Vic and Bob, also known as Reeves and Mortimer, are a British double act consisting of Vic Reeves (born 24 January 1959; real name Jim Moir) and Bob Mortimer (born 23 May 1959). They have written and starred in several comedy programmes on British television since 1990, with Reeves having made his first TV appearance in 1986. They have often been referred to as the modern day Morecambe and Wise.

Reeves and Mortimer's comedy combines absurd, visually and verbally inventive material with traditional comedy double act staples such as violent, cartoonish slapstick (the duo frequently engage in escalating fights with large frying pans, baseball bats, hammers, etc.), often improvised silly banter (usually at a large, prop-strewn desk) and purposefully corny, rapid-fire jokes.  Both at times play the straight man; often Mortimer will play the exasperated foil to Reeves' eccentric buffoon, or Reeves will play blankly bemused or annoyed to a manic or hyperactive Mortimer.

They forged a status for themselves as "the alternatives to alternative comedy" in the late 1980s and early 1990s.  In a 2005 poll The Comedian's Comedian, the duo were voted the 9th greatest comedy act ever by fellow comedians and comedy insiders.

Career as a double-act
Vic and Bob have performed on a number of television programmes as a double act, though they have also worked alone or in collaboration with other people. (For their work outside of the Reeves & Mortimer double act, see Vic Reeves and Bob Mortimer.)

Early years
Jim Moir's comedy career began in New Cross, London, in the mid-1980s. Having tried out various stage names, he settled on Vic Reeves and began a show called Vic Reeves' Big Night Out, first at Winston's wine bar in Deptford, then at The Goldsmiths Tavern. At Goldsmith's he met and began working with Bob Mortimer, and the show then moved to an even bigger venue, the Albany Theatre in Deptford, in 1989. The show began to attract various well-known audience members, such as Jonathan Ross and Alan Yentob and collaborators such as  Charlie Higson and Paul Whitehouse,

Few recordings of early Big Night Out live shows exist, although a video was made available to members of the original fan club in the mid-1990s, containing material and characters very similar to those that made it to the later TV show.

Television
Jonathan Ross played a large part in Reeves' first TV appearances, which included Reeves hanging suspended from the ceiling during an episode of The Last Resort with Jonathan Ross (1988). His company, Channel X, brought Vic Reeves Big Night Out to Channel 4 as a six-part series in 1990. The show quickly attained a cult following. A New Year's Eve special bridging 1990/91 followed (in which Kim Wilde made an appearance). This was followed by a second eight-part series in 1991.

In addition to Reeves and Mortimer, the other mainstay of the programme was Les (played by Fred Aylward), Vic's bald, lab coat-clad assistant who never spoke, loved spirit levels and had a fear of chives. Other established characters in the TV series included The Man with the Stick, who wore a paper helmet (daubed with drawings of what he had witnessed during the last week) and carried a stick with a mystery item attached to the end; Graham Lister, Reeves' nemesis who regularly entered the talent show, Novelty Island, with a series of dreadful acts; Donald and Davey Stott, two brothers from the North East with high-pitched voices, who would recreate popular television game shows; Tinker's Rucksack, a pair of ramblers, one of whom was conducting an affair with the other's wife; and Judge Lionel Nutmeg, a judge who presided over the That's Justice segment of the show.

Sketch shows
In 1993, Reeves and Mortimer transferred from Channel 4 to BBC Two (after filming a pilot music show called Popadoodledandy), writing and appearing in The Smell of Reeves and Mortimer, indicating the rise in Mortimer's standing from sidekick to Reeves' equal.
The programmes were more slick and scripted than their Channel 4 predecessors. Two series of six episodes each were made, and most of the original Big Night Out format was abandoned, although various actors returned in new roles, including Caroline Aherne, Charlie Higson (The Fast Show) and Matt Lucas (Little Britain). The live stage show that followed the TV series hosted a welcome return for Novelty Island (a sketch from the original Big Night Out).
In 1993, the pair also recorded Reeves and Mortimer's Driving School, a one-off comedy show featuring, amongst others, Pat Wright and Dave Arrowsmith, the Bra Men characters from The Smell of Reeves and Mortimer.

In 1997, they co-wrote a one-off special, It's Ulrika! for Shooting Stars panellist, Ulrika Jonsson. The show aired on BBC1, and featured appearances from Vic and Bob, as well as Matt Lucas, David Walliams and Charlie Higson.

A new sketch show followed in 1999, Bang Bang, It's Reeves and Mortimer. Characters Donald and Davey Stott (who had appeared throughout the Big Night Out era) returned to the screen. The series also featured various celebrity cameos, including Caprice, Michael Winner, Sinéad O'Connor and Damon Hill, and appearances from comedy actors Charlie Higson and Morwenna Banks.

Higson and Banks also appeared, together with Matt Lucas, Reece Shearsmith, Mark Benton and others, in the surreal 6-part BBC Three comedy series Catterick (2004), sometimes listed as Vic and Bob in Catterick.

In 2004, in collaboration with Steve Coogan, Reeves and Mortimer produced The All Star Comedy Show, a two-part special for ITV. The programme featured Mortimer, Reeves, Coogan, Morwenna Banks, Matt Lucas, Reece Shearsmith and Mark Benton, plus a wide array of further guests including Fiona Allen, Ronni Ancona, Leslie Ash, Lynda Bellingham, Ronnie Corbett, Tim Healy, Jane Horrocks, Neil Morrissey, Griff Rhys Jones, John Simm, Meera Syal, Ricky Tomlinson and Richard Wilson.
In 2005, a full series was commissioned and was given the new name, Monkey Trousers. The series retained most of the same characters, and featured several guests in common with The All Star Comedy Show, plus some new faces including Mackenzie Crook, Iain Lee, John Thomson and Alistair McGowan. A one-off, Big Night Out, primarily to promote the DVD release of Vic Reeves Big Night Out, was held in September 2005.

The pair also recorded Star Chamber, a pilot program for BBC Two. The program was a debate show chaired by Mortimer, and featured Reeves, Charlie Higson, Johnny Vegas, Liz Smith and Rhys Thomas. The program has yet to be commissioned.

A one-off special called Vic and Bob's Big Night Out was shown on BBC Two in December 2017. This was a partial revival of the original Vic Reeves Big Night Out format, and featured an appearance by Matt Lucas. Two four-part series followed in 2018 and 2019 on BBC Four.

Quiz shows
In 1993 a pilot episode of Shooting Stars was screened on BBC Two as part of the At Home with Vic and Bob evening of programming. It began running as a regular series in 1995. Maintaining their bizarre and irreverent style, the pair played host to two teams of celebrity guests (captained each week by Mark Lamarr and Ulrika Jonsson, and later Will Self, and further Jack Dee) answering what can be loosely described as general knowledge questions. They were also accompanied by regular appearances from Lucas as drumming baby George Dawes. The quiz element of the show always played second fiddle to the comedic aspects.

Two series of Reeves and Mortimer's second quiz followed in 1999. Entitled Families at War, it featured two families competing in bizarre tasks on a loose Shooting Stars theme. The show was far more mainstream, less comedy-based, and obviously designed for comfortable Saturday evening BBC1 viewing.

When asked, in November 2007, about bringing back former shows, Reeves also expressed his opinion that a second series of Catterick was highly unlikely. However, he said he would be very happy to bring back Shooting Stars for a sixth series. On 27 February 2008, whilst on a tour of the North East region to support the Learning and Skills Council's Apprenticeship Week, he added "We might be doing Shooting Stars again – it depends on the BBC".

In July 2008, the BBC confirmed that they had commissioned a one-off Christmas Special of Shooting Stars along with an additional "best-of" episode featuring interviews and outtakes, to mark the show's 15 year anniversary. Also confirmed were the return of Reeves, Mortimer and Matt Lucas (as George Dawes), and that the special would be produced by Pett Productions, Reeves and Mortimer's own production company. It was filmed at BBC Television Centre in London on 28 November 2008, and broadcast on BBC Two on 30 December 2008, along with the anniversary programme. Ulrika Jonsson returned as captain of Team B, with Jack Dee appearing as the new captain of Team A. Dizzee Rascal, Kate Garraway, Christine Walkden and Dragons' Den's Peter Jones were the guests.

This Christmas Special spawned the third incarnation of Shooting Stars, which included a sixth series in 2009, a seventh series in 2010 and another Christmas special airing on 30 December 2010. An eighth series of the show was shown on BBC 2 in 2011. The show has since been axed by the BBC.

Shortly after the axing of Shooting Stars by the BBC, Reeves and Mortimer produced a one-off quiz show for Channel 4 in 2012, Lucky Sexy Winners. The new show followed a very similar format to Shooting Stars except that there were no teams, only three celebrities competing individually. Dan Skinner, who portrayed the character Angelos Epithemiou on Shooting Stars, brought a new character, John Meringue, to Lucky Sexy Winners.

Sitcom and drama
In 1992, Reeves and Mortimer made their first brief detour into sitcoms by writing and recording a pilot episode of The Weekenders, a one-off pilot for Channel 4's Bunch of Five season. The Human League vocalist Phil Oakey, and the future Fast Show trio of Paul Whitehouse, John Thomson and Simon Day, all co-starred. The Weekenders is also notable as the one programme where Vic is intentionally referred to throughout by his real name, Jim. Intended to be a series, the programme was never commissioned, but now seems to be a vague sign of things to come.

In early 2000, Vic and Bob headed the cast in revival of sixties private detective drama, Randall and Hopkirk (Deceased). The new version, Randall & Hopkirk (Deceased) ran for two series and constituted their first dramatic (though still light-hearted) acting roles. The scripts for the series were written by Charlie Higson and Reeves was briefly romantically linked to co-star Emilia Fox. The pair also presented a one-off behind the scenes show called On Set with Randall & Hopkirk (Deceased), which was broadcast on BBC Choice in 2000.

Their 2004 comedy drama Catterick, screened on BBC Three, evoked the same unreal atmosphere with a far higher budget. The series was based around the lives of Carl and Chris Palmer, with appearances from D.I. 'Kinky' John Fowler and updated versions of characters from The Club sketches from Bang Bang It's Reeves and Mortimer. Vic and Bob played the main roles, with Charlie Higson, Morwenna Banks, Tim Healy, Mark Benton, Matt Lucas and The League of Gentlemen'''s Reece Shearsmith.

On 27 February 2008, Reeves announced that he and Mortimer were working together on a new series, as well as possibly reviving Shooting Stars:

In 2014, they co-wrote and starred in House of Fools on BBC Two. The series also stars Matt Berry.

Web series
In July 2011, Reeves and Mortimer's first web series, Vic and Bob's Afternoon Delights, was hosted on Fosters' UK website. A new episode was added each weekday from 4 to 29 July, with each of the 20 episodes consisting of a single sketch.

Other television appearances
 The Life of Rock with Brian Pern (2014)
 Alan Carr: Chatty Man (Channel 4, guests, along with Ulrika Jonsson, 25 July 2010)
 The One Show (BBC One, interviewees, 25 August 2009)
 Steve Coogan: The Inside Story - Vic and Bob played various familiar characters and celebrities giving anecdotes on Coogan's career. (BBC Two, 2009)
 Something for the Weekend (BBC Two, interviewees, 2 episodes, 2009 - 2010)
 Comedy Connections - Shooting Stars (BBC One, 3 April 2006)
 The Comedian's Comedian (contributors, 2005)
 TOTP2 (BBC Two, guest presenters, 1 episode, 2004)
 Richard & Judy (interviewees, 13 February 2004)
 Star Sale (June 2004)
 Comic Relief 2003: The Big Hair Do (presenters, 2003)
 Sport Relief - "Celebrity Boxing" section. Bob took part in, and won, a boxing match against Les Dennis. Reeves also appeared in the program. (2002)
 It's Your New Year's Eve Party (2001)
 Jack Dee's Full Mountie (from the Just for Laughs festival) (BBC One, performers, 2000)
 The Nearly Complete and Utter History of Everything (1999)
 Late Lunch (Channel 4, interviewees, 1 episode, 1998)
 Omnibus - "The Film of Reeves & Mortimer". They were the subject of the BBC documentary, during which they buried Reeves' vintage car in his back garden. (1997)
 Selection Box: "Dad's Army" (BBC Two, contributors, 1 episode, 1997)
 Light Lunch Cardigan Christmas (Channel 4, interviewees, 1 episode, 1997)
 Children in Need - A Nose through Nature section. The show featured scratch and sniff technology. (1995)
 The Mrs Merton Show (BBC Two, interviewees, 1 episode, 1995)
 Comic Relief: Behind the Nose (BBC One, 1995)
 Christmas Night with the Stars. Along with Stephen Fry and Hugh Laurie, they were backing musicians for Sandie Shaw. (1994)
 Top of the Pops (BBC One, guest presenters, 1994)
 "Do You Remember the First Time?" (short film on Pulp's Hits DVD, interviewees, 1994)
 The Word (interviewees, 3 episodes, 1993–1994)
 At Home With Vic & Bob - Vic and Bob chose sitcoms, sketch shows and films for a night on BBC Two. Programming included a special compilation of clips from Eric Idle's BBC television series Rutland Weekend Television, the original pilot of Shooting Stars, and Mike Leigh's film Nuts in May. (27 December 1993)
 The Ross Show (interviewees, 1991)
 Going Live! (interviewees, 1991)
 8:15 from Manchester (interviewees, 1991)
 The Word (TV series) (interviewees, 1990, 1993 and 1994)
 One Hour with Jonathan Ross: (participants in the "Knock down ginger" game, 1989)
 Just for Laughs: "The Day of the Heckle" (sketch, 1989)
 The Last Resort with Jonathan Ross (sketch, 1988)

Radio
In 1994, between series of The Smell of Reeves and Mortimer, the pair hosted a one-off hour long show on BBC Radio 1 entitled Radio Reeves & Mortimer. The show was partially presented in character as 'co-hosts' Councillors Cox and Evans.

In November 2007, BBC Radio 2 aired a weekly radio-based sketch show featuring Reeves and Mortimer, entitled Vic Reeves' House Arrest. The first episode was broadcast on 17 November 2007 and the series ran for 6 episodes. The show centred on Reeves being put under house arrest for a crime he didn't commit. Mortimer played Reeves' hairdresser, Carl. Other performers include The Mighty Boosh star Noel Fielding as a local vagrant and Reeves' wife, Nancy Sorrell in multiple roles.

In an interview on British TV show Something for the Weekend Reeves stated there were benefits to doing a radio show, as even more bizarre and outlandish images could be conjured, which could not be replicated using props on a television programme - such as balancing the whole of Ireland on a record stylus to stop it from skipping.
However he also said that he would be interested in making the radio show into a television series.

Film
Reeves and Mortimer auditioned for roles as a pair of chipmunks in The Lion King (1994); according to Mortimer, the Disney producers were enthusiastic, but he and Reeves were uncomfortable with their corporate attitude and abandoned the film.

In August 2003, Reeves and Mortimer appeared in Once Upon a Time in the Midlands as Plonko the Clown and Kung-Fu Clown. In 2004, they appeared in Churchill: The Hollywood Years as Bendle and Potter. As of 2018, they were producing The Glove alongside regular collaborators such as Matt Berry and Morgana Robinson. In November 2022 it was revealed that actor Brian Cox had joined the cast of The Glove.

Music
Reeves and Mortimer first appeared on Jools Holland's single "Holy Cow" in 1990, singing backing vocals.

The following year, Reeves collaborated with The Wonder Stuff to cover "Dizzy", originally released in 1969 by Tommy Roe. The song reached number one and spawned a spin-off full-length album on Island Records, I Will Cure You, which featured re-recorded songs from Big Night Out, cover versions and new material. A companion video titled Four Golden Memories was released, which featured videos for "Dizzy" and Reeves's other singles "Born Free" and "Abide With Me", plus live versions of "Dizzy" (filmed on tour the previous year) and "Meals on Wheels".

The pair collaborated with EMF to cover The Monkees' sixties classic "I'm a Believer" in 1995. The cover reached number three in the British charts, and also appeared in a trailer for the movie, Shrek. Their cover was also referenced in the movie's version sung by Eddie Murphy at the end.

Books
 And Away... - autobiography - Bob Mortimer, Simon & Schuster, 2021
 Vic Reeves Art Book - Vic Reeves, Unbound, 2020
 Three Men in a Boat - Jerome K. Jerome, Vintage Classics, (illustrated by Vic Reeves), 2011
 Me:Moir - autobiography - Vic Reeves, Virgin Books, 2006
 Sunshine on Putty: The Golden Age of British Comedy from Vic Reeves to The Office - Ben Thompson, Fourth Estate, HarperCollins, 2004
 Sun Boiled Onions - Vic Reeves, Michael Joseph Ltd, 1999
 Reeves & Mortimer - biography by Bruce Dessau, Orion, 1998
 Shooting Stars, The Game for You to Play at Home - for Players Aged 4-84, BBC Worldwide Publishing, 1996
 The Smell of Reeves & Mortimer, Fantail Books, Penguin Books, 1993
 Vic Reeves Big Night In, Fantail Books, Penguin Group, 1991

DVD and VHS
 Randall and Hopkirk (Deceased) - The Complete Series (series 1 & 2) (Universal Pictures Video, 13 November 2006)
 Bang Bang, It's Reeves and Mortimer (BBC Video / Cinema Club, 3 April 2006)
 The Smell of Reeves and Mortimer. The episodes on the DVD are the shorter broadcast versions, rather than the extended versions available on the VHS releases from the mid-nineties. (BBC Video /Cinema Club, 3 April 2006)
 Vic Reeves Big Night Out (series one and two, minus the New Years special) (Channel 4 DVD, 12 September 2005)
 Monkey Trousers (Sanctuary Visual Entertainment, 4 July 2005)
 Catterick (2 Entertain Video, 13 June 2005)
 Randall and Hopkirk (Deceased) Series 2 (Vision Video Ltd, 14 October 2002)
 Randall and Hopkirk (Deceased) Series 1 (Vision Video Ltd, 29 October 2001. Re-released by Universal Pictures Video, 30 April 2007)
 Viz Top Tips with Reeves and Mortimer (VHS only, Pearson New Entertainment, 1996)The Weekenders (TV pilot) (Available on All 4 app)

Live shows
 "25 Years of Reeves & Mortimer: the Poignant Moments" - National tour, 2015–16
 Shooting Stars / Fast Show Live - Labatt's Apollo, Hammersmith, January–February 1998
 Smell of Reeves & Mortimer "Weathercock Tour" - National tour, October 1995
 R&M "Puce Tour" - National tour, Feb - March 1994
 Vic Reeves Big Night Out "Brown Tour" - National tour, 10 Dates at the Hammersmith Odeon and a recorded performance in Newcastle, 1991
 Vic Reeves Big Night Out Tour - National Universities tour, October, 1990
 Vic Reeves Big Night Out - The Goldsmiths Tavern and Albany Empire, pre-1990

Advertising
In the 1990s and 2000s both Reeves and Mortimer capitalised on their fame by featuring in a variety of television adverts. The earliest of these was for Cadbury's Boost bars, described by Reeves as "slightly rippled with a flat underside". Other companies they advertised together included Müller, where the duo acted out examples of pleasure and pain, MFI and Kit-e-Kat. They have advertised several products solo such as Mini Cheddars and DHL (Mortimer) and Heinz Tomato Ketchup, Fanta, Lynx and Mars chocolate bars (Reeves). Mortimer contends that derivative material of their comedy and works has "flooded the advertising world. The Tango and McDonald's ads wouldn't have been on without our sort of stuff."

Reeves and Mortimer appeared in a corporate advert for the BBC itself in the early 1990s, suggesting that the BBC was a place where talent could grow and develop. The advert spoofed BBC trailers of the time, which informed viewers of upcoming programmes due for broadcast. The duo's advert replaced these real programmes with their own inventions, including crime-drama "Detective in a Wheelbarrow", a comedy pastiche of Last of the Summer Wine called "Three Blokes in a Bath" (which also featured Matt Lucas), coverage of both "Olympic Anvil Throwing" and "International Pan Fighting", and ended with "Poldark on Mopeds".

Perhaps the most significant advert starring the pair was the finale of the Renault Clio Papa & Nicole advert series in 1998. Renault cast the duo to battle over Nicole, the star of the series, at the altar. An estimated 23 million viewers tuned in to see Nicole jilting Reeves at the altar and eloping with Mortimer in a Clio, spoofing a scene from the 1967 film The Graduate. For extra exposure, the commercial was scheduled for prime time viewing during the long-standing British soap opera Coronation Street. It was also screened extensively during the World Cup. The duo's The Smell of Reeves and Mortimer characters Le Corbussier et Papin quoted the advert in their sketches before they were cast in the role.

Also in 1998, the pair voiced adverts for Churchill Insurance. Mortimer provided the voice of the adverts' signature nodding dog, Churchill, and Reeves was the consumer, prompting the dog to extol the virtues of insurance deals offered by the company. Reeves' contract with Churchill was terminated in 2005 after he was arrested for a drink-driving offence which disqualified him from driving for 36 months and ordered 100 hours of community service.Reeves dropped from insurance ads BBC News Mortimer continued to provide the voice for the dog until at least 2009.

Production
In 2001, Reeves, Mortimer and Lisa Clark formed their own production company, Pett Productions, which has produced several television programmes that have featured one or both comedians.

 Awards
In 2015, Vic and Bob received the Aardman Slapstick Visual Comedy Award for their significant contributions to the world of visual comedy.

References

 External links
 Vic & Bob Afternoon Delights
 It's Reeves and Mortimer!

 R&M: The Complete Lyrics
 Interview confirming the Big Night Out reunion , Observer''

English male comedians
English comedy duos
Surreal comedy

Vic and Bob


Nordlig spottedrossel () er en spurvefugl, der lever i USA og nordlige Mellemamerika.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Drossel
Mellemamerikas fugle
Fugle fra USA

Nordlig spottedrossel


Alejandro González (Rosario, Provincia de Santa Fe, 16 de mayo de 1982) es un empresario y piloto argentino de automovilismo de velocidad. Compitió en diferentes categorías nacionales, destacándose en el Top Race V6 donde es propietario de la escudería Tauro Sport Team, con la cual también compite en el TC Pista. Debutó en el año 2004 compitiendo simultáneamente en la Fórmula Renault Argentina y en la Copa Mégane, y desde allí transitó por las categorías Top Race, TC 2000 y TC Pista. Su escudería de Top Race, firmó un acuerdo en el año 2011 para fusionarse con la escudería Guidi Competición, creando el Tauro Guidi Team. En el año 2011 retornó al TC 2000 a bordo de un Ford Focus I del equipo DP-1 Team, compitiendo únicamente en la penúltima fecha corrida en Potrero de los Funes, donde sufrió un duro accidente sin consecuencias físicas.

Con el anuncio de la renovación del parque automotor del Top Race, González decide renovar su escudería, adecuándola a las exigencias del nuevo reglamento. Para ello, decide adquirir dos unidades Volkswagen Passat CC de última generación, para ponerlas a competir bajo el ala de su equipo, el Tauro Guidi Team. Las novedades llegarían a la plantilla de pilotos, ya que además de ser el tripulante de la primera unidad, la segunda unidad le sería confiada al excampeón de Top Race y TC 2000 y expiloto internacional, José María López. De esta forma, González tomaría partido en la nueva divisional mayor del Top Race creada en 2012, identificando a su unidad con el número 13. Asmimismo, su trabajo dentro de la categoría TC Pista continuaría, poniendo en pista un Chevrolet Chevy, con el cual conseguiría su primer podio el 5 de agosto de 2012 en el Autódromo Oscar y Juan Gálvez, en la competencia disputada en el día del aniversario número 75 del Turismo Carretera.

Trayectoria

Resultados

Turismo Competición 2000

Copa Endurance Series

Notas

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Alejandro González en Driver DataBase

Pilotos de TC Pista
Pilotos de Top Race
Pilotos de automovilismo de Argentina
Pilotos de Fórmula Renault Argentina
Pilotos de Turismo Competición 2000
Pilotos de Copa Mégane Argentina

Alejandro González (piloto)


Očni vijak ili vijak s okom je vrsta vijka koji služi za dizanje tereta. Vijak se uvije ručnom silom i ne pritegne se snažno, pa su zato unutarnje sile i naprezanja u vijku vrlo male, te se mogu zanemariti. Kada se oko optereti obješenim teretom, koji djeluje kao trajna vanjska sila, onda će vijak biti izložen uzdužnoj sili. Ta će sila izazvati u njegovoj jezgri naprezanje na vlak.

Proračun očnog vijka
Vijci opterećeni na vlak (I. skupina) uvijaju se u neopterećenom stanju, odnosno matice se navrću neopterećene. Primjer takvog slučaja može biti vijak s okom (očni vijak) za dizanje tereta. Vijak se uvije ručnom silom i ne pritegne se snažno, pa su zato unutarnje sile i naprezanja u vijku vrlo male, te se mogu zanemariti. Kada se oko optereti obješenim teretom G, koji djeluje kao trajna vanjska sila, onda će vijak biti izložen uzdužnoj sili F. Ta će sila izazvati u njegovoj jezgri naprezanje na vlak:

gdje je: F = G, d1 - unutarnji promjer navoja, odnosno zavojnice, koji treba odrediti iz tog izraza. Međutim, najprije kod proračuna svih vijaka treba izabrati materijal vijka, a prema materijalu uzeti iz tablica odgovarajuće dopušteno naprezanje. U tom slučaju dopušteno naprezanje σ'v dop treba pomnožiti s korekcijskim faktorom ξ1 < 1 koji obuhvaća koncentraciju naprezanja u jezgri i netočnosti kod izrade zavojnice. Obično je ξ1 = 0,7 - 0,9, a prema tome je stvarno dopušteno naprezanje:

Onda se za proračun vijaka opterećenih jedino vlačnom silom F, uzima izraz:

pa se iz površine jezgre A1 nađe u tablici odgovarajući standardni promjer za izabrani oblik zavojnice. Poslije toga preporučljivo je provjeriti površinski tlak na navojima p. On se izračunava iz:

gdje je: d2 - srednji promjer zavojnice, H - visina matice ili, kad nema matice visina takozvane "zamišljene matice". Taj stvarni površinski tlak mora biti u dozvoljenim granicama, to jest p ≦ pdop, gdje se vrijednosti pdop uzimaju iz tablica u priručnicima.

Za provjeru (kontrolu) površinskog tlaka može poslužiti i opći izraz:

gdje je: z - broj aktivnih zavoja, b - korisna širina zavojnice.

Izvori

Vanjske poveznice

Strojarstvo

Očni vijak


Das Evangelisch-Lutherische Dekanat Thurnau ist einer der 16 Dekanatsbezirke des Kirchenkreises Bayreuth. Dekanin ist Martina Beck.

Die Kirchengemeinden des Dekanats liegen politisch vorwiegend im Landkreis Kulmbach, gefolgt vom Landkreis Bayreuth.

Geschichte
Die Förtsch waren Ministerialen der Walpoten. Seit 1244 nennen sie sich nach ihrem bis dahin genommenen Herrschaftssitz Thurnau. Wolf Förtsch hat für die Herrschaft Thurnau nach längeren Streitigkeiten die mit den Markgrafen von Bayreuth die Hochgerichtsbarkeit zurückerhalten, allerdings als bayreuthisches Lehen. Am 2. Februar 1546 wird in Thurnau, Berndorf, Limmersdorf und Peesten die Reformation eingeführt. Am Karfreitag 1564 sterben die Förtsch aus. Von den drei Töchtern wird die verwitwete Anastasia mit Geld abgefunden. Ursula war mit Hans Friedrich von Künsberg und Barbara mit Hans Georg von Giech zu Buchau verheiratet. Es bildete sich ein Kondominat. Die Giech hatten damals ihren Hauptsitz in Buchau. In ihren Pfarreien führten sie den evangelischen Glauben ein: 1530 in Krögelstein, 1536 in Buchau, 1538 in Azendorf und um 1550 in Oberbrunn. In Buchau fand 1629–1649 die Gegenreformation vorübergehend statt, 1630 in Oberbrunn endgültig. Hutschdorf, Kasendorf, Langenstadt, Trumsdorf und Wonsees gehörten in der Reformationszeit zum Fürstentum Bayreuth und wurden 1528 evangelisch. Weismain war eine bambergische Pfarrei. Sie kam im Zweiten Markgrafenkrieg in bayreuther Besitz und wurde nur vorübergehend bis zur Rückeroberung 1553 evangelisch.

Die Herren von Giech richteten 1678 für ihre Pfarreien, die damals eine eigene Landeskirche bildeten, ein Konsistorium ein. Es gab eine eigene Kirchenordnung und ein eigenes Gesangbuch. In der bayerischen Zeit ab 1810 wurde aus der Landeskirche ein Dekanat. Mit dessen Errichtung am 7. Dezember 1810 kamen zu den griechischen Pfarreien noch die bayreuthischen dazu. Zwischen 1815 und 1853 waren die bayreuthischen Pfarreien zwischenzeitlich abgetrennt worden, weil es Streitigkeiten bezüglich der Unterstellung Thurnaus unter das Bayreuther Konsistorium gab.

Kirchengemeinden
Im Dekanatsbezirk leben 9.200 Gemeindeglieder. Im Folgenden sind die neun Pfarreien zu denen insgesamt 13 Kirchengemeinden gehören mit ihren Kirchen aufgeführt:

 Pfarrei Azendorf/Peesten
 Kirchengemeinde Azendorf, St. Kilian (Grubenkirche, Chorturmkirche, im Kern wohl spätromanisch)
 Kirchengemeinde Peesten, St. Maria
 Pfarrei Berndorf/Trumsdorf
 Kirchengemeinde Berndorf, St. Georg
 Kirchengemeinde Trumsdorf, St. Michael in Trumsdorf und St. Nikolaus in Alladorf
 Pfarrei Buchau
 Kirchengemeinde Buchau, St. Michael mit Weismain, Christuskirche
 Pfarrei Hutschdorf/Langenstadt
 Kirchengemeinde Hutschdorf, St. Johannes der Täufer (2. Hälfte 16. Jh.)
 Kirchengemeinde Langenstadt, Unsere Liebe Frau
 Pfarrei Kasendorf
 Kirchengemeinde Kasendorf, St. Johannes
 Pfarrei Krögelstein/Hollfeld
 Kirchengemeinde Krögelstein, evang.-luth. Pfarrkirche
 Pfarrei Limmersdorf
 Kirchengemeinde Limmersdorf, St. Johannes
 Pfarrei Thurnau
 Kirchengemeinde Thurnau, St. Laurentius
 Pfarrei Wonsees
 Kirchengemeinde Wonsees, St. Laurentius

Literatur

Quellen

Weblinks

 Offizielle Website
 Kirchengemeinde Kasendorf mit virtuellem Kirchenrundgang
 Kirchengemeinde Wonsees

Einzelnachweise

Thurnau
Thurnau
Wikipedia:Gründungsdatum ungeklärt

Evangelisch-Lutherisches Dekanat Thurnau


GKS Górnik Łęczna este un club sportiv cu sediul în Łęczna, Polonia.

Reușite
Cupa Poloniei
 sfert de finală: 2000–01

Note

External links
  Site web oficial (Polish)
  Górnik Łęczna la 90minut.pl
  Górnik Łęczna, site al fanilor

Cluburi poloneze de fotbal

Górnik Łęczna


1982හී ශ්‍රී ලාංකික ජනාධිපතිවරණය යනු, ඡන්ද විමසීමකින් ශ්‍රී ලංකාවේ  ජනාධිපති තේරීමට පැවැත්වුණු පළමු ජනාධිපතිවරණය  විය. 1982 සැප්තැම්බර් 17 දිනදී නාමයෝජනා භාර ගත් අතර, 1982 ඔක්තොම්බර් 20 දිනදී ඡන්දවිමසීම පැවැත්විණි. ඡන්දය ප්‍රකාශ කළ ප්‍රතිශතය 81.06% ක් විය.ප්‍රකාශිත මුළු ඡන්ද ප්‍රමාණයෙන් 53% ලැබූ, පාලක එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ තනතුරුධාරි ජනාධිපති ජේ. ආර්. ජයවර්ධන තේරී පත් විය.

ප්‍රතිඵල

සමස්ත දිවයිනෙහි

හොඳම දිස්ත්‍රික්කය

ජනාධිපතිවරණ - ශ්‍රී ලංකා

ශ්‍රී ලංකාවේ ජනාධිපතිවරණය, 1982


Mariana García Vigil (Montevideo, 24 de mayo de 1953) es una música uruguaya.

Biografía
Mariana comenzó su actividad artística en "Camerata". A fines de la década de 1970 fue parte integrante de "Contraviento y Mariana". En 1981 Sondor lanzó su primer trabajo discográfico, titulado "Ojala...", en el cual interpreta distintos autores nacionales, y compositores de la Nueva Trova Cubana como Silvio Rodríguez y Amaury Pérez. El mismo contó con la dirección de su hermano, el compositor y director de orquesta Federico García Vigil, quien también se encargó de los arreglos.
En 1983 participa del disco "Comenzar de nuevo" interpretando el tema "Las horas perdidas", de Pippo Spera.

El 7 de abril de 1984, participó de un importante concierto en el Estadio Luis Franzini, que fue recogido en un fonograma editado ese mismo año. Otros músicos participantes de ese evento fueron Rumbo, Hugo Trova, Pablo Estramin, Alfredo Zitarrosa, Larbanois - Carrero, Carlos Benavides, Grupo Vocal Universo, Abel García, Carlos Molina, Gastón Ciarlo, Jorge Galemire, Vera Sienra y Jaime Roos, entre otros.

Su estilo se inscribe en el movimiento de música popular uruguaya surgido a finales de la dictadura uruguaya, y su repertorio está integrado por canciones de ritmos como el candombe, bossa nova, y la canción latinoamericana. Asimismo se notan las influencias de músicos brasileros como Ivan Lins, Dorival Caymmi, Chico Buarque y Milton Nascimento.

En la década de los 90 participó de muchos proyectos con músicos como Marcos Gabay, Hugo Fattoruso, Ricardo Lacuán, entre otros. En 1998 participa junto a Hugo Fattoruso (arreglador y director artístico del proyecto), del CD "Candombe- grupo del Cuareim". Otros músicos involucrados en esa obra fueron Fernando Lobo Nuñez, Ruben Rada, Carlos Quintana, Gustavo Montemurro, Urbano Moraes y Popo Romano, entre muchos otros. El disco fue editado por Big World Music en Nueva York y contó con la producción de Neil Weiss.

Discografía

Solista
Ojalá... (Sondor 144162. 1981)
Mariana García Vigil (Orfeo SULP 90705. 1983)

Colectivos
Comenzar de nuevo (Orfeo SCO 90.700. 1983)
Adempu canta Vol. I (RCA Victor. 1984)

Reediciones
Contraviento / Mariana García Vigil (disco que contuvo la reedición de un álbum de Contraviento y algunos temas de García Vigil tomados de su álbum "Ojalá...". Sondor / Posdata S 1022. 1999)

Referencias

Nacidos en Montevideo
Músicos de Uruguay

Mariana García Vigil


දංකොටුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය යනු,  ශ්‍රී ලංකාවේ, වයඹ පළාතේ,   පුත්තලම දිස්ත්‍රික්කයේ, පිහිටි ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසයකි.

ජනගහනය
== ග්‍රාම නිළධාරි වස
ම් 461 කලුවච්කිමුල්ල ග්‍රාම  සේවා  වසමේ  අස්වැසුම  ලාබීන්ගේ  නම්
==

ආර්ථිකය

ප්‍රාදේශීය ලේකම්වරුන්

ආශ්‍රිත ලිපි
ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස
ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත්
ශ්‍රී ලංකාවේ පරිපාලන දිස්ත්‍රික්ක

මූලාශ්‍ර
 Divisional Secretariats Portal

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස
පුත්තලම දිස්ත්‍රික්කය

දංකොටුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය


Aridity is the condition of a region that severely lacks available water, to the extent of hindering or preventing the growth and development of plant and animal life. Regions with arid climates tend to lack vegetation and are called xeric or desertic. Most arid climates straddle the Equator; these regions include parts of Africa, Asia, South America, North America, and Australia.

Change over time

The distribution of aridity at any time is largely the result of the general circulation of the atmosphere. The latter does change significantly over time through climate change. For example, temperature increase by 1.5–2.1 percent across the Nile Basin over the next 30–40 years could change the region from semi-arid to arid, significantly reducing the land usable for agriculture. In addition, changes in land use can increase demands on soil water and thereby increase aridity.

See also

 Arid Forest Research Institute
 Aridity index
 Desert climate
 Desiccation tolerance
 Drought
 Humidity
 Vapor pressure

References

 Griffiths, J. F. (1985) 'Climatology', Chapter 2 in Handbook of Applied Meteorology, Edited by David D. Houghton, John Wiley and Sons, .
 Durrenberger, R. W. (1987) 'Arid Climates', article in The Encyclopedia of Climatology, p. 92–101, Edited by J. E. Oliver and R. W. Fairbridge, Van Nostrand Reinhold Company, New York, .
 Stadler, S. J (1987) 'Aridity Indexes', article in The Encyclopedia of Climatology, p. 102–107, Edited by J. E. Oliver and R. W. Fairbridge, Van Nostrand Reinhold Company, New York, .
 Blue Peace for the Nile Report, 2009, Strategic Foresight Group

Climate patterns
Soil science
Water scarcity

Aridity


Jérémie Makiese (Antuérpia, Bélgica, 15 de junho de 2000), é um cantor e jogador de futebol belga, mais conhecido por vencer o concurso The Voice Belgique 2021. Ele representará a Bélgica no Festival Eurovisão da Canção 2022.

Cantores da Bélgica
Participantes do Festival Eurovisão da Canção 2022
Futebolistas da Bélgica
Goleiros da Bélgica
Participantes de The Voice

Jérémie Makiese


Müteşâbih (Arapça: متشابه), "Muhkem" (Mânası açık) olmayan Kur'ân âyetleri ve bazı benzer şekildeki hadisler; Kur'ân-ı Kerîm âyetleri ve hadislerin mecazî mânalara gelen ifadeleri "Müteşabih" olarak adlandırılmaktadırlar. Arapça bir sıfat olan ("Müteşâbih", Arapça: متشابه) kelimesi "benzeşen" demektir. Çoğulu olan ("Müteşâbihât", Arapça: متشابهات)  ise "benzeşenler" mânâsına gelmektedir.

Kur'ân'da müteşâbihât kavramı
"Müteşâbihât kavramı" Kur'an'ın açıklanmasında ve anlaşılmasında anahtar bir kavramdır. En'âm Suresi'nin 141. âyetinde iki defa olmak üzere, Kur'ân-ı Kerîm'de toplam altı kez yer alır. Benzeşenler (Müteşâbihat) dil biliminde (Arapça: Sarf ilmi) birbirine morfolojik olarak benzeyen sözcükler için kullanılır. Benzeşenler (Müteşabihât) eş değer olmakla birlikte eş anlamlı olmayan kelimelerdir. Bu nedenle bir kavramın müterâdif (eş anlamlı) olması ile "Müteşâbih" (benzeşen) olması birbirinden farklıdır. Farklı işaretlerle birbiriyle benzeşen müteşâbih kelimelerin anlam farklılıkları Arapça'da "Meâni" (semantik) ilminin konusudur.

Müteşâbih âyetlerin yani benzeşenlerin, Kur'ân-ı Kerîm verilerinin açıklanmasında ve anlaşılmasında önemli yeri vardır. Kur'ân-ı Kerîm birçok âyetinde (Maide Suresi'nin 15inci ve Hicr Suresi'nin birinci âyetlerinde olduğu gibi) açık ve anlaşılır fakat aynı zamanda kendi kendini açıklayan (mübîn) bir kitap olduğunu vurgular. Bu bakımdan müteşabih âyetler mecazî mânalar ihtivâ etmekle birlikte aynı zamanda da gayet açıklayıcıdırlar.

Kur'an kendi kendini açıklarken ve kendi hüküm ve kavramlarına izahât getirirken aynı kelimelerin müteşâbihlerini yani benzeşenlerini kullanır. Bu bakımdan müteşâbihler yani benzeşen kelimeler veya âyetler bir araya getirilerek Kur'an'da yer alan herhangi bir konu ile ilgili detaylı sonuçlara ulaşılabilir. Örneğin Ramazan Orucu hakkında Kur'ân-ı Kerîm'den detaylı bilgi edinmek isteyen kimse, Kur'an'ın kendi metninde yer alan Oruç ve Ramazan kelimelerinin yer aldığı âyetleri ve bu âyetlerin müteşâbihlerini yani benzeşenlerini bir bütün halinde inceleyerek, Ramazan Orucu hakkında Kur'an'ın bizzat kendisinden konuyla ilgili en geniş ve detaylı bilgilere ulaşabilir.

Âl-i İmrân Sûresi'nin yedinci âyeti
Kur'ân'daki âyetlerin bir kısmı anlamı açık, hüküm ihtivâ eden muhkem âyetler olmakla beraber, müteşâbih adı verilen bazı âyetler ise yoruma açık âyetlerdir. Bu durum Kur'ân-ı Kerîm'in Âl-i İmrân Sûresi'nin yedinci âyetinde şöyle belirtilmektedir:

Ayrıca bakınız
 Mûkattâ'at

Kaynakça

Ayetler
Kur'an
Arapçadan Türkçeye geçen sözcükler

Müteşâbih


Paul Cézanne (19 Ocak 1839 - 22 Ekim 1906), Fransız post-empresyonist ressam ve gezgin. Modern sanatın gelişmesine yaptığı katkılar ve etkisi nedeniyle çoğu zaman modern sanatın babası olarak anılmıştır. Empresyonizm ile kübizm arasında bir köprü oluşturmuştur.

Hayatı ve çalışmaları
Cézanne Aix-en-Provence'da doğmuş ve orada okula gitmiştir. 1859-1861 arasında hukuk okurken resim dersleri almıştır. 1861 yılında resim sanatını öğrenmek için Paris'e, çocukluk arkadaşı Émile Zola'nın yanına gitmiştir. İsviçre Akademisi'nde ve Louvre'da çalışmıştır. Renoir, Pissaro, Sisley, Guillaumin gibi sanatçılarla tanışmıştır. Delacroix, Courbet, Manet'ye karşı hayranlık duymuştur. Güzel Sanatlar Akademisi'nin giriş sınavlarında başarılı olamamış ve bu sebeplede Aix'e geri dönmüştür. Bütün zamanını resme ayırmıştır ve Salon'a gönderdiği bütün tabloların geri çevrilmesine karşın resim çalışmalarını sürdürmüştür. Eski İtalyan ustalarının yapıtlarını kopya ederek, portreler, natürmortlar ve bazen de manzara resimleri yapmıştır. Paris Salon jürisi Cézanne'in eserlerini gösterime sunmayı 1864'ten 1869'a kadar her sene reddetmiştir. Bu nedenle Cézanne tablolarını ilk kez, Paris Salon tarafından reddedilmiş eserlerin gösterime sunulduğu Salon des Refusés'de 1863 yılında gösterime sunmuştur. Yaşamı boyunca eserleri nadiren gösterime sunmuş, sakin bir hayat yaşamış, belli başlı birkaç konuda resim yapmayı tercih etmiştir.

Bu dönemde yaptığı çalışmalar arasında Ressamın Babası, Zenci Scipio (1865, Sao Paulo Müzesi), Louis-Auguste Cezanne'in l'Evenement'i Okurken Portresi (1866), Pamuk Takkeli Adam (1865-67), Ressam Achille Emperaire'ın Portresi (1866), Zola'yı Okuyan Paul Alexiş (1869), Hasır Şapkalı Boyer'ın Portresi (1869-70) ve Magdalen ya da Elem (1866-68) adlı resimleri, Siyah Mermer Saat (1869-70, özel koleksiyon, Amerika) ve Teneke Çaydanlıklı Natürmort (1869-70) adlı natürmortları ve Estaque'da Eriyen Karlar (1870) ve Şarap Pazarı (1872) adlı manzaraları sayılabilir. Bu eserlerde kalın renk katları ve siyah gölgeler dikkati çeker. Siyah, kahverengi, gri ve Prusya mavisinin ağır bastığı köyü ve kasvetli renklere ek olarak alışılmadık bir beyaz renk kullandığı görülür.

Cezanne'in Empresyonistlerle ve özellikle İsviçre Akademisi'nde tanıştığı Pissarro ile olan dostluğu onun dönük renkleri bırakarak Empresyonistlerin parlak, açık tonlu renklerini kullanmasını sağlamıştır. Kalın renk katmanları tekniğinden vazgeçip hafif fırça vuruşlarıyla noktalama yöntemine yönelmiş, pıhtılaşmış gibi görünen yüzeyler kullanmıştır. 1872-82 yılları arasındaki bu dönem Cezanne'in Empresyonist dönemidir. Modern Bir Olympia (1873), Asılmış Adamın Evi (1873, Louvre Müzesi, Paris), Yıldız çiçekleri (1875), Kırmızı Koltuklu Madame Cezanne (1877, özel koleksiyon, Amerika), Victor Chocquet'nın Portresi (1876-77), L'Estaque (1878-79, Louvre), Pontoişe'da Cote dü Jalais (1879-82) Kavaklar (1879-82) ve Maincy Köprüsü (1879, Louvre) gibi birçok ünlü eseri bu döneme aittir.

Cezanne'in izlenimciliğin kurallarından ayrılan sanatı hızla, daha yalıncı ama daha çok işlenmiş ve yapıya daha çok önem veren bir tutuma doğru gelişti. Tarzını düş gücünden ve gözlemlerinden kaynaklanan ögelerle zenginleştirdi. Desen gücü ile renklerin anlatım duyarlılığını birleştirdi. Klasik perspektif kurallarına pek uymayan Cezanne'in tutumu sonradan büyük ölçüde etkilediği Kübistlere öncü oldu.

1886 yılında Emile Zola ile L'Oeuvre isimli romanı yüzünden araları açıldı. Hortense Fiquet ile evlendi. Karısının portreleri, Mavi vazo ve Sepetli natürmort (Louvre) Kırmızı yelekli çocuk (1890-95), Cezveli kadın (1890-95, Louvre) ve Kağıt oynayanlar (1890 yıllarında çeşitli versiyonları), Gustave Geffroy'un portresi (1895) ve Soytarı adlı tablolarıyla sanatı dengeye ve yetkinliğe ulaştı.

Çalışmalarında derinliği kaldıran sanatçı katlama bir perspektif uyguladı. Peppermint Lisesi, Elmalar ve Portakallar (1895-1900, Louvre) gibi natürmortları bu yönelisi vurgulayan başlıca yapıtlardır.

Sanatçının son on yıllık dönemi lirik dönemi olarak bilinir. Bu dönemde belli bir lirizme ve daha özgür fırça vuruşlarına yönelerek gösterişli ve cüretkar yapıtlar verdi. Aynı zamanda daha hızlı bir yöntem olan suluboya tekniğini de kullanıyordu. Eserlerinde henüz başlamakta olan kübizme özgü kesin akılcı yaklaşımın belirtileri seçilir. Aynı zamanda renkleri ve biçimleri lirik bir anlayışla kullanan Fovist akımın özellikleri de göze çarpar. Sainte-Victoire dağı, Annecy gölü (1896), Bibemuş'daki kayalar ve dallar (1904) ve Kara Şato (1904-06) adlı tabloları bu tarz çalışmalardır.
Yaşamının son yıllarında gerçekleştirdiği Les Grandeş Baigneuses-Yıkanan kadınlar (1902-06) adlı tablosuyla Cezanne'nın sanatı doruk noktasına ulaştı. Bu tablo, ritmik kompozisyonu, kesin hatlarla üst üste konulmuş düzlemleri ve resmin bütününün taşıdığı uyumla görkemli bir eserdir ve Picasso'nun hemen hemen aynı zamanlarda yaptığı Avignon'lü Genç Kızlar adlı tablosunu anımsatır.

Cezanne'in yapıtları özellikle 1907'de Paris'te açılan Salon d'Automne'dan sonra XX. yy. resminin en önemli kaynakları arasında sayıldı. Cezanne, sonradan modern resmin doğmasına yol açacak olan fovlar, kübistler ve soyut sanatçılar gibi yeni kuşağı büyük ölçüde etkiledi.

Cézanne, 1906'da fırtına esnasında dışarıda resim yaparken rahatsızlandı bir hafta sonra da 22 Ekim'de zatürreden öldü. 20. yüzyıl modernistlerine göre Cézanne modern resmin babasıdır.

Sanatsal tarz

Cézanne Paris'te Empresyonist Camille Pissarro ile tanıştı. 1860'ların ortalarındaki Pissarro ve Cézanne arasındaki ilişki önceleri Pissarro'nun genç sanatçıyı biçimlendirerek etkilediği usta ve öğrencisi arasındaki arkadaşlık ilişkisiydi. İzleyen on yıl içinde Louveciennes ve Pontoise'da manzara resmi gezileri, emsaller arasında işbirlikçi bir çalışma ilişkisine dönüştü.

Cézanne'ın ilk çalışmaları genellikle manzaradaki figürle ilgilidir ve manzaradaki büyük, ağır figür gruplarının yaratıcı bir şekilde boyanmış birçok resmini kapsar.

Kariyerinin ilerleyen dönemlerinde, doğrudan gözlemden çalışmaya daha fazla ilgi duymaya başladı ve yavaş yavaş hafif, havadar bir resim tarzı geliştirdi. Ancak Cézanne'ın olgun çalışmalarında katılaşmış, neredeyse mimari bir resim tarzının gelişimi vardır. Hayatı boyunca görülen dünyayı bulabildiği en doğru şekilde boyayla temsil ederek gerçek bir gözlem geliştirmek için çalıştı. Bu amaçla, algıladığı her şeyi basit formlar ve renk düzlemleri halinde yapısal olarak düzenlemiştir. "Empresyonizmden müzelerdeki sanat gibi sağlam ve kalıcı bir şey yapmak istiyorum" ifadesi ve Poussin "doğadan sonra" yeniden yarattığı iddiası klasik kompozisyonun kalıcılığı ile onun doğa gözlemlerini birleştirme arzusunun altını çiziyordu.

Cézanne'nın resim sergileri ve konuları

Cézanne'ın resimleri 1863'te Paris Salon'un resmi jürisince kabul edilmeyen eserlerin sergilendiği Reddedilenler Salonu'nun ilk sergisinde gösterildi. 1864'ten 1869'a kadar Salon her yıl Cézanne' nın başvurularını reddetti. Cézanne 1882'ye kadar Salon'a eserler göndermeye devam etti. O yıl sanatçının arkadaşı Antoine Guillemet'in müdahalesiyle Portrait de MLA, muhtemelen Louis-Auguste Cézanne'nın portresi, Sanatçının Babası, "L'Événement" Okurken adlı tablo sergilendi, 1866 (Ulusal Sanat Galerisi, Washington, DC) ki bu onun Salon'da ilk ve son başarılı sunuşuydu.

L'Estaque ve Marsilya'nın dereleri
1861 ve 1886 yılları arasında Cézanne L'Estaque'de ve Marsilya'nın calanques'lerinde (Miramas'tan L'Estaque'ye giden hattaki côte Bleue üzerindeki L'Estaque zinciri), annesinin kilise meydanından kiraladığı Cézanne'ın L'Estaque'deki evi, köyün yükseklerinde, panoramik Akdeniz manzaralı, körfezde, Marsilya ve Marsilya şehir merkezinde uzaktan görülebilen yerlerde sayısız resmini yaptı.

1895'ten önce Cézanne, 1874'teki ilk empresyonist sergi ve 1877'deki üçüncü empresyonist sergi olmak üzere empresyonistlerle iki defa resim sergisine katıldı.

Parisli satıcı Ambroise Vollard'ın sanatçıya ilk kişisel sergisi için yer verdiği 1895 yılına kadar Cézanne'nın çeşitli mekanlarda birkaç bireysel resmi sergilendi.

Kamuoyunda  artan ününe ve finansal başarısına rağmen Cézanne gittikçe sanatsal olarak izole bir çalışma tarzını seçti ve genellikle Fransa'nın güneyinde ve Paris'ten uzakta Provence'da resimler yaptı.

Sanat piyasası

10 Mayıs 1999'da Cézanne'nin "Rideau, Cruchon et Compotier" (Türkçe: Perde, Sürahi ve Meyve tabağı) adlı tablosu 60.5 milyon dolara satıldı ki bu fiyat o zamana kadar bir tabloya ödenen dördüncü en yüksek fiyattı.

Cézanne'ın The Card Players (Kart Oyuncuları)'ndan birisi 2011'de Katar Kraliyet Ailesi'ne muhtemelen 250 milyon$ ile 300 milyon$ (bugünkü değeri  milyon$) arasında olduğu tahmin edilen fiyata satıldı. Her iki fiyatta bir tablo için o tarihe kadarki en yüksek fiyattı.

Galeri

Resimler

Natürmort resimleri

Kaynakça
 Nicola Nonhoff, "Cézanne", çev. Sema Bulutsuz, Literatür Yayıncılık, 2005.

Ayrıca bakınız

 Vincent van Gogh

Dış bağlantılar

 Paul Cèzanne Eserleri İstanbul Sanat Evi
 sanatgalerisi.com  - Cézanne
 WebMuseum'da Cézanne
 Paul Cézanne
 Sanatçının işleri

1839 doğumlular
Aix-en-Provence doğumlular
Bouches-du-Rhône doğumlu sanatçılar
1906 yılında ölenler
19. yüzyıl Fransız ressamları
20. yüzyıl Fransız ressamları
Fransız natürmort ressamları
Fransız manzara ressamları
Fransız izlenimci ressamlar
Fransız Roma Katolikleri
İtalyan asıllı Fransızlar
Aix-Marseille Üniversitesinde öğrenim görenler
Post-empresyonist ressamlar
Modern ressamlar
Kübist sanatçılar
Fransa'da enfeksiyon hastalıklarından ölen kişiler
Zatürreden ölenler

Paul Cézanne


RFA Cardigan Bay is a Bay-class landing ship dock of the Royal Fleet Auxiliary (RFA). Built by BAE Systems, the ship was dedicated into the RFA at the end of 2006.

Design and construction

The Bay class was designed as a replacement for the Round Table-class logistics ships operated by the RFA. The new design was based on the Royal Schelde Enforcer design; a joint project between the Dutch and Spanish resulting in the Rotterdam-class and Galicia-class amphibious warfare ships. The main difference with the British ships is the lack of a helicopter hangar. The ships were originally designated "auxiliary landing ship logistics" or ALSL, but this was changed in 2002 to "landing ship dock (auxiliary)" or LSD(A), better reflecting their operational role. Four ships were ordered; two from Swan Hunter, and two from BAE Systems Naval Ships.

The Bay-class ships have a full load displacement of . Each is  long, with a beam of , and a draught of . Propulsion power is provided by two Wärtsilä 8L26 generators, providing , and two Wärtsilä 12V26 generators, providing . These are used to drive two steerable azimuth thrusters, with a bow thruster supplementing. Maximum speed is , and the Bay-class ships can achieve a range of  at . For self-defence, Cardigan Bay is armed with two 30 mm DS30B cannons, four Mk.44 miniguns, six 7.62mm L7 GPMGs, and two Phalanx CIWS. The standard ship's company consists of 60 officers and sailors.

As a sealift ship, Cardigan Bay is capable of carrying up to 24 Challenger 2 tanks or 150 light trucks in 1,150 linear metres of space. The cargo capacity is equivalent of 200 tons of ammunition, or 24 twenty-foot equivalent unit containers. During normal conditions, a Bay-class ship can carry 356 soldiers, but this can be almost doubled to 700 in overload conditions. Helicopters are not routinely carried on board, but a temporary hangar can be fitted and the flight deck is capable of handling helicopters up to the size of Chinooks, as well as Merlin helicopters and Osprey tiltrotor aircraft. The well dock can carry one LCU Mark 10 or two LCVPs, and two Mexeflotes can be suspended from the ship's flanks. Two 30-ton cranes are fitted between the superstructure and the flight deck.

Cardigan Bay and sister ship  were ordered from BAE on 19 November 2001. Cardigan Bay was laid down at BAE's shipyard at Govan, Scotland on 13 October 2003. Plans to launch the ship on 8 April 2005 were frustrated by high winds and unusually low tides; the naming ceremony was carried out that day, and the actual launching took place the next day, with more favourable tide conditions. Cardigan Bay was dedicated on 18 December 2006, the third of the class to enter service with the RFA.

Operational history
Cardigan Bay has been deployed as part of the Royal Navy Response Force Task Group, carrying elements of 40 Commando.

In June 2011, the vessel headed to Yemen to aid with the potential evacuation of British citizens affected by the ongoing unrest in the country. In July 2011, she docked at Berbera, and a landing craft from Cardigan Bay landed two BvS 10 Viking armoured vehicles and Royal Marines of 539 Assault Squadron in Somaliland. They penetrated several miles of "bandit country" to meet up with an important clan chief and take him back to Cardigan Bay for a meeting with MI6 and Foreign Office officials. This was part of Exercise Somaliland Cougar, an operation to train Somali coastguards in anti-piracy techniques and to establish relationships with tribal leaders.

In 2013, Cardigan Bay exercised with the COUGAR 13 task group.

While east of Suez, Cardigan Bay participated in several exercises including IMCMEX 2014. Upon her return to the UK, Cardigan Bay underwent a major refit in Falmouth followed by sea trials and FOST in April 2017 in preparation for deployment later in the year. By June 2017, Cardigan Bay was back in the Indian Ocean and assisted  in the rescue of a crewman from the sunken tanker Rama 2.

For the past number of years, Cardigan Bay has been the support ship usually based at  supporting Royal Navy mine countermeasures operations as part of Operation Kipion. In May 2021, she was temporarily relieved in that role by . In May 2022 it was reported that the ship had completed refit in Falmouth and was earmarked to return to the Persian Gulf, replacing Lyme Bay. In February 2023, the autonomous minehunting vessel RNMB Harrier arrived in Bahrain to begin trials of autonomous systems in hot weather. The autonomous vessel was intended to operate from Cardigan Bay.

In 2023, it was reported that Cardigan Bay would eventually be replaced in her mine countermeasures support role by ships that would be acquired and converted into an MCM command and support role for autonomous systems in the RFA. One of these ships was reported as likely to replace Cardigan Bay and some of the other vessels in 9 Mine Countermeasures Squadron. Cardigan Bay would then be returned to a primary amphibious operations role.

Citations

References
Books

Journal and news articles

External links

Official Website

Bay-class landing ships
Amphibious warfare vessels of the United Kingdom
2005 ships
Ships built on the River Clyde

RFA Cardigan Bay


Yaşam Başka Yerde (özgün adı: Život je jinde), Milan Kundera'nın yazdığı bir romandır.
Ana karakterin adı Jaromil'dir. Babasının ve annesinin arasındaki sorunların sonucunda annesine fazla bağlı bir çocukluk geçirir. Köpek kafalı insan vücutları çizmeye başlar, bunu fark eden annesi onu tatilde tanıştıkları bir ressamdan ders almaya ikna eder. O zamanlar daha çocuk olan Jaromil annesi ve ressamın arasındaki aşk ilişkisini sonradan anlar. Annesi de ressamın neden kendisini sevdiğini anlamamaktadır zaten.

Gençliğinde kendine uygun bir arkadaş grubu bulmaya çalışır ve kendini kalabalık içinde rahat hissettiği için ilgi ister. Eve daha az uğrar ve annesi onun için endişelenmeye başlar. Yeni arkadaşlarıyla beraber Jaromil kendini komünizmi savunmaya adar.

Yazar olaylardan çok Jaromil'in düşüncelerine ağırlık vermiştir. Sadece bir delikanlının yaptıklarını değil, komünizm yanlısı gençlerin tavırlarından da bahseder.

Milan Kundera romanları
1973 romanları
Çekçe romanlar
Bilgi kutusu bulunmayan kitaplar

Yaşam Başka Yerde


محمد عبد العزيز قد تشير إلى:

أشخاص

   محمد عبد العزيز (مخرج سوري)
  محمد عبد العزيز (لاعب كرة قدم بحريني)
  محمد عبد العزيز، مخرج مصري.
  محمد عبد العزيز، زعيم حركة البوليساريو.
  محمد عبد العزيز، وزير خارجية ليبي.
  محمد عبد العزيز الوزان، سياسي كويتي.
  محمد عبد العزيز الرفاعي، أحد رواد الخط العربي.
  محمد بن عبد العزيز آل سعود، أحد أفراد العائلة المالكة في السعودية ورئيس سابق لمجلس العائلة المالكة.
  محمد عبد العزيز الجندي، سياسي مصري.
  محمد عبد العزيز حصان، شيخ وقارئ مصري.
  محمد ولد عبد العزيز، رئيس موريتانيا.
  محمد بن عبد العزيز المانع، عالم دين سعودي.
  محمد بن عبد العزيز آل الشيخ، أحد رجال ملك السعودية الأول عبد العزيز آل سعود.

أماكن
  مدينة الأمير محمد بن عبد العزيز الرياضية.
  مطار الأمير محمد بن عبد العزيز الدولي.
صفحات توضيح أشخاص

محمد عبد العزيز (توضيح)


Die China Open 2003 im Badminton fand vom 11. bis zum 16. November 2003 in Guangzhou, Volksrepublik China, statt. Das Preisgeld betrug 250.000 US-Dollar.

Sieger und Platzierte

Finalresultate

Weblinks
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=079FC295-F5EC-4BF4-9C93-FAAC4835A6E3

2003
World Badminton Grand Prix 2003
Badmintonwettbewerb in Guangzhou

China Open 2003


Waldo Sanhueza Carrasco (Concepción, 23 de marzo de 1900-Santiago, 3 de febrero de 1966) fue un futbolista chileno que se desempeñaba como mediocampista. También destacó como dirigente en los inicios del profesionalismo.

Trayectoria
Sus inicios fueron en la sureña ciudad de Loncoche como integrante y organizador del club de la Escuela Superior de Hombres de esa localidad. En Valdivia jugó en el Ibérico Balompié, y en Talcahuano, lugar en donde se radicó, formó parte del Gold Cross de esa ciudad.

Sus actuaciones destacadas lo llevaron a la selección local, y en 1923 pasó a formar parte del seleccionado de Concepción. En 1926, después de formar parte de la Selección Zonal Central, se trasladó a Santiago para jugar en Unión Española.

Al año siguiente, fue refuerzo en la Gira internacional de Colo-Colo, y luego se mantuvo en el equipo albo entre los años 1928 y 1930.

Luego de su retiro se desempeñó como dirigente deportivo, en donde fue secretario de la delegación de Colo-Colo que fue de gira al Perú, y tiempo después de la delegación del Combinado del Pacífico. Entre los años 1933 y 1934, fue Presidente de Colo-Colo y se le recuerda porque entregó ese alto cargo con superávit en la cuenta de tesorería. Fue nombrado delegado del club ante la Asociación y fue nombrado Director Honorario de Colo-Colo como reconocimiento a su desempeño.

Tiempo después fue presidente de Santiago Morning por cuatro años consecutivos, en donde fue nombrado Presidente Honorario como homenaje.

Sus restos mortales descansan, desde el 3 de febrero de 1966, en el Mausoleo de los Viejos Cracks de Colo-Colo en el Cementerio General de Santiago.

Clubes

Referencias

Nacidos en Concepción (Chile)
Fallecidos en Santiago de Chile
Futbolistas de Chile
Futbolistas de Unión Española en los años 1920
Futbolistas del Club Social y Deportivo Colo-Colo en los años 1920
Futbolistas del Club Social y Deportivo Colo-Colo en los años 1930
Entrenadores de fútbol de Chile
Entrenadores del Club Social y Deportivo Colo-Colo
Entrenadores de la selección de fútbol de Chile
Presidentes del Club Social y Deportivo Colo-Colo

Waldo Sanhueza


Molí Nou | Ciutat Cooperativa est une station de la ligne 8 du métro de Barcelone, dont elle constitue le terminus.

Situation sur le réseau
La station se situe sur la rue Eduard Toldra (), sur le territoire de la commune de Sant Boi de Llobregat. Elle s'intercale entre les gares de Colònia Güell, Sant Vicenç dels Horts et Santa Coloma de Cervelló, et la station de Sant Boi de la ligne Llobregat - Anoia des Chemins de fer de la généralité de Catalogne (FGC).

Histoire
La station ouvre au public le , à l'occasion de l'ouverture de la double voie vers Santa Coloma de Cervelló. Elle se trouve légèrement plus à l'est que la gare du même nom, ouverte le .

Services aux voyageurs

Accès et accueil
La station dispose de deux voies et d'un quai central.

Desserte

Intermodalité
La station permet la correspondance avec les lignes suburbaines et régionales de l'infrastructure Llobregat - Anoia.

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Barcelone
 Liste des stations du métro de Barcelone
 Ligne 8 du métro de Barcelone

Liens externes
 .

Station de la ligne 8 du métro de Barcelone
Station de métro mise en service en 2000

Molí Nou-Ciutat Cooperativa (métro de Barcelone)


Nükleer silah, nükleer reaksiyon ve nükleer fisyon birlikte kullanılmasıyla ya da çok daha kuvvetli bir füzyonla elde edilen yüksek yok etme gücüne sahip silahtır. Genel patlayıcılardan farklı olarak çok daha fazla zarar vermek amaçlı kullanılır. Sadece kullanılan bir silah, tüm bir kenti ya da bir ülkeyi canlı, cansız ne varsa tamamen yok edecek güçtedir.

Savaş tarihinde, nükleer silah ABD tarafından II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde iki kez kullanılmıştır. İlk olay 6 Ağustos 1945 sabahı, Little Boy (küçük çocuk) kod isimli uranyum tipi silahın Japonya'nın Hiroşima kentine atılmasıyla vuku bulmuştur. Üç gün sonra ise Fat Man (Şişman adam) kod isimli plütonyum tipi silah aynı ülkenin Nagazaki kentine atılmıştır. Kullanılan bu silahlar neticesinde çoğu sivil 132.000 kişi yaşamını kaybetmiştir. Bu olaylardan sonra nükleer silah kullanımı üzerindeki tartışmalar hız kazanmıştır.

İki temel nükleer silah türü vardır. İlki, Hiroşima'ya atılan uranyum veya Nagasaki'ye plütonyum bombasındaki gibi uranyum ötesi ağır atom çekirdeklerini bölerek enerji elde eden fisyon bombalardır. Bu silahlarda uranyum ve plütonyum gibi ağır elementlerin parçalanabilir izotopları, süperkritik kütle denilen belli bir ağırlık limiti üzerinde bir araya getirildiğinde zincirleme reaksiyona girerek çok büyük bir güç üretirler. Hidrojen bombası veya füzyon bombası denen ikinci tipte ise ateşlenen bir fisyon bombası ile hidrojen çekirdekleri birleşmeye (füzyona) zorlanır, bu sayede çok yüksek bir enerji ortaya çıkar. Fisyon bombalarının teorik üst limitleri olsa da, füzyon bombalarının gücünde bir üst limit yoktur. Amerikan Bilim Adamları Federasyonu, 2012 itibarıyla dünyada 4.300'ü kullanıma hazır olmak üzere toplam 17.000 nükleer başlık bulunduğunu tahmin etmektedir.

Türleri

Fisyon silahlar
Atom bombası, patlamanın kontrolsüz çekirdek tepkimesi yoluyla sağlandığı bir bomba modelidir. Çekirdek tepkimesi zincirleme ve çok hızlı gerçekleştiğinden ortaya devasa boyutta bir enerji açığa çıkar ve bu da patlama ile beraberinde şok dalgası ortaya çıkarır.

Fisyon tipi çekirdek tepkimesine dayalı atom bombalarında yüksek zenginlikte (saflıkta) Uranyum (235U) veya Plütonyum (239Pu) kullanılır. Günümüzde üretilen bombalar daha çok plütonyum içeriklidir. Bu yüksek zenginlikte malzeme, zenginleştirme tesislerinden ya da nükleer reaktörlerden elde edilmektedir.

Zincirleme çekirdek tepkimesinin gerçekleşmesi için, ortamın kritik adı verilen seviyede ya da üstünde olması gerekmektedir. Bunun için de belli miktardaki kütlenin belli bir hacimde olması gereklidir. Bu gereken en az kütleye kritik kütle, hacime de kritik hacim denir. Atom bombalarına kritik kütle sağlanacak miktarda malzeme konur fakat bu malzeme öyle bir dağınık yerleştirilir ki, kritik hacim şartı sağlanamaz ve bu sayede bomba beklerken ya da taşınırken tamamen güvenli bir şekilde durur.

Atom bombasında patlamanın gerçekleşmesi için nükleer malzeme dışında iki ayrı önemli bölüm daha vardır. Bunlardan biri tetiklemeyi yapacak olan fünye diyebileceğimiz parçadır. Genelde dinamit kullanılır. Bombanın patlaması için bu az miktardaki dinamit ilk olarak patlar ve patlamanın etkisi ile dağınık nükleer malzeme bir araya gelerek kritik hacme ulaşır. İkincisi ise nötron kaynağıdır. Artık kritik kütlede ve hacimde olan malzemede zincirleme çekirdek tepkimesini bu nötron kaynağından çıkan nötronlar başlatır ve bundan sonrası kontrolsüz bir biçimde devam eder ve patlama gerçekleşir. 1945 yılında Amerika Birleşik Devletleri'nin attığı bombalar Japonya'ya çok zarar vermiştir. Termonükleer bombanın bulunmasından sonra atom bombası taktik silahı olmuştur. Nükleer silahların üretimine başlanmasına neden olmuştur. İlk olarak Nazi Almanyasına atılacaktı. Ama savaşta Almanya yenilince Japonya'ya atıldı.

İlk deneyler kamuoyunda gizli bir şekilde yapılmıştır. Bu deneyler 1940'larda Klimorton'da gerçekleşmiştir. Deneylerin yapıldığı bölgeye yakın yerlerdeki kasabalarda daha sonraki yıllarda engelli doğum oranları aşırı bir şekilde artmıştır. Dahası deneylerde yer alan askerlerin ileride kanser oldukları konusunda bilimsel birçok tıbbi bilgi uzun seneler kamuoyundan saklanmıştır.

II. Dünya Savaşı sırasında, Manhattan Projesi adıyla, ilk çalışmalar başladı. 1942 yılında ABD'nin New Mexico eyaletindeki Los Alamos bölgesinde gizlice bir grup ünlü bilim insanı toplandı. Robert J. Oppenheimer öncülüğünde 3 yıl çalıştıktan sonra ilk bombayı yapmayı başardılar. Aynı esnada Tennessee eyaletinin Oak Ridge kasabasında gizli bir üs daha kuruldu. Burada da patlayacak zengin malzemenin üretimi çalışmaları başladı.

Atom bombasının 1945 yılındaki icadından sonra aynı sene 16 Temmuz tarihinde ABD tarafından ilk denemesi gerçekleştirilen atom bombası, insanlık ve dünya için ne kadar büyük bir tehdit olacağını o anda göstermiştir. New Mexico çölünde gerçekleştirilen ilk deneme, dönemin ABD Başbakanı Truman tarafından da takip edilmiştir.

6 Ağustos 1945 sabahı atom bombası Enola Gay isimli bir bombardıman uçağı ile Hiroşima'ya atıldı. 3 gün sonra 9 Ağustos 1945'te Nagasaki'ye atıldı.

Füzyon silahlar

Ayrıca bakınız

Tarihçe
Nükleer silahlanmanın kronolojisi
Los Alamos Ulusal Laboratuvarı
Lawrence Livermore Ulusal Laboratuvarı
Kitle imha silahı

Teknik detaylar
Nükleer patlamaların sonuçları
ICBM
Nötron bombası

Yayılması ve politikalar
Nükleer silaha sahip devletler listesi
Nükleer Silahların Yayılmasının Önlenmesi Antlaşması
Stratejik Silahların Sınırlandırılması Görüşmeleri

Kaynakça

1945 tanıtımları
Amerika Birleşik Devletleri icatları
Silahlanma

Nükleer silah


Acil Servis, 1992 yılında kurulan ve aynı yıl Cafe Gitar'da sahne almaya başlayan müzik grubudur. Kendi parçalarını da yavaş yavaş repertuvarlarına eklemeye başladıklarında artık İstanbul canlı müzik sahnesinin tanınır gruplarından biri haline gelmişlerdi.

Albüm hazırlıkları 1995 yılında başladı. Stüdyo Spectrum'da o dönem tonmayster olarak çalışan Serdar Öztop'la birlikte şarkılarını kaydettiler. Kayıtların büyük çoğunluğu bittikten sonra Raks Müzik'le anlaştılar. O dönemde Soner farklı müzikal çalışmalara girmek isteğini belirtip gruptan ayrıldı. Yerine Bülent Akbay geçti ve ilk albümleri 'Küçük Adam' 1996 sonunda piyasaya çıktı. Albümün ve ilk klip parçası Bebek'in gördüğü ilginin ardından konserler vermeye başlayan Acil Servis bir yandan da kulüplerde sahne almaya devam etti.

1998 yılında ikinci albüm hazırlıklarına başlayan grup plak şirketinin kapanması ve ekonomik kriz sebebiyle uzunca süre sadece kulüplerde çalarak yoluna devam etti. Bu sırada Bülent gruptan ayrıldı ve grup Berke Özgümüş'le çalışmaya başladı. 2002 yılında çeşitli nedenlerle kulüp programlarına da son veren grup 2 sene kadar sadece provalarda bir araya gelerek albüm projesi üzerinde çalışmalarını sürdürdü.

2004 yılında yeniden kulüplerde sahne almaya başlayan Acil Servis'te davula yeniden Soner Doğanca geçti. Böylelikle grup orijinal kadrosuyla konser ve kulüp programlarına devam etti.

2007 yılında yeniden ikinci albüm çalışmalarına ağırlık veren grup, kayıtlarına 2008 yılında yine Serdar Öztop'la, fakat bu sefer onun kendi stüdyosunda başladı. Kayıtları 2009 yılında tamamlanan 2. albümleri "Dur, Bekle..." deki bütün şarkıların düzenlemeleri kendisine ait olan grup, aynı zamanda albümün prodüksiyonunu da kendileri üstlendi. 2010 Mart ayında Soulfulworks - EMI etiketiyle yayınlanacak olan albümün ilk klip parçası ise Cihan Çelikel'in yönetiminde "Yanıma Gel" isimli şarkıya çekildi. 2.klip "Eller Yalan" parçasına Devrin Usta yönetmenliğinde, 3.klip "Bir Tek Sen Anlarsın" parçasına İmre haydaroğlu yönetmenliğinde çekildi.

Grup bugüne kadar 100'ü aşkın konser ve 1000'e yakın kulüp performansı gerçekleştirdi.

Albümleri
Küçük Adam (1996)
 Yusuf Yusuf
 Küçük Adam
 Gecenin Karanlığında
 Sen De İste
 Gel Bana
 Bebek
 Acizsin
 Ölüm Meleği
 Dünya Değişir
 Yaz Yaz

Dur, Bekle (2010)
 Yanıma Gel - Söz & Müzik: Ertan Kızıltan
 Bir Tek Sen Anlarsın - Söz: Ertan Kızıltan Müzik: Orhan Yoksal
 Dur Bekle - Söz: Çetin Güney Müzik: Çetin Güney, Orhan Yoksal
 Aşkla İşin Olmaz - Söz: Ertan Kızıltan Müzik: Orhan Yoksal, Ertan Kızıltan
 Kimse Bilmez - Söz & Müzik: Orhan Yoksal
 Sevmeyen Sevmesin - Söz: Ertan Kızıltan Müzik: Acil Servis
 Eller Yalan - Söz & Müzik: Ertan Kızıltan, Çetin Güney
 Sarhoş - Söz: Ertan Kızıltan, Orhan Yoksal Müzik: Orhan Yoksal
 Uyanırsın - Söz & Müzik: Ertan Kızıltan, Orhan Yoksal
 Düşününce - Söz & Müzik: Ertan Kızıltan
 Geçmiş Olsun - Söz: Ertan Kızıltan Müzik: Acil Servis

Kaynakça

Türk heavy metal grupları
1992'de kurulan müzik grupları

Acil Servis (müzik grubu)


තායිවානය පිළිබඳව කරුණෙහිදී චීන සමූහාණ්ඩුව හා සමගින් වූ නිල තානාපති සම්බන්ධකම් අතහැර මචීස පිළිගැනීමට ක්‍රියාකල පළමු රටවල් අතරින් එකක් බවට  පකිස්තානය පත් වීම නිසා 1950 වසරෙහිදී චීන–පකිස්තාන සබඳතා ඇරඹිනි.

චීන–පකිස්තාන සබඳතා


O Brasil participou dos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022, que aconteceram em Pequim, na China.

foi a nona aparição consecutiva do país em Olimpíadas de Inverno desde a sua estreia na edição de 1992, em Albertville. Diferente dos Jogos Olímpicos de Inverno de 2014, que teve a maior delegação da história com treze atletas, nesta edição, que foi um pouco menos,no total foram onze os competidores brasileiros.

Competidores

Desempenho

Masculino

Feminino

Feminino
Sabrina Cass foi a primeira atleta do time Brasil a competir em Beijing 2022, no dia 3/02/2022, também foi a primeira brasileira a competir pelo Brasil na prova do esqui estilo livre moguls, ficou após a primeira corrida na 21 colocação, e após a segunda na 26 posição fechando a competição com a melhor posição de um latino-americano, vale ressaltar, que a Sabrina já havia sido campeã mundial juvenil em 2019 quando defendia os Estados Unidos, começou a competir pelo Brasil em 2021

Ver também
Confederação Brasileira de Desportos no Gelo
Confederação Brasileira de Desportos na Neve

Ligações externas

Brasil
2022
Esporte no Brasil em 2022

Brasil nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022


Marskal af Sovjetunionen (, ) var den højeste militære grad i de sovjetiske landstyrker.

I den sovjetiske flåde anvendtes den honorære titel admiral for den sovjetiske flåde som højeste grad.

Historie

Efter Oktoberrevolutionen i 1917, gennemførtes der udrensninger i officerskorpset i den kejserlige russiske officerer, der blev anset for kontrarevolutionære og fyldt med reaktionære. Sovjetstaten forsøgte så vidt muligt undgå formelle officersgrader, men med tiden blev det nødvendigt at genindføre regulære tjenestegrader (løjtnant op til oberst) i Den røde hær. Den vigtige beslutning blev truffet af Folkekommissærernes råd den september 1935. Men det højeste kommandoniveau "general" nægtede rådet at indføre, da forbindelsen til den tsaristiske russiske militær var for stærk. øverst i hierarkiet er etableredes i stedet graden af Marskal af Sovjetunionen.

I maj 1940 indførte i stedet en række kommandørgrader som erstatning for den almindelige generalgrad. Marskal af Sovjetunionen erstattede stort set den gamle kejserlige øverstbefalendetiteln generalfeltmarskal. Først og fremmest skabtes titlen af marskal som en ærestitel af officerer i Den Røde Hær, der kæmpede i den russiske borgerkrig.

I alt 41 personer blev udpeget til Marskal af Sovjetunionen. Efter Sovjetunionens sammenbrud i december 1991 pensioneredes alle indehavere af titlen, og graden ophørte med at deles ud. Det tilsvarende kommandoniveau i dagens Rusland, Marskal af Den Russiske Føderation.

Referencer

Eksterne henvisninger

Militære titler
Militærfolk fra Sovjetunionen
Etableret i 1935
Ophørt i 1991

Marskal af Sovjetunionen


Airlines for Europe (A4E) est la plus grande association de compagnies aériennes de l'Union Européenne, représentant 70% du trafic aérien européen.

Histoire
A4E a été fondée en janvier 2016 par les cinq plus grands transporteurs européens : Air France-KLM Group, easyJet, International Airlines Group, Lufthansa Group et Ryanair Holdings et sert de voix unie des compagnies aériennes commerciales européennes à Bruxelles.

A4E compte actuellement 16 grands groupes de compagnies aériennes parmi ses membres. De nouveaux transporteurs, grands et petits, des compagnies à bas prix aux compagnies de location, en passant par les compagnies traditionnelles et les compagnies de fret, ont rejoint A4E. Outre les compagnies aériennes, des constructeurs mondiaux tels qu'Airbus, Boeing, Embraer, GE et Thales sont également membres d'A4E.

Objectifs
L'objectif principal de cette association est d'aborder les questions politiques clés affectant les passagers et le fret tout en promouvant des solutions à long terme au profit du secteur de l'aviation en Europe, notamment :
 Amélioration de l'efficacité de l'espace aérien européen et la garantie d'un ciel unique européen (Single European Sky).
 Réviser la législation européenne sur les droits des passagers aériens.
 Améliorer les mesures de sécurité et de sûreté pour les compagnies aériennes et leurs passagers.
 S'attaquer au pouvoir de marché des aéroports et aux taxes et redevances aériennes excessives.
 S'orienter vers une économie à émission de carbone nulle ou faible et soutenir ainsi les efforts visant à atteindre les objectifs de l'Accord de Paris.

Membres

Compagnies aériennes membres
En septembre 2020, les groupes de compagnies aériennes suivants sont membres d'A4E:

A Membres fondateurs
B Y compris les filiales
C Cargo fleet

Membres constructeurs
Cinq constructeurs aéronautiques internationaux participent également à cette organisation.
 Airbus
 Boeing
 Embraer
 GE Aviation
 Thales

Membres associés
 Erkelens Law
 One Sky Solutions
 Stenger Rechtsanwälte
 Oracle Solicitors

Voir aussi
 Association of European Airlines (AEA)
 European Low Fares Airline Association (ELFAA)
 European Regions Airline Association

Références

Source

Liens externes
 Site officiel

Organisme fondé en 2016
Association ou organisme ayant son siège à Bruxelles

Airlines for Europe


122-mm-Haubitze steht für
122-mm-Haubitze D-30 (2A18)
122-mm-Haubitze M1938 (M-30)
122-mm-Haubitze M1910/30
122-mm-Haubitze M1909/37

122-mm-Haubitze


Die Brilliance of the Seas ist ein im Jahr 2002 in Dienst gestelltes Kreuzfahrtschiff der Reederei Royal Caribbean International. Sie gehört zur Radiance-Klasse und hat drei Schwesterschiffe.

Geschichte
Die Kiellegung der Brilliance of the Seas erfolgte am 25. Juni 1998 auf der Jos. L. Meyer GmbH Werft in Papenburg, Deutschland. Am 1. Dezember 2001 wurde das überdachte Baudock geflutet, das Schiff schwamm das erste Mal auf. Die Ausdockung erfolgt einige Monate später am 31. Mai 2002, kurz danach begannen die letzten Arbeiten am Ausrüstungspier. Der Bau des Schiffes kostete 350 Mio. US-Dollar.

Am 11. und 12. Juni 2002 wurde die Emsüberführung von der Werft in Papenburg nach Eemshaven durchgeführt. Im Anschluss fanden einige Testfahrten in der Nordsee statt, bei denen u. a. die maximale Geschwindigkeit ermittelt wurde. Die vozeitige Übergabe an Royal Caribbean International fand am 5. Juli 2002 in Eemshaven statt. Das Schiff kam unter der Flagge der Bahamas mit Heimathafen Nassau in Fahrt. Getauft wurde das Schiff am 22. August 2003 in New York. Taufpatin war Whoopi Goldberg. Von dort startete die erste Fahrt via Amsterdam nach Harwich, England.

Marilyn Ofer, Mitglied im Vorsitz des Holocaust Educational Trust, war Patin bei der Taufe des Schiffes, welche am 12. Juli 2002 durchgeführt wurde. Am 15. Juli 2002 startete die siebentägige Jungfernfahrt von Harwich durch die norwegischen Fjorde. Im Anschluss wurde eine Serie von vier verschiedenen Kreuzfahrten von Harwich um die Britischen Inseln, in die norwegischen Fjorde, nach Skandinavien und Russland durchgeführt.

Vom 27. April bis zum 15. Mai 2008 wurde die Gasturbine der Brilliance of the Seas bei Blohm + Voss in Hamburg einer umfangreichen Wartung unterzogen. Hierzu wurde es in das Trockendock Elbe 17 – wie schon 2007 ihr Schwesterschiff, die Jewel of the Seas – geschleppt.

Einsatzgebiete
Das Schiff war 2002 zunächst in Nordeuropa eingesetzt, zwischen 2003 und 2011 dann im Mittelmeer und der Karibik. 2010 wurde es in der Wintersaison erstmals zu Kreuzfahrten im Persischen Golf von Dubai aus eingesetzt.

Ihre derzeitigen Einsatzgebiete sind die Ostsee, sowie Norwegen und Island im Sommer, Kanada und Neuengland im Herbst und die Karibik im Winter.

Antrieb

Bei der Brilliance of the Seas kommen zwei neuartige, um 360° drehbare Propellergondeln von ABB zum Einsatz. In jedem dieser Gondeln befindet sich ein Elektromotor mit einer Leistung von je 19,5 MW. Im Bug des Schiffes befinden sich des Weiteren drei Bugstrahlanlagen. Diese verleihen dem Schiff eine hohe Manövrierfähigkeit bei An- und Ablegemanövern. Die Elektrizität wird von zwei General Electric-Gasturbinen vom Typ LM2500 (je 20.000 kW), welche auf der CF6-6 basieren, sowie von einer Fincantieri-Dampfturbine (16.323 kW) erzeugt.

Bordunterhaltung
Zu den typischen Bordunterhaltungen auf den Schiffen der Royal Caribbean International zählen Kletterwände, ein Joggingkurs, ein Basket- sowie ein Volleyballplatz, Golfsimulatoren, ein 9-Loch-Mini-Golfkurs sowie eine große Anzahl an Fitnessgeräten.
Zusätzlich gibt es an Bord eine Anzahl an selbstausgleichenden Billardtischen.

Zwischenfälle
Im Juli 2005 verschwand George Allen Smith während seiner Hochzeitsreise auf der Brilliance of the Seas spurlos. Später fand man Blut an einem Teil des Schiffes unterhalb der Balkonkabinen. Nach einer Suche stellte sich heraus, dass George Allen Smith über Bord gefallen zu sein scheint. Später bekamen die Angehörigen eine Abfindung von rund einer Million US-Dollar.

Am 15. Oktober 2009 zerstörten schwere Sturmböen im Mittelmeer mehrere große Fenster des Schiffes und sorgten für große Verwüstung in 26 Abteilungen. Dies hatte zur Folge, dass die anschließende Kreuzfahrt von Barcelona nur verspätet beginnen konnte.

Am 12. Dezember 2010 geriet die Brilliance of the Seas auf der Fahrt nach Alexandria vor der Küste Ägyptens in schwere See. Große Teile der Inneneinrichtung wurden beschädigt, so dass drei größere öffentliche Bereich für den Rest der Kreuzfahrt gesperrt werden mussten. Teilweise fiel zusätzlich die Elektrizität aus – dies betraf aber keine wesentlichen Steuer- oder Navigationseinrichtungen auf dem Schiff.

Siehe auch
 Liste von Kreuzfahrtschiffen

Weblinks

 Schiffsdaten, DNV
 Offizielle Webseite der Brilliance of the Seas
 Infos zum Schiff

Einzelnachweise

Radiance-Klasse
Schiff mit turboelektrischem Antrieb
Gasturbinenschiff
Dampfturbinenschiff

Brilliance of the Seas


Al Freeman jr. (* 21. März 1934 in San Antonio, Texas als Albert Cornelius Freeman junior; † 9. August 2012) war ein US-amerikanischer Schauspieler und Regisseur.

Karriere
Freeman trat in Filmen wie My Sweet Charlie, Finian's Rainbow und Malcolm X auf und hatte Einsätze in Fernsehserien wie Die Bill Cosby Show, Law & Order, Homicide und The Edge of Night.

Seine bekannteste Rolle war die des Polizisten Ed Hall in der Seifenoper der ABC namens One Life to Live. Diese Rolle spielte er von 1972 bis 1985 und tauchte zwischen 1988 und 2000 dort wieder in verschiedenen Rollen auf. Er gewann einen Daytime Emmy Award als bester Hauptdarsteller in einer Fernsehserie. Freeman war der erste Afroamerikaner, der diese Auszeichnung erhielt.

In der umstrittenen Serie Hot L Baltimore tauchte er gelegentlich auf.
Er drehte One Life to Live und war damit der erste Afroamerikaner, der eine Seifenoper inszenierte.

Nach One Life to Live spielte Freeman im Film Down in the Delta mit. Im Broadway spielte er in Look to the Lilies, Blues for Mister Charlie und Medea. Für seine Rolle des Nation-of-Islam-Führers Elijah Muhammad im Spielfilm Malcolm X gewann er 1995 den NAACP Image Award als bester Nebendarsteller. 1979 hatte er in der Serie Roots: The Next Generations Malcolm X dargestellt.

Er war zuletzt Professor für Schauspielkunst an der Howard University in Washington, D.C.

Filmographie

Filme
 1958: Torpedo los! (Torpedo Run)
 1960: This Rebel Breed
 1961: Sniper's Ridge
 1964: Black Like Me
 1964: Operation Pazifik (Ensign Pulver)
 1964: The Troublemaker
 1966: For Pete's Sake
 1967: Dutchman
 1968: Der goldene Regenbogen (Finian's Rainbow)
 1968: Der Detektiv (The Detective)
 1969: Das Schloß in den Ardennen (Castle Keep)
 1969: The Lost Man – Es führt kein Weg zurück (The Lost Man)
 1970: My Sweet Charlie (TV)
 1971: A Fable
 1972: To Be Young, Gifted, and Black (Fernsehfilm)
 1985: Perry Mason kehrt zurück (Perry Mason Returns) (Fernsehfilm)
 1988: Sieben Stunden Angst (Seven Hours to Judgement)
 1992: Malcolm X
 1993: Boy Meets Girl (Fernsehfilm)
 1994: Der steinige Weg zur Gerechtigkeit (Assault at West Point: The Court-Martial of Johnson Whittaker) (Fernsehfilm)
 1995: Once Upon a Time… When We Were Colored
 1998: Der Sommer, der alles veränderte (Down in the Delta)

Fernsehserien
 1965: Preston & Preston (The Defenders)
 1967: The Edge of Night
 1972–1985: Liebe, Lüge, Leidenschaft (One Life to Live, 77 Folgen)
 1975: Hot L Baltimore (13 Folgen)
 1978: King (3 Folgen)
 1990, 2004: Law & Order (2 Folgen)
 1995, 1996: Homicide (3 Folgen)

Filmregisseur
 1968: One Life to Live (Fernsehserie)
 1971: A Fable

Auszeichnungen
 1970: Emmy Awards – nominiert als bester Darsteller in einem Film für My Sweet Charlie
 1979: Daytime Emmy Awards – bester Darsteller in einer Dramaserie für One Life to Live
 1979: Emmy Award – nominiert als bester Darsteller in einer Miniserie für Roots: The Next Generations
 1986: Daytime Emmy Awards – nominiert als bester Darsteller in einer Dramaserie televisieserie für One Life to Live
 1987: Daytime Emmy Awards – nominiert als bester Darsteller in einer Dramaserie für One Life to Live
 1995: Image Awards – bester Nebendarsteller für Malcolm X

Drehbuchautor
 1976: Countdown at Kusini (Film)

Weblinks

 Nachruf in der New York Times (englisch)

Einzelnachweise

Filmschauspieler
US-Amerikaner
Geboren 1934
Gestorben 2012
Mann

Al Freeman junior


El debate Rajoy-Rubalcaba fue un debate que enfrentó a los candidatos a La Moncloa por parte de los dos principales partidos políticos de España, Mariano Rajoy (Partido Popular) y Alfredo Pérez Rubalcaba (Partido Socialista Obrero Español). Fue el quinto debate televisado en la historia de la democracia española, tras los dos celebrados en 1993 y los dos de 2008. Se celebró el lunes 7 de noviembre de 2011 en el recinto ferial de IFEMA, fue organizado por la Academia de las Ciencias y las Artes de Televisión y su moderador fue el periodista Manuel Campo Vidal.

Ganador del debate

Las encuestas realizadas tras el debate dieron mayoritariamente como ganador a Mariano Rajoy sobre Alfredo Pérez Rubalcaba, lo que "constataba un reforzamiento de la imagen de Rajoy que habitualmente había sido señalado como persona menos valorada que el resto de líderes políticos". Autores como el politólogo Antonio Garrido mantienen que el debate ya lo había perdido de antemano el líder socialista al pactar la agenda del debate e incluir la situación económica como tema central que favorecía al contrincante por no tener la carga de ser el partido en el gobierno.

Referencias

Enlaces externos
 Debate íntegro entre Rajoy y Rubalcaba, en rtve.es

Rajoy-Rubalcaba, debate
debate
España en 2011

Debate Rajoy-Rubalcaba


Die evangelische Kirche ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude an der Unnaer Straße 70 in Opherdicke, einem Ortsteil von Holzwickede im Kreis Unna (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur

Die Evangelische Kirche in Opherdicke wurde von 1120 bis 1150 im Stil der Romanik aus Anröchter Grünsandstein erbaut und dem hl. Stephanus geweiht. Die romanische Querhausbasilika mit einem Seitenschiff im Norden und einem möglicherweise älteren Westturm, wurde von 1868 bis 1870 durch den Bauinspektor H. Hartmann um ein weiteres Querhausjoch mit Vorjoch, einer Polygonalapsis und kurzen, runden Chorflankentürmen erweitert. Von 1982 bis 1984 wurde das Gebäude umfangreich saniert. Die romanischen Bauteile sind aus kleinteiligen Bruchsteinen gemauert, Lang- und Querhaus sind verputzt. Die Klangarkaden des Turmes sind über Mittelsäulen mit Würfelkapitellen zweigeteilt. Darunter befinden sich an jeder Seite zwei weitere vermauerte Rundbogenöffnungen. Das Tympanonrelief des Südportales, mit einer Darstellung der Anbetung der Könige, ist stark verwittert. Die Säulchen und Kapitelle wurden im 19. Jahrhundert erneuert. Das Westportal ist schlicht gehalten. Der neuromanische Ostteil ist gequadert, die alten und neuen Querhausstirnen wurden von 1868 bis 1870, durch gestaffelte Dreifenstergruppen, einander angeglichen.

Die Westjoche im Innenraum sind über gestuften Pfeilern im gebundenen System gratgewölbt. Das Mittelschiffgewölbe wurde 1842 erneuert. Der Mittelpfeiler wird von Dreiviertelsäulen begleitet, die Seitenschiffarkaden ruhen auf gekuppelten Säulen. Die Kapitelle sind mit vegetabilen Ornamenten und Maskenköpfchen verziert. Im östlichen Hallenraum von 1870 ruht das Gewölbe auf quadratischen Pfeilern mit Säulenvorlagen. Reste des ehemaligen Apsisbogens sind erhalten. In den Turmraum wurde im 13. Jahrhundert ein gebautes Gewölbe auf angespitzten Schildbögen eingezogen.

Ausstattung
 Die Sakramentsnische mit einem schmalen Baldachinaufsatz und Skulpturenpodesten ist vom Ende des 15. Jahrhunderts.
 Die hölzerne Figur des hl. Jakobus major wurde in der zweiten Hälfte des 15. Jahrhunderts geschnitzt.
 Der Kanzelkorb mit gedrehten Säulchen und Evangelistenfiguren aus Holz ist eine Arbeit vom Ende des 17. Jahrhunderts.
 Außen am Chor befinden sich drei Grabsteine vom frühen 19. Jahrhundert.
 Die drei Eisenhartgussglocken erklingen in e′, fis′ und gis′. Sie wurden 1925 bei Schilling & Lattermann in Apolda gegossen und läuten an verkröpften Stahljochen, was den Klang erheblich schmälert.

Literatur
 Georg Dehio, unter wissenschaftlicher Leitung von Ursula Quednau: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen II Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin/München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2.

Weblinks

 Evangelische Kirchengemeinde Holzwickede und Opherdicke, Gemeindebereich Opherdicke ("unsere Kirche" anklicken, abgerufen am 10. Oktober 2020)
 Rudolf Geitz, Brigitte Paschedag: . Herbstblatt Nr. 27, Juni 2002, abgerufen am 10. Oktober 2020.

Baudenkmal in Holzwickede
Opherdicke
Opherdicke
Opherdicke
Bauwerk in Holzwickede
Opherdicke

Evangelische Kirche Opherdicke


Die Liste der deutschen Botschafter in Sambia enthält alle Botschafter der Bundesrepublik Deutschland in Sambia. Sitz der Botschaft ist in Lusaka.

Die Botschaft Lusaka wurde am 24. September 1964 als Konsulat errichtet und wurde mit dem 24. Oktober 1964 in eine Botschaft umgewandelt.

Siehe auch
 Botschafter der DDR in Sambia

Weblinks
 Website der Deutschen Botschaft Lusaka

Einzelnachweise

!
Sambia
Deutschland


Zupčasta spojka, zupčana spojka ili zubna spojka je slična kandžastoj spojci, a imaju jednu polovicu s vanjskim, a drugu s unutarnjim cilindričnim ozubljenjem. Prednost im je što u tome oko 75% njihovih zubi sudjeluje u prijenosu opterećenja. Zbog toga su prikladnije od kandžastih za prijenos većih momenata vrtnje. Osim toga ove spojke dopuštaju i mala uzdužna (radijalna) pomicanja vratila. Moraju se podmazivati.

Zubne spojke s lučnim zubima imaju ozubljenje s lučnim (bombiranim) zubima koji se mogu zglobno pokretati u unutarnjem ozubljenju. Jednostavna zubna spojka s lučnim zubima može imati kutni pomak do 1° i uzdužni (aksijalni) pomak do nekoliko milimetara. Dvostruka zubna spojka s lučnim zubima omogućuje i uzdužni pomak do 12 milimetara već prema veličini spojke. Izrađuju se za promjere vratila do 600 milimetara. Sve zubne spojke s lučnim zubima pune se uljem.

Mijenjanje stupnjeva prijenosa

Budući da su zupčanici u mjenjaču stalno u zahvatu, ne mogu svi biti čvrsto uklinjeni na svojim vratilima, jer bi u tom slučaju mjenjač bio blokiran. Zupčanici koji u određenom trenutku nisu potrebni uključenom stupnju prijenosa, moraju se stoga okretati u prazno, drugim riječima ne smiju biti čvrsto uklinjeni na vratilu. U većini mjenjača to se izvodi tako da se zupčanici jednog vratila čvrsto ukline na vratilu i uvijek se okreću zajedno s njim, dok se zupčanici drugog vratila okreću u prazno i vezuju se za vratilo tek kad se uključi određeni stupanj prijenosa. Tada par zupčanika prenosi snagu. Zupčanike s vratilom čvrsto povezuje zupčasta spojka koja je naglavljena na vratilo tako da se okreće skupa s njim, ali se po žljebovima može pomicati u aksijalnom (uzdužnom) smjeru vratila.

Na obodu spojke je žlijeb u koji zahvaća vilica za pomicanje. Kad vozač uključi određeni stupanj prijenosa, ručicom mjenjača pomakne polugu mjenjača, a vilica koja je na poluzi pomakne određenu zupčastu spojku k zupčaniku određenog stupnja prijenosa. Zupčasta spojka se čvrsto uklini sa zupčanikom i tako uspostavi čvrstu vezu zupčanika i vratila. Kandžasta spojka omogućava lako mijenjanje stupnjeva. Zupčaste spojke i zupčanici mjenjača imaju na bočnoj strani posebna, kandžasta ozubljenja koja međusobno naliježu. Kad se spojka pomakne k zupčaniku, ozubljenja na legnu jedno na drugo i spojka i zupčanik se zahvate.

Obično je zupčana spojka kandžasto ozubljena na obje strane da bi se po potrebi mogla čvrsto zahvatiti s lijevim ili desnim zupčanikom. U medupoložaju između zupčanika zupčasta spojka nije zahvaćena ni s jednim ni s drugim i tada se oba zupčanika mogu slobodno okretati na vratilu.
Mjenjači kod kojih je jedan od stupnjeva prijenosa (obično najviši) direktan, imaju zupčanu spojku i za uključivanje izravnog stupnja prijenosa, kada treba izravno povezati pogonsko i pogonjeno vratilo.

Izvori

Strojarstvo

Zupčasta spojka


El Verlag rosa Winkel («Editorial Rosa Winkel») fue la primera editorial de la posguerra en el área de lengua alemana que se dedicó específicamente a temas homosexuales. fue fundada en 1975 en Berlín con la intención de poner a disposición del movimiento LGBT textos relevantes a su lucha. Más tarde, publicó sobre todo textos de importancia histórica para homosxuales y lesbianas.

El triángulo rosa era la forma de marcar a los presos homosexuales en los campos de concentración durante la II Guerra Mundial y el símbolo del movimiento gay en la Europa de los años 70.

Historia de la editorial
La editorial Rosa Winkel fue fundada en 1975 por Volker Bruns y Peter von Hedenström, ambos miembros del Homosexuelle Aktion Westberlin (HAW). Peter von Hedenström también fundaría en noviembre de 1978, junto con Christian von Maltzahn, Lothar Lang y Michael Keim, la primera librería te temática gay de Alemania, Prinz Eisenherz. El objetivo de la editorial era posibilitar la edición de textos y libros sobre temas homosexuales que no tenían prácticamente posibilidades de publicación en el ambiente pequeñoburgués de la época. En los primeros años cambió la dirección de la editorial y durante algún tiempo perteneció a Elmar Kraushaar y Erich Hoffmann. A partir de 1978, Egmont Fassbinder tomó la dirección de la editorial, hasta 1981 junto con Hans Hütt. Egmont Fassbinder era una de las principales dirigentes del movimiento gay de Berlín, ha se había organizado en el HAW.

En 2001 se publicó el último título de la editorial y en 2005 se eliminó la sociedad limitada del registro de sociedades.

La editorial Männerschwarm continuó en 2001 con el tomo 26 la colección Bibliothek rosa Winkel, dedicada principalmente a los textos históricos LGBT, tanto literarios como ensayísticos. En 2006/2007, la editorial absorbió el fondo de la editorial, por lo que los libros vuelven a estar disponibles.

Obras publicadas
El primer y único libro que se publicó el año de la fundación fue Tuntenstreit. Theoriediskussion der Homosexuellen Aktion Westberlin («Pelea de mariquitas. Discusión teórica de Homosexuellen Aktion Westberlin»). En 1976 se editó Hoffentlich sind die Jungs auch pünktlich, una pequeña obra sobre la representación y autorepresentación del chiste homosexual. Además de obras sobre las discusiones teóricas del movimiento gay, se publicaron sobre todo clásicos del primer movimiento homosexual anteriores a la II Guerra Mundial, a menudo comentados y con introducciones informativas. Entre los autores publicados se encuentran Heinrich Hössli, Karl Heinrich Ulrichs, Karl Maria Kertbeny y Magnus Hirschfeld, los pioneros del primer movimiento homosexual, así como novelas como Die Sünde von Sodom, las supuestas memorias de un chapero victoriano, y obras de Elisarion von Kupffer y John Henry Mackay.

Muchas obras aparecieron en la colección Bibliothek Rosa Winkel, aparecida en 1991 y dirigida por el historiador Wolfram Setz. Otras colecciones eran Homosexualität und Literatur («Homosexualidad y literatura»), Sozialwissenschaftliche Studien zu Homosexualität («Estudios sociológicos sobre la homosexualidad»), Hefte des Schwulen Museums («Cuadernos del Museo Gay»), Klappentexte («Textos de los váteres públicos»), Lebensgeschichten («Bibliografías»), Schwule Texte («textos gais»), así como Aus dem Archiv der Schwulenbewegung («Del archivo del movimiento gay»).

Entre los libros de ensayo, editaron en 1978 la primera guía de salud para gais, Sumpf Fieber. Medizin für schwule Männer. («Malaria. Medicina para hombres gais.»), que fue reeditada en diversas ocasiones. En 1982 le siguió Recht schwul: Rechtsratgeber für Schwule. («Bastante gay: guía legal para gais.») Más tarde se publicaron importantes trabajos científicos, como por ejemplo la monografía Die Verfolgung der Homosexuellen in der NS-Zeit. Zahlen und Schicksale aus Norddeutschland («La persecución de los homosexuales durante el nazismo. Cifras y destinos de Alemania del norte.») de Rainer Hoffschildt, y otras obras sobre la homosexualidad durante el nazismo, el trabajo de Hubert Kennedy sobre la revista Der Kreis–Le Cercle–The Circle y algunas obras de Volkmar Sigusch.

El programa de narrativa incluía a renombrados autores y obras internacionales de Yves Navarre, Felix Rexhausen, Elmar Kraushaar y Michael Sollorz.

También se publicaron obrashumorísticas y de entretenimiento. Entre ellas, diversas ediciones del clásico Elvira auf Gran Canaria («Elvira en Gran Canarias») de Elvira Klöppelschuh (seudónimo de Hans-Georg Stümke), una especie de guía turística con una actitud crítica y burlona de la vida y el ambiente gay. En 1981, el mismo año de la publicación Berlin von hinten de la editorial Bruno Gmünder, publicaron Hamburg ahoi! Der schwule Lotse durch die Hansestadt («¡Hola Hamburgo! El piloto gay por la ciudad hanseática.»).

La editorial Rosa Winkel también publicó los primeros tebeos de temática gay, teniendo en cuenta que hasta el momento sólo habían aparecido en revistas gais o underground. Así, en 1981, se publicó SchwulComix de Ralf König, con una tirada de 2000 ejemplares, que en la actualidad es un objeto de coleccionista. Bajo el mismo título se publicaron dos tomos más, que se volvieron a editar en conjunto la década de 1990 con el título Sahneschnittchen. También en 1981 publicaron un cómic experimental titulado Comic Trips, de Wolf Müll, seudónimo de Wolfgang Müller.

El último libro se publicó en 2001, Das Mutterhaus («La casa matriz»), un recorrido histórico sobre el Hotel Deutsche Eiche, uno de los lugares de encuentro del ambiente gay más antiguos de Múnich.

Referencias

Enlaces externos
 Verlag rosa Winkel – jetzt bei Männerschwarm
 Bernd König: Rosa Winkel – Nachruf auf einen Verlag

Editoriales de Alemania
Editoriales LGBT
LGBT en Alemania
Historia LGBT de Alemania
LGBT en 1975

Editorial Rosa Winkel


Hans Toft-Hansen (født 3. juni 1888 i Skive, død 27. juni 1970 i Skive) var en dansk arkitekt.

Han blev optaget i Akademisk Arkitektforening, til trods for at han ikke var uddannet ved Kunstakademiets Arkitektskole.

Han har tegnet flere jernbanestationer: Balling Station, Brodal Station, Brøndum Station, Hem Station, Ramsing Station, Spøttrup (Rødding) Station og Vejbyvad Station.

Eksterne henvisninger
 Hans Toft-Hansen på kulturarv.dk (Weilbachs Kunstnerleksikon)

Personer fra Skive
Arkitekter fra Danmark

Hans Toft-Hansen


Gugh (córnico: Keow) es la más pequeña de las seis islas pobladas de las islas Sorlingas, un archipiélago del condado inglés de Cornualles. Según el censo de población de 2001 Gugh tiene una población de tres personas, lo que la convierte en la más pequeña de las islas pobladas. Durante la marea baja, Gugh es una península de Saint Agnes, una isla más grande al oeste. Desde 1976 Gugh es un Site of Special Scientific Interest en su totalidad.

Referencias

Enlaces externos
 Isles of Scilly Seabird Recovery Project: Frequently asked questions (en inglés)
 Información turística sobre las islas Sorlingas (en inglés)
 Vida silvestre de las islas Sorlingas (en inglés)

Islas mareales
Islas Sorlingas

Gugh


نهى رشدي هي أول فتاة في مصر تحصل على حكم قضائي لصالحها في قضية تحرش جنسي تعرضت له بالقاهرة. تعمل نهى رشدي كمخرجة أفلام وثائقية وهي خريجة كلية الحقوق بجامعة القاهرة وتبلغ من العمر 27 عاماً.

القصة
كانت نهي رشدي وصديقة لها تسيران في أحد شوارع شرق القاهرة بمنطقة مصر الجديدة في شهر يونيو 2008 حيث تعرض لها سائق سيارة نصف نقل (شريف جبريل) متحرشاً بها جنسياً، حيث اقترب حتى أصبح بالقرب منها وأمسك بصدرها حتى سقطت علي الأرض، وظلت تصرخ دون أن يغيثها أحد، وكاد المتحرش أن يهرب بسيارته لولا أن سيارة قادمة في الاتجاه المعاكس أجبرته على التوقف ، وبعد محاولات وشد وجذب وبمساعدة أحد الشباب تمكنت نهي من اصطحابه إلى قسم الشرطة الذي حرر محضراً بالواقعة حبس على إثرها الشاب «شريف جبريل» 27 سنة احتياطياً حتي تمت محاكمته. وفي نهاية الجلسة الأولى للمحاكمة التي عقدت سرياً في 21 أكتوبر 2008 أصدرت محكمة جنايات القاهرة برئاسة المستشار أحمد شوقي الشلقاني حكمها عليه بالسجن المشدد لمدة ثلاث سنوات والغرامة بمبلغ 5000 جنيه.
 وقد أشادت صحف عالمية بالحكم الصادر في هذه القضية لأنه يعتبر رادعاً لظاهرة التحرش الجنسي ومن هذه الصحف «فاينانشيال تايمز» البريطانية و«لوس أنجليس تايمز» و«نيويورك تايمز»

التشكيك في مصداقية الفتاة
بعد أيام من الحكم قالت محامية انضمت لهيئة الدفاع عنها أنها ستتحول للدفاع عن المدعي عليه، مدعية أن نهي إسرائيلية وتحمل جواز سفر إسرائيلي وهو ما نفته نهي مؤكدة أنها من عرب 48 وأنها تحمل وثيقة لاجئ. كما ادعت المحامية أن هذا الحكم لم يكن الأول الذي تحصل عليه نهي في قضية تحرش جنسي وهو ما نفته نهي كذلك.

المصادر

وصلات خارجية
 نهي رشدي بقلم خيري رمضان
 لأول مرة: الحبس ثلاث سنوات لمصري أدين بالتحرش الجنسي بفتاة
 نهى رشدي تتحدث لبرنامج 90 دقيقة
 مقالة عن نهى رشدي في صحيفة نيويورك تايمز الأمريكية.

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
خريجو جامعة القاهرة
مواليد 1401 هـ
مواليد 1981
مواليد في طرابلس
نسويون مصريون

نهى رشدي


Den lille Don Juan er en dansk stumfilm fra 1920, der er instrueret af Lau Lauritzen Sr. efter manuskript af Frederik Buch og A.V. Olsen.

Handling

Eksterne henvisninger

Film instrueret af Lau Lauritzen Sr.
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1920

Den lille Don Juan