرب
مدن المغرب

بوزنيقة


Cette page présente les albums musicaux numéro 1 chaque semaine en 2006 au Billboard 200, le classement officiel des ventes d'albums aux États-Unis établi par le magazine Billboard. Les cinq meilleures ventes annuelles sont également listées.

Classement hebdomadaire

Classement annuel
Les 5 meilleures ventes d'albums de l'année aux États-Unis selon Billboard :

 Carrie Underwood - Some Hearts
 Divers artistes - High School Musical
 Nickelback - All the Right Reasons
 Rascal Flatts - Me and My Gang
 Mary J. Blige - The Breakthrough

 Note : La chanteuse Carrie Underwood réalise la meilleure vente de l'année avec l'album Some Hearts qui n'a jamais été numéro 1 du classement hebdomadaire et a culminé à la deuxième place.

Article connexe
 Liste des titres musicaux numéro un aux États-Unis en 2006

Notes et références

Lien externe
Classement des albums sur Billboard.com

États-Unis
2006 aux États-Unis

Liste des albums musicaux numéro un au Billboard 200 en 2006


El estadio Henryk Reyman (también conocido anteriormente como Estadio Vístula, estadio de la calle Reymont o estadio municipal de Cracovia) es un estadio de fútbol, situado en la ciudad de Cracovia, Polonia. El estadio es sede del club Wisła Cracovia y lleva el nombre del exjugador de fútbol del Wisla, Henryk Reyman, que también fue soldado del ejército polaco y participó en varias batallas.

El estadio fue construido entre 1904 y 1914 e inaugurado en 1915, aunque sufrió una remodelación en el año 1954. Entre 2004 y 2011 el recinto fue totalmente remodelado y actualmente tiene capacidad para 33.500 espectadores sentados. El estadio tuvo una asistencia récord de más de 45 000 espectadores en un partido de Copa de la UEFA contra el Celtic Glasgow en 1976.

Localización
Antes de su actual situación el Estadio Wisla se localizaba en el distrito Oleandry, actualmente se encuentra en el distrito de negocios de Cracovia. Está situado a tres kilómetros de la Plaza del Mercado. En la misma calle se encuentran las instalaciones completas del Club Wisla Cracovia. En los terrenos cercanos el club también tiene un hotel, dos gimnasios, una piscina exterior, dos tiendas de recuerdos y una zona de venta de entradas de fútbol y baloncesto para ver a su sección de baloncesto y un restaurante privado del club "U Wiślaków". Desde la Calle Reymont se tiene acceso a las zonas A, B, C y D.

Por la "Calle del Maíz 3" paralela a la "Calle Reymont" pero por la parte posterior al estadio se entra a la zonas E y F del estadio, donde se encuentra la tribuna, que fue construida como parte de la modernización en 1954. Laz zonas tienen espacio para 5690 personas, entre ellos 1200 aficionados del equipo visitante.

Reconstrucción
En noviembre de 2004 comenzó la remodelación del estadio. Los costos de esto han sido tomados por la ciudad de Cracovia y las autoridades polacas. La primera fase de la remodelación duró casi un año y consistió en la construcción de una nueva tribuna cubierta, que prevé unos asientos para 5600 espectadores. En la segunda fase de la reconstrucción una nueva tribuna cubierta se levantó en la otra parte, que también tiene espacio para 5600 personas. En esta plataforma se forma la figura de la estrella blanca que representa al equipo con un fondo rojo-azul, que son los colores del Wisla Cracovia.

Dentro del estadio se encuentra el museo del club. En la tercera fase un edificio de prensa de forma redonda fue erigido en una esquina del estadio, que se completó en la primavera de 2008. Las fases cuarta y quinta forman la construcción de las dos tribunas a lo largo del campo de juego. Una puesta de acuerdo con el proyecto actual tendrá 12 000 asientos en dos niveles. La tribuna con 12 000 asientos se construyó en el sitio de la tribuna principal.

Este estadio fue una de las infraestructuras reserva para la Eurocopa 2012, ya que solo podían elegir cuatro sedes en Polonia.

Imágenes

Véase también
 Anexo:Estadios de fútbol de Polonia

Referencias

Enlaces externos

 Stadion im. Henryka Reymana

Estadios de fútbol de Polonia del siglo XX
Estadios de fútbol de Polonia del siglo XXI
Edificios y estructuras de Cracovia
Wisła Cracovia
Estadios de fútbol inaugurados en 1904
Estadios de fútbol inaugurados en 2011
Polonia en 1904
Polonia en 2011
Estadios de la apertura de los Juegos Europeos

Estadio Henryk Reyman


was a town located in Funai District, Kyoto Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 8,916 and a density of 179.90 persons per km2. The total area was 49.56 km2.

On January 1, 2006, Yagi, along with the towns of Hiyoshi, Sonobe (all from Funai District), and the town of Miyama (from Kitakuwada District), was merged to create the city of Nantan.

Nestled between mountains and situated in the Ōi River basin, Yagi is more a collection of small villages than a single town. The town center, situated along the river, is only a small part of Yagi's total area. Though Yagi is decidedly rural, its proximity to Kyoto by train makes it an extended suburb of sorts. It is estimated that about 60% of Yagi's adult working population commutes to Kyoto or Osaka daily. Yagi is easily accessible via the JR Sagano Train Line from Kyoto.

Yagi has a long history dating back at least as far as the Nara Period, when Yagi's extant Sanin Road was a main route through the prefecture, linking Kyoto to Kameoka and Sonobe.

In 1960 Yagi and the surrounding area was hit by a massive typhoon. The banks of the Ōi River collapsed, and the town suffered extensive flooding. A number of people died during the storm and the flood that followed.

Yagi has one junior high school and five elementary schools: Yagi, Tomimoto, Shinjo, Yoshitomi and Kamiyoshi. Yagi has been a long-time participant in the JET Programme, and employs a foreigner and native speaker to teach English in the town's schools.

Notable attributes
Yagi is famous throughout the Kansai Region for its annual fireworks festival, held on or around August 14. Thousands of people gather near Yagi's Ōi River Bridge to watch the fireworks show, the largest of its kind in Kyoto Prefecture. The festival was first held in 1947, and officially begins every year at 6 p.m. with Tōrō nagashi, a Buddhist ceremony in which paper lanterns are floated down the river. The fireworks show is now held both as celebration of summer and a commemoration for those who died in the 1960 typhoon.

Yagi is also known for several progressive environmental projects. In 1995, Yagi Junior High became the first school in Japan to be solar powered, and Yoshitomi and Shinjo elementary schools also use supplemental solar and wind energy. Additionally, Yagi's Bio-Ecology Center turns cow manure from nearby dairy farms into electricity by utilizing the methane gas produced during decomposition.

Seigen-ji temple, in Yagi's northern foothills, is famous because it houses 22 wood carvings created by the wandering ascetic priest Mokujiki-san.  Mokujiki-san traveled throughout Japan on a pilgrimage whose purpose was to spread Buddhist teachings and carve 1,000 images of the Buddha and his disciples. Shaka, the image of Buddha at Seigen-ji, is the 1,000th carving, which Mokujiki-san completed in 1806.

Yagi's northern foothills are also home to Kyoto Taishakuten, a Buddhist temple established in 780. Other temples and shrines are to be found throughout the region.

References

"Yagi Town-exciting yet comfortable." (2004)  Informational Booklet produced by Yagi Town Office.

External links
  Official website of Nantan

Populated places disestablished in 2006
Dissolved municipalities of Kyoto Prefecture
2006 disestablishments in Japan
Nantan, Kyoto

Yagi, Kyoto


Jezero Gulbrandsen je jezero dugo  800 metara koje se nalazi sjeverno od ledenjaka Neumayer na otoku Južnoj Georgiji. Danas je to prazan bazen; a morena i/ili ledena brana formirana od ledenjaka Neumeyer više ne drži ovo jezero. Britanska ekspedicija pod vodstvom Ernesta Shackletona (1921. – 1922.) ga je ucrtala i nazvala "Bijeli grad", ali to se ime smatra neprikladnim i nikada se nije koristilo lokalno. Jezero Gulbrandsen imenovao je Britanski odbor za imena mjesta na Antarktici 1957. godine po Gunnaru Gulbrandsenu, koji je bio tvorac uzoraka na stanici Compañía Argentina de Pesca u Grytvikenu, 1927. – 1930., stolar u Stromnessu, 1945. – 1946., te je nekoliko godina obavljao razne druge poslove u postaji South Georgia Whaling Company, Leith Harbor, počevši od 1946.

Izvori

Jezera u Južnoj Americi
Jezera u britanskim prekomorskim područjima
Reljefni oblici u Južnoj Georgiji i otočju Južni Sandwich

Gulbrandsen (jezero)


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Trnovec nad Váhom enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Trnovec nad Váhom im Okres Šaľa.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Trnovec nad Vahom


Leštiny este o comună slovacă, aflată în districtul Dolný Kubín din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 267 de locuitori.

Istoric
Localitatea Leštiny este atestată documentar din 1325.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Leštiny


Copa del Rey eða spænski konungsbikarinn er elsta knattspyrnukeppni Spánar sem enn er haldin, stofnuð árið 1903 á grunni Krýningarbikarsins sem keppt var um árið áður. Fram að stofnun spænsku deildarkeppninnar árið 1928 var Copa del Rey helsta knattspyrnukeppni Spánar. FC Barcelona er sigursælasta félagið í sögu keppninnar með 31 titil, Athletic Bilbao hefur unnið 23 sinnum og Real Madrid 20 sinnum, en liðið er ríkjandi meistari (2023). Sigurvegarar í Copa del Rey fá þátttökurétt í Evrópudeild UEFA.

Saga og skipulag
Krýningarathöfn Alfons 13. Spánarkonungs árið 1902 varð hvati til þess að halda knattspyrnukeppni með félagsliðum víðs vegar að frá Spáni. Fimm lið tóku þátt og fór úrvalslið skipað leikmönnum frá Baskalandi með sigur af hólmi. Liðsmennirnir tengdust flestir Athletic Bilbao, sem lítur enn í dag svo á að um fullgildan bikarmeistaratitil hafi verið að ræða. Spænska knattspyrnusambandið er ekki á sama máli, heldur álítur að fyrst hafi verið keppt um Konungsbikarinn árið 1903, þegar Athletic Bilbao fór einnig með sigur af hólmi.

Keppnin hefur gengið undir ýmsum nöfnum í gegnum tíðina. Fyrstu tvö árin var hún kennd við borgarstjórnina í Madríd. Frá 1905-32 bar hún nafn Alfons 13. og í tíð spænska lýðveldisins nefndist hún Forsetabikarinn. Eftir valdatöku Fransisco Franco nefndist hún Copa del Generalísimo, en frá lokum einræðisins árið 1975 hefur núverandi nafn verið notað.

Athletic Bilbao varð árið 1904 eina liðið í sögunni til að verða meistari án þess að keppa í úrslitaleik, þegar Espanyol mætti ekki til leiks í úrslitum. Árin 1910 og 1913 kom upp klofningur í knattspyrnusambandinu sem varð til þess að tvær keppnir voru haldnar í samkeppni hvor við aðra. Leiktíðina 1937-38 héldu félög á svæði lýðveldissinna í spænsku borgarastyrjöldinni sína eigin keppni, Copa de la España Libre, sem lauk með sigri Levante FC. Stuðningsmenn félagsins líta á þetta sem fullgildan bikarmeistaratitil, sinn eina í sögunni, en knattspyrnuyfirvöld hafa ekki fallist á þá túlkun.

Áður en La Liga kom til sögunnar var litið á sigurvegara bikarkeppninnar sem Spánarmeistara. Forkeppnir voru haldar í einstökum héröðum með ólíku keppnisfyrirkomulagi frá ári til árs, þar sem jafnvel var keppt í riðlum. Til ársins 1990 fengu varalið félaga að taka þátt í keppninni. Um árabil var fjöldi kappliða bundinn við 83, en frá 2019 hafa lið úr fimmta þrepi spænsku deildarkeppninnar verið meðal þátttökuliða og keppnisliðin því verið 125.

Titlar eftir félögum

Knattspyrna á Spáni

Copa del Rey


Nafiron (alternativni naziv: naftilpirovaleron, O-2482) je psihotropna tvar. Dio skupine novih psihoaktivnih tvari. U Hrvatskoj su uvrštene izmjenama i dopunama uvrštene na Popis droga, psihotropnih tvari i biljaka iz kojih se može dobiti droga te tvari koje se mogu uporabiti za izradu droga donesenim od strane Ministarstva zdravstva i socijalne skrbi Republike Hrvatske ( Narodne novine br.: 19, 11. veljače 2011.).
Kemijsko ime je 1-naftalen-2-il-2-pirolidin-1-ilpentan-1-on . Nafiron (naftilpirovaleron) je sintetički katinon, i naftilski analog pirovalerona koji djeluje kao inhibitor povrata trostrukog monoamina.

Nafiron je i vrsta psihotropne tvari. Uvršten je u Hrvatskoj na temelju Zakona o suzbijanju zlouporabe droga na Popis droga, psihotropnih tvari i biljaka iz kojih se može dobiti droga te tvari koje se mogu uporabiti za izradu droga, pod Popis droga i biljaka iz kojih se može dobiti droga, pod 2. Popis psihotropnih tvari i biljaka, Odjeljak 1 - Psihotropne tvari sukladno Popisu 1. Konvencije UN-a o psihotropnim tvarima iz 1971. godine.

Izvori

Vanjske poveznice
https://www.uredzadroge.hr
https://www.nijd.uredzadroge.hr

Psihoaktivne droge
Psihotropne tvari

Nafiron


هروب من سوبيبور لسنة 1987 فيلم أمريكي معدّ للتلفزيون على قناة هـ إ ك.

وصلات خارجية

أفلام الحرب العالمية الثانية
أفلام أخرجها جاك جولد
أفلام إنتاج 1987
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام بريطانية
أفلام بريطانية عن الحرب العالمية الثانية
أفلام تقع أحداثها في 1943
أفلام تقع أحداثها في بولندا
أفلام تلفزيونية 1987
أفلام تلفزيونية بريطانية
أفلام حربية عقد 1980
أفلام دراما إنتاج عقد 1980
أفلام دراما حربية بريطانية
أفلام دراما مبنية على أحداث حقيقية
أفلام درامية 1987
أفلام سجلها جورج ديليريي
أفلام عن السجون بريطانية
أفلام عن الهولوكوست
أفلام عن أحداث فعلية في الحرب العالمية الثانية
أفلام عن حالات الهروب من السجن
أفلام كتب نصها السينمائي ريجنالد روز
أفلام مبنية على روايات أمريكية
أفلام مصورة في بلغراد
أفلام مصورة في صربيا
أفلام مصورة في يوغوسلافيا
برامج سي بي إس
مسلسلات شبكة سي بي إس
معسكر الإبادة سوبيبور
أفلام بريطانية في عقد 1980
أفلام تلفزيونية درامية بريطانية

هروب من سوبيبور


سونيك أند ذا بلاك نايت (بالإنجليزية: Sonic and the Black Knight؛ باليابانية: ソニックと暗黒の騎士 ، سونيكوه تو أنكوكوه نو كيشي أي «سونيك وفارس الظلام» حرفياً) هي لعبة فيديو من سلسلة ألعاب القنفذ سونيك وهو يملك السلاح ويحارب بالسيف. أنتج سيجا هذه اللعبة في عام 2009 وبرمجه سونيك تيم، ولعبة متوفرة حصرياً على الجهاز الوي. هذه اللعبة تابعة للعبة سونيك أند ذا سيكرت رينغز.

مصادر

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي للعبة

أعمال تقع أحداثها في قلاع
ألعاب القنفذ سونيك
ألعاب حصرية على وي
ألعاب سونيك تيم
ألعاب فيديو 2009
ألعاب فيديو تضم خصوم إناث
ألعاب فيديو تقع أحداثها في قلاع
ألعاب فيديو ذات عوالم متوازية
ألعاب فيديو سجلها ريتشارد جاك
ألعاب فيديو سيجا
ألعاب فيديو فردية وجماعية
ألعاب فيديو فنتازيا
ألعاب فيديو مطورة في اليابان
ألعاب فيديو مقتبسة من أسطورة الملك آرثر
ألعاب منصات ثلاثية الأبعاد
ألعاب وي
ألعاب وي واي-فاي
تتمة ألعاب فيديو

سونيك أند ذا بلاك نايت


O WTA Tour de 1977 consistiu em uma série de torneios de tênis para tenistas femininas, sendo composto pela versão recém-simplificada do Virginia Slims Circuit anual, agora uma turnê de 11 semanas pelos Estados Unidos e pela "Colgate International Series". A turnê de 1976 usou o sistema de ranqueamento oficial e esses rankings foram usadas para determinar a aceitação nos torneios.

Ranking de final de ano
Lista das 20 primeiras do ranking de final de ano da WTA de 1977 (31 de dezembro de 1977) - Agregado simples e duplas:

Ver também
 Temporada do Grand Prix de tênis de 1977
 Associação de Tênis Feminino (WTA)
 Federação Internacional de Tênis (ITF)

Ligações externas
 WTA Tournaments - 1977 WTA
 1977 Women's Tennis Season tennisabstract.com

1977
W
Temporadas da WTA

Temporada da WTA de 1977


Tulsi (sveti bosiljak, lat. Ocimum tenuiflorum), jedna od šezdesetak vrsta bosiljka. Porijeklom je iz Indije, gdje je smatraju jednom od najljekovitijih biljaka, a usko je povezana i s religijom, te je nazivaju sveti bosiljak, a o tome svjedoči i njezin sinonimni naziv Ocimum sanctum. Raširen je kroz jugoistočnu tropsku Aziju i Indijskom potkontinentu. U Indiji se ova biljka često uzgaja u velikim posudama u dvorištima hinduskih utvrda i hramova.

Tulsi ili sveti bosiljak posjeduje mnoga ljekovita svojstva, antioksidativna, antibakterijska, antivirusna, antiupalna i antigljivična

Naraste od 30 cm pa do jednog metra

Izvori

Bosiljak
Ljekovito bilje
Sveto i magijsko bilje

Tulsi


Lauder est un petit village de la région d'Otago dans l'Île du Sud de la Nouvelle-Zélande.

Situation
Il est localisé dans la région de Central Otago, à  au nord-est de la ville d'Omakau, sur la route principale allant de la localité d'Alexandra à celle de Ranfurly, sur le trajet de la route .

Toponymie
Le village a été dénommé ainsi d'après , la ville du même nom située dans le Sud de l'Ecosse, une des nombreuses villes de la région d'Otago dénommée d'après un emplacement de la frontière écossaise par  .

Accès
Lauder était une gare de l'ancienne , maintenant supprimée, et servait de ville de service pour le chemin de fer du temps où celui-ci atteignit la ville en 1904 .
Cela reste un arrêt réputé sur le tracé du chemin de randonnée :  .
Lauder est le village le plus proche des gorges de , un point de vue réputé sur le trajet du rail.

Recherches atmosphériques
Le ciel particulièrement clair du secteur de Lauder, l'horizon bas, l'atmosphère sèche, et la situation très au sud en latitude, en fait un site idéal pour les recherches sur l'atmosphère.

Le  prend des mesures atmosphériques dans l'objectif d'observer et de mieux comprendre les interactions entre la stratosphère, la troposphère et les changements globaux du climat.
Ceci est réalisé à travers une série de mesures de l'ozone, la , les radiations solaires, les aérosols et les gaz à effet de serre.
L'air clair des nuits autour de la ville de Lauder fait aussi du secteur une zone réputée pour les astronomes amateurs et professionnels.

Voir aussi

Liste des villes de Nouvelle-Zélande

Notes et références

Ville en Nouvelle-Zélande
Otago

Lauder (Nouvelle-Zélande)


Castle Drogo er en engelsk herregård/slot nær Drewsteignton i Devon i England. Det blev bygget mellem 1911 og 1930 til Julius Drewe, der var erhvervsmand og grundlægger af Home and Colonial Stores. Castle Drogo er tegnet af arkitekten Edwin Lutyens, og det er i dag en listed building af grad I. Fra 2013 til 2017 gennemgik slottet en en større restaurering for at gøre det vandtæt. Det er det sidste slot, som er bygget i England. Slotsparken er på National Register of Historic Parks and Gardens' liste over fredede parker.

Se også
 Liste over borge og slotte i England
 National Trusts ejendomme i England
 Haver i England

Referencer

Slotte i Devon

Castle Drogo


පුර්ව වෛවාහික ලිංගිකත්වය යනු විවාහයට පෙර ලිංගික ඇසුර පැවැත්වීමයි.අතීතයේ විවාහයට පෙර ලිංගික අසුර පැවැත්වීම වරදක් ලෙස බොහෝ සංස්කෘතීන් තුල පිළිගැනුණි නමුත් 1960 න් පසු බොහෝ සංස්කෘතීන් තුල මෙය පිළිගුනුණි.විශේෂයෙන් බටහිර සමාජවල මෙම තත්වය දැකිය හැකිය.බොහෝ ආගම් තුල විවාහයට පෙර ලිංගික අසුරක් පැවැත්වීම පාපයක් ලෙස ඉගැන්වේ.මුස්ළිම් රටවල විවාහ පූර්ව ලිංගික ඇසුර බරපතල වරදක් ලෙස පිළිගනී.උදාහරණ ලෙස මලයාසියාව,ඉන්දුනීසියාව,ජොර්ධානය,පාකිස්ථානය හා ඊජිත්තුව දැක්විය හැකිය.එහෙත් බටහිර රටවල විවාහයට පෙර ලිංගික අසුර පැවැත්වීම වරදක් ලෙස පිළි නොගනී.උදාහරණ ලෙස ස්පාඥ්ඥය,ජර්මනිය,ප්‍රංශය දැක්විය හැක..

විග්‍රහය
1950 දක්වා ලිංගික තෘප්තිය ලැබිය යුත්තේ විරුද්ධ ලිංගිකයන් දෙදෙනකු අතර ඇතිවන විවාහ සම්බන්දතාවකින් පසුව පමණක් බව අවධාරණය කැරිණි.  පනහ දශකයට පෙර බටහිර සමාජය තුල විවාහ වියයුතු වයස් සීමාව ලෙස වයස අවුරුදු 21 හෝ 22 ට වැඩි වියයුතු විය.එසේම විවාහයට පෙර ලිංගික අසුරක් පවැත්වුව අයකුට විවාහවීමට අවස්ථාව නොලැබුණි.ස්ත්‍රීන්ගේ කන්‍යාභාවය පරික්ෂා කිරීමද සිදුවිය.කන්‍යාභාවය අහිමිවූ ස්ත්‍රීන්ට විවාහවීම අවසර නොලැබුණි.

ලිංගික අසුර පිළිබඳ සංකල්පයද පුද්ගලයාගෙන් පුද්ගලයාට සංස්කෘතියෙන් සංස්කෘතියට අනුව වෙනස් වෙයි.කන්‍යාභාවය මගින් පරික්ෂාකල හැක්කේ ස්ත්‍රියක් පුරුෂයෙකු හා ශිශ්න-යෝනි සංසර්ගයක් ඇති කර ගත්තේද යන්න පමණය.එහෙත් කන්‍යාභාවය පරික්ෂා කිරීම සදහා යොදා ගන්නා කන්‍යාපටලය බිඳීමෙන් පිටවන රුධිරය පරික්ෂා කිරීමේ ක්‍රමයද විද්‍යානුකූලව සාර්ථක ක්‍රමයක් නොවන බව නවීන විද්‍යාව පෙන්වා දෙයි.ඒ අනුව යමකු විවාහයට පෙර ලිංගික ඇසුරක් පැවැත්වුවේද යන්න පරික්ෂා කළහැකි නිවැරදි විද්‍යාත්මක ක්‍රමවෙදයක් නැත.අවිවාහකව සිදුකරන ලිංගික ඇසුර,තරුණ තරුණියන් අතර ඇතිවන ලිංගික ඇසුර,තරුණයන් හා වැඩිහිටියන් අතර ඇතිවන ලිංගික ඇසුර ද විවාහ පූර්ව ලිංගික අසුරක් ලෙස සලකයි.ලිංගික ඇසුර පිළිබද මතයන්ද පුද්ගලයාගෙන් පුද්ගලයාට යෙනස්වේ.

පරීක්ෂණ
ඇතැම් සංස්කෘතීන් තුල විශේෂයෙන් බොහෝ බටහිර සංස්කෘතීන් තුල විවාහයට පෙර ලිංගික සම්බන්දතා පැවැත්වීම සංස්කෘතික තහංචියක් ලෙස පිළි නොගනී.මෙම සංස්කෘතීන් තුල විවාහයට පෙර ලිංගික ඇසුර සිදුකරයි.

අතීතයේ දී බටහිර රටවල පවා විවාහයට පෙර ලිංගික සබදතා පැවැත්වීම බොහෝ විට සිදු නොවුණි.ඇමරිකාවේ සිදුකල අධ්‍යනයකට අනුව ක්‍රිස්තු වර්ෂ 1910 පෙර උපත ලැබූ පුද්ගලයන් අතරින් පුරුෂයන් 61% සහ කාන්තාවන් 12% පමණ විවාහයට පෙර ලිංගික ඇසුර පවත්වා ඇත.පුරුෂයන් බොහෝ දෙනෙක් ගණිකාවන් වෙත යෑම මගින් ලිංගික ඇසුර ලබාගෙන ඇත.

ක්‍රිස්තු වර්ෂ 1920 න් පසු විවාහයට පෙර ලිංගික අසුර බොහෝ විට සමාන්‍ය තත්වයක් ලෙස වර්ධනය විය.එයට ප්‍රධාන හේතුව පළමු හා දෙවන ලෝක යුද්ධයන්ගෙන් ඇතිවූ බලපෑම්ය.මෙම අවධියේදී ඇමරිකානු ස්ත්‍රීන් අතරින් 75% හා 80% පමණ වයස අවුරුදු 19ට අඩු වයසේ පසුවන අවස්තා වලදීම ලිංගික සංසර්ගයන්ට යොමුවී තිබිණ.මෙහි ප්‍රතිපලයක් ලෙස උපත් පාලනය ඉතා අවශ්‍ය කරුණක්විය.

ක්‍රිස්තු වර්ෂ  2001  දී යුනිසෙෆ් ආයතනය මගින් සිදුකළ සමීක්ෂණයකට අනුව සංවර්ධිත රටවල් 12 ක් අතරින් 10 කම වයස අවුරුදු 13 සිට 19 දක්වා වයස් කාණ්ඩයට අයත්  තරුණ තරුණියන් ගෙන්  තුනෙන් දෙකක්ම ලිංගික සංසර්ගය සිදුකර ඇති බවයි.මේම රටවල් අතරට ඩෙන්මාර්කය,ෆින්ලන්තය,ජර්මනිය,අයිස්ලන්තය,නොර්වේ,එක්සත් රාජධානිය හා එක්සත් ජනපදය අයත්වේ.එනම් තරුණ ජනගහණයෙන් 80% විවාහ පූර්ව ලිංගික ඇසුර පවත්වා ඇත.ඕස්ට්‍රේලියාව,එක්සත් රජධානිය හා එක්සත් ජනපදය යන රටවල තරුණ ජනගහනයෙන් වයස අවුරුදු 15 වයසේ පසුවන තරුණ තරුණියන් 25% ක් පමණ ලිංගික ඇසුර පවත්වා ඇත.වයස අවුරුදු 17 වයසේ පසුවන තරුණ තරුණියන් අතර මෙම ප්‍රතිශතය 50% විය. ක්‍රිස්තු වර්ෂ 2005 ඇමරිකාවේ සිදුකළ අධ්‍යනයකට අනුව 29% පමණ තරුණ තරුණියන් පවසා ඇත්තේ තමන් ලිංගික සංසර්ගය අත්විද ඇති බවයි.24% දෙනා පවසා ඇත්තෙ තමන් ලිංගික ඇසුරක් පවත්වා නැති බවයි.ඇතමුන් පවසා ඇත්තේ තමන් අනෙකුත් තරුණ තරුණියන් ලිංගික අසුර පවත්වන අයුරු දුටු බවයි.

2007 දී සිදුකල අධ්‍යනයකට අනුව ඇමරිකානුවන් බොහෝමයක් විවාහයට පෙර ලිංගික ඇසුර පවත්වා ඇතිබව එරට සෞඛ්‍ය අංශ පෙන්වාදෙයි.ඇතමුන් වයස අවුරුදු 20 ට පෙර ලිංගික ඇසුර පවත්වා ඇත.මේ අතරින් 75%ක්ම විවාහයට පෙර පවත්වා ඇති ලිංගික සංසර්ගයන්ය. 1943 සිට 1999 දක්වා කාලය තුල විවාහයට පෙර ලිංගික ඇසුර පැවැත්වීම 12% සිට 73% දක්වා වර්ධනය වී ඇත.එම අවදියේ තරුණයන්ගෙන් 40% සිට 79 දක්වා පූර්ව වෛාහික ලිංගිකත්වය වරදක්ය යන මතය දරාඇත.නමුත් වර්තමානයේ එම ප්‍රතිශතය 25% දක්වා පහල බැස ඇත.විවාහයට පෙර ලිංගික ඇසුර පැවැත්වීම වරදක් ලෙස වර්තමානයේ බොහෝ ඇමරිකානුවන් විශ්වාස කරන්නේ නැත.

ලිංගික වෙනස
ඇමරිකාවේ විශ්ව විද්‍යාල සිසුන් අතර සිසුවියන්ට වඩා සිසුන් ලිංගික ඇසුර පවත්වන බව පවසා ඇත. තවත් අධ්‍යනයක් අනුව සිසුන් සමූහ වශයෙන් එක්වී ලිංගික ඇසුර පවත්වන බව පෙන්වාදී ඇත.

2006 දී සිදුකළ අධ්‍යනයකට අනුව පිරිමි ළමුන් අතරින් තම පෙම්වතිය සමග ලිංගික ඇසුර පවත්වා ඇත්තේ තුනෙන් එකක පමණ පිරිසක් පමණය.තුනෙන් දෙකක්ම තම පෙම්වතිය හැර වෙනත් කාන්තාවන්ගෙන් ලිංගික සතුට ලබාගෙන ඇත. බොහෝ පුද්ගලයන් විවාහ අපේක්ෂාවෙන් තොරව ලිංගික ඇසුර පැවැත්වීමට වැඩි කැමැත්තක් දක්වා ඇත.

2011 දී සිදුකළ සමීක්ෂණයකට අනුව ලිංගික ඇසුරෙන් පසු ඔවුන්ගේ චිත්තවෙගී ප්‍රතිචාර ධනාත්මක බව තරුණයන් සේම තරුණියන්ද පවසා ඇත. උපත් පාලන කොපු යොදා සංසර්ගයේ යෙදීම කාන්තාවන්ට තරමක් ධනාත්මක චිත්තවේගී ප්‍රතිචාර අවම වීමටත් පුරුෂයන්ට එසේ වෙනස් නොවීමත් සිදුවී ඇතිබව සමීක්ෂණ පෙන්වා දෙයි. පළමු ලිංගික අද්දැකීම පුරුෂයන්ට ඉතා තෘප්තිමත් සතුටුදායක අද්දැකීමක් ඔවුන් පවසා ඇත.එහෙත් කාන්තාවන්ට පළමු ලිංගික අද්දැකීම  ස්වං වරදකාරී මානසික පිඩනයක් ඇතිකළ අවස්ථාවක් ලෙස පවසා ඇත.එයට හේතුව විවාහයට පෙර ලිංගික ඇසුර පිළිබද සංස්කෘතික වශයෙන් වරදක් ලෙස පිළිගැනීම නිසා සිත තුල ඇතිවන කැළඹීමයි. බොහෝ සංවර්ධිත රටවල විවාහයට පෙර ලිංගික ඇසුර පැවැත්වීමට තරුණ තරුණියන් පෙළඹී ඇත.

වාර්ගික විවිධත්වය

ආරක්ෂිත ලිංගික ක්‍රියා

සංස්කෘතිය

බ්‍රිතාන්‍ය

ඇමරිකාව

ආශ්‍රිත
 Trial marriage
 Free love
 Illegitimacy
 Religion and sexuality
 Shotgun wedding
 Single parent
 Virgin Complex

මූලාශ්‍ර

පූර්ව වෛවාහික ලිංගිකත්වය


بلدية مايجاريس , هي إحدى بلديات مقاطعة آبلة التي تقع ضمن حدود منطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 933 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

مايجاريس


Laura Curtis Bullard () a fost o  scriitoare americană și activistă pentru drepturile femeilor. Ea a fondat un ziar numit The Ladies' Visitor, and Drawing Room Companion și a publicat două romane pe teme legate de drepturile femeilor, dintre care cel mai cunoscut este Christine: or, Woman's Trials and Triumphs. A fost aleasă secretară corespondentă a National Woman Suffrage Association, condusă de Elizabeth Cady Stanton și Susan B. Anthony, la ședința ei de constituire. Ea i-a succedat lui Elizabeth Stanton ca redactor al publicației The Revolution, un ziar care milita pentru drepturile femeilor, fondat de Stanton și Anthony.

Primii ani
Laura Jane Curtis s-a născut în Freedom, Maine, pe 21 noiembrie 1831, fiind cel mai mare dintre cei cinci copii ai lui Lucy Winslow Curtis și Jeremiah Curtis. Tatăl ei era un aboliționist care s-a îmbogățit prin înființarea unei societăți în Bangor, Maine, unde familia s-a mutat, care a produs Mrs. Winslow's Soothing Syrup, un tonic bazat pe morfină. În 1859 Laura s-a căsătorit cu Enoh Bullard, un angajat în compania familiei ei, care a devenit mai târziu președintele acesteia.

Cariera
Bullard a publicat două romane despre femei care și-au realizat o carieră fără a depinde de bărbați. În 1854, când avea vârsta de 23 de ani, Bullard a publicat anonim romanul Now-a-days!, în care eroina, care provine dintr-o familie înstărită, respinge o propunere în căsătorie și se mută într-o zonă îndepărtată din Maine pentru a-și câștiga existența ca profesoară.
În 1856 Bullard a publicat sub nume propriu romanul Christine: or, Woman's Trials and Triumphs, în care eroina respinge un pretendent cu reputație proastă, devine o oratoare pentru drepturile femeilor, fondează o casă pentru femeile muncitoare sărace și adoptă o fiică.
Bullard a fondat și a redactat, de asemenea, un ziar din New York intitulat The Ladies' Visitor, and Drawing Room Companion, pe care l-a publicat lunar din 1855 până când a devenit gravidă în 1861.

Bullard a fost una dintre cele mai vechi membre ale Sorosis, o societate literară și profesională a femeilor, care a fost fondată în 1868. Ea a devenit secretar corespondent al National Woman Suffrage Association, organizație condusă de Elizabeth Cady Stanton și Susan B. Anthony, de la ședința de constituire din 1869. A scris articole pentru The Revolution, ziarul săptămânal pentru drepturile femeilor fondat în 1868 de Stanton și Anthony. În 1870 a fondat Brooklyn Women's Club, împreună cu prietena ei, Elizabeth Tilton, redactor al secțiunii de poezie a ziarului The Revolution și soția lui Theodore Tilton, redactor-șef al ziarului liberal newyorkez Independent.

În mai 1870 Bullard i-a succedat lui Stanton ca redactor al ziarului The Revolution. Sub conducerea ei ziarul a dezvoltat un stil mai puțin conflictual și a fost orientat mai mult spre literatură, dar a continuat să se concentreze pe problemele femeilor.
Când Bullard a preluat conducerea ziarului, publicația pierdea bani și nu se putea întreține din abonamente. Ea a încercat să crească veniturile, inclusiv prin publicarea mai multor reclame. Stanton și Anthony refuzaseră să accepte publicitatea pentru medicamentele brevetate, dar Bullard a publicat anunțuri de acest tip, inclusiv pentru produse vândute de familia ei.

În decembrie 1870 Bullard a plecat în Europa, cu fiul ei și cu bătrânii părinți, dar a continuat să redacteze ziarul din străinătate. După ce a redactat The Revolution timp de 18 luni, Bullard și-a dat demisia în octombrie 1871, invocând dificultatea redactării ziarului din Europa.
Ziarul a publicat ultimul său număr după mai puțin de patru luni.

În ianuarie 1871 trei ziare din New York au răspândit zvonuri despre o relație între Bullard și Theodore Tilton, care se presupune că a plecat în Europa pentru a i se alătura. Ambele părți au negat zvonurile, care nu au fost niciodată dovedite. Bullard a rămas prietenă cu Elizabeth Tilton, după ce zvonurile au fost publicate.

După ce a părăsit The Revolution Bullard a continuat să fie prietenă cu Stanton, care a vizitat-o frecvent, și ea a continuat să sprijine campania pentru drepturile femeilor. Și-a dedicat o mare parte din ultima parte a vieții pentru încurajarea scriitorilor și reformatorilor sociali atât în SUA, cât și în Europa. A corespondat cu Walt Whitman și l-a primit în casa ei pe Oscar Wilde atunci când el a vizitat SUA. Laura Bullard a publicat mai multe eseuri și a tradus din limba germană trei romane, dar activitatea ei ca scriitoare s-a încheiat. Bullard a murit pe 19 ianuarie 1912.

Note

Bibliografie
 Bullard, Laura Jane Curtis (author) and Kohn, Denise M. (editor, introduction), 2010.  Christine: Or Woman's Trials and Triumphs.  Lincoln, NE: University of Nebraska Press.  978-0-8032-1360-9.  The complete text of this book, including the novel by Bullard and the biographical introduction by Kohn that is the basis for much of this article, is available at no charge at the University of Nebraska Digital Commons.
 Rakow, Lana F. and Kramarae, Cheris, editors (2001). The Revolution in Words: Righting Women 1868–1871, Volume 4 of Women's Source Library.  New York: Routledge.  978-0-415-25689-6.

Lectură suplimentară
Textul complet al primului roman al Laurei Bullard, Now-a-days!, este disponibil la Google Cărți.

Legături externe

Nașteri în 1831
Decese în 1912
Scriitori americani din secolul al XIX-lea

Laura Curtis Bullard


بوكوفي-بلاتوفي (Боково-Платове) هي مدينة في مقاطعة لوهانسكا في أوكرانيا.

مراجع

مدن أوكرانيا

بوكوفي-بلاتوفي (لوهانسكا)


Gabriel Petrea (n. 30 octombrie 1984, Focșani, România) este un politician român, fost ministru al consultării publice și dialogului social (2017-2018), ales deputat în anul 2016 în Circumscripția electorală nr. 42 - București. În prezent este membru al Pro România și candidat pentru Senatul României în Circumscripția electorală nr.10 - Buzău, la alegerile din 6 decembrie 2020.

Educație și formare
În 2003 a absolvit Colegiul Național "Unirea" Focșani, specializarea matematică-informatică, ulerior urmând cursurile Facultății de Automatică și Calculatoare - Universitatea Politehnica București pe care le finalizează în anul 2008.

În prezent urmează cursuri universitare de doctorat în management industrial în cadrul Universității Politehnica București.

Participă la cursuri de formare, completându-și studiile universitare în domenii precum: Lobby & Advocacy, Leadership, Management Organizațional, Evaluarea învățământului superior, Monitorizare și evaluare.

Experiență pofesională
În perioada facultății a activat în organizații precum: Liga Studenților din Facultatea de Automatică și Calculatoare, Uniunea Studenților din România și Asociația Studenților din Universitatea Politehnica București, în anul 2007 devenind președintele Uniunii Naționale a Tuturor Studenților din România. A inițiat și coordonat o serie de proiecte precum:

 Festivalul STUDENȚIADA - edițiile 2006, 2007;
 Târgul Anual de Joburi - dițiile 2005-2008;
 Ziarul Info@Poli;
 "În urmă nu-ți rămâne decât binele pe care l-ai făcut";
 Campanie națională de ecologizare;
 "Dăruiește din Inimă";
 "Exercită-ți dreptul la vot"
 "Training-uri UNSR 2008";
 "DNA-ul studentesc".

Ocupă funcția de Director Unitatea de Management al Proiectelor Finanțate din Fonduri Structurale din cadrul Ministerului Educației în perioada iunie-noiembrie 2009, fiind responsabil de coordonarea activității acesteia în vederea  implementării proiectelor finanțate din fonduri europene, gestionarea resurselor proiectelor în vederea implementării eficiente și în conformitate cu graficul stabilit al activităților.

În anul 2008 devine Inginer de sistem în cadrul Universității Politehnica din București, funcție pe care o deține până în anul 2012.

Deține funcția de director general adjunct în cadrul Universității Politehnica din București în perioada aprilie iunie 2012, funcție pe care o mai deține ulterior în perioadele: noiembrie 2015 - ianuarie 2017 și martie 2018 - prezent.

Experiență politică
Se înscrie în Partidul Social Democrat în anul 2009, devenind coordonator al Ligii Studenților Social Democrați.

Ocupă funcția de consilier personal al secretarului de stat în cadrul Ministerului Educației și Cercetării în perioada februarie - martie 2009, în anul 2012 fiind ales consilier local în Sectorul 6, București, devenind ulterior viceprimar al sectorului, funcție pe care o deține până în luna noiembrie 2015.

Devine președinte al Tineretului Social Democrat în anul 2015, reînnoindu-și mandatul în anul 2017.

În anul 2016 este ales deputat în Circumscripția electorală nr. 42 - București, fiind validat pe 21 decembrie 2016 prin HCD nr. 122/2016. În activitatea de deputat, depune un număr de peste 90 de inițiative legislative vizând domenii precum educația, tineretul, dialogul social, protecția mediului, sprijinirea categoriilor vulnerabile, sprijinul și dezvoltarea fermierilor, printre cele mai importante fiind:
Proiectul Legii cadru privind salarizarea personalului plătit din fonduri publice
Propunere legislativă privind dialogul social
Proiect de Lege pentru stabilirea indicatorilor minimali de ierarhizare privind salarizarea personalului din economia națională
Proiect de Lege pentru completarea Ordonanței de Urgență a Guvernului nr.195/2002 privind circulația pe drumurile publice
Propunere legislativă privind sprijinul pentru un trai decent în contextul pandemiei provocate de coronavirusul SARS-CoV-2
Proiect de Lege pentru completarea art.34 din Legea nr.76/2002 privind sistemul asigurărilor pentru șomaj și stimularea ocupării forței de muncă
Propunere legislativă privind suportarea de la Bugetul de Stat prin Bugetul Ministerului Sănătății a testărilor pentru determinarea infectărilor cu noul Coronavirus SARS-COV2

În perioada ianuarie 2017 - februarie 2018, deține portofoliul de ministru al consultării publice și dialogului social, având atribuții în coordonarea politicilor Guvernului României în domeniile guvernării deschise, accesului la informațiile de interes public, transparenței, dialogului social, consultării publice și dezvoltării asociațiilor și fundațiilor. Dezvoltă și operaționalizează în perioada mandatului de ministru o serie de instrumente dedicate transparenței instituționale, precum: Registrul Unic al Transparenței Intereselor (RUTI), E-consultare și Conect-Catalogul Organizațiilor Neguvernamentale pentru Evidență, Consultare și Transparență.

Se înscrie în Partidul Pro România în anul 2019, devenind candidat al acestuia pentru Senatul României în Circumscripția electorală nr.10 - Buzău, la alegerile din 6 decembrie 2020.

Conflictul cu Liviu Dragnea și votarea moțiunii de cenzură

În activitatea desfășurată în cadrul Partidului Social Democrat, Gabriel Petrea susține permanent deschiderea partidului, nevoia acestuia de modernizare și promovarea oamenilor noi pe principiul meritocrației. Astfel, acesta sesizează conducerii partidului permanent derapajele înregistrate la nivel de management și comunicare. În ianuarie 2018, acesta se opune public schimbării Guvernului Tudose, al doilea guvern al PSD în mai puțin de un an, publicând o Scrisoare deschisă adresată lui Liviu Dragnea, cu care intră în conflict. Prin intermediul scrisorii, președintele TSD solicită mai multă democrație în partid, sancționând modul defectuos  de conducere al acestuia și susținând nevoia de reformare pentru evitarea colapsului. Ca urmare a conflictului, Gabriel Petrea pierde mandatul de ministru al consultării publice și dialogului social, acesta fiind ulterior desființat.

După pierderea alegerilor europarlamentare din 2019,  Gabriel Petrea prezintă conducerii PSD, el fiind membri al PBN și al Comitetului Executiv, rezoluția Tineretului Social Democrat, potrivit căreia reforma PSD este imperios necesară.  Continuarea modului defectuos de conducere a partidului, după alegerile parlamentare și dorința de schimbare a acestuia,  îl motivează pe Gabriel Petrea să candideze la funcția de secretar general al partidului, în cadrul Congresului PSD din iulie 2019, funcție la care concurează alături de Mihai Fifor și Codrin Ștefănescu. În urma votului delgeaților PSD, Gabriel Petrea se clasează pe locul 2 cu un total de 717 voturi, Mihai Fifor căștigă funcția cu un număr de 2366 voturi, în timp ce Codrin Ștefănescu ocupă ultimul loc, obținând doar 466 voturi.

Critic permanent al managementului partidului, Gabriel Petrea reclamă că  părerile tinerilor din partid și din țară nu sunt ascultate și respectate. Nemulțumirea acestuia față de viziunea conducerii, culmină în anul 2019, la votul moțiunii de cenzură împotriva Guvernului Dăncilă, când Gabriel Petrea votează împotriva propriului guvern, punând acest gest în baza comportamentului liderilor și educației lor, precum și pentru lipsa de interes față de ce vor tinerii și față de reconstrucția partidului.

Votul împotriva guvernului PSD condus de Viorica Dăncilă, acordat de Gabriel Petrea, a avut drept consecință la excluderea acestuia de Partidul Social Democrat în anul 2019.

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Note

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Membri ai Partidului Social Democrat

Gabriel Petrea


පරිගණකය තුල දත්ත ගබඩා කරගැනීම සඳහා "1" සහ "0" යන සංක්‍යයා ද්විත්වය භාවිත කරයි. මෙම ක්‍රමය ද්විමය ක්‍රමය (Binary Form) ලෙස හඳුන්වයි.

ප්‍රාථමික ගබඩාකරණය
ලබාදෙන දත්ත(Data)  හෝ උපදෙස්(Instructions) පරිගණකය අභ්‍යන්තරයේ ගබඩා වන්නේ ප්‍රධාන මතකය තුලයි මෙය ප්‍රාථමික ගබඩාකරණය ලෙස ද හඳුන්වනු ලැබේ. පරිගණකය තුල දත්ත ගබඩා කර ඇත්තේ ද්විමය ආකාරයෙනි(Binary Form) . නමුත් පරිගණකය වෙත දත්ත සහ තොරතුරු ලැබෙනුයේ අක්ෂර (Characters) , සංකේත( Symbols) හෝ දශමය (Decimal) ආකාරයෙනි. එම තොරතුරු පරිගණකය තුල ද්විමය ආකාරයට ගබඩා කරගන පරිශීලකයා වෙත නැවත ලබාදෙනුයේ අක්ෂර, සංකේත හෝ දශමය ආකාරයට පරිවර්තනය කිරීමෙනි. මේ අනුව ප්‍රථමක ගබඩාකරණයේ දී ප්‍රධාන මාදිලි හතරක් භාවිත කරයි.
රෙජිස්තර (Registers)
තාවකාලික මතකය (Random Access Memory / RAM)
කියවීම සඳහා පමණක් ඇති මතකය (Read Only Memory / ROM)
අධිවේගී ව ආපසු ගත හැකි අතිරේක මතකය (Cache Memory)

රෙජිස්තර
පරිගනකයේ රෙජිස්තර මතකය යනු සකසනය මගින් සිදුකරන මෙහෙයුම් සදහා ඉඩ ලබාදෙන මතක ඒකකය වේ මෙය පරිගණකයේ මධ්‍ය සැකසුම් ඒකකය තුළ පිහිටා ඇත.

තාවකාලික මතකය
සසම්භාවී පිවිසුම් මතකය ලෙසද මෙය හදුන්වනු ලබයි.(RAM – Random Access Memory) - සසම්භාවී පිවිසුම් මතකයේ කාර්යය වනුයේ මධ්‍ය සැකසුම් ඒකකය විසින් සකස් කිරීම්ට යොමු කරන තෙක් දත්ත තාවකාලිකව රඳවා තබා ගැනීමයි. එහි රඳවා ගන්නා දත්ත පරිගණකය ක්‍රියා විරහිත කළ විට මතකයෙන් ඉවත් වී යයි. පරිගණකයේ විදුලි බලය නොමැති විට දත්ත මැකී යන බැවින් මෙම මතකය නෂ්‍ය මතකය (Volatile memory) ලෙස හැඳින්වේ. එමෙන් ම තොරතුරු ප්‍රතිදානය කිරීම, තැන්පත් කිරීම සහ නැවත ලබා ගැනීම සඳහා ද්විතීයක මතකය වෙත යොමු කරන්නේ ද සසම්භාවී පිවිසුම් මතකයයි.මෙම මතකයෙහි ඕන්නැම ස්තානයකින් රිජුව දත්ත ආදානය කල හැකි අතර ඒ සදහා නිශ්චිත පිලිවෙලක් අවශ්‍ය නැත.

කියවීම සඳහා පමණක් ඇති මතකය
පරිගණය නිෂ්පාදනය කරන මෙහොතේම එම නිෂ්පාදන ආයතනය විසින් තැම්පත් කරනු ලබයි.එය ROM - Read Only Memory ලෙස හදුන්වනු ලබයි.මෙය විදුලිය මත රදා නොපතින මතකයකි.(Non - Volatile Memory ) .එනම් පරිගණකයේ විදුලි සැපයීම විරහිත කරා වුවද මෙම මතකය ඉවත් නොවේ. පරිගණකය ක්‍රියාකිරිම හෙවත් Boot වීමට අවශ්‍ය පරිගණක ක්‍රමලේඛණය වන BIOS Programme මෙහි තැම්පත් කර ඇත.

අධිවේගී ව ආපසු ගත හැකි අතිරේක මතකය

වැඩසටහන් ක්‍රියාත්මක වීමේදී නිතර බාවිතා වන උපදෙස් ගබඩා කර ගැනීමට බාවිතා කරයි
මෙය වාරක මතකය(cache memory) ලෙස ද හදුන්වයි.මෙම වාරක මතක වර්ග 3 ක් තිබේ.
    1.පලමු මට්ටමේ වාරක මතක (L1)
    2.දෙවන මට්ටමේ වාරක මතක
      (L2)
    3.තෙවන මට්ටමේ වාරක මතක
      (L3)
පලමු මට්ටමේ වාරක මතකය...
   වාරක මතක වලින් වැඩිම වේගය ඇත්තේ මෙයට වන අතර ධාරිතාව ද අනෙකුත් මට්ටම්වලට වඩා වැඩි වේ.මෙය සකසනය(processor) තුල පිහිටා ඇත.

දෙවන මට්ටමේ වාරක මතකය...
   මෙය සකසනයෙන් පිටත මධ්‍ය සැකසුම් ඒකකය තුල පිහිටා ඇත.

තෙවන මට්ටමේ වාරක මතකය...
   මෙහි වේගය අනෙක් මට්ටම් දෙකටම වඩා අඩු අතර මෙයද සකසනයෙන් පිටත පිහිටා තිබේ.

පරිගණක මතකය


Gürbüzler, Selim - Kars ili Selim ilçesine bağlı köy
 Gürbüzler, Tunceli - Tunceli ili merkez ilçesine bağlı köy
 Gürbüzler, Devrek - Zonguldak ili Devrek ilçesine bağlı köy

Gürbüzler


NK Slavonija NLT je nogometni klub iz Normanaca, Luga Subotičkog i Topolina u općini Koška nedaleko Našica u Osječko-baranjskoj županiji.

Klub je osnovala mladež iz tri navedena sela u ljeto 2021., te su primljeni kao punopravna članica Nogometnog središta Našice i Nogometnog saveza Osječko-baranjske županije. Trenutačno u natjecanju od jeseni je ekipa seniora u sklopu 3. ŽNL Liga NS Našice. Domaće utakmice klub planira igrati na stadionu NK Seljak Koška.

Od kolovoza 2023. klub je u stanju mirovanja.

Izvori
http://nsnasice.blogspot.com/

Vanjske poveznice
https://www.radionasice.hr/godisnja-skupstina-nogometnog-sredista-nasice/

Slavonija NLT

NK Slavonija NLT


L'Impromptu, op. 1, est une œuvre de la compositrice Mel Bonis, datant de 1881.

Composition
Mel Bonis compose son Impromptu en 1881. Le manuscrit porte l'intitule  ainsi que . L'œuvre est publiée à titre posthume par les éditions Armiane en 2001 et par les éditions Furore en 2006.

Analyse
Marie Duchêne-Thégarid associe l'Impromptu à la Romance sans paroles que la compositrice présente à l'examen semestriel du Conservatoire le 31 janvier 1881. Cette romance est jugée  par Théodore Dubois, et  par Léo Delibes. Pour François de Médicis, l'œuvre dénote déjà un tempérament original et une maîtrise précoce.

Réception

Edition actuelle
 In Mel Bonis, œuvres pour piano, Volume 2 - Pièces pittoresques et poétiques A; éd. Furore, 2006

Discographie
 L'ange gardien, par Laurent Martin (piano), Ligia Digital LIDI 01033181-07, 2007

Références

Sources

Liens externes
 Mel Bonis, compositrice

Œuvre de Mel Bonis
Œuvre réalisée en 1881

Impromptu de Bonis


Postnaționalismul sau non-naționalismul este un proces sau o tendință prin care statele naționale și identitățile naționale își pierd importanța în context interstatal și supranațional. Postnațional, conform dicționarului Oxford, se referă la o perioadă temporală sau la o societate în care identitatea națională și-a pierdut din importanță. Deși postnaționalismul nu este considerat strict antonim al naționalismului, cei doi termeni și asumpțiile asociate acestora sunt antitetice din moment ce postnaționalismul este un proces internaționalizat.

Există mai mulți factori care contribuie la aspectele postnaționalismului, inclusiv elemente economice, politice și culturale.

Globalizarea accentuată a factorilor economici precum expansiunea comerțului internațional cu materii prime, manufacturi și servicii, respectiv importanța corporațiilor multinaționale și internaționalizării piețelor financiare, reprezintă motivele în baza cărora s-a produs trecerea de la economiile naționale la cele globale. La momentul respectiv, puterea socio-politică este parțial transferată de la autoritățile naționale la entitățile supernaționale, entitățile precum companiile multinaționale, Națiunile Unite, Uniunea Europeană, Acordul Nord-American de Comerț Liber și NATO. Mai mult, industria mass-media și cea a divertismentului se globalizează treptat, facilitând astfel formarea unor tendințe și opinii la scară supranațională. Migrația anumitor grupuri sau indivizi între state contribuie la constituirea unor identități și credințe postnațional cu toate că atașamentul față de cetățenie și identitatea națională rămâne de cele mai multe ori important.

Postnaționalismul și drepturile omului
În literatura de specialitate, postnaționalismul este asociat cu expansiunea legilor și normelor internaționale ale drepturilor omului. Normele internaționale ale drepturilor omului sunt evidențiate prin stresarea drepturilor individului în termenii "personalității" sale și nu doar a cetățeniei. Legile internaționale ale drepturilor omului nu recunosc dreptul de a intra în orice stat a cărui cetățenie nu o deții, însă necesită judecarea acestor indivizi în baza unor criterii universale și nu particulare precum favorizarea unui anumit sex sau a unei etnicități. Acest fapt afectează cetățenia și legile imigrației, în special în țările occidentale. Germania, de exemplu, a modificat - dacă nu chiar eliminat - obținerea cetățeniei prin ius sangvinis, motiv pentru care mulți germani de origine turcă au fost excluși din procesul de obținere a acesteia. Intelectualii care susțin acest argument îi includ pe Yasemin Soysal, David Jacobson, and Saskia Sassen.

În Uniunea Europeană
Intregrarea europeană a creat un sistem de entități supranaționale și este deseori discutat în relație cu noțiunea de postnaționalism.

În Canada
În 2015, prim-ministrul canadian Justin Trudeau a declarat în contextul definirii valorilor canadiene că țara sa este primul stat postnațional.

În mass-media
Catherine Frost, profesor de științe politice la Universitatea McMaster, susține că în timp ce internetul și relațiile sociale online conturează legăturile sociale și politice dincolo de granițele naționale, acestea nu au "angajamentul sau coezivitatea necesară fundamentării unui nou tip de relații sociale și politice".

În sport
Tendințele postnaționaliste au ieșit în evidență în sportul profesionist. Simon Kuper a caracterizat Campionatul European de Fotbal 2008 drept "primul campionat european postnaționalist". Acesta a susținut că pe parcursul campionatului fair play-ul și distracția au fost mai importante atât pentru jucători, cât și pentru fani decât rivalitățile naționale sau chiar victoriile.

Note

Terminologie din științele politice

Postnaționalism


ජාත්‍යන්තර නියමාවලිය විසින් පිළිගනු ලබන්නේ රාජ්‍ය නායකයෙකු විසින් අනෙකුත් නිලධාරීන් අභිබවා පූර්වගාමීත්වය ලබා ගනුයේ සහ, රාජ්‍ය නායකයන් අනුස්ථිතිය ලබනුයේ, ඔවුන් තනතුරට පත් වන දිනය අනුව බවයි.  එක්සත් ජාතීන්ගේ සාමාජීක රාජ්‍යයන් සමස්තයෙහි සහ සාමාජික-නොවන නිරීක්ෂක මට්ටමෙහි රාජ්‍යයන්හී රාජ්‍ය නායකයන් පහත ලැයිස්තුවෙහි සඳහන් වෙති.

එක්සත් ජාතීන් විසින් පිළිගනු ලැබ ඇති රාජ්‍යයන්

වත්මන්

ආශ්‍රිත

රාජ්‍යතාන්ත්‍රීක පූර්වගාමීත්වය ප්‍රකාර රාජ්‍ය නායක ලැයිස්තුව


Debes ist ein Einschlagkrater auf der nordöstlichen Mondvorderseite nördlich des Mare Crisium, nordwestlich des Kraters Tralles und südwestlich von Burckhardt.
Der Kraterrand ist stark erodiert, der südliche Teil ist von dem Nebenkrater Debes A überlagert.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem deutschen Kartographen Ernst Debes offiziell benannt.

Weblinks

 Debes auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Debes (Mondkrater)


O Pacto das Quatro Potências, também conhecido como Acordo Quadripartite, foi um tratado internacional entre Grã-Bretanha, França, Itália e Alemanha nazista que foi rubricado em 7 de junho de 1933 e assinado em 15 de julho de 1933 no Palazzo Venezia, em Roma. O Pacto não foi ratificado pelo Parlamento francês.

Antecedentes
No contexto da Grande Depressão e da ascensão nazista ao poder, Benito Mussolini pediu a criação do Pacto das Quatro Potências em 19 de março de 1933 como um meio melhor de garantir a segurança internacional. Sob o plano, as nações menores teriam menos voz na política das grandes potências. Representantes da Grã-Bretanha, França, Alemanha e Itália assinaram uma versão diluída da proposta do Pacto das Quatro Potências de Mussolini.

O principal motivo de Mussolini ao sugerir o pacto foi seu desejo de relações mais estreitas com a França. Embora o propósito de Mussolini possa ter sido acalmar os nervos da Europa, o pacto na verdade causou o resultado oposto. Reafirmou a adesão de cada país ao Pacto da Liga das Nações, aos Tratados de Locarno e ao Pacto Kellogg-Briand.

O pacto pretendia ser a solução para a questão dos poderes soberanos se unirem e operarem de forma ordenada, que havia sido o objetivo da Liga das Nações. O objetivo de Mussolini era reduzir o poder dos pequenos estados da Liga das Nações por um bloco de grandes potências.

O Pacto dos Quatro Poderes teve pouco significado, mas não foi completamente desprovido de mérito. O Pacto das Quatro Potências deveria ser uma solução para o equilíbrio de poder, que era de interesse para a Itália e também para os britânicos.

Resultado
O documento assinado tinha pouca semelhança com a proposta inicial. Na prática, o Pacto das Quatro Potências provou ter pouca importância nos assuntos internacionais, mas foi um dos fatores que contribuíram para o Pacto de Não Agressão Alemão-Polonês de 1934.

Argumentou-se que o Pacto das Quatro Potências poderia ter salvaguardado o equilíbrio de poder europeu com a esperança de equilibrar a paz e a segurança na Europa. No entanto, a Grande Depressão foi abrangente na Europa, e a ascensão de Hitler ao poder também torna a ideia improvável. A dependência da Polônia em relação à França foi enfraquecida. O pacto prejudicou as alianças francesas com os países do Leste Europeu.

Papel de Hitler
A ascensão de Adolf Hitler ao poder foi uma razão adequada para propor arranjos alternativos de poder. No entanto, o que começou como uma alternativa à Liga das Nações terminou como uma reafirmação da devoção a essa instituição falida. Hitler estava disposto a aceitar o triunfo gratuito da morte da Liga das Nações. O pacto logo falhou, mas a Grã-Bretanha, em particular, não descartou facilmente a ideia do Pacto. A saída da Alemanha da Liga suspendeu o Pacto.

Literatura

 Francesco Salata: Il patto Mussolini, Milan, Mondadori, 1933.

Referências

Fontes

 Jarausch, Konrad Hugo: "The Four-Power Pact, 1933", in: The American Historical Review, Vol. 72, No. 2 (Jan., 1967), pp. 571–572.
 Mazur, Zbigniew: "Pakt Czterech", in: The American Historical Review, Vol. 86, No. 4 (Oct., 1981), p. 880.
 Wallace, W. V.: "International Affairs", in:  Royal Institute of International Affairs, Vol. 43, No. 1 (Jan., 1967), pp. 104–105.

Ligações externas
 League of Nations in 1933

Quatro Potências
Quatro Potências
Quatro Potências
Quatro Potências
Quatro Potências
Itália na Segunda Guerra Mundial
1933 na Itália

Pacto das Quatro Potências


MIPS Technologies, Amerikalı yarı iletken tasarım firmasıdır. MIPS Mimarisiyle bilinen firma; nesnelerin interneti, mobil uygulamalar, gömülü sistemler, ağ ve akıllı ev alanlarında kullanılmak üzere işlemci mimarisi ve çekirdeklerini geliştirmektedir.

Tarihçe
MIPS Technologies, MIPS Bilgisayar Sistemleri şirketi (MIPS Computer Systems Inc.) olarak 1984 yılında John L. Hennessy ve Chris Rowen'in de yer aldığı bir grup araştırmacı tarafından Stanford Üniversitesi'nde kurulmuştur. Araştırmacılar MIPS Mimarisinde çalışmışlar ve RISC işlemci konseptine öncülük etmiştir.

MIPS Teknolojileri (komut yolu olmadan birbirine bağlanmış mikroişlemci)

MIPS ilk toplumsal teklifini (IPO; tanıtmak, belirsizliği gidermek amaçlı yapılan tanıtım) Kasım 1989'da Nasdaq'da (Amerika'da çoğunlukla teknoloji hisselerinin işlem gördüğü borsa) yapmıştır.

R2000 ve R3000 aletlerinin satışında başarılı olduktan sonra, bir işletme değişikliği bilgisayar satıcısı olma hayalini de beraber getirmiştir. Şirket, bilgisayar marketlerinde diğer büyük firmalarla yarış edemeyeceğini anladı ve sistemlerin ve çiplerin (MIPS Magnum) gelişimi için para sağlamakta kendini bir boğuşmanın içinde buldu. MIPS mikroçiplerinin ileriki üretimlerinin sağlanmasını güvende tutabilmek amacıyla, SGI (Silicon Graphics, Inc.) 1992 yılında, 333 milyon dolara MIPS Technologies Ltd.'yi satın aldı ve tamamı satın alınmış bir SGI bayisi olarak, MIPS Teknolojileri adı altında geliştirdi.

Şirketin zaman çizelgesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmî site

Amerika Birleşik Devletleri merkezli bilgisayar şirketleri
Silikon Vadisi
San Francisco Körfez Bölgesi merkezli şirketler
1984'te kurulan şirketler

MIPS Technologies


معركة دونغ ين (東引海戰) صراع بحري بين بحرية جمهورية الصين وبحرية جيش التحرير الشعبي حول جزيرة دونغ ين. في 1 مايو 1965. أدعى الطرفان الفوز، ولكن تم تأكيد فوز جمهورية الصين بعد عام 1989.

نظرة عامة
في الساعة 0:40 قامت دورية (مدمرة) شمالية في بحرية جمهورية الصين من نوع دونغ جيانغ برد الهجوم على زوارق مدفعية تنتمي إلى بحرية جيش التحرير، وقامت زوارق جيش التحرير بالدوران حول المدمرة، وتم تبادل إطلاق النار من على بعد 500-1000 ياردة. ونتيجة للصراع، غرقت أربع سفن، نضررت إثنتين.

مصادر خارجية
 The naval engagement of DongYin on May 1 (zh)

القرن 20 معارك بحرية
الصين في 1965
تايوان في القرن 20
أحداث مايو 1965
بحر الصين الجنوبي
تاريخ جمهورية الصين الشعبية
معارك الحرب الأهلية الصينية
معارك الصين البحرية
معارك بحرية ما بعد 1945
نزاعات في 1965
أحداث مايو 1965 في آسيا

معركة دونغ ين


Auriga veya Arabacı takımyıldızı, 88 modern takımyıldız'dan birisidir; 2. yüzyıl astronomu Ptolemy tarafından listelenen 48 takımyıldızı arasındaydı. Göksel ekvator'un kuzeyindedir. Adı Latince "savaş arabacısı" anlamına gelir ve onu Erihthonios ve Myrtilus dahil olmak üzere çeşitli mitolojik varlıklarla ilişkilendirir. Auriga, Kış Altıgeni asterizmindeki yıldızlara sahip diğer beş takımyıldız gibi kuzey yarımküredeki kış akşamlarında en belirgindir. Kuzeydeki açısal uzaklığı nedeniyle, yalnızca 34° güneye kadar bütünüyle görülebilir; daha güneydeki gözlemciler için ufkun kısmen veya tamamen altında yer alır. En geniş takımyıldız olan Suyılanı takımyıldızının yarısı boyutunda, 657 derecelik bir alana sahip büyük bir takımyıldızdır.

En parlak yıldızı olan Capella, gece gökyüzündeki en parlak yıldızlar arasında yer alan alışılmadık bir çoklu yıldız sistemidir. Beta Aurigae takımyıldızdaki ilginç bir değişken yıldızdır. Yoğun bir şekilde incelenmiş olan Epsilon Aurigae, alışılmadık derecede uzun bir süreye sahip yakın bir tutulma ikilisidir. Kış aylarında Samanyolu'na yakın konumu nedeniyle amatör gök bilimciler için popüler hedefler olan M36, M37 ve M38 dahil olmak üzere birçok parlak açık kümeye ev sahipliği yapar. Ayrıca, değişken yıldız AE Aurigae'yi çevreleyen Alevli Yıldız Bulutsusu (IC 405) adında önemli bir bulutsuya sahiptir.

Mitolojide Arabacı, arabanın bulucusu da sayılan, silahlar ve zırhlar üreten ateşler tanrısı Hephaistos veya oğlu Erechtheus olarak anlatılır. Capella ise bebek Zeus'u emziren mitolojik dişi keçi Amalthea ile ilişkilidir.

Çin mitolojisinde Auriga'nın yıldızları, modern takımyıldızın en parlak yıldızlarından oluşan göksel imparatorların savaş arabaları da dahil olmak üzere çeşitli takımyıldızlara dahil edildi. Arabacı takımyıldızı; Aurigids, Zeta Aurigids, Delta Aurigids ve varsayımsal Iota Aurigids meteor yağmurlarına ev sahipliği yapar.

Kaynakça

Ayrıca bakınız

Batlamyus'un 48 takımyıldızı

Auriga (takımyıldız)


Crkva sv. Luke nalazi se između Supetra i Donjeg Humca.

Opis
Jednobrodna poljska crkvica sv. Luke izgrađena je u 11. stoljeću. Ranoromanička građevina s polukružnom apsidom presvođena je bačvastim svodom s jednim parom pilastara koji nose pojasni luk. Na žbuci u unutrašnjosti crkve urezani su srednjovjekovni brodovi. Nad ulazom je viseći luk s dvostrešnim krovom. U blizini crkve je kasnoantički sarkofag s reljefnim križem.

Zaštita
Pod oznakom Z-1555 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Katoličke crkve na Braču
Supetar

Crkva sv. Luke kod Supetra


La 46.ª División fue una división perteneciente al Ejército Popular Republicano que luchó en la Guerra Civil Española en defensa de la legalidad republicana. Estaba constituida en su mayoría por soldados de ideología comunista y  durante buena parte de su vida operativa estuvo dirigida por el comandante Valentín González (El Campesino).

Historial

La división fue creada en junio de 1937 mediante la agrupación de las Brigadas mixtas 10.ª y 101.ª, esta última de la cual había sido comandante el Mayor de milicias Valentín González González. Más adelante se le añadieron otras brigadas mixtas.

Batalla de Brunete
Para aliviar la presión de los sublevados sobre la zona republicana en el Norte, el Estado Mayor Central republicano planeó una ofensiva en el Frente de Madrid, con la intención de rodear a las divisiones franquistas que rodeaban la capital desde el suroeste. Fue encuadrada junto a las divisiones 11.ª y 15.ª en el nuevo V Cuerpo de Ejército. El 8 de julio los hombres del Campesino habían alcanzado las primeras casas de Villanueva de la Cañada, que fue capturada al día siguiente. Durante la batalla unos 300 hombres de la división fueron capturados por los Regulares marroquíes y más tarde aparecieron muertos y con graves mutilaciones. Poco después los hombres de «El Campesino» capturaron a todo un tabor de marroquíes pero, en respuesta a la anterior matanza, fueron fusilados 400 regulares africanos. Sufrió unas bajas de tal calibre que hubo de retirarse a sus cuarteles en Alcalá de Henares.

En el Frente de Aragón
En septiembre participaría en la Batalla de Belchite junto a la 11.ª División de Líster y la 35.ª División internacional del General "Walter". No intervino en las primeras fases de la Batalla de Teruel, pero a principios de 1938 es enviada a la zona para relevar a las unidades republicanas más desgastadas. Durante la Batalla del Alfambra el general Hernández Saravia solicitó el envío de la veterana 10.ª Brigada Mixta para intentar frenar el ataque franquista, pero «El Campesino» se negó rotundamente.

Los republicanos lanzaron fuertes contraataques a lo largo de toda la línea el frente turolense para detener la ofensiva franquista pero no pudieron evitar que el 21 de febrero quedase Teruel totalmente cercada. «El Campesino» y su 46.ª División se encuentran cercados en el interior de la ciudad, rodeados de un gran número de heridos y muertos. Consciente del cerco, Saravia le ordenó la retirada, aunque después de la toma de Teruel por las tropas franquistas, estos aparecieron dispersos y desarmados por los caminos, habiendo dejado atrás a los heridos durante la retirada impuesta por Valentín González, lo que provocó que unos 1500 fueran hechos prisioneros dentro de la ciudad por las tropas franquistas. Valentín González acusó a Modesto y Líster de haberle dejado abandonado a su suerte en Teruel pero Líster le acusó de haber desertado del campo de batalla y haber dejado abandonados a sus hombres.

Después de este fracaso la unidad pasó a la retaguardia pero el Hundimiento del Frente de Aragón obligó a su reincorporación a finales de marzo, alcanzando Lérida después de llegar a Borjas Blancas el 27 de marzo. En ese momento pudo reconstruir el frente en el río Segre, logrando restaurar la disciplina y el orden entre las unidades republicanas en desbandada. Entre el 28 de marzo y el 3 de abril la división lideró la Defensa de Lérida, retrasando el avance franquista. Aunque el 3 de abril la ciudad cayó en poder de la 13.ª División franquista, la división fue condecorada por su actuación en Lérida.

Batalla del Ebro
En los meses siguientes se estuvo preparando para la ofensiva del Ebro y el 25 de julio toda la división cruzó el río, menos su Comandante en jefe: Había sido relevado del mando la víspera del comienzo de la operación y el Mayor de milicias Domiciano Leal le sustituyó en el mando de la División. Tras asegurar la posición de la cabeza de puente, continuaron el avance hacia el interior para enlazar con las tropas de la 11.ª División y hacerse con el control de las sierras de Pandols y Cavalls, posiciones que dominaban las alturas de Gandesa y excelentes puntos de observación y defensa. A primeras horas del día 26 los republicanos lograron hacerse con el control de estas posiciones, pero se encontraban físicamente agotados y no pudieron lanzarse al asalto de Gandesa ni continuar el avance hacia las localidades de Bot o Batea, situadas al sur de la primera. Domiciano Leal murió por el impacto de un obús de artillería mientras reconocía el terreno, siendo sustituido por Vicente López Tovar el 23 de septiembre. Bajo el mando de López Tovar la división encaró las últimas fases de la Batalla del Ebro hasta su retirada final al otro lado del río.

Retirada de Cataluña
En las primeras fases de la Campaña de Cataluña (diciembre de 1938) la división se trasladó junto a todo el V Cuerpo de Ejército al Frente del Segre, intentando contener el avance franquista en esta zona pero fue en vano. El 17 de enero de 1939, en retirada hacia Barcelona, hubo un nuevo cambio de mandos y el Mayor de milicias Rodolfo Bosch Pearson quedó como nuevo Comandante, pero poco pudo hacer aparte de lograr retirarse hasta la Frontera francesa a principios de febrero.

Mandos

Comandantes
 Mayor de milicias Valentín González González «El Campesino» (desde junio de 1937);
 Mayor de milicias Domiciano Leal Sargenta (desde julio de 1938);
 Mayor de milicias Vicente López Tovar (desde el 23 de septiembre de 1938);
 Mayor de milicias Rodolfo Bosch Pearson (desde el 17 de enero de 1939);

Comisarios
 Félix Navarro, del PCE, y Manuel Lorenzo González, del PSOE, durante su creación.
 José del Campo Sanz, del PCE, desde julio de 1937 hasta el final de la guerra.

Jefes de Estado Mayor
 Mayor de milicias Manuel Sánchez Pavón.

Orden de batalla

Véase también
 Anexo:Divisiones del Ejército Popular de la República
 Ejército Popular de la República

Notas

Referencias

Bibliografía

 Salas Larrazábal, Ramón. Historia del Ejército Popular de la República, La Esfera de los Libros, Madrid, 2006. ISBN 84-9734-465-0.
 Thomas, Hugh Historia de la Guerra Civil Española Ed. Grijalbo, Barcelona. ISBN 84-253-2767-9

Enlaces externos
 Participación de la 46.ª División en la Batalla de Lérida (1938)

46.ª Division
Unidades militares en Alcalá de Henares

46.ª División (Ejército Popular de la República)


Wartburg je bivša automobilska marka, proizvedena u Istočnoj Njemačkoj. Iako je marka poznata po svojim istočnoeuropskim automobilskim modelima, proizvedenim u razdoblju između 1956. i 1991., svoje porijeklo datira još 1898. godine.

Naziv
Ime "Wartburg" potječe od dvorca Wartburga, koji se nalazi blizu grada Eisenacha u Tiringiji.

Povijest
Wartburg je bio jednostavan i jeftin za proizvodnju i održavanje, a za uvjete istočnoeuropske proizvodnje toga razdoblja i kvalitetan. Nosio je status svestranog i pouzdanog vozila. Proizveden je kao limuzina i karavan s trocilindričnim dvotaktnim motorom.

Bio je jedan od najčešćih automobila Istočne Njemačke, a izvožen je i u Argentinu, Egipat, Južnu Afriku itd. U vrijeme uvođenja u proizvodnju, glavna prednost mu je bila solidan prostor za smještaj četiri odrasle osobe i prtljaga u kompaktnoj, lakoj i izdržljivoj karoseriji. Bio je relativno brz i prostran, a jedna od vrlina mu je bila i pouzdanost jer se nije previše kvario. Proizvodnja je ukinuta 10. travnja 1991. godine, kada je tvornicu Wartburga preuzeo Opel. Klubovi vlasnika Wartburga postoje širom Europe, dok se neki primjerci koriste za automobilizam.

Modeli
 Wartburg 311, 1956. – 1965.
 Wartburg 313, 1957. – 1960.
 Wartburg 312, 1965. – 1967.
 Wartburg 353, 1965. – 1989.
 Wartburg 1.3, 1988. – 1991.

Galerija

Vidi još
 Industrieverband Fahrzeugbau
 Trabant

Izvori

Vanjske poveznice

Njemački proizvođači automobila

Wartburg (automobil)