Learjet 28, ikisi mürettebat olmak üzere 8-10 kişi taşıma kapasiteli, çift motorlu, yüksek hızlı iş jetidir. Learjet firması tarafından Learjet 25'lerin yerini alması için LongHorn adı altında üretilmiştir. Daha uzun menzil katetmesini sağlayan yakıt tankı ve buna bağlı olarak 6'ya düşürülen yolcu sayısından başka Learjet 29'dan çok farklı değildir. Bu yüzden genelde birlikte anılırlar.

Tarihçe

İlk uçuşunu 24 Ağustos 1977'de gerçekleştiren Learjet 28, FAA tarafından 29 Temmuz 1979'da sertifikalandırılmıştır. Lj 28 ve 29'lar, Learjet 25'ler taslak alınarak geliştirilmiştir. Daha yüksek performans ve tasarruf sağlamak için geliştirilen, winglet isimli kanat ucu plakaları bu modelde görülür. Zira, her iki model de ticari olarak başarısız olmuştur. Bu başarısızlığın temel sebebi motor gürültüsü ve yine de ekonomik hale getirilemeyen yakıt sarfiyatıdır.

Bu yüzden, Learjet 35'ler piyasaya sürülmeden önce sadece beş adet model 28 ve dört adet model 29 üretilmiştir.

Özellikleri
 Kanat Açıklığı: 13.35 m
 Uzunluk: 14.50 m
 Yükseklik: 3.73 m
 Azami Kalkış Ağırlığı: 6805 kg
 Azami Hız: 883 km/h
 En uygun seyir hızı: 756 km/h
 Tavan İrtifası: 15545 m
 Menzil: 2660 km
 Yolcu sayısı: 8-10
 Motorlar: İki adet General Electric CJ610-8A 13.1 kN itkili

Dış bağlantılar
 LJ28 Özellikleri
 LJ29 Özellikleri
 Tarihçe

Related content
 Learjet 23
 Learjet 24
 Learjet 25

İş jetleri
Çift motorlu jetler

Learjet 28/29


Jack Hawkins ()  un  din Regatul Unit al Marii Britanii și al Irlandei de Nord, care a primit Commander of the Order of the British Empire.

Biografie

Filmografie

Birds of Prey (1930)
The Lodger (1932)
The Good Companions  (1933)
The Lost Chord (1933)
I Lived with You (1933)
The Jewel (1933)
A Shot in the Dark (1933)
Autumn Crocus (1934)
Lorna Doone (1934)
Death at Broadcasting House (1934)
Peg of Old Drury  (1935)
Beauty and the Barge (1937)
The Frog (1937)
Who Goes Next? (1938)
A Royal Divorce (1938)
Murder Will Out (1939)
The Flying Squad (1940)
The Next of Kin  (1942)
The Fallen Idol  (1948)
Bonnie Prince Charlie  (1948)
The Small Back Room  (1949)
The Elusive Pimpernel  (1950)
State Secret  (1950)
The Black Rose  (1950)
No Highway in the Sky  (1951)
The Adventurers (1951)
Home at Seven (1952)
Angels One Five  (1952)
Mandy  (1952)
The Planter's Wife (1952)
The Cruel Sea  (1953)
Malta Story  (1953)
Twice Upon a Time (1953)
The Intruder  (1953)
The Seekers (1954)
Front Page Story  (1954)
Land of the Pharaohs  (1955)
The Prisoner  (1955)
Touch and Go (1955)
The Long Arm  (1956)
Fortune Is a Woman (1957)
The Man in the Sky  (1957)
The Bridge on the River Kwai  (1957)
The Two-Headed Spy  (1958)
Gideon's Day (titlu în SUA: Gideon of Scotland Yard) (1958)
Ben-Hur  (1959)
The League of Gentlemen  (1960)
Two Loves (1961)
Lafayette (1961)
Five Finger Exercise (1962)
Lawrence of Arabia  (1962)
Rampage  (1963)
Zulu  (1964)
Guns at Batasi  (1964)
The Third Secret (1964)
Lord Jim  (1965)
Masquerade (1965)
Judith (1966)
Danger Grows Wild (1966)
Shalako (1968)
Stalked (short) (1968)
Great Catherine (1968)
Oh! What a Lovely War  (1969)
Monte Carlo or Bust  (1969)
Twinky (1970)
Waterloo  (1970)
Jane Eyre  (1970)
The Beloved (1970)
The Adventures of Gerard (1970)
When Eight Bells Toll (1971)
Nicholas and Alexandra  (1971)
Kidnapped  (1971)
Young Winston  (1972)
The Last Lion (1972)
Escape to the Sun (1972)
Theatre of Blood  (1973)
Tales That Witness Madness  (1973)

Note

Legături externe

Nașteri în 1910
Nașteri pe 14 septembrie
Decese în 1973
Decese pe 18 iulie
Actori englezi

Jack Hawkins


Le mausolée de Stanislas est un monument funéraire en mémoire de Stanislas , roi de Pologne et duc de Lorraine et de Bar, réalisé par Louis Claude Vassé et Félix Lecomte après 1768, et installé en 1775 à l'église Notre-Dame-de-Bonsecours de Nancy.

Histoire
Le , la robe de chambre de Stanislas, trop proche de la cheminée, prit feu dans ses appartements du château de Lunéville. Il succomba de ses brûlures le . Son corps fut déposé dans le caveau de Notre-Dame de Bonsecours le  de la même année. La charge d'ériger son monument funéraire revint à sa fille Marie Leszczynska, tandis que l'intendant François Antoine Alliot fut chargé d'exécuter le testament du roi. Ce dernier confia d'abord le projet à Richard Mique, premier architecte de Stanislas, mais celui-ci se désista. Alliot se rendit alors à Paris pour trouver un nouvel artiste. À cette occasion, il visita les ateliers de Louis Claude Vassé et d'Augustin Pajou. Mais les exigences d'Alliot ralentirent le processus, et il fut contraint de remettre les fonds au trésorier de la reine Pierre Randon de Pommery en 1768. La même année, Louis Claude Vassé proposa un modèle au ministre de la Maison du Roi, Louis Phélypeaux, comte de Saint-Florentin. Ce dernier demanda une participation de la municipalité de Nancy pour payer les marbres nécessaires à la réalisation du projet de Vassé, qui avait déjà obtenu l'aval de l'architecte Mique.

Description
Le monument reprend la forme pyramidale couramment associée à l'élévation de grands tombeaux dès la fin du . Le défunt est présenté au-dessus d'un sarcophage, isolé au centre, près de la base de la pyramide, alors que les allégories sont posées sur le socle, encadrant le tombeau.

Stanislas est représenté assis, les jambes allongées, accoudé sur son bras gauche. Tout comme Catherine Opalinska, Stanislas apparait plus jeune que le jour de son décès. Il porte son regard vers le lointain, sans exprimer ni mélancolie, ni remords. Son attitude noble et distinguée diffère des monuments à Casimir Vasa ou Catherine Opalinska dont Vassé s'inspire pourtant.

Stanislas porte l'ordre du Saint-Esprit sur son costume et tient son bâton de commandement de la main droite. La couronne du duché de Lorraine est posée ses côtés. Dans le registre inférieur, deux allégories sont disposées sur le socle. Sur la droite, la Charité est abandonnée à la douleur. À gauche, la Lorraine reste digne, agenouillée, la tête et le regard tournés vers Stanislas. Entre ces deux figures, divers accessoires prennent place, dont le globe terrestre, symbole du gouvernement.

Ainsi, en créant le mausolée de Stanislas, Vassé choisit d'isoler ses figures les unes des autres, mais les répartit de sorte qu'elles rejoignent la représentation du défunt, point central du monument. Bien que la composition de Vassé soit riche, elle demeure traditionnelle, par l'utilisation de la pyramide, mais aussi dans le choix de formes sobres.

Le mausolée de Stanislas fait partie des plus importants élevés dans la seconde moitié du . Sa monumentalité en fait également une exception dans la production de l'artiste, qui préfère habituellement les ouvrages de petites dimensions, empreints de simplicité et de sobriété.

Enlevé et abîmé à la Révolution, le monument a été remonté dans l'église Notre-Dame-de-Bonsecours au , et n'est donc pas présenté dans son état originel.

Notes et références

Bibliographie
 Alexandra Michaud, « Le tombeau de Stanislas Ier, roi de Pologne, et le mausolée du cœur de Marie Leszczynska », Académie de Stanislas, 2016.

Mausolée
Duché de Lorraine

Mausolée de Stanislas Leszczynski


Das Animals in War Memorial dient dem Gedenken an die in Kriegen und Konflikten unter britischem Kommando eingesetzten, verletzten und getöteten Tiere. Es befindet sich in London östlich des Hyde Parks an der Park Lane auf Höhe des Brook Gate (circa 300 m südlich Marble Arch). Es stammt vom englischen Bildhauer David Backhouse und wurde am 24. November 2004 von Prinzessin Anne enthüllt.

Konstruktion
Das Mahnmal besteht aus zwei geschwungenen Kalkstein-Wänden mit einem schmalen Durchlass und Bronze-Tierskulpturen, die die Wand "durchschreiten". Auf dem Pflaster der unteren Ebene straucheln zwei schwer beladene Maulesel auf die Lücke zwischen den Wänden zu. Jenseits der Wand schaut (von der erhöhten Rasenfläche) in einigem Abstand ein Hund zurück, ganz vorne (= im Norden) geht ein Bronzepferd. Die längere linke (westliche) Wand zeigt Flachreliefs vieler Tierarten, die in kriegerischen Auseinandersetzungen des 20. Jahrhunderts eingesetzt wurden, u. a. Pferde, Dromedare, Ziegen, Hunde, Brieftauben und Elefanten. Die rechte Wand trägt die Inschriften (s. u.). Auf der Rückseite der längerem Wand sind die Silhouetten der Tiere ausgeschnitten, auf der kürzeren werden die wichtigsten Spender aufgeführt.

Das gesamte Denkmal misst 17,68 m mal 16,76 m.

Inschriften
Das Denkmal trägt unter dem Schriftzug "Animals in War" (Tiere im Krieg) zwei getrennte Inschriften:

"This monument is dedicated to all the animalsthat served and died alongside British and allied forcesin wars and campaigns throughout time"

("Dieses Denkmal ist allen Tieren gewidmet, die zu allen Zeiten in Kriegen und Konflikten den britischen und alliierten Streitkräften dienten und starben.")

Die zweite (linke) Inschrift lautet:
"They had no choice"
("Sie hatten keine Wahl.")

Geschichte
In den Streitkräften wurden viele Millionen Tiere eingesetzt, unzählige wurden getötet. Pferde, Maulesel und Esel dienten als Transporttiere und starben in Kampfhandlungen oder gingen durch Verletzungen, Erschöpfung, Seuchen, Hunger und Durst zugrunde. Allein im Ersten Weltkrieg starben acht Millionen Transporttiere in den Armeen von Großbritannien, dem Commonwealth und der Alliierten. Hunde dienten als Boten, Wach- und Spürhunde. Im Ersten Weltkrieg wurden mehr als 100.000, im Zweiten Weltkrieg mehr als 200.000 Brieftauben von den Briten eingesetzt. Im 20. Jahrhundert wurden Elefanten, Kamele, Ochsen, Kanarienvögel und sogar Glühwürmchen von den Streitkräften verwendet.

Den Anstoß zur Errichtung eines Denkmals gab das in Zusammenarbeit mit dem Imperial War Museum von Jilly Cooper verfasste Buch Animals in War. Durch Spendengelder in Höhe von 1.400.000 £ wurde die Errichtung des Denkmals ermöglicht.

Weblinks

 Offizielle Website des Animals In War Memorial Fund (englisch)
 Patrick Roberts: The Animals in War Memorial. In: Purr-n-Fur.org.uk (englisch)
 Artikel zum Bildhauer und dem Denkmal. In: BBC, 25. November 2004 (englisch)

Einzelnachweise

Erbaut in den 2000er Jahren
Bronzeskulptur (Vereinigtes Königreich)
Kriegerdenkmal in England
Tiere im Militär
Tier
Bauwerk in der City of Westminster
Skulpturengruppe
Tierhaltung in der Kultur
Skulptur (London)

Animals in War Memorial


El anillo de Polícrates (título original en alemán, Der Ring des Polykrates, Op. 7) es una ópera en un acto con música de Erich Wolfgang Korngold y libreto en alemán de Leo Feld, y rehecha (sin atribuir) por el padre del compositor: Julius Korngold. Se basa en un drama de Heinrich Teweles.

Historia
Korngold compuso la ópera (su primer acto) en 1914, cuando sólo tenía 17 años de edad. La comedia doméstica en un acto fue contrastada por su segunda ópera Violanta, una tragedia en un acto. Ambos se estrenaron juntos el 28 de marzo de 1916 en el Teatro Nacional de Múnich. Bruno Walter dirigió y el reparto incluyó a Karl Erb y Maria Ivogün. Ambas óperas se repitieron en Viena, con Selma Kurz y Alfred Piccaver en el papel de Polykrates y Maria Jeritza como Violanta.

Esta ópera rara vez se representa en la actualidad; en las estadísticas de Operabase no aparece entre las óperas representadas en el período 2005-2010.

Personajes

Argumento
El libretista Leo Feld situó la historia en el siglo XVIII, cuando la balada de Friedrich Schiller del mismo nombre era nueva.

El músico Wilhelm Arndt parece tenerlo todo: está felizmente casado con Laura, ha sido nombrado Hoffkapellmeister y acaba de heredar una pequeña fortuna. Sólo el regreso de su amigo Peter Vogel, perdido hace tiempo, podría hacerlo más feliz. Cuando de verdad regresa Vogel, se siente celoso de la felicidad de Wilhelm, y lo convence de que para no desafiar al destino, debería sacrificar algo (siguiendo el ejemplo de la balada de Schiller Der Ring des Polykrates). Wilhelm empieza una discusión con su esposa sobre su anterior vida, pero el amor de la pareja es suficientemente fuerte para superar todas las dificultades. Al final, todos están de acuerdo en que el sacrificio que ha de hacerse debe ser del intrigante que intentó arruinar su felicidad: Peter Vogel tiene que irse de nuevo.

Grabaciones
En 1996 CPO lanzó una grabación de 1995, con Klauspeter Seibel dirigiendo a la Orquesta Sinfónica Alemana de Berlín y los cantantes Beate Bilandzija, Dietrich Henschel y Jürgen Sacher.

Música para piano

Una transcripción de L. Ruffin fue grabada por Martin Jones en el 2001.

Notas y referencias

Óperas basadas en piezas de teatro
Óperas de Erich Wolfgang Korngold
Óperas en alemán
Óperas de 1916
Óperas estrenadas en Múnich
Óperas en un acto
Obras sobre música y músicos

El anillo de Polícrates


An Masdevallia pyxis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer. An Masdevallia pyxis in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Masdevallia

Masdevallia pyxis


Chandrahas Choudhury (* 1980 in Hyderabad, Indien) ist ein indischer Schriftsteller und Buchkritiker.

Kurzbiographie
Chandrahas Choudhury wuchs in Bombay auf. Er studierte in Delhi und in Cambridge und lebt heute in Delhi. Choudhury ist als Literaturkritiker unter anderem für den Observer, die New York Times (Books Review) und den Sunday Telegraph tätig und schreibt seinen eigenen Literaturblog The Middle Stage. Mit seinem  Debütroman Arzee the Dwarf (Der kleine König von Bombay) gelang ihm in Indien 2009 der Durchbruch.

Werke
 The Retreat & Other Stories, 1994,
 A harvest of verses (Writers Workshop redbird book), 1994
 Chitrotpala: A second harvest of verses (A Writer's Workshop redbird book), 1994
 Rainbow in my heart (A writer's workshop redbird book), 1995
 The Deadly Trio & Other Stories, 1997
 Dnyaneshwar Kulkarni Changes His Name, 2006
 India: A Traveler's Literary Companion (Traveler's Literary Companions)  (Jul 20, 2010)
 Arzee the Dwarf, Dezember 2009 (Deutsche Ausgabe: Der kleine König von Bombay: Roman, übersetzt von Kathrin Razum, Mai 2012, dtv.)

Weblinks

 The Middle Stage, das Literaturblog des Autors
 Chandrahas Choudhury, Akademie Schloss Solitude
 The Middle Stage, Essays on Indian and world literature (englisch)

Autor
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (Englisch)
Lyrik
Roman, Epik
Erzählung
Literaturkritiker
Inder
Geboren 1980
Mann

Chandrahas Choudhury


تقع قلعة بعرين غربي حماة بـ 40 كم على الطريق الواصل بين مصياف وحمص، في الجمهورية العربية السورية.

تاريخ بناءها
بنيت في  على أساس قلعة بيزنطية، ولكن بنائها الأساسي كان أقدم لأن هناك مؤشرات قوية في محيط القلعة تنبئ بأنها من الرومان، لكن حتى الآن لا يمكن البت في معرفة ذلك بسبب الحالة التي منيت يها القلعة.

أقسام القلعة

 الخندق : عمقه يزيد عن 10 أمتار وقد حفر بشكل حاد من الطرف المتصل بجدران القلعة.
 الأسوار والأبراج : يلف القلعة سور عريض مبني من الحجر البازلتي والكلسي من النوع الكبير من جهات القلعة الأربعة. وهناك عددًا من الأبراج المربعة بنيت جميعها من الأحجار الكبيرة تبرز من هذا السور مستندة على التسفيح المائل من الشرق والشمال والجنوب وبرج دائري من الغرب يطل على الخندق المحيط .
 القلعة العليا الداخلية.
 القلعة السفلية.
 السكن العثماني.

مصادر

قلاع صليبية
قلاع في سوريا
كونتية طرابلس
مواقع أثرية في محافظة حماة

قلعة بعرين


Le clan Scott est un clan écossais reconnu par le Lord Lyon. Le clan est historiquement basé dans les Scottish Borders.

Histoire

Origines
Le mot latin Scotti décrit originellement les Celtes d'Irlande. Cependant, l'historien George Fraser Black dans son Surnames of Scotland note que les premières traces du nom remontent à un certain Uchtred 'Filius Scott' dans une charte datant d'environ 1120.

En 1195 Henricus le Scotte fut témoin d'une charte de David de Strathearn. Au début du  un certain maître Isaac Scotus fut témoin d'une charte de l'archevêque de St Andrews.

Michael Scott "Le Magicien" (1175- v.1232), un philosophe, que Walter Scott le décrivit dans Le Lai du Dernier Ménestrel comme un "addict à l'étude de la justice astrologique, l'alchimie, la physiognomonie et la chiromancie. Il passait pour un habile magicien auprès de ses contemporains."

Quatre générations après Uchtred, Sir Richard Scott épousa l'héritière de Murthockstone et acquis leurs terres. Sir Richard fut nommé garde forestier d'Ettrick Forest et il acquit les terres de Rankilburn. Le nouveau  laird fit construire son siège sur les terres de Buccleuch.

Guerres d'indépendance écossaises
Le fils de sir Richard, sir Michael Scott, deuxième laird de Buccleuch était un fervent supporter de Robert de Bruce durant les Guerres d'Indépendance écossaises. Michael se distingua à la bataille de Halidon Hill en 1333, il fut l'un des rares survivants au carnage. Cependant, il fut tué à la bataille de Durham en 1346. Michael eut deux fils : Robert Scott, troisième laird de Buccleuch et John Scott qui fonda la branche cadette du clan, les Scott de Synton dont les Lords de Polwarth descendent. Robert Scott mourut en 1389, probablement dû aux blessures reçues à la bataille d'Otterburn.

et
Robert Scott, cinquième laird de Buccleuch succéda à son père, Walter, en 1402. En 1420, il acquit la moitié des terres de Branxholme afin de consolider les possessions familiales. Il supportait activement la couronne afin d'enlever le pouvoir au clan Douglas. Après la victoire du roi, le clan Scott fut récompensé par des parcelles des terres des Douglas. En 1463 Branxholme devint une baronnerie libre en échange du payement annuel d'une rose rouge à la couronne le jour de la saint Jean-Baptiste.

À la fin du , les Scott sont devenus l'un des clans les plus puissants des Borders Écossais et leur chef pouvait compter sur mille lanciers pour le soutenir. Comme la plupart des clans des Borders les Scott se querellèrent souvent avec leurs voisins, en particulier avec le clan Kerr. Le conflit commença le 25 juillet 1526 quand Sir Walter Scott de Buccleuch lança une attaque (la bataille de Melrose) afin de secourir le jeune Jacques V d'Écosse qui était retenu par le comte Douglas d'Angus de Darnick, le laird de Kerr de Cessford fut tué pendant la bataille et Sir Walter Scott fut blessé. Ce même Laird Scott participa plus tard à la bataille de Pinkie Cleugh contre les anglais et  plus tard encore, il fut nommé gardien de Liddesdale et des marches écossaises. Les Kerr, cependant, patientèrent et embusquèrent sir Walter Scott dans Edimbourg et l'assassinèrent. Le conflit fut résolu quand sir Thomas Kerr de Ferniehirst épousa Janet Scott, la sœur du  Laird de Buccleuch.

En 1565, une querelle mortelle éclata entre le Clan Scott et leurs voisins le Clan Eliott. Les Scott de Buccleuch exécutèrent quatre membres Eliott pour vol de bétail qui n'était qu'un délit mineur. En représailles, trois cents membres du clan Eliott voulurent venger leurs parents. Durant la bataille, les pertes des deux côtés furent lourdes, mais les deux clans finirent par faire la paix.

Le dixième Laird de Buccleuch était un fervent supporter de Marie Stuart. Son fils, Walter Scott, devint un important chef militaire connu sous le nom de "Bold Buccleuch" (traduction "Buccleuch le téméraire"). En 1596, il secourut son vassal, William Armstrong, connu sous le nom de "Kinmont Willy", de la forteresse de Carlisle qui était prétendue imprenable.

et guerre civile
L'accession au trône d'Angleterre de Jacques VI fut suivie d'une politique royale visant à pacifier la frontière anglo-écossaise. Walter Scott,  Lord Scott de Buccleuch parti guerroyer pour le prince d'Orange au Pays-Bas. Son fils, Walter Scott,  Lord Scott de Buccleuch, fut commandant d'un régiment hollandais contre l'armée espagnole. En 1619, il devint comte de Buccleuch.

Durant les guerres civiles écossaise, Francis Scott,  comte de Buccleuch fut en faveur des covenantaires et opposé à la politique religieuse de Charles  d'Angleterre. Francis Scott dirigea sa cavalerie contre les royalistes menés par James Graham,  marquis de Montrose, durant la bataille de Philiphaugh.

Francis Scott mourut en 1651 et sa fille Mary,  comtesse de Buccleuch, lui succéda à l'âge de . L'Assemblée Générale de l'Église d'Écosse autorisa Mary à se marier à l'âge de , mais elle mourut dans sa quatorzième année. Sa sœur Anne lui succéda, et fut considérée comme l'une des plus importantes héritière du royaume. Charles II d'Angleterre arrangea son mariage avec un de ses fils illégitimes, James de Monmouth qui devint par mariage un Scott. Le jour de leur mariage, le couple fut créé Duc et Duchesse de Buccleuch. Monmouth finit par se rebeller contre la couronne et pour cela fut exécuté en 1685 et ses titres furent révolus. Cependant Anne Scott pu garder son titre de duchesse de Buccleuch. Son petit-fils, Francis Scott,  duc de Buccleuch, lui succéda.

et soulévements Jacobites

Plusieurs membres du clan Scott combattirent pour le gouvernement durant le soulèvement Jacobite de 1745. Le capitaine John Scott commanda deux compagnies des Royal Scots, elles furent défaites et faites prisonnières au Highbridge Skirmish en août 1745. Dans l'action, Scott perdit un de ses sergent et six de ses hommes. John Scott fut lui-même blessé, mais le jacobite MacDonald de Keppoch fit soigner ses blessures au château d'Archnacarry (possession du clan Cameron de Lochiel).

Le capitaine Caroline Frederick Scott, du régiment de Guise réussi à défendre Fort William en mars 1746 Il y gagna la réputation d'être brutal et devint l'un des plus célèbres "Redcoats" (manteau rouge") de la rébellion. La légende dit qu'il fit noyer 3 Highlanders qui s'étaient rendu dans le canal d'un moulin de Lochoy.

Sir Walter Scott
Durant le , Sir Walter Scott (de la branche des Scott de Harden) changea radicalement l'image de l'Écosse grâce notamment à ses poèmes.

La collection du duc de Buccleuch
Aujourd'hui, le duc de Buccleuch est un des plus grands propriétaires terriens du Royaume-Uni. Il est aussi célèbre pour sa collection d'art connue sous le nom de Duke of Buccleuch collection visible dans les manoirs de Drumlanrig, Bowhill et Boughton.

Chef
Le chef actuel du clan est Richard Scott.

Il porte les titres suivants : Duc de Buccleuch, Duc de Queensberry, Marquis de Dumfriesshire, Comte de Buccleuch, Comte de Drumlanrig et Sanquhar, Vicomte de Nith, Torthorwald et Ross, Lord Scott de Buccleuch, Lord Scott de Whitchester et Eskdaill, Baron Scott de Tindale et Lord Douglas de Kilmount, Middlebie et Dornock.

Châteaux et propriétés importantes du clan Scott
 Abbotsford House, près de Melrose. Autrefois résidence de Walter Scott.
 Aikwood Tower, construite en 1535 et restaurée en 1990 par Lord Steel.
 Boughton House dans le Northamptonshire.
 Bowhill House, achetée en 1747 par Francis Scott ( duc de Buccleuch) pour son fils Lord Charles Scott. Résidence du chef actuel.
 Branxholme Castle à Dalkeith, ancien siège du duché de Buccleuch.
 Dalkeith Palace, ancien siège du duché de Buccleuch.
 Drumlanrig Castle dans la région de Dumfries et Galloway.
 Dryhope Tower, appartient aux Scott de Dryhope et aux terres de Philiphaugh.
 Goldielands Tower, située près de Hawick. Acquise en 1446 par le clan Scott de Buccleuch mais construite par Walter Scot de Goldielands.
 Harden House, résidence actuelle de Lord et Lady Scott de Harden. Les terres appartenaient au clan Home jusqu'en 1501.
 Kirkhope Tower, acquise par Anne Scott au .
 Newark Castle, une tour en ruine datant de 1423.
 Murdostoun Castle, construit par la famille Scott au .
 Scotstarvit Tower, achetée en 1611 et reconstruite en 1620 par Sir John Scott de Scotstarvet.
 Smailholm Tower, ancienne place forte du clan Pringle, acquise par les Scott de Harden.

Articles connexes
 Clan écossais
 Montgomery Scott

Références

Liens externes
 Clan Scott Society
 Clan Scott Royaume-Uni
 Border Clan Scott History & Genealogy
 Clan Scott Society in Scotland

Scottish Borders
Clan écossais

Clan Scott


Küchengarn, auch als Küchen-, Grill- und/oder Bratenschnur, Küchenkordel oder Rollbraten-Faden bekannt, kann beim Kochen vielfältig eingesetzt werden. Das spezielle Garn dient vor allem als Hilfsmittel beim Formen von Fleisch, Fisch oder Gemüse zum Fixieren der Lebensmittel, wie unter anderem beim Wickeln, Bridieren und Bardieren. Verwendet wird es insbesondere bei Rollbraten, bei Rouladen aus Fleisch- oder Kohlsorten und beim Formen von Geflügel. Darüber hinaus findet es Verwendung beim Bündeln, Dressieren und Rollen von Lebensmitteln.

Küchengarn besteht aus lebensmittelechtem und geschmacksneutralem sowie koch- und bratfestem Baumwollgarn, das in der Regel aus zwei oder drei Fäden gedreht wird und eine Stärke von zirka 2,5 mm oder mehr hat. Im Handel ist es in mehreren Farben, meistens jedoch ungefärbt, und als Knäuel erhältlich. Teils wird es zusammen mit einem Fadenspender mit Abschneider und Fadenbremse angeboten, der als "Bindfaden-Box" oder "Kordelbox" o. Ä. aus Metall oder Kunststoff aber auch separat erhältlich ist.

Verwandte Produkte sind Wurstgarn und Schinkenfaden, teils auch als Metzgergarn, Schinkengarn oder Metzgerfaden bezeichnet. Sie bestehen aus einem gezwirnten, sehr reißfesten Garn bzw. "Faden" von zirka 1,5 bzw. zirka 2,5 mm Stärke oder mehr, der zwei- oder dreifädig und beim Schinkenfaden typischerweise oft rot-weiß ausgebildet ist. Wurstgarn wird in der Fleischproduktion und -verarbeitung verwendet, wie zum Beispiel bei der Wurstherstellung zum Abbinden der einzelnen Würste. Es besteht ebenfalls aus lebensmittelechter und hitzebeständiger Baumwolle. Außerdem wird Wurstgarn inzwischen auch aus wasserfestem und hitzebeständigem Kunststoffgarn in verschiedenen Farben hergestellt und angeboten; teils in Form von vorkonfektionierten sogenannten Wurstgarnschlaufen, die sich mit Klipperautomaten befestigen lassen. Die Kunststoffgarne sollten allerdings nicht in direkten Kontakt mit Feuer gebracht werden, da die Kunstfasern sich sonst auflösen.

Wurstgarn aus Baumwolle kann teils auch als Ersatz für Küchengarn genommen werden; dies gilt jedoch nicht für diejenigen Baumwoll-Wurstgarne mit etwas groberer Faserstruktur ("Bindfaden-ähnlich"), da dadurch Faserbestandteile in die Speisen geraten können. Wurstgarne aus Kunststoff sind hingegen als etwaiger Ersatz für Küchengarn gänzlich ungeeignet, da sie sich bei hoher Hitze (z. B. beim Anbraten) oder bei offener Flamme (z. B. beim Grillen) auflösen können.

Bei der Benutzung ist generell zu beachten, dass die unbenutzte Garnrolle bzw. das restliche Garn nicht mit Fleischsaft etc. in Berührung kommt, da es sonst faulig werden kann. Die Garne sind ungenießbar und werden in der Regel vor dem Anrichten und Servieren entfernt.

Literatur
 Kay-Henner Menge: Ente & Gans: zart und knusprig (= GU just cooking). 1. Auflage. Gräfe und Unzer, München 2007, ISBN 978-3-8338-0684-1, S. 7 (eingeschränkte Vorschau in der Google Buchsuche).

Küchengerät
Technische Textilie
Wurstware als Thema

Küchengarn


ඔටෝමොබිලි ලම්බෝගීනි S.p.A., හෝ සරල ලෙසින් ලම්බෝගීනි , () විසින් ඉතාලියානු සුඛෝපභෝගී ක්‍රීඩා මෝටර් රථ සැලසුම, ඉංජිනේරුකරණය, නිෂ්පාදනය සහ බෙදාහැරීම සිදු කෙරෙයි. ලම්බෝගීනි හී නිෂ්පාදන පහසුකම් හා මූලස්ථානය පිහිටා ඇත්තේ, ඉතාලියේ,  සැන්ටගාටා බොලොඤ්ඤේසේ හීය. 2011දී, ලම්බෝගීනි හී සේවකයන් 831 දෙනා විසින් වාහන 1,711 නිෂ්පාදනය කෙරිණි.

නිෂ්පාදන ක්ෂේත්‍රයෙහි බලවතෙකු වූ ෆෙරූචියො ලම්බෝගීනි විසින් 1963දී ඔටෝමොබිලි ලම්බෝගීනි S.p.A.ඇරඹුවේ, ෆෙරාරි වැනි වෙළෙඳපොලෙහි  ප්‍රකිෂ්ඨාපිත මෝටර් රථ වර්ග හා සමග තරග වැදිය හැකි සුවිෂ්ට ගම්භීර දේශාටන මෝටර් රථයක් නිපදවීමේ අභිලාෂය සහිතවය. සමාගම විසින් නිෂ්පාදිත පළමු මාදිලි නිකුත්කෙරුණේ 1960 ගණන් වල මැද භාගයෙහි වන අතර ඒවායේ සුවිෂ්ටතාවය, ජවය හා සුවපහසුව නිසාවෙන්ම ප්‍රසිද්ධියක් ලැබීය.

ආරම්භය

ෆෙරූසියෝ ලැම්බෝගිනි (1963–1972)

ඉතාලි ට්‍රැක්ටර් නිෂ්පාදන දැවැන්තයෙකු හා ස්පාඥ්ඥ ගොනුන්ගේ සටන් (Spanish Bull fighting) රසිකයෙක්  වන ෆෙරූසියෝ ලැම්බෝගිනි (මෙහි ප්‍රතිඵලය වූයේ ලැම්බෝගිනි හි සටන් කරන ගවයෙකු නිරූපනය කරන ලාංඡනයක් තිබීමයි. තවද මෙය ලැම්බෝගිනි කාර් වල නාමයන් ලෙස බොහෝ විට සටන් කරන ගොනුන් සහ ගොනුන් ඇති කරන්නන්ගේ නම් තැබීමට හේතු විය.) 1963 දී "ලැම්බෝගිනි" සමාගම ආරම්භ කළේ ෆෙරාරි වැනි කීර්තිමත් මාර්කූස් වලින් පිරිනමන තරඟ වාහන සමග  තරඟ කිරීම සඳහා ග්‍රෑන්ඩ් ටුවරිං කාරයක් නිෂ්පාදනය කිරීමේ අරමුණෙනි.

සමාගමේ ප්‍රථම මාදිලි 1960 ගණන් වල (350 GT වැනි) හඳුන්වා දුන් අතර ඒවායේ ශෝධනය, බලය සහ සුවපහසුව සඳහා ප්‍රසිද්ධ විය. 1966 දී ලැම්බෝගිනි යුගයේ ඉහළ කාර්‍ය සාධන කාර් සඳහා සම්මත පිරිසැලසුම ලෙස පසුපස මැද එන්ජිම සහ පසුපස රෝද ධාවනය ස්ථාපිත කරන ලද මියුරා කූපේ සඳහා පුළුල් පිළිගැනීමක් ලබා ගත්තේය.

ලැම්බෝගිනි එහි පළමු දශකය තුළ වේගයෙන් වර්ධනය වූ නමුත් 1973 ලොව පුරා පැවති මූල්‍ය පසුබෑම සහ තෙල් අර්බුදය හේතුවෙන් අලෙවිය පහත වැටුණි. ෆෙරූසියෝ ලැම්බෝගිනි සමාගමේ අයිතිය ජෝර්ජස්-හෙන්රි රොසෙට්ටි 1974 ට විකුණන ලදී.

1974 දී ෆෙරුසියෝ ලැම්බෝගිනි ලැම්බෝගිනි ඔටෝමොබිලි හි ඔහුගේ ඉතිරි 49% ක කොටස් ජෝර්ජස්-හෙන්රි රොසෙට්ටිගේ මිතුරෙකු වූ රෙනේ ලයිමර්ට විකුණන ලදී. ඔහුගේ නම තිබූ කාර් සහ ට්රැක්ටර් සමඟ තිබූ සියළුම සම්බන්ධතා බිඳ දැමූ ලැම්බෝගිනි මධ්යම ඉතාලියේ පෙරුජියා පළාතේ ට්රැසිමෙනෝ විලේ වෙරළ තීරයේ පිහිටි වත්තකට විශ්රාම ගත් අතර එහිදී ඔහු මිය යන තුරුම රැඳී සිටියේය.

රොසෙට්ටි (1973–1977)

1971 දී එල්පී 500 ලෙස දැක්වෙන කාරය 1974 දී "කවුන්ටච් එල්පී 400" ලෙස නිෂ්පාදනය කිරීමට පටන් ගත් අතර එය බල ගැන්වෙන්නේ කුඩා 4.0-ලීටර් V12 මඟින් ය. එහි ප්‍රථම නිෂ්පාදන මාදිලිය 1974 දී ලබා දෙන ලදී. 1976 දී උර්රාකෝ පී 300 සිල්වට් එක බවට ප්‍රතිනිර්මාණය කරන ලද අතර එහි තාර්ගා මුදුනක් සහ 3.0-ලීටර් වී 8 ඇතුළත් විය. එක්සත් ජනපදයට ආනයනය කළ හැක්කේ "අළු වෙළඳපොල" හරහා පමණක් වන බැවින් එහි ගොඩනැගීමේ ගුණාත්මකභාවය, විශ්වසනීයත්වය සහ ergonomics සියල්ලම එයට එරෙහිව ක්‍රියා කළහ. නිෂ්පාදනය කළේ 54 ක් පමණි.

1982 දී හඳුන්වා දුන් එල්පී 500 එස් සංස්කරණය තෙක් ඇමරිකානු වෙලඳපොලේ  සහභාගීත්වයක් නොතිබීම නිසා කවුන්ටච් ආයතනයට ද බාධා එල්ල විය.

1977 ජිනීවා මෝටර් රථ ප්‍රදර්ශනයේදී, පසුපස සවිකරන ලද ක්‍රයිස්ලර් වී 8 එන්ජිමකින් බල ගැන්වූ ලැම්බෝගිනි සිය ප්‍රථම මූලාකෘති යුධමය  වාහනය වන "චීටා" එළිදැක්වීය. කෙසේ වෙතත්, කටකතාවලට අනුව පරික්ෂා කිරීමේදී එම මූලාකෘතිය විනාශ නොවූ නමුත් දුර්වල ලෙස ක්‍රියා කළ අතර කොන්ත්‍රාත්තුව අහිමි විය. චීටාව දියුණු කිරීම සඳහා භාවිතා කළ සම්පත් බීඑම්ඩබ්ලිව් එම් 1 වෙතින් හරවා යැවූ අතර අවසානයේදී එය බීඑම්ඩබ්ලිව් වෙතින් කොන්ත්‍රාත්තුව අවලංගු කිරීමට හේතු විය.

බුංවත් වීම සහ මිම්රාන් (1978–1986)

අවුරුදු ගෙවී යත්ම ලැම්බෝගිනිගේ තත්වය නරක අතට හැරුණි. 1978 දී සමාගම බංකොලොත්භාවයට පත් වූ අතර ඉතාලි උසාවිය සමාගමේ පාලනය සියතට ගත්තේය. 1980 දී ක්‍රීඩා කාර් කෙරෙහි දැඩි ඇල්මක් දැක්වූ කීර්තිමත් ආහාර ව්‍යවසායකයින් වන හා ස්විස් ජාතික සහෝදරයින් වන ජීන් ක්ලෝඩ් සහ පැට්‍රික් මිම්රාන් හට සමාගම ලබා දෙන ලදී.

ඔවුන්ගේ පාලන කාලය තුළදී,  අසාර්ථක වූ සිල්වට් මෝටර් රථය "ජල්පා" ලෙස නැවත සකස් කරන ලදී. එය කලින් මසරාටි සමාගමේ සිටි විශිෂ්ට නිර්මාණකරුවෙකු වූ ජුලියෝ ඇල්ෆියරි විසින් වෙනස් කරන ලද 3.5-ලීටර් V8 එන්ජිමක් මඟින් බල ගන්වන ලදී. සිල්වට් වලට වඩා සාර්‍ථක වූ ජල්පාව, කවුන්ටච්හි වඩාත් දරා ගත හැකි, මිලෙන් අඩු අනුවාදයක අරමුණ සාක්‍ෂාත් කර ගැනීමට සමීප විය.කවුන්ටච් ද යාවත්කාලීන කරන ලද අතර අවසානයේ 1982 දී "එල්පී 500 එස්" මාදිලිය හඳුන්වා දීමෙන් එය එක්සත් ජනපදයේ විකිණීමට ඉඩ සැලසිනි.

ආයෝඡනයේ ක්‍ෂණික ප්‍රතිඵල යහපත් විය. "කවුන්ටච් එල්පී 5000 ක්වාට්‍රොවෝල්වෝල්", (එන්ජිම 455 පීඑස් (335 kW; 449 එච්පී) බලයක් නිපදවයි) 1984 දී හඳුන්වා දෙන ලදී. අසාර්ථක වූ "චීටා" ව්‍යාපෘතියේ වැඩිදියුණු කිරීම් හේතුවෙන් 1986 දී "එල්එම් 002" ක්‍රීඩා උපයෝගිතා වාහනය (SUV) හඳුන්වා දීමට ඔවුන්ට හැකිවිය.

අපේක්ෂා කළ හැකි අනාගතය දෙස බලා සිටි සමාගම 1987 දී සම්පුර්ණයෙන්ම පාහේ කාබන් ෆයිබර් වලින් සාදන ලද "කවුන්ටච් එවොලියුසෝන්" නම් මූලාකෘති ක්‍රීඩා මෝටර් රථය ජාත්‍යන්තරයට ප්‍රදර්ශනය කළේය. එහි පරීක්‍ෂණ කාල සටහන තුළදී එවොලියුසෝන් ප්‍රදර්ශනය කෙරුණු අතර එය බිඳ වැටීමේ පරීක්‍ෂණයකදී (Crash Test) විනාශ විය. 1987 දී පැට්‍රික් මිම්රාන් ලැම්බෝගිනි සමාගම ක්‍රයිස්ලර් (USA) සංස්ථාවට විකිණීමට තීරණය කළේය.

ක්‍රයිස්ලර් (1987-1993)

1987 අප්‍රේල් 24 වන දින ක්‍රයිස්ලර් සභාපති ලී ඉකොකාගේ නායකත්වයෙන් යුත් අත්පත් කර ගැනීමකදී ක්‍රයිස්ලර් කෝපරේෂන් විසින් නුවෝවා ඔටෝමොබිලි ෆෙරුසියෝ ලැම්බෝගිනි එස්පීඒ හි පාලනය ගෙන එක්සත් ජනපද ඩොලර් මිලියන 25.2 ක් මිම්රාන්වරුන්ට ගෙවීය. මිම්රාන් සහෝදරයන් විසින් එම සමාගමට වසර 6 කට පෙර ගෙවූ ඩොලර් ප්‍රමාණය මෙන් බොහෝ ගුණයක් විකුණා ගැනීමට හැකි විය (ලොව පුරා වසරකට කාර් 5,000 ක්).

1991 වන විට ෆෙරාරි 328 සමඟ තරඟ කිරීමට කාර් එකක් නිෂ්පාදනය කිරීම ක්‍රයිස්ලර්ගේ අරමුණ වූ අතර  ඇමරිකානු වෙළඳපොල සඳහා ක්‍රයිස්ලර් කාර් එකක භාවිතා කළ හැකි එන්ජිමක් ඉතාලි ජාතිකයින් විසින් නිෂ්පාදනය කරවීමට ක්‍රයිස්ලර් තීරණය කළේය. පළමු වතාවට ග්‍රෑන්ඩ් ප්‍රී කණ්ඩායම් සඳහා එන්ජින් වැඩි දියුණු කිරීම සදහා "ලැම්බෝගිනි ඉංජිනේරු එස්පීඒ" ලෙස නව අංශයක් මොඩෙනා හි පිහිටුවන ලද අතර ඒ සඳහා මූලික අයවැය වශයෙන් ඩොලර් මිලියන 5 ක් ලබා දෙන ලදී.

මෙම කාලය තුළ කළමනාකරු ලෙස ඩැනියෙල් ඕඩෙටෝ සහ සභාපති ලෙස එමිල් නොවාරෝ තෝරා ගන්නා ලදී. ඔවුන්ගේ පළමු බඳවා ගැනීම වූයේ පෙර ෆෙරාරිගේ ෆෝමියුලා 1 කණ්ඩායම කළමනාකරණය කළ, මොටර් ෆෝර්ජියරි නම් වූ යතුරුපැදි ලෝකයේ විශිෂ්ට කීර්තියක් ඇති පුද්ගලයෙකි. සැන්ට්-ආගාටා හි සිදු කරන ලද මාර්ග-කාර් එන්ජින් සැලසුමෙන් ස්වායත්තව 3.5-ලීටර් 3.5 වී 12 එන්ජිමක් සැලසුම් කිරීමට ෆෝර්ගෙරී කටයුතු කළේය.

ඩයබ්ලෝගේ මුල් සැලසුම සාදා කර ඇත්තේ පුහුණුකරු බර්ටෝන් හි වැඩ කරමින් සිටියදී මියුරා සහ කවුන්ටච් හි බාහිර පෙනුම ලියූ ප්‍රවීණ මාර්සෙලෝ ගාන්ධිනි විසිනි. කෙසේ වෙතත්, ගාන්ධිනීගේ වැඩ කටයුතු පිළිබඳ පැහැදීමක් නොතිබූ ක්‍රයිස්ලර් විධායකයින්,  ටොම් ගේල්ගේ නායකත්වයෙන් යුත් ඇමරිකානු කාර් නිෂ්පාදකයාගේම නිර්මාණ කණ්ඩායමට පැවරීය. ගාන්ධිනී නිමි භාණ්ඩය කෙරෙහි පැහැදීමක් නොතිබුණි.

1988 අප්‍රේල් මාසයේදී ටුවින් මෝටර් රථ ප්‍රදර්ශනයේදී ක්වාට්රොවල්වෝල් කාරයේ V12
එන්ජිමක බලයෙන් ක්‍රියාත්මක වන ලැම්බෝගිනි සන්නාමයක් සහිත බර්ටෝන් ජෙනසිස් ටියුරින් මෝටර් රථ ප්‍රදර්ශනය කරන ලදී. ලැම්බෝගිනි මාලාවේ ඩයබ්ලෝට පහළින් එවකට හිස් ඉඩ අත්පත් කරගෙන "ජල්පා" වෙනුවට ආදේශ කරන නව "ලැම්බෝ පැටියා" සැකසීම ද ආරම්භ කර තිබුණි. වසරකට කාර් 2000 කට වඩා අලෙවි කිරීමේ අපේක්ෂාවෙන් මෙම ව්‍යාපෘතිය සඳහා ඩොලර් මිලියන 25 ක අයවැයක් වෙන් කර තිබුණි.

1990 ජනවාරි 21 දින මොන්ටේ කාලෝ හි "හොටෙල් ඩි පැරිස්" හි පැවති උත්සවයකදී "ලැම්බෝගිනි ඩයබ්ලෝ" මහජනයාට එළි දැක්විණි. එවකට ලොව නිෂ්පාදනය කරන ලද වේගවත්ම මෝටර් රථය ඩයබ්ලෝ වන අතර, අලෙවිය කෙතරම් වේගවත් වූවාද යත් ලැම්බෝගිනි ලාභයක් ලැබීමට පටන් ගත්තේය.

පවර්බෝට් (Powerboat) රේසිං සඳහා සමාගම සිය වී 12 එන්ජින් සංවර්ධනය කිරීමට ද පටන් ගත්තේය. 1991 දී ලාභය ඩොලර් මිලියනය ඉක්මවා ගිය අතර ලැම්බෝගිනි සාධනීය යුගයක් භුක්ති වින්දේය.

වාසනාව ඉහළ නැංවීම කෙටි විය; 1992 දී ඇමරිකානු ඩොලර් 239,000 ක ඩයබ්ලෝ අවසානයේ ඇමරිකානු උනන්දුවක් දක්වන අයට ප්‍රවේශ විය නොහැකි බව ඔප්පු වූ හෙයින් අලෙවිය බිඳ වැටුණි. තම ආයෝඡනය සාධාරණීකරණය කිරීම සඳහා ස්වයංක්‍රීය මෝටර් රථ සමාගම තවදුරටත් ප්‍රමාණවත් තරම් කාර් නිෂ්පාදනය නොකරන බව ක්‍රයිස්ලර් තීරණය කළේය.

ඉන්දුනීසියානු සහ මැලේසියානු අයිතිය (1994-1997)

ක්‍රයිස්ලර් ලැම්බෝගිනී තම අත්වලින් ඉවත් කිරීමට කෙනෙකු සෙවීමට පටන් ගත් අතර එසේ සොයා ගත්තේ "මෙගාටෙක්" නම් දරන සමාගමක ය. මෙම සමාගම බර්මියුඩාවේ ලියාපදිංචි කර ඇති අතර එවකට ඉන්දුනීසියානු ජනාධිපති සුහාර්තෝගේ බාල පුත්‍රයන් වූ ව්‍යාපාරික සෙටියවාන් ජොඩි සහ ටොමී සුහාර්තෝගේ නායකත්වයෙන් යුත් ඉන්දුනීසියානු "SEDTCO Pty" සමාගමට පූර්ණ වශයෙන් අයිති ව තිබුණි. 1994 පෙබරවාරි වන විට, ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 40 ක මුදල් මාරු වීමෙන් පසු, ලැම්බෝගිනි සමාගම ඇමරිකානු අයිතියෙන් ඉවත් වූ අතර, මෙගාටෙක් මෝටර් රථ සමාගම, එහි මොඩෙනා රේසිං එන්ජින් කර්මාන්ත ශාලාව සහ ඇමරිකානු අලෙවි නියෝජිතයා වූ "ලැම්බෝගිනි USA" අත්පත් කර ගත්තේය.

කරදරයට පත් ඇමරිකානු ක්‍රීඩා මෝටර් රථ නිෂ්පාදකයෙකු වූ වෙක්ටර් මෝටරස් හි 35% ක කොටස් හිමිකාරිත්වයක් ඇති ජෙජෝඩි සිතුවේ ලැම්බෝගිනි සමාගමට තම නිෂ්පාදන වැඩි දියුණු කිරීම සඳහා වෙක්ටර් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කළ හැකි බවයි. පෙර ලෝටස්, ජගුවාර් සහ ජෙනරල් මෝටර්ස් හි විධායක උප සභාපති වූ මයිකල් ජේ කිම්බර්ලි එහි ප්‍රධාන විධායක නිලධාරියා සහ කළමනාකාර අධ්‍යක්ෂවරයා ලෙස පත් කරන ලදී. සම්පුර්ණ ලැම්බෝගිනි ක්‍රියාන්විතයම සමාලෝචනය කිරීමෙන් පසු කිම්බර්ලි නිගමනය කළේ සමාගම එක් මාදිලියක් හෝ දෙකක ට වඩා තම දීමනා පුළුල් කළ යුතු බවත් ඇමරිකානු මෝටර් රථ ලෝලීන්ගේ සිත් ඇදගන්නා මෝටර් රථයක් ලබා දිය යුතු බවත්ය.

ලැම්බෝගිනිගේ උරුමය පිළිබඳව දැනුවත් කිරීම සඳහා ඔහු අලෙවිකරණ උපාය මාර්ගයක් ක්‍රියාත්මක කළේය. 1995 දී ඩයබ්ලෝ ඉහළ පෙළේ සුපර්වෙලෝස් මාදිලියට යාවත්කාලීන කරන ලද අතර, 1995 දී, අලෙවිය ඉහළ යමින් තිබියදීත්, සමාගම ප්‍රතිව්‍යුහගත කරන ලදි. ටොමී සුහාර්ටෝගේ "වී'පවර්" සංස්ථාව 60% ක පොලියක් ලබා ගත් අතර, ජෙෆ් යාප් විසින් පාලනය කරන ලද මැලේසියානු සමාගමක් වන "මයිකොම් බීඑච්ඩී" 40% රඳවා තබා ගත්තේය.

1996 නොවැම්බරයේදී එහි අලෙවිය වැඩි කිරීම සඳහා දැවැන්ත ෆියට් එස්පීඒ හි වසර 40 කට වැඩි ප්‍රවීණයෙකු වූ විටෝරියෝ ඩි කපුවා  අවසානයේදී ක්‍රීඩා කාර් නිෂ්පාදකයා වෙත ලාභයක් ලබා දෙනු ඇතැයි බලාපොරොත්තුවෙන් ජනාධිපති සහ ප්‍රධාන විධායක නිලධාරී ලෙස බඳවා ගත්තේය. ඵලදායිතාවයෙන් සියයට 50 ක ජයග්‍රහණයක් ලබා ගැනීම සඳහා සමාගම් විධායකයින් සහ උපදේශකයින් ගණනාවක් අස්කර නිෂ්පාදන වැඩි දියුණු කරමින් ඩී කපුවා වහාම පිරිවැය අඩු කිරීමේ පියවර ආරම්භ කළේය. 1997 දී ලැම්බෝගිනි අවසානයේදී කාර් 209 ක් අලෙවි කළ අතර එහි ලාභ ලැබීමට අවශ්‍ය ප්‍රමාණයට වඩා දහතුනක් වැඩි විය.

ආක්‍රමණශීලී වෙළඳ භාණ්ඩ හා බලපත්‍ර ගනුදෙනු ක්‍රියාත්මක කරමින්
ඩී කපුවා ලැම්බෝගිනි නාමය සහ අනන්‍යතාවය උත්තේජනය කළේය. සමාගම ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 100 ක අය වැයක් සමඟ ඉදිරියට යමින් සිටියේය.

වොක්ස්වැගන් යුගය (අවුඩි) (1998 සිට වර්තමානය දක්වා)

එම වසරේ ජූලි මාසයේදී ආසියාව ග්‍රහණය කරගත් මූල්‍ය අර්බුදය තවත් හිමිකාරිත්ව වෙනසකට පසුබිම සකස් කළේය. වොක්ස්වැගන් ඒජී හි නව සභාපති වොක්ස්වැගන් නිර්මාතෘ ෆර්ඩිනන්ඩ් පෝර්ෂේගේ මුනුපුරා වන ෆර්ඩිනන්ඩ් පියච් 1998 වන විට බෙන්ට්ලි, බුගාටි ඔටෝමොබයිල්ස් සහ ලැම්බෝගිනි මිල දී ගත්තේ ය. වොක්ස්වැගන් අනුබද්ධ සමාගම වන "අව්ඩි ඒජී" 1998 සැප්තැම්බර් මාසයේදී ලැම්බෝගිනි සමාගම ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 110 කට පමණ ලබා ගත්තේය. ලැම්බෝගිනි සමාගමට "අවුඩිගේ ක්‍රීඩා පෞරුෂය ශක්තිමත් කළ හැකි අතර අනෙක් අතට ලැම්බෝගිනිට ඔවුන්ගේ තාක්‍ෂණික ප්‍රවීණතාවයෙන් ප්‍රයෝජන ලැබිය හැකි" බව අවුඩි හි ප්‍රකාශක ජූර්ගන් ද ග්‍රේව් වෝල් ස්ට්‍රීට් මාධ්‍ය වෙත පැවසීය.

අවුල් සහිත ඉතාලි වාහන නිෂ්පාදකයා ප්‍රතිසංවිධානය කරන ලද අතර "ලැම්බෝගිනි හෝල්ඩින් එස්පීඒ" හිමිකාර සමාගමක් ලෙස ප්‍රතිව්‍යුහගත කරමින් අවුඩි හි සභාපති ෆ්‍රාන්ස්-ජෝසෆ් පේෆ්ගන් එහි ද සභාපති විය. ඔටෝමොබිලි ලැම්බෝගිනි එස්පීඒ රඳවා තබා ගැනීමේ සමාගමේ අනුබද්ධ ආයතනයක් බවට පත් වූ අතර මෝටර් රථ සැලසුම් කිරීම සහ තැනීම කෙරෙහි විශේෂ අවධානයක් යොමු කළ අතර සමාගමේ බලපත්‍ර ගනුදෙනු සහ නාවික එන්ජින් නිෂ්පාදනය ගැන ද ඔවුන් වෙනම උනන්දුවක් දැක්වීය.

විටෝරියෝ ඩි කපුවා 1999 ජුනි මාසයේදී ඉල්ලා අස්විය. ඔහු වෙනුවට ෆියට්, ඇල්ෆා රෝමියෝ සහ ෆෙරාරි හි පළපුරුද්දක් ඇති තවත් කර්මාන්ත ප්‍රවීණයෙකු වූ ජුසෙප් ග්‍රෙකෝ පත් කරන ලදී. ඩයබ්ලෝගේ අවසාන පරිණාමය වන ජීටී 1999 දී හඳුන්වා දෙන ලද නමුත් එහි අඩු පරිමාව නිෂ්පාදනය හේතුවෙන් එක්සත් ජනපදයට අපනයනය නොකළේ ය. ඩයබ්ලෝ හි වසර 11 ක නිෂ්පාදන මාලාවේදී ලැම්බෝගිනි උදාහරණ 2900 ක් ඉදිරිපත් කළේය.

ඩයබ්ලෝ සැලසුමට ඇමරිකානු හිමිකාරිත්වය බලපෑ ආකාරයටම ලැම්බෝගිනීගේ නව ජර්මානු දෙමව්පියන්ද ඩයබ්ලෝගේ ආදේශනය වර්ධනය කිරීමේදී විශාල මෙහෙවරක් ඉටු කළහ. දශකයකටත් වැඩි කාලයකට පසු L147 ව්‍යාපෘතිය ලෙස හැඳින්වුන මෙම  නව ලැම්බෝගිනි රථය, ලැම්බෝගිනිගේ පුනර්ජීවනය නියෝජනය කළ අතර, මීට වසර 40 කට පමණ පෙර මියුරා රේඛාවට සෙරෙඩ් කර ෆෙරුචියෝ ලැම්බෝගිනිට ආභාෂය දුන් ගොනාගේ නාමය වන "මුර්සිලාගෝ" නමින් නම් කරන ලදී. නව ප්‍රමුඛ කාර් රථය හැඩගස්වනු ලැබුවේ ලැම්බෝගිනි හි නව සැලසුම් ප්‍රධානී බෙල්ජියම් ලූක් ඩොන්කර්වෝල්කි විසිනි.

2005 දී මුර්සිලාගෝ යාවත්කාලීන කරන ලද අතර දැන් බලවත් එන්ජිමක් 640 පීඑස් (471 kW; 631 එච්පී) උත්පාදනය කරන අතර එල්පී 640 ලෙස නම් කරන ලද අතර එමඟින් එල්පී (කල්පවත්නා පෝස්ටියර්) නම් කිරීමේ සම්මුතිය නැවත පැමිණීම සනිටුහන් කරයි. ගියර් මාරු කිරීම සඳහා සුක්කානම් තීරුවේ සවි කර ඇති පෙඩල් භාවිතා කළ ඊ ගියර් නම් තනි තනි ක්ලච් සම්ප්‍රේෂණයේ මංගල දර්ශනය ද මෙම නව මාදිලියේ ආවේණික ලක්ෂණයක් විය. මෙම සම්ප්‍රේෂණය ඉදිරි වසරවලදී අතින් සම්ප්‍රේෂණය මඟින් ප්‍රතිස්ථාපනය වේ.

මුර්සිලාගෝ ධාවන ඉසව් වලට තරඟ කිරීමට අදහස් නොකළ නමුත් පුද්ගලික රේසිං කණ්ඩායම් තමන්ගේම ධාවන ප්‍රභේද දියුණු කර මෝටර් රථ ක්‍රීඩා වලදී සාර්‍ථක වන අතර ජර්මානු හිමිකාරිත්වය යටතේ ලැම්බොගිනි සමාගම වසර ගණනාවක සිට නොදුටු ස්ථාවර බවක් සොයා ගත්තාය.

2003 දී, ලැම්බෝගිනි විසින් මුර්සිලාගෝ අනුගමනය කළ කුඩා, වී 10 වලින් සමන්විත "ගලර්ඩෝ" නම් රථයක් හඳුන්වා දුන් අතර එය මුර්සිලාගෝ වලට වඩා මිලෙන් අඩු විය. ගැලරඩෝ ඉදිරි වසර කිහිපය තුළ ස්පයිඩර් (පරිවර්‍තනය කළ හැකි අනුවාදය), බැල්බෝනි (අඩු වියදම් සහිත, පසුපස රෝද ධාවක ප්‍රභේදයක්) සහ සුපර්ලෙගෙරා (සැහැල්ලු හා බලවත් ධාවන පථ කේන්ද්‍රගත අනුවාදයක්) ලෙස ප්‍රබේධ කිහිපයකින් නිෂ්පාදනය කළේය. 2007 දී වුල්ට්ගැන්ග් එගර් වෝල්ටර් ද සිල්වා වෙනුවට අවුඩි සහ ලැම්බෝගිනි හි නව සැලසුම් ප්‍රධානියා ලෙස පත් විය.

2000 දශකයේ අග භාගයේදී (ලැම්බෝගිනි) මුර්සිලාගෝ සහ ගැල්ලාඩෝ හි සංශෝධන ගණනාවක් නිෂ්පාදනය කළේය. ලැම්බෝගිනි විසින් වැඩි දියුණු කරන ලද මුර්සිලාගෝ හි සීමිත සංස්කරණයකින් යුත් ව්‍යුත්පන්නයක් වූ රිවෙන්ටන් මෙම කාලය තුල හඳුන්වා දෙන ලදී (ඊළඟ වසරේ වර්‍ගයේ කෝණික හැඩතල වලින් යුත් අලුතින් නිර්මාණය කරන ලද ශරීරයක් සහ රෝඩ්ස්ටර් එකක් නිෂ්පාදනය විය). 2009 වසරේදී මුර්සිලාගෝගෛ අවසාන යාවත්කාලීන කිරීම එම්පී 670-4 එස්වී ("සුපර්වෙලෝස්") හඳුන්වාදීම සිදු විය. වසර දහයක මුර්සිලාගෝ ශ්‍රේණි නිෂ්පාදනයෙන් පසු ලැම්බෝගිනි සමාගම 4000 වන චීනයට නියමිත "එල්පී 670-4 එස්වී" උදාහරණය නිෂ්පාදනය කර, 2010 පෙබරවාරි මාසයේදී එළිදැක්වීය. ලැම්බෝගිනි 2010 මැයි 11 දින අවසන් මුර්සිéලාගෝ අංක 4,099 නිෂ්පාදනය කළ නමුත් මාස 6 කට පසුව 2010 නොවැම්බර් 5 වන දින නිල වශයෙන් නිශ්පාදනය අවසන් බව සලකුනු කරන ලදී.

වඩාත් ආක්රමණශීලී මෝස්තරයක් සහ නව LED හෙඩ් ලාම්පු සහ වලිගය සහිතව 2008 දී ගැලර්ඩෝ මුහුණුවරක් ගත්තේය. ලාම්පු, ලැම්බෝගිනි නව මෝස්තර භාෂාව සමඟ පේළිගත කර ඇත. එන්ජිම ද අලුත්වැඩියා කරන ලද අතර දැන් එය ලීටර් 5.2 ක අසමාන වෙඩි තැබීමේ ඒකකයක් වන අතර එල්පී 560-4 ලෙස හැඳින්වෙන මූලික ආකෘතියෙන් 560 පීඑස් (412 kW; 552 hp) උත්පාදනය කරයි. යාවත්කාලීන කිරීම් අනුව ප්‍රභේදයන් අනුගමනය කරනු ඇති අතර ගැලර්ඩෝ දැන් මුර්සිලාගෝ එල්පී 640 හි හඳුන්වා දුන් සමාගමේ නව තනි ක්ලච් ඊ ගියර් සම්ප්‍රේෂණය භාවිතා කළ්ය.

ලැම්බෝගිනි 2008 දී වාහන 2,430 ක් අලෙවි කරමින් වාර්ෂික වැඩිම අලෙවිය වාර්තා කළේය. මෙම දශකය තුළ සමාගමේ විකුණුම් කාර්ය සාධනය සඳහා ආසියා පැසිෆික් වෙලඳපොල වඩාත් වැදගත් වූ අතර ලැම්බෝගිනි සමාගමේ සමස්ත ලෝක අලෙවියෙන් 25 % ක් නියෝජනය වන පරිදි වර්ධනය විය. 2007 දී ආරම්භ වූ අතර ලැම්බෝගිනි අලෙවිය 2008 වසරේ උපරිමයට වඩා 50% කටත් වඩා අඩු වී 2009 දී වාහන 1,515 දක්වා අඩු විය සහ 2010 දී වාහන 1,302 ක් විය. ප්‍රධාන විධායක නිලධාරි ස්ටෙෆන් වින්කල්මන් 2009 දී අනාවැකි පළ කළේ ක්‍රීඩා කාර් සඳහා වූ අලෙවි සංඛ්‍යා 2011 වසර දක්වා අඛණ්ඩව පවතිනු ඇති බවයි; ඉතිහාසය ඔහු නිවැරදි බව ඔප්පු කරයි.

2008 පැරිස් මෝටර් රථ ප්‍රදර්ශනයේදී, ලැම්බෝගිනි සමාගම විසින් හඳුන්වා දෙන ලද පළමු ඉදිරිපස එන්ජින් සහිත සෙඩාන් රථය වන "එස්ටොක්" එළි දැක්වීය. එය විස්තර කර තිබුනේ "ඩොලර් 430 ක දොර 4 ක සෙඩාන් රථයක් සඳහා වූ සංකල්පයක්" ලෙස ය. එවකට ලැම්බෝගිනි සන්නාම අධ්‍යක්‍ෂක මෑන්ෆ්‍රඩ් විසින් යෝජනා කළ පරිදි මෙය V12, V8 හෝ දෙමුහුන් හෝ ටර්බෝ-ඩීසල් එන්ජිමකින් ආදේශ කරනු ඇතැයි අනුමානයන් පැවතුනද එය ගැලරඩෝ සමඟ බෙදාගත්තේ ලීටර් 5.2 ක V10 එන්ජිමකි. එය තවමත් සංකල්පිත කාරයක් ලෙස පවතින අතර, ඉතිරි වී ඇති එම උදාහරණය ලැම්බෝගිනි කෞතුකාගාරයේ ප්‍රදර්ශනය කෙරේ.

සමාගම ලැම්බෝගිනි සම්ප්‍රදායට අනුකූලව සටන් කරන ගවයෙකුගේ නමින් "රෙවෙන්ටන්" එළිදැක්වීය. දොන් හෙරිබර්ටෝ රොඩ්රිගස් විසින් ඇති දැඩි කරන ලද එම ගවයා 1943 දී සුප්රසිද්ධ මෙක්සිකානු ගොන් සටන් කරුවෙකු වූ ෆීලික්ස් ගුස්මන් මරා දැමීම නිසා වඩාත් ප්‍රසිද්ධ විය. රිවෙන්ටන් යන්න නාම පදයක් ලෙස භාවිතා කරන විට ස්පාඤ්ඤ  භාෂාවේ "කුඩා පිපිරීම" හෝ "පුපුරා යාම" යන්නයි. රිවෙන්ටන් හි  නව කාබන් ෆයිබර් බාහිර පෙනුමකින් සමන්විතයි. "සාමාන්‍ය බැබළීමක් නොමැතිව මධ්‍යම පාරදෘශ්‍ය අළු" ලෙස විස්තර කර ඇති සියලුම කාර් වල එකම බාහිර වර්ණය ඇත. 2009 ෆ්‍රෑන්ක්ෆර්ට් මෝටර් රථ ප්‍රදර්ශනයේදී වාහනයේ රෝඩ්ස්ටර් අනුවාදයක් එළිදැක්විණි. මෙම මෝටර් රථය මුර්සිලාගෝ එල්පී 670-4 සුපර් වේලෝස් හි එන්ජිම භාවිතා කරයි. මුල් කූප 20 න් 10 ක් එක්සත් ජනපදයට ද 7 ක් යුරෝපයට ද එකක් කැනඩාවට ද දෙකක් ආසියාවට ද ලබා දෙන ලදී. ඔවුන්ගෙන් එක් අයෙක් චෙචන් ජනරජයේ නායක රම්සාන් කදිරොව් සතුව රෝඩ්ස්ටර් අනුවාදයක් ඇත. මෙම මෝටර් රථය බොහෝ විචාරකයින් විසින් හඳුන්වනු ලබන්නේ "මුර්සිලාගෝගේ ආදේශකය සකස්කිරීම සඳහා මාවත සකස් කළ කාරය" ලෙස ය.

වර්තමාන ලැම්බෝගිනි

මුර්සිලාගෝ සඳහා ආදේශ කරන 700 පීඑස් (690 එච්පී; 515 kW) "ඇවෙන්ටඩෝර්" 2011 මාර්තු 1 දින ජිනීවා මෝටර් රථ ප්‍රදර්ශනයේදී එළිදක්වන ලදී. ජියෝටෝ බිසාරිනි විසින් නිර්මාණය කරන ලද මුල් ලැම්බොගිනි වී 12 එන්ජිම විශ්‍රාම ගැනීම සංකේතවත් කරමින් කෝණික මෝස්තර සහ සම්පූර්ණයෙන්ම නව වී 12 එන්ජිමක් නව මෝටර් රථයේ ඇතුලත් විය. ඉවත් කළ හැකි වහල පැනල් දෙකක් සහිත 2012 දී හඳුන්වා දෙන ලද රෝඩ්ස්ටර් අනුවාදයක් සමඟ ඇවෙන්ටඩෝර් එහි නිෂ්පාදන වර්ෂයේදී අඛණ්ඩව පරිණාමය වෙමින් පවතින අතර එය 2022 දී අවසාන වීමට නියමිත ය.

ලැම්බෝගිනි විසින් 2011 ෆ්‍රැන්ක්ෆර්ට් මෝටර් රථ ප්‍රදර්ශනයේදී ලැම්බෝගිනි "ගැලලාඩෝ එල්පී 570–4 සුපර් ට්‍රෝෆියෝ ස්ට්‍රැඩේල්" හඳුන්වා දෙන ලදී. උදාහරණ 14,022 ක් ඉදිරිපත් කිරීමෙන් පසු 2013 නොවැම්බර් 25 දින ගැලාර්ඩෝ නිෂ්පාදනය අවසන් විය. එය අත්හිටුවන අවස්ථාව වන විට,  වැඩිම අලෙවියක් තිබූ ලැම්බෝගිනි මාදිලිය මෙය වූ අතර මෙතෙක් නිෂ්පාදනය කරන ලද ලැම්බොගිනි වාහන වලින් අඩකට ආසන්න ප්‍රමාණයක් ගැලර්ඩෝ විය.

2012-2013, එහි නිෂ්පාදනය අවසන් වන විට, ගැලරඩෝ හි සුපර්ලෙග්ගේරා පදනම් කරගත් සීමිත සංස්කරණ කාරයක් වූ "සෙස්ටෝ එලමෙන්ටෝ" (හයවන අංගය) ඇතුළුව, පසුව නිර්මාණය කරන ලද ගාලර්ඩෝ හි සීමිත සංස්කරණයන් එළිදැක්වෙනු ඇති අතර එය අලංකාර ලෙස භාවිතා කිරීමට පමණක් නිර්මාණය කරන ලදී. 2010 පැරිස් මෝටර් ප්‍රදර්ශනයේදී එළිදක්වන ලද සෙස්ටෝ එලමෙන්ටෝ 2011 මැද භාගයේදී පමණක් කාර් භාවිතා කිරීම සඳහා කාර් 20 ක් ධාවන පථ ධාවනය සදහා  නිෂ්පාදනය කිරීමට ලැම්බොගිනි සමාගම නිවේදනය කළ අතර එක් එක් මෝටර් රථය සඳහා ඩොලර් මිලියන 2.92 ක මිලක් නියම විය. නිෂ්පාදනය තහවුරු කිරීමෙන් පසු කාර් 20 ම දැනටමත් අලෙවි කර ඇත. සෙස්ටෝ එලමෙන්ටෝගේ නම භාවිතා කරනන්නේ කාබන් ෆයිබර් ගැන සඳහන් කරමින් කාබන් පරමාණුක සංඛ්‍යාව ගැන සඳහන් කරමිනි.

ගැලර්ඩෝ වෙනුවට ආදේශ කරන ලද "හුර්කන් එල්පී 610-4" 2013 දෙසැම්බර් මාසයේදී ප්‍රකාශයට පත් කර (2014 ජිනීවා මෝටර් රථ ප්‍රදර්ශනයේදී ලොව පුරා මංගල දර්ශනය) එය නිෂ්පාදනය කරන ලදී.  හුර්කන් ගැලරඩෝවට වඩා සැලකිය යුතු දියුණුවක් ලබා දෙන අතර  610 පීඑස් (602 එච්පී; 449 kW) උපරිම බලයක්, තත්පර 3.2 ක කාලය තුළ 0-97 km/h (0-60 mph), උපරිම වේගය 325 km /h (202 mph) සහ ද්විත්ව ක්ලච් සම්ප්‍රේෂණයක් භාවිතා කරයි. "හුර්කන් ස්පයිඩර්" නමින් පරිවර්‍තනය කර හැකි මොටර් රථය 2015 ෆ්‍රෑන්ක්ෆර්ට් මෝටර් රථ ප්‍රදර්ශනයේ දී හඳුන්වා දෙන ලදි. පසුව අඩු මිලට, පසුපස රෝද ධාවනය වන "එල්පී 580-2 කූපේ" සහ 2016 දී පරිවර්‍තනය කළ හැකි මාදිලි (වී 10 එන්ජින් 580 පීඑස් (572) ට සම්බන්ධව) හඳුන්වා දෙන ලදී.

හුර්කන් බලවත්ම පුනරාවර්තනය වන "එල්පී 640-4 පර්ෆෝමන්ට්" 2017 ජිනීවා මෝටර් ප්‍රදර්ශනයේදී එළිදක්වන ලද අතර එහි බලය 640 පීඑස් (631 එච්පී; 471 kW) දක්වා වැඩි කළ අතර සෙස්ටෝ එලමෙන්ටෝ වෙතින් ව්‍යාජ කාබන් ෆයිබර් ශරීර කොටස් පිළිවෙලට භාවිතා කළේය. 0-97 km/h (0-60 mph) තත්පර 2.9 ක කාලයක් සහ උපරිම වේගය 351 km/h (218 mph) දක්වා ලබා ගැනීමට. [72] නර්බර්ග්‍රින්ග් නෝර්ඩ්ස්ලයිෆ් හි 6: 52.01 ක කාලයක් ගත කිරීමෙන්  ලොව වේගවත්ම නිෂ්පාදන කාර් එකක් බවට පත් වූ අතර පසුව එය පෝර්ෂා 911 ජීටී 2 ආර්එස් වෙතින් පරාජය විය.

2013 දී "වෙනෙනෝ" හඳුන්වා දෙන ලද අතර එය මාර්ගය සඳහා අදහස් කෙරෙන රේසිං මූලාකෘතියක් ගැන ලැම්බෝගිනිගේ අර්ථ නිරූපණය විය. තියුණු, කෝණික හැඩැති ශරීරය පදනම් වී ඇත්තේ ඇවෙන්ටඩෝර් හි මොනොකොක් සහ යාන්ත්‍රික සංරචක සහිතව නිර්මිත ය. 2014 දී මෙහි රෝඩ්ස්ටර් ප්‍රභේදයක් එළිදක්වන ලද අතර, ඒකක 10 කටත් අඩු ප්‍රමාණයක් එක්සත් ජනපද ඩොලර් 4,500,000 බැගින් අලෙවි කරන ලදී. එය මෙතෙක් නිෂ්පාදනය කළ වඩාත්ම මිල අධික ලැම්බෝගිනි මෝටර් රථය වේ.

2013 දී ලැම්බෝගිනි සිය 50 වන සංවත්සරය සමරනු ලැබුවේ ඇවෙන්ටඩෝර් හි විශේෂ මාදිලියක් වන "ඇවෙන්ටඩෝර් එල්පී 720-4 50 ° ඇනිවාසාරියෝ" මොටර් රථය හඳුන්වා දීමෙනි (මුළු කූපේ සහ රෝඩ්ස්ටර් ප්‍රභේද 200 ක් නිෂ්පාදනය කරන ලදී). නමේ අර්ථය පරිදි එන්ජිම එන්ජිම 720 පීඑස් (530 kW; 710 hp) උත්පාදනය කිරීමට වැඩි දියුණු කරන ලදි. ශරීරයේ වැඩ කටයුතුද නවීකරණය කරන ලද අතර මෝටර් රථයේ ඉදිරිපස සහ පසුපස බම්පර් සමඟ විශේෂ බාහිර වර්ණද ඇතුළත් විය. සමාගමේ 50 වන සංවත්සරය වෙනුවෙන් ලැම්බෝගිනි සමාගම විසින් සංකල්පීය කාර් රථයක් ද එළිදක්වන ලදී. ලැම්බෝගිනි "ඊගෝයිස්ටා" යනුවෙන් හැදින්වෙන එහි  සම්පුර්ණයෙන්ම ක්‍රියාත්මක වන ආකෘතිය ගැලාර්ඩෝ මත පදනම් වේ. එහි 5.2 L (317 cu in) V10 එන්ජිමක් නිපදවා 600 hp (447 kW; 608 PS) නිපදවන ලැම්බෝගිනි ඊගොයිස්ටාවේ අද්විතීය එක් ආසන නියමු කුටියක් ඇති අතර එහි නවීන ප්‍රහාරක ජෙට් යානයකට සමාන වියන් දොරක් ද ඇත සම්පූර්ණයෙන්ම ඉවත් කළ හැකිය. චෙක්, ස්පාඥ්ඥ, ඉතාලි, පෘතුගීසි, පෝලන්ත, රුමේනියානු, සර්බියානු සහ ප්‍රංශ භාෂාවන්හි ඊගෝයිස්ටා යන්නෙහි අර්ථය "ආත්මාර්ථකාමී" යන්නයි. මෝටර් රථයේ නිර්මාතෘ වෝල්ටර් ද සිල්වාට අනුව, ඊගෝයිස්ටා නිරූපනය කරන්නේ "අන්තවාදය දක්වා ගෙන යන විකාරවාදය" නියෝජනය කරන බවයි. මෙම කාරය දැන් සැන්ට් අගතා බොලොග්නිස් හි පිහිටි ලැම්බෝගිනි කෞතුකාගාරයේ ප්‍රදර්ශනයට තබා ඇත.

2014 පැරිස් මෝටර් රථ ප්‍රදර්ශනයේදී (Mondial de l'Automobile de Paris) ලැම්බෝගිනී සමාගම ඔවුන්ගේ ප්‍රථම දෙමුහුන් මෝටර් රථය එළිදැක්වීය. මිනෝටෝර් කෙනෙකුගේ (අර්ධ මිනිසා - අර්ධ ගොන් සත්වයෙක්) නමින් එම කාරය නම් කර තිබෙන්නේ "ඇස්ටරියන්" යනුවෙනි. එම නාමය  තෝරා ගත්තේ ලම්බෝගිනි සම්ප්‍රදායට අනුවය. ඔවුන්ගේ කාර් වලට ගොනෙකුගේ නමක් තැබීම සහ විවිධ බලයන් භාවිතා කිරීම ගැන සඳහන් කරමින් මෙම මෝටර් රථය හඳුන්වා දුන්නේ 'තාක්‍ෂණික නිරූපණයක්' ලෙස ය. ලැම්බෝගිනි හි සභාපති සහ ප්‍රධාන විධායක නිලධාරි ස්ටෙෆාන් වින්කල්මන් ඔටෝකාර් සමඟ පැවති  සම්මුඛ සාකච්ඡාවකට එක්වෙමින් කියා සිටියේ ඇස්ටීරියන් නිෂ්පාදනයට නොපැමිණෙන අතර යූරුස් එස්යූවී සඳහා එය වාසිදායක වන බවයි.

2015 දී ඇවෙන්ටඩෝර් හි සැහැල්ලු බර, බලවත් හා අවධානයට ලක් වූ පුනරාවර්තනය වන "ඇවෙන්ටඩෝර් එස්වී (සුපර් වේලෝසේ)" හඳුන්වා දුන්නේය. එම වසර අවසානයේ හඳුන්වා දුන් එස්වී රෝඩ්ස්ටර් ප්‍රභේදය හා එස්වී 2017 දී නැවැත්වීමට තීරණය කරන ලදී.

2016 දී හඳුන්වා දුන් "සෙන්ටෙනාරියෝ" යනු ෆෙරුසියෝ ලැම්බෝගිනිගේ 100 වන උපන්දිනය සැමරීම සඳහා නිපදවන ලද මොටර් රථයකි. වෙනො හි මූලධර්ම අනුගමනය කරමින් එය ඊටත් වඩා ආක්‍රමණශීලී නිර්මාණ භාෂාවක් මෙහි භාවිතාවේ. මෙම මෝටර් රථය මෙතෙක් නිෂ්පාදනය කරන ලද මෝටර් රථයකට සම්බන්ධ කර ඇති ලොව විශාලතම පසුපස විසරණ යන්ත්‍ර භාවිතා කරයි. ලැම්බෝගිනි හි රෝද හතරේ සුක්කානම් පද්ධතිය (four wheel steering system) සහ ව්‍යවර්ථ දෛශික සක්‍රීය කිරීම සෙන්ටෙනාරියෝ හි දක්නට ලැබුණි. වසර අවසානයේදී රෝඩ්ස්ටර් අනුවාදයක් එළිදක්වන ලද අතර, සෙන්ටෙනාරියෝ ඒකක 40 ක් මුළුමනින්ම නිෂ්පාදනය කරන ලදී.

2017 දී ඇවෙන්ටඩෝර් යාවත්කාලීන කරන ලද අතර එය "ඇවෙන්ටඩෝර් එස් එල්පී 740-4" ලෙස හැඳින්වේ. එන්ජිම වෙනස් කරන ලද අතර එය 740 පීඑස් බලයක් (544 kW; 730 hp) උත්පාදනය කරයි. රෝඩ්ස්ටර් ප්‍රභේදය ද යාවත්කාලීන කෙරිණි. බාහිර යාවත්කාලීන කිරීම් පසෙකලා රෝද හතරේ සුක්කානම් පද්ධතිය සහ ව්‍යවර්ථ දෛශික දර්‍ශන ක්‍රමය "එස්" අනුවාදයේ ද භාවිතා කෙරේ.

ලැම්බෝගිනි සිය අනාගත මෝටර් රථ මාදිලියක් ලෙස සිය පළමු විදුලි මෝටර් රථය එළි දැක්වීය. "ටර්සෝ මිලේනියෝ" (ඉතාලි භාෂාවෙන්:තුන්වන සහශ්‍රිය) ලෙස නම් කර ඇති මෙය මැසචුසෙට්ස් තාක්‍ෂණ ආයතනය (එම්අයිටී) සමඟ සහයෝගයෙන් සංවර්ධනය කර ඇත. එය ආයතන දෙක අතර වසර තුනක පවුම් 100,000,000 ක හවුල්කාරිත්වයේ පළමු නිෂ්පාදනයයි. 2017 නොවැම්බර් මාසයේදී ඇමරිකාවේ මැසචුසෙට්ස් හි කේම්බ්‍රිජ් හි පැවති එම්ටෙක් සමුළුවේදී ටර්සෝ මිලේනියෝ එළිදැක්විණි. ටර්සෝ මිලේනියෝ බැටරි වෙනුවට ඉහළ ධාරිතාවයකින් යුත් සුපිරි ධාරිත්‍රක භාවිතා කරන්නේ ඒවායේ වේගවත් ගබඩා කිරීම සහ ශක්තිය මුදා හැරීම හේතුවෙනි. තැඹිලි පාටින් බබළන සෑම රෝදයකම විදුලි මෝටරයක් ඇතුළත් වන අතර එමඟින් ව්‍යවර්ථ ප්‍රමාණය තනි තනිව පාලනය කළ හැකි අතර එමඟින් නවීන ෆෝමියුලා වන් කාරයක් මෙන් කාරයේ ස්ථායිතාව යහපත් වේ. ටර්සෝ මිලේනියෝ හි ස්වයං පාලන පද්ධතියක් ඇති බව වාර්තා වන නමුත් එය ධාවන පථ ධාවනය සඳහා පමණි.

"ඇවෙන්ටඩෝර් සුපර් වේලෝස් ජෝටා (එස්වීජේ)" නමින් හැඳින්වෙන ඇවෙන්ටඩෝර් හි ධාවන පථ ඉලක්ක කරගත් කාරය 2018 දී හඳුන්වා දෙන ලදී. මෝටර් රථයෙන් උත්පාදනය වන බිම මත බලය (down force) වැඩි කිරීම සඳහා ක්‍රියාකාරී වායුගතික විද්‍යාව භාවිතා කරන පද්ධතියක් මෙහි භාවිතාවේ. එස්වීජී එස්වී වලට වඩා සියයට 40 ක භූමිය මත බලයක් ජනනය කරයි. එය පෝර්ෂා 911 ජීටී 2 ආර්එස් මොටර් රථය නර්බර්ග්‍රිං නෝර්ඩ්ක්ලීෆ් (Nurbürgring Nordchleife-ජර්මනියේ මෝටර් රථ ධාවන පථයකි) හි තැබූ ලැප් වාර්තාව නැවත ලබා ගන්නා ලදී.

2012 පෙබල් බීච් කොන්කෝර්ස් ඩී එලෙගන්ස් හි සංකල්පයක් ලෙස හඳුන්වා දෙන ලද "යූරස්" 2017 දී එහි නිෂ්පාදන ආකාරයෙන් එළිදැක්විනි. මිම්රාන් හිමිකාරිත්වය යටතේ හඳුන්වා දුන් එල්එම් 002 ට පසුව සමාගම නිෂ්පාදනය කළ දෙවන ඕෆ්-රෝඩ් වාහනය මෙය වේ. යූරුස් වොක්ස්වැගන් වේදිකාවක් මත පදනම් වූ අතර එහි එන්ජිම පෝෂ් කේන් සමඟ බෙදා ගන්නා නමුත් වාහනයකට සවි කළ හැකි විශාලතම කාබන් සෙරමික් තිරිංග භාවිතා කිරීම වැනි තමන්ගේම සුවිශේෂී තාක්‍ෂණ භාවිතා කරයි. යූරුස් මුලින්ම සංකල්පයක් ලෙස සකස් කළේ සමාගමේ හිටපු ප්‍රධාන සැලසුම්කරු ෆිලිපෝ පෙරිනි විසිනි, නමුත් පසුව ලැම්බෝගිනි හි වර්තමාන ප්‍රධාන සැලසුම්කරු මිට්ජා බෝර්කර්ට් විසින් එය පිරිපහදු කරනු ඇත. යූරුස් හි නිර්මාණ භාෂාවට ඇවෙන්ටඩෝර් විසින් දැඩි ලෙස බලපෑම් කර ඇත.

2019 සැප්තැම්බර් 3 වන දින ලැම්බෝගිනි සියාන් දෙමුහුන් මෝටර් රථය "සියාන් එෆ්කේපී 37" නමින් හඳුන්වා දෙන ලදී. නමේ පළමු භාගයේ තේරුම ඉතාලි බසින් "විදුලි කෙටීම" යන්නයි, දෙවන භාගයේ දී භාවිතා කළ තාක්‍ෂණය හේතුවෙන් නව මාදිලියට ගැලපෙන නමක්. අභාවප්‍රාප්ත වොක්ස්වැගන් සමූහයේ සභාපති ෆර්ඩිනන්ඩ් පියච්ට උපහාරයක් වශයෙන් "එෆ්කේපී" යනු ඔහුගේ නමේ මුල් අකුරු වීම සහ "37" ඔහුගේ උපන් වසරේ අවසාන ඉලක්කම් දෙක වීමයි. සියාන් විසින් ඇවන්ඩඩෝර් එස්වීජේ හි වී 12 එන්ජිමේ අවසාන පුනරාවර්තනය භාවිතා කළ නමුත් ශක්තිය ගබඩා කිරීම සඳහා එය සුපිරි ධාරිත්‍රකයක් මඟින් ක්‍රියාත්මක කරන විදුලි මෝටරයක් සමඟ සම්බන්ධ කරයි (සාරාංශයක් ලෙස ඇවෙන්ටඩෝර් හි ආරම්භක මෝටරයේ භාවිතා කරන සුපිරි ධාරිත්‍රකයේ විශාල වූ අනුවාදයක්). සුපිරි ධාරිත්‍රකය භාවිතා කළේ සාම්ප්‍රදායික ලිතියම් අයන බැටරියකට වඩා කාර්යක්ෂමව විද්‍යුත් ශක්තිය ගබඩා කිරීමේ හැකියාව නිසා ය. ධාරිත්‍රක ආරෝපණය කරනු ලබන්නේ සාම්ප්‍රදායික බල සැපයුම් මධ්‍යස්ථානයක් වෙනුවට කාරයේ ප්‍රතිජනන තිරිංග පද්ධතියෙනි. මෝටර් රථය නැවැත්වීමේදී සහ මන්දගාමී වීමේ ප්‍රතිවිපාක වළක්වා ගැනීම සඳහා විදුලි මෝටරයේ කාර්යභාරය සීමා වන අතර, සියොන් එෆ්කේපී 37 වඩාත් සංකීර්ණ දෙමුහුන් වෙළඳපොලේ ප්‍රථම ප්‍රවේශය වන අතර එය වඩාත් බලවත් ලැම්බෝගිනි මෝටර් රථයක්  ලෙස ප්‍රකාශයට පත් වනු ඇත.

2020 ජූලි මාසයේදී සමාගම යූරුස් හි 10,000 වන ඒකකය නිෂ්පාදනය කරන බව නිවේදනය කළේය.

2021 ජූලි මාසයේදී ලැම්බෝගිනි හි සමාජ නාලිකා වල මංගල දර්ශනයේදී ඇවෙන්ටඩෝර් හි අවසාන ප්‍රභේදය නිවේදනය කරන ලදී. "ඇවෙන්ටඩෝර් අල්ටිමේ" යනුවෙන් හැඳින්වෙන එහි නිෂ්පාදනය ඒකක 600 කට සීමා වේ (කූපේ සඳහා 350, රෝඩ්ස්ටර් සඳහා 250). ඇවෙන්ටඩෝර් එස් සහ එස්වීජේ හි සියලුම සම්මත අංග එහි ඇත. එය උපරිම බලය 780 PS (574 kW; 769 hp) සහ ඇවෙන්ටඩෝර් SVJ හි ව්‍යවර්ථ 720 N⋅m (531 lb⋅ft) ක් නිපදවයි. තත්පර 2.8 කින් එය පැයට කිලෝමීටර් 0-100 (පැයට සැතපුම් 6-62) දක්වා වේගවත් කළ හැකි බව ලැම්බෝගිනි පවසයි. උපරිම වේගය පැයට කිලෝමීටර 356 (පැයට සැතපුම් 221) ක් යැයි කියවේ. කූපේ සතුව හිමිකම් කියන බර කිලෝග්‍රෑම් 1,550 (රාත්තල් 3,417) කි.

ලැම්බෝගිනි 2021 අගෝස්තු 14 වෙනි දින මධ්‍යම එන්ජින් දෙමුහුන් මෝටර් රථයක් වන "ලැම්බෝගිනි කවුන්ටච් එල්පී 800-4" එළිදක්වන ලදී. එය නම් කරනු ලැබුවේ වසර 50 කට පෙර ප්‍රථම වරට හඳුන්වා දුන් මුල් කවුන්ටච් කාරයට උපහාරයක් වශයෙනි. සියොන් එෆ්කේපී 37 මත පදනම්ව, ඒකක 112 ක් නිෂ්පාදනය කිරීමට සැලසුම් කර ඇති අතර එම අංකය සඳහන් එල්පී 112 මාදිලිය නම් කිරීම සහ මුල් කවුන්ටච් සංවර්ධනය කිරීමේදී භාවිතා කළ අංකයයි. කවුන්ටාච් එල්පීඅයි 800-4 හි යාන්ත්‍රික කොටස් සියොන් එෆ්කේපී 37  (2019 දී එළිදක්වන ලදී) ගෙන් ලබාගෙන ඇත. එය එකම කාබන්-ෆයිබර් මොනොකොක් භාවිතා කරන අතර එම මෘදු හයිබ්‍රිඩ් පවර්ටේන් සමඟම 599 kW (814 PS) ක සුළු අඩු වූ ඒකාබද්ධ නිමැවුමක් භාවිතා කරයි. 803 එච්පී දෙමුහුන් එන්ජිම රෝද හතරටම බලය සපයයි. ලැම්බෝගිනි කාර් රථය තත්පර 2.8 කදී පැයට කි.මී. 100 කට වේගයක් ලබා ගනී.

2022 අප්‍රේල් 12 වෙනිදා, "Huracán Tecnica" නමින් නව  මාදිලියක් එළිදක්වන ලදී. එය Huracan STO වෙතින් ස්වභාවිකව-ඇස්පිරේට් V10 එන්ජිම භාවිතා කරන අතර උපරිම වේගය 325 km/h (202 mph) වේ. තත්පර 3.2 කින් පැයට කිලෝමීටර 0–100 (පැයට සැතපුම් 0–62) ක ත්වරණ කාලයක් ඇත.එය සෑදීම සඳහා කාබන් ෆයිබර් සහ අනෙකුත් පුළුල් ද්‍රව්‍ය භාවිතා කර ඇති අතර බාහිර සැලසුම ද යම් ප්‍රමාණයකට වෙනස් කර ඇත.

ලැම්බෝගිනි විසින් සාදන ලද මෝටර් රථ හා අනෙකුත් නිශ්පාදන

දැනට නිෂ්පාදනය කෙරෙන මෝටර් රථ

2021 වර්ෂය වන විට, ලැම්බෝගිනි හි මෝටර් රථ නිෂ්පාදන පරාසය මාදිලි තුනකින් සමන්විත වන අතර, එයින් දෙකක් මැද එන්ජින් දෙකේ ආසන සහිත ක්‍රීඩා මෝටර් රථ වන අතර තුන්වැන්න ඉදිරිපස එන්ජිමක් සහිත සියළුම රෝද ධාවන (AWD) SUV ය.
ඇවෙන්ටඩෝර්

වර්තමාන වී 12 එන්ජින් බලයෙන් ක්‍රියාත්මක වන ඇවෙන්ටඩෝර් නිෂ්පාදන පෙළ සමන්විත වන්නේ "එල්පී 740–4 ඇවෙන්ටඩෝර් අල්ටිමේ" සහ "ඇවෙන්ටඩෝර් SVJ" (කූප් සහ රෝඩ්ස්ටර්) වලින් වන අතර සියලුම ඇවෙන්ටඩෝර් මාදිලි නිෂ්පාදනය 2022 දී අවසන් වන බව පැවසේ.
හුර්කන්

V10 එන්ජින් බලයෙන් ක්‍රියාත්මක වන හුරාකොන් රේඛාවට දැනට සියලුම වීල් ඩ්‍රයිව් එල්පී 610-4 කූපේ සහ ස්පයිඩර් ඇතුළත් වන අතර අඩු වියදම් පසුපස රෝද සහිත එල්පී 580-2 කූපේ සහ ස්පයිඩර් සහ බලවත්ම, ට්‍රැක් නැඹුරු එල්පී 640-4 පර්ෆෝමන්ට් කූපය ඇතුළත් වේ. සහ ස්පයිඩර්.

යූරස්

2019 වන විට එහි විකුණුම් ප්‍රමාණය දෙගුණ කිරීමේ අදහසින් ලැම්බොගිනි සමාගම යුරස් නම් SUV රථයක්ද එක් කළ අතර එය ද්විත්ව ටර්බෝ වී 8 එන්ජිමකින් බල ගැන්වෙන අතර ඉදිරිපස එන්ජිමක් සහිත සියළුම රෝද ධාවන පිරිසැලසුම භාවිතා කරයි.

බෝට්ටු එන්ජින්

මෝටෝරි මැරිනි ලැම්බෝගිනි වන ලැම්බෝගිනි හි බෝට්ටු එන්ජින් නිෂ්පාදන අංශය තවමත් පවර්බෝට් රේසිං සඳහා එන්ජින් නිෂ්පාදනය කරයි. වර්ල්ඩ් ඕෆ්ෂෝර් සීරීස් 1 වන පන්තියේ ප්‍රබල බෝට්ටු වල භාවිතා කිරීම සඳහා දැනට විශාල වී 12 මැරීන් එන්ජින් බ්ලොක් එකක් නිෂ්පාදනය කෙරේ. ලැම්බෝගිනි සන්නාමගත සාගර එන්ජිමකට ආසන්න වශයෙන් 8,171 cc (8.2 L) විස්ථාපනයක් ඇති අතර දළ වශයෙන් 940 hp (700 kW) නිමැවුම් ඇත.

ස්කොඩ්රා කෝර්ස්

ස්කොඩ්රා කෝර්ස් යනු ලැම්බෝගිනිගේ මෝටර් රථ ක්‍රීඩා දෙපාර්තමේන්තුවේ නාමයයි. එය නිර්මාණය කරන ලද්දේ ඔටෝමොබිලි ලැම්බෝගිනි සමාගමේ පාරිභෝගිකයින්ට අසමසම සහයෝගයක් ලබා දීම සඳහා ය.
ලැම්බෝගිනි සමාගමට අනුව ලොව පුරා වැඩිම ජීටී ශූරතාවලියට සහභාගී වන කාර් සැලසුම් කර නිෂ්පාදනය කරනු ලබන්නේ ස්කොඩ්‍රා කෝර්ස් විසිනි. එය ලැම්බෝගිනි සුපර් ට්‍රෝෆියෝ ද සංවිධානය කරයි .

ලැම්බෝගිනි සුපිර් ට්‍රෝෆියෝ

2009 වසරේ සිට ලැම්බෝගිනි සුපර් ට්‍රෝෆියෝ ඔටෝමොබයිල් රේසිං ශූරතාවලිය සංවිධානය කරයි. සුපර් ට්‍රෝෆියෝ යනු හුරාකොන් සුපර් ට්‍රෝෆියෝ ඊවෝ මාදිලියේ වාහන (කලින් ගැල්ලර්ඩෝ සුපර් ට්‍රෝෆියෝ කාර්) (මුල් මාර්ග අනුමත කාර් වල රේසිං අනුවාදයන්) සඳහා පමණි. මහාද්වීප තුනක (ඇමරිකාව, ආසියාව සහ යුරෝපය) විවිධ තරග මාලාවන් තුනක් ඇත. සෑම මාලාවක්ම වට හයකින් සමන්විත වන අතර, ඒ සෑම එකක්ම නොමිලේ පුහුණු සැසි, සුදුසුකම් ලැබීම සහ මිනිත්තු 50 බැගින් පැවැත්වෙන තරඟ දෙකකින් සමන්විත වේ. රියදුරන් කාණ්ඩ හතරක් ඇත: ප්‍රෝ, ප්‍රෝ-ඇම්, ඇම් සහ ලැම්බෝගිනි කප්. ලැම්බෝගිනි ලෝක ශූරයින් තෝරාගැනීමෙන් පසු ලෝක අවසන් මහා තරඟය සමය නිමාවට පත් වේ.

ලැම්බෝගිනි GT3

සුපර් ට්‍රෝෆියෝ වලට වෙනස්ව, ජීටී 3 ශූරතා නිර්මාණකරුවන්ගේ පරාසයක් සඳහා විවෘතය. හුරාකොන් ජීටී 3 ඊවෝ රේස් කාර් සඳහා තරඟ කිරීමට තෝරාගෙන ඇති ඔටෝමොබිලි ලැම්බෝගිනි පාරිභෝගික කණ්ඩායම් 20 කට වඩා තිබේ. 2015 දී හුරාකොන් ජීටී 3 දියත් කළ දා සිට ලැම්බොගිනි සමාගම පවසන්නේ මෙම මෝටර් රථ ලෝක මට්ටමින් ජයග්‍රහණ 40 කට වඩා හිමිකරගෙන ඇති බවයි.

නිපදවන ලද වාහන

ඉහත රේසිං ඉසව් සඳහා GT3 සහ සුපර් ට්‍රෝෆියෝ කාර් තැනීම හැර (දැනට Huracan GT3 Evo සහ Huracan Super trofeo Evo 2 නිෂ්පාදනය කෙරේ), පාරිභෝගික ඉල්ලීම මත ස්කොඩ්‍රා කෝර්ස් සීමිත සංස්කරණයක් සහිත ඉහළ කාර්‍ය සාධන කාර් සාදයි.

SC18 ඇල්ස්ටන්

2018 නොවැම්බර් මාසයේදී හඳුන්වා දෙන ලද "එස්සී 18 ඇල්ස්ටන්" යනු ලැම්බෝගිනි මෝටර් රථ අංශයේ ස්කොඩ්‍රා කෝර්ස් සමඟ සමීප සහයෝගීතාවයකින් පාරිභෝගිකයෙකු සඳහා නිර්මාණය කරන ලද ධාවන පථ කාරයක්ය  (නිෂ්පාදනය කර ඇත්තේ එක් ඒකකයක් පමණි).

ඇවෙන්ටඩෝර් එස්වීජේ මත පදනම්ව ඇති මෙහි, හුරාකොන් ජීටී 3 සහ හුරාකොන් සුපර් ට්‍රෝෆියෝ ඊවෝ වලින් ලබාගත් වායුගතික මූලද්‍රව්‍ය ඇතුළත් වේ. මෝටර් රථයේ ප්‍රධාන ලක්‍ෂණ අතරට සකස් කළ හැකි විශාල කාබන් ෆයිබර් පසුපස තටුව, හුරාකොන් ජීටී 3 වෙතින් ගත් හුඩ් එකේ ඉදිරිපස වාතය ලබා ගැනීම, විශේෂයෙන් කාරය සඳහා තනන ලද වෙනෙනෝ වැනි රෝද, පසුපස ලාම්පු සමඟ එකවර පිටාර ගැලීමේ පද්ධතියක් ඇතුළත් වේ. සෙන්ටෙනාරියෝ, පසුපස ෆෙන්ඩර්, හුඩ් ස්කූප් සහ මධ්‍යම වරල් හුරාකොන් සුපර් ට්‍රෝෆියෝ ඊවෝ වෙතින් සහ නව ඉදිරිපස බම්පරයක් ඇත. මෙම සියලු වෙනස්කම් මඟින් මෝටර් රථයට 759 hp (770 PS) සහ 720 nm (531 lb-ft) ව්‍යවර්ථයක් ලබා දේ.

ලැම්බෝගිනි එසෙන්සා SCV12

ලැම්බෝගිනි "එසෙන්සා එස්සීවී 12" යනු ඉතාලි මෝටර් රථ නිෂ්පාදකයෙකු වන ලැම්බෝගිනි විසින් ඔවුන්ගේ ස්කොඩ්‍රා කෝර්ස් රේසිං අංශය යටතේ නිෂ්පාදනය කරන ලද ධාවන පථ ක්‍රීඩා මෝටර් රථයකි. 2020 ජූලි 29 දින හඳුන්වා දුන් මෙම කාරය පිරිසිදු, සාමාන්‍යයෙන් ඇස්පිරේට් කළ එන්ජිමක් ඇති බලවත්ම සහ අවසාන කාරය වේ.

එසෙන්සා එස්සීවී 12 ද ඇවෙන්ටඩෝර් එස්වීජේ හි 6.5-ලීටර් වී 12 එන්ජිම භාවිතා කරන අතර එම පිරිවිතරයන්ට අනුව සකස් කර ඇති නමුත් පසුපස ගියර් පෙට්ටිය සවි කිරීම සඳහා එන්ජිම අංශක 180 ක් හැරවී ඇත. එන්ජිමේ බල ප්‍රතිදානය 610 kW (830 PS; 820 hp) වේ.

එසෙන්සා එස්සීවී 12 නිෂ්පාදනය ඒකක 40 කට සීමා කෙරේ. මෝටර් රථය මාර්ග භාවිතය සඳහා නීත්‍යානුකූල නොවන අතර එයට සුවිශේෂී ධාවන තරඟ මාලාවක් පැවැත්වීමට සැලසුම් කර ඇත.

SC20

2020 දෙසැම්බරයේදී ලැම්බෝගිනි සමාගම විසින් SC20 හඳුන්වා දෙන ලද අතර එය ලැම්බෝගිනි හි වාහන ක්‍රීඩා අංශයේ ස්කොඩ්‍රා කෝර්ස් සමඟ සමීප සහයෝගයෙන් පාරිභෝගිකයෙකු සඳහා නිර්මාණය කරන ලද ධාවන පථ මත පදනම් වූ කාරයකි (නිෂ්පාදනය කර ඇත්තේ එක් ඒකකයක් පමණි).

එය Aventador SVJ LP770-4 භාවිතා කරන එන්ජිමම භාවිතා කරයි. ඇවෙන්ටඩෝර් ජේ මෙන් එහි වින්ඩ්ස් ආවරණයක් නැති නමුත් එය මාර්ග නීත්‍යානුකූල වන අතර එහි පසුපස ලයිට් සියෝන් එෆ්කේපී 37 එකට සමාන වේ.

ලැම්බෝගිනි කෞතුකාගාර

මියුසියෝ ලැම්බෝගිනි

"මියුසියෝ ලැම්බෝගිනි" (හෝ ලැම්බෝගිනි කෞතුකාගාරය) යනු ඉතාලියේ එමිලියා-රොමාග්නා හි සැන්ට් අගතා බොලොග්නිස් හි ඔටෝමොබිලි ලැම්බෝගිනි එස්පීඒ සතු සහ ක්‍රියාත්මක වන කෞතුකාගාරයකි.

මෙම දෙමහල් කෞතුකාගාරය 2001 දී විවෘත කරන ලදී. 2016 ජූනි මාසයේදී ප්‍රතිසංස්කරණය කරන ලද අතර වැඩි මාදිලි ප්‍රමාණයක් සඳහා එයින් ප්‍රදර්ශන ඉඩ ලැබුණි. කෞතුකාගාරයේ පරමාර්ථය වන්නේ ලැම්බෝගිනි ඉතිහාසයේ සියලු වැදගත් සන්ධිස්ථාන ආවරණය කිරීම ය. මෙම අරමුණ සඳහා කෞතුකාගාරය විසින් සමාගම විසින් නිෂ්පාදනය කරන ලද සියලුම මාදිලි දැක්වෙන පවුල් ගසක් ප්‍රදර්ශනය කරයි. වර්තමාන ගැලරියේ 350 ජීටී,වෙනෙනෝ සහ සෙස්ටෝ එලිමෙන්ටෝ වැනි සුපිරි මෝටර් රථ සහ එගොඉස්ටා සහ මියුරා සංකල්පය වැනි එක් කාරයක් පමණක් නිපදවන ලද සංකල්පන කාර් ඇතුළත් වේ.

මියුසියෝ ෆෙරූසියෝ ලැම්බෝගිනි

"මියුසියෝ ෆෙරුසියෝ ලැම්බෝගිනි" යනු ලැම්බෝගිනි ක්‍රීඩා කාර් සන්නාමයේ නිර්මාතෘ ෆෙරුසියෝ ලැම්බෝගිනිගේ ජීවිතය හා වැඩ කටයුතු කෙරෙහි අවධානය යොමු කර ඇති එමොලියා, රොමග්නා හි බොලොග්නා නගරයට කි.මී කිහිපයක් ඈතින් පිහිටි ආර්ජෙලාටෝහි පිහිටි ඉතාලි කෞතුකාගාරයකි.

ෆෙරූසියෝ ලැම්බෝගිනි පිළිබඳ වර්ග අඩි 9,000 කෞතුකාගාරයේ ෆෙරූසියෝගේ මුල් අවධියේ කාර් කිහිපයක්, කාර්මික මූලාකෘති, සටහන්, පෞද්ගලික වස්තූන් සහ පවුලේ ඡායාරූප තිබේ.

උපන්‍යාස

ලම්බෝගීනි


Associazione Calcio Rinascita Messina, Messina şehri merkezli İtalya futbol kulübü. Sarı-kırmızı renklere sahip olan takım, Lega Pro Prima Divisione'de mücadele etmektedir.

1900'de kurulan futbol kulüpleri
İtalya'daki futbol kulüpleri
Messina
Serie A kulüpleri

ACR Messina


Waldyr Geraldo Boccardo (São Manuel, 28 de enero de 1936-Río de Janeiro, 18 de noviembre de 2018) fue un baloncestista brasileño.

Biografía
Waldir Boccardo comenzó su carrera en São José; después jugó en clubes de Río de Janeiro como Vasco da Gama, Flamengo y Botafogo. Integró la selección brasileña de baloncesto que se consagró campeón en el Mundial de 1959 en Chile.

Al año siguiente obtuvo la medalla de bronce olímpica en los Juegos Olímpicos de Roma.

Después de retirarse como jugador, fue entrenador de varios equipos brasileños y también asistente técnico de la selección brasileña, que quedó tercera en el mundial de Filipinas en 1978. Boccardo también se dedicó a charlas y cursos para reciclaje y capacitación de técnicos de baloncesto en Brasil.

El 18 de noviembre de 2018, Waldir Boccardo falleció a los 82 años, en Río de Janeiro, como consecuencia de una infección generalizada. Fue miembro del equipo que ganó el título en el Campeonato Mundial de 1959 y la medalla de bronce en los Juegos Olímpicos de Roma 1960.

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en sportsreference
 Ficha en portugués

Baloncestistas de Brasil
Baloncestistas de la selección de Brasil
Baloncestistas del Flamengo
Baloncestistas campeones del mundo

Waldyr Geraldo Boccardo


Fortress é um filme de ação estadunidense de 2021 dirigido por James Cullen Bressack e escrito por Alan Horsnail, baseado em uma história de Emile Hirsch e Randall Emmett. É estrelado por Jesse Metcalfe, Bruce Willis, Chad Michael Murray, Kelly Greyson, Ser'Darius Blain, Michael Sirow, Shannen Doherty e Katalina Viteri. É o primeiro filme de uma trilogia e será seguido por The Fortress 2 e The Fortress 3. O filme está programado para ser lançado em cinemas selecionados e em vídeo sob demanda pela Lionsgate Films em 17 de dezembro de 2021.

Premissa
Robert e seu filho Paul vivem em um resort ultrassecreto para oficiais de inteligência aposentados dos EUA. Um grupo de criminosos invade o complexo e a dupla precisa salvar o dia.

Elenco

Produção
As filmagens começaram em 3 de maio de 2021, em Porto Rico. O filme foi anunciado no mesmo dia como a primeira parte de uma trilogia de filmes estrelada por Jesse Metcalfe, Bruce Willis, Chad Michael Murray e Kelly Greyson. O segundo filme, intitulado The Fortress 2, foi filmado lado a lado com o primeiro; a produção da trilogia foi concluída em 3 de novembro de 2021. Em 15 de maio de 2021, o diretor James Cullen Bressack disse que filmagens no primeiro filme tinham se enrolado.

Lançamento
O filme está programado para ser lançado em cinemas selecionados e em vídeo sob demanda pela Lionsgate Films em 17 de dezembro de 2021.

Notas

Filmes da Lions Gate
Filmes gravados em Porto Rico
Filmes de ação dos Estados Unidos
Filmes dos Estados Unidos de 2021
Filmes em língua inglesa

Fortress (filme de 2021)


සාමාන්‍ය ජ්‍යාමියෙදී අරය යනු ඕනෑම වෘත්තයක මධ්‍ය ලක්ෂයේ සිට පරිධියට ඇති දුර ප්‍රමාණයයි. අරය නැතිනම් Radius යන වචනය සැදි ඇත්තේ ලතින් වචනයක් වන Ray මගිනි..සාමාන්‍යයෙන් භාවිතයේදී අරය r ලෙසත් අරයේ දෙගුණය විෂ්කම්භය d ලෙසත් නිරුපනය කරයි:

සුත්‍රය
ජ්‍යාමිතික හැඩතල වල අරය ඒවායේ අනෙක් මිනිම් සමග ඇති සම්බන්දය අර්ථ දක්වා ඇත.

වෘත්ත

පරිධිය C වන වෘත්තයක අරය

වර්ගඵලය A වන වෘත්තයක අරය

පරමාණුක අරය

පරමාණුක අරය , නැතහොත් පරමාණුවේ විශාලත්වය, පරමාණුවේ පැහැදිලිව අර්ථ දක්වා නැත.භෞතික අගයන් නොවන අතර එය සියළු අවස්ථාවන්හි නියතයක්ද නොවේ.. (සමහර අවස්ථා වලදී නියතයකි), යම් පරමාණුවක අරීය අගය රදා පවතිනුයේ ඒ සදහා යොදාගන්නා නිර්වචනය මතය. මේ සදහා වූ එකිනෙකට වෙනස් අවස්ථාවනෝචිත නිර්වචන කිහිපයක් ඇත

පරිශීලන

බාහිර සබැදී

 Radius (PlanetMath.org website)

ජ්‍යාමිතිය
ගණිතය

අරය


El USS Sable (IX-81) fue un portaaviones de entrenamiento de agua dulce de la Armada de los Estados Unidos durante la Segunda Guerra Mundial. Fue la conversión de un vapor de ruedas laterales, y máquinas alimentadas con carbón. Construido originalmente como vapor de ruedas laterales de recreo con el nombre de Greater Buffalo, fue convertido en portaaviones en 1942 para ser usado en los Grandes Lagos. Fue utilizado para el entrenamiento avanzado de los pilotos aeronavales en  la realización de despegues y apontajes sobre la cubierta de un portaaviones. Uno de los aviadores navales que completó su entrenamiento en el Sable fue el futuro presidente de los estados Unidos George H. W. Bush.

Tras la Segunda Guerra Mundial, el USS Sable fue dado de baja el 7 de noviembre de 1945. El 7 de julio de 1948 fue vendido para desguace a la H.H. Buncher Company.

Construcción
Anteriormente llamado Greater Buffalo, El USS Sable  fue construido originalmente en 1924 por American Ship Building Company en Lorain, Ohio como vapor de ruedas laterales de recreo, y diseñado por el ingeniero Frank E. Kirby. Cuando fue completado, el Greater Buffalo tenía una eslora de 158,1 m, una manga de 17,68 m, un calado de  6,49 m y un desplazamiento de 7863 t. Su movimiento dependía de una máquina de vapor de triple expansión.

Historial
Desde 1924 a 1942, el Greater Buffalo fue utilizado como buque de transporte nocturno para más de 1500 pasajeros entre Búfalo, Nueva York  y Detroit, Míchigan  para la  Detroit and Cleveland Navigation Company. Fue adquirido por la Armada de los Estados Unidos el  7 de agosto de 1942 por la  War Shipping Administration  y renombrado Sable el 19 de septiembre de 1942.

Reforma
El Sable fue modificado en la Erie Plant of American Shipbuilding Company de Buffalo, NuevaYork. Fueron retiradas la superestructura y las cabinas del pasaje, dejando la cubierta principal y unos apoyos, sobre los que se instaló una cubierta de vuelo de acero, en lugar de una de madera similar a la del Wolverine prevista originalmente. El Sable carecía de hangar bajo la cubierta de vuelo, elevadores o armamento, ya que su papel, era el de entrenar pilotos en despegues y aterrizajes desde un portaaviones. El  Sable fue dado de alta el 8 de mayo de 1943, bajo el mando del capitán William A. Schoech.

Tareas de entrenamiento

Una vez completado, el Sable partió de Buffalo el 22 de mayo de 1943 y arribó a su puerto base en Chicago, Illinois el 26 de mayo de 1943. El Sable junto al Wolverine, fue asignado al 9º distrito naval de portaaviones de cualificación (CQTU). Tras el final de la Segunda Guerra Mundial, fue puesto en reserve el 7 de noviembre de 1945 y dado de baja del registro naval de buques el28 de noviembre de 1945. Fue vendido por la comisión marítima a  H. H. Buncher Company el 7 de julio de 1948 a la que fue entregado el 27 de julio de 1948.

Legado
Juntos, el Sable y el Wolverine entrenaron y cualificaron a 17 820 pilotos en 116 000 aterrizajes en portaaviones. De ellos, 51 000 aterrizajes fueron en el Sable. Uno de los pilotos cualificados en el Sable, fue un joven teniente de 20 años, y futuro presidente de los Estados Unidos  George H. W. Bush. Se estima que entre 135 y 300 aviones se accidentaron durante los entrenamientos, de los cuales, 35, pudieron ser salvados para continuar con su función.

Véase también

Referencias

Este artículo incluye textos del dominio público procedente deldiccionario Americano de buques de guerra (DANFS, acrónimo de Dictionary of American Naval Fighting Ships en inglés). Cuya entrada puede consultarse [aquí|http://www.history.navy.mil/danfs/s2/sable.htm]

Enlaces externos

navsource.org: USS Sable

Portaaviones de entrenamiento de los Estados Unidos
Historia de Búfalo (Nueva York)

USS Sable (IX-81)


Les élections législatives françaises de 1951 se tiennent le 17 juin. Ce sont les deuxièmes élections législatives de la Quatrième République.

Mode de Scrutin

Représentation proportionnelle plurinominale suivant la méthode du plus fort reste dans 103 circonscriptions, conformément à la loi des apparentements : les listes qui se sont « apparentées » avant l'élection remportent tous les sièges de la circonscription si leurs voix ajoutées obtiennent la majorité absolue des suffrages exprimés. Il y a  à pourvoir.
Le vote préférentiel est admis.

Dans le département de la Corse, quatre députés sont à élire.

Élus

Résultats

Résultats à l'échelle du département

 Les listes du RGR et du CNIP ont formé un premier apparentement, celle de la SFIO et de l'UDSR un second.
Aucun apparentement ne dépassant 50% des exprimés, les sièges sont répartis à la proportionnelle entre tous les partis.
Le score de l'apparentement est considéré comme celui d'une liste pour la répartition générale, ensuite la répartition interne des sièges entre apparentées se fait également à la proportionnelle.

Articles connexes
 Liste des circonscriptions législatives de Corse
 Liste des députés de Corse
 Élections législatives françaises de 1951

Notes et références

Corse
Législatives, 1951

Élections législatives de 1951 en Corse


الليف هو ليف النخل المعروف والقطعة منه ليفة. والليفة هي أسطوانة ضئيلة القطر عادة بالنسبة إلى طولها. فألياف النسيج تتميز بدقتها فهي ذات قطر أو عرض غاية في الصغر وطول يتجاوز مئة ضعف هذا البعد على الأقل. ويبلغ قطر الألياف النسيجية حوالي 11-50 ميكرومتر. ويتراوح طول ألياف النسيج بين 2.2 سم وعدة أميال.

تستخدم الألياف في المجالات الصناعية المختلفة. فهي تستخدم لصناعة الخيوط والنسيج والمواد المركبة وقد تحول إلى صحائف لصنع منتجات مثل الورق أو اللباد. أقوى المواد الهندسية تصنع عادة من الألياف، مثل ألياف الكربون وألياف عديد الإيثيلين فائق الوزن الجزيئي.
يمكن إنتاج الألياف الاصطناعية غالبًا بثمن منخفض وبكميات كبيرة مقارنة بالألياف الطبيعية، ولكن الألبسة المصنعة من الألياف الطبيعية تعطي راحة أكبر من قرينتها المصنعة من الألياف الاصطناعية.

ألياف النسيج
ألياف النسيج هي العنصر الأساسي في المادة النسيجية كالخيوط والنسيج والقماش غير المنسوج واللباد. وتتميز الألياف بدقتها فهي ذات قطر أو عرض غاية في الصغر وطول يتجاوز مئة ضعف هذا البعد على الأقل. قطر المادة النسيجية هو غاية في الصغر، إذ يبلغ حوالي 11-50 ميكرومتر. ويتراوح طول ألياف النسيج بين 2.2 سم وعدة أميال. واعتمادًا على طول الألياف تسمى إما ألياف قصيرة أو شعيرات .

تتكون ألياف النسيج عمومًا من جزيئات ضخمة، فهي مكثورات ذات خواص محددة، فليس بالإمكان استخدام أي مكثور لإنتاج ألياف النسيج، وإنما يجب على المكثورات أن تحقق شرطين أساسيين:
 أن تكون مكثورات خطية، غير متفرعة.
 وأن تحتوي سلاسل البوليمير على مجموعات قطبية، وإلا فإن على الجزيئات الضخمة أن تكون طويلة جدًا للاستعاضة عن كثافة الروابط بين جزيئية بروابط أكثر على طول الجزيئات الضخمة.

وتكون الجزيئات الضخمة ذات درجة عالية من التوجه على طول محور الليف مما يعطيها درجة عالية من التبلور وتكون موجهة حتى في المناطق غير البلورية من الألياف، فسمة التوجه هي أهم ما يميز الألياف عن المكثورات الأخرى. تزيد سمة التوجه من الروابط بين الجزيئات الضخمة المتجاورة فتساعد في منع انزلاقها على بعضها. وكون الجزيئات خطية لا ينفي ضرورة وجود بعض التشابك فيما بينها. ويزداد مدى التشابك بزيادة طول سلسلة المكثور، وتتحدد الكتلة المولية المثلى بـ 10000 و 50000 غ/مول لإنتاج الألياف بمتانة مرغوبة.

تُنتج ألياف النسيج الاصطناعية بعدة طرق مختلفة التقنيات، بدءًا من محلول المكثور (مكثور مذاب في إحدى المذيبات المناسبة) أو بدءًا من مكثور مصهور، ولكن أغلبها تعتمد مبدأ تمرير المكثور ضمن فتحات دقيقة تسمى المِغزل (انظر مبدأ البثق) لتحويل المكثور المصهور أو المذاب إلى ألياف طويلة جدًا. وتسحب الألياف بعدها على عدة مراحل لتحسين خواص الألياف الناتجة. عمليتي البثق والسحب تساعدان في تحويل سلاسل المكثورات من سلاسل متكورة ومتجمعة على بعضها إلى سلاسل متوازية نوعا ما، مما يزيد فرصة تشكل روابط بين جزيئاتها. وتكون بنية الألياف بلورية في المناطق التي تزيد فيها نسبة وانتظام هذه الروابط الكيميائية، بينما تكون البنية لابلورية في المناطق التي تشكل عيوبًا أو عدم انتظام لهذه الروابط.

الشعيرات النسيجية: هي نوع من الألياف النسيجية الطويلة جدا، وليس لها طول محدد.
الألياف القصيرة: هي إما ألياف طبيعية أو شعيرات مقطعة وفق أطوال معينة تتراوح من 3.75-28.5 سم.

هناك العديد من أنواع الألياف: القطن، والعديد الاستر، والنايلون، والصوف، إلخ.. هذه الألياف تشكل الخيوط والأقمشة. وتختلف هذه الألياف عن بعضها في البنية الكيميائية، وشكل المقطع العرضي لليف ومحيطه، كما تختلف في الطول والقطر.

وتصنف ألياف النسيج بشكل أساسي إلى ألياف طبيعية، وألياف اصطناعية. وتتميز الألياف الطبيعية بشكل عام بخواص معينة، فهي تتفكك حيويًا، وتعطي شعورًا أكبر بالراحة، ويمكن الحصول عليها من مصادر متجددة حيويًا، في حين أن الألياف الاصطناعية تمتاز بقوتها ومتانتها ورخص ثمنها وإمكانية أكبر لتعديل خواصها. والتركيب الكيميائي وبنية الألياف الطبيعية والاصطناعية مختلفة تمامًا، ويمكن هندسة الألياف الاصطناعية بحيث تحاكي الألياف الطبيعية لرفع سوية ونوعية المنتج النهائي. وبطبيعية الحال تلعب خواص الألياف دورًا كبيرًا في تحديد خواص الخيوط والأقمشة والمنتجات النهائية.

وتقسم الألياف بشكل أساسي إلى:
 ألياف طبيعية
 ألياف اصطناعية

ألياف النسيج الطبيعية

ألياف طبيعية ذات أصل نباتي
 ألياف لحائية:
 كتان (Flax)
 جوت (Jute)
 قنب (Hemp)
 جلجل (Kenaf): اسم يطلق على عدد كبير من النباتات الليفية حتى الخشنة منها، وأهم أنواع الجلجل الناعمة هي الجلجل العادى أو الجلجل الأفرنجى واسمه اللاتيني «كونابيس ساتيفا» والجلجل البلدى واسمه اللاتيني «هيبيسكس كانابينس» وجلجل سان واسمه اللاتيني «كورتولا ريا جينسيا» تستعمل الالياف السيقانية لنبات الجلجل في صناعة الغزل.
 ألياف الخيزران (Bamboo fibre)
 رامي (Ramie)
 Sunn
 Urena
 ألياف القراص (Nettle).
 ألياف ورقية:
 سيزال (Sisal)
 قنب مانيلا (Abaca (Manila))
 بينا (Piña)
 خوص (Raffia palm)
 Henequen
 ألياف أخرى
 ألياف من البذور والثمار:
 القطن (Cotton)
 ألياف جوز الهند (Coir fibre)
 ألياف أخرى

ألياف طبيعية ذات أصل حيواني: (ألياف بروتينية)
 الصوف (Wool)
 الموهير (Mohair)
 شعر الجمل (Camel Hair)
 شعر المعزة الفارسية (Persian Goat Hair)
 اللاما
 هواريزو (Huarizo)
 فكونة
 غواناكو (Guanaco)
 ألياف الفرو (Fur fibers)
 الحرير (Silk)
 ألبكة (Albaca)
 أنغورا
 كشمير
 قصاب (Catgut)
 شعر الكلب (Chiengora)
 حرير العنكبوت

ألياف طبيعية من مصدر معدني
 أسبست (حرير صخري)

والألياف الطبيعية تتحلل حيويًا بمرور الوقت مع توفرالشروط المناسبة للتحلل كدرجة الحرارة ونسبة الرطوبة.

ألياف النسيج التركيبية

ألياف طبيعية تحويلية
 ألياف سيليلوزية
 ألياف الفيسكوز
 ألياف الحرير الصناعي أو ألياف أكسيد النحاس النشادري
 ألياف إستر السيليلوز
 ألياف خلات السليولوز
 ألياف ثلاثي خلات السليولوز
 ألياف بروتينية تحويلية :
 ألياف الكازين
 ألياف الفول السوداني .
 ألياف زين
 ألياف الصويا
 ألياف الكولاجين
 ألياف بروتينية أخرى
 ألياف الألجينات
 ألياف المطاط الطبيعي
  .
 ألياف السيليكات .

الألياف الاصطناعية
 ألياف عديد الأميد  وتسمى باسمها التجاري النايلون:
 نايلون 6

 نايلون 6.10
 ألياف جديدة من عديد الأميد
 ألياف عديد الإستر
 ألياف عديد الإيثيلين تيرفثالات
 ألياف (Poly-1, 4-cyclohexylene-dimethylene Terephtalate Fibers)
 أنواع أخرى من ألياف عديد الإستر.

 ألياف
 ألياف متعدد كلوريد الفينيل
 ألياف
 ألياف عديد فينيل الكحول
 ألياف عديد رباعي فلورو الإيثيلين
 ألياف عديد ثنائي نتريل الفينيليدن
 ألياف عديد الستيرين
 ألياف عديد الأوليفين
 ألياف متعدد الإيثيلين.
 ألياف عديد البروبيلين
 ألياف عديد إيثان اليوريا
 ألياف تركيبية أخرى:
 ألياف زجاجية

 ألياف معدنية
 ألياف عديد اليوريا
 ألياف عديد الكربونات .
 ألياف الكربون .

الألياف البصرية

هي ألياف مصنوعة من الزجاج النقي، تكون طويلة ورفيعة ولا يتعدى سمكها سمك الشعرة. يجمع العديد من هذه الألياف في حزم داخل الكبلات البصرية، وتستخدم في نقل الإشارات الضوئية لمسافات بعيدة جداً.

اقرأ أيضًا

 ليف بصري
 محصول ليفي
 ألياف غذائية

المصادر

ألياف النسيج
مواد
نسيج

ليف


පාකිස්තාන ක්‍රිකට් කණ්ඩායම 2009 ජුනි සිට අගෝස්තු දක්වා ශ්‍රී ලංකාවේ සංචාරය කළේය. සංචාරක කණ්ඩායම ශ්‍රී ලංකාවට එරෙහිව ටෙස්ට් තරග තුනකට, එක්දින ජාත්‍යන්තර තරග පහකට සහ එක් විස්සයි20 ජාත්‍යන්තර තරගයකට ක්‍රීඩා කළේය.

පාකිස්තානය සහ ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් XI අතර පැවැති පළමු පෙළ තරගය ජය පරාජයෙන් තොරව අවසන් විය. පාකිස්තානය සහ ශ්‍රී ලංකා ඒ කණ්ඩායම අතර පැවති ලැයිස්තු A  තරගය ශ්‍රී ලංකා ඒ ජය ගත්තේය. සංචාරය 2009 ජුනි 29 සිට 2009 අගෝස්තු 12 දක්වා පැවතුනි.

සංචාරයට පෙර
ICC ලෝක වි20 කුසලාන අවසන් මහා තරඟයේදී පකිස්ථානය ශ්‍රී ලංකාව පරාජයට පත් කර සති දෙකකට පසුව මෙම තරගමාලාවට පැමිණියේය. පාකිස්ථානු පුහුණුකරු ඉන්තිකාබ් අලාම් ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් සපයනු ලබන ආරක්ෂාව පිළිබඳව සෑහීමකට පත් වූ නමුත් ඔහුගේ කණ්ඩායම වි20 ක්‍රිකට් වලින් ටෙස්ට් ක්‍රිකට් වෙත මාරුවීම ගැන සැලකිලිමත් විය."ප්‍රබල ශ්‍රී ලංකා කණ්ඩායමකට එරෙහිව තරගමාලාව ජයග්‍රහණය කිරීමේ ප්‍රධානතම දෙය වනුයේ උණුසුම් හා තෙතමනය සහිත කාලගුණය තුළ ඉල්ලුමට සරිලන ටෙස්ට් තරඟ ක්‍රිකට් වලට හැඩගැසීමට අපට ඇති හැකියාවයි. අපට ආපසු හැරී බලන්නට හැකියාවක් නැත. ටෙස්ට් තරගමාලාවේ පළමු පන්දුව යවන විට විස්සයි20 කිරුළ දිනාගැනීම සුළු දෙයක් වනු ඇත. ඒක වෙනස් පන්දු ක්‍රීඩාවක්."

~ ඉන්තිකාබ් අලාම් (පාකිස්ථානු පුහුණුකරු) ~පකිස්තානය ශ්‍රී ලංකාවේදී කිසි දිනක තරගාවලියක් පරාජය වී නැත, පසුගිය තරගමාලා වලින් තුනක් ජයගෙන, දෙකක් ජය පරාජයෙන් තොරව අවසන් කර ඇත. මොහොමඩ් යූසුෆ් සහ අබ්දුල් රසාක් නැවත පැමිණීමෙන් පාකිස්තානය ශක්තිමත් වී ඇත.

පකිස්තානය සහ ශ්‍රී ලංකාව අතර පසුගිය වසර පහ තුළ පැවැති ටෙස්ට් තරග 19 න් පාකිස්තානය තරග 13 ක් ජයගෙන, තරග 2 ක් පරාජය වී 4 ක් ජය පරාජයෙන් තොරව අවසන් වී තිබේ.

ICC වි20 ලෝක කුසලානයේ පරාජය හා ලාහෝර් ප්‍රහාරයේ ප්‍රතිවිපාක පසෙක ලා නායකයෙකු ලෙස පළමු ටෙස්ට් තරඟාවලිය ක්‍රීඩා කරන කුමාර් සංගක්කාර මෙසේ පැවසීය."ලාහෝර් එක අපේ හිතේ නැහැ, කණ්ඩායම මානසිකව ඒකෙන් ගොඩ එන්න ඇත්තටම ලොකු වැඩක් කරලා තියෙනවා, විස්සයි20 අවසන් මහා තරගය පරාජය වීම හිතට වේදනාවක් වුණා, නමුත් අපිට විශිෂ්ට තරගාවලියක් තිබුණා. කණ්ඩායම එංගලන්තයේදී ක්‍රීඩා කළ ආකාරය ගැන මම ආඩම්බර වන අතර ටෙස්ට් තරඟවලදීත් අපි ඒ වගේ දස්කම් දක්වනු ඇතැයි මට විශ්වාසයි.

~ කුමාර් සංගක්කාර (ශ්‍රී ලංකා නායක) ~

ටෙස්ට් සංචිතය

මුත්තයියා මුරලිදරන් පළමු ටෙස්ට් තරගයෙන් ඉවත් වූයේ පන්දු රැකීමේ පුහුණුවීම් අතරතුර දණහිසේ ආබාධයකට ලක්වීම හේතුවෙන්. පළමු ටෙස්ට් තරගය සඳහා ඔහු වෙනුවට රංගන හේරත් කණ්ඩායමට කැඳවා ඇත.

පුහුණු තරගය

පළමු පන්තිය: ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් XI එදිරිව පකිස්ථානය

ලැයිස්තු A:ශ්‍රී ලංකා ඒ එදිරිව පකිස්ථානය

ටෙස්ට් තරගමාලාව
ටෙස්ට් තරඟාවලිය ගාල්ල ජාත්‍යන්තර ක්‍රීඩාංගනයේදී, කොළඹ පයිකියසෝති සරවනමුත්තු ක්‍රීඩාංගණයේදී සහ කොළඹ සිංහල ක්‍රීඩා සමාජ පිටියේදී ටෙස්ට් තරඟ තුනකින් සමන්විත විය.

1 වන ටෙස්ට් තරගය

2 වන ටෙස්ට් තරගය

3 වන ටෙස්ට් තරගය

එදිජා තරගමාලාව
ජුලි 30 සහ අගෝස්තු 9 අතර එක්දින තරග පහක් පැවැත්විණි. ඒවා දඹුල්ල රංගිරි දඹුල්ල ජාත්‍යන්තර ක්‍රීඩාංගණයේදී සහ කොළඹ ආර් ප්‍රේමදාස ක්‍රීඩාංගණයේදී පැවැත්විණි.

1 වන එදිජා තරගය

2 වන එදිජා තරගය

3 වන එදිජා තරගය

4 වන එදිජා තරගය

5 වන එදිජා තරගය

එකම වි20ජා තරගය
ජුලි 27 වි20ජා තරගය කොළඹ ආර් ප්‍රේමදාස ක්‍රීඩාංගණයේදී පැවැත්විණි.

ආරක්ෂක
ප්‍රභූ ආරක්‍ෂාව සඳහා ශ්‍රී ලංකා රජය විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරීන් 100කට අධික සංඛ්‍යාවක් යොදවා ඇති අතර, පැමිණෙන කණ්ඩායම සඳහා දැඩි ආරක්‍ෂාවක් සලසා ඇත. විශේෂයෙන් හෝටල්වල සිට තරඟ පැවැත්වෙන ස්ථාන දක්වා ඇති මාර්ගවල ආරක්ෂාව කෙරෙහි අවධානය යොමු කරමින් දැඩි පියවර ගෙන ඇත.

ගිනිකෙළි, සංගීත කණ්ඩායම්, වීදුරු බෝතල්, ටින් කෑන්, තියුණු වස්තූන්, ලේසර් පොයින්ටර් සහ දර්පණ ක්‍රීඩාංගණ තුළ තහනම් කර ඇත. ශ්‍රී ලංකාවේ සහ පාකිස්ථානයේ ජාතික ධජ හැර වෙනත් බැනර්, පෝස්ටර් සහ වෙනස් කොට සලකන සටන් පාඨ වලට භූමිය තුළ ඉඩ කඩ සලසා දී නොතිබුනි.

තරගමාලාව ආරම්භ වී ඇත්තේ ශ්‍රී ලංකාවේ සිවිල් යුද්ධය අවසන් වී මාසයකට පසුවය.

තරග පාවාදීම
සැකකටයුතු ඉන්දීය බුකීකරුවන් සිටින බවට පකිස්ථාන කණ්ඩායම් කළමනාකාරීත්වය කොළඹ හෝටල් කළමනාකාරීත්වයට පැමිණිලි කළාය. ප්‍රධාන ධාරාවේ උර්දු දිනපතා පුවත්පතක් වන එක්ස්ප්‍රස්, ශ්‍රී ලංකාවට එරෙහිව කොළඹදී පැවැති දෙවැනි සහ තෙවැනි ටෙස්ට් තරගයේදී ඇතැම් නාඳුනන ඉන්දීය බුකීකරුවන් පකිස්තාන ක්‍රීඩකයන් කීපදෙනකුට සම්බන්ධ වූ බව වාර්තාවක කියා සිටියේය. පාකිස්ථානු කණ්ඩායමේ කළමනාකරු යාවර් සයීඩ් පැවසුවේ මෙම සිදුවීම් සිදු වූ නමුත් ක්‍රීඩකයින් සහ බුකීකරුවන් අතර තවදුරටත් සම්බන්ධතා ඇති වීමට ඇති ඉඩකඩ මකා දැමීමට කණ්ඩායම් කළමනාකාරීත්වය සුදුසු පියවර ගත් බවයි.

මාධ්‍ය ආවරණය

රූපවාහිනී

 Ten Sports (සජීවී) – ඉන්දියාව, පකිස්ථානය, මැලේසියාව, ඉන්දුනීසියාව සහ මැද පෙරදිග
 Prime Sports (සජීවී) – මැද පෙරදිග
 Zee Cinema (සජීවී) – එක්සත් රාජධානිය
 Zee Muzic (විශේෂ අවස්ථා) – එක්සත් රාජධානිය
 SuperSport (සජීවී) – දකුණු අප්‍රිකාව, කෙන්යාව, සිම්බාබ්වේ සහ සෙසු අප්‍රිකා රටවල්
 Direct TV (සජීවී) – එක්සත් ජනපදය

යොමුව

ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්
ක්‍රිකට්

පාකිස්ථාන ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ ශ්‍රී ලංකා තරග සංචාරය 2009


Tuzlukçu, Konya iline bağlı bir ilçedir. Cumhuriyetin ilk yıllarında Akşehir ilçesine bağlı bir köy olan Tuzlukçu, 1929 yılında Aşağı ve Yukarı Tuzlukçu'nun birleşmesiyle nahiye olmuştur. 1949 yılında nüfusunun 2000'i aşması sonucu belediye teşkilatı kurulmuş, 9 Mayıs 1990 tarihinde kabul edilen 3644 sayılı kanun ile ilçe olmuştur.

Nüfus

Dış bağlantıları
 Tuzlukçu'nun Fiziki, Beşeri ve İktisadi Coğrafyası

Kaynakça

Tuzlukçu


ඉසූ-බොනින්-මරියානා () චාප පද්ධතිය, Micronesia හි භූ කාරක තැටි අභිසාරී මායිමක් වෙයි.

ආශ්‍රිත ලිපි
 Mariana Trench
 Mariana Trough
 Mariana Islands
 South Chamorro Seamount

භාහිර සබැඳි
  – NOAA Ring of Fire 2006 investigations in the Mariana arc – including videos
  – NOAA Ring of Fire 2004 investigations in the Mariana arc – including videos
  – NOAA Ring of Fire 2003 investigations in the Mariana arc – including videos
  – information about a 2007 geoscientific meeting concerned with the IBM arc, including presentations and posters that can be downloaded.

Geology of the Pacific Ocean
Seismic zones
Philippine Sea

ඉසූ-බොනින්-මරියානා චාපය


An Phleum boissieri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joseph Friedrich Nicolaus Bornmüller. An Phleum boissieri in nahilalakip ha genus nga Phleum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Phleum

Phleum boissieri


Konstruiranje je stvaralačko-duhovna aktivnost pri promišljanju najrazličitijih tehničkih sustava (alata, strojeva, postrojenja, mostova).
U procesu inženjerskog konstruiranja, inženjeri primjenjuju matematiku i temeljne znanosti kao što su fizika i kemija te njihove izvedenice kao npr. znanost o čvrstoći, znanost o toplini, mehanika fluida) kako bi pronašli nova rješenja problema ili poboljšali postojeća rješenja.

Konstruiranjem se bave konstruktori, odnosno inženjeri iz raznih područja. Pod pojmom konstrukcija najčešće se podrazumijeva opće strojarstvo (automobilska industrija, brodogradnja, zrakoplovstvo, alatničarstvo, raketna tehnika), ali i druga područja poput obrade drva itd.

Opsežne konstrukcije izrađuju se na temelju uspješno završene izrade i glavnog projekta, a jednostavne na temelju uspješnog razvoja. Prilikom konstruiranja uvijek je važno oblikovati proizvod, što se mora raditi u bliskoj suradnji s konstruktorom i dizajnerom koji se međusobno pomažu u skiciranju, crtanju priborom za crtanje prema uzorku ili određenom prijedlogu. Tako nastaje crtež koji prikazuje predmet/objekt.

Općenito je nedovoljno izgraditi tehnički uspješan proizvod, već on mora zadovoljiti i dodatne zahtjeve (dostupne resurse, fleksibilnost za buduće izmjene, troškove, sigurnost, tržišnost, produktivnost i uslužnost.).
Inženjeri prvenstveno koriste znanje tehničkih znanosti te matematike, logike, ekonomije i odgovarajuće iskustvo kako bi pronašli prikladna rješenja za određeni problem.
Obično postoji više razumnih rješenja, tako da inženjeri moraju procijeniti različite izbore konstrukcija i odabrati rješenje koje najbolje zadovoljava njihove zahtjeve.

Inženjeri obično pokušavaju predvidjeti kako će njihova konstrukcija funkcionirati prema specifikacijama prije proizvodnje u punom opsegu. Koriste: prototipove, makete, modele, simulacije, destruktivne i nedestruktivne testove. Testiranje osigurava da će proizvod raditi prema očekivanjima.

Inženjeri preuzimaju odgovornost za izradu konstrukcije koja će raditi onako kako se očekuje i neće uzrokovati neželjenu štetu. Inženjeri uključuju faktor sigurnosti u svoje konstrukcije kako bi smanjili rizik od neočekivanog kvara.

Porijeklo riječi
Riječ konstruirati dolazi iz njemačkog, francuskog ili latinskog jezika, gdje construere znači izgraditi, napraviti, složiti,  izmisliti, projektirati, realizirati svoju ideju, napraviti plan, napraviti mehanizme, razviti iz osnovnog pojma (znanost, teoriju).

Strojarstvo
Građevinarstvo

Konstruiranje


Talijanski šahovski savez (tal. Federazione Scacchistica Italiana), krovno tijelo športa šaha u Italiji. Osnovan je 1920. godine i član je FIDE od 1924. godine. Sjedište je u Milanu, Viale Regina Giovanna 12. Član je nacionalnog olimpijskog odbora. Italija pripada europskoj zoni 1.1c. Predsjednik je Gianpietro Pagnoncelli (ažurirano 26. listopada 2019.).

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice

Šah u Italiji
Italija

Talijanski šahovski savez


An Rhynchospora polyphylla in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Vahl, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Vahl. An Rhynchospora polyphylla in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora polyphylla


Une blague raciste est une remarque qui se prétend humoristique et qui concerne un groupe perçu comme ethniquement différent de celui de la personne qui parle. La blague raciste tient son efficacité du fait qu'elle renvoie à un stéréotype ethnique associé au groupe ciblé par la plaisanterie.

Fonctions
Le sociologue  écrit dans une description de la blague raciste qui a obtenu une reconnaissance particulière (un article intitulé Ethnic Jokes, Moral Values and Social Boundaries, publié en 1982) que les blagues racistes ont pour fonction de tracer une frontière nette entre des groupes humains. Les plaisanteries qui visent des groupes marginalisés rassurent leurs auteurs dans des contextes où l'appartenance à tel ou tel groupe peut passer pour ambiguë, incertaine. Elles se répandent notamment dans les grandes sociétés de l'ère industrielle parce que ces sociétés sont dominées par des institutions comme le marché ou l'administration qui ont tendance à dépersonnaliser les relations humaines, brouillant les frontières entre les individus. Les blagues racistes .

Cibles
Christie Davies dans une étude publiée en 1990 identifie les cibles les plus fréquentes des blagues ethniques : il s'agit de gens considérés comme en marge par rapport à un pays ou un ensemble culturel et linguistique relativement homogène. Ce sont souvent «des paysans ou des immigrés à la recherche d'un travail manuel peu qualifié et peu prestigieux. Ils sont dans une large mesure similaires aux blagueurs eux-mêmes, partagent le même bagage culturel ou parlent même une langue similaire».

Dans une étude de 2016 intitulée The seriousness of ethnic jokes: Ethnic humor and social change in the Netherlands, 1995–2012 (La gravité des blagues racistes : humour raciste et changement social aux Pays-Bas, 1995-2012), Giselinde Kuipers et Barbara van der Ent analysent l'évolution des blagues ethniques en s'intéressant aux groupes minoritaires visés : la part des blagues concernant les minorités régionales et les groupes nationaux a diminué, tandis que les blagues relatives les minorités ethniques sont devenues les plus nombreuses en 2012.

Selon Samuel Schmidt, les blagues ethniques peuvent aussi être une forme de résistance sociale venant des groupes marginalisés eux-mêmes, elles sont adressées contre ceux qu'ils perçoivent comme membres d'un groupe dominant ; il en va ainsi des multiples blagues au Mexique sur les Américains (appelés aussi gringos).

Thèmes, formes
Selon Christie Davies, les blagues racistes sont centrées sur les trois thèmes principaux de la stupidité, de la roublardise et du comportement sexuel.

Ce sociologue remarque que les blagues racistes visent souvent des défauts opposés, et qu'elles prennent la forme de « paires antithétiques ». Ainsi les membres des minorités ethniques sont présentés tantôt comme « bêtes », tantôt comme « rusés », « malins » ; ils sont « lâches », mais aussi « belliqueux ».

Jouant sur des stéréotypes ethniques négatifs, ces blagues font nécessairement l'objet de perceptions inconciliables, paraissant drôles aux yeux de certains exactement pour la même raison qu'elles semblent racistes à d'autres.

Effets
Christie Davies affirme que les blagues racistes renforcent les stéréotypes ethniques et conduisent parfois à des appels à la violence. Les dommages perçus pour le groupe ethnique peuvent être très préoccupants, il donne l'exemple des blagues racistes anti-polonaises, devenues si courantes dans les années 1970, que le ministère polonais des Affaires étrangères s'en est plaint au département d'État américain.

Pour évaluer les effets des blagues racistes et leur degré de gravité il faut prendre en compte, selon Giselinde Kuipers et Barbara van der Ent,  subies par le groupe visé. Plus la minorité ethnique dont on se moque est socialement discriminée, plus la blague raciste est psychologiquement dommageable pour la personne qui en est l'objet.

Voir également
 Blague belge
 Échelle d'Allport
 Stéréotype
 Stéréotype de la blonde

Notes et références

Bibliographie

Liens externes
 The Rhetoric of Racist Humour
 When racist jokes aren't a laughing matter

Racisme
Blague

Blague raciste


NY1 Noticias (pronunciado "New York One Noticias") es un canal de televisión por cable de noticias en español, que transmite para los cinco boroughs de Nueva York. Está disponible para los clientes en los canales 95 y 801 de los sistemas DTV: Digital Television y DTV en Español de Charter Spectrum. Inició sus transmisiones a la 8:01 p.m. el 30 de junio de 2003.

NY1 Noticias cubre informaciones generales de Nueva York al igual que su contraparte en inglés (NY1) pero también posee cobertura en profundidad de asuntos que impactan directamente en los neoyorquinos hispanos tales como inmigración, salud pública y asuntos comunitarios.

En 2008 inició la emisión en los fines de semana del programa Las noticias de la República Dominicana, con informaciones sobre el país caribeño.

En 2005, inició la emisió semanal del programa de política, Pura Política, que es presentado por el reportero Juan Manuel Benítez.

En 2021, inició la emisió semanal del programa sobre inmigración, El Abogado a tu Lado, con el abogado de inmigración, Luis Gómez Alfaro.

En 2022, inició la emisió semanal de su primer podcast, Inmigración con NY1 Noticias, copresentado por Carlos Rajo y el abogado de inmigración, Luis Gómez Alfaro.

Equipo

Actual
 Juan Manuel Benítez - presentador y reportero
 Philip Klint - presentador
 Julio César García - presentador
 Patsi Arias - presentadora
 Birmania Ríos - reportera
 Yenniffer Martínez - reportera
 Roberto Lacayo - director de noticias
 Esteban Creste - editor
 Carlos Rajo - editor digital

Anterior
 Adriana Hauser - presentadora
 Carleth Keys - presentadora
 Jonathan Inoa - reportero
 José Díaz- - reportero
 Adhemar Montagne - presentador
 Luz Plasencia - reportera
 Alejandra Soto - presentadora y reportera

Referencias

Enlaces externos
 NY1 Noticias

Medios de comunicación de la Ciudad de Nueva York
Canales de televisión de Estados Unidos
Empresas fundadas en 2003

NY1 Noticias