The Ulster Special Constabulary (USC; commonly called the "B-Specials" or "B Men") was a quasi-military reserve special constable police force in what would later become Northern Ireland. It was set up in October 1920, shortly before the partition of Ireland. It was an armed corps, organised partially on military lines and called out in times of emergency, such as war or insurgency. It performed this role most notably in the early 1920s during the Irish War of Independence and the 1956-1962 IRA Border Campaign.

During its existence, 95 USC members were killed in the line of duty. Most of these (72) were killed in conflict with the IRA in 1921 and 1922. Another 8 died during the Second World War, in air raids or IRA attacks. Of the remainder, most died in accidents but two former officers were killed during the Troubles in the 1980s.

The force was almost exclusively Ulster Protestant and as a result was viewed with great mistrust by Catholics. It carried out several revenge killings and reprisals against Catholic civilians in the 1920–22 conflict. See The Troubles in Northern Ireland (1920-1922) and Timeline of the Irish War of Independence. Unionists generally supported the USC as contributing to the defence of Northern Ireland from subversion and outside aggression.

The Special Constabulary was disbanded in May 1970, after the Hunt Report, which advised re-shaping Northern Ireland's security forces to attract more Catholic recruits and demilitarizing the police. Its functions and membership were largely taken over by the Ulster Defence Regiment and the Royal Ulster Constabulary.

Formation
The Ulster Special Constabulary was formed against the background of conflict over Irish independence and the partition of Ireland.

The 1919–21 Irish War of Independence, saw the Irish Republican Army (IRA) launch a guerrilla campaign in pursuit of Irish independence. Unionists in Ireland's northeast were vehemently against this campaign and against Irish independence. However, once it became apparent that the British government was committed to implementing Dominion Status for all of Ireland outside Ulster in response to Sinn Fein's demands, which were far more radical than those of the defunct Irish Parliamentary Party, Unionists in most of the province of Ulster directed their energies into the partition of Ireland by the creation of Northern Ireland as an autonomous region in the United Kingdom. The new region would consist of two thirds of Ulster, the six counties that Unionists could control. The other three counties (Donegal, Monaghan, and Cavan) had disproportionately Catholic and nationalist majorities and would become part of the Irish Free State. Partition was enacted by the British Parliament in the Government of Ireland Act 1920.

Two main factors were behind the formation of the Ulster Special Constabulary. One was the desire of Unionists, led by Sir James Craig (then a junior minister in the British Government, and later the Prime Minister of Northern Ireland), that the apparatus of government and security should be placed in their hands long before Northern Ireland was formally established.

A second reason was that violence in the north was increasing after the summer of 1920. The IRA began extending attacks to the Royal Irish Constabulary (RIC), RIC barracks, and revenue offices in Northern Ireland. There had been serious rioting between Catholics and Protestants in Derry in May and June and in Belfast in July, which had left up to 40 people dead. See The Troubles in Northern Ireland (1920–1922) and Timeline of the Irish War of Independence.

With police and troops being drawn towards combating insurgency in the south and west, Unionists wanted a force that would be dedicated to taking on the IRA. At a 2 September 1920 meeting of government Ministers in London Craig said that the loyal population was losing faith in the government's ability to protect them and that loyalist paramilitary groups threatened, in the words of Craig, "a recourse to arms, which would precipitate civil war". Craig proposed to the British cabinet a new "volunteer constabulary" which "must be raised from the loyal population" and organised, "on military lines" and "armed for duty within the six county area only". On 23 July 1920 Craig informed the British cabinet that the "Specials" would "prevent mob law and the Protestants from running amok." He recommended that "the organisation of the Ulster Volunteers (UVF), (the unionist militia formed in 1912) should be used for this purpose". Wilfrid Spender, the former UVF quartermaster in 1913–14, and by now a decorated war veteran, was appointed by Craig to form and run the USC. UVF units were "incorporated en masse" into the new USC.

The idea of a volunteer police force in the north appealed to British Prime Minister David Lloyd George for several practical reasons; it freed up the RIC and military for use elsewhere in Ireland, it was cheap, and it did not need new legislation. Special Constabulary Acts had been enacted in 1832 and 1914, meaning that the administration in Dublin Castle only had to use existing laws to create it. The formation of the Ulster Special Constabulary was therefore announced on 22 October 1920.

On 1 November 1920, the scheme was officially announced by the British government.

Composition
The composition of the USC was overwhelmingly Protestant and Unionist, for a number of reasons. Several informal "constabulary" groups had already been created, for example, in Belfast, Fermanagh and Antrim. The Ulster Unionist Labour Association had established an "unofficial special constabulary," with members drawn chiefly from the shipyards, tasked with 'policing' Protestant areas.

In April 1920, Captain Sir Basil Brooke (future Prime Minister of Northern Ireland), had set up "Fermanagh Vigilance", a vigilante group to provide defence against incursions by the IRA. Brooke himself had been personally affected by the organisation, as his son had been a victim of kidnapping.  In Ballymacarrett, a Protestant rector named John Redmond had helped form a unit of ex-servicemen to keep the peace after the July riots.

There was a willingness to arm or recognise existing Protestant militias. Wilfrid Spender, head of the Ulster Volunteer Force, encouraged his members to join. For these groups, was an immediate and illicit supply of arms available, especially from the Ulster Volunteers. Charles Wickham, Chief of Police for the north of Ireland, favoured incorporation of the Ulster Volunteers into "regular military units" instead of having to "face them down". A number of these groups were absorbed into the new Ulster Special Constabulary.

Nationalists pointed out that the composition of the USC was overwhelmingly Protestant and loyal, claiming the government was arming Protestants to attack Catholics. In addition, a number of Special Constables, newly appointed by the Lisburn Urban Council, had been charged with rioting and looting committed over three days and nights following the assassination of RIC Inspector Oswald Swanzy. During that same time period, members of the Dromore UVF were said to have supervised the expulsion of Catholic families from Dromore. A further detail was that many UVF units joined the new Constabulary, with their commanders being appointed to senior positions.

Unsuccessful efforts were made to attract more Catholics into the force, but these largely failed. One reason for this was that Catholic members were more easily targeted by the IRA for intimidation and assassination. The government suggested that, with enough Catholic recruits, special constabulary patrols made up of Catholics only could be extended into Catholic areas. However, the Nationalist Party and Ancient Order of Hibernians discouraged their members from joining.

The IRA issued a statement which said that any Catholics who joined the Specials would be treated as traitors and would be dealt with accordingly.

Organisation
The USC was initially financed and equipped by the British government and placed under the control of the RIC. The USC consisted of 32,000 men divided into four sections, all of whom were armed:
 A Specials – full-time and paid, worked alongside regular RIC men, but could not be posted outside their home areas (regular RIC officers could be posted anywhere in the country); usually served at static checkpoints (originally 5,500 members)
 B Specials – part-time, usually on duty for one evening per week and serving under their own command structure, and unpaid, although they had a generous system of allowances (which were reduced following the reorganisation of the USC a few years later), served wherever the RIC served and manned Mobile Groups of platoon size; (originally 19,000 members)
 C Specials – unpaid, non-uniformed reservists, usually rather elderly and used for static guard duties near their homes (originally 7,500 members)
 C1 Specials – non-active C class specials who could be called out in emergencies. The C1 category was formed in late 1921, incorporating the various local unionist militias such as the Ulster Volunteers into a new special class of the USC, thus placing them under the control and discipline of the Stormont Government.

The units were organised on military lines up to company level. Platoons had two officers, a Head Constable, four sergeants and sixty special constables.
The Belfast units were constructed differently from those in the counties. The districts were based on the existing RIC divisions. The constables drew pistols and truncheons before going on patrol and considerable efforts were made to use them only in Protestant areas. This did free up regular policemen who were generally more acceptable to most Ulster Catholics.

By July 1921, more than 3,500 'A' Specials had been enrolled, and almost 16,000 'B' Specials. By 1922 recruiting had swelled the numbers to: 5,500 A Specials, 19,000 B Specials and 7,500 C1 Specials. Their duties would include combatting the urban guerrilla operations of the IRA, and the suppression of the local IRA in rural areas. In addition they were to prevent border incursion, smuggling of arms and escape of fugitives.

Opposition
From the outset, the formation of the USC came in for widespread criticism, mostly from Irish nationalists and the Dublin government but also from some elements of the British military and administrative establishment in Ireland  and in the British press, which saw the USC as a potentially divisive and sectarian force.

In the British House of Commons, the leader of the Nationalist Party of Northern Ireland, Joseph Devlin, formerly a leading member of the now defunct Irish Parliamentary Party, made his feelings on the creation of the USC clear: "The Chief Secretary is going to arm pogromists to murder Catholics...we would not touch your special constabulary with a 40 foot pole. Their pogrom is to be made less difficult. Instead of paving stones and sticks they are to be given rifles."

Sir Nevil Macready, General Officer Commanding-in-chief of the British Army in Ireland, along with his supporters in the Irish administration, refused to approve the new force but were overridden; Lloyd George approved of it from the beginning. Macready and Henry Hughes Wilson argued that the concept of a special constabulary was a dangerous one.

Wilson warned the formation of a partisan constabulary "would mean; taking sides, civil war and savage reprisals." John Anderson, the Under Secretary for Ireland (head of the British Administration in Dublin) shared his fears, "you cannot, in the middle of a faction fight, recognise one of the contending parties and expect it to deal with disorder in the spirit of impartiality and fairness essential in those who have to carry out the order of the Government."

The Irish nationalist press was less reserved. The Fermanagh Herald noted the opposition of Irish nationalists:

Vice Admiral Sir Arthur Hezlet in the official History of the Ulster Special Constabulary, contended that "Sinn Fein regarded the Specials as an excuse for arming the Orangemen and an act even more atrocious than the creation of the 'Black and Tans'! Their fury was natural as they saw that the Specials might well mean that they would be unable to intimidate and subdue the North by Force. Their skilful propaganda set about blackening the image of Special Constables, trying to identify them with the worst elements of the Protestant mobs in Belfast. They sought to magnify and distort every incident and to stir up hatred of the force even before it started to function."

Training, uniform, weaponry and equipment

The standard of training was varied. In Belfast, the Specials were trained in much the same way as the regular police whereas in rural areas the USC was focused on counter-guerilla operations. In 1922, B Specials received two weeks training and A Specials were initially given six weeks training. The amount of training was clearly inadequate for a conflict that warranted the deployment of professionally trained soldiers.

Uniforms were not available at the outset so the men of the B Specials went on duty in their civilian clothes wearing an armband to signify they were Specials. Uniforms did not become available until 1922. Uniforms took the same pattern as RIC/RUC dress with high collared tunics. Badges of rank were displayed on the right forearm of the jacket.

The Special Constables were armed with Webley .38 revolvers and also Lee–Enfield rifles and bayonets. By the 1960s Sten and Sterling submachine guns were also used. In most cases these weapons were retained at home by the constables along with a quantity of ammunition. One of the reasons for this was to enable rapid call out of platoons, via a runner from the local RUC station, without the need to issue arms from a central armoury.

'A Special' platoons were fully mobile using a Ford car for the officer in charge, two armoured cars and four Crossley Tenders (one for each of the sections).

B Specials generally deployed on foot but could be supplied with vehicles from the police pool.

Irish War of Independence (1920–22)
Deployment of the USC during the Anglo-Irish War provided the Northern Ireland government with its own territorial militia to fight the IRA. The use of Specials to reinforce the RIC also allowed for the re-opening of over 20 barracks in rural areas which had previously been abandoned because of IRA attacks. The cost of maintaining the USC in 1921–22 was £1,500,000.

Their conduct towards the Catholic population was criticised on a number of occasions. In February 1921, Specials and UVF men burned down ten Catholic houses in the County Fermanagh village of Roslea after a Special who lived in the village was shot and wounded.  Following the death of a Special Constable near Newry on 8 June 1921, it was alleged that Specials and an armed mob were involved in the burning of 161 Catholic homes and the death of 10 Catholics. An inquest advised that the Special Constabulary "should not be allowed into any locality occupied by people of an opposite denomination." The government suggested the recruitment of more Catholics to form "Catholic only" patrols to cover Catholic areas, but this was not acted upon.

After the Truce between the IRA and the British on 11 July 1921, the USC was demobilised by the British and the IRA was given official recognition while peace talks were ongoing. However, the force was remobilised in November 1921, after security powers were transferred from London to the Northern Ireland Government.

Michael Collins planned a clandestine guerilla campaign against Northern Ireland using the IRA. In early 1922, he sent IRA units to the border areas and arms to northern units. On 6 December the Northern authorities ordered an end to the Truce with the IRA.

The Special Constabulary was, as well as an auxiliary to the police, effectively an army under the control of the Northern Ireland administration. By incorporating the former UVF into the USC as the C1 Specials, the Belfast government had created a mobile reserve of at least two brigades of experienced troops in addition to the A and B Classes who, between them, made up at least another operational infantry brigade, which could be used in the event of further hostilities, and were in early 1922.

1922: Border conflict and reprisals
The USC's most intense period of deployment was in the first half of 1922, when conditions of a low-intensity war existed along the new Irish border between the Free State and Northern Ireland.

The Anglo-Irish Treaty had agreed the partition of Ireland, between the Irish Free State and Northern Ireland. The IRA, although now split over the Treaty, continued offensive operations in Northern Ireland, with the co-operation of Michael Collins, leader of the Free State, and Liam Lynch, leader of the Anti-Treaty IRA faction. This was despite the Craig-Collins Agreement which was signed by the leaders of Northern Ireland and the Free State on 30 March, and envisaged the end of IRA activity and a reduced role for the USC.

The renewed IRA campaign involved attacking barracks, burning commercial buildings and making a large-scale incursion into Northern Ireland, occupying Belleek and Pettigo in May–June, which was repulsed after heavy fighting, including British use of artillery on 8 June.

The British Army was only used in the Pettigo and Belleek actions. Therefore, the main job of counter-insurgency in this border conflict fell to the Special Constabulary while the RIC/RUC patrolled the interior. Forty-nine Special Constables were killed during the period of the "Border War", out of a total of eighty-one British forces killed in Northern Ireland. Their biggest single loss of life came at Clones in February 1922, when a patrol which entered the Free State refused to surrender to the local IRA garrison and took four dead and eight wounded in a firefight.

In addition to action against the IRA, the USC may have been involved in a  number of attacks on Catholic civilians in reprisal for IRA actions, for example, in Belfast, the McMahon Murders of March 1922, in which six Catholics were killed, and the Arnon Street killings a week later which killed another six. On 2 May 1922, in revenge for the IRA killing of six policemen in counties Londonderry and Tyrone, Special Constables killed nine Catholic civilians in the area.

The conflict never formally ended but petered out in June 1922, with the outbreak of the Irish Civil War in the Free State and the wholesale arrest and internment of IRA activists in the North. Collins continued to arrange the supply of arms covertly to the Northern IRA until shortly before his death in August 1922.

Assessments of the USC's role in this conflict vary. Unionists have written that the Special Constabulary, "saved Northern Ireland from anarchy" and "subdued the IRA", while nationalist authors have judged that their treatment of the Catholic community, including, "widespread harassment and a significant number of reprisal killings" permanently alienated nationalists from the USC itself and more broadly, from the Northern Irish state.

1920s to 1940s
After the end of the 1920–22 conflict, the Special Constabulary was re-organised. The regular Royal Ulster Constabulary (RUC) took over normal policing duties.

The 'A' and 'C' categories of the USC were dispensed with, leaving only the B-Specials, who functioned as a permanent reserve force, and armed and uniformed in the same manner as the RUC.

The Special Constabulary were called out during the 12 July period in Belfast in 1931 after sectarian rioting broke out. The B Specials were tasked to relieve the RUC from normal duties, to allow them and the British Army to deal with the disturbances.

In 1936 the British advocacy group - the National Council for Civil Liberties characterized the USC as "nothing but the organised army of the Unionist party".

During the Second World War, the USC was mobilised to serve in Britain's Home Guard, which unusually, was put under the command of the police rather than the British Army.

1950s – IRA Border Campaign
Between 1956 and 1962, the Special Constabulary was again mobilised to combat a guerilla campaign launched by the IRA.

Damage to property during this period was £1 million and the overall cost of the campaign was £10 million to the UK exchequer.  Historian Tim Pat Coogan said of the USC, "The B Specials were the rock on which any mass movement by the IRA in the North has inevitably floundered." Six RUC and eleven IRA men (but no Special Constables) were killed in this campaign.

The IRA called off their campaign in February 1962.

1969 deployment
The USC were deployed in 1969 to support the RUC in the 1969 Northern Ireland riots. The B Specials' role in these events led to its disbandment the following year.

Northern Ireland had been destabilised by disturbances arising out of the Northern Ireland Civil Rights Association's agitation for equal rights for Catholics. The USC were mobilised when the regular RUC were overstretched by riots in Derry (known as the Battle of the Bogside). The NICRA called for protests elsewhere to support those in Derry, leading to the violence spreading throughout Northern Ireland, especially in Belfast.

The USC were largely held in reserve in July and only hesitantly committed in August. The General Officer Commanding of the British Army in Northern Ireland refused to allow the Army to become involved until the Belfast administration has used "all the forces at its disposal". This meant that the B Specials had to be deployed, although they were not trained or equipped for public order situations. The unsuitability of the use of the B Specials in such situations was clear: "The 'Specials', untrained for such a job, contained no Catholic members, were inevitably regarded as sectarian, and their presence tended to heighten rather than lower tension in Catholic areas." In August 1969 the IRA Chief of Staff Cathal Goulding issued a statement saying that his men were deployed in Belfast in a defensive capacity protecting Catholics who had been "terrorized by mobs backed by armed B-Specials." Goulding also stated that British troops would be in a "very perilous situation" until the B-Specials were disarmed and disbanded.

The two main centres of disturbance were in Belfast and Derry. A total of 300 Special Constables were also mobilised into the RUC during the disturbances. Some Constables were used to restrain a Protestant crowd in Derry, but others in this area joined in an exchange of petrol bombs and missiles with a Catholic crowd while another group led an attack on the Rossville Street area of the Catholic Bogside on 12 August.

In Belfast, the USC were successful in restoring order in the predominantly Protestant Shankill area, where they performed their patrol duties unarmed. On one occasion, the Comber Platoon was petrol-bombed by a hostile Protestant crowd at Inglis's bakery as it tried to protect Catholics who were going to work. They also successfully protected Catholic owned public houses in the area, many of which were looted after they were withdrawn. However, on 14 August they did not hold back Protestants who attacked the Catholic Dover and Percy streets in the Falls/Divis district, and instead "fought back" Catholics there.

USC shootings
The USC's most controversial conduct in the 1969 riots came in provincial towns, where the Special Constabulary formed the main response to the rioting. The Specials, who were armed and not trained for riot duty, used deadly force on a number of occasions.

The USC shot and wounded a number of people in Dungiven and Coalisland. In Dungannon, they killed one and wounded two. In the following Scarman Tribunal, the findings said "...the Tribunal has been at a loss to find any explanation for the shooting, which it is satisfied was a reckless and irresponsible thing to do."

When Jack Lynch, the Taoiseach of Ireland, moved Irish Army troops up to the border in response to the rioting, platoons of Specials were deployed to guard border police stations.

Arising out the disturbances, the British Prime Minister Harold Wilson announced that the B Specials would be "phased out of their current role". The British Government commissioned three reports into the policing response to the 1969 riots. These ultimately led to the disbanding of the Ulster Special Constabulary.

The Cameron Report
Sir John Cameron was requested to submit a report on the disturbances in Northern Ireland.

He found some evidence of cross-membership of the USC and loyalist paramilitary organisations. He reported that in Major Ronald Bunting's Ulster Protestant Volunteers (UPV), there was definite evidence of dual membership by Special Constables, of which he said "we consider highly undesirable and not in the public interest". He also remarked that although "recruitment is open to both Protestant and Roman Catholic: in practice we are in no doubt that it is almost if not wholly impossible for a Roman Catholic recruit to be accepted." The Cameron Report described the B-Specials as "a partisan and paramilitary force recruited exclusively from Protestants."

Cameron recommended that the purposes of the USC as a reserve civilian police force, as well as a counter-insurgency reserve, be properly made known in recruitment and training so that it would be more attractive to Catholics.

The Scarman Report
The Hon Justice Scarman, in his report on the rioting, was critical of the RUC's senior officers and of the way the B Specials were deployed into areas of civil disturbance which they had no training to deal with, which in some occasions led to a worsening of the situation. He also pointed out that the B Specials were the only reserve available to the RUC and that he could see no other way of quickly reinforcing the over-stretched RUC in the circumstances. He praised the Specials where he felt it was due.

Scarman concluded in his report on the civil disturbance in the region in 1969 that: "Undoubtedly mistakes were made and certain individual officers acted wrongly on occasions. But the general case of a partisan force co-operating with Protestant mobs to attack Catholic people is devoid of substance, and we reject it utterly."

Scarman went on to criticise the Command and Control of the RUC for deploying armed Special Constables in areas where their very presence would "heighten tension", as he was in no doubt that they were "Totally distrusted by the Catholics, who saw them as the strong arm of the Protestant ascendancy".

Scarman concluded that it would have been very difficult for Catholics to gain membership in 1969, even if they had applied to join.

The Hunt Report
The abolition of the B Specials was a central demand of the Northern Ireland Civil Rights Movement in the late 1960s.

On 30 April  1970, the USC was finally stood down, as a result of the Hunt Committee Report.
Hunt concluded that the perceived bias of the Special Constabulary, whether true or not, had to be addressed. One of his other major concerns was the use of the police force for carrying out military style operations. His recommendations included:
 (47) A locally recruited part-time force, under the control of the G.O.C., Northern Ireland, should be raised as soon as possible for such duties as may be laid upon it. The force, together with the police volunteer reserve, should replace the Ulster Special Constabulary (paragraph 171).

Disbandment

The Ulster Special Constabulary was disbanded in May 1970. It has been argued that their failure to deal with the 1969 disturbances was due to a failure on behalf of the Northern Ireland government to modernise their equipment, weaponry, training and approach to the job.

On the disbandment of the USC, many of its members joined the newly established Ulster Defence Regiment (UDR), the part-time security force which replaced the B Specials. Unlike the Special Constabulary, the UDR was placed under military control. Other B Specials joined the new Part Time Reserve of the RUC. The USC continued to do duties for a month after the formation of the UDR and RUC Reserve to give both of the new forces time to consolidate.

In the final handover to the Ulster Defence Regiment, the B Specials had to surrender their weapons and uniforms. Despite the government's concerns about the handover of weapons and equipment, every single uniform and every single weapon was handed in.

After implementation of the Hunt report, the last night of duties for most B Men was 31 March 1970. On 1 April 1970 the Ulster Defence Regiment began duties. Initially, the Regiment had 4,000 members who worked part-time while the new special constabulary, the RUC Reserve which replaced the B-Specials, initially consisted of 1,500 members.

Continuing influence

Since disbandment the USC has assumed a place of "almost mythic proportions" within unionist folklore, whereas in the Nationalist community they are still reviled as the Protestant only, armed wing of the unionist government "associated with the worst examples of unfair treatment of Catholics in Northern Ireland by the police force". An Orange lodge was formed to commemorate the disbandment of the force called "Ulster Special Constabulary LOL No 1970". An Ulster Special Constabulary Association was also set up soon after the disbandment.

Notable members
 Major Kenneth Wiggins Maginnis, Baron Maginnis of Drumglass

See also
Auxiliary constable
Auxiliary police
Alexander Robinson
Special constable
Special constabulary
Special police
Good Friday Agreement

References

Bibliography

External links
 RUC police federation B-Specials page (note: despite the domain name, this is not the official website of the RUC or its successor, the Police Service of Northern Ireland (PSNI))
USC Roll of Honour
Ulster Special Constabulary Roll of Honour

Defunct law enforcement agencies of Ireland
1920 establishments in Ireland
1970 disestablishments in Northern Ireland
Military history of Northern Ireland
Defunct police forces of Northern Ireland
British special constables awarded honou

Ulster Special Constabulary


Total size of protected area of Bosnia and Herzegovina amounts of , which is 1,13% of its entire territory. This is a list of areas protected by corresponding levels of the government of Bosnia and Herzegovina, namely at the entity's levels, and with various categorizations.

National parks
National parks of Bosnia and Herzegovina listed as follows:

Nature parks
Nature parks of Bosnia and Herzegovina listed as follows:

Areas proposed for protection
Following are areas proposed for protection or in procedure of being established as a protection zones of appropriate categorization:

 Prenj-Čvrsnica-Čabulja-Vran National Park with Blidinje Nature Park
 Igman-Bjelašnica-Treskavica-Visočica with Rakitnica Canyon National Park

See also
 List of National Monuments of Bosnia and Herzegovina
 List of World Heritage Sites in Bosnia and Herzegovina

References

External links
Una National Park
Sutjeska National Park
Kozara National Park
Drina National Park
Hutovo Blato – Nature Park
Blidinje – Nature Park

Bosnia and Herzegovina

p

Protected areas
Tourism in Bosnia and Herzegovina
p

List of protected areas of Bosnia and Herzegovina


ක්යෝතෝ ප්‍රඥප්තිය යනු හරිතාගාර වායූන් මුදා හැරීම අඩු කිරීමට රටවල් කිහිපයක් එක්වී එන ලද එකඟතාවයකි.

පරිසරය
ජාත්‍යන්තර ප්‍රඥ්ප්ති
පරිසර විද්‍යාව
දේශගුණය වෙනස්වීම
ආර්ථිකවේදය

ක්යෝතෝ ප්‍රඥප්තිය


An Vriesea paupera in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Christian Mez ngan Luis Aloysius, Luigi Sodiro, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Lyman Bradford Smith och Colin Stephenson Pittendrigh. An Vriesea paupera in nahilalakip ha genus nga Vriesea, ngan familia nga Bromeliaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nadudultan. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vriesea

Vriesea paupera


Mihovil Grubišić, hrvatski rimokatolički svećenik i pjesnik iz Tučepi. Koncem 18. stoljeća podigao je obiteljsku kapelu u jednostavnim oblicima kasnog baroka, današnju crkvu sv. Mihovila.

Izvori

Hrvatski katolički svećenici
Hrvatski pjesnici
Tučepi

Mihovil Grubišić


Pearl Games est un éditeur de jeux de société belge, basé à Frasnes-lez-Buissenal, en Région wallonne.

Histoire
L'éditeur a été créé en 2010 par Sébastien Dujardin, il édite aujourd'hui plusieurs jeux expert et extensions. Il est acheté par Asmodee Éditions le . Le , Sébastien Dujardin annonce sur la page Facebook de la maison d'édition que la collaboration avec le distributeur Asmodee est terminée et qu'il était en contact avec la maison mère pour essayer d'assurer l'avenir de Pearl Games.

Catalogue
 2010 : Troyes (Sébastien Dujardin, Alain Orban et Xavier Georges)
 2012 : Troyes : Les Dames de Troyes
 2011 : Tournay (Sébastien Dujardin, Alain Orban et Xavier Georges)
 2012 : Ginkopolis
 2013 : Ginkopolis : The Experts
 2013 : Bruxelles 1893 (Étienne Espreman)
 2014 : La Granja
 2014 : Deus
 2016 : Deus : Égypt
 2015 : L'Auberge sanglante
 2017 : L'Auberge sanglante : Les Forains
 2017 : Otys
 2018 : Solenia (nominé à l'As d'or 2019)
 2019 : Black Angel
 2020 : Troyes Dice

Notes et références

Lien externe

Éditeur de jeux de société
Éditeur de jeux de société disparu

Pearl Games


Denny Setiawan (* 9. September 1980) ist ein indonesischer Badmintonspieler, der 2003 und 2004 für Singapur startete.

Karriere
Denny Setiawan siegte 2002 beim Smiling Fish, bei den Singapur International und bei den Vietnam International. 2003 nahm er an den Badminton-Weltmeisterschaften teil und war bei den Singapur International sowie den Waikato International erfolgreich.

Sportliche Erfolge

Referenzen

Badmintonspieler (Indonesien)
Badmintonspieler (Singapur)
Indonesier
Singapurer
Geboren 1980
Mann

Denny Setiawan


An Aloe canarina in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Susan Carter. An Aloe canarina in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

Aloe canarina


137632 Ramsauer este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
137632 Ramsauer este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Linz de Erich Meyer. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,30 ua, o excentricitate de 0,21 și o înclinație de 1,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 137001-138000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

137632 Ramsauer


Maabará (în , la plural maabarot - מעברות), a cărui denumire oficială era Ishuv klitá (יישוב קליטה - așezare de integrare) a fost o așezare temporară destinată adăpostirii marilor valuri de noi imigranți evrei ("olim hadashim") la începuturile Statului Israel în anii 1950. Denumirea venea de la cuvântul ebraic ""maavar -מעבר - însemnând "trecere", "tranziție". Au fost înființate la propunerea lui Levi Eshkol, directorul departamentului responsabil cu așezarea populației din cadrul Agenției Evreiești.
Peste o sută de "Maabarot" urmau să înlocuiască taberele de imigranți (mahanot olim) care au funcționat în anii 1948-1950.
Majoritatea acestor maabarot au fost create la marginea localităților evreiești existente, în așezări arabe palestiniene, rămase abandonate în urma Războiului arabo-israelian din anii 1948-1949 sau în apropierea unor zone agricole. Spre deosebire de taberele de imigranți care le-au precedat, în care condițiile de trai erau mai precare și unde locatarii erau practic închiși între garduri și întreținuți de Agenția Evreiască, locuitorii din maabará urmau să-și găsească locuri de muncă și să se întrețină singuri.
Prima maabará a fost întemeiată la 23 mai 1950 la sud de moshavul Ksalon în Munții Ierusalimului.
Primii locatari ai ei au fost plasați în corturi cu familiile lor și au lucrat la împădurirea regiunii. În mai puțin de doi ani în maaborot au locuit peste 220.000 noi imigranți veniți din 15 state.
Așezările "maabarot "au fost închise treptat la mijlocul anilor 1950 și unele au servit drept bază așa numitelor "orașe de dezvoltare". Ultima maabará a fost închisă în anul 1963.

Istoria
In primii ani ai existenței Israelului au imigrat in Israel evrei supraviețuitori ai Holocaustului din tabere de "persoane deplasate" din Germania, Austria și Italia, majoritatea originari din Polonia și Europa centrală, de asemenea evrei din Bulgaria și cei veniti cu "emigrația ilegală" din estul Europei, inclusiv România, și care fuseseră arestați și reținuți de către britanici în lagăre de detenție în Cipru. De asemenea  au venit evrei din Irak, Yemen, Tripolitania, Maroc etc. 80% din evreii aflați in tabere și maabarot erau în acea perioadă de origine așkenază.
La sfârșitul anului 1949 se aflau în tabere de imigranți cira 90.000 persoane.
După desființarea taberelor de refugiați s-au înființat așezări de tranzit numite maabarot în care hrana și hainele nu mai erau distribuite de autorități, și locatarii trebuiau să se întrețină singuri.
Ei au locuit în corturi, căsuțe din tinichea și azbest, etc.
Prin aceste așezări au trecut în total circa 300000 persoane, într-o vreme în care populația totală a Israelului era de circa un milion de locuitori.

La inceputul anilor 1950 au ajuns în Israel circa 130000 evrei din Irak care au format circa o treime din locuitorii din maabarot. Paralel  au venit evrei din România, Polonia și Turcia. În anii 1950-1951 aproape jumătate din locuitorii din maabarot erau așkenazi  și ceilalți erau evrei "orientali", de rit sefard, veniți mai ales din țările islamice. În cursul anului 1951 o mare parte din așkenazi au părăsit aceste așezări pentru a se instala în locuințe permanente. La începutul anului 1952 80% din persoanele din maabarot erau imigranți din țările islamice, iar restul așkenazi, mulți din ei din România. Evreilor așkenazi le a fost mai ușor să iasă din maabarot, din cauza că aveau familii mai mici, și puteau să economisească mai mult, aveau, uneori, mai multă educație formală, și prin cunoașterea limbii idiș și comunitatea de obiceiuri și mentalitate cu funcționarii, majoritatea așkenazi, din instituțiile oficiale, se bucurau adesea de protecție. Unii din evreii așkenazi, supravietuitori ai Holocastului, au beneficiat ulterior și de ajutoare sub forma despăgubirilor din Germania.
În aceste condiții șederea evreilor orientali în maabarot s-a prelungit.

Bibliografie
Clive Jones,Emma Murphy - Israel: Challenges to Identity, Democracy, and the State. Routledge.2004 (prima ediție 2002) ISBN 978-0-415-27088-5
Shay Lahav - Aliyá letzorekh yeridá,(Aliya - Ascensiune pentru a coborî - articol în suplimentul "Musaf Maariv", 15.2.2019  - în ebraică
Myriam Kachanski - Maabarot - în Biblioteca virtuală a Institutului de tehnologie pedagogică Matah în ebraică

Note și referințe

Istoria Israelului

Maabara


Die katholische Pfarrkirche St. Bartholomäus ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Herstelle, einer Ortschaft der Stadt Beverungen im Kreis Höxter (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur
Die Gemeinde wurde in der zweiten Hälfte des 9. Jahrhunderts gegründet und eine Vorgängerkirche wurde 1173 erstmals erwähnt. Die heutige Kirche, ein dreijochiger Saal aus verputztem Bruchstein schließt mit einem dreiseitigen Chor. Das Ostjoch ist kürzer. Der Bau wird durch Strebepfeiler gestützt, der Westturm unter einer geschweiften Haube ist eingebaut und mit 1710 bezeichnet. Die Kreuzrippengewölbe mit Gurtbögen ruhen auf rechteckigen Vorlagen mit profilierten Kämpfern.

Ausstattung
 Die Bleiglasfenster wurden um 1900 eingebaut.
 Der Hochaltar aus Holz mit einem breiten Säulenretabel ist mit 1851 bezeichnet. Die ursprüngliche Fassung wurde 1970 freigelegt. Das Altarblatt ist signiert mit Johann Franz Xaver Laudage, 1856.
 Die Taufe in Pokalform aus Sandstein ist mit 1628 bezeichnet. Die romanische Basis ist als Fuß wiederverwendet.
 Holzfiguren mit den Darstellungen einer Pietà und einer Doppelmandonna sind vom 17. Jahrhundert.
 Die Figuren der hl. Elisabeth und des hl. Nikolaus wurden um 1700 in der Papen-Werkstatt angefertigt.
 Die kleine Kalvarienberggruppe vom 18. Jahrhundert wurde 1970 nach Befund neu gefasst.

Literatur
 Georg Dehio, unter wissenschaftlicher Leitung von Ursula Quednau: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen II Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin/München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2

Weblinks

 Kurzer Abriss zur Geschichte (abgerufen am 21. März 2012)

Herstelle, Bartholomaus
Herstelle
Herstelle, Bartholomaus
Herstelle, Bartholomaus
Herstelle, Bartholomaus
Barocke Kirche
Barockbauwerk in Nordrhein-Westfalen
Herstelle

St. Bartholomäus (Herstelle)


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Šamorín enthält die acht nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Šamorín im Okres Dunajská Streda.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

Weblinks

!
Samorín


Iguaí es un municipio brasileño del estado de Bahía. Su población estimada en 2004 era de 26.237 habitantes. Su territorio es de 833 km². El municipio posee una cuenca hidrográfica con más de 1600 naciente, 180 cascadas y decenas de ríos, valles y sierras.

Está situado en el valle del Gongogi, en la cuenca del río de Contas, enclavado entre las regiones de la Mata Atlántica, la meseta de Vitória da Conquista y la cuenca del Colonião.

La ciudad fue construida en los márgenes del Río Gongogi y posee 5 distritos: Iguaibi, el distrito más desarrollado situado al borde del Gongogi, tierra de Arthur Amaral, un conocido fallecido que da nombre al único colegio con gimnasio del interior iguaiense; Ibiporanga, que está localizada en una colina también cerca del Gongogi; Punto Chique, localizado cerca de Iguaibi; Palmeirinha, otro pequeño poblado; y Altamira, que tiene ese nombre por estar abajo de una enorme montaña de donde nace el río de los Indios.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bahía

Iguaí


Butikken er en dansk kortfilm fra 2010 med instruktion og manuskript af May Sirkin.

Handling

Medvirkende
 Margit Watt-Boolsen - Ung kvinde
 Pia Mourier - Ekspedient
 Clara Josephine Haagen - Lille pige
 Lise Wedding - Moderen

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2010

Kortfilm fra Danmark

Butikken


Katrancı, Yatağan, Muğla ilçesinin en büyük mahallesidir, Muğla'ya 52 km, Yatağan'a ise 26 km mesafededir.

Yatağan'ın mahalleleri

Katrancı, Yatağan


Veinticinco de Agosto es una localidad uruguaya en el departamento de Florida.

Ubicación
La localidad se encuentra situada en la zona suroeste del departamento de Florida, Uruguay, en la confluencia del río Santa Lucía y del arroyo de la Virgen y que coincide con el límite entre los departamentos de Florida, Canelones y San José. La ruta 77 permite el acceso a la localidad tanto desde el resto del Florida como desde San José.

Dista por carretera 54 km de la ciudad de Florida y 80 km de Montevideo.

Historia
La localidad fue fundada el 11 de septiembre de 1873 por Ramón Álvarez, quien el año anterior había fundado el pueblo de La Paz, y posteriormente también 25 de Mayo, unos kilómetros más al norte.

Anteriormente, el paraje era conocido con el nombre de Juan Chazo, antiguo poblador que también dio nombre al paso sobre el río Santa Lucía.

Aún bajo la dominación española, en 1752 y 1772, las tierras que hoy son ocupadas por la villa habían sido adjudicadas por el Cabildo de Montevideo a los españoles Juan Velázquez y Gaspar Rodríguez. Parte de ellas finalizó en manos de Pantaleón Irazábal, quién se las vendió a Ramón Álvarez.

Un año antes de la fundación, el 16 de noviembre de 1872, había llegado el ferrocarril, habiéndose construido la estación, también con el nombre de 25 de Agosto y un puente metálico sobre el río Santa Lucía, el que fue sustituido por el actual, luego que una gran creciente lo derribara en el año 1900.

La localidad fue declarada pueblo por ley 3.965 del 29 de abril de 1912 y fue elevada de pueblo a villa por ley 12.297 del 5 de julio de 1956.

Población
Según el censo del año 2011 la ciudad contaba con una población de 1.849 habitantes.

Atractivos
La localidad cuenta con un camping denominado "Otto Bittenbinder" que se encuentra ubicado junto al río Santa Lucía y cuenta con servicios básicos.

En 2008, a partir de la instalación en el pueblo, de Michele Dubaux, una artista francesa que utiliza como nombre artístico Leo Arti, el pueblo vivió una colorida transformación.  Las paredes de más de 40 hogares fueron convertidos en coloridos lienzos donde se transparentan gran parte de las historias y los sueños de sus habitantes.

Transporte

Buses
Cuenta con servicios de ómnibus con destino a Montevideo, Canelones, Santa Lucía, Florida y San José, con varias frecuencias diarias.

Trenes
25 de Agosto es uno de los pocos destinos del ferrocarril de pasajeros de Uruguay.
La localidad cuenta con una estación de trenes con servicios diarios a Montevideo, siendo 25 de Agosto la estación terminal del recorrido. Los servicios a las ciudades próximas, San José y Florida, ya no están disponibles según los horarios vigentes en diciembre de 2015.

Accesos por carretera
 Desde Montevideo: se llega por la ruta 5, luego tomando ruta 11 y pasando el peaje rumbo a San José se ingresa a la derecha por la ruta 79 hasta el Pueblo Ituzaingó, donde por la ruta 77 o ruta 78 se accede a 25 de Agosto.
 Desde San José: se llega por ruta 11, desde Capurro por la ruta 78 hasta la ruta 77.
 Desde Florida se accede por la ruta 77.

Referencias

Enlaces externos

25 de Agosto

Veinticinco de Agosto


Deutsche Reichsbahn bezeichnet:
 die Staatseisenbahn des Deutschen Reichs, siehe Deutsche Reichsbahn (1920–1945)
 die Staatseisenbahn auf dem Gebiet der Sowjetischen Besatzungszone, der Deutschen Demokratischen Republik und Berlin (West), siehe Deutsche Reichsbahn (1945–1993)

Deutsche Reichsbahn


In mathematics, and more specifically number theory, the hyperfactorial  of a positive integer  is the product of the numbers of the form  from  to

Definition
The hyperfactorial  of a positive integer  is the product of the numbers . That is,

Following the usual convention for the empty product, the hyperfactorial of 0 is 1. The sequence of hyperfactorials, beginning with , is:

Interpolation and approximation
The hyperfactorials were studied beginning in the 19th century by Hermann Kinkelin and James Whitbread Lee Glaisher. As Kinkelin showed, just as the factorials can be continuously interpolated by the gamma function, the hyperfactorials can be continuously interpolated by the K-function.

Glaisher provided an asymptotic formula for the hyperfactorials, analogous to Stirling's formula for the factorials:

where  is the Glaisher–Kinkelin constant.

Other properties
According to an analogue of Wilson's theorem on the behavior of factorials modulo prime numbers, when  is an odd prime number

where  is the notation for the double factorial.

The hyperfactorials give the sequence of discriminants of Hermite polynomials in their probabilistic formulation.

References

External links

Integer sequences
Factorial and binomial topics

Hyperfactorial


An Arundinella flavida in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Yi Li Keng. An Arundinella flavida in nahilalakip ha genus nga Arundinella, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Vietnam. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Arundinella

Arundinella flavida


Bacteriile Gram-negative alcătuiesc un grup de bacterii care nu rețin colorația violetului de gențiană în urma metodei de colorație Gram. Aceste bacterii au ca și caracteristică prezența unui perete celular subțire compus din peptidoglican, acoperit de o membrană citoplasmatică spre interiorul celulei bacteriene și de o membrană externă.

Exemple
Printre cele mai întâlnite specii de bacterii gram-negative patogene se numără: Escherichia coli, Pseudomonas aeruginosa, Neisseria gonorrhoeae, Vibrio cholerae, Chlamydia trachomatis și Yersinia pestis. Aceste specii sunt de cele mai multe ori greu de înlăturat din infecții, fiindcă membrana lor externă le protejează de anumiți agenți, precum: antibiotice (inclusiv peniciline), detergenți sau lizozim.

Caracteristici

Vezi și
 Bacterie Gram-pozitivă

Note

Legături externe

Bacterie Gram-negativă


Norbert Geng (* 1965) ist ein deutscher Jurist, Hochschullehrer für Unternehmensrecht und Politiker (PDV).

Leben
Geng studierte Rechtswissenschaften an der Universität Würzburg und war nach dem Referendariat von 1994 bis 1995 als Redakteur beim WISO-Steuerbrief tätig. Nach einer vierjährigen Tätigkeit als Rechtsanwalt in Erfurt wurde er Syndikus bei der HUK-COBURG Versicherungsgruppe. Seine Promotion der Universität Jena erlangte er 2000 mit einer Arbeit zum Thema Ausgleich und Abfindung der Minderheitsaktionäre der beherrschten Aktiengesellschaft bei Verschmelzung und Spaltung. Seit 2002 ist er als Professor an der Fakultät Wirtschaftsrecht der Fachhochschule Schmalkalden tätig.

Geng ist Mitglied der Hayek-Gesellschaft und Anhänger der Österreichischen Schule der Ökonomik.

Nach dem Rücktritt Oliver Janichs als Bundesvorsitzender der Partei der Vernunft (PDV) wurde Geng am 23. Juni 2013 zum Parteivorsitzenden gewählt. Auf dem Bundesparteitag am 3. November 2013 wurde Susanne Kablitz als Nachfolgerin gewählt.

Geng wohnt in Grünsfeld im Main-Tauber-Kreis.

Weblinks

Einzelnachweise

Rechtswissenschaftler (21. Jahrhundert)
Wirtschaftsjurist
Hochschullehrer (Schmalkalden)
Bundesparteivorsitzender der Partei der Vernunft
Deutscher
Geboren 1965
Mann
Person (HUK-Coburg)

Norbert Geng


An Eleocharis moraosejoana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni S.González, C.Ulloa ngan Paul M. Peterson. An Eleocharis moraosejoana in nahilalakip ha genus nga Eleocharis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eleocharis

Eleocharis moraosejoana


L'Azerbaïdjan  participe aux Jeux paralympiques d'hiver de 2022 à Pékin en Chine du 4 au . Il s'agit de sa première participation à des Jeux d'hiver.

La délégation est très restreinte avec un seul skieur assis, Mehman Ramazanzade accompagné par le chef de Mission Rauf Mursalov, Azer Tapdigov et l'entraineur Mahammad Ismayilov.

Compétition

Ski de fond

Mehman Ramazanzade (LW12) a déjà participer aux jeux paralympiques en 2008 à Pékin mais en été dans l'épreuve masculine de dynamophilie  (catégéorie 100 kg). Il a pratiqué aussi le para-athlétisme (lancer du poids et lancer du disque) puis en 2018, il s'est mis au paracyclisme sur route (18 aux mondiaux 2019 en catégorie H5) avant de d'essayer au ski nordique pour la première fois en 2021.

Notes et références

Articles connexes
 Jeux paralympiques d'hiver de 2022
 Azerbaïdjan aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
 Azerbaïdjan aux Jeux paralympiques

Azerbaïdjan
2022
Jeux paralympiques d'hiver

Azerbaïdjan aux Jeux paralympiques d'hiver de 2022


An Paphiopedilum javanicum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Caspar Georg Carl Reinwardt ngan John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ernst Hugo Heinrich Pfitzer. An Paphiopedilum javanicum in nahilalakip ha genus nga Paphiopedilum, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 P. j. javanicum
 P. j. virens

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Paphiopedilum

Paphiopedilum javanicum


Gaetano Bisleti () a fost un preot italian, care a deținut funcțiile de cardinal protodiacon al Bisericii Romano-Catolice (1916-1928) și prefect al Congregației Sacre pentru Educația Catolică (1915-1932).

Biografie
Gaetano Bisleti s-a născut în Veroli, Italia. A fost educat la Seminarul de la Tivoli și la Academia Pontificală Ecleziastică, unde a obținut un doctorat în teologie în 1879 (S.T.D. - Sacrae Theologiae Doctor). Bisleti a fost hirotonit preot la 20 septembrie 1878. A fost numit canonic și arhidiacon al capitlului din Veroli, unde a slujit până în 1884. A fost creat camerier secret de numero participantium la 20 decembrie 1884. El a fost ridicat la rangul de prelat domestic și maestru al camerei papale la 29 mai 1901.

În mai și în iunie 1907, când Bisleti era încă monsenior și Maggiodomo di Sua Santità (majordom al Sanctității Sale), artistul american născut în Elveția, Adolfo Müller-Ury (1862-1947), care a pictat în Roma un portret mare al Papei Pius X și a pictat două portrete ale cardinalului Rafael Merry del Val, a realizat, de asemenea, un portret al lui Bisleti, fapt consemnat în New York Herald, duminică, 27 decembrie 1908.

Cardinalat
El a fost creat și proclamat cardinal-diacon de Sant'Agata de' Goti de către Papa Pius al X-lea în consistoriul din 27 noiembrie 1911. A slujit ca Mare Maestru al Ordinului Militar Suveran de Malta din 2 ianuarie 1914. A participat la conclavul papal din 1914 în care a fost ales Papa Benedict al XV-lea. Papa Benedict l-a numit primul prefect al Congregației pentru seminarii și universități la 1 decembrie 1915. A participat la conclavul din 1922 care l-a ales pe Papa Pius al XI-lea. În calitate de cardinal protodiacon el a anunțat alegerea lui Pius al XI-lea și l-a încoronat pe noul papă cu tiara papală la 12 februarie 1922. În  data de 27 octombrie 1932 a fost numit președinte al Comisiei Biblice Pontificale.

În octombrie 1911 a oficiat căsătoria viitorului împărat al Austro-Ungariei Carol I al Austriei (din familia habsburgică) cu soția sa, Zita de Bourbon-Parma. A avut cea mai lungă perioadă drept cardinal protodiacon din 1916 până în 1928, apoi a fost ridicat pro hac vice la rangul de cardinal preot de Sant'Agata de' Goti la 17 decembrie 1928. A murit la 30 august 1937 în Grottaferrata.

Ordine și decorații
 Comandor al Ordinului Coroanei Prusiei
 Comandor al Ordinului Ferdinand al IV-lea al Toscanei
 Comandor al Ordinului Coroanei din Siam
 Marea cruce a Ordinului Regal Saxon Albrecht - 9 martie 1906
 Marea cruce de cavaler a Ordinului Neprihănitei Concepții de Vila Viçosa. 1909
 Medalia Pro Ecclesia et Pontifice

Referințe

Nașteri în 1856
Decese în 1937
Cardinali italieni

Gaetano Bisleti


Darrell Lance Abbott (d. 20 Ağustos 1966 - ö. 8 Aralık 2004), ünlü Amerikalı gitaristtir. Kariyerinin en büyük ve başarılı dönemini 1981 yılında davulcu kardeşi Vinnie Paul ile kurduğu Pantera adlı glam/groove metal grubu döneminde yaşamıştır.

Bestelerinde genelde kesik ve sert gitar riffleri kullanırdı. Solo teknikleri iki elli klavye kullanımı (Finger Tapping), pena ile tuşeleme (Pick Tapping), doğal ve hızlı penalama (Alternate Picking) gibi ileri teknikler içeriyordu. Sololarında genelde Pentatonik kalıplar izlerdi.

Etkilendikleri

Eddie Van Halen,  Ace Frehley, Randy Rhoads.

Pantera yılları
1981 de davulcu kardeşi Vinnie Paul ile Pantera'yı kurdu. 1990 yılına kadar grubun yaptığı müzik türü Glam Metal tarzındaydı. Grubun dağılana kadar solisti kalacak olan Phil Anselmo'nun 1988 yılında aralarına katılmasının ardından 1990 yılında çıkardıkları Cowboys From Hell adlı albümleri ile büyük bir başarı yakaladılar. Grup bir anda ani bir tarz değişimi yaşamıştı ve bir daha unutulamayacak türde sert ve değişik bir akım başlattılar. Ayrıca grunge ve rap müziğin, heavy metalin önüne geçtiği yıllarda heavy metali yeniden eski popülerliğine kavuşturan grup olarak anıldılar. Daha sonra Groove Metal ve Southern Metal adı verilen türün ilk örneklerinden olan bu albüme genelde sert bir Heavy Metal/Thrash Metal havası hakimdi. Kesik, hareketli, sert ritimler ve Dimebag'in şok edici gitar soloları çok kısa sürede ilgi topladı. Grup 2003 yılında resmi olarak dağılana kadar bu tarzda müzik yapmaya devam etti. Dağılmanın sebebi vokalist Phil Anselmo'nun uyuşturucu bağımlılığı yüzünden ortaya çıkan sorunlar, aynı zamanda yine Anselmo'nun ikinci grubu Down'a daha çok önem verip, ona daha çok vakit ayırmasıydı. Dimebag Darrell'ın 3 tane solosu dünyanın en iyi 100 solosu içinde yer buldu. 57. sırada Walk 35. sırada Cemetery Gates ve 15. sırada Floods .

Damageplan
Pantera dağıldıktan sonra Dimebag ve kardeşi Vinnie müzik kariyerlerine kurdukları bu grup ile devam ettiler. Grubun vokali Rob Halford'un gitaristi Pat Lachman, basçısı ise dövme yaptırırken tanıştıkları Bob Zilla oldu. Grubun tarzı genelde Pantera'ya yakındı fakat biraz daha modern bir havası vardı. 2004'te ilk albümleri New Found Power'ı çıkarmış Drowning Pool ve SOiL ile tura çıkmışlardı fakat aynı yılın sonunda Dimebag Darrell bir konserdeyken cinayete kurban gitti.

Ölümü
Dimebag Darrell, 8 Aralık 2004 tarihinde Ohio eyaletindeki bir Damageplan konserinde Nathan Gale adında ordudan atılmış şizofreni hastası bir Deniz Subayı tarafından sahnede vurularak öldürülmüştür. Gerçekleşen silahlı saldırıda 3 kişi daha hayatını kaybetmiştir: konser görevlisi Nathan Bray (23), kulüp görevlisi Erin Halk (29) ve Damageplan'ın güvenlik görevlilerinden Jeff Thompson (40). Saldırgan etraftakiler için tehlike yaratmaya devam ettiğinden ve bir kişiyi de rehin aldığından dolayı, olay yerine gelen ilk polis memuru saldırganı bir pompalı tüfekle vurarak öldürülmüştür.

Cinayetin sebebi ile ilgili teoriler, cinayeti işleyen şahsın kaçık bir Pantera hayranı olduğu ve grubun dağılmasından Dimebag'i sorumlu tuttuğu için bu cinayeti gerçekleştirdiği  yönündedir. Ancak katil arkasında bir not bırakmadığı için cinayetin gerçek sebebi asla öğrenilememiştir.

Cinayetten sonra Rock ve Metal dünyasından ünlü isimler Dimebag'in ölümü hakkındaki üzüntülerini dile getirmiş ve onun anısına birçok etkinlik düzenlemiştir.

Cenazesi, hayranı olduğu Kiss grubuna ait desenlerin bulunduğu bir tabutun içinde, Eddie Van Halen'ın orijinal Bumblebee gitarı ile birlikte yakılmıştır.

Ekipmanı
Elektro gitarları:

Dimebag kariyerinin başlangıcından 1996 yılına kadar "Dean" gitarların "ML" modellerini tercih etti ve onları kendiyle bütünleştirip dünyaya tanıttı. Dean gitarlarının üretiminin durduğu 1996'dan 2004'e kadar geçen sürede Washburn gitarlarla anlaştı ve adına çeşitli modeller piyasaya sunuldu. Gitarlarında "Bill Lawrence" marka XL500 model manyetikler kullandı. Kariyerinin ilerlemesiyle "Seymour Duncan" manyetikler onun için "SH-13 Dimebucker" modelini çıkardı ancak Dimebag kendi gitarlarında Bill Lawrence kullanmaya devam etti. Gitarlarının köprülerinde daima orijinal Floyd Rose tremolo sistemi yer aldı. Ölümünden kısa bir süre önce tekrar üretime başlayan Dean gitarlara geçti, yeni Razorback ve Razorbolt gitarlarını tasarladı.

DR firmasının kendisine özel olarak ürettiği "DBG-9" setini kullanmaktaydı.

Amfileri:

Dimebag, kariyerinin başından 2004 yılına kadar Randall marka amfileri tercih etmiştir. Randall'ın Dimebag Darrell Signature Model amfileri de üretilmiştir.

2004 yılında Krank Amps ile anlaşmıştır.

1966 doğumlular
Arlington, Teksas doğumlular
2004 yılında ölenler
20. yüzyılda Amerikalı gitaristler
21. yüzyılda Amerikalı gitaristler
Amerikalı heavy metal gitaristler
Pantera üyeleri
Amerikalı cinayet kurbanları
Öldürülen müzisyenler
2004'te Amerika Birleşik Devletleri'nde suçlar
Amerikalı erkek gitaristler

Dimebag Darrell


An Kyllinga tanzaniae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kaare Arnstein Lye. An Kyllinga tanzaniae in nahilalakip ha genus nga Kyllinga, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Tanzania. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Kyllinga

Kyllinga tanzaniae


Hoffeld er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Bordesholm i den sydøstlige del af Kreis Rendsborg-Egernførde. Kreis Rendsborg-Egernførde ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Hoffeld er en kommune med spredt bebyggelse mellem flere skovområder. Den ligger 11 km nord for Neumünster og 15 km syd for Kiel mellem Bundesautobahn 215 og den tidligere Bundesstraße 4.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted .
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Rendsborg-Egernførde

Hoffeld (Holstein)


Richterago, rod glavočika od najmanje 16 vrsta, od kojih su devet endemi na planini Espinhaço u brazilskoj državi Minas Gerais (R. angustifolia, R. arenaria, R. caulescens, R. conduplicata, R. elegans, R. lanata, R. polymorpha, R. polyphylla, i R. suffrutescens).

Najrasprostranjenija je R. radiata (Goiás, Distrito Federal, Minas Gerais, São Paulo, and Paraná), ali većinu vrsta (14) treba smatrati ugroženima i treba ih zaštititi na temelju kriterija IUCN.

Rod je smješten u tribus Gochnatieae, dio potporodice Gochnatioideae

Vrste
 Richterago amplexifolia (Gardner) Kuntze
 Richterago angustifolia (Gardner) Roque
 Richterago arenaria (Baker) Roque
 Richterago campestris Roque & J.N.Nakaj.
 Richterago caulescens Roque
 Richterago conduplicata Roque
 Richterago discoidea (Less.) Kuntze
 Richterago elegans Roque
 Richterago hatschbachii (Zardini) Roque
 Richterago lanata Roque
 Richterago petiolata Roque & J.N.Nakaj.
 Richterago polymorpha (Less.) Roque
 Richterago polyphylla (Baker ex Mart.) Ferreyra
 Richterago radiata (Vell.) Roque
 Richterago riparia Roque
 Richterago stenophylla (Cabrera) Roque
 Richterago suffrutescens (Cabrera) Roque

Izvori

Gochnatioideae

Richterago


Madai  este fiul lui Iafet unul dintre cei 16 nepoți al lui Noe în Geneza din Biblie. Școlarii Biblici l-au identificat pe Madai cu Mezii Iranieni din registrele mai noi. Mezii, au fost prezentați ca descendenții săi de către  Iosif Flavius și majoritatea scriitorilor conștienți, care mai erau cunoscuți ca  Madai, inclusiv în  sursele din limba Asiriei și în Limba Ebraică . Mai mulți școlari moderni au făcut legătura cu alte triburi străvechi, ca "Mitanni"  Matiene, si Mannai. Pe lângă  asta,Kurzii încă mențin tradiția descendenței din Madai. (aceste afirmații sunt adevărate).

După apocrifa Jubilee (10:35-36), Madai s-a căsătorit cu o urmașă a lui Sem, și a preferat să locuiască cu urmașii lui Sem decât să locuiască în moștenirea lăsată de Iafet lângă Marea Neagră. Așa că el și-a însoțit si-a insotit cumnatii, pe Elam, Așur și Arpacșad, până când a căpătat o țară ce ii poarte numele, Media. (această afirmație este, probabil, apocrifă și nu e dovedită istoric).

În alt pasaj al Jubileelor (8:5) spune că o fiică al lui Madai numită Milca (Aramaică: Melkâ) s-a căsătorit cu Cainan care este un strămoș al lui Avraam de asemenea menționat în unele versiuni ale Genezei.

Medos (Μηδος), și mama sa  Medea, sunt de asemenea numiți strămoși ai Mezilor în Mitica Istorie Grecească. Școlari creștini au propus conecția  evreiescului Madai cu grecescul Medos până în timpul lui Isidor din Sevilla

Madai este de asemenea numele strămoșului  poporului Jingpo/Kakhin din Myanmar, după religia lor indigenă. (afirmația poate fi falsă deoarece acestia nu au vreo legătură cu Madai).

Referințe

Oamenii Pentateuhului
Națiuni din Vechiul Testament
Oameni Arieni
Mezii
Noach (parsha)

Madai


මෙම අනපේක්ෂිත සිදුවීම 2007 අගෝස්තු මස 29 හා 30 යන දිනයන්හිදී මයිනොට් ගුවන් හමුදා කඳවුර සහ බාක්ස්ඩෙල් ගුවන් හමුදා කඳවුර අතර වාර්තා වුණි. මයිනොට් ගුවන් හමුදා කඳවුරෙන් අතපසුවීමකින් W80-1 විචල්‍ය වෙඩි බලයක් සහිත න්‍යෂ්ඨීක යුධශිර්ෂ වලින් සන්නද්ද වූ AGM-129ACM කෘස් මිසයිල 6ක් අමෙරිකා එක්සත් ජනපද ගුවන් හමුදාවේ බර අවි ප්‍රවාහනය කරන B-52H ගුවන් යානාවේ ගබඩාකර බාර්ක්ස්ඩෙල් කඳවුර දක්වා ප්‍රවාහනය කිරීමට කටයුතු කරන ලදී. මෙම මිසයිල ශිර්ෂ ඒවා ගබඩාකර තිබූ මයිනොට් කඳවුරේ බංකරයෙන් පිටතට ගැනීමේදී ඉවත් කිරීමට නියමිතව තිබුණද, මයිනොට් හා බාර්ක්ස්ඩෙල් කඳවුරු  අතර ගුවන් කාලය වූපැය 36 පුරාවටම එම මිසයිල ශිර්ෂ ඉවත් කල බවක් වාර්තා නොවූ අතර ඒවා සියල්ල ගුවන් යානා හා සවි වි තිබු බව කඳවුරු දෙකෙහිම සටහන් වී තිබුණි. සාමාන්‍යයෙන් මිසයිල ශිර්ෂ ප්‍රවාහනයේදී  ගත යුතු අනිවාර්ය ආරක්‍ෂිත උපක්‍රම කිසිවක් මෙම අවස්ථාවේදී සම්පුර්ණ ගුවන් කාලය පුරාවටම ඔවුන් අනුගමනය කර නොතිබුණි.

මෙම සිදුවීම එක්සත් ඇමරිකාවේ හමුදා ප්‍රධානීන්ටද දැනගැනීමට ලැබුණු අතර ඔවුන් විසින් මෙය, න්‍යාෂ්ටික අවි හා සම්බන්ද සැලකිය යුතු අවදානයක් යොමුකළ යුතු වු නමුත් න්‍යාෂ්ටික යුද්ධයකට බලපෑම් කිරීමක් නොකරන අවස්ථාවක් ලෙස සලකන බෙන්ට් ස්පියර් නමැති සිදුවීම් ගණයට ඇතුලත් කරන ලදී. ඔවුන් එසේ කලද එක්සත් ඇමරිකානු ගුවන් හමුදාව මෙම සිදුවීම අද වන තෙක් නිල වශයෙන් වර්ග කිරීමට ලක් කරන්නට කටයුතු නොකරන ලදී.

මෙම සිදුවීම සම්බන්දයෙන් ඇමෙරිකානු එක්සත් ජනපද  ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය සහ එක්සත් ඇමෙරිකානු ගුවන් හමුදාව විශේෂ පරීක්ෂණයක් සිදු කල අතර එහි ප්‍රතිඵල 2007 ඔක්තෝබර් මස 19 වන දින ලබා දුනි. එහි නිගමනය වශයෙන් සඳහන් වුයේ න්‍යාෂ්ටික අවි ප්‍රවාහනයේදී අනුගමනය කරනු ලබන සම්මතයන් හා ක්‍රියාමාර්ග අවස්ථා කීපයකදීම ගුවන් හමුදා නිලධාරීන් කිහිපදෙනෙකු විසින්ම අතපසු කර ඇති බවයි. මෙම නිගමනය මහින් ඉහළ නිලධාරීන් තමන්ගේ වැරැද්ද වසා ගත් නමුත් නිලයෙන් අඩු නිලධාරින් කිහිප දෙනෙකුම විනය කමිටුව හමුවට කැඳවන අතර තවත් සමහරෙක්ට සුවිශේෂ හමුදා කටයුතු කිරීමේ හැකියාව තහනම් කල අතර තවත් සමහරෙක්ට ඉහත දඬුවම් දෙකටම යටත් වන්නට සිදු විය. තවදුරටත් මයිනොට් ගුවන් හමුදා කඳවුරේ සිට කෘස් මිසයිල ප්‍රවාහනය ඇතුළු සියලු න්‍යාෂ්ටික අවි හා සම්බන්ද සියලු ක්‍රියාකාරකම් නැවත්වීමට නියෝග කරන ලදී. ඊට අමතරව එ.ඇ.ගු.හ. විසින් න්‍යාෂ්ටිකඅවි හැසිරවීමේදී දත යුතු වන ක්‍රියාමාර්ග හා ක්‍රියාපටිපාටි අලුතින් නිකුත් කරන ලදී.

තවත් පරීක්ෂාවක් එ.ඇ.ආරක්ෂක විද්‍යා ආයතනය හා එ.ඇ.ගු.හ. නිල් පටි නම් මණ්ඩලය එක්ව සිදුකල අතර ඔවුන් මෙම ගැටලුවට හේතුව ආරක්ෂක මණ්ඩලයේ න්‍යාෂ්ටික අවි සම්බන්ධ ක්‍රියාවලියන්ගේ හා ක්‍රමෝපායන්ගේ දුර්වලතාවයන් බව නිගමනය කලත් ඔවුන්ට එම න්‍යාෂ්ටික අවි හා සම්බන්ධ ආරක්ෂණ දුර්වලතාවය කුමක්ද යන්න හදුනාගැනීමට නොහැකි විය. මෙම සිදුවීම මූලික කරගෙන 2008 ජුනි මස 5 වන දින ගුවන් හමුදා ලේකම් මයිකල් වියන් හා ගුවන් හමුදා මාණ්ඩලික ප්‍රධානී ජෙනරාල් ටී. මයිකල් මොස්ලි ඉල්ලා අස්වීමේ ලිපි බාරදුන් අතර ඒවා අනුමත විය. 2008 ඔක්තෝබර් මස විමර්ශන කමිටුවේ නිර්දේශයන්ට අනුව එ.ඇ.ගු.හ. විසින් න්‍යාෂ්ටික බෝම්බ, මිසයිල හා මිනිසුන් සම්බන්ධ සියලු ක්‍රියාකාරකම් වල පාලනයන් ගු.හ. ගෝලීය ප්‍රහාරක බලකාය නම් ආයතනය පිහිටුවා එයට භාරකරන ලදී.

පසුබිම:
2007 වසරේ 5BW ගුවන් හමුදා අනුඛණ්ඩයේ නිවහන වුයේ ම්යිනොට් ගුවන් හමුදා කඳවුර වන අතර 2BW අනුඛණ්ඩයේ නිවහන වුයේ බාර්ක්ස්ඩෙල් ගුවන් හමුදා කඳවුරයි. මෙම අනුඛණ්ඩ 2ට අයත් වුයේ එ.ඇ.ගු.හ. ගුවන් ප්‍රහාරක  බලඇණියේ එක කොටසක් වූ, බාර්ක්ස්ඩෙල් කඳවුරේ පිහිටි 8AF නම් හමුදා කණ්ඩයටයි. මෙම සිදුවීම වන විට 5BW අනුඛණ්ඩයට කර්නල් බ්රුස් එමින්විසින්ද, 2BW අනුඛණ්ඩයට කර්නල් රොබට් විලර් විසින්ද, 8AF හමුදා ඛණ්ඩය ලුතිනන් ජෙනරාල් රොබට් එල්ඩර් විසින්ද  ගුවන් ප්‍රහාරක  බලඇණිය ජෙනරාල් රොනල්ඩ් කීස් විසින්ද අණ දෙනු ලැබීය.

එ.ඇ.ගු.හ. පියාසර පරමාර්ථ පිළිබඳ ලේඛණයට අනුව 5BW අනුඛණ්ඩය එ.ඇ.ගු.හ. යුදෝපකරණ පිළිබඳ ප්‍රහාරක බලකායෙහි පාර්ශව කරුවෙකු ලෙස B-52 ගුවන් හමුදා මෙහෙයුම් භාරව කටයුතු කරන ලදී. මේ අනුව ලොව පුරා ඉලක්ක වෙත න්‍යාෂ්ටික අවි ප්‍රවාහනය කිරීමේ කාර්ය 5BW අනුඛණ්ඩයහට තිබෙන එක් කාර්යභාරයක් විය. ඒ හේතුවෙන් මයිනොට් ගු.හ.කඳවුරු සතුව න්‍යාෂ්ටික බෝම්බ, න්‍යාෂ්ටික යුධ ශිර්ෂ සහ ඒවා ප්‍රවාහනයට අවශ්‍ය පහසුකම් මෙන්ම AGM-129 නමැති උසස් දියුණු කෘස් මිසයිලගබඩා කල අවි හලක්ද පැවතුනි.

W80-1 විචල්‍ය වෙඩි බලයක් සහිත න්‍යාෂ්ටික මිසයිල ශිර්ෂ ප්‍රවාහනය සදහා AGM129 කෘස් මිසයිල වර්ග 1987 දී නිෂ්පාදනය කරනු ලැබීය. AGM129 මිසයිල B-1 නම් බෝම්බ ප්‍රවහන ගුවන් යනාව මගින් ප්‍රවාහනය සඳහා නිර්මාණය කලද පසුව එය B-52 ගුවන් යානා මගින් පමණක් ප්‍රවාහනයට තීරණය කරන ලදී. ගුවන් යානාවේ තටුවට පිටතින් සවි කරන ලද ආධාරකයක හෝ ඇතුලතින් ඇති විශේෂ ස්ථානයක මෙම මිසයිල තබාගෙන ගමන් කල හැකිය. 2000වසරේදී  එ.ඇ.ගු.හ. අවි පාලනය පිළිබඳ ගිවිසුමට අනුව මෙතෙක් මිසයිල ශිර්ෂ ප්‍රවාහනය කල AGM129 මිසයිල භාවිතයෙන් ඉවත් කොට ඒ සඳහා AGM86 මිසයිල භාවිතා කිරීමට එකගවන ලදී. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මයිනොට් ගුවන් කඳවුරේදී පැවති සියලුම AGM-129 මිසයිල B-52 ගුවන් යානා මගින් ලුසියානා වල පිහිටි බාක්ස්ඩෙල් ගුවන් හමුදා කඳවුරට ගෙනගොස් භාවිතයෙන් බැහැර කිරීමට කටයුතු කරන ලදී. වොෂින්ටන් පොස්ට් නම් පුවත් පතට අනුව 2007 අගෝස්තු මස 29 වනදා වන විට AGM129 කෘස් මිසයිල 200ක් පමණ මෙසේ ගුවන් මගින් මයිනොට් කඳවුරේ සිට බාර්ක්ස්ඩෙල් කඳවුර දක්වා ප්‍රවාහනය කර තිබුණි.

සිදුවීම:
2007 අගෝස්තු මස 29 වන දින දේශීය වේලාවෙන් 8 ත් 9 ත් අතර එ.ඇ.ගු.හ. පියාසර නිලධාරින් පිරිසක් බංකරයෙහි ගබඩාකර තිබූ AGM129 කෘස් මිසයිල මයිනොට් සිට බාර්ක්ස්ඩෙල් දක්වා ප්‍රවාහනයට සූදානම් කරන ලදී. B52 යානාවේ තටුවක පහළ සවි කල ආධාරකයක ව්‍යාජ AGM-129 මිසයිල 6ක් බැගින් යානාවේ තටු 2හි සවිකල ආධාරක 2ක් මගින් මිසයිල 12ක් ප්‍රවාහනයට නියමිතව තිබුණි. මේවා ප්‍රවාහනයෙදී ව්‍යාජ න්‍යාෂ්ටික යුධ ශිර්ෂ, මිසයිල හා සම්බන්ද කිරීමට නියමිතව තිබුණත් සත්‍ය වශයෙන්ම එහි ව්‍යාජ යුධ ශිර්ෂ සවි කර තිබුනේ මිසයිල 6ක් පමණක් බවත් ඉතිරි
මිසයිල ශිර්ෂ 6හි සැබෑ මිසයිල ශිර්ෂ තිබු බවත් බාර්ක්ස්ඩෙල් කඳවුරෙන් වාර්තා විය. පසුව කරන ලද පරීක්ෂණ වලදී තහවුරු වූයේ මිසයිල නිරීක්ෂණයට යොදා ගත් ඉලෙක්ට්‍රොනික පද්ධතිය මෙම මිසයිල ප්‍රවාහනය සදහා සුදානම් කර ඇති ඒවා බවට හදුනාගෙන නොතිබූ බැවින් මෙම අවිධිමත් ක්‍රියාවලිය ඉලෙක්ට්‍රොනික පද්ධතිය විසින් අනුමත කර ඇති බවයි. මිසයිල හැසිරවීම සඳහා පත්කළ පිරිස විසින් පැරණි උපකරණ භාවිතා කර ඇති බවත් එබැවින් ඒවායේ මිසයිල වල තත්වය පිළිබඳ නිවැරදි සත්‍ය තොරතුරු නොතිබි ඇති බැවින් ඉලෙක්ට්‍රොනික පද්ධතිය මුලාවට පත් වි ඇත. පළමුව
ප්‍රවාහනයට තීරණය කර තිබු මිසයිල පසුව කල්ඉකුත්වීමට ආසන්න මිසයිල මගින් ප්‍රතිස්ථාපනය කර තිබුනද ඒ බව අභ්‍යන්තර ප්‍රයෝජනය සඳහා යොදා ගනු ලබන ලියකියවිලි වල සටහන් වී නොතිබුන අතර ප්‍රවාහන සැලසුමේ පමණක් අන්තර්ගත වී තිබී මෙම ගැටලුවේ හේතු වශයෙන් හඳුනාගනු ලැබීය.

මෙම න්‍යාෂ්ටික අවි ගබඩා වලින් පිටතට ගැනීමට පෙර ඒ පිළිබඳ පරීක්ෂාකිරීමට නිලධාරී මණ්ඩලයක් පැමිණියද ඊට පෙර පැමිණ සිටි නිලධාරීන් විසින් ඔවුන්ව නවත්වා ඇත. උදෑසන 9.25 වන විටත් යුධෝපකරණ පාලන මුලස්ථානය විසින් B52 ගුවන් යානා හට අවි සහිත ආධාරක සවිකිරිමට අවශ්‍ය නිසි අවසරය ලැබී ඇත්දැයි තහවුරු කිරීමට අසමත් වි තිබුණි. මෙම අවි සහිත අධාරක ගුවන් යානා හට සවි කිරීමට පැය 8ක් ගතවී තිබු අතර පසුව එම ගුවන් යානා න්‍යාෂ්ටික අවි සඳහා සාමාන්යෙන් ලබා දෙනු ලබන විශේෂ ආරක්ෂාවන් කිසිවක් නොමැතිව පැය 15ක් පුරාවට මයිනොට් ගුවන් හමුදා
කඳවුරේ ගාල් කර තිබී ඇත.

අනාරක්ෂිත AGM-129 මිසයිල 12ක් සහිත බහාලුමක බඩු බාර ලේඛණය අත්සන් කර සහතික කිරීමට පෙර බාක්සඩෙල් කඳවුරෙන් අනුයුක්ත කල එක් ගුවන් හමුදා පියාසර නිලධාරියෙකු විසින් අගෝස්තු මස 30 වන දින උදෑසන දකුණු පියාපතෙහි වූ මිසයිල පරික්ෂා කල නමුදු ඒ සියල්ලම නිවැරදි ලෙස පරීක්ෂක මිසයිල ශිර්ෂ වලින් සමන්විත වි තිබු බැවින් වම් පසෙහි වූ මිසයිල පරික්ෂා කිරීමකින් තොරවම ඔහු ඒවා සටහන් කර ඇත. B52 ගුවන් යානා නියමුවාද මයිනොට් ගුවන් කඳවුරෙන් පිටත් වීමට ප්‍රථම අවසාන පරීක්ෂාවක් සිදුකර නොමැත.

අගෝස්තු 30 වන දින උදෑසන 8.40 ට මයිනොට් කඳවුරෙන් පිටත වූ B52 ගුවන් යානාව උදෑසන 11.23 වන විට බාක්ස්ඩෙල් කරා ලගා වූ අතර එය රාත්‍රී වන තෙක් කිසිදු විශේෂ ආරක්ෂාවකින් තොරව නවතා තිබුණි. රාත්‍රී 8.30 ට පමණ විශේෂ කණ්ඩායමක් පැමිණ මිසයිල ගුවන් යානාවෙන් ඉවත් කරන්නට කටයුතු කරමින් සිටියදී එක් නිලධාරියෙකු විසින් මිසයිල වල අසාමාන්‍ය බවක් නිරීක්ෂණය කරන ලදී. එ අනුව ක්‍රියාත්මක වූ ඔවුන් රාත්‍රී 10වන විට මිසයිල සියල්ල ඉතා ආරක්ෂාකාරී ලෙස ගුවන් යානාවෙන් ඉවත් කිරීමට කටයුතු කරන ලද අතර මෙම තත්වය ඉහළ නිලධාරින්ට
වාර්තා කිරීමට කටයුතු කරන ලදී. ඒ මයිනොට් ගුවන් හමුදා කඳවුරු බංකරයෙන් මිසයිල පිටතට ගෙන පැය 36 ක් ගතවුවාට පසුවය.

මෙම සිදුවීම ජාතික හමුදා අණ දෙන මුලස්ථානයට "බෙන්ට් ස්පියර්ස්" සිදුවීමක් ලෙස වාර්තා කර තිබුණි. බෙන්ට් ස්පියර්ස් සිදුවීමක් ලෙස හදුන්වනු ලබන්නේ අහඹු පිපිරීමක් සිදුවිය හැකි අවස්ථාවක් හෝ න්‍යාෂ්ටික අවියකට සැලකිය යුතු හානියක් සිදුවන අවස්ථාවකය. එ.ඇ.ගු.හ. මාණ්ඩලික ප්‍රධානි ජෙනරාල් ටී. මයිකල් මොස්ලි විසින් මෙම සිදුවීම එ.ඇ. ආරක්ෂක ලේකම් රොබට් ගේට්ස් හට අගෝස්තු මස 31වන දින වාර්තා කර තිබුණි. ගේට්ස් විසින් එහි පරීක්ෂණ වල නවතම තත්වය පිළිබඳ දිනපතා වාර්තා ඉල්ලාසිටි අතර මේ පිළිබඳව එවකට ජනාධිපති වූ බුෂ් මහතාවද දැනුවත් කරනු ලැබීය. එ.ඇ.ගු.හ. විසින් තවමත් මෙය කවර ඝනයේ සිදුවීමක්ද යන්න, එනම් බෙන්ට් ස්පියර්ස් සිදුවීමක්ද නැතිනම් වෙනත් සිදුවීමක්ද යන්න නිගමනය කර නොමැත. අවුරුදු 40ක ඉතිහාසයක්
පුරාවටම මෙවැනි සිදුවීමක් සිදු වූ ප්‍රථම අවස්ථාව මෙය වන අතර මාධ්‍ය මගින් පසුව මෙය පසුගිය දශකය තුල එ.ඇ. න්‍යාෂ්ටික අවි ආරක්ෂක අංශයක සිදු වූ දරුණුතම ආරක්ෂාව උල්ලංගනය වීමක් වශයෙන් හදුන්වා දෙනු ලැබීය.

එ.ඇ. රජයේ ප්‍රතිචාර:

එ.ඇ.ගු.හ. ප්‍රතිපත්ති වලට අනුව න්‍යාෂ්ටික අවි ප්‍රවාහනය කිරීම හා ගබඩා කිරීම ගැන ප්‍රසිද්ධ ප්‍රකාශ සිදු කිරීමට අවසර නොතිබූ බැවින් හා මෙම සිදුවීම මහජන ආකර්ශනය දිනා නොගනු ඇතැයි සිතීම නිසා එ.ඇ.ගු.හ. ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය මුලදී මෙම සිදුවීම සැගවිමට උත්සාහ කරන ලදී. සත්‍ය වශයෙන්ම ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේ මුල්ම වාර්තාවෙහි "මාධ්‍ය මේ පිළිබඳ උනන්දු වීමක් බලාපොරොතු නොවෙමු" ලෙස සඳහන් වි තිබිණ. නමුත් ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේ නිලධාරියෙකුගෙන්ම මෙම තොරතුර පිටවීමත් සමග මිලිටරි ටයිම්ස් නමැති පුවත් පතෙහි මේ පිළිබඳ කුඩා ලිපියක් 2007 සැප්තැම්බර් මස 5වන දින පල විය.

සැප්තැම්බර් 5වන දින පුවතට ප්‍රතිචාර වශයෙන් පෙන්ටගනයේ මාධ්‍ය ප්‍රකාශක ගොල්ෆ් මොරෙල් මහතා විසින් මාධ්‍යට ප්‍රකාශ කර සිටියේ මෙම සිදුවීමෙන් කිසිදු අවස්ථාවක මහජනතාවට කුඩා හෝ අනතුරක් සිදු නොවූ බවත් දැනට එම සියලු න්‍යාෂ්ටික අවි හමුදා බාරයේ ආරක්ෂිතව පවතින බවත්ය. මෙම සිදුවීමෙන් දින කිහිපයක් ඇතුලත එ.ජ.ගු.හමුදාව මගින් ම්යිනොට් යුධෝපකරණ භට කණ්ඩායම් අණදෙන්නා හා අවසානයේදී පුහුණු ගුවන් භටයන් 25ක් රාජකාරියෙන් ඉවත් කරන ලදී. මෙම සිද්ධිය සම්බන්ද පරීක්ෂණය මෙහෙයවීම සදහා ජෙනරාල් කීස් විසින් එ.ජ.ගු.හ. මේජර් ජෙනරාල් ඩෝග් රීබර්ග් පත් කරනු ලැබිණි. සියලුම මිසයිල ශීර්ෂ ගණනය වී ඇත්ද යන්න දැන ගැනීමට එ.ජ.ගු.හ. භාන්ඩ ලේඛණය තුල ඇති පුපුරණ ද්‍රව්‍ය අඩංගු මිසයිල ශීර්ෂ සියල්ල ගණනය කරන ලදී. මීට අමතරව විශාල සමාලෝචන ක්‍රියාවලියක කොටසක් ලෙස සැලකෙන න්‍යෂ්ඨික අවි භාවිතය පිළිබඳ සිදුවන සුළු අත්වැරදීම් අධ්‍යනය සදහා වන ආරක්ෂක විද්‍යා මණ්ඩලය නමින් වූ විද්‍යාත්මක උපදේශක මණ්ඩලයක් පෙන්ටගනය විසින් පත්කරන ලද බව ආරක්ෂක දෙපාර්තමේන්තුව විසින් දැනුම් දෙන ලදී. දෙසැම්බර් 28වන දින ජෙනරාල් කීස් විශ්‍රාම යන බවත් ඒ සදහා ACC කමාන්ඩර් ජෝන් කෝලි පත්කරන ලෙසත් එ.ජ.ගු.හ. විසින් ඔක්තෝබර් 2වන දින ප්‍රකාශයට පත්කරන ලදී.

ඔක්තෝබර් 19වන දින එ.ජ.ගු.හ. ලේකම් මයිකල් වියන් සහ එ.ජ.ගු.හ. මේජර් ජෙනරාල්, මෙහෙයුම් සැලසුම් හා අවශ්‍යතා කාර්ය මණ්ඩල සහකාර ප්‍රධානී රිචඩ් නිව්ටන් විමර්ශනය
කරන ලද ප්‍රතිඵල දක්වමින් දැනුම් දෙන ලද්දේ, මයිනොට් හා බාක්ස්ඩෙල් ගුවන් හමුදා මුලස්ථාන වලදී අවි භාවිතය සම්බන්ධයෙන් වන විශ්වාසය පළුදුවී ඇති බව හා එම ස්ථාන 2හිදීම ගුවන් හමුදාවේ
සීමිත භට පිරිසක් එම ක්‍රියාවලිය අනුගමනය කිරීමට අපොහොසත් වූ බවයි. 5BW අනු ඛණ්ඩයේ කමාන්ඩර් කර්නල් එමින්, මයිනොට් හි 5 වන නඩත්තු කණ්ඩායම් කමාන්ඩර් කර්නල්
සින්තියා ලන්ඩෙල්, බාක්ස්ඩේල්හි 2 වන ක්‍රියාන්විත කණ්ඩායමේ කමාන්ඩර් කර්නල් ටොඩ් වෙස්ට්ව්සර්, 5 වන යුදෝපකරණ භට කණ්ඩායම් ජ්‍යෙෂ්ඨ නිල නොලත් නිලධාරීන් 4ක් සදහා
අධිකාරිමය ක්‍රියාමාර්ග ගැනීමෙන් අනතුරුව නැවත පත් කරනු ලැබිණි. විශේෂ මෙහෙයුමක් සදහා 5BW අනුකණ්ඩයේ සියලුම කාර්යමණ්ඩල භට පිරිස ඔවුන්ගේ න්‍යෂ්ඨික අවි භාවිතය
හා අනිකුත් සංවේදී අවි භාවිතයන් සම්බන්ධ සහතිකය ලබාගන්නා ලදී. විචල්‍ය භට පිරිසෙන් ගුවන් භටයන් 65කට කාර්යමණ්ඩල විශ්වාසනීයත්ව වැඩසටහන් සහතිකය නොලැබුණි. තවද න්‍යෂ්ටික අවි හසුරුවන සියලුම ඒකකයන්හි ප්‍රධාන අණදෙන නිලධාරීන්, "ආරක්ෂක තර්ජන මර්දන මධ්‍යස්ථානයේ" නිරීක්ෂණයට යටත්ව "සීමිත න්‍යෂ්ටික ආරක්ෂක පරීක්ෂණයක්" සදහා යොමු කරන ලදී.

නව ACC කමාන්ඩර් ජෙනරාල් කෝලි විසින් මෙම සිදුවීම් හා සම්බන්ධ කවර හෝ කාර්යමණ්ඩලයකට එරෙහිව කටයුතු කිරීමටත් දණ්ඩන පැනවීමටත් මෙම ගැටලුව අධිකරණ කටයුතු පිළිබඳ යුධ  බලධරයා වශයෙන් 12වන ගුවන් හමුදා අණ දෙන නිලධාරි, එ.ජ.ගු.හ.ලුතිනන් ජෙනරාල් නොර්මන් සෙයිප් වෙත යොමු කරන ලදී. පසුව සෙයිප් විසින් මේ හා සම්බන්ධ කිසිවෙකුට එරෙහිව අපරාධ
දණ්ඩන නියම කිරීමෙන් තොරව මෙම පරීක්ෂණය වසා දමන ලදී.

විශ්‍රාමික එ.ජ.ගු.හ. කාර්යමණ්ඩල ප්‍රධානි ජෙනරාල් ලේරි වෙල්ච්, අසාධාරණ ලෙස මැදපෙළ නිලධාරින්ටම පමණක් දොෂාරෝපණය එල්ලවන ලෙස මුලික පර්යේෂණ පිටපත් මගින් ඉහළ
අවධානයක් යොමු කල ගේට් ගෙන් ඉල්ලා සිටියේ  විශාල විමර්ශනයක කොටසක් ලෙස සැලකෙන න්‍යාෂ්ටික අවි භාවිතය සම්බන්ධ ප්‍රතිපත්ති හා ක්‍රියාපටිපාටි වල සුළු අත්වැරදීම් පිළිබඳ අධ්‍යනය කරන අරක්ෂක විද්‍යා මණ්ඩල උපදේශක කමිටුව මෙහෙයවන ලෙසයි. මීට අමතරව එ.ජ.ගු.හ. අධිකාරි ලත් නිල් පටි විමර්ශනයේ මුලාසනය දරනු ලැබුවේ එ.ජ.ගු.හ. මේජර් ජෙනරාල්
පොලි පේයර් සහ ආරක්ෂිතව හා සුරක්ෂිත ලෙස න්‍යාෂ්ටික අවි ක්‍රියා කිරීමේ වගකීම සම්බන්ධයෙන් ගුවන් හමුදාවේ හැකියාව වර්ධනය කරන්නේ කෙසේද යන්න පිළිබඳ අනුමත කිරීම
සදහා 30දෙනෙකු ගෙන් යුක්ත කාර්යමණ්ඩලයකි. ඉන් අනතුරුව එ.ඇ. කොංග්‍රසය මගින් න්‍යාෂ්ටික ක්‍රියාවලිය පිළිබඳ ගැඹුරු විමර්ශනයක් සිදුකරන ලෙසට ආරක්ෂක දෙපාර්තමේන්තුවෙන්
හා එ.ඇ. බලශක්ති දෙපාර්තමේන්තුවෙන් ඉල්ලා සිටියේය.

ප්‍රතිපලය

එ.ජ.ගු.හ. ක්‍රියාමාර්ග:
2007 ඔක්තෝබර් 24 වන දින නිවාස හමුදා සේවක කමිටුවට ගුවන් හමුදා ලේකම් වරයා වන වියන් පවසන ලද්දේ, විශ්‍රාම ගැන්වීම සදහා5වෙනි BW අනුකණ්ඩය නැවත සහතික කල හැකි බවත්, AGM 129 මිසයිල බර්ක්ස්ඩෙල් වෙත යැවියහැකි බවත් විශ්වාස කරන බවයි. නමුත් ඔහු එම නැවත සහතික කිරීමේ ක්‍රියාවලිය සදහා කාලසීමාවක් ලබා නොදෙන ලදී. 2007 නොවැම්බර් 01 වන දින 5BW අනු ඛණ්ඩය නැවත සහතික කරන තෙක් මයිනොට් හි න්‍යාෂ්ටික සංචිතයේ නඩත්තු කාර්යයන් බාර්ක්ස්ඩෙල් 2BW අනු ඛණ්ඩය තාවකාලිකව භාරගන්නා ලදී . 2007 දෙසැම්බර් 16 වන දින මූලික න්‍යාෂ්ටික නිශ්චිත පරික්ෂාව අසමත් වීම් නිසා, ආරම්භයේදීම 2008 ජනවාරි 23 වන දිනට සැලසුම් කර තිබී කල් දමන ලද න්‍යාෂ්ටික පරික්ෂාව සදහා නැවත සහතික වීමක් අවශ්‍ය විය.

තවත් න්‍යාෂ්ටික තහවුරු කිරීමේ පරික්ෂාවක් මාර්තු 29 වන දින සම්පුර්ණ කල අතර 2008 මාර්තු 31 කොර්ලි අනුඛණ්ඩය නැවත සහතික කරන ලදී. සම්පුර්ණ න්‍යාෂ්ටික තහවුරු පරීක්ෂාවක් 2008 මැයි මස සිදු කිරීමට සැලසුම් කරන ලදී. මයිනොට් වෙනුවෙන් කතාකරන මේජර් එලිසබෙත් ඕටිස් කියනු ලැබුවේ සම්පුර්ණ න්‍යාෂ්ටික තහවුරු පරික්ෂාවක් සිදු කිරීම සදහා අනුඛණ්ඩය එහි සහතිකය නැවත ලබාගත යුතු බවයි. අනුඛණ්ඩ විසින් තමන්ගේ සහතිකය පවත්වා ගැනීම සදහා සෑම මාස 18 කට වරක්ම න්‍යාෂ්ටික අවි භාවිතය පිළිබඳ තහවුරු පරීක්ෂාවෙන් සමත් විය යුතුය.

න්‍යාෂ්ටික අවි භාවිතයට හා බෙදාහැරීම් පද්ධතියට මගපෙන්වීමක් ලෙස, න්‍යාෂ්ටික හා න්‍යාෂ්ටික නොවන අවි එකම ගබඩාවක ගබඩා කිරීමට තහනම් කිරීමේ නව ප්‍රතිපත්තියක් එ.ජ.ගු.හ. මගින් නිකුත් කරන ලදී.  තවදුරටත් මගපෙන්වීමක් ලෙස සියලුම න්‍යාෂ්ටික නොවන යුදෝපකරණ සහ මිසයිල ඒවා පුපුරන ද්‍රව්‍ය අඩංගු ශීර්ෂ වලින් සන්නද්ද නොවන බවට පැහැදිලිව දැන්වීම් පුවරුවක දැක්විය යුතු බවට උපදෙස් දෙන ලදී . අනුඛණ්ඩයන්හි අණ දෙන්නන්ට න්‍යාෂ්ටික අවි ගබඩා ප්‍රදේශයෙන් චලනය කිරීම සඳහා අනුමැතිය ලබා දීම පැවරෙන අතර තනි පුද්ගලයන් වශයෙන් අවි බාරකාරත්වය හා යුදෝපකරණ සම්බන්දයෙන්ද වගවිය යුතුය.  න්‍යාෂ්ටික අවි භාවතා කරන සියලුම අනුඛණ්ඩ විසින් එකිනෙකා සම්බන්ධ වන දෘශ්‍ය පරීක්ෂණ පිරික්සුම් ලැයිස්තුවක් වැඩිදියුණු කල යුතුය. න්‍යෂ්ටික අවි භාවිතා කරන්නන්ගේ හා හසුරවන ගුවන් භටයන්ගේ රාජකාරි කාලය පැය 12 කට සිමා විය යුතු අතර , කිසියම් හදිසි කටයුත්තකදී වුවත් එය උපරිම පැය 16 නොඉක්ම විය යුතුය. එවක පටන් එ.ජ.ගු.හ. මගින් න්‍යාෂ්ටික සන්නද්ද මුලස්ථානයේ හදිසි පරීක්ෂණ වැඩසටහන් ඇතිකරන ලදී.

වාර්තා සමාලෝචනය:

2008 පෙබරවාරි 12 වන දින සමාලෝචන ප්‍රතිඵල වෙල්ච් හා පේයර් විසින් එ.ජ. සන්නද්ද සේවා සෙනෙට් කමිටුව ඉදිරියේ සාරාංශගත කරනු ලැබීය. වෙල්ච් හා පෙයර්ට අමතරව ගුවන්, අභ්‍යවකාශ හා මෙහෙයුම් තොරතුරු එ.ජ.ගු.හ. සහකාර මණ්ඩල ප්‍රධානි ලුතිනන් ජෙනරාල් ඩැනියෙල් ඩානෙල් හා මේජර් ජෙනරාල් රබර්ග් සෙනෙට් කමිටු සාමාජිකයන්ගේ ප්‍රශ්න වලට පිළිතුරු දෙමින් තවදුරටත් තහවුරු කරන ලදී. ප්‍රශ්න ඇසීම අතරතුර වෙල්ච් පවසනු ලැබුවේ බෝම්බ භාවිතා කිරීමට අවසර ඇති හමුදා ඒකක නිසියාකාරව ඒවා පරික්ෂා කර නොමැති බවත්, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඒවා මෙහෙයුම් කටයුතු සඳහා සුදානම්ව නොතිබි තිබිය හැකි බවත්යි. මෙහෙයුමක් ක්‍රියාත්මක කිරීමේදී මෙම අවි භාවිතා කිරීමට හා ඒවා ගබඩා කර තැබීමේ ප්‍රදේශ පිළිබඳ බැලීමේදී , දැනට වඩා වැඩි අවධානයක් ඒ සඳහා යොමු වීම අවශ්‍ය බව අප විශ්වාස කරන්නේයැයි ඔහු තවදුරටත් කරුණු දක්වමින් පවසන ලදී. වෙල්ච් මහතාගේ වාර්තාවේ තීරණය වූයේ ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය යටතේ වූ න්‍යෂ්ටික අවි බලකාය සහ න්‍යෂ්ටික නොවන අවි බලකාය එකට එකතු කර, "ප්‍රධාන වශයෙන්ම, දිනපතා න්‍යෂ්ටික ක්‍රියාකාරකම් පිළිබඳ තීරණ ගන්නා නායකත්වයෙහි බලතල අඩු කළ යුතු බවයි". එසේ නමුත් එක්සත් ඇමරිකානු න්‍යාෂ්ටික අවි පිළිබඳ ආරෂාව සම්බන්දයෙන් වූ කිසිදු බිඳ වැටීමක් වෙල්ච්ගේ හෝ පේයර් ගේ වාර්තා වලින් සොයා නොගන්නා ලදී.

වෙල්ච් හා පේයර් ගේ වාර්තාවන්ට පිළිතුරු දක්වමින් එ.ජ.ගු.හ. නිලධාරීන් කියා සිටියේ වාර්තාවල ඇතුලත් බොහෝ නිර්දේශ කිරීම් දැනටමත් ක්‍රියාත්මක කර ඇති බවත්, දැනට පවතින එම න්‍යාෂ්ටික ක්‍රියාපටිපාටි පිළිබඳ පාලන විධිවිධානයන් පිළිබඳ තෘප්තිමත් විය හැකි බවත්ය. සෙනෙට් කමිටුව ඉදිරියේ ඩැනියෙල් දුන් සාක්ෂියේදි ඔහු කියා සිටියේ න්‍යාෂ්ටික නිවර්තකයන් හා සම්බන්ධ ගුවන් හමුදා අංශ ස්ථිර බවත් අමෙරිකානු පොදු ජනතාවගේ න්‍යාෂ්ටික සම්බන්ධයෙන් වන විශ්වාසය සඳහා වූ ආරක්ෂිත හා සුරක්ෂිත ක්‍රියාමාර්ග ගන්නා බවයි.

සිදු කල පරීක්ෂන, ඉල්ලා අස්වීම් හා නියම වූ දඩුවම්:
මයිනොට් හි සම්පුර්ණ න්‍යාෂ්ටික විශ්වාසවන්තභාවය පරීක්ෂාවක් 2008 මැයි 25 වනදින ආරක්ෂක තර්ජන මර්ධන ඒජන්සිය 5BW අනුඛණ්ඩය , සිදුකරන ලද පරීක්ෂාවන් 10න් 9ක්ම සමත් වූ අතර න්‍යාෂ්ටික ආරක්ෂාව පිළිබඳ පරීක්ෂාවෙන් අසමත් විය. මෙම පරික්ෂාව සැලකීමෙන් පසු වෙස්ටා කියා සිටියේ විනය හා පුහුණුව යන ක්ෂේස්ත්‍රයන් සම්බන්ධයෙන් කටයුතුකිරීමේ අවශ්‍යතාව පිළිබඳ සමස්ථ ඇගයීමෙන් චිත්‍රයක් මවා දුන් බවයි. 5BW අනුඛණ්ඩයේ ආරක්ෂක භට කණ්ඩායම් අණ දෙන්නා වන ලුතිනන් කර්නල් ජෝන් වර්ලි ගේ තනතුර වෙනුවෙන් ලුතිනන් කර්නල් ස්ටෙෆන් වෙවර් 2008 ජුනි 16 වන දින පත්කරන ලදී.

න්‍යාෂ්ටික විශ්වාසවන්තභාවය පරික්ෂාව අසමත් වුවද එම අනුඛණ්ඩ තමන්ගේ න්‍යාෂ්ටික සහතිකවීම තබා ගන්නා ලදී. න්‍යාෂ්ටික තොරතුරු ව්‍යාපෘතියේ අධ්‍යක්ෂක හෑන්ස් ක්‍රිස්ටෙන්සන් 5BW අනුඛණ්ඩයේ පරික්ෂාව අසමත්වීම සම්බන්ධයෙන් ඇමෙරිකානු විද්‍යාඥයින්ගේ සංගමයට කියාසිටියේ "සමුදුරෙන් එහා න්‍යෂ්ටික අවි ගබඩා කල ඇති වෙනත් ස්ථාන වල සහ බාක්ස්ඩෙල් ගුවන් හමුදා කඳවුරේ හා වයිට්මන් ගුවන් හමුදා කඳවුරේ මේ සිදුවන්නේ කුමක්ද යන්න ඔබ සිතනවා ඇති" ලෙසනි. එම පරීක්ෂණ අනුව යමින් 2008 අගෝස්තු 15 වන දින මයිනොට් ඒවා සමත් වන ලදී.

2008 ජුනි 05 වන දින රොබට් ගේට්ස් විසින් තවත් සිදුවිමක පරීක්ෂණ ප්‍රතිඵල ඉදිරිපත් කරන ලදී. එහිදී සිදුවී ඇත්තේ වාහන වල ඉදිරිපස සවිකර ඇති MK12 වර්ගයේ ගිනි අවි 4ක් අනාරක්ෂිත ලෙස තායිවානයට ප්‍රවාහනය කිරීමයි. මෙහි පරීක්ෂණ සිදුකල එ.ඇ. නාවික හමුදා අධ්‍යක්ෂක අද්මිරාල් ක්ර්ක්ලන්ඩ් එච්. ඩොනල්ඩ් මහතා විසින් මෙම තායිවාන MK12 සිදුවීම ගේට්ස් මහතාගේ වචන වලින් මෙසේ විස්තර කරන ලදී. "මෙය අන්තර් මහද්වීපික බැලස්ටික් මිසයිල බලකායේ පාලනාධිකාරියට එහි සම්මතයන්ට , විශිෂ්ටත්වයට හා තාක්ෂණික නිපුණතාවයට සිදු වූ නින්දාවකි. 2007 අගෝස්තු මස මයිනොට් හා බාර්ක්ස්ඩෙල් අතර න්‍යාෂ්ටික අවි ප්‍රවාහනයේදී සිදු වූ සිදුවීම මෙන්ම තායිවාන සිදුවීමද ගු.හ. න්‍යාෂ්ටික අවි වල පිරිහීම පෙන්වයි. තවද පරීක්ෂණ වලින් මෙම අවස්ථා 2 ටම ඇති පොදු සමාන ලක්ෂණ කිහිපයක්ම හදුනාගත හැකිය". තවදුරටත් අදහස් දක්වමින් ඩොනල්ඩ් තම පරීක්ෂණ ප්‍රතිඵල වල සඳහන් කර ඇත්තේ "ගු.හ. න්‍යාෂ්ටික අවි කලමනාකරණයේ සමස්ථ පසුබෑමක් පෙන්නුම් කරන අතර මෙය පසුගිය දශකය පුරාවටම හදුනාගෙන තිබු නමුදු, එයට කිසිවෙකු විසින් සාර්ථක පිළිතුරක් ලබා දී නොමැති බවයි. මීනොට් හා බර්ක්ස්ඩෙල් සිදුවීම් මෙන්ම තායිවාන සිදුවීමට විශේෂ අනන්‍ය ලක්ෂණ පැවතුනද මේවායේ ප්‍රභවයන්ගේ සමානකම් ඇත. ගු.හ. නායකත්වයන්ගේ දුරදක්නා නුවණෙහි ඇති අඩුපාඩු හා න්‍යාෂ්ටික අවි සම්බන්ධ ක්‍රමයෙන් විනාශයට පත්වීම මෙම සිදුවීම් වල මුලික හේතු ලෙස දැක්විය හැක".

පරීක්ෂණ වල ප්‍රතිඵලයන් වශයෙන් ගේට්ස් විසින් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද්දේ ගු.හ. සැලකිය යුතු සාමාන්‍ය නිලධාරීන් පිරිසකට හා කර්නල් වරුන් පිරිසකට නිලයෙන් පහ කිරීමේ සිට වැරදි ක්‍රියා කලාප පිළිබඳ ලියුමක් මගින් දැනුවත් කිරීම දක්වා වන විනය ක්‍රියාමාර්ග ගත යුතු බවත්ය. තවද ගු.හ. ලේකම් මයිකල් වියන් හා එ.ඇ.ගු.හ. මාණ්ඩලික ප්‍රධානි මයිකල් මොස්ලි මහතාගේ ඉල්ලා අස්වීම අනුමත කරන ලදී. තවදුරටත් ගේට්ස් මහතා ජේම්ස් ආර්. ශෙල්සින්ග්ර් හට දැන්වා සිටියේ කලමනාකාරිත්වය න්‍යාෂ්ටික අවි ක්‍රියාකාරකම්, ප්‍රවාහන පහසුකම්, ආරක්ෂක දෙපාර්තමේන්තුවේ සංවේදී කරුණු දියුණු විය යුතු අයුරු පිළිබඳ ඉහළ මට්ටමේ නිර්දේශ අඩංගු වාර්තාවක් ඉදිරිපත් කරන ලෙසටත්ය.

2008 සැප්තැම්බර් 13 වන දින ශෙල්සින්ග්ර් මහතාගේ කමිටු වාර්තාවේ වූ නිර්දේශ ක්‍රියාවට නංවමින් ගේට්ස් මහතා විසින් සියලු න්‍යාෂ්ටික අවි සම්බන්ධ ක්‍රියාකාරකම් නිසි පාලනයක් යටතේ පිහිටුවීමට කටයුතු කරන ලදී. එය ගු.හ.ය යුධෝපාය බලඇණිය ලෙස නම් කරන ලද අතර ගු.හ. ආකාශ බලකායෙහි වූ සියලු කටයුතු සහ න්‍යාෂ්ටික අවි පිළිබඳ ක්‍රියාකාරකම් ඒ යටතට පවරන ලදී. තවද ගුවනින් ගොස් බෝම්බ දැමීමේ සියලු කටයුතුද තනි පාලනයක් යටතට පත් කරන ලදී. තවදුරටත් න්‍යාෂ්ටික අවි සම්බන්ධ කටයුතු සඳහා 1500-2000 ත් අතර අමතර පිරිසකගේ සේවය ලබා ගත යුතු බවට නිර්දේශ කර තිබුණි. ගේට් මහතා විසින් වැඩ බලන ගු.හ. ලේකම් මයිකල් බී. ඩොන්ලි මාණ්ඩලික ප්‍රධානි ජෙනරාල් නොර්ට්න් එ. ස්චේවර්ට්ස් හට දන්වා තිබුනේ කලින් සිදු වූ න්‍යාෂ්ටික මෙහෙයුම් වල නිරතව විනය ක්‍රියාමාර්ග ගනු ලැබූ නිලධාරීන් සම්බන්ධව නැවත පරික්ෂා කර බැලීමක් සිදුකල යුතු බවයි. ස්චේවර්ට්ස් මහතාට අනුව ගු.හ. න්‍යාෂ්ටික ක්‍රියාකාරකම් පිළිබඳ කැප වීම හා උනන්දුව සම්බන්ධයෙන් පැහැදිලි විශ්මය දනවන සුළු අනුමත කල නොහැකි කඩාවැටීමක් ඇති බවත් මෑතක් වන තෙක්ම එය නිවැරදි කිරීමට ඉතා සුළු වශයෙන් පමණක් කටයුතු කර ඇති බවත්ය.

එ.ඇ. ආරක්ෂක දෙපාර්තමේන්තුවට අනුව 2008 සැප්තැම්බර් 25 වන දින වන විට ගු.හ.ජෙනරාල්වරුන් 6 දෙනෙක්ටත්, හමුදා ජෙනරාල්වරු 2නෙකුටත්, කර්නල්වරු 9 දෙනෙකුටත්  දඩුවම් කර අවවාද කර සහ උපදෙස් ලබා දී ලියුම් ලබා දී තිබුණි. ගු.හ. මේජර් ජෙනරාල් වරු 2නෙකුට පමණක් තම ස්ථානයෙහි වෙනසක් නොකොට වැඩ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී ඉතුරු සියල්ලෝම විශ්‍රාම යැවීම හෝ විශ්‍රාම යැවීමට කටයුතු සම්පාදනය කිරීම හෝ තනතුරු වලින් පහ කිරීම කරන ලදී. ගු.හ. මාණ්ඩලික ප්‍රධානි නොර්ටන් ස්කුවර්ට්ස් මහතා එම නිලධාරීන්ට ලියුම් දීමට ප්‍රථම පුද්ගලිකව
එක් එක් අය හමුවන ලදී. ඔහුගේ නිරික්ෂනයන් වුයේ හමුදා නීතියට අනුව මොවුන්ගේ කිසිදු වැරැද්දක් නොමැති නමුත් න්‍යාෂ්ටික අවි භාවිතයේදී තමන්ගේ වගකීම් ඉටු කිරීමට ප්‍රමාණවත් තරම් උත්සහයක් ගෙන නොතිබූ අතර ඒ සඳහා ඔවුන් වගකිය යුතු බවත්ය. මෙය පැහැදිලි කල ගුවන් හමුදාව පවසා සිටියේ මොවුන්ට දඩුවම් පැමිණ වුයේ තායිවානයට න්‍යාෂ්ටික අවි ප්‍රවාහනය සම්බන්ධයෙන් සිදු වූ ගැටලුව සඳහා බවත් මයිනොට් න්‍යාෂ්ටික අවි සම්බන්ධ සිදුවීම සඳහා නොවන බවත්ය.

මෙසේ දඬුවමට ලක්වුවන් අතර පෙන්ටගනයේදී අවි සවිකිරීම් හා මෙහෙයුම් සහයක නියෝජ්‍ය ප්‍රධානී , ලුතිනන් ජෙනරාල් කෙවින් සුලිවාන් මහතාද සිටි. වසර 2008 දී සුලිවාන් මහතා මේජර් ජෙනරාල් වරයෙකු වශයෙන් සිටියදී විශ්‍රාම ගන්නා ලදී. ගුවන් හා මිසයිල පද්ධති මධ්‍යස්ථානයේ අණ දෙන නිලධාරි ලුතිනන් ජෙනරාල් මයිකල් හැමෙල් මහතාටද අවවාද කොට ලිපියක් ලැබුණු අතර එම නිසා 2008 නොවැම්බර් මස ඔහු විශ්‍රාම යන ලදී. 20 වන ගු.හ. බලකායේ අණ දෙන නිලධාරී මේජර් ජෙනරාල් රොගර් බර්ග් මහතා, ගුවන් හමුදා භාණ්ඩ හා මෙහෙයුම් භාර මුලස්ථාන ප්‍රධානී මේජර් ජෙනරාල් කැත්ලින් ක්ලෝස් මහතා, ගු.හ භාණ්ඩ හා ද්‍රව්‍ය භාර අධ්‍යක්ෂක බ්‍රිගේඩියර් ජෙනරාල් ෆ්‍රැන්සිස් බෘනෝ මහතා සහ ගු.හ.සම්පත් සංකලන අධ්‍යක්ෂක 3වන බ්‍රිගේඩියර් ජෙනරාල්
ආතර් කැමරන් යන මහත්වරුන් හට අවවාද කොට ලිපි ලැබුණි.

2008 නොවැම්බර් මස 341MW නම් බැලස්ටික් මිසයිල ඒකකය මැල්ම්ස්ටෝම් ගුවන් හමුදා කඳවුරේදී ඔවුන්ගේ න්‍යාෂ්ටික අවි ආරක්ෂාව පිළිබඳ යෝග්‍යතා පරීක්ෂණය අසමත් විය. මසකට පසුව 90 MW ඒකකයේද එෆ්.ඊ. වොරන් ගු.හ. කඳවුරේදී ඔවුන්ගේ යෝග්‍යතා පරීක්ෂණයෙන් අසමත් විය. එලෙසම 2009 නොවැම්බර් මස කර්නල් මයිකල් එස්. ඩුවල් සමත් වූ 377ABW අනුකණ්ඩයද, කර්නල් රිචඩ් එම්. ස්ටර්කි යටතේ වූ 498 NSW ඒකකයද කර්ට්ලන්ඩ් ගු.හ. කඳවුරේදී ඔවුන්ගේ යෝග්‍යතා පරීක්ෂණ වලින් අසමත් විය.

2009 ඔක්තෝම්බර් 30 වන දින 8AF අනුකණ්ඩයේ අණ දෙන නිලධාරි මේජර් ජෙනරාල් ෆ්ලොයිඩ් එල්.කාපෙන්ටර්  මහතා විසින් SBW අනුකණ්ඩයේඅණ දෙන නිලධාරි වෙස්ට මහතාව සියලු වගකීම් වලින් ඉවත් කරන ලදී. මෙයට හේතුව වශයෙන් ඔහු සඳහන් කර සිටියේ වෙස්ට මහතාට "විශිෂ්ටත්වයේ සංස්කෘතියක් නිර්මාණයට නොහැකි වීම, යුදමය කටයුතු වලදී දැක්වූ අඩු අවධානය, සහ අලුතින් පිහිට වූ 69වන භට කණ්ඩායමේ යෝග්‍යතා පරීක්ෂණය ඇතුළු අනිකුත් න්‍යාෂ්ටික අවි ආරක්ෂණය පිළිබඳ පරීක්ෂණ වලදී පෙන්වූ ප්‍රමාණවත් නොවන ප්‍රතිඵලයන් බවයි".

2009 ජනවාරි 08 වන දින ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයෙහි පාලනය හා සමස්ත රටෙහි න්‍යාෂ්ටික අවි මෙහෙයුම් පිළිබඳ කමිටු වාර්තාවක් එළිදැක්වීය. මෙම වාර්තාව මගින් න්‍යාෂ්ටික අවි ක්‍රියාකාරකම් පිළිබඳ ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේ අඩු අවධානය සහ දුරදක්නා නුවණෙහි අඩුපාඩු විවේචනය කර තිබුණි. එහි නිර්දේශයන් ලෙස න්‍යාෂ්ටික ක්‍රියාකාරකම් පිළිබඳ වගකිව හැකි උප ලේකම් තනතුරක් ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයෙන් නිර්වචනය කල යුතු බව සඳහන්ව තිබුණි. කමිටු වාර්තාවේ නිලධාරින්ට අනුව එ.ඇමරිකානු නාවික හමුදාව පමණක් වගකීම් සහිතව න්‍යාෂ්ටික අවි පරිහරණයෙහි යෙදෙන බවට සඳහන් වුණි. තවදුරටත් වාර්තාවේ කමිටු සාමාජිකයන්ට අනුව බහුතරයක් ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේ ජේෂ්ඨ හමුදා නිලධාරින්ගේ සහ මහජන නියෝජිතයන්ගේ න්‍යාෂ්ටික අවි සම්බන්ධ තමන්ගේ භූමිකාව පිළිබඳ අවධානය සංවේගය දනවන තරම් අඩුමට්ටමක පවතියි.

නව පාලනය:

2008 ඔක්තෝබර් 24 වන දින එ.ජ.ගු.හ. ලේකම් මයිකල් ඩොන්ලි  විසින් "ගුවන් හමුදා ගෝලීය ප්‍රහාරක බලකාය" නම් විශේෂ ඒකකයක් පිහිටුවන බව ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද අතර 2009 අගෝස්තු 07 වන දින සිට පිහිටුවන ලදී. ගුවන් හමුදා විශේෂ බලකායේ ආකාශ බලකායෙහි යටතෙහි වූ, අන්තර් මහද්වීපික මිසයිල බලකායද මෙම නව විශේෂ ඒකකය යටතට පමුණුවන ලදී. එහි අණ දෙන මුලස්ථානය ලෙස බාක්සඩෙල් ගුවන් හමුදා කඳවුර තොර ගන්නා ලද අතර එහි ප්‍රධාන අණ දෙන නිලධාරියා ලෙස තරු 3 ක් සහිත ජෙනරාල්වරයෙකු පත් කර එ.ජ.ගු.හ. සියලු න්‍යාෂ්ටික බෝම්බ, මිසයිල හා නිලධාරිගේ වගකීම පවරන ලදී.

අමෙරිකා එක්සත් ජනපද ගුවන් හමුදාවේ න්‍යෂ්ටික අවි සිදුවීම, 2007


Anasatasija Semjonovna Davidova (Moskva, 2. veljače 1983.), ruska sinkronizirana plivačica, peterostruka olimpijska, sedmerostruka europska i trinaesterostruka svjetska prvakinja, najuspješnija sinkronizirana plivačica svoga vremena i jedna od najtrofejnijih u povijesti športa. Nastupala je u dvojcu s Anastasijom Jermakovom. Po tri zlatna odličja osvajala je na Svjetskim prvenstvima u Melbourneu 2007. i Šangaju 2011. Nakon zlatnog odličja na Olimpijskim igrama 2012. odlazi u športsku mirovinu.

Dobitnica je ruskih odlikovanja Ordena prijateljstva, Ordena časti i Ordena časti za domovinu.

Izvori

Ruski športaši
Olimpijski pobjednici
Svjetski prvaci
Sinkronizirano plivanje

Anastasija Davidova


1980 Mundialito eða Copa de Oro de Campeones Mundiales var alþjóðlegt knattspyrnumót sem haldið var í Úrúgvæ um áramótin 1980-81. Keppnin var skipulögð af FIFA til að minnast 50 ára afmæli HM í knattspyrnu. Þar sem flest sterkustu landslið heims tóku þátt í mótinu var það stundum nefnt litla heimsmeistarakeppnin, eitt margra knattspyrnumóta sem fengið hafa þann stimpil. Gestgjafar Úrúgvæmanna fóru með sigur af hólmi.

Saga
Þegar líða tók að hálfrar aldar afmæli heimsmeistarakeppninnar kviknaði sú hugmynd að efna til minningarmóts. Áhugi stóru Evrópulandanna var takmarkaður, enda lítið svigrúm í þéttbókaðri leikjadagskrá í stóru deildum Evrópu, auk þess sem lítil von var til þess að halda slíka keppni með hagnaði. Í Úrúgvæ var við völd herforingjastjórn sem var mikið í mun að bæta ímynd sína jafnt innanlands sem utan, á sama hátt og grannar þeirra í Argentínu höfðu gert á HM tveimur árum fyrr. Málið var úrúgvæsku þjóðinni sérstaklega skylt, enda var fyrsta heimsmeistarakeppnin haldin þar árið 1930.

FIFA féllst á tilboð Úrúgvæ um að hýsa keppnina, þrátt fyrir harða gagnrýni mannréttindasamtaka. Upphaflega hugmyndin var að bjóða öllum sigurþjóðunum sex úr sögu HM. Þar sem mótið færi fram frá 30. desember 1980 til 10. janúar 1981, var ljóst að erfitt yrði að sannfæra Evrópuþjóðirnar um að senda sín sterkustu lið. Til að bæta úr því voru þátttökugreiðslurnar til knattspyrnusambandanna hafðar mjög rausnalegar. Englendingar voru eina sigurþjóðin sem neitaði að taka þátt og voru Hollendingar, silfurliðið frá tveimur síðustu heimsmeistaramótum, fengnir í þeirra stað. Margar helstu stjörnur Hollands sátu þó heima.

Herforingjastjórnin treysti á að þjóðin yrði svo ánægð í aðdraganda mótsins að hún freistaði þess að halda þjóðaratkvæðagreiðslu um nýja stjórnarskrá, sem tryggja átti lögmæti valdaránsins nokkrum árum fyrr. Öllum að óvörum hafnaði meirihluti kjósenda tillögunni og þótt herforingjastjórnin bannaði samstundis alla stjórnmálastarfsemi á ný reyndust úrslitin upphafið að endalokum hennar fjórum árum síðar. Mótið var því haldið í mjög eldfimu pólitísku ástandi.

Þátttökulið

Englendingar, sigurvegarar HM 1966 afþökkuðu þátttöku.

Riðlakeppni

A-riðill
Gestgjafarnir unnu opnunarleikinn gegn Hollandi, 2:0. Hollendingar tefldu einungis fram leikmönnum sem léku í heimalandinu og voru langt frá fyrri styrk. Þvínæst mættust Úrúgvæ og Ítalía í afar grófum leik þar sem þrjú rauð spjöld fóru á loft. Aftur vann Úrúgvæ 2:0. Viðureignin fór fram í skugga andláts Gigi Peronace úr þjálfarateymi ítalska liðsins nokkrum dögum fyrr. Lokaleikurinn skipti fyrir vikið engu máli en þar gerðu Ítalir og Hollendingar jafntefli. Jan Zwartkruis þjálfari hollenska liðsins sagði starfi sínu lausu þegar heim var komið.

30. desember -   Estadio Centenario, Montevideo
  Úrúgvæ  2 : 0   Holland

3. janúar - Estadio Centenario, Montevideo
  Úrúgvæ  2 : 0   Ítalía

6. janúar - Estadio Centenario, Montevideo
 Ítalía  1 : 1   Holland

B-riðill
Vestur-Þjóðverjar virtust ætla að landa sigri í leik sínum gegn Argentínu eftir mark frá Horst Hrubesch í fyrri hálfleik. Tvö argentísk mörk undir lokin sneru hins vegar leiknum við. Argentínumenn mættu sem ríkjandi heimsmeistarar, að þessu sinni með Diego Maradona innanborðs. Hann kom sínu liði yfir á móti Brasilíu en Edevaldo jafnaði. Vestur-Þjóðverjar náðu forystunni gegn Brasilíu í seinni hálfleik en fengu fjögur mörk í andlitið og Brasilía endaði á toppi riðilsins

1. janúar -   Estadio Centenario, Montevideo
  Argentína  2 : 1   Vestur-Þýskaland

4. janúar - Estadio Centenario, Montevideo
  Brasilía  1 : 1   Argentína

7. janúar - Estadio Centenario, Montevideo
 Brasilía  4 : 1   Vestur-Þýskaland

Úrslitaleikur
Hinn læknismenntaði Socrates jafnaði metin fyrir Brasilíu þegar hálftími var til leiksloka í úrslitaleiknum en tíu mínútum fyrir leikslok skoraði Waldemar Victorino, markakóngur keppninnar, sigurmarkið. Úrúgvæska þjóðin fagnaði sigrinum tryllingslega en titillinn reyndist þó ekki upphafið að nýrri gullöld því Úrúgvæ mistókst að komast í úrslitakeppni HM 1982.

10. janúar - Estadio Centenario, Montevideo
  Úrúgvæ  2 : 1 Brasilía

Knattspyrna

1980 Mundialito


Vasile Ababi () a fost un inginer chimist, cercetător și profesor universitar, cunoscut în special pentru contribuția sa la crearea școlii ieșene de inginerie chimică.

Educație
Vasile Ababi a absolvit școala primară din Limbenii Noi, continuându-și studiile în cadrul Liceului "Ion Creangă" din Bălți.

Între 1936-1942 a urmat Facultatea de Chimie industrială din cadrul Institutului Politehnic "Gheorghe Asachi" din Iași.

În 1956 a obținut titlul de Doctor cu teza intitulată "Cercetarea obținerii de cărbuni activi din reziduuri industriale și din coji de nucă. Comportarea acestora în fenomenul de sorbție" (profesor coordonator: Mihai Dima).

A obținut titlul de Doctor docent în 1970.

Activitate profesională

Activitate didactică
După susținerea doctoratului, Vasile Ababi a fost angajat în cadrul Facultății de Chimie industrială din cadrul Institutului Politehnic "Gheorghe Asachi" din Iași. În 1951 a devenit profesor de Tehnologie chimică în cadrul Facultății de Chimie, Universitatea "Alexandru Ioan Cuza" din Iași, când a și primit dreptul de conducere de doctorat (a coordonat șapte astfel de lucrări).

După unirea forțată a celor doua facultăți de chimie ieșene și până la retragerea din activitate (1980), a activat ca profesor în cadrul aceluiași Institutul Politehnic "Gheorghe Asachi". Personalitate de primă mărime a învățământului chimic românesc, a contribuit la formarea a zeci de generații de specialiști.

Activitatea de cercetare
În paralel cu activitatea didactică, Vasile Ababi a ocupat funcția de cercetător științific în cadrul Institutului de Chimie "Petru Poni" din Iași (1951-1968).

A publicat circa 130 de lucrări științifice în reviste de specialitate naționale și internaționale. De asemenea, a obținut diverse brevete de invenție. A coordonat numeroase contracte de cercetare, multe dintre aceste având drept rezultat implementarea în producția industrială.

Demne de menționat sunt următoarele domenii de cercetare abordate:

 studiul solidelor poroase
 studiul echilibrelor sistemelor binare și ternare în lichide polare
 valorificarea industrială a unor materii prime naturale sau a unor subproduse industriale
 cercetări geodinamice și biodinamice
 reacții în plasmă
 sinteza și caracterizarea unor zeoliți

Activitate managerială
Vasile Ababi a fost Decan al Facultății de Chimie din cadrul Universității "Alexandru Ioan Cuza" din Iași (1963-1972) și al Facultății de Chimie Industrială, Institutului Politehnic "Gheorghe Asachi" din Iași (1976-1980). De asemenea, a fost prorector al Universității "Alexandru Ioan Cuza" din Iași (1972-1974).

Iată cum îl descrie unul dintre discipolii săi: "Înzestrat cu o mare putere de muncă, a fost un spirit pătrunzător, rațional, inovator și corect. […] Colaboratorilor săi le-a modelat pregătirea cu pricepere și i-a făcut să înțeleagă că numai prin muncă și încredere în forțele proprii pot atinge bucuria drumului străbătut".

Distincții
 Ordinul Muncii clasa a III-a (1964)
 Ordinul Meritul Științific clasa a III-a (1966)
 Ordinul Muncii clasa a II-a (1969)
 Ordinul Steaua Republicii Socialiste România clasa a III-a (1973)
 Medalia Comemorativă, Universitatea "Alexandru Ioan Cuza" din Iași (1980)

Publicații relevante (selecție)
 Ababi, V., Substanțe rășinoase, uleiuri eterice și gume, în: Manualul inginerului chimist, vol. VI, ed. Tehnică, București, 1958, pp. 920-965
 Nicolaescu, I.V., Ababi, V., Kulcsar, G. Tehnologie chimică generală, vol. I, ed. Tehnică, București, 1960
Equilibrium of the ternary system: lactic acid-water-organic solvent [Rom]. Analele Știint. Univ. A.I.Cuza Iași 6 (1960) S. 929-942
Liquid-vapor equilibrium of the diisopropyl ether - monochlorbenzene system [Rom]. Rev. Chim. (Bucharest) 29 (1978) 632–634
The alkylation of toluene with methanol on synthetic zeolites II. Thermodynamic study. [Rom]. Bull. Inst. Pol. Iași XXIV (1978) 57-62
Utilization of inclusion compounds in the chemistry of macromolecules [Rom]. Materiale plastice. Elastomeri - fibre sintetice 13 (1982) 89-93
Production of aluminium-free mordenite [Rom.]. Rev. Chim. (Bucharest) 34 (1983) 314-320
Transformations of some hydrocarbonson zeolite catalysts [Rom]. Rev. Roum. Chim. 35 (1990) 253-262

Note

Legături externe
Universitatea "Alexandru Ioan Cuza" - personalități

Nașteri în 1916
Decese în 2011
Chimiști români
Ingineri români
Cadre didactice universitare ale Universității Alexandru Ioan Cuza din Iași
Decorați cu Ordinul Muncii
Cercetători români
Decorați cu Ordinul Meritul Științific
Decorați cu Ordinul Steaua RSR

Vasile Ababi


Iosif Tăpalagă (n. 22 februarie 1898, Rodna, județul Bistrița-Năsăud – d. secolul al XX-lea) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918 .

Biografie
A fost avocat, iar în timpul Primului Război Mondial a luptat în armata austro-ungară cu gradul de locotenent, fiind și membru al secției locale a Partidului Social Democrat.  După 1918 a fost avocat la Rodna, Aiud, Satu Mare și Cluj. În 1936 este numit notar public în Baia Mare. Iar în 1946 devine judecător la Tribunalul din Zalău. Totodată, colaborează la publicațiile Zorile, Cronica sau Gazeta .

Activitatea politică
Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a fost delegat al Partidului Social Democrat .

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7.

Lectură suplimetară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998.
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II).
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993.
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015.

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații
 Delegații aleși convocați la Adunarea Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918. Centenarul României. Accesat la 30 noiembrie 2018.

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1898
Decese în secolul al XX-lea
Avocați români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Judecători români

Iosif Tăpalagă