Onthophagus zinovskyi é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Qaryagdy em 1939.

Referências

Ligações externas

zinovskyi
Coleópteros descritos em 1939

Onthophagus zinovskyi


BS Player, DivX oynatmaya yarayan program. Otomatik altyazı tanıma, alt yazı düzeltimi ve buna benzer birçok kolaylık sağlayan özellikleri bulunmaktadır.

Windows 2000, Windows XP ve Windows 7'de çalışan program, pek çok ses ve video formatını desteklemekle birlikte (ASF, ASX, AVI, DAT, DivX, M2V, M2P, M3U, MKV, MP3, MP2, MPEG, MPG, OGG, OGM, VOB, WAV, WMV), video gösterimi alanında odaklanmıştır.

Çoğu diğer oynatıcılar gibi, gerekli codeclerin önceden yüklü olmasını gerektirir.

BS.Player PRO
BS Player PRO ürününü 29,90€ ödeyerek temin edebilirsiniz. Bir lisansı en fazla üç bilgisayarda kullanabilirsiniz. BS Player PRO ile Youtube videolarını direkt kaydedebilme, teletekst kullanabilme, gelişmiş alt yazı düzenleyicisi, ağınızdaki dosyaları kullanabilme, uyarlanabilir ekolayzır, e-posta ile teknik yardım alabilme gibi avantajlardan faydalanabilirsiniz.

Ortam oynatıcılar

BS Player


Diabetic neuropathy is various types of nerve damage associated with diabetes mellitus. Symptoms depend on the site of nerve damage and can include motor changes such as weakness; sensory symptoms such as numbness, tingling, or pain; or autonomic changes such as urinary symptoms. These changes are thought to result from a microvascular injury involving small blood vessels that supply nerves (vasa nervorum). Relatively common conditions which may be associated with diabetic neuropathy include distal symmetric polyneuropathy; third, fourth, or sixth cranial nerve palsy; mononeuropathy; mononeuropathy multiplex; diabetic amyotrophy; and autonomic neuropathy.

Signs and symptoms

Diabetic neuropathy can affect any peripheral nerves including sensory neurons, motor neurons, and the autonomic nervous system. Therefore, diabetic neuropathy has the potential to affect essentially any organ system and can cause a range of symptoms. There are several distinct syndromes based on the organ systems affected.

Sensorimotor polyneuropathy

Longer nerve fibers are affected to a greater degree than shorter ones because nerve conduction velocity is slowed in proportion to a nerve's length. In this syndrome, decreased sensation and loss of reflexes occur first in the toes on each foot, then extend upward. It is usually described as a glove-stocking distribution of numbness, sensory loss, dysesthesia and nighttime pain. The pain can feel like burning, pricking sensation, achy or dull. A pins and needles sensation is common. Loss of proprioception, the sense of where a limb is in space, is affected early. These patients cannot feel when they are stepping on a foreign body, like a splinter, or when they are developing a callus from an ill-fitting shoe. Consequently, they are at risk of developing ulcers and infections on the feet and legs, which can lead to amputation. Similarly, these patients can get multiple fractures of the knee, ankle or foot, and develop a Charcot joint. Loss of motor function results in dorsiflexion, contractures of the toes, and loss of the interosseous muscle function that leads to contraction of the digits, so-called hammer toes. These contractures occur not only in the foot but also in the hand where the loss of the musculature makes the hand appear gaunt and skeletal. The loss of muscular function is progressive.

Autonomic neuropathy

The autonomic nervous system is composed of nerves serving the heart, lungs, blood vessels, bone, adipose tissue, sweat glands, gastrointestinal system and genitourinary system. Autonomic neuropathy can affect any of these organ systems. One commonly recognized autonomic dysfunction in diabetics is orthostatic hypotension, or becoming dizzy and possibly fainting when standing up due to a sudden drop in blood pressure. In the case of diabetic autonomic neuropathy, it is due to the failure of the heart and arteries to appropriately adjust heart rate and vascular tone to keep blood continually and fully flowing to the brain. This symptom is usually accompanied by a loss of respiratory sinus arrhythmia – the usual change in heart rate seen with normal breathing. These two findings suggest autonomic neuropathy.

Gastrointestinal manifestations include gastroparesis, nausea, bloating, and diarrhea. Because many diabetics take oral medication for their diabetes, absorption of these medicines is greatly affected by the delayed gastric emptying. This can lead to hypoglycemia when an oral diabetic agent is taken before a meal and does not get absorbed until hours, or sometimes days later when there is normal or low blood sugar already. Sluggish movement of the small intestine can cause bacterial overgrowth, made worse by the presence of hyperglycemia. This leads to bloating, gas and diarrhea.

Urinary symptoms include urinary frequency, urgency, incontinence and retention. Again, because of the retention of urine, urinary tract infections are frequent. Urinary retention can lead to bladder diverticula, kidney stones, and reflux nephropathy.

Cranial neuropathy
When cranial nerves are affected, neuropathies of the oculomotor nerve (cranial nerve #3 or CNIII) are most common. The oculomotor nerve controls all the muscles that move the eye except for the lateral rectus and superior oblique muscles. It also serves to constrict the pupil and open the eyelid. The onset of a diabetic third nerve palsy is usually abrupt, beginning with frontal or pain around the eye and then double vision. All the oculomotor muscles innervated by the third nerve may be affected, but those that control pupil size are usually well-preserved early on. This is because the parasympathetic nerve fibers within CNIII that influence pupillary size are found on the periphery of the nerve (in terms of a cross-sectional view), which makes them less susceptible to ischemic damage (as they are closer to the vascular supply). The sixth nerve, the abducens nerve, which innervates the lateral rectus muscle of the eye (moves the eye laterally), is also commonly affected but fourth nerve, the trochlear nerve,  (innervates the superior oblique muscle, which moves the eye downward) involvement is unusual. Damage to a specific nerve of the thoracic or lumbar spinal nerves can occur and may lead to painful syndromes that mimic a heart attack, gallbladder inflammation, or appendicitis. Diabetics have a higher incidence of entrapment neuropathies, such as carpal tunnel syndrome.

Pathogenesis
The following processes are thought to be involved in the development of diabetic neuropathy:

Microvascular disease

Vascular and neural diseases are closely related. Blood vessels depend on normal nerve function, and nerves depend on adequate blood flow. The first pathological change in the small blood vessels is narrowing of the blood vessels. As the disease progresses, neuronal dysfunction correlates closely with the development of blood vessel abnormalities, such as capillary basement membrane thickening and endothelial hyperplasia, which contribute to diminished oxygen tension and hypoxia. Neuronal ischemia is a well-established characteristic of diabetic neuropathy. Blood vessel opening agents (e.g., ACE inhibitors, α1-antagonists) can lead to substantial improvements in neuronal blood flow, with corresponding improvements in nerve conduction velocities. Thus, small blood vessel dysfunction occurs early in diabetes, parallels the progression of neural dysfunction, and may be sufficient to support the severity of structural, functional, and clinical changes observed in diabetic neuropathy.

Advanced glycated end products

Elevated levels of glucose within cells cause a non-enzymatic covalent bonding with proteins, which alters their structure and inhibits their function. Some of these glycated proteins have been implicated in the pathology of diabetic neuropathy and other long-term complications of diabetes.

Polyol pathway

Also called the sorbitol/aldose reductase pathway, the polyol pathway appears to be implicated in diabetic complications, especially in microvascular damage to the retina, kidney, and nerves.

Diagnosis
Diabetic peripheral neuropathy can be diagnosed with a history and physical examination. The diagnosis is considered in people who develop pain or numbness in a leg or foot with a history of diabetes. Muscle weakness, pain, balance loss, and lower limb dysfunction are the most common clinical manifestations. Physical exam findings may include changes in appearance of the feet, presence of ulceration, and diminished ankle reflexes. The most useful physical examination finding for large fiber neuropathy is an abnormally decreased vibration perception to a 128-Hz tuning fork (likelihood ratio (LR) range, 16–35) or pressure sensation with a 5.07 Semmes-Weinstein monofilament (LR range, 11–16). Normal results on vibration testing (LR range, 0.33–0.51) or monofilament (LR range, 0.09–0.54) make large fiber peripheral neuropathy from diabetes less likely.  Nerve conduction tests may show reduced functioning of the peripheral nerves, but seldom correlate with the severity of diabetic peripheral neuropathy and are not appropriate as routine tests for the condition. Small fiber neuropathy measured by QST and Sudomotor function tests, through electrochemical skin conductance, is more and more indicated to assess early signs of diabetic neuropathy and autonomic neuropathy.

Classification
Diabetic neuropathy encompasses a series of different neuropathic syndromes which can be categorized as follows:
 Focal and multifocal neuropathies:
 Mononeuropathy which affects one nerve
 Amyotrophy or radiculopathy such as proximal diabetic neuropathy, affecting a specific pattern of nerves
 Multiple lesions, affecting nerves that don't follow a specific pattern, also called "mononeuritis multiplex"
 Nerve damage from entrapment (e.g. median, ulnar, peroneal)
 Symmetrical neuropathies:
 Sensory
 Autonomic
 Distal symmetrical polyneuropathy (DSPN), the diabetic type of which is also known as diabetic peripheral neuropathy (DPN) (most common presentation)

Prevention

Diabetic neuropathy can be largely prevented by maintaining blood glucose levels and lifestyle modifications. Enhanced glucose control methods include more frequent subcutaneous insulin administration, continuous insulin infusion, oral antidiabetic agents, while lifestyle modifications may include exercise alone, or in combination with dietary modifications. Enhanced glucose control prevents the development of clinical neuropathy and reduces nerve abnormalities in type 1 diabetes, and delays the onset of neuropathy in both types of diabetes. However, such methods may increase the likelihood of experiencing a hypoglycemic event, and many of these more aggressive methods require more frequent insulin use which has been associated with excessive risk of falls.

Treatment

Blood glucose management
Treatment of early manifestations of sensorimotor polyneuropathy involves improving glycemic control. Tight control of blood glucose can reverse the changes of diabetic neuropathy if the neuropathy and diabetes are recent in onset. This is the primary treatment of diabetic neuropathy that may change the course of the condition as the other treatments focus on reducing pain and other symptoms.

Topical agents
Capsaicin applied to the skin in a 0.075% concentration has not been found to be more effective than placebo for treating pain associated with diabetic neuropathy. There is insufficient evidence to draw conclusions for more concentrated forms of capsaicin, clonidine, or lidocaine applied to the skin. About 10% of people who use capsaicin cream have a large benefit.

Medications
Medication options for pain control include antiepileptic drugs (AEDs), serotonin-norepinephrine reuptake inhibitors (SNRIs), and tricyclic antidepressants (TCAs).

A systematic review concluded that "tricyclic antidepressants and traditional anticonvulsants are better for short term pain relief than newer generation anticonvulsants."  A further analysis of previous studies showed that the agents carbamazepine, venlafaxine, duloxetine, and amitriptyline were more effective than placebo, but that comparative effectiveness between each agent is unclear.

The only three medications approved by the United States' Food and Drug Administration for diabetic peripheral neuropathy (DPN) are the antidepressant duloxetine, the anticonvulsant pregabalin, and the long-acting opioid tapentadol ER (extended release). Before trying a systemic medication, some doctors recommend treating localized diabetic peripheral neuropathy with lidocaine patches.

Antiepileptic drugs
Multiple guidelines from medical organizations such as the American Association of Clinical Endocrinologists, American Academy of Neurology, European Federation of Neurological Societies, and the National Institute of Clinical Excellence recommend AEDs, such as pregabalin, as first-line treatment for painful diabetic neuropathy. Pregabalin is supported by low-quality evidence as more effective than placebo for reducing diabetic neuropathic pain but its effect is small. Studies have reached differing conclusions about whether gabapentin relieves pain more effectively than placebo. Available evidence is insufficient to determine if zonisamide or carbamazepine are effective for diabetic neuropathy. The first metabolite of carbamazepine, known as oxcarbazepine, appears to have a small beneficial effect on pain. A 2014 systematic review and network meta-analysis concluded topiramate, valproic acid, lacosamide, and lamotrigine are ineffective for pain from diabetic peripheral neuropathy. The most common side effects associated with AED use include sleepiness, dizziness, and nausea.

Serotonin-norepinephrine reuptake inhibitors
As above, the serotonin-norepinephrine reuptake inhibitors (SNRIs) duloxetine and venlafaxine are recommended in multiple medical guidelines as first or second-line therapy for DPN. A 2017 systematic review and meta-analysis of randomized controlled trials concluded there is moderate quality evidence that  duloxetine and venlafaxine each provide a large benefit in reducing diabetic neuropathic pain. Common side effects include dizziness, nausea, and sleepiness.

Tricyclic antidepressants
TCAs include imipramine, amitriptyline, desipramine, and nortriptyline. They are generally regarded as first or second-line treatment for DPN. Of the TCAs, imipramine has been the best studied. These medications are effective at decreasing painful symptoms but lead to multiple side effects that are dose-dependent. One notable side effect is cardiac toxicity, which can lead to fatal abnormal heart rhythms. Additional common side effects include dry mouth, difficulty sleeping, and sedation. At low dosages used for neuropathy, toxicity is rare, but if symptoms warrant higher doses, complications are more common. Among the TCAs, amitriptyline is most widely used for this condition, but desipramine and nortriptyline have fewer side effects.

Opioids
Typical opioid medications, such as oxycodone, appear to be no more effective than placebo. In contrast, low-quality evidence supports a moderate benefit from the use of atypical opioids (e.g., tramadol and tapentadol), which also have SNRI properties. Opioid medications are recommended as second or third-line treatment for DPN.

Medical devices
Monochromatic infrared photo energy treatment (MIRE) has been shown to be an effective therapy in reducing and often eliminating pain associated with diabetic neuropathy. The studied wavelength of 890 nm is able to penetrate into the subcutaneous tissue where it acts upon a specialized part of the cell called the cytochrome C. The infrared light energy prompts the cytochrome C to release nitric oxide into the cells. The nitric oxide in turn promotes vasodilation which results in increased blood flow that helps nourish damaged nerve cells. Once the nutrient rich blood is able to reach the affected areas (typically the feet, lower legs and hands) it promotes the regeneration of nerve tissues and helps reduce inflammation thereby reducing and/or eliminating pain in the area.

Transcutaneous electrical nerve stimulation (TENS) and interferential current (IFC) use a painless electric current and the physiological effects from low frequency electrical stimulation to relieve stiffness, improve mobility, relieve neuropathic pain, reduce oedema, and heal resistant foot ulcers.

Physical therapy
Physical therapy may help reduce dependency on pain relieving drug therapies.  Certain physiotherapy techniques can help alleviate symptoms brought on from diabetic neuropathy such as deep pain in the feet and legs, tingling or burning sensation in extremities, muscle cramps, muscle weakness, sexual dysfunction, and diabetic foot.

Gait training, posture training, and teaching these patients the basic principles of off-loading can help prevent and/or stabilize foot complications such as foot ulcers.  Off-loading techniques can include the use of mobility aids (e.g. crutches) or foot splints.  Gait re-training would also be beneficial for individuals who have lost limbs, due to diabetic neuropathy, and now wear a prosthesis.

Exercise programs, along with manual therapy, will help to prevent muscle contractures, spasms and atrophy.  These programs may include general muscle stretching to maintain muscle length and a person's range of motion. General muscle strengthening exercises will help to maintain muscle strength and reduce muscle wasting. Aerobic exercise such as swimming and using a stationary bicycle can help peripheral neuropathy, but activities that place excessive pressure on the feet (e.g. walking long distances, running) may be contraindicated. Exercise therapy has been shown to increase the blood flow to the peripheral nerves, can improve gait function.

Heat, therapeutic ultrasound, hot wax are also useful for treating diabetic neuropathy. Pelvic floor muscle exercises can improve sexual dysfunction caused by neuropathy. Electric stimulation of the plantar aspect of the foot showed improved balance and sensation when performed daily.

Other
Low-quality evidence supports a moderate-large beneficial effect of botulinum toxin injections. There is insufficient evidence to draw firm conclusions for the utility of the cannabinoids nabilone and nabiximols.

Prognosis
The mechanisms of diabetic neuropathy are poorly understood. At present, treatment alleviates pain and can control some associated symptoms, but the process is generally progressive.

As a complication, there is an increased risk of injury to the feet because of loss of sensation (see diabetic foot). Small infections can progress to ulceration and this may require amputation.

Epidemiology
Globally diabetic neuropathy affects approximately 132 million people as of 2010 (1.9% of the population).

Diabetes is the leading known cause of neuropathy in developed countries, and neuropathy is the most common complication and greatest source of morbidity and mortality in diabetes. It is estimated that neuropathy affects 25% of people with diabetes. Diabetic neuropathy is implicated in 50–75% of nontraumatic amputations.

The main risk factor for diabetic neuropathy is hyperglycemia.  In the DCCT (Diabetes Control and Complications Trial, 1995) study, the annual incidence of neuropathy was 2% per year but dropped to 0.56% with intensive treatment of Type 1 diabetics. The progression of neuropathy is dependent on the degree of glycemic control in both Type 1 and Type 2 diabetes. Duration of diabetes, age, cigarette smoking, hypertension, height, and hyperlipidemia are also risk factors for diabetic neuropathy.

References

Further reading

External links

 Diabetic Neuropathy at WebMD
 Diabetic Polyneuropathy at Medscape
 Diabetic Nerve Problems. MedlinePlus' extensive reference list of pertinent sites.

Diabetes
Peripheral nervous system disorders

Diabetic neuropathy


O Tratado de Versalhes de 1758, também chamado de Terceiro Tratado de Versalhes, confirmou os tratados anteriores que haviam sido assinados em Versalhes em 1756 e 1757 entre a Áustria e a França. No entanto, também revogou o acordo do tratado de 1757 para criar um estado independente no sul da Holanda, governado por Filipe, Duque de Parma; permaneceria sob o domínio austríaco.

Consequências
A França, que esperava uma vitória rápida contra a Prússia por causa de uma coalizão com a Áustria, Rússia, Suécia e Saxônia, foi apanhada com a realidade da guerra. Embora a decisão de instalar um monarca Bourbon na Holanda austríaca tenha sido revogada, o tratado acelerou muito o desejo cada vez maior da coalizão não apenas de derrotar, mas também de destruir a Prússia. O tratado parece servir mais como uma garantia moral para a coalizão do que uma aliança real, pois a coalizão sofreu uma série incontestável de derrotas nas mãos dos britânicos e da Prússia a partir de 1759.

Ver também

 Tratado de Versalhes (desambiguação)

Referências

Versalhes
Versalhes
Versalhes

Tratado de Versalhes (1758)


Sistemul de Analiză a Riscurilor în Punctele Critice de Control ( sau HACCP) este o lucrare scrisă ce conține o serie de norme de igienă ce trebuie respectate și implementate de orice persoană juridică care dorește să desfăsoare activități de alimentație publică în țările Uniunii Europene. Acesta presupune a abordare sistemică a riscurilor și a măsurilor corective menite să elimine orice potențial risc asociat cu siguranța alimentara.  In România acest ghid este necesar pentru obținerea autorizației sanitar veterinară emisă de Autoritatea Națională Sanitar Veterinară Și Pentru Siguranța Alimentelor. Sistemul haccp a fost inventat de NASA pentru programele sale spațiale pentru a se asigura că mâncarea trimisă în spațiu este sigură pentru consumul austronauților. Ulterior acest sistem a fost implementat în toate activitățile din industria alimentației publice. În țarile Uniunii Europene normele haccp au fost impuse prin Directiva Consiliului European Nr. 93/43 publicată ulterior in regulamentul Uniunii Europene sub nr. 852/2004.

Standarde aplicabile
Principiile haccp se bazează în principal pe standardul international ISO 22000:2018 standard ce conține toate rigorile siguranței alimentare aplicabile la nivel mondial. În metodologia Haccp sunt prezente și alte standarde ce vizează siguranța alimentară.

Principii HACCP
 Analiza identificare riscuri
 Identificarea punctelor critice de control
 Stabilirea limitelor critice pentru punctele critice de control identificate
 Monitorizarea punctelor critice
 Elaborarea măsurilor corective
 Implementarea sistemului Haccp
 Înregistrare rezultate
 Monitorizare

Domenii de aplicare
 Restaurante
 Fast Food-uri
 Catering-uri
 Măcelarii
 Magazine alimentare
 Pescarii
 Cofetarii
 Patiserii

Vezi și
 Codex Alimentarius

Legături externe
 International Haccp Alliance
 NEM Haccp Summit
 Regulamentul Uniunii Europene Nr. 852/2004
 Autoritatea Națională Sanitară Veterinară Și Pentru Siguranța Alimentelor

Protecția consumatorului


جامعة هلسنكي (بالفنلندية: Helsingin yliopisto، بالسويدية: Helsingfors universitet، لاتينية: Universitatis Helsingiensis) هي أكبر جامعة في فنلندا، تقع في العاصمة هلسينكي منذ عام 1829، لكنها تأسست في مدينة توركو عام 1640 تحت اسم أكاديمية توركو الملكية والتي كانت جزءاً من الإمبراطورية السويدية في ذلك الحين. هذه الجامعة هي أقدم وأكبر جامعة في فنلندا، ويبلغ عدد الطلاب المنتسبين فيها حاليا 38,000 طالب تقريبا (بالرغم من أن العديد منهم ليسوا متفرغين كلياً بالمعنى التقليدي) ملتحقين حالياً ببرامج دراسية عبر 11 كلية و 11 معهد بحثي، منهم حوالي 5,500 طلاب دراسات عليا.

اعتباراً من 1 أغسطس 2005، أصبحت الجامعة تتفق مع معايير برنامج بولون المنتشر أوروبياً وتقدم درجات البكالوريوس والليسانس والماجستير والدكتوراة.

الالتحاق بالجامعة غالباً ما يقرر بامتحانات القبول في حالة درجات البكالوريوس، وبنتائج الدرجات السابقة في حالة الماجستير والدراسات العليا. الجامعة على وجه الخصوص انتقائية فيما يتعلق بالقبول لديها (15% من المتقدمين سنوياً هم الذين يتم قبولهم).

الجامعة ثنائية اللغة، حيث يتم التدريس بالفنلندية والسويدية على حد السواء. كما يتم التدريس بالإنجليزية على نطاق واسع بالجامعة في درجات الليسانس والماجستير والدكتوراة، مما يجعلها ثالث لغة يُدرس بها في الجامعة.

تمسكاً بقيم ومبادئ فريدريك همبولت القوية، فإن جامعة هلسنكي تضع تركيزاً ثقيلاً على جودة التدريس العالية والبحث العلمي الهائل على الصعيد الدولي. وهي عضو في العديد من الشبكات الجامعية العالمية البارزة مثل Europaeum وUNICA وشبكة أوتريخت وعضو مؤسس في رابطة الجامعات البحثية الأوروبية، وبالتالي فإن تقديرات الجامعة تضعها في مصاف الطبقة العليا جداً من جامعات أوروبا.

تاريخ الجامعة

تأسست الجامعة على يد كرستينا ملكة السويد (1626-1689) في توركو وعرفت باسم أكاديمية توركو الملكية وكانت هي الجامعة الثالثة التي شيدت في الإمبراطورية السويدية بعد جامعة أوبسالا وأكاديمية جوستافوس في تارتو.

الحقبة الثانية من تاريخ الجامعة تغطي الفترة حين كانت فنلندا هي الدوقية الكبرى للإمبراطورية الروسية، من 1809 حتى 1917. حينما صارت فنلندا جزءاً من الإمبراطورية الروسية في عام 1809، قام ألكسندر الأول بتوسيع الجامعة وتخصيص مبالغ كبرى لذلك الغرض.
بعد الحريق العظيم لتوركو عام 1827، انتقل التعليم العالي بالبلاد إلى هلسنكي، القلب الإداري الجديد للدوقية الكبرى، في عام 1828، وأُعيد تسمية الجامعة إلى جامعة الإمبراطور ألكسندر بفنلندا تكريماً لآخر المتبرعين بالجامعة. بينما في العاصمة كان الهدف الرئيسي من الجامعة هو تثقيف موظفي الخدمة المدنية للدوقية الكبرى.

أصبحت الجامعة مجتمعاً يؤمن بفلسفة فيلهلم فون همبولت الجديدة عن الثقافة والعلم، دراسة البشرية وبيئتها المعيشية باستخدام الأساليب العلمية. النظام الجديد للجامعة الذي سُن عام 1828، حدد مهمة الجامعة في تعزيز تطوير «العلوم والإنسانيات في فنلندا، وعلاوة على ذلك، توظيف الشباب لخدمة القيصر والوطن».

كانت جامعة ألكسندر مركزاً للحياة الوطنية التي عززت ولادة دولة فنلندية مستقلة، والرقي بالهوية الفنلندية. رجال القرن التاسع عشر العظماء في فنلندا، أمثال يوهان فيلهلم سنلمان ويوهان لودفيغ رونيبيرغ وإلياس لونروت وزاشريس توبليوس، كانوا جميعاً منخرطين في أنشطة الجامعة. أصبحت الجامعة مركزاً رئيسياً للثقافة والسياسة والقانون في فنلندا القرن التاسع عشر، كما أصبحت معقلاَ ملحوظاً للحركات القومية والليبرالية الثقافية والأحزاب السياسية والمنظمات الطلابية.

مراجع

انظر أيضًا
 قائمة الجامعات الحديثة في أوروبا (1801–1945)

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي.
 صور لجميع مباني الجامعة تقريباً وقاعات المحاضرات.
 موقع مدينة هلنسكي الذي شيدته الجامعة بالتعاون مع المدينة.

جامعة هلسنكي
تأسيسات سنة 1640 في السويد
جامعات فنلندا
ه
عمارة كلاسيكية جديدة في فنلندا
هلسنكي
هيئات تعليمية أسست في عقد 1640

جامعات وكليات في فنلندا

جامعة هلسنكي


Valberto Amorim dos Santos (født 16. marts 1973) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Valberto Amorim dos Santos


Bătălia de la Abu Ageila a fost o confruntare militară între israelieni și egipteni în iunie 1967, în cadrul Războiului de Șase Zile. Înfrângerea decisivă a egiptenilor au fost critice pentru eventuala pierdere a întregii Peninsule Sinai în favoarea Israelului. Conducerea forțelor israeliene a revenit generalului-maior Ariel Sharon, mai târziu, un proeminent politician și prim-ministru al Israelului.

 Surse
 Infanterie, organ oficial al Vereniging van Infanterie Officieren (VIO), nr.1, Martie 2007. (Un olandez revista Asociației de Ofiteri de Infanterie).
 Cheia Sinaiului, Luptele pentru Abu Ageila în 1956 și 1967 Arab-Israeli Wars În:  Institutul de Studii de război, Cercetare Studiu nr.7 de G. W. Gawrych.

Note

Legături externe
 Gawrych, G. W. Cheia Sinaiului, Luptele pentru Abu Ageila în 1956 și 1967 Arab-Israeli Wars

Bătăliile Israelului
1967
Conflictul arabo-israelian
Războaiele Egiptului

Bătălia de la Abu-Ageila (1967)


Das Maria-Wächtler-Gymnasium (schulintern kurz: MWG) ist ein Ganztagsgymnasium im Essener Stadtteil Rüttenscheid. Außerdem ist das Maria-Wächtler-Gymnasium eine zertifizierte Europa- und MINT-Schule mit bilingualem Zweig, ebenso wie Teil des Netzwerks Schule ohne Rassismus - Schule mit Courage.

Geschichte

1896 wurde die Einrichtung zunächst als Privatschule für höhere Töchter von Maria Wächtler gegründet. Am 26. April 1896 eröffnete sie, noch ohne Zustimmung der Behörden, die Schule. 1897 wurde die Privatschule anerkannt und Wächtler zog in ein Gebäude in der Dreilindenstraße um. 1908 erfolgte per Gesetz der Angleich der Mädchenschule an die Knabenschulen und, da Wächtler nun auch akademisch ausgebildete Lehrer beschäftigte, erlangte die Schule 1909 den Status eines evangelischen Lyzeums.

Thorsten Korthaus wurde 2014 Schulleiter des Gymnasiums.

Die Namensgeberin und Gründerin, Maria Wächtler (* 12. Januar 1853 in Essen; † 31. Mai 1915 in Liebenwerda) war Tochter des Essener Superintendenten Karl Gottlieb Wächtler. Sie war in ihrer Schule die erste Direktorin.

Heute (2023) ist die Lehranstalt ein Gymnasium mit bilingualem Schwerpunkt (deutsch-englisch) und bietet darüber hinaus die Möglichkeit der Ganztagsschule an. Es wird von 1021 Schülerinnen und Schülern besucht und zurzeit unterrichten über 100 Lehrer und weitere Mitarbeiter.

Besonderheiten
 Die Schule beinhaltet zwei Gebäude. Das Hauptgebäude in der Rosastraße 75 und das Nebengebäude in der Isenbergstraße 77, das früher einer Hauptschule gehörte, die dann aber schloss. Im Nebengebäude sind die Unterstufenschüler (Jg. 5–7) untergebracht.
 Das MWG führte 1972 als erstes Gymnasium in NRW mit dem bilingualen Bildungsgang ein Sprachenlernkonzept mit der Zielsprache Englisch
 Seit Oktober 2007 ist das Wächtlergymnasium auch zertifizierte Europaschule in NRW.
 Seit dem 19. November 2009 besitzt das Gymnasium die Auszeichnung "Schule ohne Rassismus – Schule mit Courage"
 Das Maria-Wächtler-Gymnasium ist Partnerschule und Austauschschule mit der
 Brisbane Girls Grammar School in Australien
 Junedalsskolan in Jönköping in Schweden
 Wolfert van Borselen College und Christelijk College Groevenbeek in den Niederlanden.
 Changhzou No1 Highschool in China
 DELF scolaire (französisch) Abschlüsse  und auch das Cambridge Zertifikat (CAE) (englisch) sind möglich.
 Die Schule nimmt am Modellprojekt "Ganz In" (das neue Ganztagsgymnasium NRW) des Institut für Schulentwicklungsforschung teil.
 Das Gymnasium ist Teil des MINT-Excellence-Netzwerkes (MINT-EC).

Ehemalige Schüler und Lehrer

Schüler
 Caroline Muhr (1925–1978; eigentlich Charlotte Klemp, verheiratete Puhl), Schriftstellerin und Liedermacherin
 Elke Heidenreich (* 1943), deutsche Schriftstellerin, Literaturkritikerin, Kabarettistin, Moderatorin, Journalistin und Opern-Librettistin (wechselte 1958 auf eine Bonner Schule und absolvierte dort ihr Abitur)
 Britta Altenkamp (* 1964), deutsche Politikerin (SPD)
 Oliver Kohl (* 1964), deutscher General
 Susanne Wieseler (* 1969), geborene Susanne Herwig, Fernsehmoderatorin, Journalistin, Filmemacherin und Autorin
 Konrad Lischka (* 1979), Journalist
 Miron Janowitsch Fjodorow (* 1985, Pseudonym: Oxxxymiron), russischer Rapper
 Charlotte Venghaus (* 2002), Darstellerin

Lehrer
 Janine Beermann (* 1983), deutsche Hockeyspielerin
 Mareike Adams (* 1990), deutsche Ruderin

Weblinks
 Website der Einrichtung
 Historische Schulschriften des Privaten Evangelischen Lyzeums Essen

Einzelnachweise

Gymnasium in Essen
Rüttenscheid
Europaschule
MINT-EC-Schule
Gegründet 1896
Waechtler, Maria

Maria-Wächtler-Gymnasium


Oruç Aruoba (14 Temmuz 1948 — 31 Mayıs 2020), Türk yazar, şair, akademisyen ve felsefeci.

Hayatı
1948 yılında Karamürsel'de doğdu. TED Ankara Koleji'ni bitirdikten sonra Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Psikoloji Bölümü'nde lisans ve yüksek lisansını tamamladı. Yine Hacettepe Üniversitesi'nde çalışmalarına devam ederek felsefe bilim uzmanı oldu. 1972 ve 1983 yılları arasında Hacettepe Üniversitesi'nde öğretim üyesi olarak görev yaparken felsefe bölümünde doktorasını tamamladı. Bu süreçte, Almanya'da Tübingen Üniversitesi'nde felsefe semineri üyeliği  ve 1981 yılında Victoria Üniversitesi (Wellington) (Yeni Zelanda) konuk öğretim üyeliğinde bulundu. Kırmızı Dergisi gibi çeşitli basın organlarında yayın yönetmenliği, yayın kurulu üyeliği ve yayın danışmanlığı yaptı. Birçok dergide yazı ve çevirileri yayınlandı.

Akademik çalışmaları
Epistemoloji, Etik, Hume, Kant, Kierkegaard, Nietzsche, Marx, Heidegger ve Wittgenstein konuları üzerine çalışmalar gerçekleştiren Aruoba, bu çalışmalarını ölümüne kadar sürdürmüştür. Özellikle şiir sanatına yönelmiş ve Heidegger'in şiire yaklaşımını; "Ona göre insanın temel sözü şiirdir. Çünkü insan yaşayan, dünyanın içinde olan, diğer insanlarla ilişkisini dil aracılığıyla kuran varlıktır. İnsanın bütün etkinliklerinde yer alan, içinde yaşadığı dil ile (tarihsel olarak da) içinde yaşadığı varoluş arasında kurduğu temel anlam ilişkisi, şiirde ortaya çıkar. İnsanın bilinen bütün tarihi boyunca çeşitli biçimlerde görülen "şiir" adı verilen dilsel kuruluşlar, bu temel ilişkiyi ortaya koymaya (dile getirmeye) çalışan insan yöneliminin ürünleridir. Heidegger de buna ulaşmaya, (anlamlandırmaya, yorumlamaya) insanın dünya ile ve diğer insarlarla olan ilişkisini ilk biçimiyle yeniden kavramaya çalışır." sözleriyle açıklamıştır.

Aruoba, Hume, Nietzsche, Kant, Wittgenstein, Rainer Maria Rilke, Hartmut von Hentig, Paul Celan ve Matsuo Bashō gibi düşünür, yazar ve şairlerin eserlerini de Türkçeye kazandırmıştır. Wittgenstein'ın eserlerini Türkçeye ilk defa Oruç Aruoba çevirmiştir. Aynı zamanda Aruoba, Japon edebiyatı kökenli bir şiir türü olan haiku'nun, Türk edebiyatındaki temsilcilerinden de biridir. Yazar, Nietzsche'nin "Antichrist" eserini de Almancadan Türkçeye kazandırmıştır.

Felsefe Sanat Bilim Derneği'nin her yıl düzenlediği "Assos'ta Felsefe" etkinliklerine konuşmacı olarak katılan yazar, "Felsefenin Hayvanına Ne Oldu?", "Bilim ve Din" gibi birçok başlıkta sunumlar gerçekleştirmiştir. Ayrıca, Füsun Akatlı Kültür ve Sanat Ödülü etkinlikleri kapsamında gerçekleştirilen sempozyuma da konuşmacı olarak katılmıştır.

Oruç Aruoba, 2006 ve 2011 yıllarında Cevdet Kudret Edebiyat Ödülü yarışmasında Füsun Akatlı, Ahmet Cemâl, Doğan Hızlan, Nüket Esen, Orhan Koçak, Nilüfer Kuyaş ve Emin Özdemir ile birlikte seçici kurulda yer almıştır.

Aruoba'nın şiirlerinde kullandığı üslup ve noktalama işaretlerinin edebiyat kurallarının dışında olmasına rağmen bu durum akademik çevrelerce sanatçının üslubu olarak değerlendirilmiştir.

Eserleri
Yazarın eserleri Metis Yayınları ve Yapı Kredi Yayınları tarafından basılmıştır.
 Tümceler, Bir Yerlerden Bir Zamanlar, 1990, Metis Yayınları, ISBN 9753420315
 De ki İşte, 1990, Metis Yayınları, ISBN 9757650498
 Yürüme, 1992, Metis Yayınları, ISBN 9753420099
 Hani, 1993, Metis Yayınları, ISBN 9753420854
 Ol/An, 1994, şiir, Metis Yayınları, ISBN 9789753425117
 Kesik Esin/tiler, 1994, şiir, Metis Yayınları, ISBN 9789753425100
 Geç Gelen Ağıtlar, 1994, şiir, Metis Yayınları, ISBN 9789753425094
 Sayıklamalar, 1994, şiir, Metis Yayınları, ISBN 9789753425124
 Uzak, 1995, Metis Yayınları, ISBN 9753420919
 Yakın, 1997,Metis Yayınları, ISBN 9789753421522
 Ne Ki Hiç, 1997, haikular, Varlık Yayınları, ISBN 975434177X
 İle, 1998, Metis Yayınları, ISBN 9753422458
 Çengelköy Defteri, 2001, Metis Yayınları, ISBN 9753423241
 Zilif, 2002, Sel Yayıncılık, ISBN 9789755701547
 Olmayalı, 2003, Metis Yayınları, ISBN 9789753424233
 Doğançay'ın Çınarları, 2004, şiir, Metis Yayınları, ISBN 9753424566
 Benlik, 2005, Metis Yayınları, ISBN 9789753425216
Meşe Fısıltıları 2007,  Metis Yayınları, ISBN 9789753426428
 David Hume'un Bilgi Görüşünde Kesinlik, 1974
 Nesnenin Bağlantısallığı (Hume - Kant- Wittgenstein), 1979
 A Short Note on the Selby-Bigge Hume, Tebliğ, Edinburgh, 1976
 The Hume Kant Read, Tebliğ, Marburg, 1988

Kaynakça

1948 doğumlular
Karamürsel doğumlular
Resim aranan yazarlar
TED Ankara Kolejinde öğrenim görenler
Türk akademisyenler
Türk felsefeciler
Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesinde öğrenim görenler
2020 yılında ölenler
20. yüzyıl Türk şairleri
21. yüzyıl Türk şairleri
Almancadan Türkçeye çeviri yapanlar
İngilizceden Türkçeye çeviri yapanlar
Kocaeli doğumlu felsefeciler

Oruç Aruoba


Blattodea veya Hamam böceği, Polyneoptera üsttakımına bağlı bir hayvan takımıdır. Takımın bilimsel adı Yunancada "hamam böceği" anlamına gelen blatta sözcüğünden türetilmiştir.

Özellikleri
Vücutları dorso-ventral yassıdır. Ayak ve antenleri uzundur.

Yaşam ve ekoloji
Çok farklı ortamlara adapte olup yaşayabilir, fakat en çok bina içlerinde nemli ve ılık ortamları tercih eder.

Salgıladıkları feromonlar ve bıraktıkları dışkıları vasıtasıyla diğer hamam böceklerine su ve besin kaynakları ile yuvalarının yerini işaret ederler. Dokunsal ve kimyasal iletişim kurarlar.

Gelişmiş bir sürü davranışı sergilerler. Yapılan bir çalışmada 50 adet hamam böceği birbiriyle bağlantılı 3 adet 40 böcek kapasiteli odacıklara bırakılmıştır. Bir süre sonra böcekler 2 odaya 25'er adet olarak yerleşip 3. odayı boş bırakmışlardır. Odacıkların kapasitesi 50'nin üzerine çıkarıldığında tüm böcekler tek bir odaya toplanıp diğerlerini boş bırakmışlardır. Dengeli bir rekabet ve dayanışma içinde olabildikleri gözlenmiştir.

Dayanıklılık
Yaklaşık 300 milyon yıldır dünya üzerinde yaşamaktadır.

Bazı türleri hiçbir şey yemeden 1 ay aktif yaşayabilir ve sadece posta pulu arkasındaki zamkla beslenerek hayatta kalabilir. Su altında yarım saate kadar boğulmadan yaşayabildikleri görülmüştür. İnsana kıyasla radyasyona 6 ile 15 kat daha dayanıklıdırlar. Bir hamam böceği, kafası olmadan iki hafta yaşayabilir fakat başsız bir hamam böceği açlıktan ölecektir.

Kontrol
Bunlar aslında parazit değildir. Fakat çeşitli hastalık etkenlerini mekanik taşıyıcılık veya arakonaklık yaparlar. Hamam böcekleri, kolera, tifo, verem, basilinin, Entamoeba coli, E. histolyrica, Balantridium coli, Giardia intestinalis kistlerinin yayılmasında mekanik taşıyıcı olarak rol oynar.

Kontrolü güçtür. Çünkü çok çabuk ürerler. Kontrolde üç noktaya dikkat edilmelidir.
 Bunların gizlendikleri duvar çatlakları ve benzeri yerler tıkanır.
 Çöp ve gıda açıkta bırakılmaz. Gıda artıkları temizlenir.
 Kontrolde en pratik yol ilaç kullanmaktır. Bu amaca kalıcı etkili ilaçların bunların saklandıkları yerlere püskürtülerek uygulanması gerekir. Fakat yumurtalardan yeni çıkacakları öldürmek için ilaç 2 ay sonra tekrarlanmalıdır. Bunlarla mücadelede ilaçlı yem tuzakları da kullanılmaktadır.

Dış bağlantılar

Kaynakça

Polyneoptera

Hamam böceği


Olaylar

Doğumlar
 19 Ocak - Pulcheria, Doğu Roma imparatoru Arcadius'un kızı (ö. 453)

Ölümler
 26 Kasım - Siricius, papa
 tarihi bilinmeyen
 IV. Behrâm, Kirmanşah unvanlı, Sasani İmparatorluğu hükümdarı
 İmparator Nintoku, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 16. imparatoru (d. 257)

399


Augustin Stipčević (Kotor, 28. srpnja 1912. – 9. ožujka 1999.) bio je hrvatski književnik.

Životopis
Rođen je u Kotoru, a podrijetlom je iz Arbanasa gdje je proveo veći dio djetinjstva. Školovao se u Zadru i Splitu gdje je završio realnu gimnaziju. Diplomirao je na Pravnom fakultetu u Zagrebu. Radio je kao urednik časopisa Scena, Teatar, Republika i Kulturni radnik. Bio je glavni urednik u izdavačkom poduzeću Zora i djelatnik Ministarstva prosvjete. Surađivao je s časopisima i novinama poput Hrvatske revije, Savremenika, Hrvatskog tjednika i drugim.

Djela
Objavljivao je poeziju i prozu. Kazališne je kritike objavio u knjizi Na otvorenoj pozornici (1971.). Uredio je i nekoliko antologija.

Neka njegova književna djela uključuju:

 Nemirne vode, 1937., zbirka pjesama
 Sunce u ćeliji, 1953., zbirka pjesama
 Na granici, 1950.
 Glad na ledini, 1956., Cesta nema granice, 1960. i Vruće ljeto, 1966. čine romansijersku trilogiju o Ludru Kikeri, proračunatu i upornu lukavcu koji se prilagođava različitim društvenim i političkim situacijama
 Zapaljena truba, 1961., zbirka pjesama
 Zid bez prozora, 1960., zbirka novela
 Duboki su korijeni : suvremena albanska proza u Jugoslaviji, 1970., izbor: Augustin Stipčević, Ali Podmirja
 Mladić koji je otkrio Ameriku, 1971., roman
 Momak, stvar hoda, 1971., zbirka novela
 Na tragu svih stvari, 1972., zbirka pjesama
 Na otvorenoj pozornici, kazališne kritike
 Cinik na provjeri, 1999., roman

Nagrade
Dobitnik je Nagrade Vladimir Nazor 1987. godine.

Izvori

Hrvatski književnici
Hrvatski pjesnici
Hrvatski romanopisci
Dobitnici nagrade Vladimir Nazor

Augustin Stipčević


Radius şu anlamlara gelebilir:
 Radius, önkol kemiklerinden biri
 RADIUS, İnternet protokolü

Radius


الإكصوريات أو السَمَكسِحليات (الاسم العلمي:†Ichthyosauria) هي  من الزواحف البحرية المنقرضة تتبع ال الإكصورات الزعنفية. (الإكصور) (يونانية: ιχθυς إخثوس أي «سمكة» وσαυρος سورس وتعني «سحلية») هي رتبة تحوي زواحف مائية ضخمة سادت خلال الحقبة الوسطى تكيفت على الحياة في المياه، وعاشت على وجه الحصر في البحار. لقد كثرت هذه الكائنات في العصر الجوراسي، وانقرضت قبل 93 مليون سنة مضت وساد بعدها البيسيوسور مفترس مائي أرقى خلال أواخر العصر الطباشيري. وتنتمي هذه الكائنات إلى طبقة الإكصورات الزعنفية (التي اكتشفت على يد الإحاثي ريتشارد أوين في عام 1840، على الرغم من أن هذا المصطلح مستخدم بشكل أكبر الآن لتحديد الفرع الحيوي للإكصوريات).
تم اكتشاف أول هيكل عظمي كامل لهذا الكائن عام 1811 على يد الإحاثية البريطانية الشهيرة ماري أننينغ، حينما كانت الديناصورات لم تُكتشف بعد. وقد أربكت الأحافير الناس، لأن الشكل الفيزيائي لهذه المخلوقات يدل على أنها إنحدرت من فقاريات برية. مع ذلك، يعتقد من بعض الباحثين أنها بدأت من الأسماك. والبعض يراها كبرمائيات أو كثدييات بحرية.

وصف

الإكصوريات ليست أسماكاَ لكنها زواحف وبالتالي تنتمي إلى الفقاريات البرية. لقد تحولت هذه الكائنات بصورة ثانوية إلى الحياة في المياه. وينصهر حزام الكتف بحزم مع الجمجمة كما في الأسماك يمكن التمييز بين عظام الذراع العلوية والسفلية، عظام المعصم، وعظام الأصابع.

متوسط طول الإكصوريات هو من أثنين إلى أربعة أمتار (على الرغم من أن بعضها قد كان أصغر، والبعض الأخر قد تعدى هذا الطول)، ورأسها أشبه برأس خنزير البحر، ولديها أنف مدبب. وقد بُني هذا الحيوان على السرعة، مثل التونة الحديثة، ولقد تبيّن أن بعض السمكسحليات كانت تستطيع العيش في المياه العميقة، كالحيتان الحديثة. ولقد تبيّن أن هذه المخلقوات كانت تستطيع السباحة بسرعة 40كم/ساعة. وتشبه الحيتانيات في أنها تتنفس الهواء الجوي وهي كذلك ولودة (بعض الأحافير البالغة وجد بداخلها أجنة). وعلى الرغم من أنها زواحف وأنها انحدرت من أسلاف تضع البيض، لم تكن الولادة شيئا غريبا. جميع الأحياء البحرية التي تتنفس الهواء الجوي لا بد أن تزحف إلى البر لتضع البيض، كالسلاحف وبعض ثعابين البحر، أو تلد صغارها على المياه السطحية، كالدلافين والحيتان. لكن أجسادها المقوّسة، المستخدمة في السباحة السريعة، يجعل النزوح إلى اليابسة ووضع البيض أمرا صعبا فتلغى هذه الفرضية.

استنادا إلى قياسات الوزن لريوسكه موتاني  الستنوبترجيوس الذي يبلغ طوله 2.4 متر يزن حوالي 163 إلى 168 كجم، أما الأوفثالسورس الذي يبلغ طوله 4.0 متر يزن حوالي من 930 إلى 950 (أي حوالي طن).

التصنيف

 عريضات الزعانف
 الإكصورات
 الإكصور

مراجع

أصنوفات سماها هنري ماري دوكروتي دي بلينفيل
انقراضات التوروني
إكصوريات
إكصوريات
إكصوريات
زواحف الحقبة الوسطى
زواحف العصر الثلاثي
زواحف جوراسية
زواحف طباشيرية
زواحف منقرضة
كائنات ظهرت خلال مرحلة الأولنكي

إكتيوصور


An Carex parvigluma in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Baron Clarke. An Carex parvigluma in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Assam. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex parvigluma


Olsenbanden & Dynamitt-Harry på sporet; deutscher Festivaltitel: Die Olsenbande und Dynamit-Harry auf den Gleisen, ist der achte Film aus der Filmreihe der Olsenbande (Norwegen). Die norwegische Kriminalkomödie ist ein Film von Knut Bohwim und eine  Neuverfilmung des dänischen Filmes "Die Olsenbande stellt die Weichen" aus der Filmreihe zur Olsenbande und hatte in Norwegen am 14. Oktober 1977 ihre Premiere.

Handlung
Nach dem erfolgreichen letzten Coup genießen Egon, Benny, Kjell und Valborg das Leben als Millionäre in ihrer Villa auf Mallorca. Sie ahnen nicht, dass ihnen "das Dumme Schwein" (Biffen) nach Spanien gefolgt ist. Ihm gelingt es, Egon den Koffer mit seinem gesamten Vermögen zu stehlen. Der Luxusaufenthalt der Olsenbande wird dadurch jäh unterbrochen. Egon versucht mit Benny und Kjell, den Koffer aus dem Tresor der multinationalen, betrügerischen Gesellschaft "Multi-Scan" zurückzuholen. Zu spät erkennt er, dass man ihm eine Falle gestellt hat. Er wird verhaftet, während Benny und Kjell noch rechtzeitig entkommen können. Egon wird wieder nach Norwegen ins Botsfengselet gebracht.

Nach dem Ende seiner Haft – er wird wegen guter Führung zwei Monate früher entlassen – erkundigt Egon sich im Osloer Reisebüro Tjærborg, wann bzw. ob seine Gefährten zurückgereist sind und erfährt, dass sie ihre Heimkehr von Spanien nach Norwegen längst angetreten haben. In der Nähe von Kjells Wohnung trifft er zunächst nur auf "Dynamit-Harry", der als Sprengmeister den Auftrag hat, desolate Gebäude aus ihrem Viertel zu beseitigen. Harry gibt Egon einen Tipp, so dass er die beiden schließlich im Zentrum von Oslo auffindet. Kjell und Benny zeigen sich wieder recht desinteressiert an seinem neuen Plan. Benny verdient mittlerweile etwas Geld als Straßenhändler für Scherzartikel, bspw. einen Lachspray. Kjell versucht sich als vorgeblich behinderter Leierkastenmann. Valborg will in ihrem Haus auch keine "Verbrecher" mehr dulden. Egon erfährt außerdem, dass Basse, der Sohn Kjells und Valborgs, nicht im Haus lebt.

Mit der Zeit gelingt es Egon, seine Kameraden vom Plan zu begeistern. Er hat herausgefunden, dass "Multi-Scan" das Geld in Goldbarren angelegt hat und diese in einem speziellen Tresorwaggon der Firma Franz Jäger per Bahn von Oslo über Kopenhagen-Hamburg in die Schweiz bringen will. Mittels eines kleinen Coups besorgt sich die Olsenbande bei der Spielautomatenfirma "Norsk Lykketotto A/S" etwas Startkapital.
Anschließend stiehlt sich die Olsenbande einen kleinen Schienentraktor von Typ Skd 206 und können, getarnt als Bahnarbeiter, den Tresorwaggon aus der Zentrale von Multi-Scan in ein Hafengelände am Osloer Stadtrand fahren. Hier wollen sie die Goldbarren auf einen LKW verladen und abtransportieren. Der Lastwagen ist jedoch etwas altersschwach, als Kjell kurz vor dem Eintreffen einer Polizeistreife noch schnell auf die Ladefläche springen will, bricht er zusammen. Die Olsenbande ergreift die Flucht, muss jedoch das Gold zurücklassen. Inzwischen versucht Valborg das in Mallorca gestohlene Vermögen wiederzuerlangen: Sie erstattet Anzeige bei der Polizei und führt einen privaten Krieg mit Kriminalkommissar Hermansen. Dieser gibt den Fall entnervt an seinen Assistenten, Holm, ab. Dieser freut sich jedoch, weil er endlich seinen eigenen Fall hat.

Nachdem Egon, Benny und Kjell zu Valborg in Kjells Wohnung zurückgekehrt sind, kommt es zum Streit. Egon kehrt allein zum Rangierbahnhof zurück, um den Tresorwaggon zu suchen. Er wird jedoch vom "Dummen Schwein" erwischt, k.o. geschlagen und in eine Kiste verpackt, die nach Australien verschickt werden soll. Benny und Kjell finden und befreien ihn. Egon wagt einen weiteren Versuch mit Dynamit-Harry, der sich diesmal als Mitarbeiter der Norwegischen Staatsbahn in einem Stellwerk ausgeben soll. Der Tresorwagen ist von der Polizei an einen Personenzug in die Schweiz angekoppelt worden. Die Olsenbande versucht mit ihrer Rangierlok, den Tresorwagen vom Zug abzukoppeln, doch es kommt wieder zu Schwierigkeiten: Am selben Zug ist der Ausflugswagen der Osloer Polizei angehängt worden, ausgerechnet mit ihren Widersachern Hermansen und Holm. Die Olsenbande hängt diesen ab und schickt die Polizisten auf ein totes Gleis, das im Gelände der Osloer Frydenlund-Brauerei endet. Das andere Problem ist schwerwiegender: Am selben Tag tritt der Sommerfahrplan in Kraft, sodass Egons Kenntnisse des Dienstfahrplans der Norwegischen Staatsbahn, den er im Gefängnis auswendig gelernt hat, wertlos werden. Kreativ wie Egon ist, verursacht er im Schaltkasten des Stellwerks einen Kurzschluss, durch den alle Signale auf Rot gestellt und die Züge zum Halten gezwungen werden. Dynamit-Harry behebt als vorgeblich neuer Mitarbeiter den Schaden am Schaltkasten und muss im Anschluss eine Diesellok fahren, obwohl er davon keine Ahnung hat. Die Olsenbande und Dynamit-Harry richten ein heilloses Chaos im NSB-Streckennetz der Bahn an. Das Dumme Schwein entdeckt schließlich die Olsenbande mit ihrem Franz-Jäger-Tresorwagen an einer Ampel und verfolgt sie mit "Multi-Scan"-Transporter durch ganz Oslo.

Es gelingt Egon, Benny und Kjell nach einer wilden Verfolgungsjagd zu entkommen. Das Fahrzeug des Dummen Schweins wird von Dynamit-Harrys planlos fahrender Diesellok an einer Kreuzung aufgegabelt und zerstört. Polizei kommt dazu, die das Dumme Schwein wegen seiner Raserei verfolgt hatte. Die Olsenbande lässt daraufhin panisch ihre Lok samt Goldbarren im Stich und entkommt. Sie hat dem Anschein nach ihre Beute erneut verloren. Das Dumme Schwein wird als Verkehrsrowdy und Dieb des Tresorwaggons verhaftet. Inzwischen ist Valborg auf dem Polizeirevier, um sich nach ihrem gestohlenen Gold zu erkundigen. Sie identifiziert durch ihre Beschreibung das Dumme Schwein als den Dieb ihres Vermögens in Mallorca. Durch ihre naive Art überzeugt Valborg die Polizei, ihr die Goldbarren auszuhändigen. Die gelangen wohlbehalten zu ihrem dänischen Geschäftspartner auf Lysaker. Egon erhält dafür von dem Dänen zahlreiche Aktien, die ihn zum Aufsichtsratsvorsitzenden seiner eigenen Aktiengesellschaft "Shipping & Oil LTD." machen. Benny und Kjell werden in dieser Gesellschaft Vizedirektoren.

Alles hätte demnach zur Zufriedenheit der Olsenbande enden können, wenn nicht eines Tages ein Herr vom Finanzamt erschienen wäre. Dieser findet den Fehlbetrag von 90 Millionen Kronen, für die Egon die Aktienmajorität erworben hat, nirgendwo als Einnahme verbucht. Als Strafe muss er zum Ausgleich aller Gebühren und Nachzahlungen 270 Millionen Norwegischen Kronen und 35 Öre zahlen. Da Egon diese Summe nicht begleichen kann, wird er wegen Steuerhinterziehung erneut verhaftet.

Kritiken

Trivia
 Der Polizeichef ist nur in einer Szene zu sehen, in der er eine Karnevalsmaske trägt. Hinter dieser verbirgt sich der Schauspieler Wilfred Breistrand, der schon in dem Film Olsen-banden møter kongen og knekten den Polizeichef darstellte.
 Dies ist der erste Film der norwegischen Olsenbande, wo Øivind Blunck in der Rolle als Hermansens Assistent Holm auftritt, die er von nun auch in den weiteren Fortsetzungen spielte.
 Da die norwegische Produktionsfirma der norwegischen Olsenbanden-Filme "Teamfilm A/S" zunächst Bedenken wegen der Fortführung der Serie hatte, wurde die Neuverfilmung des dänischen Filmes "Die Olsenbande stellt die Weichen" erst zwei Jahre später nachgeholt. Das dänische Original hatte im September 1975 seine Premiere, dagegen diese Neuverfilmung erst im Oktober 1977.
 Ursprünglich sollte – entsprechend dem dänischen Drehbuch – Pål Johannessen als Basse Jensen (Sohn von Kjell und Valborg) mitspielen. Aber es gab hier die gleichen Probleme wie mit seinem dänischen Pendant Børge Jensen (gespielt von Jes Holtsø) in den originalen Verfilmungen. Dieser hatte auch im pubertären Alter keine Lust mehr seine Rolle zu spielen. In Norwegen füllte man die Lücke mit der Rolle des Dynamit-Harry (gespielt von Harald Heide-Steen junior), der schon mehrere Auftritte bei den norwegischen Olsens gehabt hatte.
 Aus der dänischen Vorlage Die Olsenbande stellt die Weichen wurden einige Szenen, die am Anfang des Filmes in Spanien handeln, und einige kleine Ausschnitte – nachdem auf den Schienen alles still steht, übernommen. Dagegen wurden aber die anderen Szenen in Spanien in der gleichen Villa "Casa Olsen" wie bei der dänischen Olsenbande neu mit der norwegischen Bande gedreht. Des Weiteren spielen die beiden spanischen Polizisten (die Egon verhaften) und auch der spanische Kellner der Villa "Casa Olsen" in der dänischen sowie norwegischen Verfilmung mit.
 Die Drehorte waren Oslo, die Costa del Sol in Spanien und Málaga in Andalusien. Bei der dänischen Erstverfilmung "Die Olsenbande stellt die Weichen" sowie auch bei dem norwegischen Remake "Olsenbanden & Dynamit-Harry auf den Gleisen" wurde am gleichen spanischen Drehort gedreht, obwohl bei beiden Banden der Handlungsort eigentlich Mallorca ist.
 Der dänische Schauspieler Ove Verner Hansen tritt erstmals in der norwegischen Olsenbande in der Rolle als Biffen (dänisch: Bøffen, deutsch: Dummes Schwein) auf, die er weiterhin auch bei beiden Versionen der Olsenbande ausführte.
 Für den Einsatz im Film auf den Gleisen der Norwegischen Staatsbahn wurde auch hier ein eigener Waggon zum Franz-Jäger-Berlin-Tresorwagen umgebaut.
 Die Holz-Goldbarrenkisten aus dem Franz-Jäger-Tresorwagen mit der Bezeichnung Art & Kunst wurden auch schon in der originalen dänischen Olsenbanden-Verfilmung Die Olsenbande stellt die Weichen verwendet. Die gleichen Holzkisten tauchen wieder im elften norwegischen Olsen-Film Olsenbanden gir seg aldri! in einem Raum des Tower of London auf, aus dem Egon und Benny sich einen roten Koffer stehlen.

Anmerkungen
 Unter dem Titel Die Olsenbande und Dynamit-Harry auf den Gleisen wurde der Film 1997 auf den Nordischen Filmtagen in Lübeck präsentiert. Der Film wurde mittlerweile auch auf VHS, DVD und Blu-Ray veröffentlicht. Eine deutschsprachige Veröffentlichung existiert zu diesem Film bisher noch nicht.

Literatur
 Hauke Lange-Fuchs: "Ich habe einen Plaan!" Die Olsen-Bande Slapstick-Komik zwischen Klamauk und Subversion. Lübeck 1997, ISBN 3924214484, S. 140–142
 Frank Eberlein, Frank-Burkhard Habel: Die Olsenbande. Das große Buch für Fans. Schwarzkopf & Schwarzkopf, Berlin 1996, erweiterte Neuausgabe 2000. ISBN 3896020560
 Frank Eberlein: Das große Lexikon der Olsenbande. Schwarzkopf & Schwarzkopf, Berlin 2001, ISBN 3896023616, S. 294

Weblinks

 Olsenbanden & Dynamitt-Harry på sporet auf filmfront.no (norwegisch)

Einzelnachweise

Filmtitel 1977
Norwegischer Film
Kriminalfilm
Filmkomödie
Heist-Movie
Schienenverkehr im Film

Olsenbanden og Dynamitt-Harry på sporet


Philippe Chatrier (; ) a fost un jucător francez de tenis. După ce și-a încheiat cariera de jucător a devenit jurnalist sportiv și s-a implicat apoi în activitatea de administrare sportivă. A îndeplinit o lungă perioadă de timp funcțiile de președinte al Federației Franceze de Tenis (1973-1993) și de președinte al Federației Internaționale de Tenis (ITF) (1977-1991). Terenul principal al complexului sportiv Roland Garros, unde se desfășoară anual Turneul internațional de tenis de la Paris, îi poartă numele.

Viața și cariera
Chatrier s-a născut în orașul Créteil din Franța. El a fost campion de juniori la tenis al Franței în 1945. După ce s-a retras din activitate a devenit jurnalist. A fondat revista Tennis de France în 1953 și a fost, de asemenea, redactor de știri sportive la cotidianul parizian Paris-Presse.

Chatrier s-a căsătorit cu Susan Partridge, care a fost campioană de tenis a Franței în 1953. Ei au divorțat ulterior. Chatrier s-a căsătorit mai târziu, a doua oară, cu jucătoarea franceză de golf Claudine Cros.

Chatrier a fost implicat în fuziunea organizațiilor de tenis  pentru amatori și profesioniști în 1968. A îndeplinit funcția de vicepreședinte al Federației Franceze de Tenis (Fédération française de tenis) din 1968 până în 1973 și a fost căpitanul echipei franceze de Cupa Davis în 1969. El a devenit președintele Federației Franceze de Tenis în 1973, apoi președinte al Federației Internaționale de Tenis (ITF) în 1977. Sub conducerea sa, tenisul a fost reintrodus în programul Jocurilor Olimpice în 1981, ca sport demonstrativ la Jocurile Olimpice de Vară din 1984 de la Los Angeles, iar apoi ca sport olimpic începând cu Jocurile Olimpice de Vară din 1988 de la Seul. El a devenit membru al Comitetului Olimpic Internațional în 1988.

Chatrier s-a retras din funcția de președinte al Federației Internaționale de Tenis în 1991. El a devenit membru al International Tennis Hall of Fame în anul 1992. S-a retras din funcția de președinte al Federației Franceze de Tenis în 1993.

Chatrier a murit la Dinard în 22 iunie 2000. Principalul teren de tenis de pe complexul sportiv Stade de Roland Garros, unde se desfășoară turneul de tenis de la Paris, a fost redenumit Terenul Philippe Chatrier în onoarea lui, în anul 2001. El a avut doi fii din prima căsătorie. Fiul cel mai mare, Jean-Philippe Chatrier, a fost actor.

Note

Lectură suplimentară
 Necrolog, Independent, 24 iunie 2000

Legături externe
 International Tennis Hall of Fame

Nașteri în 1926
Decese în 2000
Jucători de tenis francezi

Philippe Chatrier


Big Spring steht für folgende geografischen Objekte in den Vereinigten Staaten:

Orte:
 Big Spring (Alabama), im Marshall County, nicht mehr existent
 Big Spring (Georgia), im Gordon County, nicht mehr existent
 Big Spring (Iowa), im Wayne County, nicht mehr existent
 Big Spring (Kentucky), im Breckinridge County
 Big Spring (Baltimore County, Maryland)
 Big Spring (Washington County, Maryland)
 Big Spring (Minnesota), im Fillmore County
 Big Spring (Missouri), im Montgomery County
 Big Spring (Centre County, Pennsylvania)
 Big Spring (Cumberland County, Pennsylvania)
 Big Spring (Carter County, Tennessee)
 Big Spring (Meigs County, Tennessee)
 Big Spring (Wilson County, Tennessee), nicht mehr existent
 Big Spring (Texas), im Howard County
 Big Spring (Virginia), im Page County
 Big Spring (Wisconsin), im Adams County
 Big Spring Mill, im Independence County, Arkansas
 Big Spring Mills, im Lincoln County, Missouri, nicht mehr existent

Gewässer:
 Big Spring (Missouri), Quelle
 Big Spring Creek, Gewässer
 Big Spring Hole, See im Iron County, Michigan
 Big Spring Pond, See im Wayne County, Pennsylvania

Sonstige:
 Big Spring Island, Insel im Marshall County, Tennessee
 Big Spring Oil Field, Ölfeld im Howard County, Texas
 Big Spring Jam, Musikfestival in Huntsville, Alabama
 Big Spring Historical Marker, historischer Marker und Park im Houston County, Minnesota

im NRHP gelistete Objekte:
 Big Spring (Huntsville), in Huntsville, Alabama, ID-Nr. 80000704
 Big Spring Church, in Versailles, Kentucky, ID-Nr. 75000842
 Big Spring Historic District, in Van Buren, Missouri, ID-Nr. 81000101
 Big Spring School-Oliver Farmstead, in Settle, Kentucky, ID-Nr. 03000712
 Big Spring Union Church, in Springdale, Tennessee, ID-Nr. 75001739

Siehe auch:
 Big Spring Lake
 Big Spring Township
 Big Spring State Park
 Big Springs

Big Spring


Filološki fakultet "Blaže Koneski" Sveučilišta "Sv. Ćiril i Metod" u Skoplju najviša je obrazovna i javna ustanova na području filoloških znanosti u Republici Makedoniji. Fakultet je nazvan prema istaknutom književniku i jezikoslovcu Blaži Koneskom (1921. – 1993.) — jednom od njegovih prvih profesora.

Osnivanje
Filološki fakultet osnovan je Zakonom o osnivanju sveučilišta kojeg je donijela Vlada Narodne Republike Makedonije u Skoplju, 1945. godine te posebnom odlukom 1946. godine. Prvi dekan fakulteta bio je Mihail Petruševski, a prva su predavanja započela 16. prosinca 1946. u sklopu tadašnjeg prvog makedonskog fakulteta - Filozofskog fakulteta, koji je bio temelj budućeg makedonskog sveučilišta, današnjeg Sveučilišta "Sv. Ćirila i Metoda". Filološki fakultet kao samostalna ustanova djeluje od 1974. Godine 1995. Filološki fakultet preimenovan je u Filološki fakultet "Blaže Koneski".

Prvi profesori
Prvih pet profesora Filološkog fakulteta Sveučilišta u Skoplju bili su:

 Blaže Koneski
 Mihail Petruševski
 Haralampie Polenaković
 Đorđi Šoptrajanov
 Ljuben Lape

Katedre
Preddiplomski studiji na fakultetu traju četiri godine, a od 2005. godine nastava se izvodi prema kriterijima Europskog sustava za prijenos i prikupljanje studijskih bodova te Bolonjske deklaracije. Nastavno-znanstveni rad fakulteta organiziran je i izvođen u sklopu deset katedri. U sklopu istih organizirani su i poslijediplomski studiji iz znanstvenog područja jezika i književnosti. Katedre Filološkog fakulteta su:

 Katedra za makedonski jezik i južnoslavenske jezike
 Katedra za makedonsku književnost i južnoslavenske književnosti
 Katedra za albanski jezik i književnost
 Katedra za turski jezik i književnost
 Katedra za slavistiku
 Katedra za romanske jezike i književnosti
 Katedra za njemački jezik i književnost
 Katedra za engleski jezik i književnost
 Katedra za opću i komparativnu književnost
 Katedra za prevođenje i  tumačenje

Postoje još dva odjela:

 Odjel za nastavu na stranom jeziku nematičnih fakulteta
 Centar za ispitivanje i certificiranje makedonskog jezika

Drugi proučavani jezici
Osim jezika katedri, na fakultetu se proučavaju i sljedeći jezici:

 španjolski
 portugalski
 kineski
 korejski
 mađarski
 češki
 poljski
 hrvatski
 slovenski
 rumunjski

Knjižnica
Filološki fakultet ima devet knjižnica u sklopu odgovarajućih katedri. Knjižnice raspolažu bogatim fondom knjiga i časopisa koje koristi veliki broj studenata, nastavnika, znanstvenih radnika na fakultetu te izvan njega. Fond knjiga i časopisa stalno se obnavlja pomoću sredstava fakulteta, kao i donacija stranih ambasada, kulturnih centara i drugih ustanova zemalja čiji se jezici proučavaju na Filološkom fakultetu.

Izdavačka djelatnost
Osim izdavanja udžbenika za potrebe nastave te raznih informativnih i priručnih knjiga za studente izdaje se i niz monografskih radova iz različitih područja filoloških znanosti, rječnici te ostali leksikografski radovi.

Izvori

Vanjske poveznice

 Filološki fakultet "Blaže Koneski"

Znanost i tehnologija u Sjevernoj Makedoniji
Fakulteti

Filološki fakultet „Blaže Koneski“ – Skoplje


Abedal Maleque ibne Rifá Alfami () foi o governador do Egito durante o Califado Omíada em 715–717 e 727. Era membro da comunidade de colonos árabes no Egito. Em 710, sucedeu seu tio no cargo de chefe de segurança (saíbe da xurta) do governador Curra ibne Xarique Alábeci. Quando Curra morreu no cargo em 715, foi promovido em seu lugar, o primeiro governador escolhido entre os árabes locais depois de várias décadas em que o cargo foi preenchido por vários nobres da família omíada e sua corte. Seu período no cargo foi uma continuação do de Curra e, de acordo com as fontes coptas, foi marcado pelo aumento da opressão fiscal, combinado com os esforços do governo para reprimir a evasão de impostos e o trabalho de corveia. Isso incluiu medidas como restringir sua capacidade de viajar por meio da emissão de passaportes, o que impediu muito o comércio na província. Em 727, Abedal Maleque foi novamente nomeado governador do Egito, mas morreu de uma doença após apenas algumas semanas no cargo e foi sucedido por seu irmão Alualide ibne Rifá Alfami.

Bibliografia

Árabes do século VII
Árabes do século VIII
Azeditas
Governadores omíadas do Egito

Abedal Maleque ibne Rifá Alfami


Keishi Kusumi (født 25. juli 1994) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Tokyo Verdy.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Keishi Kusumi


Romana Carén (* 2. Jänner 1979 in Wien) ist eine österreichische Filmschaffende, Regisseurin, Drehbuchautorin, Schauspielerin und Gesangslehrerin.

Leben
Nachdem Carén an der Camillo Sitte Lehranstalt in der Fachrichtung Hochbau maturiert hatte, studierte sie Rechtswissenschaften an der Universität Wien und Astronomie an der University of Central Lancashire.

Carén steht seit sie acht Jahre alt war auf der Bühne. Ihre Schauspielausbildung absolvierte sie am Actor's Studio Pallas in Wien und schloss diese mit dem staatlichen Schauspieldiplom der paritätischen Bühnenkommission ab. Um ihre Ausbildung fortzusetzen, besuchte sie in London die Royal Academy of Dramatic Art. Ihr Debüt gab sie 2006 als Alice in Alice im Wunderland.

Schon während ihrer Schauspielausbildung stand sie für diverse Kino-, Film- und TV-Produktionen vor der Kamera. Ihre Filmografie inkludiert unter anderem Auftritte in SOKO Donau, Tatort, Sisi und eine Folge der Fernseh-Dokumentationsserie Universum History (2016).

Neben ihrer Arbeit als Schauspielerin ist Carén auch Autorin von Theaterstücken, Drehbüchern und Gedichten. Ihr Theaterstück Glückskämpfer 2007 Premiere im Off Theater in Wien. 2010 folgte Wintervögel im Theater in der Drachengasse Wien und 2011 Sein oder nicht sein im Off Theater. Weiters inszenierte Romana jeweils 2018 im Theater Spektakel in Wien das von ihr geschriebene Musiktheaterstück Viva La Diva" (mit Johanna Mucha und Julia Fürst) und das Theaterstück Planet der Erdmännchen (mit Romana Carén, Elisabeth Halikiopoulos, Benjamin J. Quayle und Benedict Lakinger-Njari).

2010 schloss sie an der London Film Academy den Kurs Filmmaking mit Auszeichnung ab. Gemeinsam mit anderen Absolventen der London Film Academy gründete sie die Produktionsfirma Film´84 International. Ihr erster Kurzfilm Make a wish wurde im Programm der Short Film Corner des Cannes Film Festival 2011 gezeigt.

Das Drehbuch ihres Kurzfilmes Where the wild roses grow war im Halbfinale des 22. WriteMovies.com International Writing-Wettbewerbes. Der Film wurde 2012 beim Cannes Film Festival gezeigt.

2016 schloss sie ein Postgraduate Studium von Raindance Film Festival, in Kollaboration mit University of Staffordshire, mit einem Master of Arts ab.

Romana ist verheiratet und ist Mutter von zwei Söhnen.

Filmografie

Filmemachen (Auswahl)
 2010: One last tango, London Film Academy, Drehbuch
 2010: Ladri di biscotti, London Film Academy, Regie
 2011: Make a wish, Film´84 International, Regie und Drehbuch
 2012: Where the wild roses grow, WHAT ART – Creative Productions e.U., Regie und Drehbuch
 2012: Heartbeat, WHAT ART – Creative Productions e.U., Regie und Drehbuch
 2013: Baa Baa Black Sheep, Stark Films, Drehbuch
 2020: Smile, WHAT ART - Creative Productions e.U., Regie und Drehbuch
 2021: No Mother, WHAT ART - Creative Productions e.U., Regie und Drehbuch
 2022: Nüt Nothing Nichts Kahich nahi Nanimonai, WHAT ART - Creative Productions e.U., Regie und Drehbuch gemeinsam mit Hanspeter Horner

Darstellerin (Auszug)
 2009: Sisi (Fernsehfilm)
 2010: SOKO Donau (Fernsehserie, 2 Folgen)
 2011: Oh Shit! (Fernsehfilm)
 2011: Tatort: Glaube, Liebe, Tod
 2012: Heartbeat (Kurzfilm)
 2012: Where the wild roses grow (Kurzfilm)
 2013: Baa Baa Black Sheep (Kurzfilm)
 2016: Universum History: Margarethe Ottlinger - die Frau, die zuviel wusste (Fernsehdokumentation)
 2020: Smile (Kurzfilm)
 2021: No Mother (Kurzfilm)

Weblinks

 Offizielle Homepage

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Filmregisseur
Österreicher
Geboren 1979
Frau

Romana Carén


Mitchell Leon Butler (Los Ángeles, California; ) es un exjugador de baloncesto estadounidense que disputó ocho temporadas en la NBA, además de jugar en la CBA, la ABA 2000 y la liga lituana. Con 1,96 metros de estatura, jugaba en la posición de escolta.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante cuatro temporadas en los Bruins de la Universidad de California en Los Ángeles, en las que promedió 7,9 puntos y 3,7 rebotes por partido. Jugó 130 partidos como universitario, entonces récord de los Bruins, figurando hoy en día en la quinta posición.

Estadísticas

Profesional
Tras no ser elegido en el Draft de la NBA de 1993, fichó como agente libre por los Washington Bullets, donde jugó tres temporadas como suplente de Calbert Cheaney, siendo la mejor de ellas la 1994-95, en la que promedió 7,9 puntos y 2,2 rebotes por partido.

En  fue traspasado junto con Rasheed Wallace a Portland Trail Blazers a cambio de Rod Strickland y Harvey Grant. Pero apenas contó para su entrenador, P.J. Carlesimo, jugando menos de 10 minutos por partido, promediando 3,0 puntos y 1,1 rebotes. Tras renunciar los Blazers a sus derechos, al año siguiente ficharía por los Cleveland Cavaliers, donde en dos temporadas apenas jugó en 40 partidos.

En enero de 2000 haría su única incursión en el baloncesto europeo, fichando con la temporada ya avanzada por el Žalgiris Kaunas de la liga lituana. Allí jugaría también la Euroliga, promediando 12,2 puntos y 2,7 rebotes por partido.

Regresaría a su país al año siguiente, jugando una temporada en la ABA 2000, hasta que en  regresaría a los Blazers con el contrato mínimo. Posteriormente jugó una temporada en los Yakima Sun Kings con los que consiguió el título de liga de la CBA, acabando su carrera jugando una temporada en los Washington Wizards.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Butler en NBA.com
 Ficha de Mitchell Butler en ultimatenba.com

Baloncestistas de California
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los UCLA Bruins
Baloncestistas de los Washington Bullets
Baloncestistas de los Cleveland Cavaliers
Baloncestistas de los Portland Trail Blazers
Baloncestistas de los Washington Wizards
Baloncestistas de los Yakima Sun Kings
Baloncestistas del Zalgiris Kaunas

Mitchell Butler


USS James K. Polk (SSBN-645), a  fleet ballistic missile submarine, was the second ship of the United States Navy to be named for James K. Polk (1795–1849), the eleventh President of the United States (1845–1849). She was later converted into an attack submarine and redesignated SSN-645.

Construction and commissioning
The contract for James K. Polks construction was awarded on 1 November 1962, and her keel was laid down on 23 November 1963 by the Electric Boat Division of the General Dynamics Corporation at Groton, Connecticut. She was launched on 22 May 1965, sponsored by Hazel (Hooper) Rivero, wife of Admiral Horacio Rivero, Jr., the Vice Chief of Naval Operations, and commissioned on 16 April 1966 with Commander R.M. Douglass commanding the Gold Crew and Commander F.D. McMullen, Jr., commanding the Blue Crew.

Service history

James K. Polk sailed to Charleston, South Carolina in September 1966 to load Polaris ballistic missiles for her initial deterrent patrol. After completion of her shakedown, she operated on strategic deterrent patrols in the Atlantic Ocean and completed 19 of them between September 1966 and May 1971.

In July 1971, James K. Polk began her first overhaul at Newport News Shipbuilding in Newport News, Virginia, for nuclear refueling and conversion of her ballistic missile system to support the Poseidon C-3 ballistic missile. She completed her conversion in late 1972 and commenced a rigorous schedule of sea trials and exercises, culminating in the Demonstration and Shakedown Operation (DASO) of her Poseidon missile system, which tested her ballistic missile system and crew by requiring the launch of a Poseidon C-3 missile from the submarine.

James K. Polk resumed deterrent patrols in the Atlantic Ocean in May 1973 with her new Poseidon missiles. She conducted her second overhaul at Portsmouth Naval Shipyard at Kittery, Maine, after completing her 50th deterrent patrol in September 1981. She completed overhaul in 1983 and conducted seven more successful deterrent patrols.

James K. Polk returned to Portsmouth Naval Shipyard in January 1986 for a third overhaul after completing her 58th deterrent patrol. She departed Portsmouth Naval Shipyard in November 1988, then headed south for her post-overhaul DASO. In May 1989 she began her final series of Poseidon strategic deterrent patrols.

James K. Polk celebrated her 25th year of commissioned service in April 1991. She finished her 66th and final strategic deterrent patrol in August 1991.

Conversion to attack submarine
In August 1992, James K. Polk began a nineteen-month shipyard conversion that removed her ballistic missiles and deactivated her missile tubes, converted her into an attack submarine, and installed Dry Deck Shelters on her deck which would allow her to support special warfare operations. Upon completion of this conversion in March 1994, her hull classification symbol was changed from SSBN-645 to SSN-645 to reflect her conversion from a fleet ballistic missile submarine to an attack submarine.

After conversion, James K. Polk completed three extended deployments to the Mediterranean Sea, participating in numerous special forces and North Atlantic Treaty Organization exercises.

Deactivation, decommissioning, and disposal
.

On 9 January 1999, James K. Polk was deactivated at Norfolk, Virginia. On 8 July 1999, she was decommissioned at the Puget Sound Naval Shipyard at Bremerton, Washington, and stricken from the Naval Vessel Register the same day. Her scrapping via the Ship-Submarine Recycling Program was accomplished on 26 April 2000.

Commemoration
James K. Polks sail is on display at the National Museum of Nuclear Science & History in Albuquerque, New Mexico.

References

 The USS James K. Polk "Welcome Aboard" pamphlet.

Benjamin Franklin-class submarines
Cold War submarines of the United States
Ships built in Groton, Connecticut
1965 ships

USS James K. Polk


මිරර් ඔෆ් ද විච් () යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලාවකි. ඓතිහාසික කතාමාලාවක් වන මෙහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරනු ලබන්නේ යූන් ෂි-යූන්, කිම් සේ-රොන්, ලී සුං-ජේ, යුම් ජුං-ආ සහ ක්වක් සි-යැං යන නළු නිළි පිරිස විසිනි. මෙම මාලා නාට්‍යයේ කථාපුවත සඳහා පෙළඹවීමක් ඇති වී තිබෙන්නේ දොන්ගුයි බෝගම් නැමැති ග්‍රන්ථයයි. Ms. Temper and Nam Jung-Gi කතාමාලාව විස්ථාපනය කරමින් විකාශය වූ මෙම රූපවාහිනී කතාමාලාව දකුණු කොරියාවේ JTBC නාළිකාව ඔස්සේ සිකුරාදා සහ සෙනසුරාදා දිනවල 20:30ට (KST) විකාශය විය. කථාංග 20කින් සමන්විත වූ මෙය 2016 මැයි 13 විකාශය ඇරඹී 2016 ජූලි 16 දින තෙක් විකාශය කෙරිණි.

කථාපුවත

මාලිගයේ වෙසෙන රාජකීය රැජිනක වන ෂිම් රැජින (ජං හී-ජින්) හට දරුවකු බිහිකළ නොහැකි වේ. මේ නිසා ඇය හොං-ජූ (යුම් ජුං-ආ) නම් යකැදුරුවරියකගේ ආධාර ඇතිව පුත් කුමරකුව බිහි කිරීමට අදහස් කරන්නී ය. ඉන්පුසව හොං-ජූ විසින් ෂිම් රැජිනට පවසන්නේ හේ-රන් (ජුං ඉන්-සොන්) නැමැති තරුණ යකැදුරුවරියට රජු සමග සැතපීමට අවසර ලබා දෙන ලෙසයි. මෙම හේ-රන් හට සුවිශේෂී බලයක් පැවති අතර, එවිට ඇයට ගැබ් ගත හැකි විය. අනතුරුව හොං-ජූ හදි හූනියම් ක්‍රම අනුගමනය කරමින් හේ-රන්ගේ කුසෙහි වූ භ්‍රෑණය රැජිනගේ ගැබ තුළට මාරුකොට, හේ-රන්ව මරා දැමීමට අදහස් කරන්නී ය. අවාසනාවට, හේ-රන් මේ සියල්ල දැනගන්නා අතර, මියයාමට පෙර ඇය රැජිනගේ දරුවාට ශාප කරයි. ෂිම් රැජින පසුව නිවුන් දරුවන් දෙදෙනකුට උපත ලබා දෙයි. එනම් කිරුළහිමි සූන්හ්වේ කුමරු (යෝ හොයි-හ්‍යුන්) සහ යොන්-හී කුමරිය (කිම් සේ-රොන්) යි. නමුත් ශාපය හේතුවෙන් ඇයට කුමරියව අත්හැර දැමීමට සිදු වේ. චෝයි හ්‍යුන්-සෝ (ලී සුං-ජේ) යකැදුරුවරයාගේ සහාය ඇතිව, යොන්-හී හැදී වැඩෙන අතර, ඇය රූමත් තරුණ යුවතියක බවට පත් වේ. නමුත් ඇයට සෑමදෙනාගෙන්ම වෙන්ව හුදකලාව ජීව්ත වීමට සිදුවන අතර, ඇය ජීවත් වන නිවස වටා ආරක්ෂක යන්ත්‍රයක් ද ක්‍රියාත්මක කොට ඇත. හ්‍යුන්-සෝගේ පුත්‍රයා වන පූං-යොන් (ක්වක් සි-යැං) කුඩා කල සිටම ඇය පිළිබඳ දැඩි සෙනෙහසින් පසුවෙයි. මේ අතර වහල් සේවකයකුගේ පුත්‍රයකු වන හෝ ජුන් (යූන් ෂි-යූන්) නැමැති විද්වතකු යොන්-හීට මුණ ගැසෙයි. මෙලෙසින් කුමරියගේ ශාපය ඉවත් කරවීමට හෝ ජුන්ගේ සහ ඇගේ දෛවයන් එකට ගැට ගැසේ.

චරිත නිරූපණය

ප්‍රධාන චරිත
යූන් ෂි-යූන්, හෝ ජුන් ලෙස
කිම් සේ-රොන්, සෝ-රි කුමරිය / යොන්-හී ලෙස
ලී සුං-ජේ, චෝයි හ්‍යුන්-සෝ ලෙස
යුම් ජුං-ආ, හොං-ජූ යකැදුරුවරිය ලෙස
ක්වක් සි-යැං, පූං-යොන් ලෙස

රාජකීය ගෘහය
ජං හී-ජින්, ෂිම් රැජින ලෙස
ලී ජි-හූන්, සොන්ජෝ රජු ලෙස
යෝ හොයි-හ්‍යුන්, කිරුළහිමි සුන්හොයි කුමරු ලෙස

සෝග්යොක්සෝහි ජනයා (소격서)
ලී යි-ක්‍යුං, යෝ-ක්වං ලෙස
?, චොන්-හූ ලෙස
?, චොන්-ක්වොන් ලෙස
?, ඔක්-හ්‍යුං ලෙස
?, ගේ-යැං ලෙස

හෝ ජුන්ගේ පවුල
ජෝ දල්-හ්වන්, හෝ ඔක් ලෙස
?, හෝ යූන් ලෙස

විස්තෘත චරිත
මූන් ගා-යොං, සොල්-ගේ ලෙස
මින් දෝ-හී, සුන්-ද්‍යුක් ලෙස; හෝ ජුන්ගේ සහායකයායි.
චෝයි සුං-වොන්, දොං-රේ ලෙස
හ්වං මි-යොං, සෝ-යෙං ලෙස
කිම් සෝ-යොන්
කිම් චේ-ඉයුන්, මූ-මේ ලෙස
සොං ජේ-ඉන්, ගිසෙංවරියක ලෙස
ජුං යූ-මින්, හ්වා-ජින් ලෙස
කිම් සෝ-හ්යේ, මි-හ්යැං ලෙස
කිම් ජොං-හූන්, බත්-සොයි ලෙස
කිම් යොං-හෝ
කිම් වොන්-ජින්
ක්වොන් හ්‍යුක්-පූං
සොං යොං-හෝ
කිස් ස්‍යුං-පිල්
ලී ගා-ක්‍යුං
ගෝ ඉයුන්-මින්
සොං කයුං-හ්වා
සොන් යොං-සූන්
ලී ග්‍යු-බොක්
නම් තේ-බූ
ක්වොන් හ්යොක්-සූ
මූන් සූ-ජොං
යූ ඉල්-හන්
සොක් බෝ-බේ
ජං යොං-චොල්
ආන් මින්-සං
පාක් සේ-ජින්
යූ ස්‍යුංඉල්
සෝල් ජූ-මි

පසුබිම් නිරූපණයන්
කිම් යොං-ඒ, යූන් අගබිසව ලෙස
ලී ඩේවිඩ්, මියොංජොං රජු ලෙස
ජුං ඉන්-සොන්, හේ-රන් ලෙස; සෝ-රිගේ මෑණියන් ය.
යූන් බොක්-ඉන්, ඔක් මැතිණිය ලෙස; පූං-යොන්ගේ මෑණියන් ය.
ජොන් මි-සොන්, සොන් මැතිණිය ලෙස; හෝ ජුන්ගේ සුළු මෑණියන් ය.
කිම් හී-ජුං, කිම් මැතිණිය ලෙස
ෂිම් හූන්-ගි, ජොං සා-ග්වන් ලෙස
ලී චෝ-හී
පාක් චුල්-මින්
ඉම් හ්‍යුන්-සුං
කං හන්-නා, පාක් අගබිසව ලෙස
කිම් කප්-සූ, වසර 40කට පසු හෝ ජුන් ලෙස
ආන් ගිල්-කං
නම් දා-ර්යුම්, හෝ ජුන්ගේ ගෝලයා ලෙස

ඇගයීම්

පහත දැක්වෙන වගුවෙහි, නිල් පැහැ සංඛ්‍යා මගින් පහළම ප්‍රතිචාරත්, සහ රතු පැහැ සංඛ්‍යා  මගින් ඉහළම ප්‍රතිචාරත් නිරූපණය වේ.

මුල් නාදපථ

OST කොටස 1

OST කොටස 2

OST කොටස 3

OST කොටස 4

සලකුණ
52වන පෙක්සං කලා සම්මාන උළෙල විකාශය කිරීමට සිදුවීම නිසා 7වන කථාංගය 2016 ජූනි 3වන සිකුරාදා දින විකාශය නොවිණි. එමනිසා ඉහත කථාංගය සහ 8වන කථාංගය යන කථාංග දෙකම ජූනි 4වන සෙනසුරාදා දින විකාශය කෙරිණි.

සම්මාන සහ නිර්දේශ

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
නිල වෙබ්අඩවිය
මිරර් ඔෆ් ද විච් සඳහා හන්සිනෙමාහි ඇති ගිණුම
මිරර් ඔෆ් ද විච්  සඳහා දාඋම්හි ඇති ගිණුම

කොරියානු-භාෂා රූපවාහිනී වැඩසටහන්කරණය
2016 දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
2016 දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා අවසන් වීම්
2010 දශකය තුළ දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා
ජූංඇං තොංග්යැං විකාශන සමාගමේ රූපවාහිනී නාට්‍ය
ජොසොන් රාජවංශය පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ රූපවාහිනී කතාමාලා
දකුණු කොරියානු ෆැන්ටසි රූපවාහිනී කතාමාලා
දකුණු කොරියානු ඓතිහාසික රූපවාහිනී කතාමාලා

මිරර් ඔෆ් ද විච්


عباس فاضل  هو مخرج وناقد سينمائي وكاتب سيناريو عراقي ولد في مدينة الحلة، محافظة بابل، العراق.

انتقل عندما كان يبلغ من العمر 18عاما إلى فرنسا، حيث استقر منذ ذلك الحين ونال شهاده الدكتوراه من جامعة السوربون في اختصاص السينما بعد دراسته تحت اشراف مخرجين كبار مثل اريك رومر وجان روش.

بعد العمل لسنوات عديده كمحاضر وناقد سينمائي في الصحافة الفرنسية والعربيه، توجه نحو الإخراج التلفيزيوني والسينمائي.
في كانون الثاني/ يناير 2002 عاد إلى العراق لتصوير فيلمة الوثائقي «العودة إلى بابل»، والذي يتساءل فيه: «ماذا أصبح اصدقاء طفولتي؟ كيف تغيرت حياتهم؟» الحالة الماساويه للبلد هي خلفية هذا التحقيق الذي يستعرض فيه المخرج آثار الحرب العراقية الإيرانية وحرب الخليج الثانية والحصار المفروض من جانب الأمم المتحدة.

بعد عام، عند وقوع حرب جديدة، عاد عباس فاضل إلى العراق من جديد ليكتشف بلد هزه العنف وغني بكل المحتملات. هذه اللحظة التاريخية هي موضوع فيلمة الوثائقي الثاني الذي سماه «نحن العراقيون» تاكيدا على هويته.

في عام 2008 اخرج فيلمة الروائي الطويل «فجر العالم»، دراما جندي عراقي من الناجين من حرب الخليج، والذي صوره في مصرلاستحاله إمكانيه تصويره في العراق بسبب تردي الأوضاع الأمنية في البلد اّنذاك.

في عام 2015 حاز فيلمه الجديد «وطن (العراق السنة صفر)» على جائزة أفضل فيلم في المسابقة الدوليه لمهرجان رؤى الواقع.

أفلام عباس فاضل نالت عده جوائز وشاركت في مهرجانات دوليه في فرنسا وإيطاليا وألمانيا وبلجيكا والبرتغال والبرازيل وكوريا الجنوبية وتونس والمغرب ولبنان والإمارات العربية...

أفلامه
 "وطن( العراق سنة صفر)"، فيلم وثائقي طويل (خمسة ساعات ونصف), 2015
 موقع الفيلم الرسمي
 فجر العالم، فيلم روائي طويل، 2008

 موقع الفيلم الرسمي
 موقع الفيلم الرسمي
 صور الفيلم
 نحن العراقيون، فيلم وثائقي طويل، 2004
 موقع الفيلم
 موقع الفيلم
 صور الفيلم
 العودة إلى بابل، فيلم وثائقي طويل، 2002
 موقع الفيلم
 موقع الفيلم
 صورالفيلم
 أفلام قصيره :
 الاشياء في الظل، روائي
 يوم الأحد في مقهى الضواحي، وثائقي
 عالم المصور ويجي، وثائقي

الجوائز
 جائزة أفضل فيلم في المسابقة الدولية لمهرجان رؤى الواقع،2015 , لفيلم "وطن( العراق سنة صفر)"
 جائزة لجنه التحكيم الكبرى في مهرجان الرباط الدولي لسينما المؤلف، المغرب، 2009, لفيلم فجر العالم
 الجائزة الأولى لأفضل فلم روائي طويل في مهرجان الخليج السينمائي، 2009, لفيلم فجر العالم
 جائزة الجمهور وجائزة النقاد في مهرجان فيزول الدولي للسينما الآسيوية، 2009, لفيلم فجر العالم
 الجائزة الأولى في مهرجان فاميك للسينما العربية، فرنسا،2009، لفيلم فجر العالم
 جائزة أفضل سيناريو، مهرجان بيروت السينمائي الدولي، 2009, لفيلم فجر العالم
 الجائزة الكبرى لافضل كاتب سيناريو، فرنسا، لسيناريو فجر العالم
 جائزة المركز الوطني الفرنسي للسينما، لسيناريو فجر العالم
 جائزة لجنة تحكيم مهرجان السينما الافريقيه والاسيويه واللاتينية، إيطاليا، 2005، لفيلم نحن العراقيون
 درع وزاره الثقافة العراقية، 2010
 شهاده وزاره الثقافة العراقية الفخريه، 2010

المهرجانات
أفلام عباس فاضل شاركت في مهرجانات دوليه وعربيه عديده، منها:
 مهرجان بوسان السينمائي الدولي، كوريا الجنوبية، 2008
 مهرجان الرباط الدولي لسينما المؤلف، المغرب، 2009
 مهرجان دبي السينمائي الدولي، 2008
 مهرجان فيزول الدولي للسينما الآسيوية، فرنسا، 2009
 مهرجان الخليج السينمائي، 2009
 مهرجان فاميك للسينما العربية، فرنسا، 2009
 مهرجان نوافذ على سينما الجنوب، فرنسا، 2009
 مهرجان اوبن دوك السينمائي، بلجيكا، 2009
 مهرجان الفيلم الفرنسي العربي، عمان،2009
 مهرجان دورو فيلم هارفست، البرتغال، 2009
 مهرجان ريو دو جانيروالسينمائي الدولي، البرازيل، 2009
 مهرجان بيروت السينمائي الدولي، 2009
 مهرجان فيلمد، روما، إيطاليا، 2009
 مهرجان الفيلم العربي، الولايات المتحدة الإمريكية،2009
 مهرجان القاهرة السينمائي الدولي،2009
 مهرجان السينما الافريقيه والاسيويه واللاتينية، إيطاليا 2005
 أيام قرطاج السينمائية، 2002 و2004

انظر ايضاً
 أسامة الشيبي

وصلات
 موقع عباس فاضل الرسمي

 صور عباس فاضل

 عباس فاضل في قناة MBC
 عباس فاضل يتحدث عن حياته مع السينما
 Interview with Abbas Fahdel

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من الحلة
خريجو جامعة السوربون
صانعو أفلام وثائقية عراقيون
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة (أشخاص أحياء)
فرنسيون متجنسون
فرنسيون من أصل عراقي
فنانون عراقيون
فنانون وفنانات فرنسيون
كتاب سيناريو عراقيون
كتاب سيناريو فرنسيون
كتاب سيناريو فرنسيون في القرن 21
كتاب سيناريو في القرن 21
كتاب عراقيون في القرن 21
كتاب غير روائيين فرنسيون في القرن 21
كتاب فرنسيون
كتاب من بغداد
كتاب وكاتبات سيناريو فرنسيون
كتاب وكاتبات فرنسيون في القرن 21
مخرجو أفلام عراقيون
مخرجو أفلام وثائقية عراقيون
مخرجو أفلام وثائقية فرنسيون
مهاجرون عراقيون إلى فرنسا
مواليد في الحلة
نقاد سينمائيون فرنسيون

عباس فاضل


Andreea Amalia Roșca () este o jucătoare profesionistă română de tenis. A câștigat 10 titluri de simplu și 14 titluri de dublu pe circuitul ITF.

Roșca și-a făcut debutul pe tabloul principal al turneului WTA la Bucharest Open 2018, unde a primit un wildcard în tragerea de simplu și a pierdut meciul din primul tur în fața Claire Liu.

În noiembrie 2021 s-a alăturat clubului Sportsin Arad, fiind ajutată pentru a putea participa la turnee.

Note

Nașteri în 1999
Jucătoare de tenis române
Sportivi români în viață
Bucureșteni

Andreea Roșca


Rigskonstablen af England   (engelsk: Lord High Constable of England) er en adelsmand og hofmand, der deltager i kroningen af de britiske (og tidligere de engelske) monarker. I Middelalderen var Rigskonstablen også general for den kongelige hær og staldmester for de kongelige stalde (Master of the Horse). Det er ofte en højtstående officer, der bliver udnævnt til rigskonstabel.

Embedsperioder
 1455–1456: Richard Plantagenet, 3. hertug af York, medlem af kongefamilien, far til bl.a Richard 3.
 1469–1470 og 1471–1483: Richard, hertug af Gloucester (senere kong Richard 3. af England)

Kroninger
 1626 (Karl 1. af England): Lord High Admiral George Villiers, 1. hertug af Buckingham
 1761 (Georg 3. af Storbritannien) First Lords of the Admiralty John Russell, 4. hertug af Bedford
 1821 (Georg 4. af Storbritannien), 1831 (Vilhelm 4. af Storbritannien) og 1838 (Victoria af Storbritannien):  feltmarskal Arthur Wellesley, 1. hertug af Wellington
 1902 (Edward 7. af Storbritannien) og 1911 (Georg 5. af Storbritannien):  Alexander Duff, 1. hertug af Fife (svigersøn til Edward 7., gift med the Princess Royal)
 1953 (Elizabeth 2. af Storbritannien): Feltmarskal Alan Francis Brooke, 1. vicegreve Alanbrooke

Rigskonstabel af England


El Piasecki HRP-1 Rescuer, también conocido como Piasecki PV-3, fue un helicóptero con rotor en tándem de transporte y rescate, diseñado por Frank Piasecki y fabricado por Piasecki Helicopter.  El Piasecki PV-3 entró en servicio como HRP-1 Rescuer en los cuerpos de la  Armada de los Estados Unidos , los  Guardacostas de los Estados Unidos , y el  Cuerpo de Marines de los Estados Unidos . Una variante mejorada, conocida como PV-17, se diseñó a partir del PV-3, que posteriormente entraría en servicio como el HRP-2 Rescuer.

Variantes

PV-3
Prototipo equipado con un motor a pistón Wright R-975; una única unidad fabricada.
XHRP-1
Designación militar para dos PV-3, uno para pruebas estáticas, y otro para pruebas en vuelo.
HRP-1
Variante de producción inicial, 35 unidades fabricadas.
HRP-1G
Tres HRP-1 para los Guardacostas de los Estados Unidos.
HRP-2
Variante modernizada, 5 unidades fabricadas.

Usuarios

Armada de los Estados Unidos
 Guardacostas de los Estados Unidos
 Cuerpo de Marines de los Estados Unidos

Véase también

Referencias
Notas

Bibliografía
 Andrade, John M. U.S.Military Aircraft Designation and Serials since 1909. Leicester, UK: Midland Counties Publications, 1979. ISBN 0-904597-22-9.
 The Illustrated Encyclopedia of Aircraft (Part Work 1982-1985). London, Orbis Publishing, 1985.

Enlaces externos

 Piasecki XHRP-1
 Piasecki HRP-1e
 Piasecki HRP-2

PV-3
Helicópteros monomotores de pistón
Helicópteros de rotores en tándem
Helicópteros militares de transporte de Estados Unidos de los años 1940

Piasecki HRP Rescuer


Die Route nationale 668, kurz N 668 oder RN 668, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen Miramont-de-Guyenne und einer Kreuzung mit der ehemaligen Nationalstraße 670 bei La Réole verlief. Ihre Länge betrug 40 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française 668 auf WikiSara (französisch)

668

Route nationale 668


As eleições diretas do Partido Social Democrata em 2012 ocorreram em Portugal e serviram para determinar quem seria o Presidente do Partido Social Democrata no mandato 2012-2014. O primeiro ministro incumbente, Pedro Passos Coelho, conseguiu a reeleição para um segundo mandato à frente do PSD.

Pedro Passos Coelho havia então ganho as eleições legislativas de 2011 contra o PS de José Sócrates, liderando um Governo PSD-CDS, em conjunto com Paulo Portas.

Passos Coelho teve apenas um oponente, Nuno Miguel Henriques, que saiu da corrida por não ter formalizado a sua candidatura a tempo. Passos Coelho acabou assim por ser reeleito sem concorrentes.

Partido Social Democrata (Portugal)
Eleições em Portugal
Eleições internas partidárias

Eleições diretas do Partido Social Democrata (Portugal) de 2012


MBC TV est une chaîne de télévision terrestre sud-coréenne appartenant à Munhwa Broadcasting Corporation. Il a été lancé le .

Histoire
Le 21 février 1961, la Seoul Private Broadcasting Corporation a été créée. Le 22 juin 1966, la société a reçu une licence de diffusion du gouvernement et a commencé à diffuser à la télévision gratuite le 8 août 1969. Le 5 octobre 1970, MBC Newsdesk a été lancé en tant que journal télévisé du réseau. Un an plus tard, le 10 janvier 1971, les noms de tous les diffuseurs régionaux ont été fusionnés sous la marque MBC. Le 22 décembre 1980, les diffusions en couleur n'ont commencé qu'à Séoul, suivies d'une adoption à l'échelle nationale le  janvier 1981.

Avec ses principaux rivaux KBS et SBS, MBC TV a commencé sa diffusion de jour à grande échelle le 1er décembre 2005. Elle a commencé à diffuser 24 heures sur 24 le 1er janvier 2013 et a été interrompue le 30 décembre 2017. À compter du 4 août 2014, les informations de la chaîne ont commencé à être diffusées sur la nouvelle chaîne située à Sangam-dong et à partir du  septembre de la même année, la chaîne a commencé à produire tous les programmes dans les nouveaux studios.

Notes et références

Voir aussi
 Korean Broadcasting System
 KBS 1TV
 KBS 2TV
 KBS World (chaîne de télévision)
 Munhwa Broadcasting Corporation
 Seoul Broadcasting System

Liens externes

Munhwa Broadcasting Corporation
Chaîne de télévision en Corée du Sud
Chaîne de télévision numéro 11
Chaîne ou station de télévision fondée en 1969

MBC TV


The sensitivity of an electronic device, such as a communications system receiver, or detection device, such as a PIN diode, is the minimum magnitude of input signal required to produce a specified output signal having a specified signal-to-noise ratio, or other specified criteria.

In signal processing, sensitivity also relates to bandwidth and noise floor.

Sensitivity is sometimes improperly used as a synonym for responsivity.

Electroacoustics
The sensitivity of a microphone is usually expressed as the sound field strength in decibels (dB) relative to 1 V/Pa (Pa = N/m2) or as the transfer factor in millivolts per pascal (mV/Pa) into an open circuit or into a 1 kiloohm load.

The sensitivity of a loudspeaker is usually expressed as dB / 2.83 VRMS at 1 metre. This is not the same as the electrical efficiency; see Efficiency vs sensitivity.

The sensitivity of a hydrophone is usually expressed as dB re 1 V/μPa.

Receivers
Sensitivity in a receiver, such a radio receiver, indicates its capability to extract information from a weak signal, quantified as the lowest signal level that can be useful. It is mathematically defined as the minimum input signal  required to produce a specified signal-to-noise S/N ratio at the output port of the receiver and is defined as the mean noise power at the input port of the receiver times the minimum required signal-to-noise ratio at the output of the receiver:

where
 = sensitivity [W]
 = Boltzmann constant
 = equivalent noise temperature in [K] of the source (e.g. antenna) at the input of the receiver
 = equivalent noise temperature in [K] of the receiver referred to the input of the receiver
 = bandwidth [Hz]
 = Required SNR at output [-]

The same formula can also be expressed in terms of noise factor of the receiver as

where
 = noise factor
 = input noise power
 = required SNR at output.

Because receiver sensitivity indicates how faint an input signal can be to be successfully received by the receiver, the lower power level, the better. Lower power for a given S/N ratio means better sensitivity since the receiver's contribution is smaller. When the power is expressed in dBm the larger the absolute value of the negative number, the better the receive sensitivity. For example, a receiver sensitivity of −98 dBm is better than a receive sensitivity of −95 dBm by 3 dB, or a factor of two. In other words, at a specified data rate, a receiver with a −98 dBm sensitivity can hear signals that are half the power of those heard by a receiver with a −95 dBm receiver sensitivity.

References

External links
Microphone sensitivity conversion from dB at 1 V/Pa to transfer factor in mV/Pa

Electrical parameters

Sensitivity (electronics)


Mario Sladić (1959. — 6. lipnja 2020.), hrvatski televizijski snimatelj i novinar.

Životopis
Rodio se je 1959. godine. Karijeru je ostvario kao ratni snimatelj. Snimao je na brojnim kriznim područjima u Hrvatskoj u vrijeme srpsko-crnogorske agresije na Hrvatsku, na Kosovu, u Afganistanu, Gruziji, Makedoniji, Turskoj, Pakistanu, Libiji, Siriji, Egiptu. Na Akademiji HRT-a bio je mentorom na projektu Rad u kriznim situacijama. Od 2014. bio je voditelj radionica za snimatelje te povremeni predavač na Fakultetu političkih znanosti u Zagrebu te na Hrvatskom vojnom učilištu.

Nagrade
Nagrađen je mnogo puta, a ističu se nagrade:
 1996. za snimke iz Sarajeva nagrada FNY
 2008. godišnja nagrada HRT-a
 Nagrada HND-a "Žarko Kaić" 2001. i 2013.

Izvori

Novinari na HTV-u
Životopisi, Zagreb
Hrvatski televizijski snimatelji

Mario Sladić


Yosuke Miyaji (født 12. juni 1987) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Avispa Fukuoka.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yosuke Miyaji


(121089) Vyšší Brod, denumire internațională (121089) Vyssi Brod, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
121089 Vyšší Brod este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť de Miloš Tichý. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,30 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 8,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 121001-122000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

121089 Vyšší Brod


Allium flavum subsp. flavum, una subespecie de Allium flavum, es una  planta bulbosa del género Allium, perteneciente a la familia de las amarilidáceas, del orden de las Asparagales. Es originaria del sur y centro de Europa hasta el oeste de Turquía.

Descripción
Allium flavum subsp. flavum es una planta perenne que alcanza un tamaño  de 20-50 cm de altura, con bulbo glabro, ovoide. Tallo cilíndrico, con las hojas lineares, carnosas, de filo romo,  con espata  muy larga y recta, brillante. Las flores hermafroditas de color amarillo dorado se encuentran en umbelas multiflora, con perianto en forma de campana.

Distribución y hábitat
Se encuentra en lugares arenosos o rocosos de las montañas del sur  de Europa y Asia occidental.

Etimología
Allium: nombre genérico muy antiguo. Las plantas de este género eran conocidos tanto por los romanos como por los griegos. Sin embargo, parece que el término tiene un origen celta y significa "quemar", en referencia al fuerte olor acre de la planta. Uno de los primeros en utilizar este nombre para fines botánicos fue el naturalista francés Joseph Pitton de Tournefort (1656-1708).

flavum: epíteto latino que significa "de color amarillo".

Taxonomía

Allium flavum fue descrita por Carlos Linneo y publicado en Species Plantarum: 299 (1753).
Sinonimia
 Allium flavum subsp. adriaticum Degen
 Allium flavum var. adriaticum (Degen) Soó
 Allium flavum f. bulbilliferum Priszter
 Allium flavum subsp. valdensium (Reut.) K.Richt.
 Allium flavum var. webbii (Clementi) Nyman
 Allium montanum Rchb.
 Allium nitschmannii Willd. ex Ledeb.
 Allium pallens Rchb.
 Allium paniculatum All.
 Allium pulchellum var. pallens Nyman
 Allium pulchellum var. valdensium (Reut.) Nyman
 Allium ruthenicum Steud.
 Allium valdense Nyman
 Allium valdensium Reut.
 Allium webbii Clementi
 Codonoprasum flexum Rchb.
 Codonoprasum pallens Rchb.

Referencias

Enlaces externos

flavum
Flora de la cuenca mediterránea
Flora de Asia occidental
Plantas descritas en 1753
Plantas descritas por Linnaeus

Allium flavum subsp. flavum


Marko Horvat Stančić (Gradec, oko 1520. – Siget, kolovoz 1561.), bio je hrvatski vojskovođa.

Životopis
Marko Horvat Stančić rodio se je u Gradcu oko 1520. godine. Nikola IV. Zrinski predložio je caru i kralju Ferdinandu I. Habsburškom, a on je prihvatio imenovati Stančića kapetanom Sigeta. Siget je tad bio ključni grad i utvrde u protuosmanskom obrambenom sustavu nakon poraza u bitci na Mohačkom polju 1526. godine. Stančić je kapetansku dužnost obnašao od 1556. do 1561. godine. Obranio je Siget koji su Osmanlije podsjele 12. lipnja 1556. godine nadmoćnom vojskom pod zapovjedništvom budimskog Ali-paše. Obrani grada pomogla je izvrsna diverzija Nikole IV. Zrinskog i ugarskog palatina Tome Nádasdyja napadom 19. srpnja na Bobovišće (madž. Babócsa; Baboča). Zbog toga je skrenut dio siline udara na Bobovišće koje su Osmanlije osvojile godinu prije te je manji dio snaga nastavio opsjedati grad. Stančić je to iskoristio. Razdoblje slabijeg pritiska iskoristio je za obnovu gradskih zidina. U međuvremenu je Ali-paša potučen kod Rinje i kad se je vratio s glavninom vojske pod Siget, Stančić je konjaništvom sve češće izlazio iz grada u protuudare i nanosio osmanskim napadačima gubitke koji su na kraju 30. srpnja odustali. Uskoro je Stančić objavio izvješće Povijest opsade i napada na utvrdu Siget u Ugarskoj. Car i kralj Ferdinand I. ga je 1559. godine nagradio naslovom baruna kraljevstva i dodijelio mu posjede u ugarskim županijama Bihar, Szepes i Baranji, te u Hrvatskoj u slavonskoj županiji Križevcima.

Umro je prirodnom smrću u Sigetu, u kolovozu 1561. godine.

Spomen
 Njegov kip, djelo kipara Géze Nagyja, otkriven je 5. rujna 1971. godine na trgu Marka Horvata, nedaleko od središta Sigeta.

Izvori

Vanjske poveznice
 Ratni dnevnik uspješne obrane Sigeta iz 1556. godine (Lat. Historia Obsidionis Et Oppugnationis Arcis Zigeth In Ungaria. Wittenberg, 1557.), vojnakrajina.ffzg.unizg.hr

Hrvatsko plemstvo
Hrvatski vojni zapovjednici
Životopisi, Zagreb
Hrvati u Mađarskoj
Mađarska vojna povijest

Marko Horvat Stančić


Beykonak, Kumluca ilçesine bağlı bir mahalledir. Antalya'ya 112 km, Kumluca ilçesine 22 km uzaklıktadır. Nüfusu günümüzde 9.610 kişidir.

Tarihçe
Mahallenin adı 1964 yılına kadar Gağaz'dır.

17 Aralık 1986'da belediye statüsü alarak beldeye dönüştü.

Nüfus

Nüfus bilgileri yıllara göre;
2000 8.922
1990 5.001

Belediye

Beykonak Belediyesi, 7 Haziran 1987 tarihinde mahalle statüsünden belde düzeyine çıkarılarak kurulmuştu.

Belediye başkanları ve aldıkları oy yüzdeleri;
1999 İsa Günay DYP
1994 İsa Günay DYP
1989 İsa Günay DYP
1987 Recep Turan ANAP

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerel Yönetimler
 Belediye
 Beykonak hakkında

Kumluca'nın mahalleleri

Beykonak, Kumluca


Taşgüney, Sinop ilinin Türkeli ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1914 yılı kayıtlarında Çebanay, 1928 yılı kayıtlarında ise Cebenay olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 110 km, Türkeli ilçe merkezine 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkeli belde ve köyleri

Taşgüney


Kniphofia fibrosa es una planta bulbosa de la familia Xanthorrhoeaceae.

Descripción
Las hojas viejas son abundantes en fibras, las hojas en número de 6-8 en un tallo, son lineales,  amplias en la parte baja, con bordes curvados y el envés plano, con un delgado nervio medio; la inflorescencia con pedúnculo en forma de denso racimo oblongo,  pedicelos muy cortos, y brácteas ovado-lanceoladas. Las flores de color amarillo pálido con el perianto cilíndrico, delgado, las anteras pequeñas, oblongas, de color negruzco.

Distribución
Se encuentra en KwaZulu-Natal, en las Montañas Mahwaqua, a una altitud de 1800 a 2000 metros.

Taxonomía
Kniphofia fibrosa fue descrita por  John Gilbert Baker y publicado en Flora Capensis 6: 533, en el año 1897.

Referencias

Enlaces externos

fibrosa

Kniphofia fibrosa


Patentul este unealtă de mână folosită pentru a prinde obiecte, posibil dezvoltat din cleștii pentru fierari care erau folosiți în Epoca de Bronz în Europa.
De asemenea sunt folosiți pentru a îndoi sau pentru a presa diverse tipuri de materiale.

Vezi și
 Clește (unealtă)

Note

Unelte
Tehnologie

Patent (unealtă)