El palacio del Condestable Iranzo, también llamado casa palacio del Condestable Don Miguel Lucas de Iranzo, es un inmueble de estilo mudéjar de la ciudad de Jaén, España.

El lugar donde se encuentra era el sitio en el que se establecieron las familias más nobles y poderosas de la ciudad, situándose junto a la catedral y a los poderes civiles, y que supuso el asentamiento de la burguesía jiennense en dicha zona, construyendo sus viviendas, caracterizadas por el uso comercial en la planta baja, en una apuesta estilística que va del modernismo al regionalismo, a lo largo del  y principios del .

La destrucción de los palacios musulmanes tras la '' Reconquista'' ha limitado la representación de la residencia aristocrática en Jaén al antiguo Alcázar, actual castillo de Santa Catalina, que responde a una tipología de fortaleza, y a los restos del palacio del Condestable Miguel Lucas de Iranzo, construcción en la que intervinieron alarifes y artesanos moriscos que dejaron su impronta en las yeserías y en el imponente alfarje del salón donde se ubica.

El palacio refleja el carácter y gusto predominante, dentro de la arquitectura civil, en las provincias de Andalucía a partir del , así también como muestra de la pervivencia del arte hispanomusulmán en los territorios conquistados por los cristianos, que ha dejado buena muestra de ello en los alfarjes que aún conserva. De esta forma el inmueble reúne una compleja estratigrafía arquitectónica, que documentalmente es rastreable desde mediados del .

Posteriormente, parte del palacio se transformó en el denominado Casino Primitivo a partir de 1919, resultando ser el germen del nacimiento de otros casinos en la localidad, convirtiéndose, además, en lugar privado al que acudían las personalidades más relevantes dentro de la vida social de la ciudad, continuando su importancia durante el .

Historia
La casa fue adquirida por Miguel Lucas de Iranzo convirtiéndose en su lugar de residencia desde 1462, realizando grandes obras que la transformaron por completo, convirtiéndolo en un suntuoso palacio mudéjar. El palacio ocupaba originariamente una gran extensión del parcelario, cuyos límites descritos en las crónicas lo sitúan entre la calle Maestra, plaza de la Audiencia, calle Colón y calle Cerón, sin llegar a conocerse la extensión completa que originariamente abarcaba el mismo.

A la muerte del Condestable en 1473 pasó a manos de los Marqueses de Villardompardo, sus herederos, hasta que llegó a la posesión de los Marqueses de Bélgida, que lo modificaron, vendiendo una parte a Fernando de Aranda en 1805. Pese a las modificaciones, a mediados del  aún conservaba vestigios de su primitivo esplendor.

En la segunda mitad del  sufrió una gran transformación, levantándose sobre algunas zonas del edificio un teatro, varias viviendas y el popular Casino Primitivo. En 1892 el palacio fue adquirido por el arquitecto Justino Flórez Llamas, quien en 1919 vendió al Casino Primitivo la parte principal del palacio, volviendo a sufrir nuevas obras en 1928, que alteraron de manera notable su fisonomía, pero conservando aún los restos de su esplendor monumental.

El edificio que da a la calle Maestra sufrió una remodelación, con el fin de adaptarlo a las instalaciones que albergaron el Casino Primitivo. En la parte oeste, junto a la antigua fachada principal, se han construido nuevos edificios en lo que fuera apeadero y patio.

En la actualidad, el acceso al jardín y a la sala baja se realiza por la calle Maestra, donde una estrecha escalera conduce al corredor que hay entre el jardín y la sala. Una vez en el jardín se puede apreciar los restos del antiguo palacio, que está formado por un ala que va de norte a sur. En el patio, situado en un nivel inferior a la rasante de la calle, encontramos dos galerías de arcos sobre columnas toscanas, dispuestas en un lateral, formada por siete arcos cada una, que corresponden, en parte, a la estructura original del palacio del Condestable y que formaban parte de la logia o corredor que daba acceso al jardín interior del edificio. Ambas galerías fueron objeto de una remodelación durante el , siendo el interior de la galería superior modificada posteriormente. Tras la arcada de la galería baja se conservan los restos más importantes del palacio construido por Miguel Lucas de Iranzo. En este lugar es donde se sitúa la sala más importante del palacio, lugar en la que se celebraban los grandes banquetes y fiestas que se describen en la edición realizada por Juan de Mata Carriazo: «Hechos del Condestable don Miguel Lucas de Iranzo», recogido del manuscrito que se encuentra en la Biblioteca Nacional de España bajo el título: «Chrónica del Condestable de Castilla Don Miguel Lucas».

Descripción

Entre las columnas del citado patio del palacio se encuentra el escudo de armas perteneciente a la familia de Villardompardo, en el que aparecen Reales de las Quinas de Portugal en lo alto y bajo del escudo, y a los lados las de la casa de Torres, que son cinco torres almenadas, de tres almenas y timbrado con corona de infante.

Desde el referido patio se accede a un gran salón cubierto, compuesto por armadura holladera y alfarje mudéjar, con piña central de mocárabes que pende de una estrella de lacería de veinticuatro puntas en el centro, decorado por entrelazos en las entrecalles y motivos vegetales pintados, donde las jácenas descansan sobre canes antropomorfos y a modo de friso aparecen las armas del Condestable y su esposa.

En la pared del salón anteriormente citado, en el centro mirando hacia el oeste, quedan empotrados los restos de una gran portada mudéjar, que era la primitiva puerta de entrada desde el apeadero, apreciándose en el intradós del arco yeserías con decoración de rosetas, y que hoy puede verse de forma parcial por no conservarse completamente, elemento que Juan de Mata Carriazo cita al final de su estudio preliminar a la edición de los «Hechos del Condestable don Miguel Lucas de Iranzo», que tras la restauración, acometida en 1920, conserva la sala baja y una estancia contigua donde se había levantado la puerta de yesería mudéjar que comunicaba la sala y el apeadero.

El alfarje, ubicado en dicha estancia, cubre totalmente la sala, con una medida de 5 x 15 metros. El taujel está decorado con una estrella central de lazo de veinticuatro puntas, alternando los tonos rojo y azul, con una piña dorada con mocárabes en el centro. Abundan igualmente los dorados en los contornos de los lazos. La estrella queda inscrita en un hexágono regular. En los cuatro ángulos del rectángulo que componen el alfarje se inicia el desarrollo de nuevos hexágonos enmarcando otras cuatro estrellas de lazo de veinticuatro que quedan cortadas, presentando siete puntas cada una. En las dos uniones de los hexágonos se forman estrellas de seis puntas con mocárabes. Entre los canes figuran los escudos de armas del Condestable y su esposa.

A ambos lados del alfarje, aparecen cinco jácenas decoradas con labor vegetal y apoyadas en canes con forma antropomorfa que forman cuatro espacios, en cada uno de ellos hay dieciocho jaldetas, que dividen a su vez los espacios en diecisiete calles con labor de menado, con alfardones dobles en el centro y chillas con forma de capulillas de cuatro hojas y estrellas de ocho puntas que alternan a ambos lados. Las chillas y los alfardones están separados por saetinos, donde la labor de los alfardones es de tipo vegetal, combinando principalmente los tonos rojos, blancos y negros.

En los tabicones, con fondo rojo, aparece el escudo del Rey Enrique IV en el centro, rodeados de unos rectángulos de fondo blanco con dibujos de estrellas en azul, decoración que se extiende y reitera igualmente por todas las jácenas, quedando representado treinta y dos veces.

En las cobijas formadas por los canes abunda de nuevo la decoración vegetal con tonos verdes, y en cada cobija están pintadas las armas de don Miguel Lucas de Iranzo y de su mujer, doña Teresa de Torres Carrillo, alternando de manera que figuran diez veces cada uno de los escudos.

En la parte derecha de esta sala, mirando desde el jardín, hay otra estancia de la misma anchura que la anterior y de unos seis metros de longitud cubierta con otro alfarje que se conserva sin restaurar y en buenas condiciones. El artesonado está decorado con ruedas de lacería formados por diez puntas, con estrella en el centro. Un tercer salón muestra artesonado con dibujos florales.

La torre, hoy día desaparecida, mantiene aún su planta en el sótano del palacio, y conserva todavía la puerta que daba acceso a la misma, en la que aparecieron yeserías y que en la actualidad se encuentra cegada.

La primera y la segunda planta, correspondientes a la parte donde se ubicaban las dependencias del Casino Primitivo, definen un nuevo estilo aunque sin elementos magníficos, y decorado con arreglo al gusto romántico de los casinos del .

En un lateral del Casino, en la plaza de la Audiencia, se construyó el teatro de la Audiencia en 1830 que, tras su deterioro y posterior remodelación (1919-1922), abrió de nuevo sus puertas en 1927, siendo su artífice Justino Flórez Llamas, pasando a denominarse Teatro Darymelia. Este teatro funcionó como cine hasta 1942. Presenta una decoración de ladrillo de estilo regionalista al gusto de la época, con tres arcos de medio punto y un frontis de estilo neoclásico de azulejo policromado. Actualmente, se ha conservado la fachada para construir un nuevo teatro, según proyecto de Isicio Ruiz Albusac, recuperándolo como espacio escénico tras su apertura como teatro municipal en 1992.

En 1919 Justino Flórez vende la parte del palacio del Condestable al Casino Español, conocido como «Casino Primitivo», ejecutando para éste las obras de reforma en las que se crearon un salón social, biblioteca y otras dependencias. En ese mismo momento abre las dos galerías de ladrillo de estilo regionalista a la calle Maestra. Actualmente se conserva la escalera de estilo modernista que conecta las dos plantas donde se encontraban los dos salones sociales del antiguo Casino y que comunica con el patio (en el que se encuentran los siete arcos).

En 1925 el arquitecto deja su impronta en la ejecución del cine Darymelia, construido sobre el solar del antiguo teatro principal, que formaba parte del palacio del Condestable Iranzo, para lo que probablemente fue derribada la primitiva torre que daba a la plaza de la Audiencia para abrir la portada principal de lo que actualmente es denominado como cine Darymelia, que continúa con los mismos esquemas regionalistas que el arquitecto aplicó algunos años antes en la fachada del palacio.

La fachada se compone de dos amplias galerías de arcos superpuestos, de medio punto los de la primera planta y rebajados los de la segunda. Aparece abierto a la calle y con amplias y luminosas salas superpuestas, dos en la crujía de fachada y otras dos en el lateral.

Su decoración interior responde al gusto historicista de la época con estucos de florones y guirnaldas, evidentes especialmente en el salón de baile, actual Biblioteca Pública.

Por último el Ayuntamiento de Jaén volvió a reunir los inmuebles, al adquirir en 1985 el cine, que convirtió en teatro.

Véase también
 Teatro Darymelia

Bibliografía

Enlaces externos

Palacios de Andalucía del siglo XV
Palacios mudéjares de España
Condestable
Bienes de interés cultural de la provincia de Jaén
Arquitectura mudéjar en Andalucía

Palacio del Condestable Iranzo


ديكامبا مبيد عشبي يستخدم لمكافحة الأعشاب العريضة في حقول القمح والشعير.

تعرف تجارياً باسم بانفل ك 420 غ/ل (Banvel K 420 g/l)

الأسماء التجارية
بانفل مبيد عشبي اختياري جهازي يجمع بين خصائص مادة  المعروفة ومادة ديكامبا  وهي من مركبات مشتقات حمض البنزويك والتي تكافح الأعشاب العريضة الحولية والمعمرة في حقول النجيليات مثل القمح والشعير والذرة والمروج وفي الأراضي غير المزروعة أيضاً.

يستعمل بين مرحلة الورقة الثانية والخامسة في القمح والشعير ويجب إيقاف استعماله حتماً قبل بداية طور الحبل، ويستعمل على الذرة قبل أن يبلغ طولها 90 سم.

أوقفت الشركة الصانعة إنتاج هذا المزيج منذ عام 1984، علماً أن كل مكون من مكوناته لايزال ينتج ويستعمل.

الجرعة المميتة للنصف (LD50) عن طريق الفم 2500 ملغ/كغ.

رذاذ المبيد مؤذٍ للمحاصيل الأخرى خصوصاً البندورة التي يمكن أن تتأثر به من مسافات بعيدة.

المراجع

أحماض البنزويك
كلوروأرينات
مبيدات أكسينية

ديكامبا


An Podolasia stipitata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nicholas Edward Brown. An Podolasia stipitata in nahilalakip ha genus nga Podolasia, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Podolasia (Araceae)

Podolasia stipitata


Te iubesc, Libertate! este un film documentar românesc din 1990 regizat de Vivi Drăgan Vasile, Sorin Ilieșiu, Vlad Păunescu, având ca subiect protestele din Piața Universității din iunie 1990.

Într-un interviu, Vivi Drăgan Vasile povestește cum, împreună cu Sorin Ilieșiu și Vlad Păunescu a făcut scurt-metrajul "Te iubesc, libertate", cu aparatură de la Buftea. Fiindcă Televiziunea nu arăta deloc Piața Universității, cei trei au propus să ia aparatele cu care, trei zile și trei nopți, au filmat evenimentele de acolo și astfel a ieșit acel scurt-metraj. Au mers cu filmul la Festivalului de Film de la Costinești, dar cei de acolo nu prea voiau să fie proiectat. Vivi Drăgan Vasile a reușit să-i convingă să proiecteze filmul înainte de filmele înscrise la festival. Regizorul Lucian Pintilie l-a văzut și le-a propus să facă un lung-metraj. Întorși în București, au stabilit ca, cu sprijinul lui Stere Gulea, ca realizator, să facă filmul de lung metraj "Piața Universității".

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1990 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1990
Filme documentare românești

Te iubesc, Libertate!


යමකට තම ගෞරවය දක්වන ක්‍රමයකි. හින්දූන් ආදී අනෙකුත් ජාතීන් හෝ ආගමිකයින් හෝ විසින් මෙන්ම සිංහලයන් විසින්ද යමකට තම ගෞරවය දැක්වීමට මෙම ක්‍රමය භාවිතා කරති.

වදන
පැදකුණු යන වචනය ප්‍රදක්ෂිණා යන සකු වදනට ඥාති පදයකි. දකුණු යන කොටසෙන් දක්ෂිණාවර්ත බව හෝ දකුණත යොමුවීම හැඟෙයි.

ක්‍රමය
ගෞරවයට බඳුන්වන්නාවූ වස්තුව දෙසට තම දකුණු පැත්ත යොමුවනසේ අදාල වස්තුව වටා ගමන්කිරීම මෙහිදී සිදු කෙරේ. සාම්ප්‍රදායිකව බොහෝවිට 7 වාරයක් පැදකුණු කිරීම සිදුවේ.

අවස්ථා

ආගමික

වෙනත්

සිංහල දේවාගම

පැදකුණු කිරීම


Foney Fables est un dessin animé de la série Merrie Melodies réalisé en 1942 par Friz Freleng, détournant plusieurs contes et fables.

Résumé

Fiche technique
 Réalisation : Friz Freleng (comme I. Freleng)
 Scénario : Michael Maltese
 Producteur : Leon Schlesinger
 Distribution :  août 1942 : Leon Schlesinger Studios - Warner Home Video (2007 : USA et Canada, DVD)
 Format : 1,37 : 1, couleur, son mono
 Musique : Carl W. Stalling (non crédité)
 Montage : Treg Brown (non crédité)
 Langue : anglais

Équipe
Richard Bickenbach : animateur
Gerry Chiniquy : animateur (non crédité)
Phil Monroe : animateur (non crédité)
 : animateur (non crédité)
Manuel Perez : animateur (non crédité)
 : animateur (non crédité)
Lenard Kester : artiste arrière-plan (non crédité)
Owen Fitzgerald : directeur artistique (non crédité)
 : encrage, mise en couleurs (non créditée)

Musique
 Carl W. Stalling, directeur de la musique
 Milt Franklyn, orchestration (non crédité)

Distribution
Voix originales :
 Mel Blanc : le prince de La Belle au bois dormant, Tom Pouce, le géant, l'oie, le bébé, la cigale, la fourmi, Aladin, le garçon qui criait au loup, le chien.
 Sara Berner : la mère.
 Frank Graham : le narrateur, le loup.

Chansons et musiques
Aucune chanson ou musique n'est portée au générique.

 Jeanie with the Light Brown Hair

Chanson écrite par Stephen Foster. Chantée par Aladin quand il frotte sa lampe magique.

 Beautiful Dreamer
Chanson écrite par Stephen Foster. Chantée durant le plan avec la Belle au bois dormant.

 We Did It Before (and We Can Do It Again)
Musique de Cliff Friend. Jouée quand l'oie présente l'œuf.

 Heaven Can Wait

Musique par Jimmy Van Heusen, paroles d'Edgar De Lange. Chantée par la cigale.

 Columbia, the Gem of the Ocean

Chanson folklorique traditionnelle, jouée quand la cigale montre ses obligations de guerre (les war bonds).

 Where, Oh Where, Has My Little Dog Gone?

Musique folklorique allemande. Jouée lors de la séquence avec la grand-mère Hubbard.

Chanson folklorique traditionnelle, jouée quand la fourmi gronde la cigale.

 Sing a Song of Sixpence

Chanson folklorique traditionnelle, retentit lors du début du dessin animé ainsi qu'au début de la séquence avec l'oie.

 Mutiny in the Nursery

Musique par Harry Warren et Johnny Mercer. Jouée durant la séquence avec l'oie.

 Bonsoir, bonne nuit dite la Berceuse de Brahms

Musique par Johannes Brahms. Jouée durant la séquence avec les orteils du bébé.

 Puddin' Head Jones
Musique par , jouée quand Tom Pouce apparaît.

 Symphonie no 5 (premier mouvement)

Musique par Ludwig van Beethoven, jouée brièvement quand l'oie parle.

 Dear Little Boy of Mine

Musique par Ernest Ball, jouée durant le plan avec Tom Pouce.

 Upidee (1859)

Musique par Henry G. Spaulding. Jouée au début de la séquence du garçon qui criait au loup, ainsi qu'au moment où rient le garçon et le loup.

 The Old Oaken Bucket

Musique par G.F. Kiallmark. Jouée durant la présentation du livre A Book of Fairy Tales au début.

 The Spirit of the Nile

Musique par Guillaume Vargas. Jouée durant la séquence avec Aladin.

Liens externes

  Foney Fables sur Big Cartoon DataBase

Court métrage d'animation américain
Film américain sorti en 1942
Cartoon Merrie Melodies
Film de Leon Schlesinger Studios

Foney Fables


An Sobralia semperflorens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Sobralia semperflorens in nahilalakip ha genus nga Sobralia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sobralia

Sobralia semperflorens


Ay ve Altı Para, ünlü İngiliz hikâye ve romancısı W. Somerset Maugham'ın eseri (The Moon and Sixpence). Yazarın bu kitabı ünlü ressam Gauguin'in yaşamından esinlenerek yazdığı söylenmektedir. Kırk yaşından sonra birden içinde uyanan sanat ateşiyle Londra'daki ailesini, bankerlik mesleğini bir kenara atıp Paris'e ressam olmaya giden Charles Strickland'ın, tabiri caizse, "yeni" Charles Strickland'ın bundan sonraki yaşamını konu alır. Maugham'ın ironiyi kullanmaktaki eşsiz ustalığıyla bezediği, okuru hayrete düşüren ve bıyık altından güldüren bu kitap, kalıplaşmış düşüncelere ve geleneklere meydan okuyan, içinde elalem endişesi taşımayan, korkusuz bir adamın sarsıcı öyküsüdür.

İngiliz romanları
Konusu Paris'te geçen romanlar
1919 romanları
İngilizce romanlar

Ay ve Altıpara


Neuer Weg ist die historische Bezeichnung für die einstige Erweiterung der Stadt Bayreuth nördlich des Roten Mains.

Name

Der Name geht auf eine Straße zurück, die im Ersten Stadtbuch aus dem 15. Jahrhundert erwähnt wird: "Nach Christi gepurt tausend vierhundert und im vierundvirtzigsten jare ward der wegk gepflastert enhalb des Rotmayns am Neuenweg bey der zygelhutten". Daraus entwickelte sich die bis ins 20. Jahrhundert gebräuchliche Bezeichnung des Stadtteils.

Lage
Neuer Weg umfasste ursprünglich in etwa das Gebiet zwischen dem Fluss, der Friedrich-Puchta-Straße, der Carl-Schüller-Straße und der Bahnhofstraße. In diesem Artikel werden auch die angrenzenden Bereiche Bahnhofsviertel, Spinnereiviertel und das Gebiet um den Wilhelmsplatz behandelt.

Geschichte und Beschreibung

Die Vorstadt Neuer Weg entstand vermutlich im 14. Jahrhundert. Sie bot insbesondere für arme und sozial schwache Bevölkerungsgruppen Lebensraum. Die Bausubstanz war entsprechend wenig spektakulär. Der Bau der nahen Spinnereien brachte in der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts viele Fabrikarbeiter in das Viertel. Jahrzehntelang wies es eine starke Quartiersidentität auf. Der gesellige Verein "Neia Wecha Gma" (Neuer Weger Gemeinde) richtete alljährlich das "Neia-Wecha-Kerwa" genannte Volksfest aus.

Einer der bekanntesten Einwohner war der 1661 geborene Johann Söllner. Dem aus Schwarzach bei Kulmbach stammenden Sohn eines Schneiders wurde nachgesagt, er habe 1683 als Bäckergeselle bei der Belagerung Wiens die Minierarbeit des Feinds wahrgenommen und so die Stadt vor der Eroberung durch die Türken bewahrt. 1693 ließ er sich zunächst im Bayreuther Stadtteil Kreuz nieder und erwarb 1698 den Vorläufer des heutigen Anwesens Bahnhofstraße 13. Dort betrieb er 18 Jahre lang eine Schankwirtschaft und ließ zur Lagerung des Biers einen großen Felsenkeller anlegen. Er starb 1716 als wohlhabender Mann, dessen Erben ihm auf dem Friedhof Sankt Georgen ein Grabdenkmal errichten ließen, das ihn überlebensgroß als Halbrelief zeigt.

In der Flussaue gelegen war der Neue Weg stets hochwassergefährdet. Aus dem Jahr 1845 ist der Pegelhöchststand des 19. Jahrhunderts überliefert. In der Gründerzeit nach 1875 wurde die "Herrenwiese" südlich des Roten Mains bebaut, wodurch sie als natürliche Flutmulde verlorenging. Im Februar 1909 trat das befürchtete Jahrhunderthochwasser ein. Am Vormittag des 4. Februar trat der Fluss über seine Ufer, und innerhalb weniger Stunden spitzte sich die Lage dramatisch zu. In einer Krisensitzung beschloss der Magistrat tags darauf weitreichende Hilfsmaßnahmen, darunter unentgeltliches Verteilen von Brennmaterial und die Unterbringung Betroffener in Gasthäusern. Beim Höchststand am 6. Februar standen die Häuser am Roten Main bis zu 2,7 Meter unter Wasser. Mehr als hundert Meter der Flussböschung wurden von den Fluten mitgerissen.

Die Flutkatastrophen von 1907 und 1909 waren der Anlass für die zwischen 1913 und 1916 erfolgte Mainregulierung. Das Flussbett wurde verbreitert und kanalisiert. Mit dem Bau des Stadtkernrings verschwand es 1968/69 teilweise unter einer Betondecke, wobei die an der Stelle der Neuen Kasernbrücke 1904/05 erbaute Ludwigsbrücke abgerissen wurde.

Im Jahr 1900 wurde in Bayreuth das erste Automobil erworben und eine Fahrerlaubnis erteilt. Bis 1910 blieb die Zahl der gemeldeten Personenkraftwagen knapp über dem einstelligen Bereich, dazu kamen jedoch zunehmend Lastkraftwagen. Bereits 1911 musste sich der Stadtmagistrat daher mit Anwohnerprotesten aus dem Neuen Weg befassen, die über Lärm- und Geruchsbelästigung durch Spinnerei-Lastautos klagten. Bis weit nach dem Zweiten Weltkrieg wurde die Bayreuther Einkaufswelt von einer Vielzahl kleiner Geschäfte ("Bembalaslädla") geprägt. Allein im Neuen Weg gab es mehr als hundert solcher Läden.

Beim ersten Luftangriff auf die Stadt am 5. April 1945 war das Gebiet Ziel der US-amerikanischen Bombenabwürfe. Besonders der Bereich um den Wilhelmsplatz wurde im Zuge von zwei Angriffswellen um 10.30 und 11.30 Uhr stark zerstört, sieben Feuerwehrmänner kamen dort im Einsatz ums Leben. Auch in der Goethestraße, der Friedrich-von-Schiller-Straße und der Nibelungenstraße wurden ganze Häuserzeilen vernichtet, ebenso das erste Bahnhofsgebäude aus den 1850er Jahren. Später wurden Blindgänger gefunden, so im August 1996 eine Fünf-Zentner-Bombe amerikanischer Bauart in der Friedrich-Puchta-Straße. Eines der wenigen vom Bombenkrieg verschonten Häuser auf der Nordseite der Mainstraße mit der Gaststätte Frühhaber (seit 1989 Jazzkneipe "Podium") wurde 2012 abgerissen.

1970 verschwand mit dem alten Eckhaus zur Mainstraße das Haus Schulstraße 12 (Sattlerei Walter). Die Häuser zwischen der Mainstraße und dem Roten Main wurden ebenfalls in den 1970er Jahren abgebrochen. Das Kino Kammer-Lichtspiele existierte, in seinen letzten 20 Jahren als "Kino-Center", von 1925 bis 1997 in der Schulstraße 15. Den Abriss des im Neuen Weg gelegenen letzten Bauernhauses der Stadt genehmigte der Stadtrat im März 1992 ohne Gegenstimme.

Das Haus Schulstraße 26 war eine Stiftung des Fabrikanten Otto Rose. Es wurde 1901 als Wärmestube mit getrennten Räumen für Männer und Frauen errichtet und als solche bis Anfang der 1920er Jahre genutzt. Am 15. Oktober jenes Jahres wurde in dem Gebäude zudem das erste Bayreuther Arbeitsamt eingerichtet. Von 1974 bis 1982 beherbergte es das Offene Jugendzentrum, eine Einrichtung, die von den dort verkehrenden Jugendlichen in Selbstverwaltung geführt wurde.

Im Januar 1989 wurde auf einer freien Fläche zwischen dem betonierten Bett des Roten Mains und der Mainstraße ein mehrstöckiges Taubenhaus aufgestellt. Optisch eine Augenweide, wurde es von den angedachten Bewohnern jedoch nicht angenommen.

Bahnhofsviertel

Erschlossen wurde das Gebiet über eine den Roten Main querende Brücke, die im 16. Jahrhundert mit den Steinen einer – als Folge der Reformation – abgebrochenen Kapelle errichtet wurde. Zur Zeit der Markgräfin Wilhelmine entstand dort die 1752 erbaute Neue Kasernbrücke, die den südlich des Roten Mains gelegenen Abschnitt der Jägerstraße (seit 1889: Luitpoldplatz) mit dem nördlichen (seit 1889: Bahnhofstraße) verband. Nach den Richard-Wagner-Festspielen des Sommers 1904 wurde diese fünfbogige Sandsteinbrücke abgebrochen, da sie sich für die erhöhte Verkehrsbelastung bei den Festspielen sowie den Vieh- und Schweinemärkten als zu schmal erwies. Am 17. Juni 1905 nahm der hierfür angereiste Prinz Ludwig den Taufakt der neuen Brücke als Namenspate selbst vor. Die 15 Meter breite, großstädtisch anmutende Ludwigsbrücke aus Granit des Waldsteins bestand nur bis 1968. Seitdem befindet sich an der Stelle der verkehrsreiche Annecyplatz, der aus heutiger Sicht zu den "Bausünden der Stadtplanung" gerechnet wird.

Das Empfangsgebäude des Hauptbahnhofs stammt aus dem Jahr 1879, sein von der Post weiterhin genutzter Vorgänger fiel 1945 den Bomben zum Opfer. Am 11. April 1945 zwischen 14.53 und 15.03 Uhr griffen 110 Flugzeuge der 4. Bomber-Gruppe des britischen Bomber Command die von zwei vorhergehenden Angriffen bereits stark beschädigte Stadt an. Aufgrund seiner Lage um den Hauptbahnhof sowie in der Achse zwischen den zu Rüstungsbetrieben umfunktionierten Großspinnereien wurde das Bahnhofsviertel weitgehend zerstört. Da ausländische Zwangsarbeiter bei Fliegerangriffen nicht in die Luftschutzkeller durften, kamen 60 von ihnen unter der Eisenbahnbrücke in der Tunnelstraße ums Leben.

An der Bahnhofstraße (vor 1889 Jägerstraße) wurde 1954 die Ruine des einst namengebenden, 1760 nach Plänen von Carl von Gontard erbauten Jägerhauses abgetragen, womit, so der Stadthistoriker Bernd Mayer, die "zweite Zerstörung der Stadt begann". Das Gebäude diente einst als hochfürstliches Jägerei- und Zeughaus. Reich gegliedert, mit einem über drei Achsen laufenden Portikus, "repräsentierte es in besonderem Maß die damalige Baukunst". Hinter dem Jägerhaus stand der markgräfliche "Jagdzeugstadel", Aufbewahrungsort für das umfangreiche Jagdzubehör von Garnen und Netzen bis hin zu Karren und Kutschen. Der Dachfirst dieses langen Gebäudes überragte sogar die davorliegende Mainkaserne und das Jägerhaus selbst. 1956 wurde an der Stelle das Kino "Filmpalast" eröffnet. Das mit 900 Plätzen seinerzeit größte Lichtspielhaus der Stadt existierte aber nur für wenige Jahre, 1970 wurde das Gebäude an eine Bank verkauft.

Südlich davon lag rechter Hand das 1739 fertiggestellte Sandsteingebäude der Mainkaserne, die das Bombardement vom April 1945 nicht überstand. Markgraf Christian Ernst hatte dort 1601 eine erste Kaserne errichten lassen, unter Friedrich III. erfolgte 1740 ein Neubau nach Plänen von Johann Friedrich Grael. Nach der Verlegung der Garnison im späten 19. Jahrhundert in das neu geschaffene Kasernenviertel diente die Mainkaserne als Wohnhaus für arme Familien. An deren Stelle befindet sich heute das 1959/60 errichtete Neue Kolpinghaus, das zwischenzeitlich als Hotel diente und mittlerweile eine Kindertagesstätte und Studentenwohnungen beherbergt. Auf dem Dach des Gebäudes befindet sich seit 2011 die Leuchtinstallation Gluehwürmchen Feuersalamander des Künstlers Roland Schön.

Davor, auf dem einstigen Kasernenhof, wurde Anfang Juni 1959 der erste Verkehrskindergarten in Bayern eingeweiht. Dort konnten Schulkinder in Tretautos und auf Fahrrädern "korrektes Verkehrsverhalten" üben. Die mit asphaltierten Straßen, Verkehrszeichen, Markierungen und einer ampelgesicherten Kreuzung versehene Anlage musste im Zuge der Deckelung des Roten Mains Ende der 1960er Jahre Parkplätzen weichen.

Östlich davon war mit dem am 14. Dezember 1929 eröffneten Stadtbad das erste öffentliche Hallenbad entstanden. Neben der Schwimmhalle mit einem 25 mal 10 Meter großen Becken verfügte es eine Wannenbadabteilung sowie bereits damals über ein "römisch-irisches Bad" mit Heißluftraum, Dampfraum und zwei Tauchbecken. Das architektonisch herausragende Jugendstilgebäude hatte man nach modernsten Gesichtspunkten mit Stahlbetonbögen errichtet. Von April 1945 bis November 1949 war das Bad geschlossen, da das Kesselhaus bei den Bombenangriffen beschädigt worden war. In den 1990er Jahren wurde es grundlegend saniert und 1996 wieder in Betrieb genommen, der ehemals römisch-irische Bereich wird nun als Saunaabteilung betrieben.

In der Bahnhofstraße etablierten sich zahlreiche Gaststätten und Hotels. Mit Gaststätten, Geschäften für den kurzfristigen Bedarf (Bäcker, Metzger) und einigen Spezialgeschäften zählt sie zu den Nebengeschäftsstraßen der Stadt. Im Bereich der Bahnhofstraße sind zwei Kellersysteme kartiert. Sie dienten früher als Lagerräume für Lebensmittel, Bier und Eis, in den letzten Jahren des Zweiten Weltkriegs auch als Luftschutzbunker zum Schutz vor Fliegerbomben. Das größere liegt vier bis fünf Meter unter der Erde westlich der Bahnhofstraße zwischen der Friedrich-von-Schiller-Straße und der Carl-Schüller-Straße, es besteht aus sieben einzelnen Ästen. Der Felsenkeller des ehemaligen Gasthofs Krone östlich der Bahnhofstraße hat eine Gesamtlänge von rund 120 m.

Wilhelmsplatz

Der Wilhelmsplatz wurde in den 1880er Jahren angelegt und nach dem Deutschen Kaiser Wilhelm I. benannt. In der Mitte des kreisrunden Platzes befand sich ein bepflanztes Rondell mit einer hohen Straßenlaterne. Dessen Zaun wurde im Zweiten Weltkrieg 1942 für eine Metallspende entfernt. In der zweiten Kriegshälfte wurde an der Stelle der kleinen gärtnerischen Anlage ein Wasserbassin angelegt, das Löschwasser bei Bombenangriffen vorhalten sollte. Der heute dort befindliche Brunnen stammt aus der Nachkriegszeit.

Der Platz war von mehrstöckigen Gebäuden im Wilhelminischen Stil gesäumt, von denen mehr als die Hälfte während der Bombenangriffe im April 1945 zerstört wurden. An der Nordostseite wurde an der Stelle eines Wohnhauses zwischen 1953 und 1956 eine protestantische Kirche errichtet. Bis dahin gehörte der Neue Weg zur Pfarrei Sankt Georgen, auch alle nördlich des Roten Mains Verstorbenen wurden im dortigen Friedhof bestattet. Die Christuskirche wurde mit ihren drei Türmen zu einem neuen Wahrzeichen des Viertels.

Am Wilhelmsplatz kreuzen sich die Friedrich-von-Schiller-Straße und der Straßenzug Karl-Marx-Straße – Nibelungenstraße, nach Nordosten geht die Goethestraße ab. Karl Herzstein (geb. 15. Februar 1876) lebte im Haus Friedrich-von-Schiller-Straße 5 und betrieb im Haus Nr. 8 ein Textilwarengeschäft. Ein Nachbar zeigte die Familie an, weil sie als Juden "illegal" einen Luftschutzkeller aufgesucht hätten. Karl und Emma Herzstein wurden deportiert und am 27. März 1942 bei Riga ermordet. Minna Steinhäuser aus der Friedrich-von-Schiller-Straße 14 verlor als Jüdin in Auschwitz ihr Leben; ihr Ehemann, der Viehhändler Max Steinhäuser, starb 1943 im Konzentrationslager Theresienstadt an Entkräftung.

Zwischen der Goethestraße und der Friedrich-von-Schiller-Straße lag die Zuckerwarenfabrik Martin Wirsing. Nach dem Bombenangriff 1945 wurde sie bald wieder aufgebaut und produzierte bis 1965. Heute befindet sich dort eine Parkfläche der Post.

Spinnereiviertel

Das Spinnereiviertel verdankt seinen Ursprung der an seinem westlichen Rand gelegenen Neuen Baumwollen-Spinnerei von 1889, zu der sich 1894 eine weitere Spinnerei (F. C. Bayerlein) gesellte. Die beiden mehrgeschossigen Großspinnereien bildeten lange das großflächigste Industriegebiet der Stadt. Während des Zweiten Weltkriegs arbeiteten dort Zwangsarbeiter für die Rüstungsindustrie, 1944 wurde auf dem Gelände der Neuen Baumwollen-Spinnerei ein Außenlager des Konzentrationslagers Flossenbürg eingerichtet.

Beide Betriebe sind mittlerweile erloschen, von den Gebäuden wurde lediglich eines erhalten, restauriert und umgenutzt. Dort und auf den freigewordenen Flächen haben sich Gewerbebetriebe, Arztpraxen, das Arbeitsamt und ein Hotel angesiedelt. 1988 zog die Berufsfeuerwehr aus ihrer alten Wache in der Innenstadt in ihr neues Domizil auf dem rückwärtigen Gelände der Neuen Baumwollen-Spinnerei. Die ständige Wache ist rund um die Uhr mit mindestens zehn hauptamtlichen Feuerwehrkräften besetzt. Neben den 51 ausgebildeten Berufsfeuerwehrleuten gibt es rund 390 Personen, die in der Freiwilligen Feuerwehr aktiv sind. Diese setzt sich aus zwölf Abteilungen und zwei eigenständigen Wehren zusammen, die im Einsatzfall auf sieben Löschzüge aufgeteilt sind.

Größtes Unternehmen auf dem Gelände der ehemaligen Neuen Baumwollen-Spinnerei ist heute die Baumaterialien-Handelsgesellschaft AG (BHG), die dort mit 450 Mitarbeitern einen Baustoffhandel und im Franchising einen Baumarkt betreibt. 1921 wurde die BHG von sechs örtlichen Bauunternehmern gegründet und residierte zunächst in der Friedrich-von-Schiller-Straße. 1977 zog der Betrieb in die Gravenreuther Straße um und eröffnete dort einen ersten Baumarkt. 1989 trat die BHG dem Verbund Hagebau bei und bezog 1997 den jetzigen Standort. Auf 43.500 Quadratmeter Grund verfügt sie dort über 12.400 Quadratmeter Verkaufsfläche.

Die am 31. August 1903 gegründete Wohnungsbaugenossenschaft Bauverein Bayreuth errichtete mit den Häusern Gutenbergstraße 5 und 7 im Jahr 1904 ihre ersten beiden Gebäude. Erhalten blieben auch die architektonisch bemerkenswerten "Bauvereinshäuser" Friedrich-Schiller-Straße 20–22 aus dem Jahr 1922, ähnliche Wohnhäuser beiderseits dieses Ensembles fielen 1984 allerdings dem Bau des Nordrings zum Opfer. An der Friedrich-Puchta-Straße stehen Gebäude aus der Wilhelminischen Zeit, von denen mehrere Villencharakter haben. Zur Casselmannstraße hin schließen Häuser mit Werkswohnungen beider Spinnereien an, die zum Teil vor dem Ersten Weltkrieg, zum Teil in den 1920er Jahren gebaut wurden.

Verkehr

Verkehrsreichste Achsen sind die Bahnhofstraße – Bürgerreuther Straße und Casselmannstraße – Gutenbergstraße. Beide verlaufen in Nord-Süd-Richtung und werden von städtischen Buslinien bedient. Die einstige Hauptachse entlang der unteren Schulstraße und der Karl-Marx-Straße hat nur noch untergeordnete Bedeutung. Ost-West-Achse ist die Carl-Schüller-Straße von der Bahnhofstraße zum Berliner Platz. 1985 wurde als Tangente nördlich des Spinnereigeländes der Nordring fertiggestellt. Er verband zunächst die Hindenburg- mit der Meistersingerstraße und wurde 1994 mit der Eröffnung seiner Fortsetzung in Richtung Industriegebiet Sankt Georgen (Hofer Straße) zu einer Hauptverkehrsader.

Von der Bahnhofstraße zweigt nach Osten die Tunnelstraße ab, die ihren Namen von einer Unterführung unter den Eisenbahngleisen nach Weiden und Nürnberg hat. Die Hauptstraße in den Stadtteil Sankt Georgen ersetzt seit 1904 einen niveaugleichen Bahnübergang, der am südlichen Bahnhofskopf zahlreiche Gleise querte. Bis zum Bau der Albrecht-Dürer-Straße war sie zudem Teil der Bundesstraße 2.

Knotenpunkte im öffentlichen Verkehr sind der Hauptbahnhof mit seiner von zahlreichen Linien angefahrenen Bushaltestellenanlage. Am Bahnhofsplatz und in der nahen Goethestraße verkehren Buslinien des Verkehrsverbunds Großraum Nürnberg (VGN) im Stadt- und Regionalverkehr. Mehrmals täglich halten auch Fernbusse verschiedener Unternehmen, vorwiegend in der Relation Berlin–München.

Heutige Situation
Die alliierten Bombenabwürfe von 1945 setzten dem Gebiet sehr zu. Abrisse und Neubauten in der Nachkriegszeit haben sein Aussehen zudem stark verändert.

Anmerkungen

Literatur

Weblinks
 Hochwassergefahr – Brückenschicksal am Annecyplatz mit Fotos der Flutkatastrophen im Neuen Weg

Einzelnachweise

Geographie (Bayreuth)

Neuer Weg (Bayreuth)


Žarnov este o comună slovacă, aflată în districtul Košice-okolie din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 412 locuitori.

Istoric
Localitatea Žarnov este atestată documentar din 1332.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Žarnov


Articles with hCards

සුදත් මහාදිවුල්වැව යනු ශ්‍රී ලාංකික චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂවරයෙකි. ඔහු ශ්‍රී ලංකාවේ විවිධ වෘත්තාන්ත චිත්‍රපට, වාර්තා චිත්‍රපට, සමාජ දැනුවත් කිරීමේ ව්‍යාපාර සහ නාට්‍ය කටයුතු සඳහා ඔහුගේ කෘති සඳහා වඩාත් ප්‍රසිද්ධය.

ප්‍රචාරණය
මහඅදිවුල්වැව ප්‍රචාරණ ආයතනයක නිර්මාණාත්මක පිටපත් රචකයෙකු ලෙස සිය වෘත්තීය ජීවිතය ආරම්භ කළේය. ඉන්පසු ඔහු නිර්මාණාත්මක අධ්‍යක්ෂක ලෙස වෙළඳ ප්‍රචාරණ නිෂ්පාදන අංශයට යොමු විය.  වයස අවුරුදු 21 දී ඔහු ටෙලි චිත්‍රපට මාලාවක් හරහා රූපවාහිනියේ සිය පළමු මහා පරිමාණ නිර්මාණ ව්‍යාපාරය ආරම්භ කළ අතර එමඟින් "ශ්‍රී ලංකාවේ ලාබාලතම අධ්‍යක්ෂක" බවට පත්විය. මෙම කාලය තුළ ඔහු ආචාර්ය ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස්ගේ ගිරය සහ ධර්මසේන පතිරාජගේ කඩුල්ල වැනි ශ්‍රී ලාංකීය චිත්‍රපට සමඟ සමාන ප්‍රේක්ෂකත්වයක් සඳහා තරඟ කළේය.

වාර්තාමය සහ සමාජ දැනුවත් කිරීමේ ව්‍යාපාරය
මහඅදිවුල්වැව සිය චිත්‍රපට සහ වාර්තා අධ්‍යක්ෂණය ආරම්භ කළේ සමාජ-දේශපාලන කරුණු ස්පර්ශ කරමිනි. 1989 දී 'ශ්‍රී ලංකා ජාතික තරුණ සභා සේවා' ඔහුට "හොඳම චිත්‍රපට පිටපත" සහ "හොඳම වාර්තා පිටපත" යන සම්මාන පිරිනමන ලදී. ඔහු ජාතික තරුණ සභා සේවා සම්මානය, සුදත් රාජ්‍ය ටෙලි චිත්‍රපට සහ වාර්තා චිත්‍රපට සම්මානය, OCIC ජාත්‍යන්තර සම්මානය සහ ජනාධිපති සම්මාන ඇතුළු තවත් විවිධ සම්මාන ලබා ඇත.

චිත්‍රපටකරණය

ටෙලි චිත්‍රපට

 ධවල රාත්‍රිය (1990)
 මනුකකපුර – තොටිය (1993)
 මනුකකපුර – දියදබරය (1993)
 මනුකකපුර – විජයෝත්‍රත (1993)
 දණ්ඩේ ලු ගිනි (1994)
 වනස්පති (1995)
 නික්මන්තොට (2000)

වාර්තාමය

 සම්මතයට එරෙහි වූ මිනිසෙක් (1988)
 ආඥාදායකයාගේ ආක්‍රමනය (1990)
 විලට හොරෙන් පිපුන මලක් (1991)
 සත්වෙනි සැන්දෑවේ ගීතය (1992)
 සඳගිරි පව්වක වත (1992)
 හත්වන සන්ධ්‍යාවේ ගීතය (1995)
 ප්‍රඥාවේ කොරිඩෝ (2001)
 දිය පවදයක්-බෙරේ - ද වෝටර් කාපට් (2004)
 සුදුර්ලබ දිය දේහය - ද වෝටර් එවර් සෝ බබළයි (2006)
 අන්ධකාරය ජය ගන්න (2006)
 දියමල් වර්ෂවක අසිරිය (2007)
 අසම්මත යාත්‍රිකය – පිය. පෝරුතොට (2007)
 දකුණුලක සාගර සළුව (2007)
 ස්ත්‍රී ප්ලස් (+) (2008)

විශේෂාංග චිත්‍රපට

 අළු සෙවන ( සුදු කළු සහ අළු ) (2004)
 පොඩි හාමුදුරුවෝ ( පොඩි හාමුදුරුවෝ/මරණානුස්සති ), පිටපත් රචකයා

සමාජ දැනුවත් කිරීමේ ව්‍යාපාරය

 ජනාධිපති කාර්ය සාධක බලකාය (PTF) (2001)
 යූ ද ජූරි (2002)
 සංවර්ධන ලොතරැයි ඉල්ලීම (2003)
 හිරු යට ජීවිතය (2007)

සම්මාන

 යෞවන සම්මානය (1989) – හොඳම චිත්‍රපට පිටපත, හොඳම වාර්තා පිටපත (ජාතික තරුණ සභාව, ශ්‍රී ලංකා රජය)
 UNDA ජාත්‍යන්තර කුසලතා සහතිකය (1991) - මාධ්‍ය තුළ ඵලදායී කාර්ය සාධනය ( Office Catholic International Du Cinema )
 හොඳම ආධුනික චිත්‍රපට විචාරකයා (1992) - ජයවිලාල් විලේගොඩ අනුස්මරණ සම්මානය, ශ්‍රී ලංකාව
 SLIM සම්මානය (1993) - වසරේ හොඳම රූපවාහිනී වාණිජ (ශ්‍රී ලංකා අලෙවිකරණ ආයතනය)
 හොඳම අධ්‍යක්ෂණය (වාර්තාමය චිත්‍රපට) (1995) – ( Office Catholic International Du Cinema )
 හොඳම අධ්‍යක්ෂණය (ටෙලි චිත්‍රපට) (1996) – ( Office Catholic International Du Cinema )
 ධර්මරාජ ප්‍රණාම (1997) – මාධ්‍ය ජාතික පිළිගැනීම සඳහා දායකත්වය සහ ජයග්‍රහණ
 SLIM සම්මානය (රන්) (2003) - වසරේ හොඳම රූපවාහිනී වාණිජ (ශ්‍රී ලංකා අලෙවිකරණ ආයතනය)
 SLIM සම්මානය (රන්) (2003) – හොඳම ආයතනික රූප-රූපවාහිනී ප්‍රචාරණය (ශ්‍රී ලංකා අලෙවිකරණ ආයතනය)
 SLIM සම්මානය (රන්) (2003) – හොඳම නිෂ්පාදන ආයතනය (ශ්‍රී ලංකා අලෙවිකරණ ආයතනය)
 SLIM සම්මානය (රිදී) (2003) – හොඳම ආයතනික රූප-රූපවාහිනී ප්‍රචාරණය (නිෂ්පාදන ආයතනය) (ශ්‍රී ලංකා අලෙවිකරණ ආයතනය)
 සුමති සම්මානය (2003) – හොඳම ආයතනික රූප-රූපවාහිනී ප්‍රචාරණය (සුමති ප්‍රකාශනය සීමාසහිත)
 හොඳම සමාජ වගකීම් ව්‍යාපාරය (2004) – රාජ්‍ය වාර්තා හා ටෙලි නාට්‍ය උළෙල (සංස්කෘතික කටයුතු අමාත්‍යාංශය, ශ්‍රී ලංකාව)
 හොඳම සමාජ වගකීම් ව්‍යාපාරය (2005) - රාජ්‍ය වාර්තා හා ටෙලි නාට්‍ය උළෙල (සංස්කෘතික කටයුතු අමාත්‍යාංශය, ශ්‍රී ලංකාව)
 හොඳම අධ්‍යක්ෂණය/නිෂ්පාදනය (ටෙලි චිත්‍රපට) (2005) – රාජ්‍ය වාර්තා හා ටෙලි නාට්‍ය උළෙල (සංස්කෘතික කටයුතු අමාත්‍යාංශය, ශ්‍රී ලංකාව)
 හොඳම වාර්තා චිත්‍රපටය – (2008) – රාජ්‍ය වාර්තා හා ටෙලි නාට්‍ය උළෙල, සංස්කෘතික කටයුතු අමාත්‍යාංශය, ශ්‍රී ලංකාව
 හොඳම සමාජ දැනුවත් කිරීමේ ව්‍යාපාරය – (2008) – රාජ්‍ය වාර්තා හා ටෙලි නාට්‍ය උළෙල, සංස්කෘතික කටයුතු අමාත්‍යාංශය, ශ්‍රී ලංකාව

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැඳි

 බ්‍රිතාන්‍ය චිත්‍රපට ආයතනය (BFI) - http://ftvdb.bfi.org.uk/sift/individual/1203648
 මිනිසුන් සිතීමට සැලැස්වීම (ද හින්දු, ඉන්දියාවේ ජාතික පුවත්පතේ මාර්ගගත සංස්කරණය) – http://www.hindu.com/mag/2005/12/04/stories/2005120400120500.htm
 Tiburon ජාත්‍යන්තර සිනමා උළෙල - http://www.tiburonfilmfestival.com/contactInfo.php?contact_id=2840
 මගේ සැබෑ ජීවිතය ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් - http://www.island.lk/2005/09/26/news13.html
1965 උපත්
ජීවමාන ජනයා

සුදත් මහාදිවුල්වැව


Gabriel Voigtländer (født ca. 1596 sandsynligvis i Reideburg ved Halle, død 23. januar 1643 i Nykøbing Falster) var en tysk trompetist og sangdigter.

Liv og gerning
Voigtländer var først organist og blev derefter felttrompetist i hæren hos Albrecht von Wallenstein. I 1625 kom han til Lübeck, hvor han blev trompetist for byrådet. Han fik borgerrettigheder i byen den 20. november 1626.

I 1633 blev Voigtländer trompetist på Gottorp slot hos hertug Frederik III af Slesvig-Holsten-Gottorp. Han fik en usædvanlig høj løn og fungerede sandsynligvis også som digter og sanger. I 1635 fik han en post ved det berømte kapel hos Christian prins af Danmark i Nykøbing og virkede her til sin død.

Værker
Han blev berømt takket være sangbogen Erster Theil Allerhand Oden und Lieder (1642) som indeholder Voigtländers ofte humoristiske tekster til tyske, nederlandske, franske, italienske og engelske melodier. Totalt udkom bogen i fem oplag, i 1642, 1647, 1650, 1651 og 1664. Enkelte af sangene var populære og blev sunget i hjemmene og i studentkredser til udgangen af 1800-tallet.

Skrifter
 Allerhand Oden und unnd Lieder/ welche auff allerley als Italianische/ Frantzösische/ Englische/ und anderer Teutschen guten Componisten/ Melodien und Arien gerichtet/ Hohen und NiederStands Persohnen zu sonderlicher Ergetzligkeit/ in vornehmen Conviviis und Zusammenkunfften/ bey Clavi Cimbalen … zu gebrauchen/ und zu singen / Gestellet und in Truck gegeben/ Durch Gabrieln Voigtländer … wolbestelten Hoff-FeldTrommetern und Musico. 1, Sohra (Sorø): Kruse 1642
 Digitaliseringer  i Det Kongelige Bibliotek

Noter

Litteratur
 Rochus von Liliencron: "Voigtländer, Gabriel" (i: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Bind 40, Duncker & Humblot, Leipzig 1896, s. 213 f.)
 Johann Hennings: Musikgeschichte Lübecks I: Die weltliche Musik. Kassel und Basel: Bärenreiter 1951, s. 57–70
 Heinrich W. Schwab: Zur Liedkunst Gabriel Voigtländer. I Daphnis 8 (1979), s. 183–207

Eksterne henvisninger

Trompetister
Personer fra Halle

Gabriel Voigtländer


An Phaius takeoi in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Bunzo Hayata, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Horng Jye Su. An Phaius takeoi in nahilalakip ha genus nga Phaius, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Phaius

Phaius takeoi


Thumbing may refer to:

The act of typing on a small keyboard (known as a thumb keyboard) solely (or primarily) using the thumbs. It is primarily used with mobile phones for SMS text messaging, and also with devices such as PDAs with built-in keyboards.
A finishing technique used in pottery production.  The thumb is used as a smoothing tool, repeatedly stroking corners and edges on pots at the leather hard stage, to round areas on the foot and rim.
 A synonym for hitchhiking.

Thumbing


{{Info/Álbum
| nome = Love Sux
| tipo = estúdio
| imagem = Love Sux.jpg
| legenda =
| borda = sim
| artista = Avril Lavigne
| lançado =
| gravado = 2020—2021
| estúdio =
| gênero =
| duração =
| formato = {{hlist|Cassete|CD|Download digital|streaming}}
| gravadora =
| produtor =
| último álbum = Head Above Water(2019)
| próximo álbum =
| miscelânea =
}}Love Sux é o sétimo álbum de estúdio da cantora canadense Avril Lavigne. Foi lançado em 25 de fevereiro de 2022, pela DTA através da Elektra Records. Seu primeiro álbum de estúdio em três anos, Lavigne colaborou com Machine Gun Kelly, Blackbear e Mark Hoppus do Blink-182. O álbum foi precedido por dois singles: "Bite Me", e "Love It When You Hate Me". Além disso, Lavigne também afirmou que este álbum é seu primeiro álbum pop-punk de frente para trás.

 Antecedentes e desenvolvimento
Após o lançamento de seu álbum de estúdio anterior Head Above Water (2019), Lavigne mencionou em uma entrevista de maio de 2020 à revista American Songwriter que ela "gostaria de lançar algumas músicas em 2021 e que começou a trabalhar em novo material, que poderia ser o base de seu próximo álbum". Em dezembro de 2020, Lavigne confirmou que estava gravando novas músicas com os produtores John Feldmann, Mod Sun, Travis Barker e Machine Gun Kelly. "Flames", uma colaboração entre Mod Sun e Lavigne, acabou sendo lançada em 8 de janeiro de 2021. No mesmo mês, Lavigne confirmou através das suas redes sociais mais novas músicas para o primeiro semestre de 2021, confirmando posteriormente que a gravação do álbum havia sido concluída. Em 16 de julho de 2021, Willow lançou seu quarto álbum de estúdio, intitulado Lately I Feel Everything, com uma das faixas, "Grow", com participação de Lavigne e Travis Barker. Um videoclipe para a música foi lançado em outubro do mesmo ano.

Em setembro de 2021, Lavigne participou do MTV Video Music Awards de 2021 e confirmou em uma entrevista que novas músicas seriam lançadas em outubro. Em 28 de outubro de 2021, Lavigne se apresentou no show de transmissão ao vivo de Travis Barker, Travis Barker's House of Horrors. Em 3 de novembro, Lavigne anunciou que havia assinado com a gravadora de Barker, a DTA Records. Em 5 de novembro, Lavigne anunciou seu novo single intitulado "Bite Me", que foi lançado em 10 de novembro. Em 13 de janeiro de 2022, Lavigne anunciou o segundo single do álbum intitulado "Love It When You Hate Me" (com Blackbear ) para o dia seguinte, juntamente com o título de Love Sux e a data de lançamento de 25 de fevereiro de 2022.

 Composição e temas Love Sux foi descrito por Lavigne em entrevista à Entertainment Weekly como o "álbum mais alternativo que fiz de frente para trás", explicando ainda que "a maioria dos meus álbuns tem músicas pop, baladas e é bastante diversificado. As pessoas com quem trabalhei realmente me entenderam e vieram desse gênero de música". Ela descreveu a gravação do álbum como se estivesse "de volta ao ensino médio, saindo com o tipo de pessoa com quem [ela] cresceu, e foi sem esforço". Em entrevista à Nylon, Lavigne disse que "o álbum é leve e feliz, mesmo que haja músicas sobre angústia e separação", mas que "também é estimulante, e é poderoso, e tem uma mensagem positiva para as pessoas defenderem a si mesmo, ter valor próprio." Ela afirmou ainda que Love Sux é o álbum que ela "queria fazer para [sua] carreira inteira".

 Conteúdo e estrutura musical

O disco abre com "Cannonball", a faixa dá o tom geral do disco: guitarra bem alta, aceleração hardcore na bateria e letra atropelada, com uma Avril ameaçadora: "eu vou chegar quente como uma bala de canhão". Foi descrita por Ali Shutler da NME como "uma abertura furiosa de electro dance" que "começa com uma explosão de guitarras flutuantes e o grito angustiado de "como uma bomba-relógio, estou prestes a explodir" e que "menos de 20 segundos, a música muda drasticamente para o território hiper-pop". A música é uma abertura otimista e energética para seu retorno ao pop-punk. Em 2021, Avril usou seu Instagram para compartilhar um trecho lírico e que era a faixa de abertura do álbum. Avril disse em seu Spotify: "'Cannonball' é uma música sobre ser uma vadia feroz. Eu escrevi a letra dessa música no meu carro, dirigindo pelo desfiladeiro até o estúdio de Feldy em Calabassas, CA. Apesar de ser a primeira música do álbum, foi a última música que terminamos antes de entregar o álbum. Decidi reescrever os versos e isso deixou meu empresário e gravadora muito nervosos e quase perdemos nosso prazo." A segunda faixa "Bois Lie" apresenta a participação do músico americano Machine Gun Kelly, e foi descrita por Bobby Olivier do Spin como "dueto rápido" que "constrói um clímax ele-disse-ela-disse", e como "uma sequência sônica de 'Forget Me Too' de MGK". Em 9 de junho de 2021, Avril compartilhou uma prévia da letra da música em uma postagem em seu Instagram. Uma versão demo da faixa vazou online em 2 de fevereiro de 2022, três semanas antes da data de lançamento do álbum.

"Bite Me" é a terceira faixa do álbum e o primeiro single, e atraiu comparações ccom os álbuns de estúdio anteriores de Lavigne Let Go (2002) e The Best Damn Thing (2007), bem como com a banda Paramore. A canção é escrita na chave de lá bemol maior, com um ritmo de 170 batidas por minuto. A música foi notada por várias publicações para marcar o retorno de Lavigne ao gênero pop punk; com a NME referindo-se a ela como uma "derrubada pop-punk de um ex", e a Billboard descrevendo-a como uma "faixa pesada de guitarra e bateria" que "apresenta Lavigne furiosa com seu ex-amante por não tratá-la adequadamente , prometendo que eles sempre vão se arrepender de serem expulsos de sua vida." Sobre trabalhar na música, Avril disse a Kevan Kenney do podcast Audacy: "É uma música sobre auto-estima e realmente apenas se defender e apenas ser como, 'Sabe de uma coisa, você não me tratou bem, você não tratou me bem, e isso não funciona para mim. Então, amor, você pode cair fora."

A quarta faixa e segundo single, "Love It When You Hate Me", com a participação de Blackbear, foi descrita por Shutner como um "banger pop-punk", e Emily Carter escrevendo para Kerrang! observou que a música "ouve a estrela canadense abraçando o pop-punk nostálgico no refrão — 'Os altos, os baixos, os sins, os nãos / Você fica tão atraente quando se torna frio / Não me chame amor / Eu amo quando você me odeia' — e elementos mais frescos nos versos." Ela disse em seu Spotify: "Esta foi a última música que escrevemos para o álbum. Quando terminamos de escrevê-la, enviamos para o blackbear no mesmo dia para ele conferir e perguntamos se ele cantaria nela. Sem hesitar, ele cantou no dia seguinte e a música ganhou vida. Essa música é sobre ignorar todos os sinais de alerta e fazer algo sabendo, muito bem, que você não deveria."

A faixa título, e a quinta do álbum, retoma a pegada hardcore do disco, na medida para Avril desabafar: "quando penso em você, só quero vomitar". Em uma entrevista de rádio, a cantora canadense revelou que escreveu a música depois de uma separação que a fez sentir que estava "superando o amor". Foi uma das primeiras músicas escritas para o álbum e a ajudou a definir o tom para o resto. Em 2021, assim como muitas outras faixas do álbum, Avril compartilhou no Instagram a letra da música. A sexta faixa, "Kiss Me like the World Is Ending", segundo a cantora em entrevista ao podcasting de Kenney, ela afirmou que a música era sobre seu relacionamento com MOD SUN e apenas se divertindo enquanto estava apaixonada. Avril disse em seu Spotify: "Eu queria capturar a sensação mágica de ter um daqueles beijos que você nunca quer que acabe. É sobre ser pego naquele momento especial que você realmente quer se agarrar." A sétima faixa, "Avalanche", por sua vez, traz um pouco de melancolia e discussão sobre saúde mental a um disco que, de resto, tenta organizar com fúria os pensamentos e dilemas da Avril Lavigne de 17 anos de idade. Foi descrita por Shutler como "encontrando Lavigne, agora com 37 anos, tão confusa quanto ela estava em sua faixa de 2002, 'Complicated', com a letra 'Eu gostaria que minha vida viesse com instruções'", mas que "com um delicioso colapso dirigido por sintetizadores, ela é muito mais segura aqui." Avril disse em seu Spotify: "Todos nós passamos por momentos difíceis ou temos dias ruins... essa música é sobre não se sentir bem e saber que você precisa se levantar e continuar". "Déjà vu" é a oitava faixa do álbum, onde Avril falou sobre a música em seu Spotify: "Esta é a história clássica de andar em círculos e sentir que não está chegando a lugar nenhum. Você tem que ser capaz de avançar e se comunicar nos relacionamentos. Se você não está avançando, parece um Deja Vu. À medida que envelheci, aprendi que as pessoas não mudam e você não pode esperar que mudem." Em "F.U.", nona faixa do álbum, Avril disse: "Esta música é sobre não ser ouvida, o que é uma implicância absoluta minha. A última vez que trabalhei com Travis Barker foi no meu terceiro álbum, The Best Damn Thing. Esta foi a primeira música em que trabalhei com Travis para este álbum. Foi divertido voltar ao estúdio com ele e arrasar. Era tarde da noite e pedimos pizza."

A décima faixa, "All I Wanted", com Mark Hoppus, "vê os dois veteranos do punk trocando várias memórias do passado por um número surpreendentemente comovente". A primeira dica da música foi no videoclipe de "Bite Me", onde Avril escreveu nomes de músicas em todo o violão, sendo um deles "Mark's Song". A décima segunda música, "Dare to Love Me", é uma "balada delicada" contendo "emoção carregada", e foi descrita por Jessie Atkinson do Gigwise como uma "beleza conduzida pelo piano". Escapando do tema central do álbum — de cantar sobre separações — a canção apresenta Avril sob uma luz mais vulnerável. Sua letra fala sobre a dificuldade da cantora em mergulhar de cabeça em um novo relacionamento sério depois de ter experimentado tantas decepções em relações anteriores. Lavigne revelou à Forbes que não queria incluir a faixa no álbum, pois era muito pessoal, mas o produtor John Feldmann a convenceu a inclui-la depois de ouvi-la. Ele a chamou de "sua música favorita". Quando perguntada se havia alguma balada no novo álbum, Avril disse a Kenney sobre apenas uma que ela originalmente não queria incluir: "Essa é uma música que eu acabei de escrever sozinha no piano... vulnerabilidade do tipo, ir lá de novo e poder ir lá de novo, e 'se abrir, se apaixonar' e também, 'você está realmente pronto? Não me diga que você me ama, a menos que você realmente queira dizer isso.'" "Não me diga que me ama / Se você não está sendo sincero / Não diga uma só palavra / Se você não acredita em mim", Avril canta no refrão.Love Sux termina com "Break of a Heartache", e foi dita por Shannon Garner da Clash como um "número bombástico que limpa com confiança traumas passados e tranquiliza as pessoas que você pode superar as coisas e mudar como você se sente em relação a certas situações. dado o tempo."

 Singles
"Bite Me" foi lançado como o primeiro single do álbum em 10 de novembro de 2021. Foi a primeira música de Lavigne a estrear na parada Billboard Global 200, estreou no número 133 com 20 milhões de streams em todo o mundo em seus primeiros 9 dias de lançamento. No Canadá, estreou no número 63 na parada Canadian Hot 100, tornando-se a 19ª música de Lavigne a entrar na parada, também alcançou o número 11 na parada Billboard Canada Digital Song Sales. Nos Estados Unidos, estreou no número 25 na parada US Bubbling Under Hot 100, e depois de dois meses chegou ao número 20. e alcançou o número 13 na parada Hot Rock & Alternative Songs dos EUA. A canção também estreou no top 10 da Billboard Rock Digital Songs dos EUA no número 6, no número 22 na parada de vendas de músicas digitais dos EUA e no número 12 na parada Hot Alternative Songs dos EUA. Estreou no número 31 na parada Billboard Alternative Airplay dos EUA e chegou ao número 28. No Reino Unido, estreou no número 61 no UK Singles Chart com 7.511 vendas, tornando-se a 18ª música de Lavigne a entrar no gráfico e seu melhor desempenho no gráfico desde seu single de 2013 "Here's to Never Growing Up". Na Hungria, estreou no número 25 na parada Single Top 40. Na Irlanda, a canção estreou no número 87 na parada da Irish Recorded Music Association. No Japão, a música estreou no número 18 na parada Billboard Japan Hot Overseas, e número 56 na parada Billboard Japan Download Songs. Na Nova Zelândia, a música ficou na parada New Zealand Hot Singles RMNZ no número 19. O videoclipe para a música foi dirigido por Hannah Lux Davis e foi lançado em 12 de novembro. O vídeo da versão acústica, dirigido por Mod Sun e Charlie Zwick, foi lançado em 17 de dezembro.

"Love It When You Hate Me", com participação de Blackbear, foi lançado em 14 de janeiro de 2022 como o segundo single do álbum, mesmo dia em que Lavigne anunciou o título, data de lançamento e lista de faixas de Love Sux. Nos Estados Unidos, a canção foi enviada para as rádios mainstream em 25 de janeiro de 2022 e para as rádios hot AC em 7 de fevereiro de 2022. Também foi enviada para a rádio italiana. No Spotify, a canção estreou com mais de 1,07 milhão de streams no primeiro dia, estreando no número 96 na parada Top Global Songs e número 5 na parada Top Rock Global. Estreou no número 76 no Canadian Hot 100 com streams de 354.175 no Spotify, foi a 20ª entrada de Lavigne no gráfico e a nona entrada de Blackbear no gráfico. Também atingiu o número 26 na parada Canadian Digital Song Sales. Nos Estados Unidos, a música estreou no número 15 na parada Hot Rock & Alternative Songs com 617.792 streams no Spotify, estreou no número 40 na parada Mainstream Top 40, foi a primeira entrada de Lavigne na parada desde seu single de 2013 "Here's to Never Growing Up", e estreou no número 16 na parada Rock Digital Song Sales e número 14 na parada Hot Alternative Songs. Na parada Adult Top 40, a música estreou no número 33. No Reino Unido, a música alcançou o número 40 no UK Singles Chart e conquistou 77.760 streams no primeiro dia no Spotify. Na Nova Zelândia, a música não entrou na parada oficial, mas alcançou o número nove na parada de singles da Nova Zelândia.

 Recepção critica Love Sux recebeu críticas favoráveis dos críticos de música. No Metacritic, que atribui uma classificação normalizada de 100 a críticas de críticos convencionais, o álbum tem uma pontuação média de 76 com base em 9 críticas.

Em uma crítica positiva do Clash, Shannon Garner escreveu que "seria fácil desconsiderar o álbum de Lavigne como parte da atual tempestade de nostalgia dos anos 2000 que está em ascensão, mas está longe de ser uma nostalgia nebulosa", observando ainda que Love Sux "mostra crescimento em Lavigne como artista", e que o álbum é "mais um antídoto para o progresso pop do que um retrocesso nostálgico", concluindo que "ele tem todos os elementos do que nos fez apaixonar por Avril Lavigne em primeiro lugar".

Tom Williams, do The Line of Best Fit, elogiou Love Sux, comentando que o álbum "leva a energia a 10 quase imediatamente e raramente a diminui nos 33 minutos do álbum". Roisin O'Connor, do The Independent, escreveu que o álbum é "o melhor álbum de Lavigne desde The Best Damn Thing de 2007, que se afastou de seu som anterior baseado no grunge e entrou em um território mais cativante. Diz muito sobre a convicção da cantora de 37 anos. que seu truque de garota rebelde não parece banal." Embora crítico de algumas das letras do álbum, O'Connor concluiu que Love Sux é "um hit de nostalgia sem vergonha, mas catártico".

Escrevendo para a NME, Ali Shutler avaliou Love Sux positivamente, comentando que o álbum "é uma explosão sem remorso de auto-capacitação" e "um álbum pop-punk progressivo que evita as regras antigas – mas não à custa de hinos de guitarra maximalistas e alegres."

Em uma crítica mais mista, Jessie Atkinson, do Gigwise, comentou: "Agora com trinta e sete anos, Avril ainda está brincando com coloquialismos de livros escolares e os dramas de quem tem azar no amor. Os resultados são inegavelmente divertidos, especialmente para aqueles de nós que foram jovem na época de Let Go de 2002 – e os novos jovens, que estão se envolvendo em aquecedores de pulso xadrez e forro manchado."

Falando positivamente do álbum, Connor Gotto, do Retro Pop, chamou Love Sux de "obra-prima pop-punk" e elogiou o "nível de vida e energia em cada gravação" – algo que não foi tão bem capturado desde o álbum de 2007 de Avril, The Best Damn Thing''.

Lista de faixas

Histórico de lançamentos

Álbuns de 2022
Álbuns de Avril Lavigne
Álbuns da Elektra Records
!CS1 japonês-fontes em língua (ja)

Love Sux


"Unforgivable Sinner" er den norske singer-songwriter Lene Marlins debutsingle. Den blev skrevet og indspillet af hende selv og udgivet i 1998 som single, samt i 1999 på hendes debutalbum Playing My Game. Nummeret toppede som nummer 1 på Norges singlehitliste og nummer 4 i Sverige.

Hitlister

Referencer

Sange fra Norge
Sange fra 1999
Lene Marlin

Unforgivable Sinner


කන්‍යාපටල ප්‍රථිස්තාපන සැත්කම (Hymenorrhaphy or hymen reconstruction surgery) යනු කන්‍යාපටලය බිදීමකට ලක්වූ පසු එය නැවත යතා තත්වයට පත්කර හැකි සැත්කමකි. ග්‍රීක භාෂාවේ තුනී පටලය යන තේරුම දෙන hymen යන වදනත් මැස්ම යන තේරුම දෙන raphḗ යන වදනත් එක්වීමෙන් hymenoplasty යන වදන නිර්මාණයවී ඇත.

මෙය නාරිවේදයේ එන අනිවාර්‍ය සැත්කමක් නොවේ,එහෙත් අවශ්‍ය නම් මෙම සැත්කම සිදුකරගත හැක,ඇමරිකාව දකුණු කොරියාව බටහිර යුරෝපය යන රටවල මෙය ක්‍රියාත්මක වේ. ලිංගික සම්බන්ධයක් තුලින් කන්‍යා පටලය බිඳී ගිය විට මෙම සැත්කම මගින් කන්‍යා පටලය නැවත සකස්කර ගත හැකිය.

මෙම සැත්කම් භාවිතවන  ප්‍රධාන අවස්ථා තුකක් දැක්විය හැකිය:
 ස්ත්‍රී දූෂණ නිසා කන්‍යාපටලය බිඳීමට ලක්වන ස්ත්‍රීන්ට නැවත කන්‍යාපටලය ප්‍රථිස්ථාපනය කිරීමේ අරමුණින්.
 කන්‍යාපටලය ආශ්‍රිතව ඇතිවියහැකි සංකූලතා අවම කිරීම සදහා කරන සැත්කමක් ලෙස.
 පූර්ව වෛවාහික ලිංගික සම්බන්ධතා නිසා ඇතිවන කන්‍යාපටලය බිඳ වැටීමට පිළියමක් ලෙස කරන සැත්කමක් ලෙස ආදී වශයෙනි.

නීතිය
මෙම සැත්කම් බොහෝ රටවල නීතිගතකර ඇත,එහෙත් ඇතැම් රටවල මෙය තහනම්ය.

ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය ප්‍රංශය වැනි රටවල මෙම සැත්කම් පෞද්ගලික රෝහල් ආශ්‍රිතව සිදු කෙරේ.බොහෝ රටවල රාජ්‍ය සෞඛ්‍ය සේවාවන් ආශ්‍රිත ව මෙම සැත්කම් දක්නට නොලැබේ.එහෙත් පෞද්ගලික සෞඛ්‍ය ආයතන ආශ්‍රිතව මෙම සේවාවන් බොහෝ රටවල සිදුකෙරේ.ඇතැම් සංස්කෘතීන් තුල විවාහයට පෙර ලිංගික සබදතා පැවැත්වීම අනුමත නොකරන අතර පූර්ව වෛවාහික ලිංගික සම්බන්ධතා පවත්වා ඇද්ද යන්න පරික්ෂා කරන්නේ ප්‍රථම ලිංගික සංසර්ගයේදී කන්‍යාපලටය බිඳීමෙන් ඇතිවන රුධිරය පරික්ෂා කිරීම මගිනි.මෙසේ කන්‍යාපටල ප්‍රථිස්තාපන සැත්කම් සිදුකිරීම මගින් පූර්ව ලිංගික සබඳතා නිසා බිඳීගිය කන්‍යාපටලය ප්ලාස්ටික් සැත්කමක් මගින් නැවත සකස් කෙරේ එමනිසා එම සැත්කමෙන් පසුව ලිංගික සබඳතා පැවැත්වූ විටද පෙර කන්‍යාපටලය පැවති විට සිදුවූ පරිදිම රුධිරය පිටවේ.මෙමගින් කන්‍යාභාවය පිළිබඳ ඇති සංස්කෘතික ආකල්ප නිසා කාන්තාවන්ට ඇතිවන පිඩනයන්ගෙන් මිදීමට හැකියාව ලැබේ.බොහෝ සංස්කෘතිවල පවතින අපගමනකාරී සංස්කෘතිකාංගයක් ලෙස කන්‍යාභාවය පිළිබද සංකල්පය සමාජ හා මානව විද්‍යාඥයන් පෙන්වාදෙයි.ඇතැම් සංස්කෘතින් තුල කන්‍යාභාවය අහිමිවූ ස්ත්‍රීන් මරා දමයි.අවාසනාව නම් මෙම ස්ත්‍රීන් දූෂණයට ලක්වීම නිසා කන්‍යාභාවය අහිමිවූ අයයි.ණ ඇතැම් ස්ත්‍රීන්ට කන්‍යාභාවය අහිමිවීම නිසා ජීවිතකාලය පුරා අවිවාහකව සිටීමට සිදුවේ.

මේවාත් බලන්න
 කන්‍යාභාවය
 කන්‍යාපටලය
 ලිංගික ඊර්ෂ්‍යාව

යොමුව

බාහිර යොමු
 Pediatrics article discusses healing of hymen injuries.
 NewHymen.dk  - information and counselling on hymen surgery in the context of tradition and family pressure.

ලිංගිකත්ව අධ්‍යාපනය
ලිංගිකවේදය

කන්‍යාපටල ප්‍රතිස්ථාපන සැත්කම්


Abbasağa , Beşiktaş'ın merkezi yerleşimlerinden biridir. Konumu itibarıyla Beşiktaş'ın en eski mahalleleri arasında yerini alır.

Abbas Ağa Camii, Abbas Ağa tarafından 1655'te kurulmuştur. II. Mahmud zamanında tamir edildi. Duvarları kâgir ve çatısı ahşap olan camide Hünkar mahfili vardır. Caminin yanında 1637 tarihli çeşme bulunur.

Abbas Ağa Parkı ise, komşu mahhalle olan Cihannüma mahallesinde bulunur.

Kaynakça

Beşiktaş'ın mahalleleri

Abbasağa


Rudolf Kellner (* 23. September 1938 in Wien; † 5. April 2005 in Wien) war ein österreichischer Koch und Hotelier.

Leben und Wirken

Kellner wurde als erster Sohn der Wirtsleute Rudolf Kellner sen. und Justine Kellner, geborene Karall, in der Herklotzgasse im 15. Wiener Gemeindebezirk Rudolfsheim-Fünfhaus geboren. Sein Vater hatte 1929 das Eck-Gasthaus in der Herklotzgasse mit Geld gekauft, das er während seiner Tätigkeit als Kellner im Waldorf-Astoria in New York gespart hatte. Seine Mutter Justine trat im Oktober 1936 als Köchin in den Betrieb ein und heiratete im August 1937 Rudolf Kellner sen. 1943 wurde Kellners Bruder Manfred geboren. Im Herbst desselben Jahres wurde er für den Transport von Munition nach Bulgarien und Griechenland in den Kriegsdienst eingezogen.

1952 begann Rudolf Kellner jun. mit der Kochschule unter der Führung von Karl Duch. Im Folgejahr fand er eine Lehrstelle im Hotel Straubinger in Bad Gastein und wurde nach zwei Probemonaten fix angestellt. Zwischen 1955 und 1965 sammelte Kellner internationale Erfahrung u. a. in Genf, Zürich, St. Moritz, Stockholm, auf dem Kreuzfahrtschiff Rotterdam, in Paris, London und Montevideo. Für sein weiteres Leben bestimmend wurde jedoch seine Tätigkeit im Londoner Hotel Savoy von März 1962 bis Oktober 1964, wo er die dort noch lebendige Grande Cuisine nach Auguste Escoffier erlernte. Dieser wurde nach eigener Aussage sein Leitstern und ihm widmete er später ein eigenes Escoffier-Menü, das in Wien einen legendären Ruf genoss.

Nach seiner Rückkehr in das elterliche Gasthaus erfolgte Kellners Heirat mit Ursula, die er während ihres Au-Pair-Aufenthalts in London kennengelernt hatte. Inzwischen hatte die Familie das Haus gekauft, in dem sich der Betrieb befand und 1968 fand die Übergabe an Rudolf Kellner jun. statt. Dieser begann mit der Adaptierung einiger Wohnungen für einen Hotelbetrieb und gestaltete das Gasthaus zu einem Speiselokal mit gutbürgerlicher Wiener Küche um.

Bei seinen Reisen mit kulinarischem Schwerpunkt nach Frankreich lernte er die dort im Entstehen begriffene Nouvelle Cuisine kennen. So entstand seine Auffassung die Prinzipien saisonal frischer Zutaten, regionaler Zutaten und wohl strukturierter Einfachheit auch für die Österreichische Küche zu adaptieren. Gemeinsam mit seinem Freund und Stammgast Jörg Mauthe forcierte er diese Idee als Neue Österreichische Küche. In seinem Hotel-Restaurant Altwienerhof schuf er ein internationales Gourmetrestaurant und führte seit 1992 drei Hauben im Restaurantführer Gault-Millau. Sein Weinkeller wurde durch das  Wine Spectator Magazin als einer der bestsortierten Weinkeller der Welt mit einem 'Grand Award' ausgezeichnet und umfasste etwa 23.000 Flaschen, darunter seltene Auktionsweine, wie einen Romanée-Conti 1928 oder einen Château Latour 1870.

In seinem Restaurant im Altwienerhof lernten u. a. die Köche Christoph Wagner und Gerhard Fuchs. Kellner starb 2005 in Wien nach langer Krankheit und wurde am Wiener Zentralfriedhof bestattet. Sein Hotel-Restaurant Altwienerhof hatte er zwei Jahre zuvor verkauft.

Einzelnachweise

Koch (Österreich)
Gastronom
Unternehmer (Wien)
Person (Rudolfsheim-Fünfhaus)
Österreicher
Geboren 1938
Gestorben 2005
Mann

Rudolf Kellner


Top of the Shops ili TOTS je ljestvica prodaje albuma koju Hrvatska diskografska udruga objavljuje svakoga tjedna na svojoj web stranici. TOTS je jedina službena lista prodaje domaćih i stranih albuma u Hrvatskoj. Postala je službena hrvatska ljestvica albuma u siječnju 2006. godine.

TOTS nastaje na osnovi stvarnih prodajnih rezultata više od 20 ovlaštenih CD shopova, koje je verificirala Hrvatska diskografska udruga. Svaki kupljeni album u naljepnicom označenom prodajnom mjestu glas je ZA određeni album. Svaki tjedan kompjutorski obrađeni prodajni rezultati se zbrajaju i tvore tjednu top listu. Ovakva lista, formirana na objektivnim pokazateljima, pravi je prikaz stvarnog stanja na glazbenom tržištu i relevantna podloga za dodjelu priznanja za nakladu.

TOTS lista ima svoju emisiju koja se godinama svaki tjedan emitira na nacionalnoj glazbenoj televiziji CMC.

TOTS ljestvice
 TOTS top 40 domaćih albuma
 TOTS top 40 stranih albuma
 TOTS top 10 domaćih albuma – vinila
 TOTS top 10 stranih albuma – vinila

TOTS certifikati
Glazbeni album ispunjava uvjete za platinasti certifikat ako premaši 15.000 primjeraka i zlatni certifikat za 7.000 prodanih primjeraka. Postoje također srebrni i dijamantni certifikati za prodaju 3.500, odnosno 30.000 primjeraka.

Izvori

Hrvatska glazba
Glazbene ljestvice

Top of the Shops


Sferici (od grč. σφαιριϰός: kuglast) ili atmosferici su elektromagnetski valovi koji nastaju električnim pražnjenjem (munjama) u Zemljinoj atmosferi. Moguće ih je otkriti (detektirati) na udaljenostima od više tisuća kilometara, pa se u meteorologiji s pomoću takozvanog sferik-uređaja, zapravo radioprijamnika na frekvenciji 10 kHz, ta pojava promatra radi praćenja razvoja i gibanja olujnih oblaka (kumulonimbusa).

Mjerenje sferika
Pod sferikom ili atmosferikom podrazumijeva se stvaranje elektromagnetskih valova koji nastaju električnim pražnjenjem (munja) iz grmljavinskih oblaka (kumulonimbusi). Ovi radio valovi mogu se otkriti i na udaljenostima od više tisuća kilometara, a sferik-uređajima se odredi položaj njihova izvora. Za tu svrhu služi radio goniometarski uređaj, koji na katodnoj cijevi pokazuje smjer odakle je došao sferik signal. Sastavni dio uređaja su dvije antene namještene pod pravim kutom, a orijentirane u smjeru sjever-jug, odnosno istok-zapad. Radioprijamnik radi na frekvenciji 10 kHz, a pri svakom tragu sferika na zaslonu dobiva se i zvučni signal, koji se telefonom prenosi u susjednu postaju uključenu u mrežu sferika. Zvučni signal traje dovoljno dugo da i susjedna postaja može očitati azimut signala. U mreži sferik postaja rade obično dvije do četiri postaje međusobno udaljene od 500 do 1 000 kilometara, pa se istodobnim očitavanjem signala udaljene grmljavine, jednostavnim presijecanjem pravaca na zemljopisnoj karti, može odrediti mjesto izvora sferika. Kad grmi, sferik stanice rade obično 10 minuta prije svakog punog sata.

Izvori

Atmosfera
Elektromagnetizam

Sferici


ماريا تيريزا (1717-1780) إمبراطورة رومانية مقدسة القرينة، وبحكم القانون وملكة للمجر وبوهيميا، كانت ذات نفوذ قوي في الشؤون الأوروبية وواحدة من أحكم وأقدر الحكام في تاريخ النمسا، وقامت بمساعدة مستشارها شديد الذكاء ورئيس الوزراء الأمير كونيتن بإدارة الشؤون الخارجية بمهارة. وقد عملت إصلاحاتها الاقتصادية على زيادة رفاهية إمبراطوريتها، وكان لها 16 من الأبناء والبنات، كانت إحداهنّ ماري أنطوانيت ملكة لفرنسا.

نشأتها
وُلدت ماريا تيريزا بفيينا، وكان والدها الإمبراطور تشارلز السادس، آخر رجل وريث من عائلة هابسبيرج. وفي عام 1724م قام بالإعلان العام عن قرار كان قد صدر بشكل خاص في عام 1713 يُسمَّى مرسوم العملي، سمح هذا المرسوم بأن ترث ماريا تيريزا أراضيه. وقد تقبل حكام الدول الرئيسية بأوروبا هذا المرسوم، ووعدوا بألا يعتدوا على أراضي ماريا تيريزا.

اعتلاء العرش
توفي تشارلز السادس في 20 أكتوبر عام 1740، ومن المحتمل أن وفاته ناتجة عن تسمم بالفطر. وقد تجاهل نصيحة الأمير يوجين من سافوي الذي حثَّه على التركيز على ملء الخزانة وتجهيز الجيش بدلًا من الحصول على توقيعات الملوك. أما الإمبراطور، الذي قضى عهده بالكامل بتأمين العقوبات العملية، الأمر الذي ترك النمسا تعاني حالة من الفقر، فقد أفلس بسبب الحرب التركية الأخيرة وحرب الخلافة البولندية؛ ولم يكن في الخزانة سوى مبلغ 100000 غولدن، الذي ادَّعت أرملته بجمعه بنفسها. بالإضافة إلى ضعف الجيش الناتج عن هذه الحروب؛ إذ تم تقليص العدد الكامل الذي يبلغ 160 ألف جندي إلى نحو 108 ألف جندي، وُزِّعوا في مناطق صغيرة من هولندا النمساوية إلى ترانسيلفانيا، ومن سيليزيا إلى توسكانا. إلى جانب أنهم لم يتلقوا تدريبات جيدة وانتشرت حالة من عدم الانضباط بينهم. حتى أن ماريا تيريزا أدلت في وقت لاحق بملاحظة: «أما عن الدولة التي وجدت فيها الجيش، فلا أستطيع أن أبدأ في وصفها أبدًا».

وجدت ماريا تيريزا نفسها في موقف صعب. ولم تكن على دراية كافية بمسائل الدولة أو ضعف وزراء والدها. وبذلك، قررت الاعتماد على نصيحة والدها في الاحتفاظ بمستشاريه والإرجاء إلى زوجها، الذي تعتبره أكثر خبرة بشأن مسائل أخرى. لكن لم يفلح أي من القرارين. وبعد عشر سنوات، أشارت ماريا تيريزا في العهد السياسي الذي ترأسته إلى الظروف التي صعدت في ظلها: «وجدت نفسي بلا مال أو ائتمان، وبدون جيش أو خبرة أو معرفة بنفسي وفي النهاية، وجدت نفسي بدون أي مستشار لأن كل منهم أراد الانتظار ورؤية كيف ستتطور الأمور».

استبعدت ماريا احتمال أن تحاول دول أخرى الاستيلاء على أراضيها، وبدأت على الفور بضمان وحفظ كرامة الإمبراطورية؛ وبما أن المرأة لا يمكن أن تُنتخب لمنصب الإمبراطور الروماني المقدس، أرادت ماريا تيريزا تأمين هذا المنصب الإمبراطوري لزوجها، لكن فرانسيس ستيفن لم يكن يملك ما يكفي من الأرض أو الرتبة داخل الإمبراطورية الرومانية المقدسة. من أجل جعله مؤهلًا للعرش الإمبراطوري وتمكينه من التصويت في الانتخابات الإمبراطورية كناخب لبوهيميا (التي لم يكن بوسعها أن تشارك فيها كونها امرأة)، جعلت ماريا تيريزا من فرانسيس ستيفن حاكمًا مشاركًا للأراضي النمساوية والبوهيمية في 21 نوفمبر عام 1740. استغرق الأمر أكثر من عام لكي يقبل البرلمان المجري فرانسيس ستيفن كحاكم مشارك مع تأكيدهم على أن سيادة هنغاريا لا يمكن تقاسمها. وعلى الرغم من حبها له ووضعه كحاكم مشارك، فإن ماريا تيريزا لم تسمح أبدًا لزوجها بتقرير شؤون الدولة وكثيرًا ما طردته من اجتماعات المجلس عندما يختلفا بشأن ما.

كان أول استعراض لسلطة الملكة الجديدة هو العمل الرسمي لتقديس النمساويين الأدنى لها في 22 نوفمبر عام 1740. وكان ذلك الحدث عامًا بمثابة اعتراف رسمي بانضمامها إلى الاتحاد وإضفاء الشرعية. أدَّت ماريا تيريزا اليمين القانونية في اليوم ذاته في قصر هوفبورغ الإمبراطوري.

ماريا تيريزا ملكة
تُوفي تشارلز السادس في عام 1740، وكانت بروسيا أول الدول التي بدأت بالهجوم في حرب الخلافة النمساوية. وسرعان ما انضمت لها بافاريا وفرنسا وإسبانيا. وطالبت كلها بأجزاء من أراضي ماريا تيريزا بالرغم من الوعود السابقة. قامت هولندا وبريطانيا بمساعدة قوات ماريا تيريزا خلال الحرب. وفي عام 1745 أصبح زوج ماريا تيريزا، فرانسيس ستيفن، الدوق السابق للوران إمبراطوراً للإمبراطورية الرومانية المقدسة تحت اسم فرانسيس الأول، ولكن نفوذها ظل على معظم شؤون الدولة. انتهت حرب الخلافة النمساوية في عام 1748 بمعاهدة إكس لا شابل.

وبموجب هذه المعاهدة فقدت ماريا تيريزا تقريبًا كل مقاطعة سيليزيا الغنية، حيث حصل عليها الملك فريدريك الثاني ملك بروسيا. وقد اعترفت قوى أوروبا بحقوقها تجاه أملاكها الأخرى. وفي أوائل الخمسينيات من القرن الثامن عشر الميلادي، عملت ماريا تيريزا على زيادة قوتها داخليًا وبنت جيشًا كبيرًا، وفي عام 1756 بينما كانت تخطط للانتقام بسبب فقدها سيليزيا، قام فريدريك الثاني فجأة بالهجوم ثانية. وتتابعت سبعة أعوام من الحرب، حيث أجْبِرت ماريا تيريزا على التنازل عن مطالبتها بسيليزيا.

توفي زوجها في عام 1765، وأصبح ابنها الأكبر جوزيف الثاني الإمبراطور الروماني الجديد. وفي عام 1772 انضمت ماريا تيريزا مع روسيا وبروسيا في تقسيم بولندا وحصلت على معظم إقليم جاليسيا، وفي عام 1775 أخذت إقليم بوكوفينا من الدولة العثمانية

الوفاة
توفيت ماريا تيريزا بفيينا عام 1780.

النسب

روابط خارجية

مراجع

ملكات الأم
آل هابسبورغ القرن 18
أرشيدوقات النمسا
أشخاص في الحروب السليزية
أشخاص من فيينا
المرأة في الإمبراطورية الرومانية المقدسة في القرن 18
إمبراطورات الرومانية المقدسة
بنات الأباطرة
حائزون على وسام القديس أندراوس
حاصلون على وسام كاترين الإسكندرانية
حاكمات في القرن 18
حكام النمسا في القرن 18
حكام ملكيون مجريون
حكام ملكية هابسبورغ
دوقات بورغونيا
دوقات كارنيولا
دوقات لوكسمبورغ
دوقات ميلانو
دوقات نساء لوكسمبورغيات
رومان كاثوليك نمساويون
غراندوقات توسكانا
قرينات ملوك ألمان
كونتيسة هينو
مدفونون في السرداب الإمبراطوري
ملكات إيطاليا القرينات
ملكات حاكمات
ملوك بوهيميا
مواليد 1717
مواليد في فيينا
ناجون من الجدري
نبلاء من فيينا
وفيات 1780
وفيات في فيينا
مدفونون في كاتدرائية القديس اسطفان (فيينا)
ملكيون من كرواتيا

ماريا تيريزا


Ruská Volová este o comună slovacă, aflată în districtul Snina din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 97 de locuitori. Se învecinează cu Ulič, Brezovec, Ubľa și Klenová.

Istoric
Localitatea Ruská Volová este atestată documentar din 1609.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Ruská Volová, Snina


زهرة بن سالم  (ولدت 05 أبريل 1990 ببجاية، الجزائر) هي لاعبة كرة طائرة جزائرية. شاركت مع المنتخب الوطني الجزائري في الألعاب الأولمبية 2012 والبطولة العالمية 2010 وفازت معه ببطولة أفريقيا 2009 وبالميدالية الذهبية في الألعاب الإفريقية 2011 . تلعب في موقع مهاجمة/مستقبلة وتعتبر من أهم مهاجمات المنتخب وكانت أحسن مسجلة في الفريق الجزائري في أولمبياد لندن.

مصادر

روابط خارجية

انظر أيضا
 منتخب الجزائر لكرة الطائرة سيدات
 البطولة الجزائرية لكرة الطائرة سيدات

جزائريون في القرن 21
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بجاية
جزائريات في القرن 20
جزائريات في القرن 21
لاعبات كرة طائرة جزائريات
لاعبو كرة طائرة أولمبيون من الجزائر
لاعبو كرة طائرة في الألعاب الأولمبية الصيفية 2012
لاعبو كرة طائرة من بجاية
منافسون في ألعاب البحر الأبيض المتوسط 2009
منافسون في الألعاب المتوسطية 2022
منافسون في الألعاب المتوسطية من الجزائر
مواليد 1410 هـ
مواليد 1990
مواليد في بجاية

زهرة بن سالم


Das Amt Lehnin war ein 1992 gebildetes Amt in Brandenburg, in dem zunächst 13 Gemeinden im damaligen Kreis Brandenburg-Land (heute Landkreis Potsdam-Mittelmark, Brandenburg) zu einer Verwaltungsgemeinschaft zusammengefasst waren. Noch im Jahr 1992 wurde eine weitere Gemeinde zugeordnet. Amtssitz war in der Gemeinde Lehnin, heute ein Ortsteil der Gemeinde Kloster Lehnin. Das Amt Lehnin wurde 2002 wieder aufgelöst, der Kern des Amtes ist in der Gemeinde Kloster Lehnin aufgegangen. Das Amt Lehnin hatte Ende 2001 11.593 Einwohner.

Geographische Lage
Das Amt Lehnin lag in der nördlichen Hälfte des Landkreises Potsdam-Mittelmark. Es grenzte im Norden an die Ämter Emster-Havel und Groß Kreutz, im Osten an die Ämter Werder und Beelitz, im Süden an das Amt Brück und im Westen an das Amt Ziesar und die kreisfreie Stadt Brandenburg an der Havel.

Geschichte
Der Minister des Innern des Landes Brandenburg erteilte der Bildung des Amtes Lehnin am 30. Juni 1992 seine Zustimmung. Als Zeitpunkt des Zustandekommens des Amtes wurde der 3. Juli 1992 festgelegt. Das Amt hatte seinen Sitz in der Gemeinde Lehnin und bestand zunächst aus 13 Gemeinden im damaligen Kreis Brandenburg-Land:

 Nahmitz
 Emstal
 Michelsdorf
 Prützke
 Rädel
 Rietz
 Lehnin
 Netzen
 Grebs
 Golzow
 Reckahn
 Oberjünne
 Krahne

Zum 30. August 1992 wurde auch die Gemeinde Göhlsdorf (Kreis Potsdam-Land) dem Amt Lehnin zugeordnet. Ende 1992 hatte das Amt Lehnin 10.906 Einwohner.

Am 15. März 2002 genehmigte das Ministerium des Innern des Landes Brandenburg den Zusammenschluss der Gemeinden Emstal, Göhlsdorf, Grebs, Krahne, Lehnin, Michelsdorf, Nahmitz, Netzen, Prützke, Rädel, Reckahn und Rietz (alle Amt Lehnin) und der amtsangehörigen Gemeinde Damsdorf des Amtes Emster-Havel zur neuen Gemeinde Kloster Lehnin mit Wirkung zum 1. April 2002. Zum 1. April 2002 gliederte sich die Gemeinde Oberjünne in die Gemeinde Planebruch des Amtes Brück ein. Die Gemeinde Golzow wechselte ins Amt Brück. Zum selben Zeitpunkt wurde das Amt Lehnin aufgelöst. Die Gemeinde Trechwitz (Amt Emster-Havel) wurde zum 26. Oktober 2003 per Gesetz in die Gemeinde Kloster Lehnin eingegliedert.

Amtsdirektor
Erster und einziger Amtsdirektor des Amtes Lehnin war Bernd Kreykenbohm. Er wurde 2003 zum Bürgermeister der Gemeinde Kloster Lehnin gewählt.

Belege

Anmerkung

Lehnin
Geschichte (Landkreis Potsdam-Mittelmark)

Amt Lehnin (1992–2002)


Parcul Național Tatra (în ) este unul din cele nouă parcuri naționale ale Slovaciei. Este situat în partea central-nordică a țării, în Munții Tatra. Parcul este important pentru protejarea unei varietăți diverse de floră și faună, cu multe specii endemice, de remarcat fiind capra neagră de Tatra (Rupicapra rupicapra tatrica). Are o suprafață de 738 km², la care se adaugă alți 307 km² de zone protejate.  Parcul conține 600 km de trasee montane și 16 trasee pentru biciclete marcate și întreținute.

Două treimi din suprafața sa este acoperită de zone protejate de pin și molid. Din 1993 este, alături de parcul omonim din Polonia, una din cele patru rezervații slovace înscrise în programul UNESCO Omul și Biosfera.

Anual, parcul este vizitat de trei milioane de turiști, majoritatea din Slovacia, Polonia, Cehia, Anglia și Rusia.

Geografie
Parcul Național Tatra protejează zonele slovace ale Tatrei Înalte din lanțul Tatra de Est (Východné Tatry), respectiv lanțul Tatra de Vest (Západné Tatry). Partea vestică a parcului este situată în regiunea Žilina, iar partea estică în regiunea Prešov.

Munți

Munții Tatra de Vest se împart în Osobitá, Roháče, Sivý vrch ("Muntele gri"), Liptovské Tatry, Liptovské kopy și Červené vrchy ("Munții roșii"). Munții Tatra de Est cuprind Tatra Înaltă (Vysoké Tatry) și Belianske Tatry.

Cel mai înalt vârf din Slovacia (2.655 m), Gerlachovský, este situat pe teritoriul acestui parc. Este, de asemenea, cel mai înalt vârf din Munții Tatra și Munții Carpați. Bystrá este cel mai înalt vârf din Tatra de Vest (2.248 m), în timp ce Havran este cel mai înalt punct din Belianske Tatry (2.152 m).

Lacuri și ape curgătoare
În parc există nu mai puțin de 100 de lacuri montane de toate dimensiunile. Veľké Hincovo este cel mai mare dintre ele, cu o suprafață de 0,2 km², dar și cel mai adânc (58 m).

Zona care înconjoară lacul glaciar Štrbské pleso este zonă de drenaj pentru două bazine hidrografice. Spre est se află afluenții râului Poprad, parte a bazinului Mării Baltice, iar spre vest se află afluenții râului Váh, parte a bazinului Mării Negre. Cele mai cunoscute cascade sunt Studenovodské, Kmeťov, Vajanského, Roháčsky și Skok.

Peșteri

În jur de 300 de peșteri se află pe teritoriul parcului, dar peștera Belianska este singura deschisă publicului. Este situată lângă satul Lendak. Cel mai lung sistem de peșteri descoperit până astăzi este Javorinka.

Faună
Animalele sunt reprezentate de 115 specii de păsări, 42 de mamifere, opt de reptile și trei de amfibieni. Există, de asemenea, multe nevertebrate. Specii care datează încă din era glaciară includ crevetele-zână Branchinecta paludosa, ciocănitoarea cu trei degete (Picoides tridactylus), mierla gulerată (Turdus torquatus), alunarul (Nucifraga caryocatactes) și altele. Mamiferele din parc includ endemica capră neagră de Tatra (Rupicapra rupicapra tatrica), specie unică aflată pe lista IUCN de animale pe cale de dispariție. Alte mamifere includ ursul brun, râsul eurasiatic, jderul, lupul, vulpea și marmota alpină.

Floră
Aproape două treimi din parc sunt acoperite cu păduri, în special de molid. Cel mai răspândit copac este, așadar, molidul, urmat de pinul de pădure, zâmbrul, laricea și jneapănul. Foioasele, în special arțarul, cresc în principal în Belianske Tatry.

În jur de 1.300 de specii de plante vasculare cresc în parc, dintre care 37 sunt endemice pentru Munții Tatra, 41 sunt endemice pentru Carpații Occidentali și 57 sunt endemice pentru Carpați. Plante endemice pentru Tatra includ Cochlearia tatrae, saxifraga galbenă, Erysimum wahlenbergii din genul micșunelelor, Erigeron hungaricus și altele. Specii vechi din era glaciară includ Ranunculus alpestris din genul gălbenelelor, Dianthus glacialis din genul garoafelor, Gentiana frigida din genul gențianelor, Primula minim din genul primulelor, salcia pitică și altele.

Note

Geografia Slovaciei
Parcuri naționale din Slovacia

Parcul Național Tatra


Mary Murphy () a fost o actriță americană de film.

Biografie

Filmografie selectivă
 1952 Sailor Beware, regia Hal Walker : Girl
 1952 Carrie, regia William Wyler : Jessica Hurstwood
 1954 The Mad Magician, regia John Brahm : Karen Lee
 1955 Ore de cumpănă (The Desperate Hours), regia William Wyler : Cindy Hilliard
 1972 Bonner fiul (Junior Bonner), regia Sam Peckinpah

Note

Legături externe

Mary Murphy on the cover of Tempo Magazine, May 16 1955

Nașteri în 1913
Decese în 2011
Actori de film americani
Actrițe de televiziune americane
Decese cauzate de boli

Mary Murphy


නාවුක පරිභාෂණයට අනුව බාධක වැටි යනු නැව්වලට උපද්‍රව පැමිණ විය හැකි තරම් තියුණු ජලමතු පිටට යටින් පවතින පාෂාණයක් හෝ වැලි වැටියක් වශයෙන් හැඳින්විය හැකිය. බොහෝ බාධක වැටි අප්‍රාණික ක්‍රියාදාමයන්ගෙන් ඇති වේ. වැලි ආසාදනය, තරංග ඛාදනය පාෂාණ ඉල්ලම් පෑදීම හා වෙනත් ස්වාභාවික ක්‍රියාකාරකම් ඊට හේතුවේ . නමුත් වඩාත් හොඳින් දන්නා බාධක වැටි වන්නේ කොරල් පරයන් වන අතර ඒවා ඝර්ම කලාපීය කොරල් සහ Calcareous ඇල්ගීවලින් පාලිත සප්‍රාණික ක්‍රියාදාමයකින් වර්ධනය වේ.

බාධක වැටි කෘත්‍රීම ආකාරයෙන් විශේෂ ගොඩ නැගීමකින් හෝ හිතාමතා නැව් ගිල්ලවීමට කෘත්‍රීමව ඇති කළ හැකිය. නමුත් යමෙකුට මේවා සත්‍ය බාධක වැටි නොවන බවට තර්ක කළ හැකිය. එමෙන්ම නැව්වලට බාධක පැමිණ විය හැකි කෘත්‍රීම බාධකයක් ගොඩනැංවීම ඉතා කලාතුරකින් සිදුවන්නකි. එහිදී මාළුන් වැනි ජීවීන් සමූහයන් ආකර්ෂණය කර ගැනීමට හැඩයක් රහිත වැලි පත්ලේ භෞතික සංකීර්ණත්වය වැඩි කිරීමට මෙම ව්‍යුහයන් සාමාන්‍යයෙන් නිර්මාණය කෙරේ. එබැවින් කෘත්‍රීම බාධක වැටි යනු මිනිසා විසින් නිර්මිත දියයට ජනාවාස ව්‍යුහයන් හැඳින්වීමට යොදා ගනු ලබන වැරදි ව්‍යවහාරයකි.

සප්‍රාණික බාධක වැටි වර්ග

සප්‍රාණික බාධක වැටි වර්ග රාශියක් ඇත. ඊට Oyster වැටි ද අන්තර්ගත වේ. නමුත් විශාලතම හා වඩාත් පැතිරුණු වැටි වර්ගය වන්නේ ඝර්ම කලාපීය කොරල් පරයන්ය. කොරල් පරයක ද්‍රව්‍යමය සම්පාදකයා සහ මූලික රාමු තනන්නා කොරල් වුවද සාගර තරංගවලින් ඇතිවන අඛණ්ඩ බාධකවලට එරෙහිව බාධක වැටියේ වර්ධනයට වඩාත් වග කියන්නේ Calcarous ඇල්ගීය. ඒවා බොහෝ දුරට Coralline ඇල්ගී විශේෂවලට අයත් වේ.

ගෝලීය බාධක වැටි නිර්වචනය

භූගෝලීය විද්‍යාඥයන් බාධක වැටි හා ආශ්‍රිත පද අස්ථාන ගත භූ විෂමතා සාධක යොදා ගනිමින් නිර්වචනය කරයි. (උදාහරණ කාබනේට් ගොඩැලි, ස්ථරීභූත පාෂාණ, ජෛව හායන ඊට අමතරව නිර්වචනය සඳහා අභ්‍යන්තර ව්‍යුහය හා සප්‍රාණික සංඝටනාව ද යොදා ගනී.එහෙත් ඊට විශ්වීයව යොදා ගත හැකි ඒකමතික නිර්වචනයක් නොමැත. පහත පරිදි බාධක වැටි ගොඩැලිවලින් වෙන්කර හඳුනාගැනීමට ප්‍රයෝජනවත් නිර්වචනයක් යොදා ගෙන ඇත. එම දෙකම විශේෂ අවසාධිත ගොඩනැංවීම් විවිධත්වයන් වන අතර අවසාධිත ලක්ෂණ වේ. ගොඩනැංවී ඇත්තේ විශේෂ සහ ඒවායේ පරිසරයේ අන්තර්ක්‍රියාවෙනි. ඒවාට සංක්ෂිප්ත භූ විෂමතාවක් ඇති අතර මෙතෙක් හඳුනාගෙන ඇති ඒවායින් මුහුදු පතුලේ ජීවීන්ගේ ජෛව සංඝටනාවෙන් පැහැදිලිව වෙනස් වේ. මහේක්ෂීය සඛණ්ඨක රාමුවකින් බාධක වැටි එකට බැඳතබා ගනී. අනර්ග උදාහරණයක් වන්නේ කොරල්පරයි. වෙනත් ජීවීන්ගෙන් හා අකාබනික ක්‍රියාදාමයන්ගෙන් විකිරණය වන ත්‍රිමාණ රාමුවක එකිනෙක මත වැඩෙන කොරල් හා CALCAREOUS ඇල්ගී විසින් තනනු ලබයි. මීට පරස්පර ලෙස ගොඩැලිවලට මහේක්ෂීය සඛණ්ඨක රාමුවක් නොමැත. ඒවා සඛණ්ඨක රාමුවක් නොමැති ක්ෂුද්‍ර ජීවීන් හා මහා ජීවීන් මගින් ගොඩනැංවේ. ක්ෂුද්‍ර ජීවී ගොඩැල්ලක් මුළුමනින්ම හෝ ප්‍රාථමිකව සයනො බැක්ටීරියාවන්ගෙන් ගොඩනැංවිය හැකිය. උටාහි මහා ලවණ ජලාශයේ හා බටහිර ඔස්ට්‍රේලියාවේ SHARK බොක්කෙහි සයනො බැක්ටීරියාවන්ගෙන් ගොඩනැංවුණු ජෛව ගොඩැලි දැක ගත හැකිය.

සයනො බැක්ටීරියාවන්ට අස්ථි නොමැති අතර තනි ජීවීන් අන්වීක්ෂීය වේ. මුහුදු පතුලේ භූවිෂමතා ඇති කරන සංඝටනාවෙන් සුවිශේෂි වූ අවසාධිත ඇති කිරීමට සහ කැල්සියම් කාබනේට් හි අවක්ෂේපය වූ රාශි භූතවීම දිරිගැන්වීමට සයනො බැක්ටීරියාවලට හැකිය. කවච සහිත මහේක්ෂීය ජීවීන්ගේ පරිණාමනයට පෙර සයනො බැක්ටීරිය ගොඩැලි වඩාත් සුලභ විය. නමුත් එවා අද ද දැකගත හැකිය. (ආස්තරණය කරන ලද අභ්‍යන්තර ව්‍යුහයක් සහිත පංජරකයන් ක්ෂුද්‍ර ජීවී ගොඩැලිවේ) BRYOZOANS හා ක්‍රයිනෝඩියාවන් මිසිසිපියන් යුගයේදී ජලීය අවසාදනයට පොදු දායකයන් වූ අතර ඒවා ගොඩැලි ඉතා සුළු ප්‍රමාණයක් සාදන ලදී. BRYOZOANS කුඩා වන අතර ක්‍රයිනෝඩියාවන්ගේ අස්ථි කාණ්ඩික වේ. කෙසේ නමුත් BRYOZON හා ක්‍රයිනෝඩීය නිම්නයන් විස්තීරණ භූ විෂමතාවක් සහිත සංඝටනාමයෙන් සුවිශේෂී වූ අවසාධිත දේහයන් සාදමින් කාලයක් තිස්සේ නොනැසී පැවතීමට හැකිය.

ගෝලීය බාධක වැටි ව්‍යුහයන්

ඓතිහාසික කාල වකවානුවලදී වැළඳුණු අතීත බාධක වැටි පේලියෝ පාරසරික තොරතුරු හා පෘථිවි ඉතිහාසයේ පිහිටීම පිළිබඳව තොරතුරු සපයන බැවින් භූ විද්‍යාඥයන් කෙරෙහි සැලකිය යුතු ආකර්ෂණයක් ඇති කරයි. මීට අමතරව අවසාධිත පාෂාණ ප්‍රතිඵල කරන ලද බාධක වැටි ලෝපස් තැන්පතු හෝ පෙට්ට්‍රෝලියම් සෑදීමට ඛනිජ ද්‍රව වශයෙන් හෝ පොසිල ඉන්ධන සැපයීමට අගල් හෝ ප්‍රනාලයන් ලෙස ක්‍රියා කරයි. RUGOSA හා TABULATA වැනි ප්‍රධාන වඳවී ගිය කාණ්ඩ අන්තර්ගත කොරල් ඔඩෝවීසියන් යුගයේ සිට පැනරසොයික් යුගයේ මැද භාගය දක්වා වැදගත් වැටි තැනුම් කාරක ලෙස ක්‍රියාකර ඇත. කෙසේ නමුත් කැල්සිභූත ඇල්ගී වැනි ඇල්ගී වර්ග මෙන්ම වැදගත් වැටි තැනුම්කාරක ලෙස ක්‍රියාකර ඇත. කෙසේ නමුත් කැල්සිභූත ඇල්ගී වැනි ඇල්ගීවර්ග මෙන්ම RHODOPHYA (රතු ඇල්ගී)හා ඔලෙස්කාවන් (RUDIST) දෙපියන් බෙල්ලන් (ප්‍රිටිසියස් යුගයේ ජීවත් වූ) විවිධ අවස්ථාවන්වලදී සුවිශාල ව්‍යුහ සාදා ඇත. ARCHAEOCYAPHA වන්ගේ කේතු ආකාර හෝ නාලාකාර සැකිලි හා බොහෝ දුරට ස්පොන්ජීන් විය හැකි අසමාන වඳවුණු කාණ්ඩ වැටි තැනූහ. BRYOZA වැනි අන්තර් භෞමික ජීවී කාණ්ඩ රාමු තනන්නන් අතර ජීවත් වී ඇත. අද වැටි තනන කොරල්, පර්මියන් රයසික් වඳවීමේදී වඳවුණු ආදී RUGUSE කොරල් හා වෙනත් බොහෝ කාණ්ඩ (SCLERACTNIA වැනි) මීසොසොයික් යුගයේදී වැදගත් වැටි තනන්නන් බවට පත් වී ඇත. ආගනයිට් වලින් සැකිලි තැනු SELERACTINIAN කොරල් වලින් කැල්සයිට් සැකිලි තැනුණු RUGUSI කොරල් වෙනත් සමමිතියක් දක්වයි. කෙසේ නමුත් පර්මියන් යුගයේ අගභාගයේ සිට හොඳින් නොනැසී පවතින රුගෝස් කොරල් සඳහා අසාමාන්‍ය උදාහරණ පවතී. මීට අමතරව SELERACTILA කොරල් විශේෂ කිහිපයක මූලික පශ්චාත් කීට කැල්සයිට් බවට පත් වී ඇත. ඒ කොටසේ වුවත් SELERACTINIAN කොරල් (මධ්‍යයන ට්‍රයසිට් යුගයේදී පැන නැගී) RUGUSAN කොරල් (පර්මියන් යුගයේදී අවසානයේදී වඳ වී ගිය) වලින් ස්වායත්ත කැල්සිභූත නොවන මුතුන් මිත්තකුගෙන් ආරම්භ වූවා විය හැකිය.

සටහන්

බාධක වැටිය හෙවත් පරයන්


Abdel Latif Moubarak (arabíska عبد اللطيف مبارك ;, fæddur 30. október 1964 í Súes ) er egypskt skáld . Hann er meðlimur í rithöfundasambandinu í Egyptalandi og meðlimur í arabísku rithöfundunum á netinu. Hann skrifar ljóð á sígildri arabísku og með egypsku málfari. Moubarak lauk BA -prófi í lögfræði frá Ain Shams háskólanum. Hann er talinn eitt mikilvægasta skáld níunda áratugarins; hann birti ljóð í nokkrum bókmenntatímaritum í Egyptalandi og arabaheiminum, þar á meðal Al-Ahram. Hann samdi mörg lög um byltinguna 2011 í Egyptalandi.  Fékk verðlaun fyrir yfirburði og sköpunargáfu arabíska fjölmiðlasambandsins árið 2014 og verðlaun austurakademíunnar fyrir ágæti og sköpun árið 2021.

Birt verk
  1994: أحاسيس وأصداء (tilfinningar og bergmál), egypska

  1996: العزف على هدير المدافع (tónlist fyrir stríðshljóð), egypska

 1997: همسات البحر (sjóhvísl), egypska

  2001: قراءة ثانية للجسد (Seinni lestur líksins ), egypska

  2007:نوبة عطش (tilfinning um þorsta), egypska

  2015: بتجرب تانى تموت (reyna að deyja aftur), egypska

  2018: قبس من جمر (hrúga af glóðum), egypska

Ytri tenglar

 darelhilal
 awanmasr
 arabworldbooks
books.google
etanamagazine
albawabhnews
youm7
Al-Ahram daily
elqmaa

Tilvísanir

Egypsk skáld

Abdel Latif Moubarak


Simon Marius (lat. Simon Mayr; 20. siječnja 1573. – 5. siječnja 1625. ) bio je njemački astronom. Rođen je u Gunzenhausenu, blizu Nürnberga, ali veći dio života proveo je u gradu Ansbachu. Najpoznatiji je po tome što je napravio prva promatranja četiri najveća mjeseca Jupitera, prije samog Galilea, a njegova objava njegovog otkrića dovela je do optužbi za plagijarizam.

Životopis
Marius je bio sin Reicharta Mayra, gradonačelnika Gunzenhausena.  Na preporuku Georgea Fredericka, markgrofa iz Brandenburg-Ansbacha, primljen je na markgrofovu akademiju u Heilsbronnu 1586. godine, gdje je studirao do 1601. Tijekom tog vremena objavio je zapažanja o kometima i astronomskim tablicama, što mu je davalo reputaciju dobrog astronoma i matematičara, a markgrof ga je imenovao svojim službenim matematičarom.  Marius je želio pohađati Sveučilište u Königsbergu, ali nije uspio dobiti stipendiju.  Međutim, markgrof je napisao pismo preporuke 22. svibnja 1601. kako bi Marius mogao studirati u Pragu pod Tycho Braheom, što je činio i nekoliko mjeseci,  iako je zapravo radio izravno s Davidom Fabriciusom,a ne s Braheom,

Do rujna 1601. Marius je već napustio Prag i stigao je u Padovu u prosincu 1601. kako bi studirao medicinu na Sveučilištu u Padovi.  Za to je vrijeme učio druge studente astronomije, uključujući Baldassarrea Capra, s kojim je napisao knjigu o novoj zvijezdi (zapravo Keplerovoj supernovi) koju su primijetili 1604. godine.  Capra je imao spor s Galileom Galileijem (obojica su se naučili mačevati od Caprainog oca  ) o izumu proporcionalnog kompasa, a Marius je zauzeo stav svog učenika u argumentu.  Marius je napustio školu u srpnju 1605., vraćajući se u Ansbach kako bi postao matematičar i liječnik novih markgrofova, Christianq i Joachima Ernstom.

Godine 1606. Marius je u Nürnbergu oženio Felicitas Lauer, kćerkom svog izdavača, a 1609. objavio je prve njemačke prijevode Euklidovih Elemenata. Te je godine izgradio i vlastiti teleskop i u studenom napravio promatranja Galilejevih mjeseca, malo prije nego što je Galileo to učinio, što je postalo izvor velikog spora između njih dvojice.

Simon Marius je također objavio astronomske tablice, posebno za Jupiterove satelite, i astrološke prognoze, kao i knjigu o kometima iz 1618. i još jednu, postumno, o pozicijskom krugu Ptolomeja.

Simon Marius umro je 5. siječnja 1625. (po gregorijanskom kalendaru) u Ansbachu nakon kratke bolesti.

Spor s Galileom

Capra je objavio drugu knjigu 1607. koju je zapravo plagirao od Galilea, a Marius je bio umiješan u taj čin zbog svoje prethodne povezanosti s Caprom, iako je to bilo nakon što je Marius napustio Padovu. Galileo je sigurno bio pod tim dojmom, jer je svog "starog protivnika" (bez izričitog naziva Mariusa) nazvao "otrovnim gmizavcem" i "neprijateljem cijelog čovječanstva".

Godine 1614. Marius je objavio svoje djelo Mundus Iovialis opisujući planet Jupiter i njegove mjesece (prethodno je otkriće objavio 1611. godine u lokalnom almanahu ). Ovdje je tvrdio da je otkrio četiri glavna mjeseca planeta otprilike mjesec dana prije Galilea, koji je bio prirodno razjaren. U Analitičaru 1623. optužio je Mariusa za plagijarizam.

Zbog Galileovog statusa u znanstvenoj zajednici, Mariusov ugled bio je narušen Galilejevim optužbama gotovo 300 godina. Međutim, porota u Nizozemskoj 1903. godine detaljno je ispitala dokaze i presudila u korist Mariusovih neovisnih otkrića, a rezultate je objavio Bosscha 1907. Navodno je Marius otkrio mjesece samostalno, ali nije počeo voditi bilješke sve do 29. prosinca 1609. Marius je koristio Julijanski kalendar, a taj je datum ekvivalentan 8. siječnja 1610., u gregorijanskom koji je Galileo koristio, dan nakon Galileovog pisma u kojem je prvi opisao mjeseca.

Bez obzira na prioritet, mitološka imena po kojima su ovi sateliti danas poznati ( Io, Europa, Ganimed i Kalisto ) su oni koje im je dao Marius.

Otkrića
Simon Marius također je promatrao Andromedu kao "maglicu", koja je bila poznata i perzijskim astronomima srednjeg vijeka, no priznaje se da je on prvi astronom koji ga je opazio pomoću astronomskog teleskopa.

Mariusova djela su diskutabilna, ali ono što postoji ima tendenciju da primjećuje njegovu vještinu promatrača, uključujući:

 1612. godine izmjerio je promjer maglice Andromeda i razabiralo je da ima prigušenu, blijedu svjetlost koja se povećavala u sjaju prema njenom središtu poput "svijeće koja svijetli kroz rog".
 da je otkrio lažne diskove zvijezda koje je stvorio njegov teleskop.
 To je, iz svojih promatranja galilejanskih mjeseci, izveo bolja razdoblja revolucije i druge orbitalne elemente za njih nego Galileo.
 Da je promatrao mjesto supernove Tycho Brahe iz 1572. godine i tamo pronašao zvijezdu za koju je procijenio da je "nešto mračnija od trećeg mjeseca Jupitera".

Marius je izvukao zaključke o strukturi svemira iz svojih promatranja Jupierovih satelita i zvjezdanih diskova. Zvjezdani diskovi koje je promatrao bili su lažni (vjerojatno je zračni disk uzrokovan difrakcijom, jer su zvijezde predaleko da bi se njihovi fizički diskovi teleskopski mogli detektirati), ali Marius ih je protumačio kao fizičke diskove, poput planetarnih diskova vidljivih kroz teleskop. Zaključio je da, budući da je mogao vidjeti zvjezdane diskove, zvijezde ne mogu biti toliko udaljene kao što je to potrebno u svjetskom sustavu Kopernika, i rekao je da je pojava zvijezda viđena teleskopom zapravo argumentirana Koperniku. Iz svojih promatranja galilejanskih mjeseca zaključio je i da oni moraju orbitirati oko Jupitera, dok Jupiter kruži oko Sunca. Stoga je Marius zaključio da geocentrični Braheov sustav, u kojem planeti kruže Suncem dok Sunce kruži Zemljom, mora biti ispravan svjetski sustav, odnosno model svemira.

Počasti
Međunarodna astronomska unija (IAU) počastila ga je imenovanjem jednog mjesečevog kratera Marius. Gimnazija Simon-Marius u svom rodnom gradu Gunzenhausen i asteroid (7984) Marius su također nazvani po njemu.

Radovi

 Mundus Iovialis anno MDCIX Detectus Ope Perspicilli Belgici ( Die Welt des Jupiter, 1609 mit dem flämischen Teleskop entdeckt ; Lateinisches Faximile und deutsche Übersetzung; Hrsg. Und Bearb. Von Joachim Schlör. Naturwiss. begleitet i mit einem Nachw. vers. von Alois Wilder), 1614
 Zinner, E., "Zur Ehrenrettung des Simon Marius", u: Vierteljahresschrift der Astronomischen Gesellschaft, 77. Jahrgang, 1. Heft, Leipzig 1942
 Bosscha, J., "Simon Marius. Réhabilitation d´un astronome calomnié ", u: Archives Nederlandaises des Sciences Exactes et Naturelles, Ser. II, T. XII, str.   258–307, 490–528, La Haye, 1907

Izvori

Vanjske poveznice

 Marius-Portal - Matematičar - Medicinar - Astronom.
 Projekt Galileo - biografija Simona Mariusa.
 Gimnazija Simon Marius - Simon-Marius-Gimnazija Gunzenhausen, nazvana po astronomu.
 Internetske galerije, zbirke Povijesti znanosti, Knjižnice Sveučilišta u Oklahomi  Slike visoke rezolucije i / ili portreti Simona Mariusa u .jpg i .tiff formatu.
Njemački astronomi

Simon Marius


සපුෂ්ප ශාක, also known as angiosperms, Angiospermae,Magnoliophyta, or, more colloquially, flowers, are the most diverse group of land plants, with 64 orders, 416 families, approximately 13,000 known genera and 300,000 known species.

සටහන්

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

සපුෂ්ප ශාක

සපුෂ්ප ශාක


An Mormolyca peruviana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Schweinfurth. An Mormolyca peruviana in nahilalakip ha genus nga Mormolyca, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mormolyca

Mormolyca peruviana


Rafik El Kamel ( soit ), né le 4 juin 1944 et décédé le 12 mars 2021, est un peintre tunisien.

Biographie

En 1966, Rafik El Kamel sort diplômé de l'École des beaux-arts de Tunis puis il poursuit son développement artistique à Paris, à l'École des arts décoratifs, en section . Dans l'atelier Despierre, durant quatre années, il se passionne pour l'expression épurée de la peinture, ainsi que l'esprit d'artistes contemporains tels qu'Antoni Tàpies et Pablo Picasso.

En 1971, il devient à son tour professeur à l'École des beaux-arts de Tunis où il va, selon l'historien de l'art Zoubeir Lasram, . Cette même motivation le fait participer activement à la création en 1973 d'un nouvel espace d'expositions et de recherches, la Galerie Irtissem. Cet espace est le résultat d'un effort collectif avec Mahmoud Sehili, Ridha Ben Abdallah, Tahar Mimita et d'autres jeunes artistes.

Expositions
Rafik El Kamel a organisé une série d'expositions personnelles.

Il a également participé à une série d'expositions collectives internationales :

Distinctions
.

.

Le , la Poste tunisienne honore Rafik El Kamel en le faisant figurer sur un timbre postal dans une série de portraits de personnalités tunisiennes dans l'art contemporain tunisien.

Références

Bibliographie
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Liens externes

 .
 .

Peintre tunisien du XXe siècle
Peintre tunisien du XXIe siècle
Naissance en juin 1944
Lieu de naissance inconnu
Décès en mars 2021
Lieu de décès inconnu
Décès à 76 ans

Rafik El Kamel