The Minister for Posts and Telegraphs () was the holder of a position in the Government of Ireland (and, earlier, in the Executive Council of the Irish Free State). From 1924 until 1984 – when it was abolished – the minister headed the Department of Posts and Telegraphs (also known as the P&T in English and P⁊Ꞇ in Irish, and later stylised as p+t).

The office of Minister for Posts and Telegraphs was created by the Ministers and Secretaries Act 1924, which reorganised the Irish system of government shortly after the establishment of the Irish Free State in 1922. The Minister exercised those functions which had formerly been exercised by the Postmaster General of the United Kingdom. Legislation in 1831 had amalgamated the earlier offices of Postmaster General of Great Britain and Postmasters General of Ireland, which became a jointly held role in the administration of the Lord Lieutenant of Ireland.

The Ministers and Secretaries Act 1924 defined the department's role:

The Minister for Posts and Telegraphs was responsible for Ireland's postal and telecommunications services from 1924 to 1984. At its height the department was one of the largest civil service departments in Ireland. The reform of the sector and department began in 1978 with the creation of the Posts and Telegraphs Review Group. This led, following the delivery of a report in 1979, to the creation of the  Interim Board for Posts (An Bord Poist), chaired by Feargal Quinn, and the Interim Board for Telecommunications (An Bord Telecom), chaired by Michael Smurfit. These two boards continued to sit until An Post and Telecom Éireann, respectively, replaced them in 1984 as state-sponsored agencies.

History
The Department of Posts and Telegraphs ceased to exist in 1984, and its powers and responsibilities were transferred to the newly created Department of Communications. This was one of the largest reorganisations of the civil service in modern times, the old department having had a workforce of about 30,000 prior to dissolution. With the transfer of personnel to the new agencies, the number of civil service employees was almost halved overnight.

The Minister for Communications was created in 1983 to replace both the Minister for Posts and Telegraphs and the Minister for Transport. In 1987, the transport functions of the department were moved to a new Department of Tourism and Transport. In 1991 the minister's functions were passed to the renamed Minister for Tourism, Transport and Communications and the department ceased to exist, but was not formally abolished.

The functions which had initially been under the Minister for Communications are now under the Minister for the Environment, Climate and Communications, the Minister for Tourism, Culture, Arts, Gaeltacht, Sport and Media, and the Minister for Transport.

Alteration of name and transfer of functions

List of office-holders

Notes

List of ministers of state
Under the Ministers and Secretaries Act 1924, the Executive Council could appoint Parliamentary Secretaries to assist Ministers in the Executive Council (renamed the Government in 1937). From 1978, this position was abolished and replaced by the position of Minister of State who could be appointed to a government department. The Minister of State did not hold cabinet rank.

References

Communications in the Republic of Ireland
Posts and Telegraphs
Republic of Ireland postal system
Telecommunications in the Republic of Ireland

Minister for Posts and Telegraphs


Maria af Rumænien eller Marie af Rumænien kan henvise til flere personer:

 Maria af Rumænien (1870-1874) – datter af Carol 1. af Rumænien
 Marie af Edinburgh (1875–1938) – datter af Prins Alfred af Storbritannien og gift med Kong Ferdinand 1. af Rumænien
 Maria af Rumænien (1900-1961) – datter af Kong Ferdinand 1. af Rumænien og gift med Kong Alexander 1. af Jugoslavien
 Maria af Rumænien (født 1964) – datter af Kong Mihai 1. af Rumænien

Maria af Rumænien


Armutveren, Kırklareli ilinin Demirköy ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski adı Bulgarca kökenli olmak üzere 1877 yılı kayıtlarında Paspala, 1912 yılı kayıtlarında ise Paspalovo olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Kırklareli il merkezine 45 km, Demirköy ilçe merkezine 30 km uzaklıktadır. Köy, Demirköy'ün kuzeybatısında ve Bulgaristan sınırı kenarındadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Demirköy belde ve köyleri

Armutveren, Demirköy


Ian Kenneth Åkesson (Jessheim, Norveška, 22. veljače 1976.), poznatiji kao Tjodalv, norveški je black metal bubnjar. Osnivač je sastava Dimmu Borgir i Old Man's Child. Danas svira sa sastavima Susperia i Black Comedy. Tjodalv svirao je gitare na prvi albumima Dimmu Borgira, Inn i evighetens mørke i For all tid. Od albuma Stormblåst do 1999. godine svirao je bubnjeve. Zbog obitelji i glazbenih razlika napustio je Dimmu Borgir. Zamijenio ga je Nicholas Barker iz sastava Cradle of Filth. Nakon što je napustio Dimmu Borgir, osnovao je sastav Susperia gdje svira do danas.

Diskografija
Dimmu Borgir
 Inn i evighetens mørke (1994., EP)
 For all tid (1995.)
 Stormblåst (1996.)
 Devil's Path (1996., EP)
 Enthrone Darkness Triumphant (1997.)
 Godless Savage Garden (1998., EP)
 Spiritual Black Dimensions (1999.)
 True Kings of Norway (2000., kompilacija)
Old Man's Child
 Born of the Flickering (1996.)
 Revelation 666: The Curse of Damnation (2000.)
Susperia
 Predminance (2001.)
 Vindication (2002.)
 Unlimited (2004.)
 Cut from Stone (2007.)
 Attitude (2009.)
 The Lyricist (2018.)

Izvori

Norveški bubnjari heavy metala

Tjodalv


An Brachypodium sylvaticum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Hudson, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ambroise Marie François Joseph Palisot de Beauvois. An Brachypodium sylvaticum in nahilalakip ha genus nga Brachypodium, ngan familia nga Poaceae. Nag-uusahan nga subspecies: B. s. glaucovirens.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Brachypodium

ca:Brachypodium#Brachypodium sylvaticum

Brachypodium sylvaticum


Paquinou est une fête célébrée dans les villages baoulés en Côte d'Ivoire pendant le week-end de Pâques. Paquinou signifie littéralement en langue baoulé « pendant la Pâque ».

Déroulement
D'une durée de trois jours, du vendredi au dimanche, il s'agit d'une fête incontournable à l'occasion de laquelle les Baoulé qui ont émigré dans d'autres villages, en ville voire à l'étranger, reviennent dans leurs villages d'origine pour des réjouissances en famille et participer à des projets de développement rural.

Le vendredi est ainsi l'occasion de se déplacer pour rejoindre les villages. Dans la capitale ivoirienne, Paquinou suscite une véritable cohue à la principale gare routière d'Abidjan-Adjamé le vendredi, avec de très nombreux Abidjanais baoulé qui prennent d'assaut toute la journée les compagnies de bus pour se rendre en pays baoulé.

Le samedi est la journée des palabres, pour régler les différends au sein de la communauté, faire le point, et présenter des projets.

Enfin le dimanche, après une nuit de fête en plein air, on exhibe le masque Goli qui ne sort que lors de grandes occasions, un masque en forme de tête de buffle surmonté de cornes aux couleurs des Baoulé, c'est-à-dire rouge, blanc et noir. Le danseur, avec une chevelure en raphia et une peau de bête, se déplace dans tous les sens aux sons des tambours et bénit ainsi le village.

Il s'agit aussi du moment choisi par les notables pour introniser des chefs coutumiers.

Activité économique
À Paquinou, l'activité économique est intense, tout particulièrement dans les domaines du transport, de l'hôtellerie et de la restauration.

Paquinou est l'occasion d'un regain d'audience de la musique tradi-moderne baoulé.

Origine
Il existe plusieurs versions de l'origine de Paquinou :

 Un mouvement inauguré par le chef du canton Gblo qui est invité à Diabo vers 1970, les cadres originaires de la région (fonctionnaires, planteurs, etc.) font leur rentrer à l'occasion de la fête de Pâques afin de faire des réunions sur les moyens de développement de la région.
 En raison de la construction du barrage de Kossou en 1969, près de 100 000 paysans baoulé sont déplacés. À partir de 1980, ces derniers se sont mis à revenir en pèlerinage sur leurs anciennes terres. Par mimétisme, les Baoulé d'autres régions et citadins ont commencé à les imiter.

Quelle que soit la version, il parait clair la période pascale a été choisie parce qu'elle constituait un long week-end est plus long, et que les planteurs de cacao sont disponibles car la vente des récoltes se termine à la fin du mois d'avril.

Notes et références

Culture ivoirienne
Pâques
Fête d'avril
Baoulés

Paquinou


Korokija (lat. Corokia), rod grmova i drveća iz porodice Argophyllaceae, dio reda zvjezdanolike. Rod je raširen po istočnoj Australiji, Novom Zelandu, i otocima Norfolk, Lord Howe, Tubuai i Chatham

Vrste
 Corokia buddleioides A.Cunn.
 Corokia carpodetoides (F.Muell.) L.S.Sm.
 Corokia collenettei L.Riley
 Corokia cotoneaster Raoul
 Corokia macrocarpa Kirk
 Corokia × virgata Turrill
 Corokia whiteana L.S.Sm.

Vanjske poveznice

Izvori

Argophyllaceae

Korokija


قطار الطريق هو شاحنة كبيرة مكونة من عدة عربات تجرها جرار الطرقات. تستعمل في مناطق بعيدة في أستراليا و الولايات المتحدة الأمريكية و غرب كندا لنقل الحمولات الكبيرة بشكل فعال.

مراجع

النقل البري في أستراليا
شاحنات
قطارات
مخاطر الطريق

قطار الطريق


Ivan Ćurković (en serbio: Иван Ћурковић; (Mostar, RFS de Yugoslavia, 15 de marzo de 1944) es un ex-futbolista serbio, se desempeñaba como guardameta. Tras retirarse, fue presidente del Partizán de Belgrado y del Comité Olímpico de Serbia.

Carrera administrativa

Entre 1989 y 2006, Ćurković fue presidente del Partizán de Belgrado, también lo fue del Comité Olímpico de Serbia hasta febrero de 2009, cuando fue elegido el exbaloncestista Vlade Divac para reemplazarle.

Clubes

Futbolistas de Bosnia y Herzegovina
Futbolistas nacionalizados en Serbia
Futbolistas de Yugoslavia en los Juegos Olímpicos de Tokio 1964
Futbolistas de la selección de fútbol de Yugoslavia en los años 1960
Futbolistas de la selección de fútbol de Yugoslavia en los años 1970
Futbolistas del Partizán de Belgrado
Futbolistas de la Association Sportive de Saint-Étienne
Bosniocroatas
Nacidos en Mostar
Guardametas de fútbol

Ivan Ćurković


Burmannia cryptopetala ist eine blattgrünlose Pflanzenart aus der Familie der Burmanniaceae. Sie ist in China und Teilen Japans beheimatet.

Beschreibung

Burmannia cryptopetala ist eine ausdauernde, blattgrünlose, durchgehend weißliche, unverzweigt bis selten verzweigt wachsende krautige Pflanze, die eine Wuchshöhe von 5 bis 9 Zentimetern erreicht. Sie ist mykotroph. Der Stängel ist verdickt fadenförmig und sukkulent, das kriechende Rhizom ist zylinderförmig oder fehlt, die wenigen Wurzeln sind verdickt und kurz. Die Blätter sind 3,0 bis 3,5 Millimeter lang. Sie fehlen am Ansatz, stehen dicht im unteren Teil und werden nach oben hin immer weniger, sie sind eiförmig-lanzettlich, spitz zulaufend, eng anliegend und gekielt. Die Tragblätter sind eiförmig-lanzettlich, spitz zulaufend und rund 3 Millimeter lang.

Der endständige Blütenstand besteht aus meist ein bis drei Blüten. Die kurz gestielten Blüten sind 10,0 bis 11,5 Millimeter lang und kleistogam. Die Blütenröhre ist zylindrisch-dreiwinklig und 3 bis 4 Millimeter lang und 2 Millimeter breit, die 0,5 bis 2,3 Millimeter breiten Flügel sind halbiert keilförmig und verlaufen vom unteren Ansatz der äußeren Blütenlappen bis zur Mitte des Fruchtknotens. Die äußeren Blütenlappen sind dreieckig, mit einem zugespitzten äußeren Ende, fleischig und am Rand verdickt und 1,6 bis 2,0 Millimeter lang, die inneren Blütenlappen fehlen. Die Staubfäden sind ungestielt und setzen im Blütenhüllschlund an. Das Konnektiv ist "T"-förmig und weist zwei kurze, seitliche Arme auf, die die Thecae tragen sowie am Ansatz einen kurzen, stumpf zulaufenden, nach unten weisenden Sporn. Der Griffel ist so lang wie die Blütenröhre und verdickt fadenförmig, an seinem Ende stehen die drei annähernd ungestielten Narben.

Die Fruchtknoten sind annähernd kugelförmig und 3,6 bis 5,0 Millimeter lang. Die annähernd kugelförmige, 4,0 bis 5,5 Millimeter lange Kapsel öffnet sich entlang von Querschlitzen. Die Samen sind zahlreich, gelb und elliptisch.

Verbreitung

Burmannia cryptopetala ist beheimatet in China, in Taiwan, auf Jeju-do und auf den japanischen Ryūkyū-Inseln in Höhenlagen zwischen 200 und 800 Metern. Sie findet sich in dichten Wäldern auf feuchtem Boden.

Systematik

Die Art wurde 1913 von Tomitaro Makino erstbeschrieben.

Literatur

Fußnoten direkt hinter einer Aussage belegen diese einzelne Aussage, Fußnoten direkt hinter einem Satzzeichen den gesamten vorangehenden Satz. Fußnoten hinter einer Leerstelle beziehen sich auf den kompletten vorangegangenen Text.

Burmanniaceae
Burmanniaceen
Mykoheterotrophe Pflanze

Burmannia cryptopetala


NGC 6709 je otvoreni skup u zviježđu Orlu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6709
  Auke Slotegraaf: NGC 6709 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 6709  DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6700 - 6749

6709

NGC 6709


Pedro Gutiérrez de Valdivia (17. april 1497 - 25. december 1553) var en spansk conquistador og den første kongelige guvernør i Chile.der stod i spidsen for erobringen fra 1540 af Chile, hvor han senere blev guvernør. Han grundlagde flere byer, bl.a. Santiago de Chile (1541), Concepción (1550) og Valdivia (1552), inden han blev dræbt under araukanernes oprør under Lautaros ledelse.

Militæret
Valdivia var i den spanske hær i Italien og Flandern med udmærkelse, før han blev sendt til Sydamerika i 1534. Under den peruviansk borgerkrig (1538) også kendt som Conquistador borger krig eller borgerkrige mellem erobrere
 i Peru han kæmpede med Francisco Pizarro mod Diego de Almagro . For den chilenske ekspedition overtog Valdivia (1540) en styrke af 150 spaniere (herunder hans elskerinde, Inés Suárez) og nogle indiske allierede Han marcheret tværs af den kystnære ørken i det nordlige Chile, besejret en større mængde indianere i dalen af Mapocho floden og 12 februar 1541, grundlæggelse af Santiago. I 1546 udvidede han den spansk styre, syd for Biobío floden. Efter kampene i Peru i to år, vendte Valdivia tilbage til Chile som guvernør. I 1550 begyndte han at erobre Chile syd for Biobío og grundlagde byen Concepción. I løbet af en kampagne rettet mod de araukansk indianerne, blev Valdivia taget til fange og henrettet af Lautaro, en Mapuche indisk som ledede den indfødte opstand mod de spanske erobrere.

Se også
 Erobringen af Chile

Kilder

Opdagelsesrejsende fra Spanien
Perus historie

Pedro de Valdivia


Beatriz Haddad Maia (født 30. maj 1996 i São Paulo, Brasilien) er en professionel kvindelig tennisspiller fra Brasilien.

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra Brasilien
Personer fra São Paulo

Beatriz Haddad Maia


Laos resmî adı ile Laos Demokratik Halk Cumhuriyeti, denize kıyısı olmayan bir Güneydoğu Asya ülkesidir. Başkenti Vientiane'dir. Luang Prabang, Savannakhet ve Pakse diğer büyük şehirleridir. Laos, tek partili sosyalist bir cumhuriyet olarak yönetilir. Batıda Tayland ve Myanmar, doğuda Vietnam, kuzeyde Çin, güneyde Kamboçya  tarafından çevrelenmiştir. Myanmar 235 km, Çin 423 km, Vietnam 2.130 km, Kamboçya 541 km ve Tayland'a 1.754 km sınırı vardır.

Coğrafya

Yüzey biçimleri

Üzerinde yer aldığı Çinhindi Yarımadası'nın yüzey biçimleriyle benzer özellikler gösterir. Tibet Platosu'ndan güneydoğuya doğru uzanan dağ sıralarından en doğudaki, ülkenin kuzeyini iki ana kütle olarak engebelendirdikten sonra Vietnam-Laos sınırı boyunca Annamite Dağları olarak güneye iner. Mekong Irmağı ve kollarının derin vadileriyle yarılı ve tepeleri kalkerli platolarla birbirinden ayrılan bu iki kütle arasında yer alan 1.200 - 1.500 m yükselti Tran Ninh platosu güneye ülkenin orta kesimine Vieng-Chan ovasıyla açılır. Ülkenin en yüksek noktası kuzeyde yükselen Phou Bia'dır (2 817 m). Ülkenin orta ve güney kesimlerinde görülen yer biçimleriyse, doğudan batıya doğru eğimi ve tabanları kırmızı kumtaşlı kalın bir tabakayla örtülü, orta yükseltili platolardır. Bunların en önemlisi Bolaven platosudur. Ovalar ise Jarres dışında Mekong Irmağı kıyılarında dizilidir. Laos'ta Mekong dışında en önemli akarsular, bu ırmağın kolları olan Tu, Hou ve Seng ırmaklarıdır.

İklim ve Bitki Örtüsü
Laos'ta sıcak ve nemli tropikal iklim egemendir. Mayıs ve Ekim aylarında düşen Muson yağmurları yıllık yağış ortalamasının 2 000 mm'in üzerine çıkmasında en önemli etkendir. Ülkenin güney kesiminde yılın on iki ayı sıcaklık 25 °C'nin altına düşmez. Ülkenin %60'ı tekağaç ve türlerinin egemen olduğu her dem yeşil, seyrek ağaçlı ormanlarla kaplıdır. Kuzeydeki  dağların yüksek kesimlerindeyse bu ormanlar yerlerin otsu savanlara bırakır.

Tarih

Bugün Laos'ta egemen etnik grup olan Lao'lar. Tay halklarının bir koludur. Taylar MS 8. yüzyılda Güneybatı Çin'de güçlü Nanchao krallığını kurduktan sonra güneye doğru ilerleyerek Çinhindi Yarımadası'na girdiler. Laolar, öbür Tay halklarıyla birlikte, 5. yüzyıldan beri Kamboçya'daki Khmer İmparatorluğu'nun egemenliği altında yaşayan Laos'un yerli kabilelerine üstünlüklerini kabul ettirdiler. 12. ve 13. yüzyıllar boyunca Laolar, Muong Sua (daha sonradan Luang Prabang) prensliklerini kurdular.

Lansang dönemi

Laos'a ilişkin ilk tarihsel kayıtlar, Angkor'daki Khmer kralının da yardımlarıyla Lao'taki ilk devlet olan Lansang'ı kuran Fa Ngum'la başlar. Fa Ngum 1353-1371 arasında bugünkü Laos topraklarının bütününü ve Tayland'ın kuzey ve doğu bölgelerini fethetti. 1371 yılında yerine oğlu Samsenethai geçti ve krallığın yönetim ilkelerini belirleyip, savumasını örgütledi. 1416'da onun ölümünden sonra 1478'de Vietnamlılar'ın işgaliyle kısa süreli bir kesintiye uğrayan uzun barış dönemi, 1520-1548 yılları arasında hüküm süren Photisarath döneminde son buldu ve Myanmar ve Siyam'a karşı savaş yürütüldü. Siam'a karşı yürütülen üç savaştan sonra Lansang devleti en geniş sınırlarına ulaştı. Photisarath' ölümü üzerine tahta çıkan oğlu Sethatrirath döneminde başkent, Luang Prabang'dan Vientiane'ye taşındı. 1565 ve 1570'teki iki Burma saldırısı püskürtüldü. Ne var ki 1571'de Sethhathrirah ölünce, Burmalılar'ın saldırıları yoğunlaştı ve 1574'te Vientiane düştü; ülke Burmalılarca yıkıma uğratıldı. Bu karanlık dönem  1637'de Souigna-Vongsa'nın tahta çıkıp düzeni yeniden kurana dek sürdü. Souigna-Vongsa Vietnam ve Siam'la antlaşmalar yaparak sınırları belirledi. Budacılığın tutkulu bir savunucusu ve güzel sanatların koruyucusu oldu. Vientiane'yi güzelleştirdi; 1694'te ölünce yerine Vietnam ordularının da yardımıyla yeğenleri geçti ve böylece Laos'ta Vietnam egemenlği başladı. Bu dönemde Lansang krallığı parçalandı. Vietnam egemenliği kabul etmeyen kimi kraliyet ailesi üyeleri, 1707'de egemenlikleri altındaki kuzey bölgelerinde bağımsızlıklarını ilan ettiler ve Luang Prabang ve Vientiane krallıklarını kurdular. Güneyde ise 1713'te Çampasak Krallığı kuruldu. Böylece Lansang üç krallığa bölündü.

Dış Güçlerin Egemenliği

XVIII. yüzyıl boyunca üç Laos krallığı, Burma ve Siyamlılar'ın baskılarına karşı bağımsızlıklarını korumaya çalıştılar. Ancak 1778'de Vientiane Krallığı Siamlılarca işgal edilip egemenlik altına alındı (1782). Luang Prabang 1752'de Burmalılar'ın, 1778'de ise Siamlılar'ın egemenliğini kabul etmek durumunda kaldı. Güneyde Çampasak, 1778'de işgal edilerek Siyamlılar'a bağımlı duruma geldi. Bu krallıkların her birinin başına Siamlı bir yönetici atandı ve Bangkok'a haraç öder krallık oldular. 1805-1823 arasında Vientiane krallığını yürüten Chaou-Anou, Lansang'ın eski güney sınırlarına dek egemenlik alanını genişletti. Ancak kısa süre sonra Siamlılar Vientiane üzerine yürüyüp Anou'yu yenilgiye uğratarak Vientiane'yi ilhak ettiler. Ancak Siamlılar'ın kuzeybatıya doğru genişlemesi, Vietnam üzerinde sömürge kurmuş bulunan Fransa'nın çıkarlarına zarar verir duruma geldi. Fransa, Siam-Vietnam sınırlarının belirlenmesi konusunda Bangkok'la görüşmelere başladı (1886). Ardında Mekong Vadisi'nde Fransızlar ile Siamlılar arasında patlak veren bir dizi çatışmadan sonra Büyük Britanya'nın da tavsiyesiyle Siamlılar, Mekong'un batı yakasını boşalttı ve boşaltılan bölgede Fransız sömürgesi resmen tanıdı. (1893) Fransa'nın bölgeyi ilhakı 1904'te ve 1907'de Siam'la yapılan antlaşmalarla tamamlandı.

Fransız Sömürgesi Dönemi

Fransa, bölgeyi Laos Sömürgesi olarak örgütledi, Luang Prabang krallığı varlığını sürdürürken; diğer bölgeler bir Fransız subayının dolaysız yönetimine alındı. 1942'de Japon birlikleri Mekong Irmağı kıyılarına yerleştikten sonra, 1945'te Laos'un bağımsızlığını ilan ettiler. Fransız sömürgeciliğine karşı bir hareket olan Lao Issara (Hür Laos) erki ele geçirdiyse de, 1946'de Fransız askeri birlikleri ülkede yeniden egemen konuma geçtiler. Bu dönemde Laos'ta iki siyasal hareket ortaya çıktı: Birincisi Japonya egemenliğine karşı Luang Prabang Sarayı ve Çampasak Prensi çevresinde odaklanan hareket; ikincisi, Fransa egemenliğine karşı, Vinetiane'de üslenen ve başını Prens Petsarath'ın çektiği hareket. Bu iki hareket, erk savaşımını Fransız birlikleri gelinceye dek sürdürdüler. 1946'da Fransa, geçici olarak Luang Prabag kralı Sisavang Vong'un yönetimi altında Laos'un bütünlüğünü ve iç işlerinde özerkliği kabul etti. Sonuçta, bir anayasa'nın kabulü ve genel seçimlerden sonra, Bir Fransız-Laos antlaşması imzalandı (1949). Bu antlaşmayla Laos, Fransız Birliği içinde bağımsız bir devlet oldu.

Tam Bağımsızlık Savaşı Dönemi

Bu gelişmeyi yeterli gören Laos Issara hareketindeki çoğunluk Hür Laos Hareketini dağıtarak hükûmete katıldılar. Bu görüşe karşı çıkanlar, 1950'de Pathet Lao hareketini kurdular ve Prens Souphanouvong'un önderliğinde, Vietnamlı yurtseverlerle de bağlaşarak Fransız sömürge birliklerine karşı gerilla savaşına giriştiler. Kuzey eyaletlerinde güçlenen Pathet Lao, yavaş yavaş krallık yönetimine karşı da askeri eylemlere geçti. 1953 yazında Vietnamlı yurtseverlerin Fransız sömürgecilerini ağır bir yenilgiye uğratmasından sonra, Viet Minh güçleriyle birlikte Pathet Lao, krallık başkenti Luang Prabang'ı tehdit eder duruma geldi. Ne var ki Fransız sömürgeci askerler, Pathet Lao-Viet Minh birleşik güçlerini  dağıtarak Vietnam'ın kuzeybatı dağlarını işgal ettiler, Dien Bien Phu'da bir kale kurdular. 1954 Mayısında Vietnamlılar'ın Dien Bien Phu'yu ele geçirmesinden sonra ise, Fransa'nın askersel bakımdan ayakta kalması olanaksızlaştı. Bu bağlamda açılan Cenevre Konferası'nda katılan Fransa, Birleşik Krallık, Amerika Birleşik Devletleri, Çin, SSCB de içlerinde 14 ülke Laos'un bütünsel ve bağımsız varlığını tanıdı. Bu gelişmeye koşut olarak 1956'da Pathet Lao, Neo Lao Hak Sat (Laos Yurtsever Cephesi) adıyla yasal bir siyasal parti durumuna geldi; Prens Souvanna Phouma başkanlığında, Prens Souphanouvong'un katıldığı bir ulusal birlik hükûmeti kuruldu.

1958' seçimlerinden Pathet Lao ve Anti-Amerikan Santiphab Partisi kazançlı çıkınca, sağcı partiler telaşa kapılarak Souvanna Phoumayı görevden ayrılmaya zorlayıp kendi öz adayları Phoni Sananikone'yi başkanlığa getirdiler. Phoni Sanakione tüm devlet kadrolarına Ulusal Çıkarları Savunma Komitesi adlı anti-Komünist hareket yandaşlarını getirdi. 1959 Mayısı'nda Souphanouvong'un tutuklanmasını, Phoni'nin Cenevre Antlaşmaları'na aykırı olarak ABD ve Filipinler askersel yardımını istemesi izledi. Bunun üzerine Pathet Lao Cenevre Antlaşmarıyla saptanan tarafsızlık siyasetinin açıkça çiğnendiğini ilan etti. Ardından Phong Saly ve Sam Neua gibi kuzey eyaletlerinde denetimi ele alan Pathet Lao merkezi hükûmet temsilcilerini bölgeden çıkarttı. Pathet Lao ile merkezi hükûmet arasında askersel çatışmaların süregenleşmesi üzerine, hükûmet Birleşmiş Milletler'e başvurdu. BM Genel Sekreteri Dag Hammarskjöld de Phoni Sananikone'ye gerçekten tarafsız bir siyaset gütmesini salık verdi. Phoni bu öğüde uymak isteyinde, Ulusal Çıkarları Koruma Komitesi'nin desteğini yitirdi. ve görevde ayrılmak zorunda kaldı (Aralık 1959). Bunun üzerine General Poumi Nasavan'ın başını çektiği bir grup sağcı subay erke elkoydu ve sol hareketlere karşı yoğun bir baskı uygulamasına girişti. Ağustos 1960'ta Vientiane'de bir darbe yapan Kong Le, Souvanna Phouma'yı başbakanlığa getirdi ve hapisten kaçmış olan Souphanouvong'a, birleşik ve tarafsız Laos'u yeniden kurmayı önerdi. Büyük Britanya, Fransa ve SSCB'nin desteklediği bu öneri, Güney Laos'ta üstlenen Phouni Nasavan ve Prens Boun Oum tarafından kabul edilmedi. ABD ve Tayland askeri birliklerinin yardımıyla  Phonmi 1960 Aralığı'nda  Vientiane'yi yeniden ele geçirdi. Kong Le, Pathet Lao güçlerine katıldı. Bu dönemde ABD siyasetinde önemli bir değişiklik oldu ve ABD 1961 Mayıs'ında yeniden tarafsız Laos'u savunmaya başladı. 1962 Haziran'ında savaşan taraflar bir koalisyon kurma konusunda anlaştılar ve bir ay sonra uluslararası güvence altında birleşik ve tarafsız Laos'un kurulması planı kabul edildi. Suvanna Phouma, Pathet Lao ve sağ partilerin katıldığı hükûmet kuruldu. Ne ki her grup her grup kendi silahlı gücünü korumaya ve ateşkes anında denetlediği bölgeleri elinde tutmaya devam etti. Komünist ve tarafsız güçlerin elinde kuzey ve doğu eyaletleri, sağcı güçlerin elindeyse Mekong Vadisi vardı. 1962 Hattı iki bölge arasında adeta gayriresmî bir sınır oluşturuyordu. Bu durum 1963'te taraflar arasında yeni çatışmaların patlak vermesinin maddi zeminini oluşturdu. Pathet Lao'nbun bakanları Vientianeyi terkederek kendi bölgelerine çekildiler. Kuzey Vietnam'dan destek alan Pathet Lao ile ABD'nin desteklediği ve sağ güçlerin çevresinde toplaştığı  Souvanma Phouma arasında iç savaş patlak verdi. Pathet Lao'nun başarıları üzerine 1965'ten başlayarak ABD hava kuvvetlerine bağlı uçaklar Pathet Lao bölgelerini bombalamaya girişti. 1970'te Jarres ovalarının Pathet Lao denetimine girmesiyle general Van Pao'nun komuta ettiği 25 bin kişilik özel ordu, 25 bin Taylandlı asker ve 3 000 Amerikalı askeri danışman, Ho Şi Minh yolunu takip eden Pathet Lao ve Kuzey Vietnamlı Yurtseverlere karşı yoğun bir taarruza girişti. Ne var ki gerek bu taarruz, gerekse 1971 Şubat'ında ABD uçakları desteğinde Güney Vietnam güçlerince başlatılan taarruz, Pathet Lao, Kuzey Vietnam ve Laos Halk Kurtuluş Ordusu güçlerince etkisiz kılındı. Bunun üzerine 1973'te ABD bombardımanlarına son veren bir ateşkes imzalandı. 1975'te Vientian'ye giren Pathet Lao güçleri, Souphanvuong önderliğinde ulusal birlik geçici hükûmeti kurdu. 1975'te harekete geçen Pathet Lao birlikleri ülkenin güneyini denetimleri altına alırken, ABD askeri birlikleri, sağcı güçlerle birlikte Birmanya Tayland'a çekildi. Böylece Ağustos 1975'te Laos Demokratik Halk Cumhuriyeti'nin kurdu ve monarşiye son verdi. Laos Demokratik Halk Cumhuriyeti ilan edilerek Souphanouvag Cumhurbaşkanı oldu. Laos Demokratik Halk Partisi (LDHP) Kaysone Phomvihan ise başbakanlığı üstlendi. Suvanna Phuma da hükûmet danışmanlığına atandı. Partinin denetiminde köylere kadar uzanan yeni bir yönetsel örgütlenmeye gidildi.

Yeni rejim Vietnam'la iş birliği içindeydi ve kitlesel siyasal kampanyalara girişti. Bu sırada Vientiane'da birer temsilcilikleri bulunan Tayland ve Amerika Birleşik Devletleri ile ilişkiler giderek gerginleşti. Özellikle Jarres Ovasu'nda Miao Gizli Ordusu adlı sağcı gerillalarla yoğun çarpışmalar sürmekteydi. 1977'de Vietnam'la 25 yıllık bir dostluk ve iş birliği antlaşması imzalandı. Ancak Çin'le olan ilişkiler gerginliğini korudu. Çin Halk Cumhuriyeti, hükûmete karşı mücadele eden gerillalara 1979'a kadar yardım etmeyi sürdürdü. 1979'da Yurtsever Cephe adını Ulusal Kurtuluş İçin Laos Cephesi olarak değiştirdi. Karşıtları da Ulusal Kurtuluş Cephesi'ni kurarak mücadeleye başladılar. Ancak önemli bir başarı sağlayamadılar. 1981'de birinci beş yıllık plan uygulanmaya başlandı. 1982'de yapılan LDHP'nin III. kongresinde Çin en tehlikeli düşman olarak tanımlandı. 1985'te ülke besin üretimi yönünden kendine yeterli duruma geldi. Cumhurbaşkanı Souphanouvong'un sağlık nedeniyle istifa etmesi üzerine yerine Phumi Vangvicit vekaleten getirildi. Tayland'la sınır anlaşmazlıklarından kaynaklanan çatışmalar sürmekteydi. 1988 başında daha da şiddetlenen çatışmalar 1988 Şubat'ında imzalanan bir ateşkesle son buldu. 1988'de yabancı yatırımların desteklenmesine başlandı. Laos'ta 1975'ten sonra ilk parlamento seçimleri Mart 1989'da gerçekleştirildi.

Yönetim

2 Aralık 1975'ten beri bir demokratik halk cumhuriyeti rejimiyle yönetilen Laos'ta devlet başkanlığı görevini Choummaly Sayasone yürütmektedir. Yasama erki Yüksek Halk Konseyi ve 264 üyeli Kurucu Meclis'e aittir.

Lao Halkının Demokratik Cumhuriyeti, komünizmi açıkça destekleyen dünyanın tek sosyalist devletlerinden biridir. Tek yasal siyasi parti Lao Halk Devrimci Partisi'dir (LPRP). Laos'un tek partili devlet statüsüyle, Genel Sekreter (parti lideri) devlet ve hükûmet üzerinde nihai yetki ve otoriteye sahiptir ve en yüksek lider olarak hizmet eder. Devlet başkanı Lao Halk Devrimci Partisi Genel Sekreteri olan Başkan Bounnhang Vorachith'tir.

hükûmet başkanı, aynı zamanda Lao Halk Devrimci Partisi'nin Politbüro üyesi olan Başbakan Thongloun Sisoulith'dir. Hükûmet politikaları parti tarafından Lao Halk Devrimci Partisi'nin güçlü 11 üyesi Politbüro ve Lao Halk Devrimci Partisi'nin 61 üyeli Merkez Komitesi aracılığıyla belirlenir. Önemli hükûmet kararları Bakanlar Konseyi tarafından incelenir.

Bölgeler Listesi

Laos 17 bölgeye (khoueng) ve başkent Vientiane'yi (Nakhon Louang Viangchan) kapsayan 1 özel bölgeye (kampheng nakhon) bölünmüştür. 13 Aralık 2013'te yeni bir bölge olan Saisombun kurulmuştur. Bölgeler şehir (muang) ve köy (ban) gibi yerleşim birimlerine bölünmüştür.

Ekonomi

Uzun süreli bir savaşın yolaçtığı yıkım nedeniyle KBYUG bakımından dünyanın en geri ülkelerinden biri durumuna düşen Laos, 1981'de hazırlanan Birinci Beşyıllık Planla gıda maddeleri bakımından  kendine yeterli bir ülke olmayı hedefledi. Son derece dağlık bir yüzey biçimleri ve tropikal iklim, ülke ekonomisinin ana kolunu oluşturan  tarıma iki özellik vermektedir: Bir yandan son derece küçük toprak parçaları üzerinde güçlü bir etkin nüfus yoğunlaşması, öte yandan hemen hemen işlenmemiş zengin bir orman varlığı. Nitekim işlenen topraklar ülke yüz ölçümünün yalnızca %4'lük bir bölümünü kaplamaktadır; bunun da % 90'ında pirinç üretilmektedir. Tarım üretimi kuraklık ve su baskınlarıyla yıldan yıla büyük değişiklik gösterdiğinden, Birinci Beşyıllık Plan çerçevesinde küçük baraj ve pompalama sistemleri kurarak su rejimini düzene koyma yolunda önemli çalışmalar yürütülmektedir. Pirinç dışında mısır, sebze, pamuk, şeker kamışı, tütün, kahve diğer önemli tarım ürünlerini oluşturmaktadır. Hayvancılık ve Mekong Irmağı ve kollarında yürütülen balıkçılık önemli bir besin kaynağıdır. Ülkede başta demir ve kurşun olmak üzere bakır, kalay vb yeraltı kaynakları var olmakla birlikte işletilmemektedir; son dönemlerde bunların yanı sıra antrasit ve petrol yatakları da bulundu. Laos'ta sanayi olarak henüz gıda ve tekstil alanları dışında anılmaya değer bir tesis yoktur.

Ayrıca bakınız
 Laolar
 Laos'un Bölgeleri
 İnsani Gelişme Endeksi'ne göre Laos bölgeleri

Kaynakça

Fransızca konuşan ülkeler
Denize kıyısı olmayan ülkeler
Tek parti rejimleri
Komünist devletler
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
Cumhuriyetler
Sosyalist devletler
Güneydoğu Asya ülkeleri
1949'da kurulan bölgeler ve ülkeler
Uluslararası Frankofoni Örgütü üyesi ülkeler

Laos


O empoderamento de gênero é o empoderamento de pessoas de qualquer gênero . Enquanto comumente, o aspecto do mesmo é mencionado para empoderamento das mulheres, o conceito enfatiza a distinção entre sexo biológico e gênero como um papel, referindo-se também a outros gêneros marginalizados em um determinado contexto político ou social.

O empoderamento de gênero tornou-se um importante tópico de discussão relacionado ao desenvolvimento e à economia. Nações inteiras, empresas, comunidades e grupos podem se beneficiar com a implementação de programas e políticas que adotam a noção de empoderamento das mulheres.  O empoderamento é uma das principais preocupações processuais na abordagem dos direitos humanos e o desenvolvimento . A Abordagem do Desenvolvimento Humano e das Capacidades, os Objetivos de Desenvolvimento do Milênio e outras abordagens/objetivos credíveis apontam para o empoderamento e a participação como um passo necessário para que um país supere os obstáculos associados à pobreza e ao desenvolvimento.

Métricas
O empoderamento de gênero pode ser medido por meio da Medida de Empoderamento de Gênero, ou GEM. A GEM mostra a participação das mulheres em uma determinada nação, tanto política quanto economicamente. O Gem é calculado rastreando "a parcela de assentos no parlamento ocupado por mulheres; de legisladoras, autoridades e gerentes do sexo feminino; e de profissões femininas e trabalhadores técnicos; e a disparidade de gênero na renda auferida, refletindo a independência econômica".  Em seguida, classifica os países com base nessa informação. Outras medidas que levam em conta a importância da participação e igualdade feminina incluem: o Índice de Paridade de Gênero e o Índice de Desenvolvimento de Gênero (IDG).

Veja também

 Igualdade de gênero
 Essencialismo de gênero
 Sociologia do gênero
 Empoderamento das mulheres

Referências

Direito por disciplina
Igualdade de gênero
!Mais Teoria da História na Wiki (LGBTQIA+)

Empoderamento de gênero


Clodulfo de Metz, en francés Cloud (¿Lorena?, c. 605 - 8 de junio de 696 o 697), fue un obispo franco de Metz, hijo de Arnulfo de Metz y consejero de diversos soberanos merovingios. Es venerado como santo por diversas confesiones cristianas.

Biografía

Clodulfo era el segundo hijo de Arnulfo de Metz, poco después nombrado obispo de Metz, y de Doda, hija del también obispo de Metz, Arnoaldo; era, por tanto, hermano de Ansegisel, mayordomo de palacio de Austrasia.

Antes de ordenarse sacerdote, Clodulfo se desposó con Sigrada de Alsacia, con la que tuvo un hijo llamado Arnulfo. Mantuvo buenas relaciones con su cuñada Gertrudis de Nivelles (626-659), hermana de Begga, mujer de su hermano Ansegisel. No se sabe mucho de su vida antes de ser obispo; se conserva una referencia en una carta de Desiderio de Caors que lo llama vir inluster ("hombre ilustre"), y en 648 aparece como mayordomo en un acto del rey Sigeberto III.

En 657 fue nombrado obispo de Metz, capital del reino de Austrasia, cargo que tuvo durante casi cuarenta años. Murió en Metz en lugar santo y fue enterrado en la iglesia de San Arnulfo, donde ya estaba enterrado su padre.

Enlaces externos
 Dinastía arnulfiana.

Santos de la Iglesia ortodoxa
Santos de la Comunión anglicana
Santos católicos de Francia del siglo VII
Obispos de Francia del siglo VII

Clodulfo de Metz


Defans (lit. "Savunma"), futbol, basketbol ve diğer bazı takım oyunlarında takım halinde yapılan savunmadır. Fransızca savunma anlamındaki "défense" sözcüğünden Türkçeye geçmiştir.

Futbolda defansın amacı gol yemeyi önlemektir. Dört tip defans oyuncusu vardır: stoper, libero, bek ve kanat-bek. Stoper ve bekler modern dizilişlerinden çoğunda önemlidir. Libero ve kanat-bek rolleri belli dizilişler için özelleştirilmiştir.

Stoper

Bir stoper (merkezdeki defans oyuncusu), kalenin tam önündeki alanı korur ve rakip futbolcuların, özellikle de santraforların gol atmasını önler. Stoperlerin görevi rakibin şut çekmesini, top çalmasını, paslarını engellemek, havadan kafaya gelen toplarda üstünlük sağlamak ve rakip takımın pasları sırasında forvete markaj uygulamaktır. Modern futbolda çoğu takım, kalecinin önünde iki veya üç stoper kullanmaktadır. 4-2-3-1, 4-3-3 ve 4-4-2 dizilişlerinde iki stopere yer verilir.

Topa sahipken stoperlerin genellikle takım arkadaşlarına uzun ve nokta atışı paslar yapması veya sahipsiz gelen toplarda topu uzaklaştırması beklenir. Örneğin degajman, topu defansın hedefinden mümkün olduğunda uzağa taşımayı amaçlayan bir vuruştur. Modern oyunda stoper birçok beceriye sahip olması gerektiğinden takımlar çoğunlukla daha hızlı ve topa sahip olma yeteneğine sahip bir oyuncuyla beraber fiziksel üstünlüğü olan bir defans oyuncusu oynatmayı tercih etmektedir. Bu ikililere örnekler; Chelsea'de John Terry ve Ricardo Carvalho, Real Madrid'de Sergio Ramos, Raphaël Varane veya Pepe, Manchester United'da Nemanja Vidić ve Rio Ferdinand, Juventus'ta Giorgio Chiellini, Leonardo Bonucci, Andrea Barzagli ve Medhi Benatia.

Normal oyunda stoperler gol atmaya meyilli değildir. Ancak takımı köşe vuruşu veya diğer duran toplardan birini kazandığında rakibin ceza sahasında hücuma çıkabilir ve gelen toplarda hava yatkınlığını kullanarak kafa golü atmaya çalışabilir. Defans oyuncusu, bu durumda geçici olarak hücumda yer alırken diğer defans oyuncuları ve Orta sahalar stoper pozisyonuna kayar.

Bazı stoperler direkt serbest vuruş ve uzaktan güçlü şutlar konusundaki başarılarıyla bilinir. Brezilyalı defans oyuncuları David Luiz, Alex ve Naldo, bulunduğu yerden daha fazla güce dayanan top mermisi serbest vuruşu metotlarıyla bilinir.

Stoperlerin kullandığı iki ana savunma stratejisi vardır: sahanın belli bir yerine odaklandıkları alan savunması ve belli bir rakip oyuncuya odaklandıkları adam adama markaj. Artık kullanılmayan catenaccio gibi adam adama markaj sistemlerinde ve daha sonra bu sistemin üzerine geliştirilen zona mista stratejisinde genellikle yan yana oynayan en az iki tür stoper bulunmaktadır: Stoper olarak bilinen en az bir adam adama savunma oyuncusu ve görevine bağlı olarak süpürücü veya libero olarak bilinen, aynı zamanda takım arkadaşları için hücum organizasyonu başlatan serbest savunma oyuncusu.

Libero

Libero (veya süpürücü), eğer rakip savunma hattını kırmayı başarırsa ortaya çıkan çok yönlü "süpürücü" defans oyuncusudur. Bu pozisyon, belli oyunculara markaj yapan diğer defans oyuncularından daha hareketlidir. Bu nedenle İtalyancada "serbest" anlamına gelen libero adını alır.

Avusturyalı teknik direktör Karl Rappan, 1930'larda İsviçre kulübü Servette'de kullandığı catenaccio veya verrou (Fransızcada "kapı sürgüsü/zinciri") sisteminde bir oyuncuyu orta sahadan defans hattının gerisindeki bir pozisyona taşımış ve bu oyuncuyu arka çizgiyi koruyan "son adam" ve atakları tekrar başlatan bir oyuncu olarak kullanmıştır. Bu yüzden libero rolünün öncüsü olarak kabul edilmiştir. 1930'larda ve 1940'larda İsviçre'nin teknik direktörü olan Rappan, kalecinin hemen önünde konumlanmış olan verrouilleur adı verilen defansif süpürücü pozisyonunda oynamıştır.

1940'larda Sovyet kulübü Krılya Sovetov ile geçirdiği süre boyunca Alexander Kuzmich Abramov, defansif taktiğinde Volzhskaya Zashchepka veya "Volga Clip" olarak bilinen süpürücüye benzer bir oyuncu kullanmıştı. Verrou sisteminden farklı olarak onun sistemi o kadar esnek değildi ve 2-3-5'ten ziyade WM'nin gelişmiş bir versiyonuydu. Ancak bu taktik aynı zamanda derine inen ve bunun sonucunda defansif orta yarının beklerin arkasına geçmesine izin veren yarı beklerden birini içeriyordu.

İtalya'da libero pozisyonu, Nereo Rocco'nın ve Helenio Herrera'nın catenaccioyu kullanmasıyla popüler hâle geldi. Gianni Brera tarafından icat edildiği düşünülen bu pozisyon için mevcut İtalyanca terim olan libero, bu rolü tanımlayan İtalyanca libero da impegni di marcatura ("markaj görevlerinden muaf") rolünden gelmekteydi. Aynı zamanda "battitore libero" (İtalyanca "serbest vurucu", yani bir oyuncu savunmayı geçmişse, takım arkadaşlarından sonra müdahale etme özgürlüğü verilen bir oyuncu) olarak da biliniyordu. İtalyan futbolunda libero pozisyonundaki futbolculara genellikle altı numaralı forma veriliyordu.

İtalya'daki libero rolünün ilk öncüllerinden biri, 1940'larda Salernitana tarafından catenaccionun öncülü olan 'vianema' sisteminde kullanıldı. Sistem, kulübün oyuncularından biri olan Antonio Valese'nin teknik direktörü Giuseppe Viani'ye verdiği bir fikirden esinlenilmişti.

Süpürücü oyunculardan kontra-atak hamleleri yapması beklense de, tipik stoperlerden daha iyi top kontrolü ve pas geçirme kabiliyeti gerektirdiğinden yetenekleri genellikle savunma alanlarıyla sınırlıdır. Örneğin 1960'lardaki İtalyan futbolunda kullanılan catenaccio oyun sistemi, sadece arka çizgide dolanan "tamamen savunmacı" bir süpürücü kullanmaktadır. Helenio Herrera'nın Grande Inter ekibinde yer verdiği Armando Picchi, bu rolün daha geleneksel çeşidinin bir öncüsüdür.

Daha modern libero, tipik liberonun savunma niteliklerine sahipken rakibin kontra-atağı sırasında ortaya çıkabilir. Bazı süpürücüler ileriye doğru hareket edip topu ileri doğru dağıtırken, diğerleri pası alır ve rakip takımın kendini zahmete sokmasına gerek kalmadan topu rakipten uzaklaştırır. Süpürücü, topu dağıtmak için ileri yönlenirse hızlı bir toparlanma yapması ve pozisyonuna geri dönmesi gerekir. Modern futbolda kullanımı oldukça azalmıştır.

Bu pozisyonun öncüleri daha çok Franz Beckenbauer, Gaetano Scirea ve Elías Figueroa olarak bilinse de bu pozisyonları ilk oynayan futbolcular değildir. Daha önce Alexandru Apolzan, Ivano Blason, Velibor Vasović ve Ján Popluhár gibi futbolcular bu pozisyonda görev yapmıştır. Süpürücü olarak nitelendirilen diğer defans oyuncuları arasında; top yetenekleri, vizyonu ve uzun paslarıyla Bobby Moore, Franco Baresi, Ronald Koeman, Fernando Hierro, Matthias Sammer ve Aldair yer almaktadır.

Liberonun son ve başarılı kullanımı Yunanistan'ın teknik direktörü Otto Rehhagel tarafından 2004 Avrupa Futbol Şampiyonasında gerçekleştirilmiştir. Rehhagel, Traianos Dellas'ı Yunanistan'ın liberosu olarak kullanmış ve Yunanistan'ın kupayı almasında rol oynamıştır.

Her ne kadar bu pozisyonun modern futbolda büyük ölçüde modası geçmiş olsa da bölgesel markaj ve ofsayt tuzağı kullanımı nedeniyle Daniele De Rossi, Leonardo Bonucci, Javi Martínez ve David Luiz gibi bazı oyuncular 3-5-2 ve 3-4-3 dizilişlerinde buna benzer rolde oynamıştır. Bu oyuncular, defansif yeteneklerine ek olarak teknik ve topla oynama kabiliyetleri sayesinde topu geri kazandıktan sonra orta sahadan ilerlemeyi sağlamış ve takımın ikincil oyun kurucusu olarak rol oynamıştır.

Kalelerinden topu rahatça uzaklaştırmak için serbest bırakılan René Higuita, Manuel Neuer, Edwin van der Sar, Fabien Barthez, Marc-André ter Stegen ve Hugo Lloris gibi bazı kaleciler, bu oyun tarzları nedeniyle süpürücü kaleci olarak adlandırılmıştır.

Bek

Bekler (sol bek ve sağ bek), geniş pozisyonları tutar ve geleneksel olarak duran toplar haricinde her zaman geride kalır. Bek yerine stoperlerin yer aldığı dörtten daha az futbolcuyla yapılan savunmalar haricinde kanadın iki tarafında da bek yer alır.

2-3-5 dizilişinin olduğu futbolun ilk dönemlerinde iki bek, aslında son savunma hattı olmaları ve genellikle alanın ortasında forvetlerle karşı karşıya olmaları nedeniyle modern beklerle aynıydı.

Daha sonraki 3-2-5 dizilişi, üçüncü bir adanmış savunma oyuncusunu içeriyordu, bu da sol ve sağ beklerin daha geniş pozisyonlar almasını sağlıyordu. Daha sonra bir başka orta defans oyuncusunun olduğu 4-2-4 dizilişi, kanattaki defansların rakip kanat oyuncularına karşı koymak ve kanatlarına kendi başlarına destek sağlamak için daha da fazla oynamalarını sağladı ve bek pozisyon, oldukça çakılı kalan merkezî defans oyuncularının aksine bu rolü yerine getirebilecek dinamik oyuncularla değerlendirildi. Bu pozisyon; genellikle güç, yükseklik ve pozisyon almaya dayanıyordu.

Modern futbolda bekler, geleneksel role göre daha hücumcu bir rol üstlendi ve genellikle kanattan bindirmeler yapmaya başladı. Elmas 4-4-2 gibi kanatsız dizilişler, beklerin kanatta yukarı ve aşağı önemli ölçüde yer kaplamasını talep ediyordu. Modern beklerdeki sorumlulukların bazıları şunlardır:

 Hücum eden oyunculara karşı fiziksel güç uygulayarak onları daha az nüfuz ettikleri alana yönlendirmek. Rakibin stoper veya defansif orta sahaya karşı zayıf ayakla girerek rakip oyuncuları zayıflatabilecek manevra yapabilirler. Aksi takdirde; beceri ve akıllı pozisyon alma, etki oluşturma olasılıklarının daha düşük olduğu bir alanda kanat oyuncusunu geri itebilir.
 Topun dışına çıkmak, kanalların altındaki boşluklara koşu ve rakip ceza sahasına orta pozisyonları sağlar.
 Taçlar genellikle beklere verilir.
 Kanat oyuncuları ve diğer hücum oyuncularına markaj yaparlar. Bekler, genellikle rakip ceza sahasında mücadeleye girmez. Ancak, kanattan savunma hattına gelen hücum oyuncularını hızla uzaklaştırmayı amaçlar. Bununla birlikte markaj yapanlar, rakipleri çok sıkı tutmaktan veya savunma organizasyonunu bozma riskinden kaçınmalıdır.
 Diğer takım arkadaşlarının savunma hattını aşmamasını sağlayarak taktik disiplini sürdürmek ve rakibini kendi sahasında oynamaya zorlamak.
 Kanattan aşağıya pas seçeneği sağlamak.
 Kanatsız dizilişlerde beklerin hem gerideki hem de ilerideki kanatları kapsaması gerekir. Savunmayı merkez orta sahalardan biriyle paylaşabilir.
 Ayrıca atak yapan bekler, rakibin hem kanat oyuncularının hem de bek oyuncularının kendi yarı sahasında daha da kapanmasına yardımcı olur. Hücumlar, rakip oyuncularını orta sahadan çekmeye zorlar ve takıma avantaj sağlayabilir.

Topla oynayan beklerin fiziksel ve teknik talepleri nedeniyle başarılı bekler, sahadaki diğer rollere uyum sağlamak için onları uygun hale getiren çok çeşitli özelliklere ihtiyaç duyar. Oyunun sahada birden fazla pozisyonda oynayabilen yardımcı oyuncuların birçoğu doğal beklerdir. Buna yakın örnek, kariyeri boyunca bekte ve savunmanın ortasında forma giyen Real Madrid futbolcusu Sergio Ramos'tur. Modern oyunca bekler, genellikle takım kontra-atağa geçtiğinde kanattan aşağı koşmalarıyla asistlerin adil bir payını alırlar. Bununla birlikte beklerin yaygın özellikler şunlardır:

 Kanatta yukarı ve aşağı büyük mesafeleri kat etmek ve rakipleri geride bırakmak için hız ve dayanıklılık.
 Çalışkanlık ve takım çalışmasına etkisi.
 Markaj, top çalma yeteneği ve öngörü duygusu
 Topsuz alanda boş alanlara koşarak takımı için hücum fırsatı oluşturmak.
 Top sürme kabiliyeti. Bu özellikteki bekler, kendi başlarına topu rahatlıkla sürebilir ve zaman zaman hücum yapan kanat oyuncularına yardımcı olurlar.
 Oyuncu zekası. Savunmacılar için yaygın olduğu gibi bekler de, oyun akışı sırasında bir kanada yapışıp yapışmayacağına karar vermelidir ve uygun bir mesafeyi korumalıdır. Hücum oyuncularına çok yakın kalan bekler, pozisyonlarından çekilmeye ve savunmada bir boşluk bırakmaya meyillidir. Verkaç gibi hızlı pas hareketleriyle defansın tam arkasını açık bırakırlar. Tehlikeli olduğu düşünülen kanat oyuncuları, hem bek hem de kanat oyuncuları tarafından çifte markaj edilebilir. Bu, beklerin savunma hattını tutmaya odaklanmasını sağlar.

Kanat bek
Kanat bek, bek pozisyonunun bir çeşididir ancak hücuma daha fazla odaklanır. Kullanıldıklarında tipik olarak bir takımdaki en hızlı oyunculardandır. Kanat bekler, genellikle üç stoperin kullanıldığı dizilişlerde kullanılır ve bazen defans oyuncusu yerine orta saha oyuncusu olarak sınıflandırılır. Ayrıca Jürgen Klopp'un Liverpool'da kanat beklerin hücumdaki genişlik eksikliğini telafi etmek için kullandığı 4-3-3 sisteminde olduğu gibi sadece iki stoperli dizilişlerde de kullanılabilirler. Modern futbolun gelişiminde kanat bekler, kanat ve beklerin karışımıdır. Bu nedenle, bu pozisyon modern futbolda fiziksel olarak en zorlu pozisyonlardan biridir. Kanat beklerin başarılı bir şekilde kullanılması, 3-5-2 ve 5-3-2 dizilişlerinin dönüşümlerde etkili bir şekilde çalışabilmesi için ana ön koşullardan biridir.

Kanat bekler genellikle beklerden daha maceracıdır ve özellikle kanatsız takımlarda oyun genişliği sağlaması beklenir. Kanat bek, olağanüstü bir dayanıklılığa sahip olmalı, sahanın yukarısına ortalar açabilmeli ve rakiplerin kanattan hücumlarına karşı etkili bir savunma yapabilmelidir. Defansif orta saha, kanat beklere destek sağlayacak şekilde konumlandırılabilir. Bu pozisyonda Chelsea, Inter ve Tottenham Hotspur takımlarını çalıştıran Antonio Conte'nin takımlarında görüldüğü gibi üç stoperli dizilişlerde kanat oyuncuları da kullanılabilmektedir.

Examples of players who could and did play as wing-backs were Milan'da takım arkadaşı olan Cafu ve Serginho, Barcelona oyuncusu Dani Alves, Real Madrid döneminde Roberto Carlos, River Plate'in eski defans oyuncusu Juan Pablo Sorín, Dünya Kupası kazanan takımda Alman Andreas Brehme, Parma'dan Antonio Benarrivo, Juventus'tan Angelo Di Livio, İtalya millî takımında ve Corinthians, Arsenal ve Barcelona kulüplerinde forma giyen Sylvinho bu pozisyonda oynayabilen oyunculara örnek olarak verilebilir.

Ayrıca bakınız
 Futbol pozisyonları

Kaynakça

Futbol mevkileri
Defans futbolcuları
Futbol terimleri

Defans


Cette page concerne les évènements survenus en 1989 en Israël  :

Évènement
  :
 - :
  :
  :
  :
  :
  : Début du scandale .
 19- :
  :

Sport

  (tennis)

Culture
 Participation d'.

Sortie de film
 Berlin-Jérusalem
 Makom L'yad Hayam

Création

  (chaîne de télévision)

Naissance
 , actrice.
 Liel Kolet, chanteuse.
 Ben Sahar, footballeur.
 Yon Tumarkin, acteur.

Décès
 , microbiologiste et entomologiste.
 Franzisca Baruch, graphiste.
 , animateur de radio.
 , personnalité politique.
 Dov Sadan, personnalité politique.
 Menahem Stern, historien.
 , personnalité politique.
 , géologue.
 , sculpteur.

Notes et références

1989 en Israël


Marion Frederic Ramirez de Arellano ( - ) est un commandant de sous-marin de la marine américaine et le premier commandant de sous-marin hispanique. Il reçut deux Silver Star, la Legion of Merit et une Bronze Star pour ses actions contre la marine impériale japonaise pendant la Seconde Guerre mondiale. Il commanda l' et est crédité du naufrage de deux navires japonais.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Histoire de Porto Rico pendant la Seconde Guerre mondiale
 Histoire militaire de Porto Rico

Bibliographie
 "Puertorriquenos Who Served With Guts, Glory, and Honor. Fighting to Defend a Nation Not Completely Their Own"; by : Greg Boudonck; ;

Liens externes

 UNDERSEA WARFARE Magazine article on Capt. Ramirez de Arellano

Naissance en août 1913
Naissance à San Juan (Porto Rico)
Décès en mai 1980
Décès à 66 ans
Décès à Washington (district de Columbia)
Militaire portoricain
Commandant de sous-marin
Élève de l'Académie navale d'Annapolis
Captain de l'United States Navy
Récipiendaire de la Silver Star
Récipiendaire de la Legion of Merit
Récipiendaire de la Navy Distinguished Service Medal
Personnalité inhumée au cimetière national d'Arlington

Marion Frederic Ramírez de Arellano


Hensley Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Hensley Township (Illinois)
 Hensley Township (Indiana)

Hensley Township


Gordonia, biljni rod drveća i grmova iz porodice čajevki (Theaceae). Postoji dvadesetak vrsta raširenih po Sjevernoj, Srednjoj i Južnoj Americi

Rod je opisan 1770. (1771)

Vrste
 Gordonia acutifolia (Wawra) H.Keng
 Gordonia alpestris (Krug & Urb.) H.Keng
 Gordonia angustifolia (Britton & P.Wilson) H.Keng
 Gordonia barbinervis (Moric.) Walp.
 Gordonia benitoensis (Britton & P.Wilson) H.Keng
 Gordonia brenesii (Standl.) Q.Jiménez
 Gordonia cristalensis (Borhidi & O.Muñiz) Greuter & R.Rankin
 Gordonia curtyana (A.Rich.) H.Keng
 Gordonia ekmanii (O.C.Schmidt) H.Keng
 Gordonia fruticosa (Schrad.) H.Keng
 Gordonia haematoxylon Sw.
 Gordonia lasianthus (L.) Ellis; tipična
 Gordonia moaensis (Vict.) H.Keng
 Gordonia portoricensis (Krug & Urb.) H.Keng
 Gordonia pubescens Cav.
 Gordonia robusta (Kobuski) H.Keng
 Gordonia samuelssonii (O.C.Schmidt) H.Keng
 Gordonia spathulata (Kobuski) H.Keng
 Gordonia tomentosa (Mart.) Spreng.
 Gordonia urbani (O.C.Schmidt) H.Keng
 Gordonia villosa Macfad.
 Gordonia wrightii (Griseb.) H.Keng

Izvori

Čajevke

Gordonia (Plantae)


Elena Luksch-Makowsky, née Elena Makowsky le  à Saint-Pétersbourg (Empire russe) et morte le  à Hambourg (Allemagne), est une artiste peintre et sculptrice russe.

Biographie

Elena Makowsky naît en 1878 à Saint-Pétersbourg, dans l'Empire russe, et est la fille de Konstantin Makovsky et la nièce de Vladimir Makovsky, tous deux peintres de cour pour les tsars de Russie affiliés au groupe d'artistes russes connu sous le nom de Peredvizhniki (« Ambulants »). En 1889, Elena et ses frères et sœurs entreprennent une tournée en Europe avec leur mère, Julia Makowsky, et visitent entre autres Venise, Florence et Nice. Elena Makowsky attribuera à ce voyage ses compétences linguistiques et sa maîtrise de l'anglais, du français et de l'allemand. Bien que l'enfance de Makowsky comprenne une formation pour son futur statut d'épouse, de mère et de femme au foyer, son père reconnait et encourage ses talents artistiques.

Entre 1894 et 1896, Makowsky étudie avec Ilia Répine à l'Académie de Saint-Pétersbourg, où elle obtient une bourse pour étudier avec Anton Ažbe à Munich. Elle occupe un studio à Dutenhofen, au nord-est de Dachau, où elle rencontre en 1900 son futur mari, le sculpteur viennois Richard Luksch. Elle accepte la demande en mariage de Luksch avec la promesse qu'elle puisse retourner en Russie à tout moment et aussi qu'elle puisse continuer à travailler en tant qu'artiste indépendante. Leur fils, Peter Luksch, naît en 1901.

Le couple déménage à Vienne peu de temps après leur mariage et elle expose régulièrement avec les sécessionnistes viennois jusqu'à ce qu'elle se sépare du groupe en 1905. Elle est la seule femme artiste avec un monogramme au sein du groupe, mais n'obtient pas le droit de vote. En 1902, Elena Lucsch-Makowsky figure en bonne place dans la  exposition de la Sécession viennoise, également connue comme exposition Beethoven. En 1903, elle contribue avec des gravures sur bois en couleurs à un numéro spécial de Ver sacrum. Pendant son séjour à Vienne, elle travaille également pour la Wiener Werkstätte et conçoit trois reliefs pour la façade principale du Burgtheater, ainsi que deux de ses œuvres parmi les plus importantes, Adolescentia et Ver Sacrum.

En 1907, les Luksch s'installent à Hambourg après la nomination de Richard Luksch comme professeur à l'École des Arts et Métiers. Elena Luksch-Makowsky commence à travailler sur sa sculpture Frauenschicksal (Le destin de la femme), dont les historiens de l'art suggèrent qu'elle préfigure son combat en tant que mère célibataire. En effet, lorsque le couple divorce en 1921, elle doit s'occuper seule de ses trois fils.

Sa capacité à subvenir aux besoins de sa famille reste un problème tout au long de sa vie, bien qu'elle ait accepté des commandes de la Reichskammer der Bildenden Kunste (Chambre des beaux-arts du Reich). Après la Seconde Guerre mondiale, son travail artistique se concentre principalement sur l'iconographie religieuse et la décoration pour la congrégation orthodoxe russe à Hambourg.

En 2019, son travail est inclus dans l'exposition Stadt der Frauen: Künstlerinnen in Wien von 1900 bis 1938 (City Of Women: Female artists in Vienna from 1900 to 1938) à l'Österreichische Galerie Belvedere.

Récompenses et distinctions

Notes et références

Liens externes

Sculptrice soviétique
Sculptrice russe
Sculptrice de l'Empire russe
Naissance en novembre 1878
Naissance à Saint-Pétersbourg
Décès en août 1967
Décès à Hambourg
Décès à 88 ans
Peintre de Saint-Pétersbourg
Sculpteur soviétique
Sculpteur de l'Empire russe
Sculpteur russe du XXe siècle
Sculpteur russe du XIXe siècle
Peintre soviétique
Peintre russe du XXe siècle
Peintre de l'Empire russe au XXe siècle
Peintre de l'Empire russe au XIXe siècle

Elena Luksch-Makowsky


El principio del espacio útil (The Useful Space Principle), o USP, es un rasgo del juego del bridge que fue articulado primeramente en una serie de seis artículos aparecidos en The Bridge World, entre noviembre de 1980 y abril de 1981. (La International Bridge Press Association le otorgó su premio 1981/1982 por el mejor artículo o serie sobre un Sistema o Convención a Jeff Rubens por esta serie.) El USP es expresado sucintamente en el glosario de The Bridge World como: "la asignación de significados por una pareja a acciones de modo que el resto del espacio de remate concuerde con las necesidades de la subasta."

Los artículos relacionados con la USP fueron la génesis de métodos ampliamente usados, tales como Kickback y transfer advances de sobredeclaraciones. El USP señala a los teóricos del remate que el espacio debe ser asignado donde más se lo necesita.

Un ejemplo de USP: Kickback

La convención Blackwood, tal como fue formulada originalmente, viola el USP. Suponga que el triunfo acordado es . Después que el "preguntador" de Blackwood canta 4ST, el "contestador" puede enviar cuatro mensajes diferentes sin sobrepasar el nivel de seguridad de 5♠ – cuatro ases o ninguno con 5♣, un as con 5♦, dos ases con 5♥ y tres ases con 5♠.

¿Pero qué ocurre si el palo acordado es ? Suponga que el preguntador y el contestador tienen un as cada uno. Entonces, después de 4ST, el contestador remata 5♦ para mostrar su as, y la pareja tiene que jugar 6♣ con dos ases afuera (o posiblemente 5ST, que podría ser aún peor que 6♣, si no se posee la maquinaria).

El problema también puede ocurrir cuando el palo acordado es , aunque es menos probable pues hay más espacio disponible para las respuestas que cuando el palo de triunfo acordado es . Pero si la pareja está usando Roman Key-Card Blackwood pueden haber problemas similares. Suponga que se ha acordado el palo de , y el preguntador tiene un as y el contestador tiene un as más el rey y la dama de . El preguntador canta 4ST y el contestador remata 5♠ para mostrar que tiene dos keycards más la dama de triunfos, y la pareja está de nuevo demasiado alto.

El problema es que el Blackwood ignora el USP. Mientras más bajo el rango del palo de triunfo acordado, más espacio es necesario para que la pareja logre quedarse al o bajo el nivel de seguridad.

La convención Kickback de pregunta de ases trata el problema ajustando la pregunta de key cards de acuerdo a cual es el palo acordado como triunfo. La pregunta se efectúa siempre un paso más arriba de cuatro al palo de triunfo. Así, si  es el palo acordado, la pregunta es 4♦; si  es acordado, 4♥ pregunta; es , 4♠; y si es , 4ST.

Las respuestas a la pregunta podrían ser similares al Blackwood, pero en vez de asociarlas con un número específico de ases, las respuestas se dan en términos del número de pasos sobre la pregunta. Si el triunfo será , 4ST es la pregunta, y entonces 5♣, un paso, podría mostrar cero o cuatro ases, conforme al acuerdo de la pareja. Si el palo de triunfo será , 4♥ es la pregunta, y entonces 4♠, un paso encima sobre la pregunta, podría mostrar cero o cuatro ases.

El efecto es asignar espacio de remate donde sea más útil en el contexto de la convención. Si  es acordado y cada uno de los partners tiene un as, el preguntador canta 4♦ y el respondedor canta 4♠ para mostrar un as. La pareja puede ahora, fácilmente, hacer un cierre de juego en 5♣.

Hay si un costo, por supuesto: la pareja que juega Kickback pierde la habilidad de hacer un cuebid con el as del palo encima del triunfo. Esto es, asumiendo que  será triunfo, el preguntador ya no puede cantar 4♠ para mostrar control de primera vuelta en : eso sería una pregunta Kickback.

La solución es usar 4ST para mostrar control de primera en el palo del Kickback. Con  acordado, 4♥ es la pregunta Kickback, y 4ST muestra el ♥A o, si es creíble en el contexto del remate previo, un fallo.

El acuerdo de que 4ST es un cuebid aún incorpora un costo, pero los usuarios de Kickback argumentan que hay una ganancia neta. Por ejemplo, con  acordado, Sur rematará 4ST para mostrar control de primera vuelta en . Este no solo bypasea la pregunta Kickback de (4♦), sino que previene a Norte de hacer un cuebid de 4♥ o 4♠. Los usuarios de Kickback creen que la ganancia en espacio de ajustar la pregunta de ases más que compensa el interferir en el camino de los cuebids del partner.

Note que la convención Gerber, el uso de 4♣ para preguntar por ases cuanto ST es el más probable contrato final, es en realidad un caso especial de Kickback.

Note también que lo anterior está pensado solo para ilustrar el uso de USP. No describe entendimientos adicionales que el Kickback pudiera acomodar, ni los problemas especiales que podrían aparecer (por ejemplo, la pregunta de cual es el palo acordado como triunfo).

El USP a niveles bajos: Respuestas en transfer a las sobredeclaraciones.

Suponga que Norte abrede 1ST fuerte, Norte-Sur están jugando Jacoby transfers, y Sur tiene ♠ KQ965 ♥ 6 ♦ 8752 ♣ 854. Sur canta 2♥, esperando pasar a los 2♠ de Norte. Pero Sur también diría 2♥ con ♠ KQ965 ♥ 6 ♦ 8752 ♣ A54 (Sur forzará a manga) y ♠ AKQ65 ♥ 6 ♦ 8752 ♣ A54 (Sur explorará el slam).

El transfer le proporciona a la pareja mucho espacio para cualquier continuación que pudieran tener en mente. En contraste, el canto tradicional de 2♠ como signoff sobre 1ST significa que la pareja debe abandonar espacio de remate para hacer remates forcing que comienzan al nivel de tres. El menor espacio de remate se necesita cuando Sur dessea hacer un sign off a 2♠ directamente, pero ese canto consume tres pasos (2♣, 2♦ y 2♥). Los transfers, cualquiera sea el costo que ellos involucren, tienden a conformarse con el USP.

Ahora considere el remate competitivo. Suponga que Oeste abre de 1♠, Norte sobredeclara 2♥ y Este pasa. Sur tiene ♠ 854 ♥ 6 ♦ KQ9653 ♣ 854. Ahora:
Si 3♦ no es forcing todo está bien. Sur describe su mano y deja el resto a Norte.
Si 3♦ es forcing Sur debe pasar y posiblemente perder un buen contrato a . El canto de 3♦ consume tanto espacio que, si es forcing, Sur no puede mostrar una mano débil con un palo bueno.

Nuevamente, sobre 1♠ – (2♥) – P, Sur tiene ♠ 854 ♥ 6 ♦ KQ9653 ♣ KJ4. Ahora:
Si 3♦ no es nonforcing Sur debe hacer un cue bid de 2♠ para preparar una redeclaración en . La mano es demasiada fuerte para hacer un 3♦ no forcing. Pero la redeclaración de Norte, muy a menudo 3♥, bien podría prevede mostrar el palo de  bajo 3ST.

Si 3♦ es forcing todo está bien en esta mano, y si Sur tiene un enchufe a  y una mano buena él puede hacer un cuebid de 2♠. En esta secuencia el cuebid toma un espacio mínimo -  pero como va a ser ese espacio utilizado en forma efectiva cuando Sur ya ha mostrado un enchufe a  en una mano fuerte?

Independientemente del acuerdo sobre la naturaleza del forcing de 3♦ o 3♣ en esta subasta, hay un problema causado por la desubicación del espacio de remate. Si 3♦ es forcing, un buen palo de  en una mano débil es problemático. Si 3♦ no es forcing, el cuebid ambiguo de 2♠ bien podría generar una redeclaración por Norte que prevenga los  de Sur.

El USP sugiere que en respuesta a las sobredeclaraciones, una mano con al menos fuerza invitational más un fit al palo del sobredeclarante deja disponible el canto de más alto nivel sin salto. Esto libera cantos inferiores que pueden ser usados como naturales y forcing, o como transfers – y el transfer compra espacio para mostgrar una mano débil, una manoo forcing a manga, o incluso una mano invitacional a slam, tal como lo hacen los Jacoby transfers. Haciendo así se pone el espacio de remate en donde es más necesario - para completar el transfer y posiblemente para describir más la mano, y para hacer un canto de un palo nuevo natural, bajo el cuebid.

Aquellos que juegan transfer advances sobre sobredeclaraciones usualmente acuerdan que los cantos de transfer comienzan con el cuebid del palo del abridor. Los cantos entre la sobredeclaración y el cuebid pueden ser tratados como natural y forcing; los cantos de transfer están disponibles para manejar manos más débiles con su propio palo bueno.

Por ejemplo, después de 1♥ – (2♣) – P, algunos juegan esta estructura:
2♦ es natural y forcing
2♥, el cue bid, es un transfer a  con fuerza a ser clarificada posteriormente
2♠ es un transfer a  – esto es, un apoyo fuerte a la sobredeclaración del partner
2ST es natural y no-forcing
3♣ es un apoyo natural limitado

Después de 1♥ – (1♠) – P:
2♣ es natural y forcing
2♦ es natural y forcing
2♥, el cue bid, es un transfer a  (éste es el apoyo fuerte)
2♠ es un apoyo natural limitado

Nuevamente, el punto de lo anterior es para ilustrar como la aplicación del USP puede hacer los acuerdos de remate más efectivos, no para definir una estructura óptima de respuestas a las sobredeclaraciones.

Referencias
The Useful Space Principle, The Bridge World, noviembre de 1980 – abril de 1981.

Bridge (juego)

Principio del espacio útil


يقدم الكتاب المقدس ثلاثة أسباب رئيسية للاعتقاد بأنه وصل إلينا بشكل معدّل. فهذا ما تقوله بعض المواضع فيه وأحيانا يخبر الكاتب أنه استعمل كتابات أخرى بدون تحديد الطريقة. توجد أيضًا بعض المواد المشتركة بين أكثر من كتاب. وتميزت حضارة عصر العهد القديم بأنها قبلية فهناك قصص وأغاني وأفكار قبلية، لذا من الطبيعي أن يستخدم المؤلفون موادًا تقليدية وصلت إليهم وأن يُعدلوها لتتناسب مع احتياجات عصرهم.

طوّر الباحثون عدّة معايير لتمييز وجود تلك المصادر إذا ما استعملها كاتب. وهذا ما يسمى النقد المصدري.

مراجع

نقد كتابي

نقد مصدري (دراسات كتابية)


Kırlangıç, kırlangıçgiller (Hirundinidae) familyasını oluşturan kuş türlerinin ortak adı.

Kırlangıçlar, kutuplar hariç dünyanın her tarafında yaşayabilen, sinek avlayarak geçinen, küçük, ötücü kuşlardır. Dağ kırlangıcına ebabil denir.

Genel özellikleri
Boyları 10–23 cm arasında değişir. Çoğunun karnı beyaz; baş, kuyruk ve kanatları siyah; alın ve gerdanı kahverengi parlak tüylüdür. Kısa ayaklarının tırnakları sivri olduğundan düz, yassı zeminlere rahatça tutunurlar. Üçgen şeklindeki gagaları geniş yırtmaçlı olup ağızları açık uçarken sinek, sivrisinek gibi küçük böcekleri avlarlar. Kuyrukları çatallı, kanatları uzun ve sivridir. Hızlı uçarlar. Kuyruklarını dümen olarak kullanır, ani dalışlar yaparlar. Çoğu sürü halinde yaşamazlar

Yaz sonunda, günler kısalıp, böcekler azalınca yavru ve erginler göç ederek kışı Afrika'da geçirirler. İlkbaharda geri dönerler. Diğer göçmen kuşların aksine gündüz göç yollarına devam ederler. Göç sırasında bazen şiddetli yağmur ve fırtınalar binlercesinin ölümüne sebep olur.

Üreme

Binaların çatı altlarına, saçaklarına ve pencere oyuklarına çamur ve kilden çanak şeklinde sağlam yuvalar yaparlar. Dişi kırlangıç, erkeğinin tükürüğüyle harç ederek gagasıyla getirdiği çamuru toplar, saman ve otlarla sekiz gün içinde sağlam bir yuva yaparlar. Geniş ve yassı gagalarını, yuvalarını yaparken, çamurları sıvamak için mala gibi kullanırlar. Yuvalarının çoğu ancak bir kırlangıcın girebileceği kadardır. Eni yaklaşık 20 cm, derinliği 10 cm kadar olup içi tüy ve kıllarla döşenir. Yuvalarını gruplar halinde mağara, kayalık ve ağaçlara yapan türler de vardır.

Dişi, yazın tarçın renginde benekli 4-5 yumurta yumurtlar. Eşler sırayla kuluçkaya yatarlar. Yavrular anne babaların ağızlarında getirdikleri böceklerle beslenirler. İki hafta içinde gelişip yuvayı terk ederler. Kırlangıçlar, yılda 2-3 defa kuluçkaya yatarlar.

Türler
Familya 20 cins içinde 89 tür barındırır:

Edebiyatta Kırlangıç
Türk halk şiirinde ve divan şiirinde kırlangıçlar olumlu özellikleri çeşitli benzetmelere konu olmuşlardır. Halk şiirinde kırlangıçlar, "kırlangıçlar" şefkat uyandıran görünümleri ve insan özünden yuva yapma ustalıkları ile anılmıştır. Halk şiirlerinde kırlangıçlar yerde sürünürcesine uçabilme yetenekleri dolayısıyla tevazu yönleriyle benzetmeler yapılmıştır. Bu benzetmeye divan şiirinde de rastlanmaktadır. Örneğin halk şairi Mestî'nin bir kıtasında

Kimi karıncadır deve görünür

Kimi aslan çakal postun bürünür

Kimi kırlangıç tek yerde sürünür

Kimi Cibril ile hempervaz olur

kıtasında bu benzetme görülmektedir. Divan şiirinde kırlangıç kelimesi Farsaça'da kullanılan pirüstû şeklinde geçer.  17. yüzyıl divan şairi Nâbi, halk şiirndeki benzetmeye yakın biçimde,

Perestiş lafzınun takrîbidür gûyâ ki ey Nâbî

İder pervâz hâke rûymâl üzere piristûlar

mısrası ile "Ey Nâbî, rağbet sözünün yakınlığı (gerektirmesi) sebebiyle kırlangıçlar toprak üzerine yüz sürerek uçar." anlamında kırlangıç benzetmesinde bulunmuştur.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Kırlangıç


La acantiza de helechal (Oreoscopus gutturalis),  es una especie de ave paseriforme perteneciente a la familia  Acanthizidae. Es el único miembro del género monotípico Oreoscopus. Es endémica de  Australia. Su hábitat natural son los bosques húmedos de tierras bajas y montañas subtropicales o tropicales.

Referencias

Enlaces externos

Acanthizidae
Géneros monotípicos de aves
Taxones descritos por Charles Walter De Vis
Animales descritos en 1889

Oreoscopus gutturalis


Srbijanka Turajlić (Beograd, 25. travnja 1946. – Livorno, 25. rujna 2022.) bila je politička aktivistkinja i izvanredna profesorica Katedre za Signale i sustave Elektrotehničkog fakulteta Sveučilišta u Beogradu.

Životopis
Osnovnu školu i gimnaziju je završila u Beogradu. Kao maturant bila je član jugoslavenske reprezentacije na 6. Međunarodnoj matematičkoj olimpijadi 1964. u Moskvi. U Beogradu je sudjelovala u studentskim protestima 1968. godine. Dok je u zvanje docenta izabrana 1982., u zvanje izvanrednog profesora izabrana je 1989. godine Elektrotehnički fakultet je završila u Beogradu 1969., magistrirala 1973., doktorirala 1979. Godine 1996. sudjelovala je u prosvjedima protiv režima Slobodana Miloševića, a 1999. uklonjena je sa svih predavačkih funkcija na sveučilištu. Poslije otkaza na Sveučilištu u Beogradu jedno je vrijeme predavala na Sveučilištu u Banjoj Luci i Sveučilištu Crne Gore u Podgorici. Iako je nakon promjena 5. listopada obnašala visoke republičke funkcije ubrzo je promjene doživjela kao neuspjeh zbog opstanka dominantnog nacionalističkog sentimenta u srpskom društvu.

Bila je stipendista francuske vlade u Grenoblu od 1974. do 1975. godine. Kao predavač radila je od 1984. do 1986. u Montereju u Kaliforniji.

Godine 1981. napisala je "Praktikum za laboratorijske vežbe iz automatskog upravljanja". Umirovljena je 2011. godine. Godine 2017. njezina kći Mila Turajlić snimila je dokumentarni film o svojoj majci naslovljen "Druga strana svega".

Politika
Krajem devedesetih bila je aktivan član Narodnog pokreta Otpor. Dobitnica je nagrade Osvajanje slobode za 2009. godinu, koju dodjeljuje Fond Maja Maršićević Tasić za doprinos pobjedi demokracije u Srbiji. Više puta uvrštena u "Popis 100 najmoćnijih žena u Srbiji" dnevnih novina Blic.

Bila je i pomoćnik ministra za visoko obrazovanje u Ministarstvu prosvjete i sporta od 2001. do 2004.

Izvori

Životopisi, Beograd
Srbijanski znanstvenici

Srbijanka Turajlić


288P/, malo tijelo Sunčevog sustava. Također nosi oznaku  i  te kometnu oznaku 288P. Predotkriveno je 2000. godine na snimkama.
Asteroid je s kometnim osobinama. Veličine je nešto veće od kilometra, nalazi se u vanjskom predjelu Glavnog asteroidnog pojasa i prvi je otkriveni "binarni komet Glavnog asteroidnog pojasa". Pretpostavlja se da je ugljikove vrste. Ima jedan prirodni satelit.

Luk promatranja počeo je rujna 2000. godine, s predotkrićem na Digitalnom nebeskom pregledu Sloanu na Opservatoriju Apache Pointu, Novi Meksiko. Službeno otkriće  pripisuje se pregledu Spacewatchu. Nadnevak otkrića je 15. studenoga 2006., a mjesto službenog otkrića je Nacionalni opservatorij Kitt Peak kod Tucsona u Arizoni, SAD. Moguću kometnu aktivnost primijetio je Pan-STARRS studenoga 2011. godine. Spacewatch i Pan-STARRS su Nasini projekti pregleda asteroida u programu promatranja Zemlji bliskih objekata. Nakon Pan-STARRSovih promatranja tijelu je dodijeljena privremena oznaka 288P.
Minor Planet Center mu je 12. listopada 2011. dodijelio brojčanu oznaku (M.P.C. 76600).

 pripada isključivoj vrsti kometa Glavnog pojasa, koji pokazuju osobine i kometa i asteroida. Također je sinkroni binarni sustav i moguće najsporiji sporo rotirajuće malo tijelo za koje se zna da postoji. Binarnu narav potvrdio je svemirski teleskop Hubble rujna 2016. godine. Primarno tijelo u sustavu i njegov mjesec slične su mase i veličine, što ga čini istinskim binarnim sustavom. Sastavni dijelovi sustava procijenjeni su na 1,8 km u promjeru, gdje svaka kruži u orbiti jedna oko druge na udaljenosti od 104 km, napravivši puni krug svakih 135 dana.

Hubbleova snimka rujna 2016. nastala je tik prije najbližeg prilaza Suncu i potvrdila je binarnu narav dvaju asteroida koji orbitiraju jedan oko drugoga, te otkrila kometnu aktivnost u tijeku. Ovo objekt čini prvim znanim binarnim asteroidom koji je svrstan u komete Glavnog pojasa. Za binarnost se smatra da je nastala kao rezultat fisije prekursora koju je prouzročila vrtnja vođena efektom Jorpom.
Kombinirane osobine ovog binarnog asteroida - široka odvojenost, približno jednaka veličina komponenata, visoka ekscentričnost orbite te kometolika aktivnost čini ga jedinstvenim među nekoliko znanih binarnih asteroida široke razdvojenosti.

 ne spada ni u koju dosad znanu obitelj pozadinsku populaciju ("background population", "interloper") asteroida Glavnog pojasa. Budući da je i binarni asteroid i komet Glavnog pojasa, on je "aktivni asteroid". Kruži oko Sunca u vanjskom Glavnom pojasu na udaljenosti od 2,4 do 3,7  AJ svakih 5 godina i 4 mjeseca (1.944 dana; velika poluos je 3,05 AJ). Orbita je ekscentričnosti 0,20 i nagiba 3 stupnja prema ekliptici.

Izvori

Vanjske poveznice
 Comet or Asteroid? Hubble Discovers that a Unique Object is a Binary, Hubblesite, September 2017
 Asteroids with Satellites, Robert Johnston, johnstonsarchive.net
 Asteroid Lightcurve Database (LCDB), query form (info )
 Dictionary of Minor Planet Names, Google books
 Asteroids and comets rotation curves, CdR – Observatoire de Genève, Raoul Behrend
 Discovery Circumstances: Numbered Minor Planets (300001)-(305000) – Minor Planet Center
 AstDyS-2, Asteroids—Dynamic Site (300163) 2006 VW139

Kometi
Asteroidi

(300163) 2006 VW139


David J. Sirota (born November 2, 1975) is an American journalist, columnist at The Guardian, editor for Jacobin, author, television writer, and screenwriter. He is also a political commentator and radio host based in Denver. He is a nationally syndicated newspaper columnist, political spokesperson, and blogger. In March 2019, he began working as the senior advisor and speechwriter on the Bernie Sanders 2020 presidential campaign. In 2022, he received an Academy Award nomination for Best Original Screenplay for conceiving the story for Netflix's Don't Look Up alongside co-writer and director Adam McKay. He is founder of The Lever (formerly The Daily Poster), an independent investigative news outlet.

Early life and education
Sirota was born in New Haven, Connecticut, but grew up in the Montgomery County suburbs outside of Philadelphia, Pennsylvania. After being educated at the William Penn Charter School, he went to Northwestern University, where he earned a bachelor's degree with honors in journalism and political science. He has lived in various cities around the country including Philadelphia, Chicago, San Diego, Washington, D.C., Helena, and Denver.

Career

Politics
Sirota's career in political campaigns began when he was a research director for Illinois State Senator Howard W. Carroll's unsuccessful run for U.S. Representative in Illinois's 9th congressional district in the 1998 election; Carroll lost in the Democratic primary to Illinois State Representative Jan Schakowsky. In 1999, Sirota served as Dwight Evans's deputy mayoral campaign manager in Philadelphia. He was let go for "overzealous behavior" related to the creation of a fake website containing damaging racial comments attributed to Evans' opponent John White, Jr.. Evans said he believed that Sirota had not created the bogus page, but had discussed it with the person who created it, who was his friend and former college classmate at Northwestern. Sirota then became a fundraiser for Joe Hoeffel in his first successful campaign for the House of Representatives in Pennsylvania's 13th congressional district. Later he moved to Washington, D.C., and worked in the political department of the American Israel Public Affairs Committee (AIPAC). His next job was as press aide and spokesperson for Bernie Sanders while he was serving as the at-large U.S. Representative from Vermont.

Sirota worked as spokesperson for the House Appropriations Committee. While a fellow at the Center for American Progress, a liberal research and advocacy group, he created its Progress Report.

In 2003 Newsweek profiled Sirota as a "political operative" skilled at "hacking out a daily barrage of anti-Bush media clips, commentary, and snappy quotes" who made "guerrilla attacks on the Bush administration", and who was "well schooled in the art of Washington warfare." According to the article, Sirota's main weapons were computer emails. Sirota was described as the "Internet child of the Clinton War Room generation." Former Clinton White House chief of staff John Podesta said of Sirota: "I just saw he had an eye for critique and the instinct for the jugular." For example, Sirota unearthed a two-year-old comment that Colin Powell had made to the effect that "Iraq posed no threat to its neighbors, and possessed no 'significant capability' in weapons of mass destruction." Sirota made Powell's statements more widely known. Reporters pounced, and it became a public relations blow to the Bush administration. Sirota was credited with having revealed that $87 billion for Iraq could have been used to erase huge state deficits at home, a fact that was repeated by Democrats nationwide.

He served as a senior strategist for Brian Schweitzer's unsuccessful 2000 Senate campaign and successful 2004 gubernatorial campaign. In September 2006, Sirota worked as a political consultant for Ned Lamont's U.S. Senate campaign. Lamont defeated Joe Lieberman in the primary, but Lieberman ran as an independent and defeated Lamont in the November election. In 2008, Sirota was co-chair of the Progressive Legislative Action Network (now renamed the Progressive States Network). He was a senior fellow at the Campaign for America's Future.

Sanders campaign
On March 19, 2019, the Bernie Sanders 2020 presidential campaign announced it had hired Sirota to work as a senior advisor and speechwriter. Sirota was accused of launching attacks against Sanders's Democratic opponents on Twitter and through articles for The Guardian on behalf of the campaign as early as December. However, according to Sirota and The Guardian, the Sanders campaign did not engage in conversations related to his hiring until January. The Guardian spokeswoman Deepal Patadia said after they were informed about the conversations Sirota quit filing columns for The Guardian.

Sirota continued to contribute to Capital & Main and interviewed Washington Governor Jay Inslee, a Democrat who launched a 2020 presidential campaign. They talked about how Inslee planned to address the issue of climate change through his campaign. Once The Atlantic revealed that Sirota had been advising the Sanders campaign prior to his official hire, Capital & Main's publisher told The Atlantic that "Capital & Main did not, and would never, knowingly allow Mr. Sirota or any reporter to use our site to advocate for or against a political candidate."

On Twitter, Capital & Main stated on March 20, 2019,

Media
In May 2005, Sirota became a contributor to The Huffington Post while writing his own blog. He was a regular guest on The Al Franken Show and makes guest appearances on The Colbert Report, Countdown with Keith Olbermann, NOW, Lou Dobbs Tonight, CNBC, and NPR. He is a senior editor at In These Times, a regular columnist for The Nation and the Intermountain Jewish News, and a past contributor to The American Prospect. He has been published in The Washington Post, the Los Angeles Times, The Baltimore Sun, and the San Francisco Chronicle.

Sirota was a contributor to OpenLeft, a now-defunct progressive political blog. In June 2007, he replaced the late progressive columnist Molly Ivins with a column to be syndicated nationally by Creators Syndicate. Sirota became a contributing writer for Salon in May 2011.

From 2009 to 2012, Sirota was the morning host at the Denver progressive talk station KKZN. Sirota was initially filling in for Jay Marvin on his eponymous program; but Marvin was ultimately unable to return, and Sirota became the permanent host in 2010. Sirota also guest hosted for Thom Hartmann and Norman Goldman. On July 16, 2012, Sirota moved to sister station KHOW to co-host an afternoon drive program with former George W. Bush administration FEMA director Michael D. Brown, The Rundown with Sirota and Brown. In January 2013, after nearly four years in radio, Sirota parted ways with KHOW/Clear Channel. Insiders speculate the reason for the abrupt departure was friction between the two co-hosts; it left Brown with his own show.

In March 2017, Sirota joined The Young Turks online broadcast network as a contributor, providing periodic investigative reports. In early 2018, after four years of reporting for the International Business Times as senior editor of investigations, Sirota left that publication.

In May 2020, some weeks after ending his work with Bernie Sanders's 2020 campaign, Sirota joined Jacobin as editor-at-large.

Hostile Takeover
In May 2006, Random House's Crown Publishers released Sirota's book Hostile Takeover. The first chapter of the book was published in The New York Times in July 2006. Sirota read sections of his book in public. In the book, Sirota argued that corporate interests are driving U.S. economic policy. The book became a The New York Times bestseller on July 9, 2006, entering at #23 on the nonfiction list. The paperback edition came out a year later.

Sirota's Hostile Takeover (2006) was reviewed by The New York Times critic Tobin Harshaw who described Sirota as a "Montana-based blogger with a take-no-prisoners mind-set" with "an admirably organized mind". Harshaw applauded some Sirota suggestions as "admirably specific, occasionally realistic and arguably on the side of the angels" and capable of bipartisan support, such as his recommendations for "regulating malpractice insurance for doctors... restoring state control over class-action laws... (and) forcing chief executives to certify corporate tax returns so they face liability for fraud." He felt Sirota was critical of "mainstream Democratic centrists". Harshaw criticized the writing style as "cliched" and "oppressive" and too lengthy and needing an editor, but admitted Sirota presented a "creditable analysis."

Sirota responded to Harshaw's review in a letter to the editor. Sirota denied his book was critical of mainstream Democrats but aimed squarely at "exposing Republican hypocrisy." He described his position as a "centrist exploration of the corruption of the entire system" that "isn't the fault of just one party or another."

There was controversy in Washington, D.C., in 2007 about whether Sirota was a "journalist" or an "activist". While the Washington press corps tends to see him as an "activist", at one point he was criticized for skirting the rules about access to Congress, which would on some occasions deny activists access, by getting a "temporary intern's ID"; this gave him access to the Senate chamber, but he was criticized in The Washington Post afterward. He was described as having "pulled an end-run around the press galleries." Sirota denied he got "special access" and that such a claim was "just bizarre". He added: "I think a lot of reporters on the Hill want to monopolize access to our government as a way to preserve their monopoly on news I guess." Some analysts observed that conservative journalists were activists as well; one noted "(Weekly Standard columnist) Fred Barnes has credentials, he espouses political views."

The Uprising
Sirota's book The Uprising was released in June 2008. It was ranked 20th on The New York Times bestseller list on June 15, 2008. The book was also listed on The New York Times Political Bestseller list for the month of July 2008. Sirota made speeches about his book at prestigious venues such as Hofstra University.

A mostly positive review of The Uprising from Publishers Weekly described the book as chronicling "how ordinary citizens on the right and the left are marshaling their frustrations with the government into uprisings across the country." The reviewer cited "entertaining case studies" with a "conversational" tone and a fast-paced narrative with "numerous high notes." Sirota gave a "fine elucidation of continuing Democratic support for the Iraq War" and examined the "echo chamber qualities of beltway television shows like Hardball." The book presents "a rousing account of the local uprisings already in effect."

A Newark Star-Ledger political critic reviewing the book described Sirota as an "enterprising" reporter who used "resourceful" tactics to get entry into such venues as Capitol Hill, the Microsoft campus, an ExxonMobil stockholders meeting, and the Mexican border. In the book, Sirota attacks CNN star Lou Dobbs less for his "endless broadcasts on illegal immigration" but more for the way he "browbeats his staff and runs roughshod over the CNN management." The critic felt the book's "search for a national uprising is somewhat out of focus" but was a "lively read."

Political views
Sirota is a critic of neoliberal economic policies and has leveled criticism at the Clinton, George W. Bush, and Obama administrations. Sirota supported John Edwards in the 2008 Democratic party primaries. He has criticized the Democratic Leadership Council and other Democrats, who he claims have "sold out" to corporate interests and has argued that the term "centrist" is a misnomer in that these politicians are out of touch with public opinion. Sirota's article "The Democrats' Da Vinci Code" argues that leftist politicians are more successful in so-called "red states" than the mainstream media have previously reported. He is an opponent of free trade policies, a supporter of fair trade, and an advocate of workers' rights and organized labor. His May 2007 speech at the Montana AFL–CIO Convention in Butte articulated many of his views. Sirota supported Sherrod Brown over Paul Hackett for the 2006 Senate election in Ohio and criticized Hackett's claims that he was "forced out" of the race by party elders as disingenuous. In 2008, Sirota stated on radio program Democracy Now! that he had cast an early vote for Democratic Party presidential candidate Barack Obama.

Sirota has been a strong supporter of the economic stimulus efforts of the Obama administration. However, he has criticized such efforts as insufficient and has strongly supported further stimulus efforts.

Sirota was criticized by Fox News hosts and commentators Mark Steyn, Bill O'Reilly, Greg Gutfeld, and Robert Spencer in the wake of the Boston Marathon bombing for an article he wrote for Salon entitled "Let's Hope the Boston Marathon Bomber Is a White American."

Some other journalists and political analysts have criticized Sirota. In his article comparing two approaches to progressive politics, statistician Nate Silver disparaged Sirota's approach as "playing fast and loose with the truth and using some of the same demagogic precepts that the right wing does." Regarding Sirota's political analysis and projections, including his predictions during the 2008 presidential election, Al Giordano derided him as "an inverted compass: when Sirota says 'heads,' you can make a lot of money betting on 'tails.'"

In 2016, right-wing commentators at the conservative National Review and libertarian Reason upbraided Sirota for his 2013 Salon article entitled "Hugo Chavez's economic miracle". Sirota wrote in 2013 that Chavez was "no saint", but also that his socialist and redistributionist policies had led to Venezuela's GDP more than doubling and reduced poverty to the third-lowest level in South America. Sirota overlooked that Venezuela's economic gains were based almost entirely on petroleum exports, and with the worldwide drop in oil prices Venezuela's economy has been in shambles, with shortages and rationing of food, electricity, and toilet paper.

In 2018, Sirota argued immediate action must be taken against the influence and power of oil and gas corporations to fight climate change, and Democrats must choose a side. "Will our political class behold the fossil fuel industry's sociopathy and realize that we face an existential choice between profits and ecological survival?" asked Sirota.

Family
In January 2018, Sirota's wife, Emily, announced candidacy for a seat in the Colorado House of Representatives, promising a "bold, progressive agenda." In June, she won the Democratic primary in District 9, based in southeastern Denver. In November, she won the general election, with 72 percent of the vote to Republican Bob Lane's 28.

Depiction in fiction
Sirota was a schoolmate of television producer and writer Adam F. Goldberg. Sirota is a recurring minor character in the ABC television comedy The Goldbergs, which is based on Goldberg's childhood, portrayed by Sam Kindseth. The episode "Van People" was dedicated to Sirota and uses archive footage of Sirota during his time at William Penn Charter School. The episode also briefly featured his appearance on The Colbert Report.

The Lever

The Lever (formerly known as The Daily Poster) is an investigative American news outlet founded by David Sirota. Sirota first launched the outlet, called The Daily Poster, in April 2020, as a reader-supported news outlet on Substack. In May 2021, The Daily Poster moved from Substack to an independent website. In March 2022, the site was renamed The Lever.

The Lever's staff includes journalists Andrew Perez, Julia Rock, Matthew Cunningham-Cook, and Rebecca Burns. It also publishes investigative journalism from reporters who contribute to other news outlets, including Newsweek, Jacobin, and The American Prospect. The Lever publishes several podcasts, including Lever Time and Movies vs. Capitalism.

In March 2023, The Lever received an Izzy Award from the Park Center for Independent Media "for outstanding achievement in independent media."

Bibliography
Hostile Takeover: How Big Money and Corruption Conquered Our Government and How We Take It Back, 2006
The Uprising: An Unauthorized Tour of the Populist Revolt Scaring Wall Street and Washington, 2008
Back to Our Future: How the 1980s Explain the World We Live in Now—Our Culture, Our Politics, Our Everything, 2011

Filmography

References

External links

David Sirota's home page
David Sirota's syndicate website

1975 births
American bloggers
American people of Russian-Jewish descent
American political consultants
Bernie Sanders 2020 presidential campaign
HuffPost writers and columnists
Jewish American writers
Journalists from Montana
Living people
Northwestern University alumni
People from Helena, Montana
Radio personalities from Philadelphia
The Young Turks people
William Penn Charter School alumni
Writers Guild of America Award winners

David Sirota


Ivet Musons (født 17. juni 1992 i Sant Quirze del Vallès) er en spansk håndboldspiller, som spiller for BM Elche Mustang og Spaniens håndboldlandshold.

Referencer

Håndboldspillere fra Spanien

Ivet Musons


Philips Koninck eller Philip de Koninck (født 5. november 1619 i Amsterdam, begravet 4. oktober 1688 i Amsterdam) var en hollandsk landskabsmaler og yngre bror til Jakob Koninck den ældre.

Konincks baggrund er for det meste ukendt, men det menes, at han var elev af Rembrandt, og man kan også genfinde indflydelsen fra denne i mange af hans værker. Han malede mest vidtstrakte, solrige landskaber med masser af åbent rum, lys og atmosfære. Blandt hans mest kendte billeder er Udsigt over en flodmunding (findes i Haag) og Skovbryn og landskabsparti (med figurer af Adriaen van de Velde, findes i Amsterdam), mens der findes landskaber af ham mange steder i Europa (Oslo, København, Bruxelles, Firenze, Berlin og Köln).

Referencer

Malere fra Nederlandene
Personer fra Amsterdam

Philips Koninck


Acridoxeninae es una subfamilia de insectos ortópteros de la familia Tettigoniidae. Tiene un solo género Acridoxena, que es monotípico, su única especie Acridoxena hewiana, es originaria de África.

Referencias
 Smith, 1865 : On Acridoxena a new Genus of the familly Gryllidae. Proceedings of the Royal Physical Society of Edinburgh, vol. 3, 309-310.
 Zeuner, 1936 : The prothoracic tracheal apparatus of Saltatoria (Orthoptera). Proceedings of the Royal Entomological Society of London, vol. 11, n. 1/2, 11-22

  Acridoxeninae en Biolib

Tettigoniidae
Ortópteros de África

Acridoxeninae


Guillaume Joseph Hyacinthe Jean-Baptiste Le Gentil de la Galaisière (Coutances, -París, ) fue un astrónomo francés, descubridor de una serie de nebulosas. Sin embargo, es más conocido por su obra "Voyage dans les mers de l'Inde...", un relato en primera persona de la infortunada expedición a la India para observar el tránsito de Venus. Ante el fracaso de la primera observación de 1761, decidió esperar durante ocho años en el sudeste asiático el siguiente tránsito, que tampoco pudo observar correctamente. Esta infructuosa tarea le mantuvo un total de once años alejado de Francia, donde ya se la había dado por muerto.

Biografía
Le Gentil pensó en ingresar en una orden religiosa, pero finalmente se dedicó a la astronomía. Descubrió lo que en nuestros días se conocen como objetos de Messier M32, M36, y M38, así como la nebulosa M8, habiendo sido el primero en catalogar este elemento de la constelación de Sagitario, a veces llamada Le Gentil 3.

Expedición para observar el tránsito de Venus
Sin embargo, hoy en día es sobre todo conocido y recordado por su infortunio durante la expedición científica destinada a observar el tránsito de Venus de 1761 en Puducherry, un dominio francés en la India, que relató casi 20 años después de su partida en la obra "Voyage dans les mers de l'Inde, fait par ordre du Roi, à l'occasion du passage de Vénus, sur le disque du Soleil, le 6 juin 1761 & le 3 du même mois 1769" (Viaje a los mares de la India, realizado por orden del Rey, con ocasión del tránsito de Venus, sobre el disco Solar, el 6 de junio de 1761 y el 3 del mismo mes de 1769).

El tránsito de Venus es un fenómeno astronómico poco frecuente, que permite determinar con bastante precisión la distancia Tierra-Sol, dato fundamental para numerosos trabajos astronómicos que en aquella época todavía no se conocía con exactitud.

Dado que el canal de Suez no existía en esa época, y dada la necesidad de encontrar un lugar propicio para las observaciones en un entorno básicamente desconocido, Le Gentil quiso reservarse un margen confortable de unos 15 meses, y partió de París en marzo de 1760, llegando a la Isla Mauricio en julio de ese mismo año. Desde allí, en marzo de 1761, se embarcó en la fragata rápida la Sylphide con destino a la Costa de Coromandel, y más precisamente Puducherry en India. Cuando la citada embarcación ya estaba próxima a su destino, sus ocupantes supieron que la guerra había estallado entre Francia y el Reino Unido, y que por lo tanto era entonces peligroso intentar desembarcar en Puducherry. La fragata tomó entonces ruta de retorno, y el 6 de junio de 1761, en plena mar, el día se presentó claro, pero de todas formas las observaciones astronómicas no pudieron ser realizadas en forma precisa, por causa de los movimientos de la embarcación.

El siguiente tránsito de Venus solo tendría lugar 8 años más tarde. No obstante, Le Gentil decidió quedarse todo ese tiempo en India o en sus inmediaciones (debe recordarse que los Tránsitos de Venus ocurren en pares de ocho años, separados uno del siguiente por más de un siglo).

Después de haber pasado cierto tiempo cartografiando la costa este de Madagascar, realizó un recorrido por el océano Índico, decidiendo registrar el esperado tránsito de 1769 desde Manila. Pero en vista de la poca hospitalidad recibida por parte de las autoridades españolas allí instaladas, que lo creían un espía, partió entonces hacia Puducherry, zona que venía de ser adjudicada a Francia por el Tratado de Paz de 1763. Llegó allí en marzo de 1768, donde construyó un pequeño observatorio, y esperó pacientemente. Finalmente llegó el día señalado, , pero entonces, a pesar de que las mañanas precedentes habían sido claras y despejadas, justo aquel día se presentó cubierto durante la ocurrencia del fenómeno, y en consecuencia Le Gentil no pudo realizar observación alguna.

Retorno a Francia
El infortunado astrónomo emprendió el viaje de retorno a su tierra natal, pero ese viaje primero se retrasó por una enfermedad, y después su barco soportó una tempestad que lo obligó a desembarcar en la Isla Bourbon (hoy Isla Reunión), donde lo esperaba un navío español que le permitió regresar a Europa. Finalmente, después de tantas peripecias, y tras once años y medio, llegó a Francia en octubre de 1771, solo para descubrir que había sido declarado legalmente muerto. Debido a las distintas peripecias del viaje, naufragios y ataques de navíos, ninguna de las cartas que había enviado a la Academia y a sus próximos había llegado a destino. En consecuencia, su esposa se había vuelto a casar, sus bienes habían sido distribuidos entre sus herederos, y su puesto en la Academia Real de Ciencias había sido declarado vacante y ocupado. Inició entonces un proceso judicial reclamando sus bienes y su cargo, con la consecuencia de que perdió los primeros y consiguió satisfacción respecto del segundo, pero gracias a la propia intervención del Rey.

Últimos años
Le Gentil se casó con una joven de una familia que conocía desde hacía mucho tiempo, y con ella tuvo una niña, viviendo en familia una veintena de años alojado en el propio Observatorio Real de París.

Bibliografía
 Voyage dans les mers de l'Inde, fait par ordre du Roi, à l'occasion du passage de Vénus, sur le disque du Soleil, le 6 juin 1761 & le 3 du même mois 1769 par M. Le Gentil, de l'Académie Royale des Sciences. Imprimé par ordre de sa Majesté, A Paris, Imprenta Real 1779 y 1781. 2 volúmenes in-4°.
 La historia de Le Gentil es narrada detalladamente en el libro "Le Gentil and the Transits of Venus, 1761 and 1769" de Helen Sawyer Hogg, Journal of the Royal Astronomical Society of Canada, vol. 45 (1951), pp. 37-44, 89-92, 127-134 & 173-178.
 La historia de Le Gentil es también citada en "Coming of Age in the Milky Way" de Timothy Ferris.
 La tentativa de Le Gentil de observar el tránsito solar en India, figura también en "A Short History of Nearly Everything" de Bill Bryson.

Epónimos
 El cráter lunar Le Gentil lleva este nombre en su memoria.

Referencias

Enlaces externos

 (en francés) Biographie sur Imago Mundi, l'encyclopédie gratuite en ligne.
 (en francés) Éloge de M. Le Gentil par J.-D. Cassini, 1810.
 Los cometas siempre han generado curiosidad e inquietud, por sus tan repentinas apariciones, y por sus apreciables cambios de forma y luminosidad.

Astrónomos de Francia del siglo XVIII
Fallecidos en París
Nacidos en Coutances

Guillaume Le Gentil