Edward Chace Tolman (April 14, 1886 – November 19, 1959) was an American psychologist and a professor of psychology at the University of California, Berkeley. Through Tolman's theories and works, he founded what is now a branch of psychology known as purposive behaviorism. Tolman also promoted the concept known as latent learning first coined by Blodgett (1929). A Review of General Psychology survey, published in 2002, ranked Tolman as the 45th most cited psychologist of the 20th century.

Tolman was one of the leading figures in protecting academic freedom during the McCarthy era in early 1950s. In recognition of Tolman's contributions to both the development of psychology and academic freedom, the Education and Psychology building on Berkeley campus, the "Tolman Hall", was named after him.

Early life
Born in West Newton, Massachusetts, brother of Caltech physicist Richard Chace Tolman, Edward C. Tolman studied at the Massachusetts Institute of Technology, receiving B.S. in electrochemistry in 1911. Tolman's father was a president of a manufacturing company and his mother was adamant of her Quaker background. Tolman attended MIT because of family pressures, but after reading William James' Principles of Psychology he decided to abandon physics, chemistry, and mathematics in order to study philosophy and psychology. James' influence on Tolman could be seen in Tolman's courageous attitude and his willingness to cope with issues that cause controversy and are against the popular views of the time. Tolman always said he was strongly influenced by the Gestalt psychologists, especially Kurt Lewin and Kurt Koffka.

In 1912, Tolman went to Giessen in Germany to study for his PhD examination. While there he was introduced to and later returned to study Gestalt psychology. Later, Tolman transferred to Harvard University for graduate studies and worked in the laboratory of Hugo Munsterburg. He received his PhD from Harvard University in 1915.

Career
Tolman is best known for his studies of learning in rats using mazes, and he published many experimental articles, of which his paper with Ritchie and Kalish in 1946 was probably the most influential. His major theoretical contributions came in his 1932 book, Purposive Behavior in Animals and Men, and in a series of papers in the Psychological Review, "The determinants of behavior at a choice point" (1938), "Cognitive maps in rats and men" (1948), and "Principles of performance" (1955).

Purposive behaviorism
Some of Tolman's early researches were early developments of what is now called behavioral genetics. Tolman would selectively breed rats for the ability to learn the mazes he constructed. Despite his major research focus involved instinct and purpose, he was open to the idea of researching innate abilities in the rats. Tolman's study was the first experiment to examine the genetic basis of maze learning by breeding distinct lineages of rats selected for their maze performance. Tolman started and continued this research project until 1932, where, after coming back from Europe on a sabbatical leave, his interest started to decrease. Tolman's theoretical model was described in his paper "The Determiners of Behavior at a Choice Point" (1938). The three different variables that influence behavior are: independent, intervening, and dependent variables. The experimenter can manipulate the independent variables; these independent variables (e.g., stimuli provided) in turn influence the intervening variables (e.g., motor skill, appetite). Independent variables are also factors of the subject that the experimenter specifically chooses for. The dependent variables (e.g., speed, number of errors) allows the psychologist to measure the strength of the intervening variables.

Although Tolman was firmly behaviorist in his methodology, he was not a radical behaviorist like B. F. Skinner.  In his studies of learning in rats, Tolman sought to demonstrate that animals could learn facts about the world that they could subsequently use in a flexible manner, rather than simply learning automatic responses that were triggered off by environmental stimuli.  In the language of the time, Tolman was an "S-S" (stimulus-stimulus), non-reinforcement theorist: he drew on Gestalt psychology to argue that animals could learn the connections between stimuli and did not need any explicit biologically significant event to make learning occur.  This is known as latent learning. The rival theory, the much more mechanistic "S-R" (stimulus-response) reinforcement-driven view, was taken up by Clark L. Hull.

A key paper by Tolman, Ritchie, and Kalish in 1946 demonstrated that rats learned the layout of a maze, which they explored freely without reinforcement. After some trials, a food item was placed to a certain point of the maze, and the rats learned to navigate to that point very quickly. However, Hull and his followers were able to produce alternative explanations of Tolman's findings, and the debate between S-S and S-R learning theories became increasingly complicated. Skinner's iconoclastic paper of 1950, entitled "Are theories of learning necessary?", persuaded many psychologists interested in animal learning that it was more productive to focus on the behavior itself rather than using it to make hypotheses about mental states. The influence of Tolman's ideas faded temporarily in the later 1950s and 1960s. However, his achievements had been considerable. His 1938 and 1955 papers, produced to answer Hull's charge that he left the rat "buried in thought" in the maze, unable to respond, anticipated and prepared the ground for much later work in cognitive psychology, as psychologists began to discover and apply decision theory – a stream of work that was recognized by the award of a Nobel prize to Daniel Kahneman in 2002. In his 1948 paper "Cognitive Maps in Rats and Men", Tolman introduced the concept of a cognitive map, which has found extensive application in almost every field of psychology, frequently among scientists who are unaware that they are using the early ideas that were formulated to explain the behavior of rats in mazes. Tolman assessed both response learning and place learning. Response learning is when the rat knows that the response of going a certain way in the maze will always lead to food; place learning is when the rats learn to associate the food in a specific spot each time. In his trials he observed that all of the rats in the place-learning maze learned to run the correct path within eight trials and that none of the response-learning rats learned that quickly, and some did not even learn it at all after seventy-two trials.

Furthermore, psychologists began to renew the study of animal cognition in the last quarter of the 20th century. This renewed interested in animal research was prompted by experiments in cognitive psychology.

Other psychological work
Aside from the contributions Tolman made to learning theory such as purposive behaviorism and latent learning, he also wrote an article on his view of ways of learning and wrote some works involving psychology, sociology, and anthropology. Tolman was very concerned that psychology should be applied to try to solve human problems, and in addition to his technical publications, he wrote a book called Drives Toward War.  Moreover, in one of his papers, "A theoretical Analysis of the Relations between Psychology and Sociology", Tolman takes independent, dependent, and intervening variables under the context of psychology and sociology. Then he puts them together and show the interrelations between the two subjects in terms of variables and research. In another publication, "Physiology, Psychology, and Sociology", Tolman takes the three subjects and explains how all three depend or interrelate with each other and must be looked at as a whole. Tolman creates a hypothetical situation and shows the conditions and interrelations between the three subjects in the situation.

Tolman developed a two-level theory of instinct in response to the debate, at the time, of the relevance of instinct to psychology. Instinct was broken down into two parts: determining or driving adjustments and subordinate acts. Adjustments are motivations or purposes behind subordinate acts, while the subordinate acts fulfill that purpose. Adjustments are the response to a stimulus and can be arranged in a hierarchy with the lowest adjustment producing subordinate acts. Subordinate acts are randomized independent actions, excluding reflexes, that are part of larger groups of activity. While considered infinitely numerous, the amount found in a grouping is limited with identifiable boundaries. The cycle begins with a stimulus that produces a determining adjustment or a hierarchy of adjustments. The lowest adjustment then cues subordinate acts that persist until the purpose of the adjustment is fulfilled.

Humans are unique in that we can think out our actions ahead of time. Tolman called this thoughts-of-acts or thinking-of-acts. This prevents us from acting completely random until something finally works. Thinking-of-acts triggers an inhibitory process that prevents the determining adjustment from cuing subordinate acts. Following the thinking, a prepotent stimulus turns those thoughts into acts. There are two ways a stimulus would be considered prepotent: (a) the original adjustment is favorable to the act produced by the foresee stimulus, or (b) the stimulus creates an alternative adjustment more favorable than the original.

An example of this theory in action could be being trapped in a burning building. Without thinking, the lowest determining adjustment would be to escape, producing various acts where you may run around randomly trying to stumble upon an escape route. Or, you could stop and think, inhibiting that first process. You remember that the door in the corner leads to a hallway, to a stairwell, to a set of doors to the street. This would be an example of thinking-of-acts. The street would be the prepotent stimulus because it produces a favorable act to the original stimulus. Alternately, you could think that it might be dangerous to use the stairwell as smoke tends to pool in them and instead run to a window to call for help. This would be another version of a prepotent stimulus because it produces an alternative adjustment that is more favorable than the original. This might be because you learned that it may be safer to stay near a window and call for help than to go further into the burning building, creating a self-preservation adjustment.

In 1948 Tolman wrote an article regarding the life of Kurt Lewin after Lewin's death in 1947. It contained some of Lewin's background, his contributions, and honest criticisms of his research. Overall Tolman wrote about him in a very positive light. Tolman regarded him along with Sigmund Freud as psychologists who would be well recognized in the future.

Northwestern and Berkeley
Edward Tolman started his academic career in Northwestern University, where he was an instructor from 1915 to 1918. Most of Tolman career, however, was spent at the University of California, Berkeley (from 1918 to 1954), where he was a professor of psychology.

He was one of the senior professors whom the University of California sought to dismiss in the McCarthy era of the early 1950s, because he refused to sign a loyalty oath — not because of any lack of felt loyalty to the United States but because it infringed on academic freedom. Tolman was a leader of the resistance to the oath, and when the Regents of the University of California sought to fire him, he sued. Tolman made an address to the Special Convocation at McGill University on June 11, 1954. In his address he advocated and made argument for the need of academic freedom, as well as criticized scapegoating. The resulting court case, Tolman v. Underhill, led in 1955 to the California Supreme Court overturning the oath and forcing the reinstatement of all those who had refused to sign it.

In 1963, at the insistence of the then President of the University of California, Clark Kerr, the Berkeley campus' newly constructed Education and Psychology building was named "Tolman Hall" in honor of the late professor. Tolman's portrait hung in the entrance hall of the building. Tolman Hall was demolished in 2019 due to seismic unsafety.

Awards & honors
Tolman received many awards and honors. He was president of the American Psychological Association (APA) in 1937 and chairman of Lewin's Society for the Psychological Study of Social issues in 1940; he was a member of the Society of Experimental Psychologists, the United States National Academy of Sciences, and the American Philosophical Society. APA gave him an award in 1957 for distinguished contributions. He was elected a Fellow of the American Academy of Arts and Sciences in 1949.

Personal life
Tolman was married to Kathleen Drew Tolman. They had three children, Deborah, Mary, and Edward James. Noted singer-songwriter, music producer Russ Tolman, is Tolman's grandson.

As mentioned previously, Tolman's father wished for his son to eventually take over the manufacturing company. Tolman was more interested in pursuing psychology than pursuing his father's career. Fortunately his family was very supportive of this decision.

See also
The Logic of Modern Physics

References

Further reading

External links

 Account of Tolman's "Sign Learning" theory from the Theory Into Practice database, compiled by Greg Kearsley
 History of Tolman Hall
 Guide to Papers Relating to Edward C. Tolman and the Loyalty Oath Controversy at The Bancroft Library

1886 births
1959 deaths
Harvard Graduate School of Arts and Sciences alumni
University of California, Berkeley faculty
Behaviourist psychologists
Fellows of the American Academy of Arts and Sciences
Presidents of the American Psychological Association
20th-century American psychologists
Members of the American Philosophical Society
Massachusetts Institute of Technology alumni

Edward C. Tolman


France Vézina, née le 8 avril 1946, est une poète, dramaturge et romancière québécoise.

Biographie
Originaire de Saint-Hilaire sur le Richelieu en Montérégie, France Vézina, s'installe en Mauricie à 18 ans. Pendant trois ans, elle y travaille à titre d'aide domestique, de libraire ainsi qu'en tant qu'employée dans une usine de textile.

Dès l'âge de dix-neuf ans, elle publie l'extrait d'un roman aux Éditions du Bien Public à Trois-Rivières avant de signer plus tard un recueil de poésie qui s'intitule Slingshot ou La petite Gargantua (Éditions du Noroît, 1979). Elle fait ensuite paraître deux pièces de théâtre, soit L'hippocanthrope (L'Hexagone, 1979) qui sera adaptée par Jean-Pierre Ronfard au Théâtre du Nouveau monde (1979) ainsi que L'Androgyne (L'Hexagone, 1982).

Comme romancière, Vézina publie Osther, le chat criblé d'étoiles (Éditions Québec/Amérique, 1990), Léonie Imbeault (Éditions XYZ, 2005) ainsi que Le génie de l'enfance (Éditions Leméac, 2018).

Elle signe plusieurs textes, poèmes et articles dans des revues spécialisées dont Littoral du Groupe de recherche sur l'écriture nord-côtière. Elle y publie d'ailleurs un article portant sur le roman Le peintre et l'Amérindien (2015) de Michel Noël, un article sur l'exposition Écomusée du fier monde de André Michel, ainsi qu'un article sur Le peuple rieur- Hommage à mes amis innus de Serge Bouchard.

Récipiendaire du Prix de poésie Marie-Lemelin (1969), elle est finaliste au Prix littéraire du Gouverneur général du Canada (1990) ainsi que du Prix littéraire France-Québec (2006).

France Vézina est membre de l'Union des écrivaines et des écrivains québécois.

Œuvres

Poésie

 Slingshot ou La petite Gargantua, avec les illustrations de Serge Otis, Montréal, Les Éditions du Noroît, 1979, 191 p.

Théâtre

 L'hippocanthrope, Montréal, L'Hexagone, 1979, 130 p.
L'Androgyne, Montréal, L'Hexagone, 1982, 141 p.

Romans

 Osther, le chat criblé d'étoiles, Montréal, Éditions Québec/Amérique, 1990, 346 p. [Réédition : Montréal, XYZ, 1999, 365 p.]
Léonie Imbeault, Montréal, Éditions XYZ, 2005, 296 p.
Le génie de l'enfance, Montréal, Éditions Leméac, 2018, 213 p.

Prix et honneurs
1969 - Récipiendaire : Prix de poésie Marie-Lemelin
1990 - Finaliste : Prix littéraire du Gouverneur général du Canada (Pour Osther, le chat criblé d'étoiles)
2006 - Finaliste : Prix littéraire France-Québec (Pour Léonie Imbeault)

Notes et références

Femme de lettres québécoise
Poétesse québécoise
Romancière québécoise
Dramaturge québécois
Naissance en 1946
Naissance en Montérégie
Écrivain suivi par le projet Arts littéraires québécois

France Vézina


Krems an der Donau () is a town of 23,992 inhabitants in Austria, in the federal state of Lower Austria. It is the fifth-largest city of Lower Austria and is approximately  west of Vienna. Krems is a city with its own statute (or Statutarstadt), and therefore it is both a municipality and a district.

Geography
Krems is located at the confluence of the Krems and Danube Rivers at the eastern end of Wachau valley, in the southern Waldviertel.

Krems borders the following municipalities: Stratzing, Langenlois, Rohrendorf bei Krems, Gedersdorf, Traismauer, Nußdorf ob der Traisen, Paudorf, Furth bei Göttweig, Mautern an der Donau, Dürnstein, and Senftenberg.

History

Krems was first mentioned in 995 in a certificate of Otto III, but settlement was apparent even before then. For example, a child's grave, over 27,000 years old, was found here. This is the oldest grave found in Austria.

During the 11th and 12th centuries, Chremis, as it was then called, was almost as large as Vienna.

At the end of the Thirty Years' War, Swedish troops captured Krems in 1645 during their invasion of Lower Austria. The city was recaptured by Imperial troops under Hans Christoph von Puchheim and Johann Wilhelm von Hunolstein on 5 May 1646.

Krems is the primary producer of Marillenschnaps, an apricot brandy. It is also the hometown of Martin Johann Schmidt, called "Kremserschmidt", the leading painter, draughtsman and etcher of the Austrian late Baroque.

City division
 Innenstadt (Inner City)
 Weinzierl
 Mitterau
 Stein
 Egelsee
 Rehberg
 Am Steindl
 Gneixendorf
 Lerchenfeld
 Krems-Süd (South Krems)

Population development

The population (with principal residence status) in the agglomeration was about 50,000 at the end of 2010.

Climate

Main sights

Old town

 Bürgerspitalkirche
 Dominikanerkirche
 Dreifaltigkeitssäule
 Göglhaus
 Gozzoburg
 Großes Sgraffitohaus
 Pfarrkirche St. Veit
 Piaristenkirche
 Pulverturm
 Rathaus
 Simandlbrunnen
 Steiner Tor: The gate, erected in 1480, is the second remaining medieval gate

Outside the Old Town
 Frauenbergkirche
 Göttweigerhofkapelle
 Großer Passauerhof
 Karikaturmuseum Krems
 Kloster Und
 Kremser Tor
 Kunsthalle Krems
 Forum Frohner
 Landesgalerie Niederösterreich
 Linzer Tor
 Mauthaus
 Minoritenkirche
 Pfarrkirche Hl. Nikolaus
 Salzstadl
 University Krems

Transport

The city's main railway station is a junction of the Franz-Josefs Railway to Vienna, the Kremser Railway to St. Pölten, the Donauufer Railway to Spitz and the regional railway to Horn. It is at the intersection of the Stockerauer Speedway S5 and the Kremser Speedway S33, and is traversed by the Danube Road B3, the Retzer Road B35, the Kremser Road B37 and the Langenloiser Road B218. Krems is a junction of the Wieselbus bus lines, which provides radial connections between Sankt Pölten and the different regions of Lower Austria.

Main Roads
 Stockerauer Schnellstraße (S5) from Krems to Vienna
 Kremser Schnellstraße (S33) from Krems to St. Pölten
 Donau Straße (B3) from Krems to Linz
 Aggsteiner Straße (B33) from Krems to Melk
 Aggsteiner Straße (B33a) from Krems to Mautern an der Donau
 Retzer Straße (B35) from Krems to Retz
 Kremser Straße (B37) from Krems to Rastenfeld
 Kremser Straße (B37a) from Krems to Traismauer
 Langenloiser Straße (B218) from Krems to Langenlois

Railroad
 Franz-Josefs-Bahn from Krems to Vienna
 Kremser Bahn from Krems to St. Pölten
  from Krems to Spitz
 Kamptalbahn from Krems to Sigmundsherberg

Air traffic
 Gneixendorf airfield is a small general aviation airport.

In the city
A network of four bus lines operates at regular intervals within the city.
Every summer, a tourist train connects the ancient parts of the city with museums, the central railway station and the passenger ship terminal of Krems.

Politics

Municipal council
The municipal council consists of 40 members and since the municipal elections in 2017 it consists of the following parties:

 19 Social Democratic Party of Austria (SPÖ) – the mayor and the first vice mayor
 8 Austrian People's Party (ÖVP) – the second vice mayor
 5 Freedom Party of Austria (FPÖ)
 2 KLS
 1 Austrian Green Party
 1 PROKS

Municipal elections in Krems were held, at the same time as the Austrian legislative election, 2017 on 15 October 2017.

City's senate
The city's senate consists of 10 members:
 SPÖ: 5 members
 ÖVP: 4 members
 FPÖ: 1 members

Public facilities

Educational facilities

 BHAK/BHAS Krems
 Bundesgymnasium Piaristen
 Bundesgymnasium Rechte Kremszeile
 Bundesreal- and Bundesoberstufenrealgymnasium (BORG) Krems Heinemannstraße
 Bundesrealgymnasium Krems Ringstraße
 Danube Private University
 University for Continuing Education Krems
 Adult education centre
 HLA/HLW Krems
 HLF Krems
 HTBL Krems
 IMC Fachhochschule Krems (University of Applied Sciences)
 Karl Landsteiner Privatuniversität für Gesundheitswissenschaften
 Oberstufenrealgymnasium Englische Fräulein
 School of education

Prison
Justizanstalt Stein is a prison housing some of Austria's worst offenders.

Leisure and sports sites
Swimming is available at Kremser Strandbad (indoor swimming pool) and outdoor.
 Football – Kremser SC
 Ice hockey – KEV Eagles
 Miniature golf
 Rugby Club Krems
 Skatepark
 Team handball – Union Handballklub Krems
 Union Badminton Krems

Personalities linked to Krems an der Donau

 Matthias Abele (1616–1677), town clerk and writer of the 17th century.
 Josef Bayer (1882–1931), director of Natural History Museum in Vienna, one of the discoverers of the Venus of Willendorf
 Josef Maria Eder (1855–1944), photochemist and pioneer of Picture
 Julius Ernest Wilhelm Fučík (1872–1916) composer and conductor; 1891-1894 military musician in Krems (1st Commitment)
 Wilhelm Gause (1853–1916), painter
 Gregor Hradetzky, (1909–1984), canoeist and organ builder
 Wolfgang Kummer (1935–2007), physicist
 Maria Anna Laager (1788–1866), mother of the composer and pianist Franz Liszt
 Ulrike Lunacek (born 1957), journalist and politician
 Margaret of Babenberg (1204–1266), Queen of Bohemia and Duchess of Austria wife of Heinrich (HRR) (VII.)  and Premysl Otakar II, lived in Krems;
 Jakob Oswald of Mayreck (1669–1745), businessman and mayor, in which he has set up house lived Kochel
 Josef Meller (1874–1963), university professor of ophthalmology
 Eduard Melly (born 1814), numismatist

 Wilhelm Miklas (1872–1956), politician (CS) and the third President of the 1st Republic
 Vinzenz Eduard Milde (1777–1853), Dean of Krems and Archbishop of Vienna, pastor of Krems and head of the philosophical educational institution
 Peter B. Neubauer (1913–2008), child psychiatrist and psychoanalyst
 Johann Nordmann (1820–1887), journalist and poet
 Rudolf Redlinghofer (1900–1940), Nazi victims, was beheaded on January 11, 1940 in Berlin-Plötzensee
 Ludwig Ritter von Köchel (1800–1877), musicologist, writer and composer
 Johann Georg Schmidt (Wiener Schmidt) (1685–1748), painter, died in Krems;
 Martin Johann Schmidt (1718–1801), called "Kremser Schmidt", the most outstanding painters of the Austrian Rococo
 Franz Schneider (1812–1897), physician and chemist
 Marko Stankovic, (born 1986), football player
 Robert Streibel, (born 1959), historian
 Michael Wutky (1739–1822), painter
 Cameron Ugbodu (born 2000), visual artist

Twin towns
Krems is twinned with the following cities:
  Ribe, Denmark, since 1971
  Böblingen, Baden-Württemberg, Germany, since 1971
  Beaune, Côte-d'Or, Bourgogne-Franche-Comté, France, since 1973
  Passau, Bavaria, Germany, since 1974
  Kroměříž, Czech Republic, since 1994
  Grapevine, Texas, United States, since 1999

References

External links

 Pictures of Krems and information in English language
 Video of a street walk through the Old Town of Krems an der Donau
Lower Austria official webpage

Populated places on the Danube
Cities and towns in Lower Austria
World Heritage Sites in Austria

Krems an der Donau


Minus i plus četrnaesti je studijski album hrvatske grupe Magazin. Album su 2000. godine objavile diskografske kuće Croatia Records i Tonika. Ovo je treći album grupe Magazin s Jelenom Rozgom kao vodećim vokalom.

Pozadina
Godine 1998. grupa Magazin objavila je Da si ti ja. Album je ostvario značajan komercijalni uspjeh. U Sloveniji i Hrvatskoj dosegao je platinastu tiražu. Na albumu se našli brojni hitovi uključujući pjesme: Gutalj vina, Ginem, Opijum, Idi i ne budi ljudi i druge.    Grupa je već sljedeće godine počela raditi na novim pjesmama pa je tako 1999. obilježio nastup na Dori i to s pjesmom Kasno je, a nakon toga i nastup na Melodijama hrvatskog Jadrana '99. s pjesmom Ako poludim. Dvije godine nakon albuma Da si ti ja, 2000. godine, objavljen je album Minus i plus. Grupa je iste godine nastupila s pjesmom Hrvatska rapsodija na Dori i na Runjićevom festivalu s pjesmom Nemam snage da se pomirim.

O albumu
Album je dobio naziv po istoimenoj pjesmi koja je ostvarila značajan komercijalni uspjeh. Na albumu se nalazi 11 pjesama. Autori pjesama su Vjekoslava Huljić i Tonči Huljić. Producent gotovo svih pjesama je Fedor Boić (osim pjesme Rapsodija na kojoj je radio Remi Kazinoti). Producenti albuma su Tonči Huljić i Fedor Boić. Album je sniman u studiju Tomislava Mrduljaša u Splitu. Album je zvukovno kohezivan i prevladava pop zvuk.

Komercijalni uspjeh
Poput prethodnog albuma, Minus i plus ostvario je značajan komercijalni uspjeh. Na albumu se našli brojni hitovi: Je l' zbog nje, Minus i plus, Kasno je, Nemam snage da se pomirim, Ako poludim i Rapsodija. Sve navedene pjesme bile su popraćene video spotovoima.

Popis pjesama

Izvori

Albumi iz 2000.
Albumi sastava Magazin

Minus i plus


جنينة الأسماك فيلم مصري عرض عام 2008 تأليف ناصر عبد الرحمن وإخراج يسري نصر الله.

قصة الفيلم
تدور أحداث الفيلم في القاهرة من خلال شخصية مذيعة في الراديو «هند صبري» تقدم برنامجا ليلياً ناجحاً تستمع فيه إلى أسرار الناس الذين يتصلون بها طالبين نصحها ومساعدتها في عدد من المشاكل التي يواجهونها من دون أن يقولوا أسماءهم. تدور أحداث الفيلم في جزء منها داخل حديقة الأسماك في القاهرة حيث تلتقي شرائح مختلفة من المجتمع القاهري ليلاً وحيث يلتقي العشاق في ظلمات المكان لاعتقادهم بأنهم في منأى عن أعين المتطفلين.

الممثلون
 هند صبري
 عمرو واكد
 جميل راتب
 باسم سمرة
 أحمد الفيشاوي
 درة
 آسر ياسين
 سماح أنور
 ليلى سامي
 دنيا مسعود
 مروة الصاوي
 يارا جبران
 تميم عبده
 سلوى محمد علي
 ريهام أيمن

روابط خارجية

مراجع

أفلام آسر ياسين
أفلام أحمد الفيشاوي
أفلام ألمانية
أفلام تقع أحداثها في القاهرة
أفلام جميل راتب
أفلام درة
أفلام سلوى محمد علي
أفلام عمرو واكد
أفلام عن مذيعي راديو
أفلام فرنسية
أفلام مصرية إنتاج 2008
أفلام هند صبري

جنينة الأسماك (فيلم)


Sinocladia, rod crvenih algi iz porodice Liagoraceae opisan tek 2005. godine. Taksonomski je priznat kao zaseban rod. Postoji nekoliko vrtsta, sve su morske. Tipična je S. paniculata kod otoka Hainan u Kini.

Vrste
 Sinocladia divergenscata C.K.Tseng & W.Li
 Sinocladia dongjiaoensis C.K.Tseng & W.Li
 Sinocladia flabelliformis C.K.Tseng & W.Li
 Sinocladia hainanensis C.K.Tseng & W.Li
 Sinocladia paniculata C.K.Tseng & W.Li – tip
 Sinocladia pinnata C.K.Tseng & W.Li
 Sinocladia qionghaiensis C.K.Tseng & W.Li
 Sinocladia ramosissima C.K.Tseng & W.Li

Izvori

Vanjske poveznice

Liagoraceae

Sinocladia


Calvin ve Hobbes, Bill Watterson tarafından 1985 ve 1995 arasında yayımlanmış çizgi roman dizisidir. Tüm dünyada 2400'ün üzerindeki gazetede yayınlanan karikatürler Calvin isminde 6 yaşındaki zeki ve hayalgücü kuvvetli Amerikalı bir çocuk ile başkaları tarafından cansız, fakat Calvin tarafından canlı olarak görülebilen en yakın arkadaşı Hobbes ismindeki oyuncak kaplanının maceralarını anlatmaktadır.

Calvin ve Hobbes, isimlerini 16. ve 17. yüzyılda yaşamış düşünürlerden, John Calvin ve Thomas Hobbes'dan almışlardır.

Serinin yaratıcısı Watterson, çizgi roman literatürüne Peanuts (Snoopy) ve Pogo ile beraber dünyanın en başarılı serilerden birini kazandırırken, kendi eserine yaklaşımı ile de hayranlık verici bir örnek yaratıyordu. Watterson, çizimlerinin ve karakterlerinin değişik alanlarda kullanımına, yani bir ticari metaya dönüştürülmesine (lisanslamaya) karşıydı. "Disney" veya "Peanuts" karakterlerinin örneğinde olduğu gibi "Calvin ve Hobbes" da sırf lisans haklarının satılması ile milyonlarca dolar gelir sağlayabilecek bir fikri eserdir. Ancak baştan beri yayın haklarını elinde tutmaya özen gösteren Watterson, yaratısını porselen bardaklar, tişörtler ya da nevresimler üzerinde görmeyi reddediyordu. Watterson bundan Calvin ve Hobbes Kolekisyonu'nun önsözünde bahsetmiş, gençliğinde oyuncak bir robotun satışlarını artırmak için ona ayrı bir çizgi roman yapması için zorlandığını ama kabul etmediğini ve bu yüzden yıllar sonra Calvin ve Hobbes'ta da eserini ticarete dökmeyi reddetiğini söylemiştir.

Karakterler

Calvin
Bir 16. yüzyıl teologu olan John Calvin'e atfen adlandırılan Calvin'in soyadından hiçbir sayıda bahsedilmemiştir. Okuldaki kötü notlarına rağmen Calvin, zekasını sofistike kelime haznesi ve felsefi düşünceleriyle gösterir.

 Calvin: "Baba, benim ilerideki başarılarımın seni bu sıradan hayatından kurtarıp bir zamanlar kaçırdığın fırsatları telafi ediceğini mi düşünüyorsun?"
Baba: "Öyle olsaydı, emin ol stratejimi yeniden gözden geçiriyor olurdum."
Calvin sonra dönüp annesine: "Anne, babam bana hakaret ediyor!."

Genellikle kırmızı-siyah çizgili bir tişört ve beyaz-açık kırmızı ayakkabılar giyer. Okula giderken veya karda oynarken üstünde bir ceket de görünür. Hevesli bir çizgi roman okuyucusudur ve okuduğu çizgi romanlarda veya favori mısır gevreği olan Çikolata Kaplı Şeker Bombası'nda tanıtılan ürünleri sipariş etme gibi bir yatkınlığı vardır. Watterson, Calvin'i şöyle tanımlamıştır:

Calvin'i çizmesi çok kolay, çünkü çok dışadönük ve neşeli bir çocuk, ve aklındakileri söylemekten hiç de çekinmiyor.
Sanırım yaşı için biraz fazla zeki. En sevdiğim yanı kendini hiçbir zaman dizginlemiyor; henüz yapmaması gereken şeyleri bilecek deneyimi yok.

Calvin'in aynı zamanda duyarlı yönü de vardır. Bu tarafı, ölmekte olan bir rakun bulup onu kurtarmaya çalışması, fakat başaramamasında gösterilmiştir. Calvin'in Hobbes'tan hiçbir yere gitmemesini istemesi ve Hobbes'un da onu kucaklayıp bunun için söz vermesiyle bu sayı daha da dokunaklı hale getirilmiştir.

Hobbes
Diğer karakterlerin bakış açısından Hobbes, Calvin'in oyuncak kaplanıdır. Calvin'in perspektifindense Hobbes ondan çok daha büyük, bağımsız tavırlar ve düşüncelerle dolu bir antropomorfik kaplandır. Perspektif başka bir karaktere geçtiğinde Hobbes oturup boşluğa bakan bir peluş oyuncak olarak görünür. Watterson şöyle açıklıyor:

Hobbes'un bir karede oyuncak diğerinde canlı olmasıyla Calvin'in ve yetişkinlerin gerçekliğini yan yana koyuyor ve okuyucuyu hangisinin daha doğru olduğuna karar vermeye davet ediyorum.

Birden fazla sayıda Hobbes çamaşır makinesinde yıkanırken görünüyor, bu Hobbes'un doğal karşıladığı ve Watterson'a göre Hobbes'un aslında ne olduğu konusunda en çok kafa karıştıran şeylerden biri.

Watterson'ın "insan doğasına belirsiz bir bakış" olarak adlandırdığı Hobbes, ismini 17.yy filozofu Thomas Hobbes'tan almıştır. Hobbes, Kalvin'e göre çok daha mantıklı olması ve yaptıklarının sonuçlarını düşünmesine karşın Calvin'in yaramazlıklarına birkaç dolaylı uyarı dışında nadiren karışır. Calvin sevmediği şeyler konusunda ikiyüzlülük yaptığında Hobbes çoğunlukla ironikleşir.

İlk sayı Calvin'in Hobbes'u bir ton balıklı sandviçi yem olarak kullanmasıyla elde ettiğini söylese de daha sonraki bir sayıda Hobbes'un Calvin'le bebekliğinden beri beraber olduğu ima edilmiştir.

Calvin: "Hayatımın ilk yarısı tamamen boşluk! Başkasının unutmamı isteyebileceği ne biliyor olabilirdim?"
Hobbes: "Zamanının çoğunu geğirerek geçirdiğini hatırlıyorum."

Watterson sonunda Calvin ve Hobbes'un nasıl tanıştığının önemli olmadığına karar vermiştir.

Calvin'in ebeveynleri
Calvin'in ismi geçmeyen anne babası tipik bir orta sınıf ailesinin özelliklerini taşır. Serideki pek çok diğer karakter gibi ayakları yere basar ve Calvin'in çılgın davranışlarına mantıklı tavırla yaklaşırlar.

Watterson, bazı hayranların anne-babasının Calvin hakkındaki görüşlerinden rahatsız olduğunu söylemiştir. Bu, Calvin'in babasının onun yerine bir dachshund istemesi ve sıklıkla biyolojik oğlu olduğunu reddetmesiyle vurgulanır.

Anne: Calvin'i yaptığımıza üzülmüyorsun değil mi?
Baba: Ya sen?
Anne: İlk ben sordum. Ayrıca bu tamamen benim kararım değildi.
Baba: Tek bildiğim, ben bir dachshund istedim ama sen hayır demiştin...

Baba: Bir gün oğlum olup olmadığını öğrenmek için DNA testi yaptıracağım.
Anne: Hiç durma.

Baba: Hemşirenin doğumda beşikleri karıştırdığına bahse girerim.

Anne-babası da bazen Calvin'inki gibi davranışlar sergilerler. Örneğin bir seferinde Calvin annesinden sigara istemiş, annesi de zararlarını kendi görsün diye kabul etmiştir. Calvin babasına bilimsel sorular sorduğunda babası dalga geçmek için yanlış cevaplar verir.

Türkiye'de yayımlanmış albümleri
 Kalvin ve Hobs, Kasım 1996, Remzi Kitabevi, (ISBN 975-14-0551-3)
 Macera Peşinde, Şubat 1997, Remzi Kitabevi, (ISBN 975-14-0576-9)
 Bilimsel Gelişme Gümledi, Aralık 1998, Remzi Kitabevi, (ISBN 975-14-0650-1)
 Uzaydan Gelen Garip Ziyaretçiler, Aralık 2009, Remzi Kitabevi

Amerikan çizgi romanı
Kurgusal ikililer
1985'te tanıtılan çizgi romanlar
1995'te sona eren çizgi romanlar

Calvin ve Hobbes


Altgernsdorf ist ein Ortsteil von Langenwetzendorf im Landkreis Greiz in Thüringen.

Lage
Altgernsdorf liegt nördlich von Wildetaube und östlich von Weida auf einem Hochplateau im nordöstlichen Thüringer Schiefergebirge. Das Dorf ist über die Bundesstraße 92 und eine Ortsverbindungsstraße zu erreichen. Die Gemarkung des Ortsteils ist kupiert.

Geschichte
Am 25. Juni 1230 wurde der Ortsteil erstmals urkundlich erwähnt. 100 Einwohner wohnen im Dorf. Zum 31. Dezember 2013 kam der Ort zur Gemeinde Langenwetzendorf, weil Wildetaube eingemeindet wurde.

Einzelnachweise

Weblinks

Geographie (Langenwetzendorf)
Ort im Landkreis Greiz
Ersterwähnung 1230
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Greiz)
Gemeindeauflösung 1971

Altgernsdorf


De 25 dyreste danske fodboldspillere ses i denne tabel, der viser de 25 dyreste transfers for danske fodboldspillere.

Både Jannik Vestergaard, Christian Eriksen, Pierre-Emile Højbjerg, Martin Braithwaite, Simon Kjær og Martin Laursen optræder hver 2 gange på listen.

Tallene er hentet fra Transfermarkt.com med mindre andet er angivet

Referencer

Fodboldspillere fra Danmark
Lister over sportsudøvere

Dyreste danske fodboldspillere


Minoru Betsuyaku (, Betsuyaku Minoru, auch Betchaku Minoru; * 4. Juni 1937 in der Mandschurei; † 3. März 2020) war ein japanischer Dramatiker, Essayist und Literaturkritiker. Er war mit der japanischen Schauspielerin und Seiyū Kusunoki Yūko verheiratet.

Leben
Betsuyaku wuchs in der Mandschurei auf, wo er den Zweiten Weltkrieg erlebte, und kam nach dem Verlust seines Vaters 1946 mit seiner Mutter nach Japan. 1958 begann er ein Journalismus-Studium an der Waseda-Universität. Hier lernte er den avantgardistischen Theaterleiter Suzuki Tadashi kennen, mit dem er mehr als zwanzig Jahre lang zusammenarbeitete.

1960 beteiligte er sich am Protest gegen den Kooperations- und Sichterheitsvertrag zwischen Japan und den USA. Er verließ die Wasada-Universität und begann eine Laufbahn als Dramatiker. Er schloss sich der Gruppe um das Jiyū  Butai (, etwa: Freie Bühne) an, für die er 1962 das Stück Zō (dt. Elefant) verfasste.

Für Matchi uri no shōjo und Akai tori no ifo fūkei erhielt Betsuyaku 1968 den Kishida-Kunio-Preis für Drama. Mit Suzuki und dem Schauspieler Ono Seki gründete er 1966 das Waseda Shōgekijō, das er 1969 verließ, um freischaffender Dramatiker zu werden.

Er verfasste annähernd einhundert Stücke, vorrangig für Shingeki-Gruppen wie Bungakuza und Gekidan En. 1987 erhielt er den Yomiuri-Literaturpreis, 2008 wurde er für seine Verdienste um die Etablierung des absurden Theaters in Japan mit dem Asahi-Preis ausgezeichnet.

Werke (Auswahl)
 Byōin no aru fūkei ()
 dt. "Landschaft mit Krankenhaus", übersetzt von Siegfried Schaarschmidt, Westdeutscher Rundfunk, Köln, 1972

Quellen
 John Scott Miller: Historical dictionary of modern Japanese literature and theater. Scarecrow Press, 2009, ISBN 978-0-8108-6319-4, S. 10.
 Gabrielle H. Cody, Evert Sprinchorn: The Columbia encyclopedia of modern drama. Band 1, Columbia University Press, 2007, ISBN 978-0-231-14422-3, S. 155.
 J. Thomas Rimer, Van C. Gessel: The Columbia Anthology of Modern Japanese Literature: From 1945 to the Present. Columbia University Press, 2007, ISBN 978-0-231-13804-8, S. 452.
 Oxford Encyclopedia of Theatre and Performance: Betsuyaku Minoru
 S. Noma (Hrsg.): Betsuyaku Minoru. In: Japan. An Illustrated Encyclopedia. Kodansha, 1993. ISBN 4-06-205938-X, S. 107.

Einzelnachweise

Autor
Drama
Essay
Literaturkritiker
Literatur (Japanisch)
Japaner
Geboren 1937
Gestorben 2020
Mann

Minoru Betsuyaku


Stranger Things este un serial TV american științifico-fantastic creat de Matt și Ross Duffer și produs de Camp Hero Productions și 21 Laps Entertainment pentru platforma de streaming Netflix.

Situat în anii 1980, în orașul fictiv Hawkins din Indiana, acesta se concentrează asupra evenimentelor legate de dispariția misterioasă a unui copil și apariția unei fete fără păr, cu puteri psihice, care a scăpat din laboratorul național Hawkins, un laborator secret.

Primul sezon a fost publicat pe Netflix la 15 iulie 2016, cel de-al doilea pe 27 octombrie 2017 și al treilea pe 4 iulie 2019.

Serialul a fost întâmpinat în mod pozitiv de critici, care au lăudat caracterizarea personajelor, a distribuției și a atmosferei care aduce omagiu filmelor științifico-fantastice din anii 1980.

Subiectul serialului

Sezonul 1
La 6 noiembrie 1983, în Hawkins, un oraș mic și liniștit din Indiana, Will Byers, un băiat de 12 ani, membru al unui grup mic de patru prieteni apropiați, a dispărut în circumstanțe misterioase; în același timp, într-un laborator secret din apropierea aceluiași oraș, un cercetător este victima unei creaturi înfricoșătoare. Din același laborator Hawkins, o fetiță ciudată profită de confuzia cauzată de acest accident pentru a scăpa. După ce s-a adăpostit într-un restaurant, urmărită de agenții laboratorului, își continuă fuga, întâlnind prietenii lui Will: Mike, Dustin și Lucas, care se aflau pe urmele prietenului lor. Fata, care se identifică cu numărul unsprezece, tatuat pe brațul ei, numită apoi Eleven de către cei trei băieți, se împrietenește cu ei, în special cu Mike, care acceptă să o ascundă în casa lui.

Eleven (Unsprezece) este conștiență despre ce s-a întâmplat cu Will, și ajută pe băieți să-l caute, explicând cum a ajuns într-o altă dimensiune, un fel de "răsturnare" a lumii reale, locuită de o creatură monstruoasă, pe care băieții o vor numi "Demogorgon" în legătură cu un monstru din jocul Dungeons & Dragons. Ancheta poliției locale, condusă de șeriful Hopper, este în același timp îngreunată de către personalul din laboratorul Hawkins, care înscenează moartea a lui Will. Mama acestuia, Joyce, face între timp experiențe bizare la casa ei, unde fiul reușește să comunice cu ea pentru scurte intervale, în timp ce fratele lui mai mare, Jonathan, începe să investigheze împreună cu sora lui Mike, Nancy, o creatură care l-ar fi răpit pe fratele lui și pe Barbara, cea mai bună prietenă a lui Nancy. Cercetările lui Hopper, Joyce, Jonathan, Nancy și cele ale băieților converg și se contrapun cu încercarea agenților laboratorului de a acoperi ceea ce se întâmplase în oraș, și de a o lua înapoi pe Eleven.

Sezonul 2
În 1984, la un an după evenimentele din sezonul 1, Will are niște viziuni frecvente despre Lumea Răsturnată și entitatea amenințătoare care îl persecută, în timp ce laboratorul Hawkins revine pe deplin operațional sub îndrumarea lui dr. Brenner, care încearcă să conțină expansiunea portalului ce conduce spre cealaltă dimesiune. Mike, Will, Dustin și Lucas fac cunoștință cu Max, o fată care tocmai s-a mutat din California împreună cu fratele ei vitreg, Billy; Jonathan și Nancy încearcă să facă dreptate despre moartea lui Barb prin publicarea informaților despre existența laboratorului secret; Eleven între timp se ascunde de Hopper, care n-o lasă să iasă din căsuța lui. Cu toate acestea, Eleven este dornică să se alăture prietenilor săi și să învețe mai multe despre trecutul său, așa că în timp ce Hopper este ocupat cu Joyce, folosește acestă ocazie pentru a merge într-o călătorie care o va duce mai întâi la mama ei naturală și apoi la sora ei Eight, cu abilități deosebite, motiv pentru care ea fusese supusă unor experimente împreună cu Eleven când erau mai mici.

În cele din urmă, Eleven se întoarce la Hawkins pentru al ajuta pe Will, căzut sub jugul creaturii, numit de băieți "Mind Flayer" în legătură cu monstrul din Dungeons & Dragons. Ea împreună cu toți ceilalți salvează orășelul de către monștrii devastau zona sub îndrumarea lui Mind Flayer.

Sezonul 3
În vara anului 1985, viața în Hawkins pare să meargă normal. Deschiderea unui mare mall devine principala atracție a orașului, în detrimentul multor activități din centru, care sunt forțate să se închidă din cauza lipsei de clienți.

Băieții cresc și încep să intre în lumea adulților: Maxine și Lucas sunt împreună, precum și Eleven și Mike, în timp ce Will este stânjenit despre acest lucru și își dă seama bine în curând că prietenii lui au acum alte interese; aceeași izolare o dovedește și Dustin, revenind dintr-o tabără de vară.

Hopper, care intră din ce în ce mai mult în noua sa viață ca tată adoptiv al lui Eleven, începe să dezvolte o gelozie puternică față de fiica sa și arată frustrarea atunci când o găsește împreună cu Mike. Din ce în ce mai nemulțumit de situație, el va cere sfaturi despre cum să se comporte de la mama lui Will și Jonathan, Joyce.

Steve lucrează într-un magazin de înghețată din noul mall, încercând să facă noi cuceriri de dragoste fără a avea succes, și devine, de asemenea, o victimă a tachinării lui Robin, colega sa de muncă. Nancy și Jonathan și-au găsit un loc de muncă într-un ziar local, dar Nancy este din ce în ce mai mult ținta a comentariilor sexiste de către colegi. Fratele vitreg al lui Max,Billy, este salvamar într-o piscină publică, printre privirile minunate ale multor femei locale, printre care Karen, mama lui Nancy și Mike.

Marele centru comercial se dovedește mai târziu a fi o acoperire pentru o operațiune științifică condusă de către Uniunea Sovietică în mod secret, infiltrând un personal cumva în teritoriul american. Oamenii de știință ruși reușesc să deschidă din nou portalul către Lumea Răsturnată, grație unei mașini noi; acest lucru duce la trezirea unei părți a "Monstrului Umbră" care nu s-a reîntors în dimensiunea sa, și, după ce posedă mulți dintre locuitorii din Hawkins, reușește să formeze o mare creatură cu singurul scop de a omorî pe Eleven și apoi pe toată lumea.

Sezonul 4

Episoade

Sezonul 1 (2016)

Sezonul 2 (2017)

Sezonul 3 (2019)

Sezonul 4 (2022)

Referințe

Legături externe

 Analysis of the Duffer Brothers' "show bible" from Screencraft.org

Seriale de televiziune americane
Seriale Netflix
Anii 2010 în televiziune
Seriale de televiziune științifico-fantastice

Stranger Things


An Tribolium hispidum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Peter Thunberg, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Nicaise Auguste Desvaux. An Tribolium hispidum in nahilalakip ha genus nga Tribolium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Tribolium (Poaceae)

Tribolium hispidum


İnisiyasyon (Süluk) ya da kılavuzluk kimi ansiklopedilerde bireyin spiritüel gelişimi için, 'spiritüel tesir'i alıp aktarabilen bir üstadın sert ve sürekli kontrolü altında, bir düzen ve disiplin içinde, sınavlara dayalı tarzda, metotlu olarak eğitimi şeklinde tanımlanmaktadır. İnisiyasyon sözcüğünün kökeni, Latincede "bir yere girme, iştirak etme, kabul edilme, başlama" anlamındaki "initium" sözcüğüdür. Osmanlı tarikat geleneğinde bulunan "süluk" kelimesi de, "iplik, sıra, dizi, yol, meslek, tutulan yol" anlamlarındaki Arapça "silk" sözcüğünden gelmektedir. Bir inisiyasyonda üstat (inisiyatör, mürşit) tektir, öğrenci (inisiye adayı, mürit) ancak inisiyasyonu tamamladığı zaman inisiye olur. İnisiyasyonu tamamlamamış olanlara inisiye denmez.

Aday seçimi

Tüm eski inisiyasyonlarda gizliliğe ve aday seçimine dikkat edilmiştir. İnisiyatik bir organizasyona her önüne gelen giremezdi, böyle bir organizasyon talip olan adayları kendi kriterlerine göre bir elemeden geçirirdi. Adayda geçmişinden getirdiği birtakım yeteneklerin, belirli bir moral (manevi) ve zihinsel düzeyin olup olmadığına bakılırdı. Adayda aranan gereken koşullar, gereken kapasite yeterli görüldüğünde aday birtakım sınavlardan geçirilirdi. Bu sınavlar her inisiyasyonda farklı olmuştur. Hakkında az çok bilgi sahibi olunan inisiyasyonlar arasında, eski Mısır, Moğolistan, Şamanizm, Maya, Mitraizm, Eleusis, Orfe ve Pisagor inisiyasyonları sayılabilir. Eski Mısır'daki gibi sert inisiyasyonlarda bazı sınavların ölümle sonuç verdiği anlatılmaktadır.

Eğitim

İnisiyasyonlarda üstad, bilgileri modern eğitimdeki gibi öğretmezdi. Yani bilgilerin hafızaya depolanması tarzında bir eğitim vermezdi. Yalnızca yolu ve yöntemleri gösterirdi. Öğrenci kurtuluş ya da aydınlanma denilen hedefe kendi iç çalışmasıyla erişmek zorundaydı. Nadiren de olsa, inisiyasyonu tamamlamadan ayrılmış olanların var olduğu belirtilmektedir. Bir inisiyatör, öğrencisinin kalbinden ve aklından geçenleri bilebilir ve hatta onun rüyalarını denetleyebilirdi. Bu yetenekten M.T.İ.A.D. eski başkanı Ergün Arıkdal "psikoskopi" adıyla söz eder. Asya'nın şamanist inisiyasyonlarında da üstadların öğrencisini öte-aleme götürüp geri getirdiği hakkında sayısız bilgi vardır. Mircea Eliade kitaplarıyla bu bilgilerin bir kısmını aktarmıştır. Benzer yetenekler Tibet'in eski Bon dininin şamanlarında da görülür.

İlk Aşama ve İkinci Doğuş

İlk eleme sınavlarını başarıyla atlatan öğrenciyi üç temel aşamanın ya da yedi tali aşamanın söz konusu olduğu bir eğitim beklerdi. Bu üç temel aşamanın içerdiği ilahi hakikat bilgileri "sırlar" anlamına gelen misterler sözcüğüyle ifade edilir. Bunlar küçük misterler, büyük misterler ve hakiki misterler olarak bilinir. Kimileri küçük sırları çıraklık sırları, büyük sırları kalfalık sırları, hakiki (hakikata ait) sırları da ustalık sırları olarak adlandırır. Evrensel yasalar ile imajinasyon denetlemesi, nefs denetlemesi ve psişik yetenekler hakkındaki teorik bilgilerin verildiği birinci aşamanın sonlarina dogru aday ogrendikleri konusunda cesitli sinavlardan gecirilirdi. Bu sinavlardan basariyla gecen aday,sonunda "cehenneme iniş","yeraltına iniş" ya da "ölüm deneyimi" adı verilen, derin bir  trans halinde geçmişiyle yüz yüze kaldığı bir gece geçirirdi. Bu tüm gerçek inisiyasyonlarda uygulanan bir deneyimdir. "İnisiyatik ölüm" de denilen bu deneyim sırasında trans halindeki aday, kimilerinin spatyum, kimilerinin "esîrî", kimilerinin "astral", kimilerinin "gayb alemi" dediği öte-alemde, görünmeyen alemde geçmişten getirmiş olduğu menfi birikimlerden vicdanî hesaplaşmayla kurtulmak zorundadır. Bu çok sarsıcı deneyimi sırasında, psişik yetenekleri çok güçlü olan üstadı onu yalnız bırakmaz, öte-alemdeki bu hesaplaşması sırasında kimilerinin astral seyahat, kimilerinin şuur projeksiyonu dediği yolla yanında olur. Platon ve Orfe, "vicdani hesaplaşma" da denilen bu deneyimin ilk etabını, zaten her insanın öldükten sonra yaşayacağı bir "kendi kendini yargılama" ve kefaretini ödeme olarak betimler. Deneyim sonunda aday, menfiliklerinden arınarak, yeryüzünde doğmadan önceki "saf şuur hali"ni elde etmiş bulunmaktadır. Kendisi ölüm-ötesi alemde yaşadıklarından sonra öyle büyük bir değişim ve dönüşüm geçirmiştir ki, bir çocuk kadar, yeni doğmuş bir bebek kadar saflaşmış durumdadır. Aslında inisiyatik dilde "birinci doğuş" denilen bu deneyime, sonradan, egzoterik kesimce, anneden doğuş ilk doğuş olarak kabul edildiğinden, ikinci doğuş adı verilmiştir.

İkinci ve Üçüncü Aşama

İkinci aşama inisiye adayının teorik olarak öğrendiklerini uygulama aşamasıdır. Adayın yüksek şuur hallerini, görünmez alemi ve birtakım realiteleri bizzat deneyimleyerek tanımasıyla edindiği bilgilerdir. Psişik yeteneklerin de geliştirildiği bir aşamadır. Tarihteki büyük majisyenlerin hepsi inisiyelerin içinden çıkmıştır. Fakat nefislerini denetleyebildikleri için bu güçlerini çıkarları için kullanmamışlardır.

Aslında inisiyatik dildeki ikinci doğuş bu aşamanın sonunda söz konusu olurdu. Üçüncü aşama ise adayın spiritüel tesiri manevi alemden kendi başına, yani üstadı olmaksızın çekip aktarmayı başarmasıyla, daha doğrusu bu aktarıcılık halinin süreklilik kazanmasıyla tamamlanırdı. Bunun en belirgin belirtisi sezgi yoluyla (ilham, vahiy tarzında) bilgiler ifade etmesiydi. Artık karanlıkta yolunu görebilmesi için üstadının ışığına ihtiyacı yoktu kendi yolunu kendisi aydınlatabilir, hatta karanlıktaki diğerlerine de ışık tutabilirdi. Kendisine üç kez doğuş yaşatmış inisiyatörü elbette onun için "baba"ydı, o da "oğul"du. Bu yüzden inisiyelerden söz eden pek çok tradisyonda inisiyeler "oğullar" sözcüğüyle nitelendirilir. Ustasından manevi diplomasını alan inisiye isterse başka bir yerde kendi inisiyasyonunu kurabilirdi. Buna Anadolu'da el almak denir. İnisiye olmuş kişinin kendisi de başkalarını inisiye ettiği takdirde bir zincir meydana getirilmiş olur ki, bu zincire hermetik zincir, inisiyatik zincir, guru-parampara gibi çeşitli adlar verilmiştir.

İnisiyatik unvanlar

Antik Yunan'daki inisiyasyonlarda kutsal misterleri açıklama fonksiyonunu belirtmek üzere, üstada verilen unvanlardan biri "hiyerofant"tır. Bu unvan "kutsal" anlamındaki "hiereos" sözcüğü ile "göstermek" anlamındaki "phainein" sözcüklerinden türetilmiş olup, "kutsalı gösteren" anlamına gelmektedir. "Mistagog" ise üstada verilen bir başka unvan olup, ilk aşamayı tamamlayan adayları sevk etme fonksiyonunu belirtir. "İnisiye edilen kişi" anlamına gelen "mystes" sözcüğü ile "sevk eden" anlamına gelen "agogos" sözcüklerinden türetilmiştir. Mist (mystes) sözcüğü kimilerine göre Grek tradisyonuna eski Mısır'dan geçmiş olup, ilk aşamayı tamamlayanlar için kullanılırdı. Fakat antik Yunan'da, ilk aşamayı tamamlayanlar için,
"yeni yetişen bitki" anlamındaki neofit sözcüğü tercih edilmiştir.

Büyük İnisiyeler

René Guénon gibi kimi yazarlar, İsa Peygamber ve Sakyamuni Buda'nın da aslında birer inisiye olduklarını ve onların üstad oldukları organizasyondan egzoterik kesime (avamı beşere) sızan bilgilerin sonradan birer din haline dönüşmüş olduklarından söz ederler. Batı kaynaklarında bilinen büyük inisiyeler arasında geçen belli başlı isimler Hermes Trismegistus, Sakyamuni Buda, Musa Peygamber, Pisagor, Platon, Orfe ve İsa Peygamber olarak belirtilir. Kuşkusuz bu isimlere Sufilik'ten, İslam ezoterizminden (Batınilik) birçok ismi eklemek gerekir. Bu liste aslında daha uzun olmalıdır. Çünkü inisiyasyonlarda gizlenme temel bir ilke olduğundan pek çok inisiyasyon ardında fazla kimlik bilgisi bırakmadan yok olmuştur.

Sahte İnisiyatörler

René Guénon gibi birçok yazar sahte inisiyasyonlarla dolu bir çağda yaşadığımıza dikkat çekmektedir. Günümüzde bunalan ve arayış içinde olan kitleleri obsedör karakterli birçok sahte inisiyatör kandırabilmektedir. Kimilerine göre çağımız eski inisiyasyonların yapıldığı dönemlerin koşullarına sahip olmadığından, eskisi gibi güçlü ustaların var olmadığı bir döneme girmiş bulunmaktayız. Kali-Yuga çağında olduğumuzu bildiren Hint kültüründe konuya ilişkin olarak, belki de acı deneyimlerin sonucunda, şöyle bir atasözü yerleşmiştir: "Her insanın en iyi gurusu (üstadı) kendi içindedir."

İslami ezoterizmde inisiyasyon

İnisiyasyon denilen eğitim, İslam geleneğinde, genel olarak "tedris, irşat" olarak ifade edilmekle birlikte, inisiyasyon sözcüğünün özel anlamdaki karşılığının tasavvuf olduğu kabul edilmektedir. Bir inisiyasyonda tek olan üstad inisiyatör adı ile ifade edilir. İnisiye adı sözcük anlamıyla başlamış, kabul edilmiş anlamına gelmekteyse de terim günümüzde, inisiyasyonu tamamlayanları ifade etmek üzere kullanılan bir terim haline gelmiştir. Tasavvufta üstad için mürşit, öğrencileri için mürit terimi kullanılır.

İnisiyasyon, tradisyonel ezoterik bilgilerin belli şartları taşıyanlar arasından seçilenlere uygulanan bazı deneysel sınavlar sonucunda başarılı olanlara aktarımı olarak da ifade edilebilmekle birlikte, inisiyasyon bilgi aktarımından ibaret değildir; hedef öğrencinin iç çalışmasıyla kendini geliştirerek, "kurtuluş" denilen hale ulaştırması ve spiritüel tesiri kendi başına aktarabilecek olgunluğa ulaşmasıdır.

Bu tür seçimler inisiyatörün sahip olduğu manevi nitelikleri taşıyanlar arasında yapılır; bu manevi nitelikler, kişinin irfanı kabul edip edemeyeceğini belli eden vasıflardır. Bu niteliklere sahip kişi manevi tekamül yoluna girmek üzere kendisi bizzat inisiyasyon merkezine gidebileceği gibi, bazen inisiyatör bu tür kişileri uzaktan takip edebilir ve belli bir noktadan sonra eğitim için yanına alabileceği gibi uzaktan da eğitebilir. Mevzu bahis vasıflara sahip kişiler belirli bazı yöntemlerle imtihan addedilen bir deneme sürecine sokulur; bunlar genelde manevi niteliklerin açığa çıkarılıp uygulanmasına dönük fiili sınavlardır.

Sınavlardan sonraki aşamada inisiyelere gizli sırlar öğretisi öğretilerek kişinin bilmek'le değil olmak'la sırları çözeceği gösterilir. Bununla birlikte inisiyasyon sürecinde devam eden eğitim üç ana başlık altında toplanır: Yaratıcı Mutlak Güç, İnsan ve Sırları, Kozmoloji.

Ezoterik bilgi ile egzoterik bilginin kıyası

İnisiyatik bilgi, onun dışında kalan profan ya da egzoterik bilgiden tamamen farklı bir yapıda ve haldedir. Profan bilginin fiilen yaşama dahil edilmesi zor veya dolaylıdır. Oysa inisiyatik bilgi yaşamla daima iç içe olan belli bir tahakkuk süreci gerektiren bir bilgi türüdür.
Zaten profan bilginin algı merkezi bilinçteki rasyonel akıl diyebileceğimiz dünyevi zeka ve kavrayışken inisiyatik bilgi kişinin hakikati idrak kabiliyeti olan müdrike, intelect'tir. Zaten entelektüel kelimesinin gerçek anlamı da bu irfanı kavramış yetkin kişilere işaret eder. İntelect rasyonelite gibi zekaya dayalı olarak değil bizzat idrake dayalı olarak hakikati sezer ve sonrasında açıkça görür.
İnisiyasyonun temel konusu olan Yaratıcı Mutlak Güç insanı kendi kemali üzere var ettiği için inisiye eğitim sürecinde esasen öğrenmeye değil zaten kendi gerçekliğinde mevcut olanı hatırlamaya çalışır ve insanın bu yönüyle Kainat'ı incelemesi dahi aslında kendindeki bilgiye ulaşma çabasıdır. Bunun için de tüm gayretini kendini tanımaya vererek kıyaslamalı olarak Kozmolojide gördüğü manaların kendindeki sembollerini bir bir açığa çıkararak kendini gerçekleştirir.

Gizlilik ilkesi

İnisiyatik bilginin avama anlatılamayacak sır nitelikli yapısı nedeniyle bu eğitimi aktaran merkezler tarih boyunca gizlilik ilkesiyle saklanmışlardır. Aksi takdirde aktarılan irfanın, dinin ezoterik yani içrek-batıni yönünü taşıması nedeniyle yanlış anlamalara ve inanç sapkınlıklarına yol açacağı biliniyordu. Bu nedenle inisiyatik merkezler;
 1.İnisiyelerin gizli seçimlerine dayalı bir yapısal genişlemeye sahip,
 2.İnisiyatik öğrenimi tamamlamış inisiyelerin başkalarını yetiştirmek üzere oluşturulan hiyerarşik yapısı sayesinde öğretisi silsile ile aktarılan,
 3.Öğretinin aktarımında hem kozmolojik varoluşla yapılacak olan kıyaslamalarda kolaylık sağlamaya hem de yine gizliliği devam ettirmede rol oynaması bakımından sembolizmin ağırlıklı olarak kullanıldığı toplumdan uzak merkezlerdir.

Kaynakça
Özel

Genel
 Aperçus sur l'initiation, René Guénon
 Dharma Ansiklopedi,Dharma Yayınları, Alparslan Salt ve Cem Çobanlı
 Semboller Ansiklopedisi, Alparslan Salt
 Meta Ansiklopedi, Alparslan Salt ve Cem Çobanlı, Ruh ve Madde Yayinlari,2010

Ezoterizm

İnisiyasyon


La montagne mystique () est une région de la nébuleuse de la Carène, et originellement le titre d'une photographie de celle-ci prise par le télescope spatial Hubble.

Cette vue a été prise par la nouvelle , bien que la région ait également été capturée par l'instrument de la génération précédente.

Description
Située à environ  de la Terre, la montagne mystique se présente sous la forme d'une série de piliers de gaz (essentiellement de l'hydrogène) et de poussière estimée à trois années-lumière de long. À son extrémité se trouve une étoile, masquée par l'opacité du nuage, qui émet des jets de particules très puissants qui forment comme des cornes de part et d'autre d'une minuscule tête.

Cette nouvelle vue a célébré le  du télescope dans l'espace en 2010.

La montagne mystique contient plusieurs objets Herbig-Haro où des étoiles naissantes projettent des jets de gaz qui interagissent avec les nuages de gaz et de poussière environnants.

Références

Bibliographie
 David Elbaz, La plus belle ruse de la lumière, éditions Odile Jacob, 2021.
Ce livre présente en couverture principale la photographie de la NASA représentant la montagne mystique.

Annexes
 « Starry-Eyed Hubble célèbre 20 ans d'admiration et de découverte » par Hubblesite.org (collection du  anniversaire)
 « Régions de formation d'étoiles dans la nébuleuse de la Carène » par Hubblesite.org (collection du  anniversaire)
 [Vidéo] Vue en animation de la Montagne mystique sur YouTube

Liens externes

  (traduction/adaptation française).

Constellation de la Carène
Image d'astronomie

Montagne mystique


Avogadros lov er en eksperimentel gaslov, postuleret af Amedeo Avogadro, som forbinder volumen af en gas til dens stofmængde. En moderne formulering af Avogadros lov er:
"Alle gasser ved lige store volumener, ved samme temperatur og tryk, har det samme antal molekyler. For en given masse af en idealgas, er volumen og mængden (mol) af gassen direkte proportional, hvis temperatur og tryk er konstante."

Dette kan udtrykkes som:

Hvor:

V er volumen af gassen
n er stofmængden af gassen (målt i mol).
k er en konstant lig med RT / P, hvor R er den universelle gaskonstant, T er temperatur i kelvin og P er trykket. Som temperatur og tryk er konstant, er RT / P også konstant og repræsenteret via k. Dette er afledt af idealgasloven.

Loven beskriver, hvordan gasser under de samme betingelser for temperatur og tryk og lige store volumener, indeholder det samme antal molekyler. Sammenligninges samme stof under to forskellige sæt betingelser, kan loven med fordel udtrykkes som følgende:

Ligningen viser, at efterhånden som antallet af moler af gas stiger, øges volumen af gassen også proportionalt. Tilsvarende, hvis antallet af mol i gas reduceres, så aftager volumenet også. Således er antallet af molekyler eller atomer i et bestemt volumen af idealgas uafhængig af deres størrelse eller molvægten af gassen.

Den mest markante konsekvens af Avogadros lov er, at idealgaskonstanten har samme værdi for alle gasser. Det betyder at:

Hvor:
p er trykket af gassen i cellen
T er temperaturen af gassen målt i kelvin

Loven er opkaldt efter Amedeo Avogadro, der i 1811, hypoteserede at to givne prøver af en idealgas, med samme volumen og ved den samme temperatur og tryk, indeholdte det samme antal molekyler. Som et eksempel på dette indeholder to lige store volumener af hydrogen og nitrogen det samme antal molekyler, når de er ved den samme temperatur og tryk, og observere idealgas-adfærd. I praksis viser reelle gasser små afvigelser fra den ideelle adfærd og loven holder kun cirka, men er stadig en nyttig tilnærmelse for videnskabsfolk.

Idealgasloven
En almindelig reorganisering af denne ligning er lavet ved at lade R være proportionalitetskonstanten og omarrangere om til følgende:

Denne ligning er kendt som idealgasligningen.

Molar mængde
Anvendes STP og værdierne sættes til 101.325 kPa og 273.15 K, kan vi finde en volumen i mol af en gas:

For 100.00 kPa og 273.15 K, er den molare volume af en idealgas 22.712 dm3mol−1. Bemærk at den universelle gaskonstant R er givet ved produktet af Avogadros konstant og Boltzmanns konstant. (Se evt. gaskonstanten.)

Referencer

Termodynamik

Avogadros lov


173002 Dorfi este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
173002 Dorfi este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Altschwendt de Wolfgang Ries. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,55 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 2,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 173001-174000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2006
Centura de asteroizi

173002 Dorfi


Virgilio Acuña Peralta (Tacabamba, Cajamarca; 3 de enero de 1951) es un ingeniero civil y político peruano. Fue Congresista de la República en representación de Lambayeque durante el periodo 2011-2016, Regidor de Lima durante el periodo 2003-2006 y Viceministro de Transportes desde 2022 hasta 2023.

Biografía
Nació en Tacabamba, Cajamarca; el 3 de enero de 1951. Hijo de Héctor Acuña Cabrera y de Clementina Peralta Alvarado, es hermano de César Acuña y Humberto Acuña.

Realizó sus estudios primarios y secundarios en el Colegio Nacional San Juan de Chota.

Estudió la carrera de Ingeniería Civil en la Universidad Nacional de Cajamarca.

Fue profesor durante 8 años en la Universidad Nacional Pedro Ruiz Gallo de Chiclayo. Cuenta con estudios en el Programa de Alta Dirección y el Programa de Formación Empresarial de la Universidad de Piura; posee una Maestría en Gobernabilidad en el Instituto de Gobierno de la Universidad de San Martín de Porres y es candidato a Doctor en Educación Superior por la Universidad de Cádiz – España.

En el segundo mandato municipal 2007-2010 se desempeñó como miembro del directorio de la Empresa Municipal de Peaje – EMAPE.

En el 2004, incursiona como promotor educativo, habiendo fundado el Colegio Bruning y la Universidad de Lambayeque en la ciudad de Chiclayo. También fundador de la Corporación Acuña y Peralta, empresa dedicada hace 3 décadas a la construcción.
Fundador del Movimiento Político Primero Lambayeque y actual candidato al gobierno regional por esa agrupación.

Vida política
Su carrera política se inicia en las elecciones generales de 1990, donde fue candidato a la Cámara de Diputados por la Izquierda Unida, sin embargo, no resultó elegido.

Fue miembro fundador del Partido Solidaridad Nacional liderado por el ex-alcalde Luis Castañeda Lossio.

En 1998 participó en el Foro Democrático, prestigiosa institución que lucha por la recuperación de la democracia.

Regidor de Lima (2003-2006)
En las elecciones municipales del 2002, Acuña fue elegido Regidor de Lima por Unidad Nacional, durante la gestión de Luis Castañeda Lossio, para el periodo 2003-2006.

Congresista (2011-2016)
En las elecciones generales del 2011, fue elegido Congresista de la República en representación de Lambayeque por la Alianza Solidaridad Nacional, con 26,058 votos, para el período parlamentario 2011-2016.

Durante su labor parlamentaria, fue Vocero de su bancada, Secretario de Comisión de Inclusión Social (2012-2013) y Presidente de la Comisión Especial para las Prevenciones al Fenómeno del Niño (2015-2016).

Culminando su gestión, intentó su reelección al Congreso en las elecciones generales del 2016 por la Alianza para el Progreso del Perú, alianza liderada por su hermano César Acuña. Sin embargo, Acuña no resultó reelegido.

Intentó nuevamente ser elegido al Congreso en las elecciones parlamentarias del 2020 por Unión por el Perú, alianza liderada por Antauro Humala. Sin embargo, Acuña no resultó reelegido.

Viceministro de Transportes (2022-2023)

El 24 de noviembre fue nombrado viceministro en el despacho de Transportes por el entonces ministro Richard Tineo. Cargo que duró hasta su renuncia el 12 de enero del 2023.

Publicaciones

 Autor del Libro: Perú Federal - Un Cambio con Valentía (2022)
 Autor del Libro: "Transporte y Lucha Contra la Pobreza" (2006).
 Co-Autor del Libro: "Reforma de la Universidad Peruana: Dimensión Legislativa" (2002), con el Arq. Javier Sota Nadal.
 Autor del Libro: "El Proceso Administrativo de Control Interno en la Gestión Municipal" (2002)

Referencias

Véase también

 César Acuña Peralta

 Richard Acuña Núñez

 Humberto Acuña Peralta

Chotanos
Políticos de Perú
Congresistas de Perú 2011-2016
Congresistas por Lambayeque
Familia Acuña
Miembros de Alianza para el Progreso (Perú)
Viceministros de Perú

Virgilio Acuña


La rue Henri Vandermaelen (en néerlandais: Henri Vandermaelenstraat) est une rue bruxelloise de la commune de Woluwe-Saint-Pierre qui va de la Rue de l'Eglise  à la rue Jean-Baptiste Verheyden sur une longueur totale de 270 mètres.

Historique et description

Son nom vient du soldat Henri Vandermaelen, né le 1 novembre 1873 à Woluwe-Saint-Pierre et tué à l'ennemi le 2 septembre 1914 à Tildonk lors de la première guerre mondiale.

Situation et accès

Inventaire régional des biens remarquables

Voir aussi
 Liste des rues de Woluwe-Saint-Pierre

Liens externes
 Commune de Woluwe-Saint-Pierre

Notes et références

 La Chanson des rues de Woluwe-Saint-Pierre de Jean Francis. Louis Musin Éditeur – Bruxelles 1975

Rue à Woluwe-Saint-Pierre

Rue Henri Vandermaelen


Charles Riandey né le  à Paris et mort le  à Boulogne-Billancourt est un haut fonctionnaire et franc-maçon français.

Biographie
Charles Riandey, d'origine franc-comtoise, est fonctionnaire à la préfecture de la Seine, il est membre du cabinet d'André Le Troquer. Lors la Seconde Guerre mondiale, il est déporté à Buchenwald. Initié en 1917 au sein de loge  à Paris. Il est vénérable maitre de sa loge en 1922 et obtient le  degré du Rite écossais ancien et accepté en 1927. En 1961, il est grand commandeur du Suprême Conseil de France. Lors du traité d'alliance que signe la Grande Loge de France et le Grand Orient de France en 1964, il s'oppose à cet accord au nom de la régularité maçonnique. Avec une partie du Suprême Conseil, il fait scission et rejoint la Grande Loge nationale française pour former le  dont il est le souverain grand commandeur. Il conserve ce poste jusqu'en 1976 et devient honoraire quelques semaines avant sa mort.

Publication
 .

Bibliographie

Notes et références

Liens externes

Haut fonctionnaire français
Personnalité de la franc-maçonnerie française
Naissance en décembre 1892
Naissance dans le 10e arrondissement de Paris
Décès en juin 1976
Décès à Boulogne-Billancourt
Décès à 84 ans
Auteur sur la franc-maçonnerie

Charles Riandey


Recep Akdağ (d. 8 Mayıs 1960, İspir, Erzurum); Türk hekim ve siyasetçidir.

2002-2013 yılları arasında Sağlık Bakanlığı görevini sürdüren Akdağ, 3 yıllık aradan sonra Binali Yıldırım tarafından 24 Mayıs 2016 tarihinde kurulan 65. Türkiye Hükûmetinde sağlık bakanı olarak yer almıştır. 19 Temmuz 2017'de yapılan kabine revizyonuyla başbakan yardımcısı olmuştur. Bu görevi de 9 Temmuz 2018'de bitmiştir. Haziran 2015 Türkiye genel seçimleri hariç, 2002 yılından beri yapılan genel seçimlerde Adalet ve Kalkınma Partisi (AK Parti) milletvekili olarak meclise girmiştir.

İlk yılları ve kariyeri
Recep Akdağ, 8 Mayıs 1960 tarihinde Yahya ve Zekiye Akdağ çiftinin çocuğu olarak Erzurum'un İspir ilçesinde doğdu. İlk ve orta öğrenimini Erzurum'da, lise öğrenimini Ankara Atatürk Lisesinde tamamladı. Erzurum Atatürk Üniversitesi Tıp Fakültesinden mezun oldu ve aynı fakültede çocuk sağlığı ve hastalıkları alanında uzman oldu. Bir yıl süreyle Londra'da kan hastalıkları üzerine çalıştı. Atatürk Üniversitesi Tıp Fakültesi Araştırma Hastanesinde başhekim yardımcılığı, satınalma komisyonu başkanlığı ve Tıp Dergisi editör yardımcılığı görevlerini yürüttü.

Biyoteknoloji Uygulama ve Araştırma Merkezinde müdür yardımcılığı görevinde bulundu. Atatürk Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalında öğretim üyesi olarak ders verdi. 1999'da profesör oldu. Çocuk sağlığı ve hastalıkları alanında uluslararası hakemli dergilerde yayınlanan, 9 adet makalesi bulunmaktadır. 1996'da İstanbul Tabip Odasından "Yılın Makalesi" ödülünü aldı. İngilizceyi iyi düzeyde bilen Akdağ, evli ve 6 çocuk babasıdır.

Siyasi kariyeri

Sağlık Bakanlığı

2002 Türkiye genel seçimlerinde Adalet ve Kalkınma Partisi (AK Parti) Erzurum milletvekili olarak meclise giren Akdağ, Abdullah Gül tarafından kurulan 58. Türkiye Hükûmetinde sağlık bakanı olarak yer aldı. Gül'ün istifa etmesinin ardından Recep Tayyip Erdoğan tarafından kurulan 59. Türkiye Hükûmetinde sağlık bakanlığı görevine devam etti. 2007 ve 2011 Türkiye genel seçimlerinde tekrar meclise giren Akdağ, Erdoğan tarafından kurulan 60. ve 61. Türkiye Hükûmetinde görevine devam etti. 24 Ocak 2013 tarihinde görevini Mehmet Müezzinoğlu'na devretti. Haziran 2015 Türkiye genel seçimlerinde meclise giremedi. Kasım 2015 Türkiye genel seçimlerinde AK Parti Erzurum milletvekili olarak meclise girdi. Binali Yıldırım tarafından 24 Mayıs 2016 tarihinde kurulan 65. Türkiye Hükûmetinde sağlık bakanı olarak görevlendirildi. Refik Saydam'dan sonra en uzun süre görev yapan sağlık bakanıdır.

Günümüzde
 2011 yılı Mayıs ayında Maliye Bakanı Mehmet Şimşek ile birlikte Batman Bölge Devlet Hastanesine gitmiş ve çalışanların sorunlarını dinlemiştir. Personelle birlikte yemek yiyen Akdağ'a çalışanlar sorunlarını iletmeye başladıklarında, görme engelli Nurullah Mehmetoğlu isimli çalışan "Biz burada asgari ücretle çalışıyoruz. Koşullarının iyileştirilmesini istiyoruz" demesi üzerine, Akdağ, "Gözlerin görmediği halde sana iş vermişiz. Para kazanıyorsun değil mi?" diye sorması ve yanıtlaması medyada geniş yankı bulmuştur. Sonrasında görme engelli Mehmetoğlu'nu arayarak "İş vermişiz daha ne yapalım" sözleri için özür diledi ve iş yorgunluğuyla bu sözleri sarf ettiğini ifade etti.
 Bakanlık görevini bitirdikten sonra daha önce de birçok kez Türkiye'deki sağlık reformunu anlatmak için çağrıldığı Amerika'da Harvard Üniversitesinde ders vermiştir. Kendisiyle yapılan söyleşilerde Türkiye'deki sağlık sisteminin Amerika'dan daha iyi olduğunu söylemiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1960 doğumlular
İspir doğumlular
Türk tıp akademisyenleri
Türk profesörler
TBMM 22. dönem Erzurum milletvekilleri
TBMM 23. dönem Erzurum milletvekilleri
TBMM 24. dönem Erzurum milletvekilleri
TBMM 26. dönem Erzurum milletvekilleri
TBMM 27. dönem Erzurum milletvekilleri
Atatürk Üniversitesinde öğrenim görenler
Yaşayan insanlar
Ankara Atatürk Lisesinde öğrenim görenler
Adalet ve Kalkınma Partisi MYK üyeleri
21. yüzyıl Türk siyasetçileri
AGİT Parlamenterler Asamblesi Türk Grubu
TBMM Sağlık, Aile, Çalışma ve Sosyal işler Komisyonu Başkanları
Türk muhafazakârlar

Recep Akdağ


William Traies (Crediton, 1789 - Exeter, 28 de abril de 1872) fue un pintor inglés.

Empleado de Correos en su juventud, se dedicó luego a la pintura y mereció el calificativo del Claudio Lorena del Devonshire. Sus paisajes son muy interesantes y algunos de ellos se conservan en Museo de Victoria y Alberto de Londres.

Referencias

Pintores de Inglaterra del siglo XIX
Fallecidos en Exeter

William Traies


Ride or Die (彼女, Kanojo) est un film japonais réalisé par Ryūichi Hiroki, sorti en 2021.

Synopsis
Rei aide la femme dont elle est amoureuse à fuir son mari violent.

Fiche technique
 Titre : Ride or Die
 Titre original : 彼女 (Kanojo)
 Réalisation : Ryūichi Hiroki
 Scénario : Nami Yoshikawa d'après le manga Gunjō de Ching Nakamura
 Musique : Koki Moriyama
 Photographie : Tadashi Kuwabara
 Montage : Minoru Nomoto
 Production : Haruo Umekawa
 Société de production : Kōdansha, Shōgakukan et Studio3
 Pays :
 Genre : Drame, romance et thriller
 Durée : 142 minutes
 Dates de sortie :
Netflix :

Distribution
 Kiko Mizuhara : Rei Nagasawa
 Honami Satō : Nanae
 Shinya Niiro : Kotaro
 Shunsuke Tanaka : Masato Nagasawa
 Setsuko Karasuma : Ichiko Oe
 Sara Minami : Rei jeune
 Yui Uemura : Nanae jeune
 Anne Suzuki : Yu Nagasawa
 Tetsushi Tanaka : Yoshio Akiba
 Yōko Maki : Mika Oe

Accueil
Le film a reçu un accueil favorable de la critique. Il obtient un score moyen de 64 % sur Metacritic.

Notes et références

Liens externes

Film japonais sorti en 2021
Film dramatique japonais
Film romantique japonais
Thriller (film) japonais
Film réalisé par Ryūichi Hiroki
Film distribué par Netflix
Film japonais sur le lesbianisme
Adaptation d'un manga au cinéma

Ride or Die (film)


Yağmur ormanları, kapalı ve sürekli bir ağaç gölgeliği olan, neme bağlı bitki örtüsü barındıran, epifit ve lianaların varlığı ve orman yangını olmaması ile karakterizedir. Genelde tropikal yağmur ormanları veya ılıman yağmur ormanları diye sınıflandırılsalar da; subtropikal yağmur ormanları, kıyı yağmur ormanları, bulut ormanları, asma çalılıkları ve hatta kuru yağmur ormanları olarak tanımlanan alttürler de mevcuttur.

Tüm biyolojik türler arasında 40% ile 75% arasına sahip olduğu söylenen yağmur ormanlarında keşfedilmeyi bekleyen daha bir sürü biyolojik canlının olduğu düşünülmektedir. Dünyanın en büyük eczanesi olarak adlandırılan yağmur ormanlarında doğal ilaçların dörtte birinden fazlasının keşfedildiği düşünülmektedir. Günümüzde yağmur ormanları ve alt türleri, ağaç kesimi ve atmosfer kirliliği sebebiyle hızla yok olmaktadır.

Kaynakça

Yağmur ormanı


NGC 7031 je otvoreni skup u zviježđu Labudu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7031
  Auke Slotegraaf: NGC 7031 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7031  DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7000 - 7049

7031

NGC 7031


Massiyatou Latoundji Lauriano, une femme politique béninoise ;
 Wilfrid Lauriano do Rego (1960-), une personnalité franco-béninoise.

 Lauriano, une commune de la ville métropolitaine de Turin dans la région Piémont en Italie.

Lauriano (homonymie)


Un chaleco reflectante es un indumento utilizado a veces por las personas que van a pie por lugares donde circulan coches para mejorar su seguridad cuando son iluminados por la luz de los faros. Son tradicionalmente amarillos —el «color más visible por el ojo humano»— y están equipados con bandas reflectantes. Hay también naranjas y rojos. Entre los profesionales que usan chalecos reflectantes en su trabajo están las personas que operan en el tráfico - como los policías, basureros, barrenderos y obreros viales -.

Usuarios de la carretera, como ciclistas y motociclistas utilizan chalecos reflectantes para poder ser vistos mejor en el tráfico. Este equipo sirve para mejorar la seguridad del personal que trabaja en obras viales o de los usuarios en una situación de parada de emergencia: la persona debe ser vista por los demás usuarios cuando sale de su vehículo. El chaleco de seguridad es parte de un conjunto de equipos necesarios en caso de accidente, llamado kit de seguridad.

 El kit de seguridad puede incluir, según el país y tipo de vehículo
 Uno o más triángulos de aviso de emergencia;
 Uno o varios chalecos de seguridad reflectantes
 Uno o más extintores de incendios,
 Una caja o un kit de primeros auxilios.

Países en que el chaleco reflectante es obligatorio

Chaleco reflectante en América

Chile
 En Chile el chaleco reflectante es obligatorio desde el 1 de enero de 2016 para todos los conductores de vehículos de cuatro ruedas. Este proyecto se aprobó, luego que, según cifras del Estado de Chile, el 40% de las muertes por accidentes de tránsito ocurren por conductores que, al bajarse de sus vehículos en pistas por distintas causas, no son vistos por los demás conductores, causando atropellos y luego la muerte. Chile se convirtió en el primer del continente americano en la aprobación del uso obligatorio del chaleco reflectante. también en república oriental del Uruguay se hizo obligatorio el uso del chaleco en motonetistas ley puesta en vigor el 1 de enero del año 2017

Chaleco reflectante en Europa

Alemania
 En Alemania el Chaleco Reflectante es obligatorio desde el 1 de julio de 2014 y según el reglamento alemán este debe estar en cada vehículo correspondiente. La nueva regla es aplicable a todos los automóviles, camiones y autobuses matriculados en Alemania; Motocicletas siguen siendo la excepción.

Austria
 En Austria el Chaleco Reflectante es obligatorio desde el 1 de marzo de 2005.

Bélgica
 En Bélgica el Chaleco Reflectante es obligatorio desde el 7 de enero de 2007.

España
 En España el Chaleco Reflectante es obligatorio desde el 24 de julio de 2004. En España esta ley no se aplica a los motociclistas. Las multas por incumplimiento de la obligación de llevar el chaleco reflectante son de hasta 50 €.

Francia
 En Francia el Chaleco Reflectante es obligatorio desde el 1 de octubre de 2008. En Francia existe un requisito legal para llevar al menos un chaleco de reflectante y un uso obligatorio cuando salga del vehículo debido a un accidente o avería del vehículo para todos los pasajeros (no es pertinente para motocicletas, vehículos de tres ruedas y cuatriciclos). En caso del incumplimiento de la obligación de tener un chaleco reflectante el conductor deberá realizar un pago mínimo de 22 € como multa y en el caso del incumplimiento de la obligación de usar  el chaleco reflectante al bajarse del auto, el conductor deberá realizar un pago mínimo de 90 € como multa.

Hungría
 En Hungría el Chaleco Reflectante es obligatorio desde el 2008.

Italia
 En Italia el Chaleco Reflectante es obligatorio desde el 1 de abril de 2004.

Noruega
 En Noruega el Chaleco Reflectante es obligatorio desde el 1 de marzo de 2007.

Portugal
 En Portugal el Chaleco Reflectante es obligatorio desde el 25 de junio de 2005.

Luxemburgo
 En Luxemburgo el Chaleco Reflectante es obligatorio desde el 2008.

República Checa
 En República Checa el Chaleco Reflectante es obligatorio desde el 1 de enero de 2005.

Véase también
 Catadióptrico
 Señales de tráfico

Referencias

Enlaces externos

 Hacia final de la página está la información sobre trackworkers y equipos de alta visibilidad detallada
 Trabajo sobre la creación de un estándar más seguro para piezas de alta visibilidad

Equipos de protección individual

Chaleco reflectante


قائمة ببطولات ويمبلدون لسنة 1933:

فردي رجال

 جاك كراوفورد هزم  إلسورث فينيس . النتيجة: 4-6 11-9 6-2 2-6 6-4

فردي سيدات

 هيلين ويلز موودي هزمت  دوروثي راوند ليتل. النتيجة: 6-4, 6-8, 6-3

مراجع

بطولة ويمبلدون 1933
أحداث 1933 الرياضية في لندن
أحداث يوليو 1933 الرياضية
أحداث يونيو 1933 الرياضية
كرة المضرب في 1933

بطولة ويمبلدون 1933


Monsta X (; stilizat ca MONSTA X) este o formație de băieți din Coreea de Sud înființată de agenția Starship Entertainment în cadrul show-ului No Mercy. Formația este compusă din șase membri: Shownu, Minhyuk, Kihyun, Hyungwon, Jooheon și I.M.

Au debutat pe 14 mai 2015 cu EP-ul Trespass. În martie 2017, Monsta X și-au lansat primul album de studio și partea finală a seriei "THE CLAN", The Clan Pt. 2.5: The Final Chapter. În aprilie 2018, single-ul japonez "Spotlight" al formației a primit o certificare oficială de aur de la RIAJ.

Membri
 Shownu (Hangul: 셔누), născut Sohn Hyun-woo pe 18 iunie 1992
 Minhyuk (Hangul: 민혁), născut Lee Min-hyuk pe 3 noiembrie 1993
 Kihyun (Hangul: 기현), născut Yoo Ki-hyun pe 22 noiembrie 1993
 Hyungwon (Hangul: 형원), născut Chae Hyung-won pe 15 ianuarie 1994
 Jooheon (Hangul: 주헌), născut Lee Ho-joon (schimbat de el în Lee Joo-heon) pe 6 octombrie 1994
 I.M (Hangul: 아이엠), născut Im Chang-kyun pe 26 ianuarie 1996

Foști membri
 Wonho (Hangul: 원호), născut Lee Ho-seok pe 1 martie 1993

Note

Legături externe

Formații K-pop
Formații sud-coreene
Formații muzicale fondate în 2015
Sextete muzicale

Monsta X


Paul Walter ist der Name folgender Personen:

* Paul Walter (Medailleur) (1605–1680), deutscher Medailleur
 Paul Walter (Schriftsteller) (1859–1918), deutscher Schriftsteller
 Paul Walter (Politiker, 1876) (1876–nach 1943), deutscher Lehrer und Politiker (DVP)
 Paul Walter (Mediziner) (1889–1957), deutscher Generalstabsarzt
 Paul Walter (Politiker, 1891) (1891–1978), deutscher Politiker (KPD)
 Paul Walter (Gewerkschafter) (1897–1955), deutscher Gewerkschafter
 Paul Walter (Dirigent) (1906–2000), österreichischer Dirigent
 Paul Walter (Ingenieur), deutscher Bauingenieur und Unternehmer
 Paul R. Walter (1907–1986), deutscher Textilfabrikant

Siehe auch:
 Paul Walther

Paul Walter


(« lézard de Sanpa ») est un dinosaure sauropode mal connu du Jurassique inférieur à supérieur du Sichuan, en Chine. L'espèce type , a été décrite par Chung Chien Young, en 1944.

Description

Les restes, IVPP V.156, se composent de 20 vertèbres, des scapulae, des membres antérieurs et quelques os des membres postérieurs. Initialement signalé par Young comme un ornithopode ornithischien, ce spécimen a été sans ambiguïté référé aux Sauropoda en 2016 par McPhee et al. Sanpasaurus est connu à partir de restes prélevés dans le membre Maanshan de la  .

Liens externes

Notes et références

Notes

Références

Sauropoda
Genre de dinosaures non aviens (nom scientifique)
Taxon fossile décrit en 1944
Paléontologie en Chine

Sanpasaurus


Ben Patterson se poate referi la:

Persoane
 Ben Patterson (Fluxus) (1934 – 2016), artist și muzician american, unul din fondatorii mișcării artistice Fluxus
 Ben Patterson (politician) (n. 1939), politician britanic, membru al Parlamentului European

A se vedea și
 Patterson (nume de familie)

Nume proprii

Ben Patterson


Agerbæk SF er en forening i Agerbæk nær Varde, som blev stiftet i 1981. De tilbyder en række forskellige sportsgrene, så som: fodbold, badminton, gymnastik, håndbold, petanque, tennis og volleyball.

Fodboldklubben spiller til dagligt i Jyllandsserien

Kilder / eksterne henvisninger
Agerbæk SF
Varde Kommune
Sportsklubber i Danmark

Agerbæk SF


Lingtorsken (Ophiodon  elongatus) er en fisk fra familien Hexagrammidae. Det er den eneste levende art i slægten Ophiodon. En lidt større, uddød art, Ophiodon ozymandias, kendes fra fossiler fra den sene miocæne æra i det sydlige Californien.''

Fodnoter

Ulkefisk

Lingtorsk


Elisabeth Selbert (Cassel,  - ) est une avocate et femme politique allemande.

Biographie

Elle a participé à la rédaction de la Loi fondamentale de la République fédérale d'Allemagne.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Avocate allemande
Avocat allemand du XXe siècle
Femme politique allemande
Personnalité du Parti social-démocrate d'Allemagne
Membre du Landtag de Hesse
Membre du Conseil parlementaire
Commandeur de l'ordre du Mérite de la République fédérale d'Allemagne
Récipiendaire de la médaille Wilhelm-Leuschner
Naissance en septembre 1896
Naissance à Cassel (Hesse)
Naissance dans la province de Hesse-Nassau
Décès en juin 1986
Décès à Cassel (Hesse)
Décès à 89 ans

Elisabeth Selbert


Asisow ist der Familienname folgender Personen:
 Magomed Kurbanowitsch Asisow (* 1969), russischer Ringer
 Minneula Sinjatowitsch Asisow (* 1951), sowjetischer Hockeyspieler

Asisow


İskender Paşa Camii, İstanbul'un Beykoz ilçesinde yer alan bir külliyedir. Kanlıca İskelesi'nin önündeki küçük meydanda bulunmaktadır. I. Süleyman (Kanuni) ve II. Selim dönemlerinin devletin ileri gelenlerinden "Mağusa Fatihi" olarak tanınan Gazi İskender Paşa (ö. 1570) tarafından yaptırılmıştır. Kanlıca Camii olarak da bilinir. İskender Paşa'nın 967/ 1559 tarihli vakfiyesi ile belirtilen bu mescidi, Mimar Sinan'ın tezkirelerinde "Kanlıca'da merhum İskender Paşa" ve "Camii İskender Paşa der Kanlıca" şeklinde kayıtlıdır. Caminin harim kapısı üzerindeki kitabede görülen 967/ 1559-60 tarihi külliyenin tamamlanma tarihi olarak kabul edilebilir. Yapıların tasarımı Mimar Sinan'a aittir.

Tarihçe
Zaman içinde çeşitli onarımlar geçiren bu yapı topluluğu 19. yy' da birtakım ek binalarla donatılmış, Tanzimat dönemi ileri gelenlerinden M. Sadık Rıfat Paşa (ö. 1857 ) türbeye bitişik bir muvakkithane inşa ettirmiş, aşağı yukarı aynı yıllarda caminin doğu yönüne, zemin katı kahvehane olarak kullanılan fevkani bir mektep yaptırılmıştır.
1925'te Üsküdar'ı Beykoz'a bağlayan yolun genişletilmesi amacıyla, Kanlıca' nın çekirdeğini teşkil eden bu küçük külliye önemli ölçüde tahrip edilmiş, 1916'da bir yangın geçirerek harap düşmüş olan hamam, ayrıca camiyi üç yönden kuşatan hazire, çevre duvarları, üç adet avlu kapısı, fevkani mektep, caminin mihrap duvarının arkasında yer alan ahşap imam meşrutası ile yanındaki aşhane (imaret) ortadan kaldırılmış, bu arada, camiyi kuşatan ve hazireleri gölgelendiren asırlık ağaçların da bir kısmı kesilmiştir.
1930' dan önce caminin sağ ve kıble tarafının kabristan ve hatta mihrap önünde Nevres Paşa' nın kabri, tabutluk ve sonradan bekar odası ve kahvehane haline getirilen aşhane, iki oda, imam meşrutası, iki katlı ev olduğu ve bahsi geçen caddenin genişletilmesi sırasında bütün bunların da yok edildiği anlaşılıyor.
Cabir Vada' ya göre cami ve diğer bölümler 1895, 1910, 1926 ve 1942' de çeşitli tamirler görmüştür. 1944'te de bir ihata duvarı ve üç kapısı olan bir avlu içinde olduğu o tarihte yapılan rölövelerinde görülmektedir.

Mimari
Cami, Mimar Sinan ' ın çatılı camiler grubuna girmektedir. Her ikisi de enine dikdörtgen planlı, bir harim ile ahşap duvarlarla kuşatılmış bir son cemaat yerinden meydana gelir. İki sıra tuğla hatıllı moloz taşla örülmüş duvarları ile kâgir bir yapıdır.Batı cephesinde üst katta iki, alt katta iki pencere açıklığı yer almaktadır. Güney cephesinde üst katta üç pencere açıklığı, alt katta iki pencere açıklığı yer alır. Doğu cephesinde üst katta iki alt katta iki olmak üzere toplam dört pencere açıklığı yer almaktadır. Kuzey cephesinde üst katta yedi, alt katta altı adet pencere açıklığı vardır. Kuzey cephesindeki pencereler hariç tüm pencerelerde, alt sıradaki pencerelerin dikdörtgen açıklıkları kesme küfeki taşından sövelerle çevrelenmiş, lokma demir parmaklıklarla donatılmış, tuğla örgülü sivri hafifletme kemerleri ile taçlandırılmıştır. Üst kat pencereleri sivri kemerli olup alçı revzenlerle kaplıdır.Oranları ve ayrıntıları ile klasik üslubu sergileyen, kesme küfeki taşı örgülü minare harimin kuzeybatı köşesinde yer alır. Çokgen kesitli gövdesi, batı cephesinde taşkınlık yapan, kare tabanlı kaideye oturmakta, şerefenin altındaki mukarnasların ince işçiliği dikkati çekmektedir. Sağır olan korkuluğu geometrik taksimatlıdır. 1895 depreminden sonra yenilendiği bilinen petek kısmı, koni biçiminde, kurşun kaplı bir külahla son bulur.Kuzey cephesinin önünde, tek katlı üstü kırma çatı ile örtülü bir çıkma bölümü yer alır. Bu çıkmanın önünde üç bölüme ayrılmış bir pencere açıklığı vardır. Sağında ve solunda son cemaat yerine girişi sağlayan birer kapı bulunmaktadır.Son cemaat yerinin aslında, ahşap direklerle taşınan bir revak şeklinde tasarlandığı, bu niteliğe sahip yapıların büyük çoğunluğunda olduğu gibi, sonradan ahşap duvarlarla kapatıldığı ve içine bir kat ilave edildiği anlaşılmaktadır. Sonuçta iki katlı bir ahşap mesken görünümü kazanmış olan son cemaat yerinin yan cepheleri sağır bırakılmış, kuzey cephesinin eksenine caminin girişi yerleştirilmiştir. Tüm dış cephesi ahşap ile kaplanmıştır. Derinliği 4.50 metredir. Son cemaat yerinin sağında ve solunda kadınlar mahfiline çıkan merdivenler yer alır. Soldaki merdivenin altı oda haline getirilmiştir.Caminin cümle kapısı iki kanatlıdır. Kapının sağında ve solunda dikdörtgen açıklıklı, lokma demir parmaklıklı birer pencere yer almaktadır. Cümle kapısının basık kemeri üzerinde üç satırlık ve üç beyitlik Arapça ve sülüs celisiyle yazılmış kitabesi yer alır. Tarih rakamla ve ebcedle 967/ 1560 olarak verilmiştir.Kitabe şu şekildedir:

 "Sadr- ı al- i İskender Paşa kerim
 Seyakdirullahü zü' l- kadri' l- a' zim
 Kad bena haze' l- binae li' l- a' bidin
 Hasenete' l- vahide' l- ferdi' l- kadim
 Kale rıdvanü' l- u' la tarihehu
 Kulna Bismillahirrahmanirrahim"

Cümle kapısından caminin dikdörtgen planlı harim bölümüne girilir. Caminin harimi günümüzde, çıtalarla "çubuklu" denilen türde taksim edilmiş bir ahşap tavanla kaplıdır. Evliya Çelebi, hâlen kiremitle kaplı olan çatının kurşunla örtülü olduğunu, çatının altında da Topkapısı'ndaki Takkeci Camii gibi ahşap bir kubbenin yer aldığını nakletmektedir.Moloz küfeki taşı ile örülmüş olan duvarlarda, klasik Osmanlı üslubundaki düzene uygun olarak iki sıra halinde pencereler açılmıştır. Üst sıra pencereler dışarıdan sivri kemerli olmasına rağmen içeriden dikdörtgen biçiminde ve renkli cam ve alçı ile süslenmiştir. Alt sıradaki pencereler klasik üslupta kalem işi alınlıklarla taçlandırılmış, tepe pencereleri de aynı türde şeritlerle kuşatılmıştır. Duvarlarda Allah, Muhammet, Ebubekir, Ömer, Osman, Ali, Hasan,Hüseyin isimlerinin yazılı olduğu levhalar asılıdır.Güney duvarının sağında ve solunda ayaklı birer saat bulunur.Klasik üslûbu yansıtan mihrabın yarım sekizgen plânlı nişi, köşe sütunçeleri ile kuşatılmış ve mukarnaslı bir yaşmakla donatılmıştır. Minber ve vaaz kürsüsü ahşap ve yenidir.

İskender Paşa'nın türbesi
Türbe Kanlıca Camii'nin kuzeyindedir. Bir zamanlar ihata duvarı var iken orta avlu kapısı solunda bulunuyordu. Caminin kuzey tarafında bulunması, bani türbelerinin yerleşiminde gözlenen geleneğe aykırıdır. Türbe, 1267/ 1850 yılında tamir görmüştür.Dikdörtgen planlı, kâgir duvarlı ve düz ahşap çatılı bir yapıdır. İçeriye kuzey duvarından birkaç basamakla girilebilmektedir. Buradaki basık kemerli kapı aslına uygundur. Türbenin ön cephesinde dört pencere, arka cephesinde beş pencere, yan cephelerinde ise üçer pencere yer almaktadır. Pencerelerin köşelerinde iri taş ayaklar ve aralarında yine taş söveler vardır. Pencerelerin dikdörtgen açıklıkları topuzlu demir parmaklıklarla donatılmıştır.Osmanlı mimarisinin klasik üslup döneminde alışılmadık bir görünüm arz eden bu türbenin başlangıçta üzeri açık olarak tasarlandığı sonradan üzerine, bugünkü kurşun kaplı ahşap çatının konduğu tahmin edilebilir. Türbede bulunan, İskender Paşa ile oğlu Ahmed Paşa' ya ait kabirlerin üzerine ahşap sandukalar yerine mermer lahitler konmuş olması da bu ihtimali desteklemektedir. Lahitlerin ayak ve baş uçlarında silindir biçiminde mermer şahideler yükselmekte, başucu şahidelerinde, ölüm tarihlerini vermeyen kitabeler bulunmaktadır. Bu iki mermer lahidden sağdakinin yuvarlak baş taşında "Merhum ve mağfur oğlu Ahmed Paşanın ruhuna fatiha" yazılıdır. İskender Paşa' ya ait olanda ise Merhum/ Gazi İskender/ Paşa ruhuna/ Fatiha yazılıdır.

Muvakkithane
Muvakkithane, camiden dört yüz yıl sonra inşa edilmesine ve Ampir üslubu yansıtmasına rağmen, mütevazı boyutları ve sade cepheleri ve köşesine iliştirilmiş olduğu türbe ile uyum içindedir.Sekizgen planlı yapının kâgir duvarları sıva ile kaplanmış, üzeri basık sekizgen prizma biçiminde bir ahşap çatı ile örtülmüştür. Dikdörtgen açıklıklı kapısı ile Boğaz tarafına (batıya) açılan üç adet yuvarlak kemerli penceresi mermer sövelerle kuşatılmıştır.

Kapının üzerindeki kitabe levhasına ta'lik hatla "Eser- i Rıfat Paşa 1266" ibaresi yazılmıştır. Günümüzde kitaplık olarak kullanılan muvakkithanenin bu yeni fonksiyonu da Osmanlıca kitabenin altına yerleştirilmiş olan Latin harfli küçük bir kitabe ile belirtilmiştir. Demir parmaklıklarla donatılmış olan pencerelerin kemerleri, üzengi hizasında yer alan silmelerle birbirine bağlanmış, kemerlerin kilit taşları çıkıntılı olarak tasarlanmıştır. Orta kapının bulunduğu yere ve türbeye yapışık olarak 1266/ 1850 tarihinde Rifat Paşa sekiz kenarlı bir muvakkithane yaptırmıştır. Kapısı üzerinde "Eser- i Rifat Paşa 1266" ibaresi mevcuttur.Vakfiyelerinde görülmeyen bu medreseden sadece Mimar Sinan "Kanlıca'da merhum İskender Paşa Medresesi" ve "Medrese- i İskender Paşa- Bab 1" şeklinde zikreder. Ne gariptir ki böyle bir medresenin varlığına tarih içinde de rastlanmamaktadır. Nitekim Evliya Çelebi bir asır sonra, Kanlıca' da "iki muallimhane- i sıbyan" dan bahseder ve medrese ve darülhadis gibi eserlerin olmadığını yazar. Konyalı medresenin mektebin altında olduğunu söyler. B. Tanman da bu yapının medrese adı altında zikredilen mektep olması ihtimali üzerinde durur. C. Baltacı malum eserinde bu medreseye ait hiçbir tevcihattan bahsetmemektedir. Bu hale göre medrese, Tanman' ın ileri sürdüğü gibi sadece mektepti veya en azından yapıldıktan kısa bir süre sonra daha faaliyete geçmeden herhangi bir şekilde ortadan kalkmıştı. Nitekim daha yakın kaynaklarda da böyle bir medresenin varlığına rastlanmıyor.Cami ile birlikte inşa edildiği anlaşılan, Evliya Çelebi' nin "muallimhane- i sıbyan" adı ile zikrettiği mektebin dikdörtgen planlı, kâgir duvarlı ve ahşap çatılı bir yapı olduğu, iki sıralı pencerelerin bulunduğu, duvarların moloz taşla örüldüğü, köşelerde, ayrıca kapı ve pencere sövelerinde kesme küfeki taşının kullanıldığı, çatısının kurşunla kaplandığı bilinmektedir.
C. Vada' nın naklettiğine göre 19. yy sonlarında metruk ve harap durumda olan mektep 1897'de iptidai mektep olarak kullanılmak üzere tadil edilmiş, bu arada pencere sıralarının arasına ahşap bir kat döşemesi yerleştirilmiş, çatı kaldırılarak bunlara bir kat daha ilave edilmiş, her üç kat da kendi içlerinde ahşap duvarlara bölünerek sınıflar ve öğretmen odaları meydana getirilmiştir. Tevhid-i Tedrisat Kanunu'nun yürürlüğe girdiği 1924'e kadar bu şekli ile faaliyet gösteren mektep bu tarihte terk edilmiş, 1938'den sonra karakola dönüştürülmüştür. Bu arada, 1897'de eklenen ahşap döşeme, üst kat ve iç duvarlar iptal edilmiş, cephelerde de değişiklik yapılarak, yapı asıl şeklinden iyice uzaklaştırılmıştır.Zemin katındaki kahvehanenin üzerine oturan ve 1874- 1880 arasında ortaokul olarak kullanıldığı bilinen fevkani mektebin ise ahşap bir mesken görünümü arz ettiği tahmin edilebilir.
İskender Paşa' nın daha Bostancıbaşı iken tanzim ettirdiği 951/ 1544 tarihli ilk vakfiyesinde görülen mektebin caminin avlu duvarının sol köşesinde ve 1944'e kadar mevcut olduğu anlaşılıyor. Diğer vakfiyelerinde de aynen zikredilmiştir. Bu bina, Evliya Çelebi'nin bahsettiği iki muallimhane- i sıbyandan biri olmalıdır. A. S. Ülgen' in 1944'te çizdiği rölöveye göre bina kare planlı, kâgir, çatılı tek bir hacim olarak görülüyor. Her duvarda ikişer alt pencere (ve belki de ikinci sıra penceresi vardı) ve bir ocak bulunmaktadır. Kapısı caminin avlusu dışındadır. Evliya'nın bahsettiği diğer sıbyan mektebi ise muvakkithaneye bitişik olan avlu kapısından şoseye kadar devam eden fevkani ahşap bina olmalıdır. A. Cabir Vada'ya göre burada 1874 ila 1880 yılları içinde rüşdiye tahsili yapılmakta imiş ve kendisi de ilk tahsilini burada yapmış. Yukarıda anlatılan kâgir bina ihya edilince bu ahşap bina terk edilmiş. Buranın zemin katı caminin kahvehanesi ve abdest alma yeri olarak kullanılmakta imiş ve bütün bu yapılar yol yapımı bahanesi ile yıktırılmış.

Hamam
Tamamen tarihe karışmış olan hamam hakkında C. Vada' nın verdiği bilgilerden, soğukluk bölümünün ahşap çatılı olduğu, çepeçevre, soyunma mahallerini barındıran iki asma katla kuşatıldığı, 1916'da hamamın yakınındaki Ata Molla Yalısı'ndan sirayet eden yangında bütün bu ahşap aksamın yandığı öğrenilmektedir.Bu bilgilerin ışığında hamamın planı tam olarak çizmek etmek mümkün değildir. Ancak ılıklık kısmından iki hela birimine geçildiği, sıcaklığın kare planlı olduğu, bunun solunda dikdörtgen planlı bir halvetin yer aldığı anlaşılmaktadır. Bu halvetteki kurnalardan birisinde yer alan, Evliya Çelebi' nin de sözünü ettiği, fil kabartması ile bezeli aynataşı 1914'te Evkaf-ı İslamiye Müzesi'ne (bugün Türk ve İslam Eserleri Müzesi) taşınmıştır. Söz konusu hamamın, Mimar Sinan'ın mührünü taşıyan inşaat defteri Topkapı Sarayı Müzesi Arşivi'nde bulunmaktadır.Mimar Sinan, İskender Paşa Hamamı'ndan "İskender Paşa Hamamı bina olunmuştur" demekte fakat yer belirtmemektedir. Ancak hamam hiçbir vakfıyede geçmemektedir. Evliya Çelebi ise kime ait olduğunu açıklamadan Kanlıca' da bir küçük hamam olduğunu söyler ve hamamın kurnasındaki bir fil suretini tasvir eder.Kanlıca' daki caminin köşesinde bulunan ve takribi 1925' lerde yine yol genişletilmesi bahanesiyle yıkılan hamamın, İskender Paşa'ya ait olduğunu ve Mimar Sinan tarafından yapıldığını söyleyen Konyalı bir de vesika vermektedir. Topkapı Sarayı arşivinde 14/1461 numarada kayıtlı olan bir muhasebe defterinde bulunan 972/1564 tarihli bu vesika Mimar Sinan tarafından mühürlenip imzalanmıştır. Defterin başında bulunan ifade, hamamın Kanlıca'da olduğunu ve Mimar Sinan tarafından yapıldığını açıkça belirtir. Bu ibareyi Konyalı şöyle vermektedir:"Muhasebe- i ihracat- ı binakerden- i hamam- ı cedid be ferman- ı Hazret- i Padişah- ı alempenah hullidet bi ma' rifet- i Sinan Ağa ser mi' maran- ı dergah- ı ali el vakıı fi 10 şabanü' l- muazzam sene dokuz yüz yetmiş iki der kasaba- i Kanlıca tabi- i kaza- i Üsküdar". Ancak yine de hamamı bu kayıttan üç yıl sonra hazırlanan 975/ 1567 tarihli üçüncü vakfiyede göremiyoruz. Konyalı' nın izahatından hamamın inşaatı için 64 bin akça harcanmış olduğunu ve ne kadar ve ne çeşit malzeme kullanıldığını tafsilatıyla görmekteyiz.Ayvansarayi İskender Paşa' ya ait bir başka hamamın Yeniköy'de olduğunu söyler. Mehmed Arif de hamamın yerini Yeniköy'de Molla Çelebi Camii kurbinde çifte hamam olarak tarif etmektedir.Cabir Vada, hamamın cümle kapısının güneye caddeye açıldığını yazar. Hamam bir soyunmalık ve iki hela ve tek kurnalı bir yıkanma yeri olan dar bir ılıklık ve daha sonra dört kurnalı sıcaklık ve buna bağlı 5 metre, uzunluğunda ve 2 metre genişliğinde üç kurnalı bir halvetten ibaret imiş ve Evliya Çelebi'nin bahsettiği fil kabartması bu kurnalardan birinde imiş.

Kaynakça
 Tanman, Baha, "İskender Paşa Külliyesi", D. B. İstanbul Ansiklopedisi, c. IV, İstanbul, 2003, s. 207
 Yüksel, İ. Aydın, "İskender Paşa' nın eserleri", Osmanlı Mimarisinde Kanuni Devri, c. 6, s.İstanbul, 2004, s. 261
 Galitekin, Ahmet Nezih, Osmanlı Kaynaklarına Göre İstanbul Cami, Tekke, Medrese, Mekteb, Türbe, Hamam, Kütüphane, Matbaa, Mahalle ve Selatin İmaretler, İstanbul, 2003, s. 161
 ÖZ, Tahsin, İstanbul Camileri, c. II, Ankara, 1997, s. 35
 Yeşilbaş, Mehmet Ali, Bir Beykozlu' nun Anıları, İstanbul, 2005, s. 16
 Teksari, Serhat, İstanbul Türbeleri, İstanbul, 2005, s. 103

Mimar Sinan'ın eserleri
İstanbul'daki Osmanlı camileri
Beykoz'daki camiler

İskenderpaşa Camii (Beykoz)