Louis Blanc () is a Paris Métro station on line 7 and 7bis (serving as the western terminus of Paris Métro Line 7bis). The station is named after rue Louis Blanc, which honours Louis Blanc (1811–1882), who published political works, which led to the foundation of the French Socialist Party. He was a member of the Provisional Government of 1848 and had exiled himself to London during the Second Empire from 1848 to 1870. He was then elected to the French National Assembly in 1870.

The station has two island platforms and two side platforms, a layout rarely found elsewhere in the Métro.

History

Louis Blanc opened on 23 November 1910, 18 days after the commissioning of the first section of line 7 between Opéra and Porte de la Villette with the branch from Louis Blanc to Pré Saint-Gervais only opening on 18 January 1911 due to difficulties during its construction. On 3 December 1967 the branch to Pré Saint-Gervais was separated as 7bis, terminating at this station, with Louis Blanc becoming its western terminus as a result of an imbalance in traffic between the two branches – the branch to Porte de la Villette having significantly higher traffic due to its role as an important terminus for many suburban buses. This enabled a higher frequency of trains services that could run on the branch to Porte de la Villette than before where 1 of every 2 trains went to each branch.

As part of the "Un métro + beau" programme by the RATP, the station was renovated and modernised on 11 July 2014.

In 2019, the station was used by 2,272,326 passengers, making it the 228th busiest of the Métro network out of 302 stations.
In 2020, the station was used by 1,226,441 passengers amidst the COVID-19 pandemic, making it the 209th busiest of the Métro network, out of 305 stations.

Passenger services

Access
Louis Blanc has a single entrance with a Guimard kiosk, registered as a historical monument since 29 May 1978, at the intersection of Rue La Fayette and Rue du Faubourg-Saint-Martin.

Station layout

Note: The northbound and southbound platforms run under different streets that intersect at the station's northern end.

Platforms
Louis Blanc consists of two underground stations built on different levels. The shallowest is nicknamed the upper station, the other the lower station. They have the same particular configuration with a side platform, described as "dead" because of its non-use, and an island platform bordered on both sides by the subway tracks. One of the two tracks is therefore framed by the two platforms, while the other runs along the right wall. The upper station is served, from the central track, by the trains of line 7 running to Mairie d'Ivry or Villejuif - Louis Aragon and, from the side track, by the trains of line 7 bis from or to Pré-Saint-Gervais, of which it previously provided only arrivals. The lower station is served, from the side track, by the trains of line 7 to La Courneuve, while its central track, previously ensuring the departure of trains of line 7 bis towards Pré-Saint-Gervais, is no longer used in normal service.

Both stations are decorated in the Ouï-dire style, yellow for the upper station and in green for the lower station. Thus, the lighting canopies are supported by curved hangers in the form of a scythe are yellow and green respectively. The direct lighting is white while the indirect lighting, projected on the vault, is multi-coloured. The white ceramic tiles are flat and cover the right wall, vault and tunnel exits, but the technical room at the western end of the upper station is treated with classic bevelled white tiles. The advertising frames are yellow or green (matching the lighting banners) and cylindrical, while the name of the station is inscribed on enamelled plates with the Parisine font for the upper station, and in capital letters as in Parisine typography for the lower station. The Motte style seats are yellow in the upper station and grey in the lower station.

Other connections
The station is also served by lines 26, 46, and 54 of the RATP bus network, and at night, by lines N13, N41, N42, and N45 of the Noctilien bus network.

Gallery

References

Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro line 7
Paris Métro line 7bis
Paris Métro stations in the 10th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1910

Louis Blanc station


නවසීලන්ත ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායම 1998 වසරේදී ශ්‍රී ලංකාවේ සංචාරය කළ අතර 1998 මැයි 27 සිට ජූනි 13 දක්වා ටෙස්ට් තරග තුනක් ක්‍රීඩා කළේය. නවසීලන්තය ස්ටීවන් ෆ්ලෙමින් විසින් මෙහෙයවනු ලැබූ අතර ශ්‍රී ලංකාව අර්ජුන රණතුංග විසින් මෙහෙයවනු ලැබීය. ටෙස්ට් තරගමාලාව 2-1ක් ලෙස ශ්‍රී ලංකාව ජයග්‍රහණය කළේය.

සංචිත

පුහුණු තරග

තුන්දින තරගය 1

තුන්දින තරගය 2

එක්දින තරගය 1

එක්දින තරගය 2

ටෙස්ට් තරගමාලාවේ සාරාංශය

1 වන ටෙස්ට් තරගය

2 වන ටෙස්ට් තරගය

3 වන ටෙස්ට් තරගය

යොමුව

බාහිර සම්බන්ධක

 ඊඑස්පීඑන් ක්‍රික්ඉන්ෆෝ හි ගෙදර සංචාරය කරන්න

ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්
ක්‍රිකට්

නවසීලන්ත ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ ශ්‍රී ලංකා තරග සංචාරය 1998


Azepina este un compus heterociclic heptaciclic, polinesaturat, cu azot, cu formula chimică C6H7N. Este analogul nesaturat al azepanului.

Derivați
 Benzazepină
 Benzodiazepină
 Dibenzazepină

Note

Vezi și
 Azepan
 Oxepină
 Tiepină
 Diazepină

Azepină


La Casa de Rojas es un linaje nobiliario español orginario de la Corona de Castilla cuyas ramas llegaron a ostentar el marquesado de Poza, el marquesado de la Peña de los Enamorados, el marquesado de Alventos, el marquesado de Villanueva de Duero, el condado de Mora, el condado de Casa Rojas, el condado de Torrellano, el marquesado del Bosch de Ares, el marquesado de Algorfa, y el vizcondado de Casa Recaño. Además de este linaje procede la casa de Sandoval y Rojas. Su escudo muestra cinco estrellas de ocho puntas de azur, puestas en souter, sobre campo de oro. Parte del linaje se estableció en Andalucía tras la conquista de Sevilla en 1248.

Enlaces externos

Escudo de la casa de Rojas.

Casa de Rojas

Casa de Rojas


Roberto Maia Cidade Filho (Manaus, 2 de outubro de 1986), mais conhecido como Roberto Cidade, é um político brasileiro filiado ao União Brasil (UNIÃO). Ele é o atual presidente da Assembleia Legislativa do Amazonas, atualmente cumpre seu segundo mandato como deputado estadual do Amazonas.

Trejetória política
Nas eleições de 2016, Roberto foi candidato ao cargo de vereador da cidade de Manaus pelo Partido Trabalhista Nacional (PTN). Com 100% das urnas eletrônicas apuradas, ele recebeu 6.285 votos ou 0,61% dos votos válidos, sendo não eleito.

Em 7 de outubro de 2018, foi eleito deputado estadual do Amazonas pelo Partido Verde (PV). Após o pleito, recebeu 33.239 votos ou 1,87% dos votos válidos, sendo o 2º candidato com maior número de votos do Amazonas.

Em dezembro de 2018, Roberto Cidade assumiu uma vaga de vereador da capital amazonense após mudanças no Executivo.
Ele ficou no lugar de Felipe Souza (PHS) na Câmara Municipal de Manaus (CMM) após o titular ser remanejado para a Câmara dos Deputados, na vaga do primeiro suplente Carlos Souza (PSDB), que havia sigo nomeado subsecretário de Apoio às Comunidades, na Secretaria Municipal de Infraestrutura (SEMINF). Roberto era deputado estadual eleito e permaneceu temporariamente no parlamento municipal até tomar posse na Assembleia Legislativa do Amazonas (ALEAM), ele foi substituído por Alonso Oliveira (PHS), ex-vereador de Manaus e segundo suplente do Partido Trabalhista Nacional (PTN) em 2016.

Em 3 de dezembro de 2020, foi eleito presidente da Assembleia Legislativa do Amazonas para o segundo biênio da 19ª Legislatura. A chapa em que Roberto estava recebeu dezesseis votos favoráveis, já a chapa 2 recebeu oito votos.

Em 2 de outubro de 2022, Roberto Cidade foi reeleito deputado estadual do Amazonas pelo União Brasil (UNIÃO). Ao fim eleição, ele recebeu 105.510 votos ou 5,35% dos votos válidos, sendo o deputado estadual mais votado na história do Amazonas.

Em 1. º de fevereiro de 2023, no dia da posse do segundo mandato de deputado estadual, Roberto foi reeleito, por aclamação, presidente da Assembleia Legislativa do Amazonas para o primeiro biênio da 20ª Legislatura.

Desempenho em eleições

Controvérsias
Em 2 de setembro de 2022, o prefeito de Borba, Simão Peixoto (Progressistas), desferiu um soco no rosto de Roberto Cidade. O deputado e outros aliados estavam no município para participar de um comício, junto com o candidato à reeleição ao governo do Amazonas, Wilson Lima (UNIÃO). Segundo Simão, o motivo pela qual ocorreu a agressão se devia ao fato dele estar abalado emocionalmente pela perda de sua mãe, vítima de câncer. Apesar de sua situação emocional, Simão foi cumprir agenda política com o atual governador, mas perdeu a paciência ao encontrar Roberto Cidade, com quem tem uma desavença política, já que o deputado vinha denunciando diversas ações da gestão do prefeito nas redes sociais.

Naturais de Manaus
Membros do União Brasil
Membros do Partido Verde (Brasil)
Membros do Podemos (Brasil)
Deputados estaduais do Amazonas

Roberto Cidade


فرانسيس شيفر  (1912-1984 م) كان عالماً لاهوتياً إنجيلياً أمريكياً وفيلسوفاً وراعياً في الكنيسة المشيخية. وأكبر أسباب شهرته كتاباته وتأسيسه مجتمع 'لابري' ('مأوى' بالفرنسية) في سويسرا. ومعارضاً لليبرالية اللاهوتية، أيد شيفر نوعاً تقليدياً من الإيمان البروتستانتي والمذهب الافتراضي من الدفاعيات المسيحية، التي كان يعتقد أنها تجيب عن اسئلة العصر. ويرى بعض العلماء آراء شيفر مساهمة في نهوض اليمين المسيحي في الولايات المتحدة. ومن جانبها، كانت زوجة شيفر إيديث قد أصبحت مؤلفة مشهورة. وشيفر أبو المؤلف والمخرج والفنان فرانك شيفر.

مراجع

وصلات خارجية

 مجتمع لابري

المحافظة في الولايات المتحدة
أشخاص من فيلادلفيا (بنسيلفانيا)
أمريكيون من أصل ألماني
أمريكيون من أصل إنجليزي
إنجيليون أمريكيون
إنجيلية (طائفة مسيحية)
حاملو درجة الدكتوراه في اللاهوت
رجال دين من فيلادلفيا
فلاسفة الأديان
فلاسفة أمريكيون في القرن 20
فلاسفة مسيحيون
فلاسفة مصلحون وكالفينيون
كتاب أمريكيون في القرن 20
كتاب إنجيليون
كتاب غير روائيين أمريكيون في القرن 20
كتاب غير روائيين ذكور أمريكيون
كتاب وكاتبات أمريكيون في القرن 20
لاهوتيون إنجيليون
لاهوتيون مصلحون وكالفينيون في القرن 20
مدافعون لاهوتيون مسيحيون
مشيخيون أمريكيون
منتقدو الإلحاد
مواليد 1912
وفيات 1984
وفيات السرطان في مينيسوتا
وفيات بسبب اللمفوما
وفيات في روشستر

فرانسيس شيفر


Foreshadowing is a narrative device in which a storyteller gives an advance hint of what is to come later in the story. Foreshadowing often appears at the beginning of a story, and it helps develop or subvert the audience's expectations about upcoming events.

The writer may implement foreshadowing in many different ways such as character dialogues, plot events, and changes in setting. Even the title of a work or a chapter can act as a clue that suggests what is going to happen. Foreshadowing in fiction creates an atmosphere of suspense in a story so that the readers are interested and want to know more.

The literary device is generally used to build anticipation in the minds of readers about what might happen next to add dramatic tension to a story.  Moreover, foreshadowing can make extraordinary and bizarre events appear credible, and some events are predicted so that the audience feel that it anticipated them.

Hints may be about future events, character revelations, and plot twists to create mood, convey theme, and build suspense, usually to hint the good events that will likely cross paths or happen to the main character later on.

Plot can be delayed by situations or events to give the impression that something momentous will occur to build anticipation and emphasize importance to them, which gives the audience a series of questions, particularly after cliffhangers.

The literary device is frequently adapted for use by composers of theatrical music, in the composition of operas, musicals, radio, films, television, gaming, podcasts, and internet scores and underscores, and incidental music for spoken theatrical productions.

Methods

Foreshadowing can be accomplished by the use of story-driven or fictional events which can bring original dialogue, emotional investment in the plot, such as for the main character, unknown and present characters.

A flashback is the interruption of a sequential narrative plot to present important events that have happened in the past to present plot points that are difficult to bring into the narrative, such as character traits, events, or themes which may drive the current narrative or to be revealed.

Flashforwards move the plot forward in time where formerly revealed or new character traits, events or themes are brought into the story. They might embellish past or current plot points.

Related concepts
Foreshadowing is often confused with other literary devices.

A red herring is a hint designed to mislead the audience. Foreshadowing only hints at a possible outcome within the confinement of a narrative and leads readers in the right direction.

A flashforward is a scene that takes the narrative forward in time from the current point of the story in literature, film, television, or other media. Foreshadowing is sometimes employed through characters' explicitly predicting the future. Flashforwards have scenes shown out of chronological order in a nonlinear narrative, with chronology in an anachronist order, such as to make the reader or the audience think about the climax or reveals.

Chekhov's gun dictates that everything superfluous must be deleted. In relation to foreshadowing, the literary critic Gary Morson describes its opposite, sideshadowing. Found notably in the epic novels of Leo Tolstoy and Fyodor Dostoevsky, sideshadowing is the practice of including scenes that turn out to have no relevance to the plot. That, according to Morson, increases the verisimilitude of the fiction because the audience knows that in real life, unlike in novels, most events are in fact inconsequential. The "sense of structurelessness" invites the audience to "interpret and question the events that actually do come to pass."

References

Fiction
Narrative techniques

Foreshadowing


القناة الفضائية السورية هي قناة التلفزيون السوري الفضائية الرسمية والتي تبث في كافة أنحاء العالم على اقمار عرب سات ونايل سات وهوت بيرد، وتقوم ببث كافة أنواع البرامج والمسلسلات والأخبار وبرامج المنوعات وغيرها. مركز القناة الفضائية السورية في دمشق / سوريا.

مراجع

وصلات خارجية

 موقع هيئة الإذاعة والتلفزيون - سورية

الإعلام في دمشق
تأسيسات سنة 1995 في سوريا
قنوات تلفزيونية سورية
محطات تلفزيونية باللغة العربية
قنوات وشبكات تلفزيونية أسست في 1995

القناة الفضائية السورية


الدستور الغذائي أو مدونة الأغذية هو المرجعية العالمية للمستهلكين ومنتجي الأغذية ومصنعيها، والمرجع لأجهزة رقابة الجودة محلياً ودولياً وعلى صعيد التجارة الدولية أيضاً، وقد بدأ العمل فيه منذ عام 1961م.

وقد ظهر نتيجة عملية تدريجية طويلة، فقد بدأت قوانين الأغذية تظهر منذ منتصف القرن التاسع عشر وتبعها نظام الرقابة على الأغذية، وكان المعتمد على نقاء الغذاء ثم بعد ظهور الغش الكيميائي بوضع المضافات الغذائية لإخفاء اللون أو الطبيعة الحقيقية للغذاء بدأ العمل على ابتكار أدوات لكشف هذه الممارسات، والتفريق بين الأغذية المأمونة وغير المأمونة.

ففي اجتماع مشترك بين منظمة الصحة العالمية ومنظمة الأغذية والزراعة في عام 1950م صدر تقرير جاء فيه:

"يغلب التضارب والتعارض بين اللوائح الغذائية في البلدان المختلفة، وتوجد اختلافات واسعة في التشريعات الخاصة بالأغذية والتسميات والمواصفات المقبولة، وتوجد تشريعات جديدة لا تستند إلى أدلة علمية ولا تراعي المبادئ التغذوية"

وفي عام 1955 أصدرت هذه اللجنة المشتركة ما يلي:

"إن تزايد استخدام المواد المضافة إلى الأغذية، وأحياناً دون رقابة، بات موضع قلق لعامة الجمهور وللإدارات"

وهنا جاء دور الدستور الغذائي الدولي الذي هو عبارة عن مجموعة من المواصفات الغذائية الدولية الموحدة التي أقرتها هيئة الدستور الغذائي. ويغطي هذا الدستور جميع الأغذية الرئيسية، مصنّعة كانت أو شبه مصنّعة أو طازجة. وعلاوة على ذلك، يشمل الدستور الغذائي المواد التي تستخدم في تصنيع المنتجات الغذائية لتحقيق الأهداف الرئيسية المتوخاة، أي حماية صحة المستهلكين وتيسير الممارسات النزيهة في تجارة الأغذية. وتتعلق نصوص الدستور بنوعية الأغذية من ناحية النظافة العامة والناحية التغذوية، بما في ذلك المعايير الميكروبيولوجية، المضافات الغذائية، ومخلفات العقاقير البيطرية، ومبيدات الآفات، والملوثات، ووضع البيانات على العبوات وعرضها، وطرق أخذ العينات، وتحليل المخاطر. كما تشكل المواصفات المختلفة ومدونات الممارسات الاستشارية والخطوط التوجيهية، وغير ذلك من التدابير الموصى بها، جزءا مهما من مدونة الأغذية العامة. ويمكن القول، دون مبالغة، ان الدستور الغذائي هو أهم مرجعية دولية في المسائل المتعلقة بجودة الأغذية. وعلاوة على ذلك، فان وضع هذا الدستور أسفر عن إجراء بحوث علمية ذات صلة بالأغذية، وعن تعميق وعي المجتمع العالمي بالقضايا الحيوية موضع الاهتمام، ألا وهي جودة الأغذية وسلامتها والصحة العامة.

موقع هيئة الدستور الغذائي

 الموقع الرسمي لهيئة الدستور الغذائي  (www.codexalimentarius.org)

مراجع

أزمات سياسية
القانون التجاري الدولي
سلامة الغذاء
سياسة دوائية
علوم أغذية
قانون الأغذية
قانون دولي
منظمة الأغذية والزراعة
منظمة الصحة العالمية

الدستور الغذائي


L'Islande participe aux Jeux paralympiques d'hiver de 2022 à Pékin en Chine du 4 au . Il s'agit de sa cinquième participation à des Jeux d'hiver.

La délégation est très restreinte avec un seul skieur debout, Hilmar Snær Örvarsson.

Compétition

Ski alpin

Hilmar Snær Örvarsson (LW2) est qualifié pour ses deuxième jeux. À l'âge de huit ans, il est amputé de la jambe gauche à cause d'un cancer des os et subit une intervention chirurgicale appelée rotation plastie, au cours de laquelle son genou est enlevé et sa cheville rattachée dans l'autre sens au-dessus du genou pour pouvoir conservé un axe de rotation à sa prothèse. Hilmar Snær s'entraîne au sein du club de ski de Víkingur.

Notes et références

Articles connexes
 Jeux paralympiques d'hiver de 2022
 Islande aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
 Islande aux Jeux paralympiques

Islande
2022
Jeux paralympiques d'hiver

Islande aux Jeux paralympiques d'hiver de 2022


Jean Charles Prestat (1760-1943), général français de la Révolution et de l'Empire
Marie Prestat (1862-1933), organiste, pianiste, compositrice et pédagogue française
Pierre Prestat (né en 1943), escrimeur handisport français

Prestat


ISO 3166-2:VN is the entry for Vietnam in ISO 3166-2, part of the ISO 3166 standard published by the International Organization for Standardization (ISO), which defines codes for the names of the principal subdivisions (e.g., provinces or states) of all countries coded in ISO 3166-1.

Currently for Vietnam, ISO 3166-2 codes are defined for 58 provinces and 5 municipalities.  The municipalities have special status equal to the provinces.

Each code consists of two parts, separated by a hyphen. The first part is , the ISO 3166-1 alpha-2 code of Vietnam. The second part either of the following:
 two digits: provinces
 two letters: municipalities

Current codes
Subdivision names are listed as in the ISO 3166-2 standard published by the ISO 3166 Maintenance Agency (ISO 3166/MA).

Click on the button in the header to sort each column. Names are sorted according to the Vietnamese alphabet: a, ă, â, b-d, đ, e, ê, f-o, ô, ơ, p-u, ư, v-z (with alphabetization proceeding on a word-by-word basis, e.g. all names starting with Hà sort before all names with Hải).

Changes
The following changes to the entry have been announced by the ISO 3166/MA since the first publication of ISO  in 1998.  ISO stopped issuing newsletters in 2013.

See also
 Subdivisions of Vietnam
 FIPS region codes of Vietnam
 Neighbouring countries: CN, KH, LA

External links
 ISO Online Browsing Platform: VN
 Provinces of Vietnam, Statoids.com

2:VN
ISO 3166-2
Vietnam geography-related lists

ISO 3166-2:VN


Le Parti travailliste () était un parti politique salvadorien qui a existé de 1930 à 1931.

Le parti a été fondé par Arturo Araujo en 1930. Le parti a rejoint une coalition avec le Parti national républicain de Maximiliano Hernández Martínez lors des élections générales de 1931. La coalition n'a pas réussi à obtenir la majorité, mais Araujo a été élu président par l'Assemblée législative.

Le parti s'est dissous à la suite du coup d'État salvadorien de 1931 lorsque tous les partis politiques ont été interdits.

Notes et références

Parti politique interdit
Parti politique disparu en 1931
Parti politique fondé en 1930
Parti politique au Salvador

Parti travailliste (Salvador)


Die Megalithanlagen am Ravnebjerg Skov liegen südwestlich von Tranekær und nordwestlich von Pæregård, auf der dänischen Insel Langeland. Die Großsteingräber stammen aus der Jungsteinzeit etwa 3500–2800 v. Chr. und sind Megalithanlagen der Trichterbecherkultur (TBK). Neolithische Monumente sind Ausdruck der Kultur und Ideologie neolithischer Gesellschaften. Ihre Entstehung und Funktion gelten als Kennzeichen der sozialen Entwicklung.

Neben der Straße liegt ein Langdolmen () auf einem Hügel im Feld, während ein Ganggrab etwa 100 m nördlich am Waldrand zu finden ist.

Beschreibung

Das nordwest-südost orientierte Hünenbett dieser auch "Kong Renes Høj" genannten Megalithanlage ist etwa 22 × 10 m groß. Seine Randsteine sind nicht erhalten. Am Nordende des Hügels liegt die schmale, teilweise zerstörte Kammer eines quer im Hünenbett liegenden Dolmens, die gleichzeitig mit dem Hügel errichtet wurde. Jüngeren Datums ist die kleine ovale Kammer des Ganggrabes am Südende des Hünenbettes. Acht Tragsteine stützen die beiden gewölbten Decksteine. Von ihnen ist einer doppelt so groß wie der andere. Vor der Ostseite der Kammer sieht man an der Oberfläche des Hügels die Oberseiten eines Tragsteinpaares, das zum Gang gehört.

Das Hünenbett des Ganggrabes am Waldrand, dessen westlicher Teil auf dem Feld liegt, ist stark zerpflügt. Der im Wald liegende östliche Bereich ist gut erhalten, mit einer nahezu 4,5 × 2,0 m großen, fast völlig mit Erde gefüllten, ovalen Kammer, deren Decksteine fehlen.

Die Anlagen wurden nicht ausgegraben.

Mythische Königsnamen verknüpfen sich auch an anderen Orten Dänemarks mit "vorzeitlichen" Denkmälern:
 Kong Asger Høj (auf Møn),
 Kong Dyver Sten, Kong Grøns Høj Kong Svends Høj (alle auf Lolland),
 Kong Humbles Grav, Kong Holms Høj, (beide auf Langeland),
 Kong Lavses Grav, (auf Lyø)
 Kong Knaps Dige (eine Wallanlage), Kong Lavses Grav, Kong Rans Høj (alle auf Jütland),
 Kong Haralds Dysse, Kong Skjolds Høj, Kong Øres Grav, Kong Slags Dysse; Kong Svends Høj (ein Hügelgrab) und Kong Suders Høj (alle auf Seeland).

Siehe auch
 Nordische Megalitharchitektur
 Großsteingräber in Dänemark

Literatur
 Jens Bech: Denkmäler auf Langeland (= Tryk fra Langelands Museum. Bd. 4, ). 2. Ausgabe. Langelands Centraltrykkeri, Rudkøbing 1981.
 Ingrid Falktoft Anderson: Vejviser til Danmarks oldtid. 1994, ISBN 87-89531-10-8, S. 227
 Klaus Ebbesen: Danmarks megalitgrave. Band 2: Katalog. Attika, Kopenhagen 2008, ISBN 978-87-7528-731-4 Nr. 2653

Einzelnachweise

Weblinks
 Bilder

Ravnebjerg Skov
Ravnebjerg Skov
Ravnebjerg Skov
Ravnebjerg Skov
Ravnebjerg Skov
Bauwerk in Langeland Kommune
Grabbau in Europa
Archäologischer Fundplatz in Europa

Megalithanlagen am Ravnebjerg Skov


Nanossensores são dispositivos sensores cujo tamanho de um de seus componentes não ultrapasse 100 nanômetros (0.00001 centímetros). Poderiam ainda ser definidos como materiais utilizados para transmitir informações físicas, químicas ou biológicas sobre nanomateriais e moléculas a partir de eventos de reconhecimento.

Classificação de Nanossensores
Podem-se classificar os nanossensores de acordo com o material de que são formados, pelos diferentes alvos que interessa detectar, e pelos sinais que passam a informação com 4 principais critérios: o tipo de interação entre o que é analisado e o material do sensor; a forma usada para reconhecer a interação; o tipo de elemento que vai ser reconhecido; e o sistema que vai transformar o que o nanossensor detectar em um sinal elétrico.

Principais Tipos de Nanossensores e suas Aplicações
Nanossensores podem se apresentar das mais variadas formas e possuindo as mais distintas aplicações, alguns exemplos a serem citados poderiam ser no controle de qualidade de alimentos, qualidade da água e do ar, análise química do solo, etc. Uma de suas grandes vantagens em relação aos sensores comuns além de em muitos casos o baixo custo, é a possibilidade de monitorar fenômenos em áreas as quais a escala não permite aos outros sensores.

Alimentos
Existem várias e distintas formas como nanossensores contribuem para a área de alimentícia, como alguns nanossensores de gases utilizados na verificação da maturação de certas frutas: numa colheita de bananas se faz importante saber o quão maduras estão, as colhidas em um estágio mais avançado de maturação são mais suscetíveis à doenças e se deterioram mais rapidamente, o que prejudica a qualidade geral do alimento; na verificação da validade de alimentos, sendo alguns desses nanossensores presentes no empacotamento e capazes de detectar pequenas mudanças químicas que indicam deterioração; também na detecção de contaminantes alimentícios como bactérias patogênicas, toxinas, resíduos de pesticidas ou fertilizantes que ajudam na garantia da boa qualidade e segurança no consumo de inúmeros alimentos.

Saúde
Na área da saúde vários tipos de nanossensores possuem diversas aplicações: nanossensores de gases podem ser aplicados numa forma menos invasiva e barata de diagnósticos médicos a partir de análise de respiração, pela alta seletividade e sensibilidade destes; nanossensores baseados em grafeno, que é impresso em tecidos que se solubilizam em água, na detecção remotamente da presença de bactérias no esmalte dos dentes; ainda há fluorescentes capazes de monitorar alterações na concentração de glicose no sangue comparáveis às medições de um glicômetro e sendo menos invasivos.

Meio Ambiente
Na área ambiental os nanossensores também possuem bastante aplicações práticas como: nanossensores de gases na detecção seletiva de poluentes do ar atmosférico (gases CO, CO2, NO2 e SO2) ; nanossensores químicos fluorescentes na identificação de íons de metais pesados presentes na água, que são altamente contaminantes e demonstram sério risco tanto à saúde humana quanto ao meio ambiente.

Defesa
Na área de defesa também há um espaço bastante grande para a aplicação da tecnologia de nanossensores, principalmente para uso no combate ao terrorismo, havendo diversas pesquisas por exemplo para a detecção de trinitrotolueno (TNT) tais quais: uma rede remota de nanossensores capaz de identificar além de TNT, RDX (outro explosivo de uso comum) por meio do uso de um algoritmo que funciona em tempo real; ou o nanossensor também para a detecção de TNT, porém utilizando-se de tecnologia MIP (Polímeros Molecularmente Impressos) e SERS (Espectroscopia Raman Amplificada por Superfície), no qual basicamente as moléculas de TNT se ligam à matriz de polímeros que por sua vez é detectado no espectro Raman produzido.

Nanotecnologia
Tecnologias emergentes

Nanossensores


بسام عبد المجيد (مواليد 1950) هو ضابط في الجيش السوري، سياسي ودبلوماسي.

البداية والتعليم
عبد المجيد من أصل شركسي، ولد لعائلة مسلمة سنية عام 1950 في بئر عجم، وهي قرية في محافظة القنيطرة جنوب غرب سوريا. حضر أكاديمية سلاح الجو السوري، وتخرج في عام 1970.

الحياة المهنية
خدم عبد المجيد في عدة مناصب عسكرية وأمنية. كان مدير الشرطة العسكرية 2003-2006. تم تعيينه وزيرا للداخلية في سورية في 11 شباط 2006، خلفا لغازي كنعان. عندما كان في منصبه، القيادي في حزب الله عماد مغنية قتل في دمشق في شباط 2008. وصف بسام عبد المجيد الهجوم بأنه «فعل إرهابي».

استمرت ولاية عبد المجيد حتى 23 نيسان 2009 وكان استبدل ب سعيد محمد سمور. في تشرين الأول 2009، تم تعيينه سفيرا لسورية في الكويت.

الحياة الشخصية
بسام عبد المجيد متزوج وله ابنتان وولد واحد.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من منطقة مركز القنيطرة
سفراء سوريا لدى الكويت
سوريون من أصل شركسي
سياسيو حزب البعث العربي الاشتراكي السوري
مسلمون سنة سوريون
مواليد 1950
مواليد في بئر عجم
وزراء داخلية سوريون

بسام عبد المجيد


Büyük Menderes (Hititçe: 𒀸𒋻𒉺, Aştarpa; Yunanca: Μαίανδρος, Maiandros), Batı Anadolu'nun en büyük nehridir ve Menderes Havzası'nın ana sulama kaynağıdır. Kufi Suyu ve Banaz Çayı kollarının birleşmesiyle oluşur ve Ege Denizi'ne dökülür. Uzunluğu 548 km'dir. Büyük Menderes ovası bataklıkları kurutulduktan sonra Türkiye'nin en verimli alanlarından birisi olmuştur.

Konum
Afyonkarahisar ili Dinar İlçesi yakınlarında Suçıkan Mevkii'nde doğar. Işıklı ve Kufi çaylarını biriktiren Işıklı Gölü Barajı'ndan çıkıp, Çivril, Çal ve Baklan Ovaları'nı geçer ve Çal'ın doğusundan kuzeye dönerek, Bekilli ve Güney İlçesi'ne doğru derin bir yatakta akar. Uşak 'tan gelen ve Menderes'in en büyük kollarından olan Banaz Çayı'nı da alarak, Sarayköy Ovası'na iner. Denizli hudutları içindeki Çürüksu ve Gökpınar Çayları ile beslenerek batı yönünde ilerler. Nazilli'nin güneyinden gelen  Akçay'ı alır. Nazilli, Aydın ve Söke Ovaları'nı sular. Aydın Karpuzlu ilçesinden gelen Karpuzlu Çayı Koçarlı yakınlarında nehre katılır. 548 km. uzunluğundaki yolculuğunu Söke İlçesi Dipburun Mevkii'nde Ege Denizi'ne dökülerek tamamlar. Denizli ili, toplam yüzölçümü alanı 11 852 km² olan Büyük Menderes Nehri'nin yukarı havzasında yer alır.

Kullanım

Denizli'den başlayarak Ege Denizi kıyılarına uzanan çok geniş ovaları kapsar. Bu ovalarda pamuk, sebze ve meyve üretilir. Entansif tarım yapılır.

Kirlenme

Büyük Menderes Nehri, yerleşim yerlerinden kaynaklanan evsel atık sular; sanayi kuruluşlarında oluşan endüstriyel atık sular; aşırı, zamansız ve yanlış gübre-pestisit kullanımı etkileriyle kirletilmektedir. Nehre; teknolojik, evsel ve kentsel atıklar deşarj edilmektedir. Denizli, Uşak ve Aydın illerinde, Büyük Menderes nehrine atık sularını arıtmadan savaklayan 20 tür endüstri kuruluşu mevcuttur. DSİ havza istatistiklerinde, Büyük Menderes Nehri Havzası'ndaki belediye sayısı 165 olarak verilmektedir. Bunlardan yalnızca altısında kanalizasyon şebekesi bulunmaktadır. Aşağı havzalarda ise kirlilik daha da yoğunlaşmakta ve nehir ekosistemi yok olmak üzeredir.

Nehirde kirlenmenin ana unsurunun Çürüksu Çayı olduğu tespit edilmiştir. Büyük Menderes Nehri'nin temizleme çalışmalarının da bu nehirden başlanması gerektiği iddia edilmektedir.

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

  Asagi Buyuk Menderes Nehri Landsat uydusu fotolari

Aydın ilinde bulunan akarsular
Ege Bölgesi'ndeki akarsular

Büyük Menderes


Miyase Sertbarut (d. 1963, Ceyhan, Adana) Türk yazardır. Gazi Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü'nden 1985 yılında mezun oldu. Ankara, Sivas ve Antalya'da öğretmenlik yaptı. Yazmaya radyo oyunlarıyla başladı. TRT radyolarında oyunları seslendirildi. Çocuk edebiyatına girişi, 1996 yılında yazdığı "Fasulyem Bulutlara Çıkamaz" adlı öykü kitabıyla oldu. Çocuk edebiyatı alanında ve radyo oyunlarında pek çok ödülü vardır. 2013 yılında Gülten Dayıoğlu Çocuk ve Gençlik Edebiyatı Vakfı roman ödülünü aldı. 2016 yılı Astrid Lindgren Anma Ödülü Türkiye adayı oldu. Sertbarut, günümüzde Ankara'da yaşıyor.

Kitapları

 Fasulyem Bulutlara Çıkamaz, çocuk öyküleri, 1996, Çankaya Belediyesi
 Sınıfta Kalanlar Okul Açtılar, çocuk romanı, 1999, Eğitim Sen Yayınları
 Kırmızı Kartal, 2004 Tudem Kültür yayınları
 Hayalet Geminin Seyir Defteri, deneme-anlatı, 1996, Akdeniz Yayıncılık
 Tuna'nın Büyülü Gemisi, Tudem Kültür Yayınları, 2003
 Sisin Sakladıkları, çocuk romanı, Tudem Kültür, 2005
 Bir Dilek Tut, masal, Tudem Kültür, 2005
 Piper Pa-25 Can Yayınları, 2006
 Kapiland'ın Kobayları, roman, Tudem Yayınevi, 2007
 Altın Avcıları Plajda, öyküler, Tudem Yayınevi
 Akvaryumdaki Denizkızı, masal, Tudem Yayınevi, 2009
 Kırmızı Başlıklı Ispanak, masal, Çizmeli Kedi Yayınevi, 2009
 Neşeli Marul, Çizmeli Kedi Yayınevi
 Kokusunu Arayan Çilek, Çizmeli Kedi Yayınevi
 Gözlüklü Ayçiçeği, Çizmeli Kedi Yayınevi
 Sınıfta Kalanlar Okul Açtılar, Çizmeli Kedi Yayınevi
 Yılankale, roman, Tudem Yayınevi 2010
 Kimsin Sen, roman, Tudem Yayınları, 2011,
 Çöp Plaza, Tudem
 İkizler İz Peşinde, Tudem
 Kapiland'ın Karanlık Yüzü, Tudem
 Yangın Tüpüyle Uçan Çocuk, Tudem
 Sarı Maymun, Tudem
 Saat Canavarı, Tudem
 Sil Baştan Aşk, Tudem
 Komşumuz Çok Acayip, Altın Kitaplar
 Yalancı Portakal, Tudem
 Buz Bebekler, Tudem
 Ara Âlem 1- Tarlakoz'un Tuzağı, Tudem
 Ara Âlem 2 - Yasak Oyun
 Koşkent'in Kayıp Çocukları, Altın Kitaplar
 Dedemin Sihirli Dükkânı, Altın Kitaplar
 Çocukluğumun Tanrısı Piper Pa-25, Deli Dolu Yayınevi
 Kaçak Köpek Biber, Tudem
 Mendel'den Kopya İnsana... Paydos Yayınevi
Bir Gün Herkes,Tudem

Radyo oyunları
 Anadolu Ateşi
 Bay Yalnız ile Bayan Sütlaç
 Oyunculuk Tutkusu
 Tezgahtar
 Yunuslar
 Eskimeyen Eskiler
 Uzun Dalga 171 khz
 Un Kokusu
 Mehmet Rauf'tan uyarlama "Define"
 Şenko'nun Kanatları, arkası yarın
 Çift Başlı Kartal, radyo oyunu

Tiyatro oyunları

 Sınavsız hava sahası

Ödüller

 Fasulyem Bulutlara Çıkamaz, çocuk öyküleri, 1996 Çankaya Belediyesi ve Damar Edebiyat Dergisi, çocuk öykü yarışması, 1.lik ödülü, (Bu kitap daha sonra Saat Canavarı adıyla yayınlandı.)
 Ayakkabı Götüren Köpek, çocuk öyküleri, İzmir Özgür Eğitim Yayınları, öykü mansiyon ödülü, 1996
 Salih Dede'nin Sihirli Piposu, 1997, Bu Yayınevi Çocuk Öykü Ödülü, Mansiyon (Bu kitap daha sonra Dedemin Sihirli Dükkanı adıyla yayınlandı.)
 Sınıfta Kalanlar Okul Açtılar, çocuk romanı, Eğitim-Sen, 1998, ikincilik ödülü
 Çınar Ağacındaki Gizli Geçit, masal, 1998, Bu Yayınevi, mansiyon ödülü
 Cam Aşkı, çocuk filmi senaryosu, Kültür Bakanlığı "23 Nisan ve Çocuk" konulu senaryo yarışması, mansiyon ödülü, 1998
 Anadolu Ateşi, radyo tiyatrosu, TRT 1.lik ödülü, 1999
 Gerçekle Büyümek Düşlerle Yüzleşmek, gençlik romanı, 1999 Bu Yayınevi, ikincilik ödülü
 Annemin Kokusu, çocuk romanı, Halkevleri , 1999 birincilik ödülü, sonraki baskısı Yalancı Portakal adıyla yapıldı.
 Bay Yalnız ve Bayan Sütlaç, radyo tiyatrosu, TRT, 1999, ikincilik ödülü.
 Tuna'nın Büyülü Gemisi, çocuk öyküsü, Tudem, 2003, birincilik ödülü
 Kırmızı Kartal, çocuk öyküsü, Tudem, 2003, birincilik ödülü
 Sisin Sakladıkları, roman, Tudem, 2004, ikincilik ödülü
 Uzun Dalga 171 kHz, radyo tiyatrosu, 2005, TRT, mansiyon ödülü
 Kapiland'in Kobayları, roman, 2006, Tudem, birincilik ödülü
 Sınavsız Hava Sahası, tiyatro, 2010 mansiyon ödülü, İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti Ajansı
 Şenko'nun Kanatları, radyo tiyatrosu, TRT 2007 mansiyon ödülü
 Gülten Dayıoğlu Çocuk ve Gençlik Edebiyatı Vakfı, çocuk romanı ödülü, 2013 "Komşumuz Çok Acayip"

Dış bağlantılar
 Yazarın kişisel sayfası
Anadolu Ateşi 1- Bölüm    2- Bölüm   3- Bölüm * 4- Bölüm   5 - Bölüm )
 Balkondaki Muhabbet Kuşu

Yaşayan insanlar
1963 doğumlular
Ceyhan doğumlular
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Resim aranan yazarlar
Gazi Üniversitesinde öğrenim görenler

Miyase Sertbarut


Galal Yafai (; Birmingham, 11 de dezembro de 1992) é um boxeador britânico, campeão olímpico.

Carreira

Yafai conquistou a medalha de ouro nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, após derrotar o filipino Carlo Paalam na categoria peso mosca e consagrar-se campeão. Enquanto representava a Inglaterra na divisão peso mosca leve, o canhoto ganhou uma medalha de prata no Campeonato Europeu de Boxe Amador de 2017 e ouro nos Jogos da Commonwealth de 2018.

Naturais de Birmingham (Inglaterra)
Pugilistas olímpicos do Reino Unido
Pugilistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Campeões olímpicos do Reino Unido
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Britânicos de ascendência iemenita

Galal Yafai


June Haimoff, Kaptan June (1922, Essex, İngiltere - 2022, Muğla, Türkiye) İngiliz çevreci.

Dalyan İztuzu Plajı'nda yumurtalarını bırakan caretta caretta kaplumbağalarının neslinin korunması için verdiği mücadeleyle bilinmektedir.

Yaşamı

1922 yılında Londra'nın doğusundaki Essex ilinde doğdu. Ünlü bir petrol mühendisi olan babasının işi nedeniyle çocukluğu Uganda, İran ve Irak'ta geçti.

Gençliğinde opera şarkıcısı olmak için müzik, dans ve bale okuluna gitti, daha sonraları yağlı boya resim çalışmalarına başladı. İki evlilik yaptı. Haimoff soyadını taşıyan ikinci eşi ile ABD ve İsviçre'de yaşadı. Dünya jet sosyetesinde yer aldı. İkinci eşinden ayrıldıktan sonra satın aldığı bir balıkçı teknesi ile Ege Denizi'nde seyahat etti ve Yunanistan'da 20 yılını geçirdi.

Türkiye'ye yerleşmesi

İlk defa Temmuz 1975'te teknesiyle Dalyan sahilindeki Ekincik Koyu'na geldi. Daha sonra tatilini geçirmek için sürekli bu bölgeye geldi. Dalyan'a 1986'daki gelişinde İztuzu Plajı'nda bir barakada ve teknesinde yaşamaya başladı. Bu dönemde geceleri yumurta bırakmak için kumsala gelen deniz kaplumbağaları caretta caretta'larla karşılaştı. Nesli tükenmeye yüz tutmuş bu kaplumbağaları gözlemleyerek bu sahillere nasıl, ne zaman geldikleri, yumurtlama, üreme ve Akdeniz'e geri dönüşleri hakkında araştırmalar yaptı.

Caretta caretta'ların yuvalama ve yaşam alanı olan İztuzu Sahili'nde otel yapılmak istendiğini öğrendiğinde bir kampanya başlatarak dünyanın ilgisini bu kumsala çekti ve otel yapma girişiminin durdurulmasını sağladı. Ankara'da dönemin başbakanı Turgut Özal ile görüşen Haimoff, Özel Çevre Koruma Kurumu'nun kurulmasında önemli rol oynadı. Bu mücadelenin ve kazanılan başarının öyküsünü 2002 yılında Britanya'da yayınladığı "Captain June and the Dalyan Turtles" kitabında anlattı. Kitap aynı yıl "Kaptan June ve Kaplumbağalar" adı altında Türkçeye çevrildi. June Haimoff ayrıca 2003 yılında geliri caretta caretta'ların korunması amacıyla kullanılmak üzere tek şarkılık CD yaptı.

Dalyan halkının "Kaptan June" olarak hitap ettiği Haimoff halen Köyceğiz Gölü, Dalyan ve çevresinin doğa bekçiliğini yapmış, bölgedeki doğal dengeleri tehlikeye iten yapılanmaları engellemeye çalışmıştır. Çalışmaları Toparlar beldesinin sınırları içinde bulunan günlük ağaçlarının kurtarılması üzerinde de yoğunlaşmıştır. Dalyan Belediyesi tarafından evinin bulunduğu sokağa kendi adı verilmiştir.

Haimoff 2009 yılında Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı oldu. Kurduğu Kaptan June Deniz Kaplumbağalarını Koruma Vakfı (kısaca "Kaplumbağa Vakfı") 2011 yılı başında tescillendi.

Haimoff ayrıca Birleşik Krallık kraliçesi II. Elizabeth tarafından yılbaşında ve doğum gününde yaklaşık 1350 ismi kapsayacak şekilde yılda iki kez yayınlanan "Britanya Onur Listesi" (British New Year's Honour's List) içinde 2011 yılbaşında yer almıştır.

2022 yılında koronavirüse yakalanan ve kaldırıldığı hastanedeki tedavisinin adından Dalyan'daki evine dönen, Haimoff 10 gün sonra 23 Nisan 2022'de organ yetmezliğinden yaşamını yitirdi. Cenazesi vasiyeti üzerine islami usullere uygun kaldırıldı.

Dış bağlantılar
 Kaptan June Deniz Kaplumbağalarını Koruma Vakfı

Kaynakça

 Kaptan June ve Kaplumbağalar - June Haimoff (Remzi Kitabevi, 2001)
 Kaptan June and the Dalyan Turtles - June Haimoff (önsöz David Bellamy) (Janus Publishing Company, İngiltere, January 1997)

İngiliz çevreciler
Dalyan doğumlular
Yaşayan insanlar
2022 yılında ölenler

June Haimoff


كوريا للصناعات الجوية هي شركة وطنية كورية جنوبية، وهي شركة صناعات جوية وفضائية تأسست عام 1999 بدعم من سامسونج للصناعات الجوية، ودايو للصناعات الثقيلة، وهيونداي للطائرات والفضاء.

المنتجات

 عسكرية
 كيه تي-1, 1998
 تي-50 النسر الذهبي, 2001

 مشاركة
 المروحية بيل 427, مع بيل للمروحيات
 المروحية بيل 429, مع بيل للمروحيات
 سوريون، مروحية مساعدات بدعم تقني من يوروكوبتر

 مشاريع حالية
 سوريون

 الأقمار الصناعية
 الأقمار الصناعية الكورية متعددة الاستخدامات 1, 2, 3, و5

 مشاريع مستقبلية
 كيه إف-إكس، مشروع طائرة مقاتلة

مراجع

العلوم والتقنية في كوريا الجنوبية
شركات أسست في 1999
شركات دفاع
شركات دفاع في كوريا الجنوبية
شركات صناعة طائرات حسب البلد
شركات قابضة
شركات كوريا الجنوبية
شركات مدرجة في بورصة كوريا
مصنعو مروحيات

كوريا للصناعات الفضائية


Valerie "Val" Ann Arioto (Pleasanton, 10 de abril de 1989) é uma jogadora de softbol estadunidense, que joga na posição de arremessadora (pitcher).

Carreira

Arioto foi arremessadora e infielder do California Golden Bears na Conferência Pac-12. Ela compôs o elenco da Seleção dos Estados Unidos de Softbol Feminino nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, onde conquistou a medalha de prata após confronto contra a equipe japonesa na final da competição.

Jogadores de softbol olímpicos dos Estados Unidos
Jogadores de softbol nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas olímpicos do softbol

Valerie Arioto


An Muhlenbergia breviseta in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eugène Pierre Nicolas Fournier. An Muhlenbergia breviseta in nahilalakip ha genus nga Muhlenbergia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Muhlenbergia

Muhlenbergia breviseta


ඌලුරූ (,  පිච්චන්චච්චාරා:   /ˈʊ.lʊ.ɻʊ/), එයර්ස් පර්වතය ලෙසින්ද හැඳින්වෙන (, like airs) නිල වශයෙන් ඌලුරූඑයර්ස් පර්වතය ලෙසින් ගැසට් කරන ලද, යනු, මධ්‍යම  ඕස්ට්‍රේලියාවෙහි  උතුරු ප්‍රදේශයෙහි දක්ෂිණ කොටසෙහි පිහිටි විශාල වැලි ගල් පර්වත සැදුමකි. යාබදව පිහිටි විශාලතම සුළු නගරය වන  ඇලිස් ස්ප්‍රිං වෙතින්  වයඹ දෙසට වන්නට එය පිහිටා ඇත.

මෙම ප්‍රදේශයෙහි ජීවත් වන ආදිවාසික ජනයා පිච්චන්චච්චාරා අනන්ගූ සඳහා ඌලූරූ ශුද්ධ ස්ථානයක් වෙයි. මෙම පර්වත සැදුම අවට ප්‍රදේශය, උල්පත්, දිය වළවල්, පර්වත ලෙන් සහ පුරාණ සිත්තම් වලින් පිරී පවතියි. යුනෙස්කෝ ලෝක උරුම අඩවියක් ලෙසින්  ඌලුරූ ලැයිස්තුගත කර ඇත. ඌලුරූ සහ ඕල්ගර්ස් ලෙසින්ද හැඳින්වෙන කට ජුටා,  ඌලුරූ-කට ජුටා ජාතික වනෝද්‍යානයෙහි ප්‍රධාන අංග දෙකකි.

නම
ස්වදේශීක අනන්ගූ, පිච්චන්චච්චාරා ජනයා විසින්, මෙම මං සලකුණ හඳුන්වන්නේ ඌලුරූ () ලෙසිනි. මෙම වචනය සංඥා නාමයක් වන අතර, එය සඳහා  පිච්චන්චච්චාරා උපභාෂාවෙහි වෙනත් විශේෂ තේරුම් නොමැති වුවත්,  ඌලුරූ හී ජ්‍යෙෂ්ඨ සාම්ප්‍රදායික හිමිකරුවන් විසින් දේශීය පවුල් නාමයක් ලෙසින් එය භාවිතා වෙයි.

1873 ජූලි 19 දිනදී, මිනින්දෝරු විලියම් ගූස් විසින් මෙම මං සලකුණ නිරික්ෂණය කල අතර, එකල දකුණු ඕස්ට්‍රේලියාවෙහි ප්‍රධාන ලේකම්වරයා ලෙසින් ක්‍රියා කල, ශ්‍රීමත් හෙන්රි එයර්ස් වෙත ගෞරවයක් ලෙසින්, එයර්ස් පර්වතය ලෙසින් එය නම් කෙරිණි.  එතැන් පටන්, මෙම නම් දෙකම භාවිතයෙහි පැවතී තිබේ.

1993 වසරෙහිදී, ද්විත්ව නාමකරණ ප්‍රතිපත්තියක් භාවිතයට සුදුසු යැයි පිළිගැණුනු අතර, සාම්ප්‍රදායික ආදිවාසී නාමය සහ ඉංග්‍රීසි නාමය යන දෙකම අඩංගු නිල නාමයන් භාවිතයට එය අනුව ඉඩ සැලසුණි. 1993 දෙසැම්බර් 15 දිනදී, "එයර්ස් පර්වතය / ඌලුරූ" ලෙසින් යළි-නම්කෙරුණු අතර, උතුරු ප්‍රදේශයෙහි නිල වශයෙන් ද්විත්ව නාමකරණය ලැබූ  පළමුවන අංගය එය විය. ඇලිස් ස්ප්‍රිංස් හී ප්‍රාදේශීය සංචාරක සංගමය විසින් සිදුකල ඉල්ලීමක් ප්‍රකාර,  ද්විත්ව නාමයන්හී අනුපිළිවෙල නිල වශයෙන් ප්‍රතිවර්ත කොට,  2002 නොවැම්බර් 6 දිනදී "ඌලුරූ / එයර්ස් පර්වතය" බවට පත් කෙරිණි.

විස්තරය
ඌලුරූ යනු ඕස්ට්‍රේලියාවෙහි ඉතාමත් පහසුවෙන් හඳුනාගතහැකි ස්වභාවික ඉම් සලකුණු අතරින් එකකි.   මෙම  වැලිගල් සැදිල්ල,   ප්‍රමාණයක උසින් යුතු අතර, මුහුදු මට්ටෙමහි සිට  ප්‍රමාණයක් ඉහළ දක්වමින් එහි බොහෝ ප්‍රමාණයක් භූමියෙන් පහළ දරන අතර, සම්පූර්ණ වට ප්‍රමාණය  වෙයි. ඌලුරූ සහ අසබඩ පිහිටි කට ජුටා සැදිලි දෙකම, ප්‍රදේශයෙහි සාම්ප්‍රදායික වැසියන් වන අනන්ගූ ජනයාට මහා සංස්කෘතික වැදගත්කමින් යුතු වන අතර, දේශීය වෘක්ෂලතා සහ සතුන්, වනලැහැබ් ආහාර සහ ප්‍රදේශයෙහි ආදිවාසික ඩ්‍රීම්ටයිම් කතාන්තර  යනාදිය පිළිබඳ ගාමිකයන් දැනුවත් කිරීම සඳහා පයින් රැගෙන යන සංචාරයන්ට නායකත්වය දෙන්නේ ඔවුන් විසිනි.

දිනයෙහි විවිධ වේලාවන්හීදී සහ වසරෙහි විවිධ කාලසීමාවන්හීදී සහ වර්ණය වෙනස් කරන බවක් පෙන්වීම, විශේෂයෙන්  අළුයම කාලයෙහිදී සහ හිරු බැසීම වේලාවේදී එය රත් පැහැයෙන් දිලිසීම,  ඌලුරූ හී සැලකිය යුතු ලක්ෂණයක් වෙයි.

ඔල්ගා කන්ද හෝ දි ඔල්ගාස් ලෙසින්ද හැඳින්වෙන කට ජුටා පිහිටා ඇත්තේ, ඌලුරූ සිට   බටහිරට වන්නටය. ප්‍රවේශ මාර්ග සහ වාහන ගාල් කිරීමෙහි පහසුකම් සහිතව, අළුයම සහ සන්ධ්‍යාවෙහිදී මෙම ස්ථාන දෙකම හොඳින් නැරඹීමෙහි විශේෂ පහසුකම් සංචාරකයන් වෙත සපයා ඇත.

භූවිද්‍යාව

ඌලුරූ යනු  ද්වීපාකාර පර්වතයක් වන අතර, එහි වචනාර්ථය වන්නේ "දිවයින් කන්ද" යන්න වෙයි. ද්වීපාකාර පර්වතයක් යනු, උණුසුම්, වියලි ප්‍රදේශයක පැතිර ගිය සාපේක්ෂ වශයෙන් පැතිලි සෝදාපාළුවට ලක්වූ පහත් බිමක් වෙතින් හිටිඅඩියේ පැන නැගී එයින් වටවුණු කැපීපෙනෙන  හුදෙකලා අවසාදිත පිණ්ඩයක් හෝ  හෙලක් වෙයි. තරමක් සන්දිග්ධාර්ථක සහ භූවිද්‍යාඥයින් විසින් සාමාන්‍යයෙන් භාවිතයට නොරිසි පදයක් වන, ඒකඝන ශිලාවක් ලෙසින්ද ඌලුරූ බොහෝ විට හැඳින්වෙයි.

ඌලුරූ හි අපූර්ව ගුණාංගයක් වන්නේ එහි තට්ටු පෘෂ්ඨයන්හී සමජාතීත්වය සහිත වීම සහ මූට්ටු වීම් සහ  බෙත්ම රහිත වීම නිසාවෙන්, හැව කැට සහිත බෑවුම් සහ පස් නිර්මාණය වීම වැලැකීමයි. අවට ඇති පර්වත ඛාදනයට ලක් වෙද්දී, මෙය නොබිඳී ඉතිරි වූයේ මෙම ගුණාංග නිසාය.

දේශගුණය සහ සෘතු පහ
වනෝද්‍යානය තුල උණුසුම් කාන්තාර දේශගුණයක් පවතින අතර   ප්‍රමාණයක වාර්ෂික මධ්‍යනය වර්ෂාපතනයක් ලබයි.

ඉතිහාසය

පුරාතන මානව  ජනාවාස
නැගෙනහිර සහ බටහිර දෙසින් සොයාගැනුණු පුරාවිද්‍යාත්මක සාක්ෂි ප්‍රකාර, වසර 10,000 කට වඩා පෙර මානවයෝ  මෙම ප්‍රදේශයෙහි ජනාවාස පිහිටුවාගෙන සිට ඇත.

යුරෝපියානු ගවේෂකයෝ (1870 ගණන්)
යුරෝපියානුවෝ ඕස්ට්‍රේලියානු බටහිර කාන්තාරය වෙත පැමිණියේ 1870 ගණන් වලදීය.

යුරෝපියානු  විජිතකරණය
ඉන්පසු තවද ගවේෂණ සිදු වූයේ පශු කර්මාන්තය සඳහා ප්‍රදේශයක් පිහිටුවීමෙහි හැකියාව පිළිබඳ බලාපොරොත්තුව ඇතිවය.

ආදිවාසී රක්ෂිතය (1920)
යුරෝපියානු  පදිංචිකරුවන් හා සම්බන්ධකම් නොමැති තරම් අස්ථිරවාසී ජනයා සඳහා,  1918 වසරෙහි සිට 1921 වසර දක්වා කාලය තුලදී, දකුණු ඕස්ට්‍රේලියාවහි, බටහිර ඕස්ට්‍රේලියාවෙහි සහ, උතුරු ප්‍රදේශයෙහි යාබද විශාල ප්‍රදේශයන්, ආදිවාසී රක්ෂිතයන්, අභයභූමී ලෙසින් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදි.

සංචාරක ව්‍යාපාරය 1936-59
ඌලුරූ ප්‍රදේශයට පළමු සංචාරකයන් පැමිණියේ 1936 වසරෙහිදීය.

1985 වසරෙහි සිට ආදිවාසික ස්වාමිත්වය
1985 ඔක්තොම්බර් 26 දිනදී, ඕස්ට්‍රේලියානු රජය විසින් ඌලුරූ හී ස්වාමිත්වය නැවත දේශීය පිච්චන්චච්චාරා ආදිවාසීන් වෙත පිරිනැමුවේ, අනන්ගූ විසින් එය යළිත් වසර 99 ක කල් බද්දකට ජාතික උද්‍යාන සහ වනජීවී කාර්යාංශය වෙත ලබා දෙන බවත් එය හවුලේ කළමනාකරණය කෙරෙන බවත් යන කොන්දේසි මතය. සංචාරකයන් පර්වත මුදුනට නැගීම නවත්වන බව,  ප්‍රජාව සහ අග්‍රාමාත්‍ය බොබ් හෝක් අතර මුලින් එළඹුනු එකඟතාවය පසුව බිඳ දැමුණි.

සංචාරක ව්‍යාපාරය

ඌලුරූ පාමුලට යාබදව 1950 ගණන් වලදී ඇරඹුනු සංචාරක ව්‍යාපාර යටිතල පහසුකම් සංවර්ධනය විගසින් අහිතකර පාරිසරික බලපෑම් පෙන්වීය. වාසස්ථාන-සබැඳි සංචාරක පහසුකම් ඉවත්කොට ඒ්වා වනෝද්‍යානයෙන් පිටත යළි-පිහිටුවීමට 1970 ගණන් වල මුල් භාගයෙහිදී තීරණය කෙරිණි. 1975 වසරෙහිදී, ඌලුරූ සිට  දුරින්, වනෝද්‍යානයෙහි උතුරු දෙස මායිමෙන් පිටත  ප්‍රමාණයක රක්ෂිත භූමි භාගයක් අනුමත කෙරුණේ, සංචාරක පහසුකම් සහ යුලාරා ලෙසින් හැඳින්වීමට නියමිත අනුබද්ධිත ගුවන්තොටුපොලක් ප්‍රවර්ධනය කෙරුම සඳහා වෙයි. යුලාරා නිකේතනය විවෘත කිරීමට සමගාමීව, වනෝද්‍යානය තුල පිහිටි කඳවුරු භූමිය 1983 වසරෙහිදී වසා දැමුණු අතර, 1984 වසරෙහි අග භාගයෙහිදී නවාතැන්පොළවල් වසා දැමිණි. 1992 වසරෙහිදී, යුලාරා නිකේතනය පිළිබඳ උතුරු ප්‍රදේශ රජය සන්තකයෙහි තිබූ බහුතර කොටස විකුණා දැමුණු අතර එයර්ස් රොක් නිකේතනය ලෙසින් නිකේතනය යළි නම් කෙරිණි.

ලෝක උරුම අඩවියක් ලෙසින් වනෝද්‍යානය නම් කිරීමෙන් අනතුරුව, වාර්ෂික ගාමික සංඛ්‍යාව, 2000 වසර වන විට ගාමිකයන්  400,000 ඉක්මවීය.  සංචාරක ව්‍යාපාරයෙහි ඉහළ නැගුම සමගින් ප්‍රාදේශීය සහ ජාතික ආර්ථික ප්‍රතිලාභ ඉහළ දැමිණි. සංස්කෘතික අගයයන් සංරක්ෂණය කෙරුම සහ ගාමික අවශ්‍යතා සැපිරීම තුලනය කර ගැනීමෙහි අභියෝගය තීව්‍ර කෙරුමද මෙහිදී සිදුවිය.

පර්වත තරණය

අනන්ගූ සාම්ප්‍රදායික භාරකරුවන් සහ රැකවළුන් වෙත ඉඩම් භුක්තිය පවරා දෙන බවට,   1983 දෙසැම්බර් 11 දිනදී, ඕස්ට්‍රේලියාවෙහි අග්‍රාමාත්‍ය, බොබ් හෝක් විසින් පොරොන්දු වූ අතර, ඌලුරූ නැගීම තහනම් කිරීම ඇතුළු ප්‍රජාවගේ  කරුණු-10 ක සැලසුමට එකඟ විය.  කෙසේවෙතත්, 1985 ඔක්තොම්බර් 26 දිනදී ඔප්පුව නිල වශයෙන් අනන්ගූ වෙත භාර දීමට පූර්ව කොන්දේසි වශයෙන්, මුලින් එකඟවූ වසර-50 ක කල්බද්ද වෙනුවට, වසර-99 ක කල්බද්දක් සහිතව ඌලුරූ නැගීමට අවකාශ රජය විසින් ලබා දුනි.

එහි මහත් අධ්‍යාත්මික සුවිශේෂතාවය නිසා, දේශීය අනන්ගූ විසින් ඌලුරූ නැගීම සිදු නොකරයි. පර්වතය නැගීම සිදු නොකරන ලෙසට ඔවුහූ ගාමිකයන් වෙත කියා සිටින්නේ, ගාමිකයන් භාවිතා කරන මාර්ගය විසින් ශුද්ධවූ සාම්ප්‍රදායික ඩ්‍රීම්ටයිම් මං පෙත රේඛනය වන නිසාත්, ගාමිකයන්ගේ ආරක්ෂාව පිළිබඳ වගකීමක් ඇති බව හැඟීම නිසාත්ය. 2019 ඔක්තොම්බර් වන තුරු, ගාමිකයන්ගේ මාර්ග විස්තරය දැක්වූයේ "නැගීම තහනම් නැත, එහෙත් අනන්ගූ භූමියෙහි ආගන්තුකයෙක් ලෙසින්,  ඔබ පර්වතය නැගීමෙන් වැළකී සිටීමෙන්, අපගේ නීතියට හා සංස්කෘතියට ගරු කරන්නේ නම්, අප වඩාත් කැමති වෙමු" යනුවෙනි.

2010 වසරෙහි ප්‍රකාශනයක් පරිදී, වනෝද්‍යානය වෙත පැමිණෙන ගාමිකයන් අතරින් තුනෙන්-එක් පංගුවකට ස්වල්පයක් වැඩි සංඛ්‍යාවක් ඌලුරූ තරණය කරති; මෙයින් ඉහළ ප්‍රතිශතයක් කුඩා දරුවන් වූහ.  1964 වසරෙහිදී එක් කල සහ 1976 වසරෙහිදී දිගු කල අත්වැල් දම්වැලක් විසින් පැයක්-දිගු නැගීම පහසු කරවනු ලැබූ මුත්, මුදුනට නැගුම,  දිගු බෑවුම් සහිත දුෂ්කර එකක් වූ අතර අතරමග දැඩි සුලං තත්ත්වයන්ට මුහුණ දීමටද සිදු විය. නැගීමෙහිදී පුද්ගලයන් විසින් බොහෝ ජලය පානය කරන ලෙස නිර්දේශ කරනු ලැබූ අතර, ප්‍රමාණවත් නොවන සවියක් සහිත අය, කරකැවිල්ල වෙතින් පෙලෙන හෝ ව්‍යායාම සිදු කිරීම වලක්වන වෛද්‍යමය තත්ත්වයන් සහිත වූවන් හෝ යන්නන් පර්වතය නැගීමට උත්සාහ නොකල යුතු විය. පර්වත මුදුනෙහි දැඩි සුළං තත්ත්වයන් පවතින විට, ඌලුරු නැගීමට සාමාන්‍යයෙන් අවසර දෙනු නොලැබිණි . එවන් සිද්ධීන් වාර්තා කිරීම ඇරඹීමෙන් පසුව, විනෝදාස්වාදය සඳහා නැගීම හේතුවෙන් වූ මරණ සංඛ්‍යාව අවම වශයෙන් 37 ක් විය. 2011 වසරෙහි සිට  2015 වසර දක්වා කාලය තුල ගාමිකයන් අතරින් හයෙන් එකක් පමණ පර්වතය නැංගහ.

2010 වසරෙහිදී ඌලුරූ මුදුනෙහිදී සිදුවූ, නිරුවත් රඟපෑම, ගොල්ෆ් ක්‍රීඩාවෙහි යෙදීම සහ, නිරුවත්ව සිටීම ආදී මතභේදකාරී සිදුවීම් වෙතින්, පර්වතය නැගීම තහනම් කරන ලෙස වූ ඉල්ලීම් යළි පණ නැංවිණි.   2017 නොවැම්බර් 1 දිනදී, ඌලුරූ-කට ජුටා ජාතික වනෝද්‍යාන සභාව විසින් ඒ්කමතිකව තීරණය කලේ ඌලුරූ නැගීම තහනම් කරන ලෙසිනි. මෙම තහනම, 2019 ඔක්තොම්බර් 26 දින සිට බල පැවැත්වුණි.  මෙහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, තහනම පිළිබඳ ප්‍රකාශය සිදු කිරීමෙන් පසුව, පර්වතය නගින්නන් සහ ගාමිකයන් ප්‍රමාණයෙහි විශාල වැඩි වීමක් දක්නට ලැබිණි.

ඡායාරූපකරණය
ගාමිකයන් විසින් ඌලුරූහී සමහරක් කොටස් ඡායාරූපකරණය නොකරන ලෙසට, අනන්ගූ තවදුරටත් ඉල්ලා සිටින්නේ, සාම්ප්‍රදායික ජුකුර්පා විශ්වාස හා සබැඳි හේතූන් නිසාවෙනි. මෙම ප්‍රදේශ නම්,  ස්ත්‍රී-පුරුෂභාවය-සබැඳි චාරිත්‍ර සඳහා වෙන්වූ අඩවි වන අතර, ප්‍රශ්නයට තුඩු දෙන චාරිත්‍රයන්හී නියැලෙන්නන්ට විරුද්ධ ස්ත්‍රී-පුරුෂ භාවය සහිත අනන්ගූ සඳහා තහනම් ප්‍රදේශ වෙති. පිටස්තර ලෝකයෙහිදී තහනම් අඩවි වල ඡායාරූප දැකීමෙන් අනන්ගූ විසින් නොදැනුවත්ව මෙම තහංචිය බිඳීම වැලකීම මෙම ඡායාරූපකරණ සීමා කිරීමෙහි අදහස වෙයි.

ආශ්‍රිත
 සටහන්

 පුස්තක නාමාවලිය

ඌලුරූ


An FTP server is computer software consisting of one or more programs that can execute commands given by remote client(s) such as receiving, sending, deleting files, creating or removing directories, etc. The software may run as a software component of a program, as a standalone program or even as one or more processes (in the background).

An FTP server plays the role of a server in a client–server model using the FTP and/or the FTPS and/or the SFTP network protocol(s).

An FTP server can also be intended as a computer that runs an FTP server program to host collections of files.  Big FTP sites can be run by many computers in order to be able to serve the desired maximum number of clients connected to servers.

A client program connects to an FTP server, then, unless anonymous access is enabled, it has to authenticate itself by sending username and password;  after that it can retrieve and/or send files to the server along with other operations (depending on user's privileges).

See also

 Server (computing)
 File Transfer Protocol
 Comparison of FTP server software packages

References

Servers (computing)
FTP server software

FTP server


Med "arabisk matematik" omtales udviklingen af matematik i den arabisktalende verden i islams guldalder fra 800-tallet til 1400-tallet, med grundlæggende bidrag, der forandrede verdenshistorien, såsom algebra og de arabiske tal.

De arabiske tal bruges den dag i dag overalt i verdenen. Inden talsystemet blev bragt til Europa, brugte europæerne bogstaver fra deres alfabeter til regning og matematik, såsom latinske bogstaver, som kan stadig bruges i romertal.

Selvom de fleste islamiske tekster om matematik blev skrevet på arabisk, var ikke alle skrevet af arabere. På denne tid var arabisk et udbredt skriftsprog blandt lærde i de dele af verden som araberne havde erobret. Nogle af de vigtigste matematikere inden for den muslimske verden var persere.

En af de mest kendte matematikere var den persiske , som levede i 800-tallet i Persien. Han arbejdede ved det berømte bibliotek og videnskabelige samlingspunkt Visdommens hus (Bayt al-Hikma) i Bagdad og skrev her flere vigtige bøger. De vigtigste af hans tekster var om de indisk-arabiske tal og om metoder til at løse ligninger. Ordet algoritme er afledt af hans navn, og ordet algebra stammer fra titlen på et af hans mest kendte værker: Al-Jabr wa-al-Muqabilah. Al-Khwarizmi bliver ofte anset som grundlæggeren af moderne algebra.

En videre udvikling af algebra finder man hos Abu Bakr al-Karaji (953 – 1029) i hans bog al-Fakhri. I 900-tallet blev værkerne af Diofant oversat fra græsk til arabisk af Abul Wafa.

Omar Khayyám – en persisk digter som levede i 1100-tallet – var også matematiker, og han skrev blandt andet en bog hvor han behandlede svaghederne i Euklids Elementerne. Han gav også en geometrisk løsning på kubiske ligninger, som bliver regnet for et af de mest originale bidrag fra datidens matematik. Han havde også stor indflydelse på kalenderreformerne. Som matematiker var Khayyám kendt for at have fundet en metode til at løse tredjegradsligninger. I 1070 skrev han sit mest kendte værk om algebra, hvor han klassificerede ligninger efter graden. Her præsenterede han også en metode for at løse andengradsligninger som er meget lig den vi bruger i dag.

Mens den arabiske matematik blomstrede helt frem til slutningen af 1400-tallet, var der lille matematisk aktivitet i Europa.
I 1200-tallet, var Leonardo af Pisa godt kendt med den arabiske matematik, og han er blandt andet kendt for at have bragt arabernes algebra til Europa. Den matematiske tradition blev genoptaget i Europa efter Middelalderen. Dette blev i stor grad gjort muligt af Adelards oversættelser fra 1100-tallet af arabiske værker til latin.

Nyere forskning har rettet opmærksomheden mod den store dybde i den arabiske matematik. Mange af de ideer som tidligere blev set på som nyskabelser af europæiske matematikere i 1500-tallet, 1600-tallet og 1700-tallet blev i virkeligheden udviklet af arabiske matematikere omkring fire århundreder tidligere. På mange måder ligger den matematik som studeres i dag meget nærmere den arabiske matematik end den gamle græske matematik.

Kilder

Litteratur

Eksterne henvisninger
 Index of Arab/Islamic mathematics

Matematikkens historie
Matematik

Arabisk matematik


جائزة هديل العالمية للإعلام الجديد هي جائزة عالمية يخطط منظموها لأن تمنح سنوياً للمتميزات والمتميزين في مجالات الاعلام الجديد.

نبذة
تم الإعلان عن الجائزة في يوليو 2008 وستمنح للمرة الأولى مطلع العام 2009. ستقتصر الجائزة في سنتها الأولى على خمسة فروع تتعلق جميعها بالتدوين, وسيتم توسيع مجالها بعد ذلك. تشرف على الجائزة مؤسسة غير ربحية لا تزال في طور التأسيس. من المنتظر أن تصدر لجنة التأسيس بياناً صحافياً لتبيين تفاصيل الجائزة ومعاييرها وشروط الاشتراك فيها.

اسم الجائزة هو في ذكرى هديل محمد الحضيف, المدونة السعودية الرائدة في عالم التدوين التي وافاها الأجل في منتصف مايو 2008  بعد قضائها لخمس وعشرين يوماً في غيبوبه لم يعرف سببها.

مصادر

وصلات خارجية

جوائز إعلامية
جوائز عالمية

جائزة هديل العالمية للإعلام الجديد


An Pitcairnia macrobotrys in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Éduard-François André. An Pitcairnia macrobotrys in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia macrobotrys


Rotary International este o organizație de caritate - serviciu comunitar cu 1,4 milioane de membri (care se numesc Rotarieni) constituiți în peste 46.000 Cluburi în aproape toate țările din lume.

Cluburile Rotary sunt accesibile pentru persoane din toate culturile și etniile, nu discriminează și nu sunt afiliate la nicio organizație politică sau religioasă.

Activitatea Rotarienilor se extinde mai departe de Cluburile Rotary, incluzând și alte persoane care au ca scopul să servească, cu diferite vârste, aducându-și contribuția la activitatea organizației. Grupuri, precum Rotaract, Interact, RotaKids și Rotary Community Corps, servesc alături de Cluburile care le sponsorizează, având ca direcție principală îmbunătățirea calității vieții în comunitățile lor. Împreună formează marea Familie Rotary.

Deviza Rotary este: Service above self (A servi mai presus de sine). Rotarienii sunt recunoscuți, în comunitățile lor, ca lideri și oameni de acțiune: People of Action.

Ariile de acțiune Rotary sunt: Pacea și prevenția conflictelor, Educația de bază și alfabetizarea, Prevenția bolilor și sănătatea, Igiena și sanitația apei, Dezvoltarea economică a comunităților, Sănătatea mamei și a copilului, Sprijinirea Mediului.

Districtul 2.241 (România și Republica Moldova) cuprinde 150 de Cluburi, cu peste 3.600 de Rotarieni cantonați în 89 de orașe.

Istoria

Începutul

Primul Club Rotary a fost înființat atunci când avocatul Paul P. Harris a fost solicitat să participe la o reuniune împreună cu trei parteneri de afaceri în centrul orașului Chicago. în biroul unui prieten al lui Harris, Gustave E. Loehr, în Unity Building, Dearborn Street, pe 23 februarie 1905. Pe lângă Harris și Loehr (inginer minier), au participat Silvester Schiele (comerciant cu cărbune) și Hiram E. Shorey (croitor). Aceștia au ales numele de Rotary pentru că, la început, întâlnirile săptămânale ale clubului erau găzduite pe rând de fiecare membru. După un an, clubul din Chicago a devenit atât de mare încât a trebuit să se adopte practica actuală obișnuită de stabilire a unui loc fix de întâlnire.

Următoarele patru cluburi Rotary au fost înființate în orașele din vestul Statelor Unite, începând cu San Francisco, apoi Oakland, Los Angeles, și Seattle. Asociația Națională a Cluburilor Rotary din America a fost înființată în 1910. Pe 22 februarie 1911 d.Hr., a avut loc prima reuniune a Clubului Rotary Dublin în Dublin, Irlanda. Acesta a fost primul club înființat în afara Americii de Nord. În aprilie 1912 Rotary a închiriat un club din Winnipeg, Manitoba, Canada, marcând astfel prima înființare a unui club de servicii în stil american în afara Statelor Unite. Pentru a reflecta înființarea unui club în afara Statelor Unite, numele asociației a fost schimbat în Asociația Internațională a Cluburilor Rotary, în 1912.

În august 1912, Rotary Club din Londra, a primit aprobarea de asociere, marcând astfel primul club Rotary recunoscut în afara Americii de Nord. Mai târziu a devenit cunoscut faptul că clubul Dublin din Irlanda a fost organizat înainte de Clubul de la Londra, dar clubul Dublin nu a primit decât după cea a Clubului de la Londra.

În timpul primului război mondial, Rotary în Marea Britanie s-a dezvoltat de la 9 la 22 cluburi, alte cluburi timpurii fiind înființate de asemenea în alte țări, precum cel din Cuba în 1916, China în 1919, și India în 1920.

În 1922 numele asociației a fost schimbat în Rotary International. Prin 1925 Rotary includea 200 de cluburi, cu peste 20.000 de membri.

Al doilea război mondial în Europa
Cluburi Rotary din Spania au încetat să funcționeze la scurt timp după izbucnirea războiului civil spaniol.

Cluburi au fost desființate în Europa, după cum urmează:
 Austria (1938)
 Italia (1939)
 Cehoslovacia (1940)
 Estonia, Letonia, Lituania, Polonia, Iugoslavia și Luxemburg (1941)
 Ungaria (1941/1942)
 În Țările de Jos, Rotary au fost interzise după ocuparea de către trupele germane în 1940 și au putut fi reinstalate numai după eliberarea din 1945

Perioada postbelică

Cluburile Rotary din Europa de Est și din alte țări comuniste au fost desființate în anii 1945-1946, dar noi cluburi Rotary au fost organizate în multe alte țări, și în timpul mișcărilor naționale de independență din Africa și Asia noile națiuni aveau deja cluburi Rotary. După relaxarea controlului guvernamental al grupurilor comunitare din Rusia și fostele națiuni satelit sovietice, rotarienii au fost bineveniți în calitate de organizatori de cluburi, iar cluburile s-au format în aceste țări începând cu clubul Moscova în 1990.

În 1985, Rotary a lansat programul PolioPlus pentru imunizarea tuturor copiilor din lume împotriva poliomielitei. Începând cu anul 2011, Rotary a contribuit cu mai mult de 900 milioane dolari pentru această cauză, obținându-se imunizarea la aproape două miliarde de copii din întreaga lume.

În 2006, Rotary avea mai mult de 1,2 milioane de membri în peste 32.000 de cluburi, în 200 de țări și zone geografice, ceea ce face din Rotary International clubul cu cele mai răspândite sucursale, și al doilea club de servicii ca mărime din lume.

Președinții Rotary International din 2001 până în prezent:
 Richard D. Regele (2001-2002)
 Bhichai Rattakul (2002-2003)
 Jonathan B. Majiyagbe (2003-2004)
 Glenn E. Estess, Sr. (2004-2005)
 Carl-Wilhelm Stenhammar (2005-2006)
 William Boyd (2006-2007)
 Wilfrid J. Wilkinson (2007-2008)
 Dong Kurn Lee (2008-2009)
 John Kenny (2009-2010)
 Ray Klinginsmith (2010-2011)
 Kalyan Banerjee (2011-2012)
 Sakuji Tanaka (2012-2013)
 Ron D. Burton (2013-2014)
 Gary C.K. Huang (2014-2015)
 K.R. Ravindran (2015-2016)
 John F. Germ (2016-2017)
 Ian H. S. Riseley (2017–18)
 Barry Rassin (2018–19)
 Mark Daniel Maloney (2019–20)
 Holger Knaack (2020–21)
 Shekhar Mehta (2021–22)
 Jennifer E. Jones (2022–23)
 Gordon McInally (2023–24)

Organizarea și administrarea

Pentru a putea rula programele sale de servicii, Rotary este structurat în cluburi, districte, și structuri internaționale. Membrii cluburilor Rotary se numesc rotarieni. Cluburile sunt confirmate de organizația globală Rotary International, cu sediul in Evanston, Illinois. În scopuri administrative, peste 32.000 de cluburi din întreaga lume sunt grupate în 529 de districte, iar districtele in 34 de zone.

Cluburile Rotary
Clubul Rotary este unitatea de bază a activității Rotary, și fiecare club își alege membrii. Inițial a existat o limitare la un singur club pe oraș sau municipiu, dar Rotary International a încurajat formarea mai multor cluburi în orașele mai mari. Cele mai multe cluburi se întâlnesc săptămânal, de obicei cu ocazia unui prânz sau cina, într-o locație fixă, cu care ocazie rotarienii pot discuta problemele clubului și conversează cu invitații. Fiecare club desfășoară , de asemenea, diverse proiecte de servicii în comunitatea locală, și participă la proiecte speciale care implică alte cluburi din districtul de care aparține. Ocazional, participă la un proiect special al unui club înfrățit dintr-o altă țară. Cele mai multe cluburi organizează, de asemenea, evenimente sociale, cel puțin trimestrial, și chiar mai des în unele cazuri.

Fiecare club își alege propriul președinte și conducerea dintre membrii săi activi pentru un mandat de un an. Cluburile se bucură de autonomie considerabilă conform statutului Rotary International. Organismul de conducere al clubului este Consiliul Clubului, format din președintele clubului (care servește ca președinte al consiliului), un președinte ales, secretarul clubului, trezorierul clubului, și mai mulți directori ai Consiliului Clubului, inclusiv fostul președinte și viitorul președinte. Președintele numește de obicei directorii care servesc ca președinți ai principalelor comisii din club, inclusiv cele responsabile de funcționarea clubului, profesionale, în folosul comunității, pentru tineret, și pentru aspectele internaționale.

Districtele Rotary
Districtul Rotary este conduse de un guvernator, care este ofițer Rotary International și reprezintă consiliul de administrație al Rotary International în acea regiune. Fiecare guvernator este numit de către cluburile care aparțin de districtul respectiv, și ales cu ocazia reuniunii cluburi din Convenția RI care se ține anual într-o altă țară. Guvernatorul districtului numește guvernatorii asistenți dintre Rotarienii din district pentru a-l ajuta la gestionarea activității Rotary și în proiecte cluburilor din district. Deci guvernatorul districtului este numit de către cluburile din district și a ales în mod oficial de la reuniunea anuală internațională a cluburilor.

Zonele Rotary
Aproximativ 15 districte Rotary formează o zonă. Un director de zonă, care servește ca membru al consiliului de administrație Rotary International, coordonează două zone. Directorul de zonă este numit de către cluburile din zonă și ales în cadrul Convenției Rotary International pentru doi ani consecutivi.

Rotary International

Rotary International este condus de un consiliu de administrație compus din președintele internațional, președintele ales, secretarul general, și 17 directori zonali. Numirea și alegerea fiecărui președinte se fac cu unu până la trei ani înainte de preluarea efectivă a funcției, și se bazează pe cerințele care includ echilibrul geografic între zonele Rotary și serviciile anterioare ca guvernator districtual și membru al consiliului. Comitetul internațional se întrunește trimestrial pentru a stabili politicile și a face recomandări pentru organele de conducere generale, Convenția Rotary International, și Consiliului legislativ Rotary International.

Șeful executiv al Rotary International este secretarul general, care conduce un personal de aproximativ 600 de persoane care lucrează la sediul internațional în Evanston, și în șapte birouri internaționale din întreaga lume.

Statistici
Mai jos sunt câteva statistici valabile la data de 31 octombrie 2011 (* la data de 4 octombrie 2011).

Rotary

 Membri: 1.214.714
 Cluburi: 34.216
 Districte: 538

Rotaract (considerați membri Rotary)

 Membri: 204.102*
 Cluburi: 8.874*

Interact

 Membri: 315.836*
 Cluburi: 13.732*

Rotary Community Corps

 Membri: 165.807*
 Corpuri: 7.209*
RotaKids

Note

Legături externe

Cluburi
Fondări în 1905
Organizații neguvernamentale
Organizații non-profit internaționale

Rotary International


Dacrydium guillauminii er sígrænn runni (um 2m hár) frá Nýju-Kaledóníu.

Tilvísanir

Gagnviðarætt

Dacrydium guillauminii


El cónclave de 1730 (llevado a cabo entre el 5 de marzo y el 12 de julio de ese año) eligió como Papa al cardenal Lorenzo Corsini con el nombre de Clemente XII, con el fin de suceder al fallecido Benedicto XIII.

Muerte de Benedicto XIII

A los 81 años de edad, el papa Benedicto XIII murió, el 21 de febrero de 1730, luego de casi seis años de pontificado. Era un sacerdote humilde, piadoso y santo (el papa Pío XI, en 1931, comenzó su proceso de canonización), pero no tenía experiencia política. La administración y la política exterior, casi en su totalidad, había sido confiada al cardenal Niccolò Coscia.

Ésta fue una elección extremadamente desacertada, ya que a Coscia se le acusaba de abuso de poder, apropiación de una importante suma de las arcas papales, y de influir seriamente en la autoridad del sumo pontífice. En política exterior, llevó a la conclusión del concordato con Víctor Amadeo II de Saboya, que en 1720 se hacía llamar rey de Cerdeña. En el concordato la Santa Sede reconocía su dignidad real, a pesar de que Cerdeña, desde tiempos de Bonifacio VIII, era un feudo papal. Después de la muerte de Benedicto XIII, Coscia inicialmente huyó de Roma, pero finalmente se le permitió participar en el cónclave.

Lista de electores
Anexo:Cardenales electores en el cónclave de 1730
En el momento de la muerte de Benedicto XIII, el Colegio cardenalicio estaba compuesto por 67 cardenales, de los cuales 55 participaron en el cónclave, falleciendo uno de ellos durante la clausura, y otro salió antes de la elección papal. Además, otro de los cardenales había muerto durante la sede vacante.

De todos ellos, 27 eran considerados como papables.

Divisiones en el Sacro Colegio
En los análisis previos al cónclave, se esperaba que un grupo de unos 20 cardenales italianos, nombrados por el Papa Benedicto XIII (los llamados benedictinos), crearan la mayor facción, capaz de bloquear a los candidatos de las otras facciones. No obstante, debido a la falta de un liderazgo claro y a las diferencias de opiniones entre ellos, la facción benedictina no se concretó. La mayoría de ellos se unieron a un partido dispuesto, los otros se esparcieron en los partidos de facciones políticas, y dos se aliaron con el cardenal Annibale Albani. España no poseía partido que la representara, ya que sus dos representantes, el embajador Cornelio Bentivoglio y Luis Antonio de Belluga y Moncada, estaban en desacuerdo. Bentivoglio, que era el representante oficial del rey Felipe V, se alió con el partido imperial, mientras que Belluga y Moncada se mantuvo al margen. Por tanto, el Sacro Colegio se dividió en cinco facciones:

 Partido francés: compuesto por cardenales franceses e italianos (de la familia Ottoboni), que representaban los intereses del rey Luis XIV.
 Partido Imperial: facción de los partidarios del emperador de Austria.
 Partido Zelanti: compuesto por cardenales que se oponían a la influencia secular en la Iglesia, que proclama la voluntad de elegir al mejor candidato, independientemente de los intereses políticos. Esta fracción comprende el mayor número de cardenales ancianos, es decir, los proclamados antes de la elección de Benedicto XIII.
 Partido clementino: proclamados por Clemente XI, son cardenales que no pertenecen ni a las facciones políticas, ni al movimiento zelanti.
 Partido cerdeño: grupo que representa los intereses de Víctor Amadeo II de la Casa de Saboya, recientemente elevado a la categoría de rey de Cerdeña. En el cónclave, se alió con la facción imperial.

El curso del cónclave

Las votaciones comenzaron el 5 de marzo, con un total de 30 cardenales. El 8 de marzo llega el cardenal Carafa; el 9, Lambertini; el 11, Spinola y Marini; el 12, Bentivoglio, Accoramboni y Olivieri; el 13, Davia y Alberoni; el 15, Pico della Mirandola y del Giudice; el 22, Ruffo; el 30, Boncompagni; y el 31, Bissy y Sinzendorf. Desde finales de marzo había, por tanto, 46 electores. El 1 de abril llegó Kollonitsch; el 3, Althan; el 4, Coscia; el 6, Erba Odescalchi; el 8, Rohan y Borromeo; y el 20 Schönborn, dando el número de 53 electores. El 23 de abril muere en la clausura el cardenal Conti, lo que reduce el número de participantes a 52. Del 24 al 29 de abril, el cardenal Porzia salió temporalmente del cónclave, por encontrarse enfermo. El 26 de abril, llega el cardenal Pignatelli, y el 22 de mayo, el cardenal Caracciolo. A fines de mayo había 54 cardenales presentes. El 4 de junio, el cardenal Cibo pide licencia por enfermedad; el 9 hace lo mismo Ruffo; el 21 Porzia; el 1 de julio Schönborn, con lo que el número de electores cae a 50. Schönborn no regresa al cónclave; pero Porzia, Ruffo y Cibo entran a la clausura nuevamente el 11 de julio. Para la votación definitiva del 12 de julio asistieron 53 cardenales.

Al principio parecía que el cónclave terminaría con bastante rapidez, con la elección del cardenal Giuseppe Renato Imperiali, de 79 años de edad, que estaba fuertemente apoyado por varios de los demás electores, pero Annibale Albani, que probablemente deseaba su victoria, quería obligar a cualquiera de los partidos cardenalicios a usar el derecho de veto. En la votación del 20 de marzo, Imperiali recibió 18 votos de 42, que en la práctica significaba que le faltaba un solo voto para ganar, ya que sus seguidores sabían que de un total de 10 candidaturas que los electores habían votado en esa ronda, la mayoría era de nombres de cardenales que favorecían su candidatura. Los partidarios de Imperiali tenían la esperanza de que esto debilitaría la vigilancia de los electores, alcanzando la mayoría requerida para que Imperiali ganara. Sin embargo, el embajador español Cornelio Bentivoglio, se dio cuenta de la argucia por lo que, en la mañana del 21 de marzo, en nombre del rey Felipe V declaró oficialmente el veto a la candidatura.

La notificación de veto no significó el fin definitivo de la candidatura de Imperiali, ya que los partidarios de este, a instancias del Cardenal Belluga y Moncada, pusieron en duda la validez del veto. El documento presentado por Bentivoglio tenía una antigüedad de casi 10 años, específicamente del 28 de agosto de 1720, y no había sido firmado por el rey, solo por el Secretario de Estado. En esta situación, se envió un mensajero a Madrid con el fin de verificar la validez del veto, y hasta su regreso, las deliberaciones del cónclave se mantuvieron suspendidas. Las votaciones se hicieron de manera rutinaria, pero no apareció ningún candidato serio. El 8 de abril, el embajador extraordinario del emperador llega a Roma, que dos días más tarde da una carta al cardenal Barberini, con opiniones sobre el Sacro Colegio.

El 23 de abril muere el gran penitenciario Bernardo Maria Conti, hermano del Papa Inocencio XIII. Tres días más tarde fue elegido para el cargo el cardenal Petra.

El 24 de abril, desde España, llega un correo de confirmación del veto contra el cardenal Imperiali, al que se le cierra definitivamente la puerta del papado. Al mismo tiempo, hace posible proponer nuevos candidatos.

A finales de abril el cardenal Cienfuegos, con el apoyo de los Ottoboni, España, Cerdeña y cardenales de alto nivel presentaron la candidatura de Tommaso Ruffo; pero luego es rechazada por los franceses y los clementinos. Ante tal oposición, Ruffo desiste de su candidatura. Se propone entonces a Lorenzo Corsini como un rival francés, con el apoyo de Cornelio Bentivoglio y los Zelanti. El 15 de mayo, recibió 26 votos, logrando rechazar la candidatura de Cienfuegos. En la segunda mitad de mayo, también se sugirió a otros candidatos, pero sin mucho éxito. Albani impulsa a su protegido Pico della Mirandola, pero es rechazado por la facción imperial.

A principios de junio, la facción imperial trata de forzar la elección del cardenal Davia, pero en la votación del 7 de junio, sólo saca 29 votos de 40. Este, es el mismo número de votos que se le dan al cardenal Corradini, candidato de los franceses y de los clementinos. Albani, junto a Corradini, logra acabar con la candidatura de Davia, y Corradini comienza a ser un candidato serio. El 17 de junio recibe 30 votos. Sin embargo, no es elegido, ya que se oponía al emperador y al rey de España. Aunque no hubo veto formal, los franceses retiraron su apoyo a Corradini. Parece ser que los franceses, desde el principio, en realidad no elegirían a Corradini y sólo lo propusieron como un movimiento táctico calculado para bloquear a Davia, y obligar a Austria a utilizar su poder de veto. En cualquier caso, a principios de julio, Corradini ya no cuenta como candidato.

Ante el fracaso de la candidatura francesa de Corradini, se propone al cardenal Banchieri, que pronto es rechazado por todas las demás facciones. Para los franceses supuso una desagradable sorpresa que su camarlengo Albani, volviera a presentar la candidatura del cardenal Lorenzo Corsini. Este cardenal, ya rechazado anteriormente por la facción Imperial, entra de nuevo a las deliberaciones luego de que el Gran Duque de Toscana, Gian Gastone de Médici, utilizara su influencia en la corte imperial para convencer al emperador de que cambiara de opinión. El 7 de julio, el cardenal Cienfuegos recibió nuevas instrucciones de Viena, donde el emperador le dio las gracias por sus acciones pasadas, y le ordenó cambiar su posición con respecto a Corsini. El partido francés realizó un intento de formar una oposición a Corsini, todavía con la esperanza de impulsar a Banchieri, pero fue en vano. El 10 de julio, Corsini contaba con el apoyo de todos los partidos, excepto el francés. En esta situación, los cardenales Ottoboni y Polignac decidieron que resistir sería inútil, y en la mañana del 11 de julio anunciaron su apoyo a Corsini, con la condición de que Banchieri quedara como titular de la Secretaría de Estado. Hacia la noche, se había llegado a un consenso sobre Corsini.

El nuevo papa
El 12 de julio de 1730, el cardenal Lorenzo Corsini, fue elegido Papa, recibiendo los votos de todos los cardenales, excepto el suyo, que dio al decano Francesco Pignatelli. Tomó el nombre de Clemente XII, en honor de Clemente XI, quién lo había elevado al cardenalato. Cuatro días más tarde, el protodiácono Altieri lo coronó solemnemente en la Basílica Vaticana. A pesar de su avanzada edad y mala salud, su pontificado duró casi 10 años.

Referencias

Fuentes
 Ludwig von Pastor: "Historia de los Papas".
 Remigio Ritzler: "Jerarquía Católica".
 Ferdinando Petruccelli della Gattina: "Historia de los cónclaves diplomáticos".

Enlaces externos
 Cónclave de 1730
 Sede vacante 1730

1730
Política en 1730

Cónclave de 1730


Dysart dans le Fife était un Burgh royal qui a élu un Commissaire au Parlement d'Écosse et à la Convention des États.

Après les Actes d'Union de 1707, Dysart, Burntisland, Kinghorn et Kirkcaldy ont formé le district de Dysart, envoyant un membre à la Chambre des communes de Grande-Bretagne.

Liste des commissaires de burgh

 1661–63, 1665 convention: David Symson, conseiller
 1667 convention: William Symson, baili
 1669–74: Henry Beattie, baili
 1678 convention: George Symson
 1681–82: John Reddie  le Jeune, marchand, bailli
 1685–86, 1689 convention, 1689–90; David Chrystie
 1695–1702: Alexander Swinton
 1702–03: David Chrystie de Balsillie (mort vers 1702)
 1703–04: George Essone, marchand (mort vers 1705)
 1704–07: John Black, baili

Références

Article connexe
 Liste des circonscriptions au Parlement d'Écosse au moment de l'Union

Circonscription du Parlement d'Écosse (jusqu'en 1707)
Politique dans le Fife

Dysart (circonscription du Parlement d'Écosse)


În marea trecere este un film românesc din 1971 regizat de Mirel Ilieșiu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1971 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1971

În marea trecere


يوستوس فون ليبيغ :  (12 مايو 1803 - 18 أبريل 1873) كيميائي ألماني تعود له معظم الإسهامات الرئيسية في الكيمياء الحيوية والزراعية، وعمل على تنظيم الكيمياء العضوية.

بعمله كأستاذ، ابتكر أسلوب التدريس مع المختبر الموجه الحديث، ونظرا لهذه الابتكارات، اعتبر واحدا من أكبر معلمي الكيمياء في كل العصور. ويعرف باسم «أب صناعة الأسمدة» لاكتشافه النيتروجين كعنصر أساسي لتغذية النبات، وصياغة قانون الحد الأدنى الذي وصف أثر المواد الغذائية الفردية على المحاصيل. كما طوٌر أيضا عملية تصنيع لمستخلص لحوم البقر، وأسس شركة ليبيغ لاستخلاص اللحم، والذي حمل في وقت لاحق العلامة التجارية أوكسو "Oxo" لمكعبات حساء اللحم البقري.

البحث والتطوير
غادر ليبيغ باريس للعودة إلى دارمشتات في أبريل 1824. في 26 مايو 1824 وفي سن الحادية والعشرين، وبتوصية من همبولدت، أصبح ليبيغ أستاذًا استثنائيًا في جامعة غيسن. كان تعيين ليبيغ جزءًا من محاولة لتحديث جامعة غيسن وجذب المزيد من الطلاب. حصل على راتب صغير، دون تمويل المختبر أو الوصول إلى المرافق.

كان وضعه معقدًا بسبب أعضاء هيئة التدريس القائمين: درّس الأستاذ ويلهلم زيمرمان (1780-1825) الكيمياء العامة كجزء من كلية الفلسفة، تاركًا الكيمياء الطبية والصيدلة للأستاذ فيليب فوغت في كلية الطب. كان فوغت سعيدًا بدعم إعادة التنظيم إذ درّس ليبيغ الصيدلة، وأصبحت مسؤولية كلية الآداب، بدلًا من كلية الطب. وجد زيمرمان نفسه يتنافس دون جدوى مع ليبيغ من أجل الطلاب ورسوم محاضراتهم. رفض السماح لليبيغ باستخدام المساحة والمعدات الموجودة، وانتحر أخيرًا في 19 يوليو 1825. أدت وفاة زيمرمان والأستاذ بلومهوف الذي علّم التكنولوجيا والتعدين إلى فتح الطريق أمام ليبيغ للتقدم للحصول على الأستاذية الكاملة. عُين ليبيغ في كرسي أردنيشر في الكيمياء في 7 ديسمبر 1825، إذ حصل على راتب متزايد بشكل كبير وبدل مختبري.

تزوج ليبيغ من هنرييت «يتشن» مولدينهاور (1807-1881)، ابنة مسؤول حكومي، في مايو 1826. كان لديهم خمسة أطفال، جورج (1827-1903)، وأغنيس (1828-1862)، وهيرمان (1831-1894)، وجوانا (1836-1925)، وماري (1845-1920). على الرغم من أن ليبيغ كان لوثريًا ويتشن كاثوليكية، يبدو أن اختلافهما في الدين حُلّ وديًا عن طريق تنشئة أبنائهما على الديانة اللوثرية وبناتهما ككاثوليكيات.

تعليم كيمياء التحويل
اقترح ليبيغ والعديد من الزملاء إنشاء معهد للصيدلة والتصنيع داخل الجامعة. ومع ذلك، رفض المجلس بلا هوادة فكرتهم، مشيرًا إلى أن تدريب «الصيادلة، وصانعي الصابون، وصانعي البيرة، والصباغين، ومقطرات الخل» لم يكن مهمة الجامعة. اعتبارًا من 17 ديسمبر 1825، حكموا بأن أي مؤسسة من هذا القبيل يجب أن تكون مشروعًا خاصًا. كان هذا القرار في الواقع لصالح ليبيغ. بوصفه مشروعًا مستقلًا، تمكن من تجاهل قواعد الجامعة وقبول كل من الطلاب المسجلين وغير المسجلين. أعلِن عن معهد ليبيغ على نطاق واسع في المجلات الصيدلانية، وافتتح في عام 1826. جرى تدريس دروسها في الكيمياء العملية والإجراءات المختبرية للتحليل الكيميائي بالإضافة إلى صفوف ليبيغ الرسمية في الجامعة.

منذ عام 1825 وحتى عام 1835، وضِع المختبر في غرفة الحراسة في ثكنات مهجورة على طرف المدينة. بلغت مساحة المختبر الرئيسي نحو 38 مترًا مربعًا (410 قدمًا مربعًا)، وتضمنت غرفة محاضرات صغيرة، وخزانة تخزين، وغرفة رئيسية مع أفران وطاولات العمل. استخدِم الرواق المفتوح للخارج لردود الفعل الخطيرة. تمكن ليبيغ من العمل هناك مع ثمانية أو تسعة طلاب في وقت واحد. عاش في شقة ضيقة في الطابق العلوي مع زوجته وأطفاله.

كان ليبيغ واحدًا من أوائل الكيميائيين الذين نظموا المختبر بشكله الحالي، وتفاعلوا مع الطلاب في البحث التجريبي على نطاق واسع من خلال دمج البحث والتعليم. مكنته أساليب التحليل العضوي من توجيه العمل التحليلي للعديد من طلاب الدراسات العليا. كان طلاب ليبيغ من العديد من الولايات الألمانية، بالإضافة إلى بريطانيا والولايات المتحدة، وساعدوا في خلق سمعة دولية للمشرف على أطروحتهم. أصبح مختبره معروفًا كمؤسسة نموذجية لتدريس الكيمياء العملية. كان مهمًا أيضًا لتأكيده على تطبيق الاكتشافات في البحث الأساسي لتطوير عمليات ومنتجات كيميائية محددة.

في عام 1833 تمكن ليبيغ من إقناع المستشار جوستين فون ليند بضم المعهد داخل الجامعة. في عام 1839 حصل على أموال حكومية لبناء مدرج محاضرات ومختبرين منفصلين، صممه المهندس المعماري بول هوفمان. ضم مختبر الكيمياء الجديد كمات دخان مبتكرة ذات واجهات زجاجية ومداخن تنفيس. وبحلول عام 1852، عندما غادر ليبيغ غيسن إلى ميونيخ، كان قد درّس أكثر من 700 طالب من الكيمياء والصيدلة.

مراجع

وصلات خارجية

أساتذة جامعة لودفيغ ماكسيميليان في ميونخ
أشخاص من الإمبراطورية الألمانية
أشخاص من دارمشتات
أشخاص من دوقية هسن الكبرى
أعضاء أجانب في الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
أعضاء أجانب في الجمعية الملكية
أعضاء أكاديمية بافاريا للعلوم
أعضاء الأكاديمية السويدية الملكية للعلوم
أعضاء الأكاديمية الملكية الهولندية للفنون والعلوم
أعضاء النيشان البافاري الماكسيميلياني للعلوم والفن
أعضاء هيئة تدريس جامعة غيسن
بارونات ألمانيا
حائزون على وسام كوبلاي
خريجو جامعة إرلنغن نورنبيرغ
خريجو جامعة بون
كيميائيون ألمان في القرن 19
مخترعون ألمان
مخترعون ألمان في القرن 19
مواليد 1803
مواليد في دارمشتات
نبلاء ألمان
وفيات 1873
وفيات في ميونخ
علماء من دارمشتات

يوستوس فون ليبيغ


දින දසුන් යුගයක් යනු, දින දසුනක් විසින් භාවිතා කෙරෙන වසර නාමකරණයේ ක්‍රමයකි. නිදසුනක් වශයෙන්, ග්‍රෙගෝරියානු දින දසුන විසින් බටහිර ක්‍රිස්තියානි යුගයෙහි වසරවල් අංකනය කරනු ලැබෙයි (කොප්ටික සහ ඉතියෝපික සභාවන් විසින් ඔවුන්ගේම ක්‍රිස්තියානි යුගයන් භාවිතා කරති, පහත බලන්න). කාලය සලකුණු කිරීම ඇරඹෙන මොහොත, දිනය හෝ වසර හැඳින්වෙන්නේ යුගයේ  කාලාරම්භය ලෙසිනි. වෙනස් දින දසුන් යුග බොහොමයක් පවතියි.

දින දසුන් යුගය


Vtáčkovce este o comună slovacă, aflată în districtul Košice-okolie din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.132 de locuitori.

Istoric
Localitatea Vtáčkovce este atestată documentar din 1427.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Vtáčkovce


Izviđački satelit (obavještajni satelit, špijunski satelit) je vrsta umjetnog satelita. Obično je vojne namjene, prije svega obavještajne. Može biti i civilne, poput izviđačkih satelita koji snimaju površinu Marsa. Izviđački satelit iz orbite otkrivaju minerale u kori, npr. rover Curiosity izbušio je u podnožju Mount Sharpa uzorke prvog kamena u kojima je nađen mineral, koje je Marsov izviđački satelit prvo pronašao.

Prvo "vojno oko" ove vrste bio je izviđački satelit KH 1960-ih.
Poznati su ruski i američki izviđački sateliti. Izviđačke satelite smjestila je u orbitu i Njemačka, iz sustava SAR-Lupe. Za tu je svrhu koristila ruske resurse, kozmodrom Pljeseck i raketu nosač Kosmos 3M.  Turska je svoj prvi vlastiti izviđački satelit lansirala 2011. godine. Bio je to Rasat.

Izvori

Umjetni sateliti

Izviđački satelit


Nashua est une ville américaine située dans le Comté de Wilkin, dans le Minnesota. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Toponymie
La ville a été nommée en références aux premiers colons s'étend établit à cet endroit, la famille Nash.

Histoire
Un bureau de poste a été créé en 1892, et est resté en activité jusqu'en 1996.

Liens externes

Notes et références

Ville au Minnesota
Comté de Wilkin

Nashua (Minnesota)


Châtelet () is a station of the Paris Métro and Île-de-France's RER commuter rail service, located in the centre of medieval Paris, on the border between the 1st and 4th arrondissements. It serves RER A, RER B and RER D, as well as Line 1, Line 4, Line 7, Line 11 and Line 14 of the Paris Métro; it is the southern terminus of Line 11. The station is made up of two parts connected by a long corridor: Lines 7 and 11 under the Place du Châtelet and the Quai de Gesvre (site of the original medieval river port of Paris), next to the Seine; Lines 1, 4 and 14 towards Rue Saint-Denis and the Rue de Rivoli.

Châtelet is connected by another long underground corridor to the southern end of the RER platforms at Châtelet–Les Halles, the northern end of which is again connected to the Métro station Les Halles. The distance from Line 7 at Châtelet to the RER lines at Châtelet–Les Halles is approximately . It is the ninth-busiest station on the Métro system.

Location
 The station has two parts connected to each other by a long corridor equipped with two moving walkways.

They serve under the Place du Châtelet:
 line 7 under the Quai de Gesvres (between Pont-Neuf and Pont Marie);
 line 11 under Avenue Victoria (terminus preceding or following Hôtel de Ville station).

Further north, they serve:
 line 1 under Rue de Rivoli (between Louvre - Rivoli and Hôtel de Ville);
 line 4 under Rue des Halles (between Les Halles and Cité);
 line 14 diagonally between these two previous streets, parallel to line 4 (between Pyramides and Gare de Lyon stations).

The station is connected, from the northern part, by another corridor comprising three moving walkways, to the Châtelet–Les Halles RER station and, through this, to the Les Halles metro station of line 4 .

History

The station was opened on 6 August 1900, three weeks after trains began running on the original section of line 1 between Porte de Vincennes and Porte Maillot on 19 July 1900. The line 4 platforms were opened on 21 April 1908 as part of the original section of the line from Porte de Clignancourt to Châtelet. It was the southern terminus of line 4 until the opening of the connecting section of the line under the Seine to Raspail on 9 January 1910.

It is named after the Place du Châtelet, which is named after the Grand Châtelet, a castle over the northern approach to the old Pont au Change over the Seine to the Île de la Cité, which was demolished by Napoléon in 1802. Châtelet is a medieval French term for barbican, a small castle that commands (overlooks) a bridge or defile.

The line 7 platforms were opened on 16 April 1926 as part of the line's extension from Palais Royal to Pont Marie with the name Pont Notre-Dame-Pont au Change. It had no direct connection with Châtelet. On 15 April 1934 a connecting corridor was opened to the platforms of lines 1 and 4 and the line 7 station was renamed. The line 11 platforms were opened near the line 7 platforms on 28 April 1935 as part of the original section of the line from Châtelet to Porte des Lilas.

From May 1963 to December 1964, like the majority of the stations of line 1, its platforms were lengthened to 90 meters to accommodate trainsets of six cars to cope with significant chronic overloads. On 21 October 1964, the station was the first to be equipped with moving walkways, 132 meters long, in the corridor connecting its northern and southern parts. Like most of the stations of line 4, between October 1966 and October 1967, the platforms of the latter were in turn extended to 90 meters, in order to accommodate trains of six pneumatically-driven carriages.

On 9 December 1977 the Châtelet – Les Halles RER station was opened with a connecting corridor with a moving walkway to Châtelet. The station was partially modernized with the installation of small fine flat ceramic tiles, yellow-orange and white, in the connecting corridors of its northern part. The same year, a fresco by the French artist Hervé Mathieu-Bachelot, entitled En rouge et en blanc, was installed on a pedestal not far from the main accesses to line 4.

In 1985, the corridor connecting the northern and southern parts of the station also receives two identical mosaics by the same artist: Obliques enrubannées (work produced with André Ropion).

Like a third of the stations in the network between 1974 and 1984, all the stopping points are fitted out in the Andreu-Motte style, in yellow accompanied by flat white tiles for line 1, in red with flat white tiles on line 4, in green with the conservation of the original bevelled tiles for line 7 and in blue with the maintenance of white bevelled ceramic tiles on line 11.

As part of the automation of line 1, its station was renovated in 2009, losing its yellow Motte decoration. From the 7 and 8 March 2009, the line 1 platforms were raised during the automation of line 1, including the installation of platform screen doors in November 2010.

The line 14 platforms were opened near the line 1 and 4 platforms on 15 October 1998 as part of the original section of the line from Madeleine to Bibliothèque François Mitterrand. On 7 and 8 March 2009 the line 1 platforms were restored during the automation of line 1, including the installation of platform screen doors.

From 16 April 2013 to 25 February 2016, the corridors ensuring the connection between lines 4 and 14, which have become too cramped and congested, were widened and doubled, each with an ascending escalator. The openings of the fixed staircase, that encroached on the platforms of line 4 were then eliminated in favor of a wide opening in each side wall.

From 2014 until 15 February 2016, all the connecting corridors, except those giving access to line 14, were modernized as part of the RATP Renouveau du métro program. The station has since been divided into two distinct sectors called Sector Rivoli and Sector Seine, each distinguished by a symbol represented in relief on the ceramic friezes above the bevelled white tiling: those of the former, of bronze color, have patterns suggesting the lines of buildings on rue de Rivoli, while those on the latter, sky blue in color, are adorned with waves reminiscent of the Seine. In addition, the RER station and the neighboring Les Halles station are also referred to as Sector Forum.

In certain corridors, the bevelled white ceramic tiles have for the first time dimensions measuring twice those of the classic format, similar to the tiles at Porte d'Orléans station on line 4, and which will subsequently be deployed at Maisons-Alfort - Les Juilliottes on line 8 (from 2016) and Basilique de Saint-Denis on line 13 (in 2018). Subsequently, the names of the two sectors will be gradually added to the left of the nominative panels of the platforms (starting with line 11 in 2018 then line 1 in 2019).

The renovation of the connecting corridor from the Rivoli Sector to the Seine Sector was completed later, at the beginning of 2017. It includes in particular, the replacement of the moving walkways, now shortened, as well as the installation of wall panels intended to receive event frescoes and decorations, a specific lighting fixture, the color of which juggles between cold white, warm white and amber. The double mosaic is no longer visible.

As part of the automation of line 4, its stopping point has been modernized since the second half of 2016, losing its red Motte style. Its platforms were raised from 27 November 2017 to 30 March 2018.

As part of the extension of line 11 to Rosny-Bois-Perrier, its terminus underwent major works from 15 March to the end of December 2019, during which time the western terminus of the line was transferred to the neighboring Hôtel de City. The platforms were raised, consolidated and tiled, the tracks and signage renewed and the connecting staircase doubled. The reversing headshunt is extended to the right of the central track, under the cellar of the Terminus Châtelet restaurant, in order to be able to accommodate trainsets of five cars.

In the course of the first half of 2019, the platforms of line 7 will have their masonry-style Motte benches in green tiling removed, as will the characteristic coque seats, in favor of contemporary seats, which were installed during the summer.

Usage
In 2019, according to RATP estimates, 10.8 million travelers entered this station, which places it in 12th position among metro stations for its use out of 302.

Passenger services

Access
The station has several metro entrances:
 Entrance 1: rue de Rivoli: 112, rue de Rivoli
 Entrance 2: Porte Lescot Forum des Halles Center G. Pompidou
 Entrance 4: avenue Victoria: 9, avenue Victoria
 Entrance 5: place du Châtelet: a staircase, place du Châtelet
 Entrance 6: place Sainte-Opportune: 8, place Sainte-Opportune
 Entrance 7: rue des Lavandières: a staircase at 19, rue des Lavandières
 Entrance 8: rue Saint-Denis: 5, rue Saint-Denis
 Entrance 9: rue de la Lingerie: a staircase at the corner of rue des Halles and rue de la Lingerie
 Entrance 10: rue de la Ferronnerie: an elevator facing 12 or 33, rue de la Ferronnerie
 Entrance 11: rue Bertin-Poirée: 20, rue Bertin Poirée
 Entrance 12: Châtelet theater: 17, avenue Victoria
 Entrance 13: Théâtre de la Ville: 15, avenue Victoria
 Entrance 15: rue Saint-Martin: 13, avenue Victoria
 Entrance 16: avenue Victoria: 16, avenue Victoria

Station layout

Platforms
All lines except line 11 have standard configuration stations, with two platforms framing two tracks under an elliptical arch.

The platforms of line 1 are decorated with white and flat ceramic tiles that cover the vault and the tunnel exits. The lighting is of the Gaudin type typical of the metro revival of the 2000s and the platforms are equipped with platform doors. The advertising frames are metallic and the walls are equipped with wooden panels crowned with the name of the station, back-lit and written in Parisine font.

The platforms of line 4 are decorated in the Andreu-Motte style in red, with flat tiles from the 1970s until 2018. As part of the automation of the line, these platforms were still under construction in 2019, the Andreu-Motte style having been entirely cast out.

The platforms of line 7 are decorated in the Andreu-Motte style in an apple green color, associated with the original decoration of the CMP, characterized by bevelled white tiles, advertising frames in honey-colored earthenware. The name of the station is supplemented by its old name, (Pont au Change), also written in earthenware. At the eastern end of the station, the unusually high vault gives way to a footbridge spanning the tracks. In 1642, Louis XIII ceded land to the Marquis de Gesvres and demanded that he establish, under the platform which today bears his name, a gallery made up of arcades overlooking the Seine. Nicknamed cagnards, these unsanitary vaults quickly became a den for the thugs of the capital. After being condemned in the 19th century, they were brought to light in 1921 during the construction of the metro. At the request of the Commission du Vieux Paris, the structure was preserved and integrated into the station, which explains this unusual configuration.

The line 11 station is special: it has two platforms flanking two tracks as well as a third track on the south side, due to its role as terminus. It is decorated in the Andreu-Motte style in blue color. The name of the station is indicated on enamel plaques. In 2018, these were renewed, from a font in capital letters, to the Parisine font, and losing the old subtitle Avenue Victoria.

Line 14 station has the amenities specific to this line with a sober and modern decoration combining wood and concrete. It has a monumental vault and the platforms are equipped with landing doors.

Bus connections
The station is served by lines 21, 38, 47, 58, 67, 69, 70, 72, 74, 75, 76, 85 and 96 of the RATP Bus Network and, at night, by lines N11, N12, N13, N14, N15, N16, N21, N22, N23, N24, N122, N144 and N145 of the Noctilien bus network.

Gallery

See also
 Les Halles (Paris Métro)
 Gare de Châtelet–Les Halles

References
 Roland, Gérard (2003). Stations de métro: D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Notes

External links

Accessible Paris Métro stations
Paris Métro stations in the 1st arrondissement of Paris
Paris Métro stations in the 4th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1900

Châtelet station


Zdzisław Beksiński (n. 24 februarie 1929, Sanok - d. 21 februarie 2005, Varșovia) a fost un pictor, fotograf și sculptor polonez, specializat în aria suprarealismului distopic.

Picturile sale au fost realizate într-un stil pe care Beksiński îl descria drept Baroque sau Gothic. Creațiile sale artistice au fost în mare parte reprezentate de opere vizuale ce pot fi împărțite în două categorii distincte, prima, timpurie, concentrându-se pe un colorit expresionist cu un puternic stil de realism utopic și arhitectură suprarealistă, iar a doua având în vedere un stil abstract, conținând în principal trăsături dinspre curentul formalist.

Note

Nașteri în 1929
Nașteri pe 24 februarie
Decese în 2005
Decese pe 21 februarie
Pictori polonezi

Zdzisław Beksiński