Lop Nur or Lop Nor (from a Mongolian name meaning "Lop Lake", where "Lop" is a toponym of unknown origin) is a now largely dried-up salt lake formerly located in the eastern fringe of the Tarim Basin in the southeastern portion of the Xinjiang Autonomous Region, northwestern China, between the Taklamakan and Kumtag deserts. Administratively, the lake is in Lop Nur town (), also known as Luozhong () of Ruoqiang County, which in its turn is part of the Bayingolin Mongol Autonomous Prefecture.

The lake system, into which the Tarim River and Shule River drain from the west and east respectively, is the last remnant of the historical post-glacial Tarim Lake, which once covered more than  in the Tarim Basin but had progressive shrunk throughout the Holocene due to rain shadowing by the Tibetan Plateau. Lop Nur is hydrologically endorheic — it is completely landbound and has no outlet, and has relied largely on meltwater runoffs from the Tianshan, Kunlun and the western Qilian Mountains. The lake measured  in 1928, but has dried up due to construction of reservoirs which dammed the flow of water feeding into the lake, and only small seasonal lakes and salt marshes may form. The dried-up Lop Nur Basin is covered with a salt crust ranging from  in thickness.

An area to the northwest of Lop Nur has been used as a nuclear testing site. Since the discovery of potash at the site in the mid-1990s, it is also the location of a large-scale mining operation. There are some restricted areas under military management and cultural relics protection points in the region, which are not open to the public.

History

From around 1800 BC until the 9th century the lake supported a thriving Tocharian culture. Archaeologists have discovered the buried remains of settlements, as well as several of the Tarim mummies, along its ancient shoreline. Former water resources of the Tarim River and Lop Nur nurtured the kingdom of Loulan since the second century BC, an ancient civilisation along the Silk Road, which skirted the lake-filled basin. Loulan became a client state of the Chinese empire in 55 BC, renamed Shanshan. Faxian went by the Lop Desert on his way to the Indus valley (395–414), followed by later Chinese pilgrims. Marco Polo in his travels passed through the Lop Desert. In the 19th century and early 20th century, the explorers Ferdinand von Richthofen, Nikolai Przhevalsky, Sven Hedin and Aurel Stein visited and studied the area. It is also likely that Swedish soldier Johan Gustaf Renat had visited the area when he was helping the Zunghars to produce maps over the area in the eighteenth century.

The lake was given various names in ancient Chinese texts. In Shiji it was called Yan Ze (鹽澤, literally Salt Marsh), indicating its saline nature, near which was located the ancient Loulan Kingdom. In Hanshu it was called Puchang Hai (蒲昌海, literally Sea of Abundant Reed) and was given a dimension of 300 to 400 li (roughly 120–160 km) in length and breadth, indicating it was once a lake of great size. These early texts also mentioned the belief, mistaken as it turns out, that the lake joins the Yellow River at Jishi through an underground channel as the source of the river.

The lake was referred to as the "Wandering Lake" in the early 20th century due to the Tarim River changing its course, causing its terminal lake to alter its location between the Lop Nur dried basin, the Kara-Koshun dried basin and the Taitema Lake basin. This shift of the terminal lake caused some confusion amongst the early explorers as to the exact location of Lop Nur. Imperial maps from the Qing dynasty showed Lop Nur to be located in similar position to the present Lop Nur dried basin, but the Russian geographer Nikolay Przhevalsky instead found the terminal lake at Kara-Koshun in 1867. Sven Hedin visited the area in 1900–1901 and suggested that the Tarim river periodically changed its course to and from between its southbound and northbound direction, resulting in a shift in the position of the terminal lake. The change in the course of the river, which resulted in Lop Nur drying up, was also suggested by Hedin as the reason why ancient settlements such as Loulan had perished.

In 1921, due to human intervention, the terminal lake shifted its position back to Lop Nur. The lake measured 2400 km2 in area in 1930–1931. In 1934, Sven Hedin went down the new Kuruk Darya ("Dry River") in a canoe. He found the delta to be a maze of channels and the new lake so shallow that it was difficult to navigate even in a canoe. He had previously walked the dry Kuruk Darya in a caravan in 1900.

In 1952 the terminal lake then shifted to Taitema Lake when the Tarim River and Konque River were separated through human intervention, and Lop Nur dried out again by 1964. In 1972, the Daxihaizi Reservoir was built at Tikanlik, water supply to the lake was cut off, and all the lakes for the most part then dried out, with only small seasonal lakes forming in local depressions in Taitema. The loss of water to the lower Tarim River Valley also led to the deterioration and loss of poplar forests and tamarix shrubs that used to be extensively distributed along the lower Tarim River Valley forming the so-called "Green Corridor". In 2000, in an effort to prevent further deterioration of the ecosystem, water was diverted from Lake Bosten in an attempt to fill the Taitema Lake. The Taitema Lake however had shifted  westwards during the past 40 years due in part to the spread of the desert. Another cause of the destabilization of the desert has been the cutting of poplars and willows for firewood; in response, a restoration project to reclaim the poplar forests was initiated.

The Kara-Koshun dried basin may be considered part of the greater Lop Nur.

On 17 June 1980, Chinese scientist Peng Jiamu disappeared while walking into Lop Nur in search of water. His body was never found, and his disappearance remains a mystery. On 3 June 1996, the Chinese explorer Yu Chunshun died while trying to walk across Lop Nur.

Nuclear weapons test base

China established the Lop Nur Nuclear Test Base on 16 October 1959 with Soviet assistance in selection of the site, with its headquarters at Malan (, Mǎlán), about  northwest of Qinggir. The first Chinese nuclear bomb test, codenamed "Project 596", occurred at Lop Nur on 16 October 1964. China detonated its first hydrogen bomb on 17 June 1967. Until 1996, 45 nuclear tests were conducted. These nuclear tests were conducted by dropping bombs from aircraft and towers, launching missiles, detonating weapons underground and in the atmosphere.

In 2009, Jun Takada, a Japanese scientist known for prominently opposing the tests as "the Devil's conduct", published the results of his computer simulation which suggests – based on deaths from Soviet tests – that 190,000 people could have died in China from nuclear-related illnesses. Enver Tohti, an exiled pro-Uyghur independence activist, claimed that cancer rates in the province of Xinjiang were 30 to 35% higher than the national average. On 29 July 1996, China conducted its 45th and final nuclear test at Lop Nor, and issued a formal moratorium on nuclear testing the following day, although further subcritical tests were suspected. In 2012, China announced plans to spend US$1 million to clean up the Malan nuclear base in Lop Nor to create a red tourism site.

Lop Nur is home to the wild Bactrian camel, which is a separate species from the Bactrian camel. The camels have continued to breed naturally despite the nuclear testing. China signed the Comprehensive Nuclear-Test-Ban Treaty in 1996 but did not ratify it. Subsequently, the camels were classified as an endangered species on the IUCN Red List. Since the cessation of nuclear testing at Lop Nur, human incursions into the area have caused a decline in the camel population. Wild Bactrian camels have been classified as critically endangered since 2002 and approximately half of the 1400 remaining wild Bactrian camels live on the former Lop Nur test base, which has been designated the Lop Nur Wild Camel National Nature Reserve.

Transportation
A highway from Hami to Lop Nur (Xinjiang Provincial Highway 235) was completed in 2006.

The Hami–Lop Nur Railway, which runs  north to Hami, along the same route, opened to freight operations in November 2012. The railway is used to transport potassium-rich salt mined at the lake to the Lanzhou–Xinjiang railway.

It is also served by the Hotan–Ruoqiang railway, which loops around the south and west side of the Tarim Basin, part of the Taklimakan Desert railway loop, joined together with sections of the Golmud–Korla railway, Kashgar–Hotan railway, and Southern Xinjiang railway.

Archaeological sites

Given the extreme dryness and resulting thin population, remains of some buildings survived for a significant period of time. When ancient graves, some a few thousand years old, were opened the bodies were often found to be mummified and grave goods well preserved. The earliest sites are associated with an ancient people of Indo European origin.

Loulan

Loulan or Kroran was an ancient kingdom based around an important oasis city already known in the 2nd century BCE on the north-eastern edge of the Lop Desert. It was renamed Shanshan after Chinese took control of the kingdom in 1st century BCE. It was abandoned some time in the seventh century. Its location was discovered by Sven Hedin in 1899, who excavated some houses and found a wooden Kharosthi tablet and many Chinese manuscripts from the Jin dynasty (266–420). Aurel Stein also excavated at the site in the beginning of the 20th century, while Chinese archaeologists explored the area in the latter part of the 20th century. A mummy called the Beauty of Loulan was found at a cemetery site on the bank of Töwän River.

Xiaohe Cemetery
The Xiaohe Cemetery is located to the west of Lop Nur. This Bronze Age burial site is an oblong sand dune, from which more than thirty well preserved mummies have been excavated. The entire Xiaohe Cemetery contains about 330 tombs, about 160 of which have been violated by grave robbers.

A local hunter guided the Swedish explorer and archeologist Folke Bergman to the site in 1934. An excavation project by the Xinjiang Cultural Relics and Archaeology Institute began in October 2003. A total of 167 tombs have been dug up since the end of 2002 and excavations have revealed hundreds of smaller tombs built in layers, as well as other precious artifacts. In 2006, a valuable archeological finding was uncovered: a boat-shaped coffin wrapped in ox hide, containing the mummified body of a young woman.

Qäwrighul

In 1979, some of the earliest of the Tarim mummies were discovered in burial sites at Qäwrighul (Gumugou), which is located to the west of Lop Nur, on the Könchi (Kongque) river. Forty-two graves, most of which dated from 2100 to 1500 BC, were found. There were two types of tomb at the site, belonging to two different time periods. The first type of burial featured shaft pit graves, some of which had poles at either end to mark east and west. Bodies were found extended, usually facing east, and sometimes were wrapped in wool weavings and wearing felt hats. Artifacts found included basketry, wheat grains, cattle and sheep/goat horns, bird bone necklaces and bracelets, nephrite beads, and fragments of copper (or bronze), although no pottery was discovered.

The second type of burial, from a later period, also consisted of shaft pit graves, surrounded by seven concentric circles of poles. Six male graves were found, in which the bodies were extended on their backs, and facing towards the east. Few artifacts were found, except for some traces of copper, or bronze.

Miran

Miran is located to the south-west of Lop Nur. Buddhist monasteries were excavated here, and murals and sculptures showed artistic influences from India and Central Asia, with some showing influences from as far as Rome.

See also
 Lop Desert
 Tarim Basin
 Tarim mummies
 Silk Road transmission of Buddhism
 Aral Sea
 Ruoqiang Town
 Charklik
 List of nuclear weapons tests of China

References

External links

 Map of the Lop Nur nuclear test facility
 Lop Nor Nuclear Weapons Test Base
 DF-31 Tested on 10 June 1994
 Lop Desert
 Surveying the Lop Nor

 Salt Fields in Former "Wandering" Lake Lop Nur, China – May 13, 2009 – Earth Snapshot
 Downloadable article: "Evidence that a West-East admixed population lived in the Tarim Basin as early as the early Bronze Age" Li et al. BMC Biology 2010, 8:15.

Endorheic lakes of Asia
Chinese nuclear test sites
Sites along the Silk Road
Shrunken lakes
Lakes of Xinjiang
Bayingolin Mongol Autonomous Prefecture
Tarim mummies
Former lakes of Asia

Lop Nur


هام  (باللاتينية:Hammona) هي مدينة في وسط ولاية شمال الراين - وستفاليا الألمانية. تقع المدينة في شمال غرب محافظة آرنسبيرغ على الطرف الشرقي لمنطقة لحوض الرور. تعتبر حسب بيانات التخطيط الإقليمية، مركزا وسطيا وهي عضو في الرابطة الإقليمية لوستفاليا - ليبه ولرابطة الرور الإقليمية. بلغت حدود هام الحالية مساحتها بعد آخر الإصلاحات الإدارية في الأول من كانون الثاني عام 1975، وتعدت حاجز ال 100000 نسمة كعدد للسكان في نفس الوقت، ما جعلها تتمتع بصفة المدينة الكبرى. هام هي مركز المحكمة العليا الأكبر في ألمانيا.

توأمة
لهام (مدينة) اتفاقيات توأمة مع كل من:

 أورانينبورغ
 أفيون قره حصار
 برادفورد
 تشاتانوغا
 كاليش
 مازاتلان
 تول
 كروتوني
 سانتا مونيكا
 ميته

من أعلام المدينة
 فريدريش هيرتسبروخ

مراجع

هام (مدينة)
أعضاء الرابطة الهانزية
تأسيسات سنة 1226 في أوروبا
جغرافيا شمال الراين-وستفاليا
مدن شمال الراين-وستفاليا
مدن في شمال الراين-وستفاليا
مقاطعة ويستفاليا

هام (مدينة)


Yazır, Eskişehir ilinin Günyüzü ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya

Eskişehir iline 130 km, Günyüzü ilçesine 8 km uzaklıktadır.

Nüfus

Günyüzü'nün mahalleleri

Yazır, Günyüzü


ليام أوبراين (Liam O'Brien) (اسمه الكامل ليام كريستوفر أوبراين (Liam Christopher O'Brien)) هو ممثل أمريكي ولد في 28 مايو 1976 في نيوجيرسي.

أدواره في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 ناروتو - غارا, كوتتسو هاغاني
 ناروتو شيبودن - غارا
 بليتش - جوشيرو أوكيتاكي، بايغون, شقيق أوريهيمي إينوي، سوكين إيشيدا، ريكيتشي
 إيرغو بروكسي - فنسنت لو
 آيشيلد 21 - شوزو توغانو
 كود جياس لولوش المتمرد - لويد أسبلوند
 كود جياس لولوش المتمرد R2 - لويد أسبلوند
 فايت/ستاي نايت - آرتشر
 فايت/زيرو - كاريا ماتو
 بوسو رينكين - هيديكي أوكاكورا، غوتا ناكامورا
 التنين الأزرق - حازم
 تنجن توبا جورين لاجان - جينبلي
 ماغي: The Labyrinth of Magic - جميل، ماركيو/المصرفي، إيزاك
 سيلور مون - نيفرايت
 كاري كانو - هيدياكي أسابا

أنمي الإنترنت
 سيلور مون كريستال - نيفرايت

أوفا أنمي
 البدلة المتنقلة جاندام ذي أوريجين - جيرين زابي

أفلام أنمي
 بليتش: ميموريز أوف نوبودي - جوشيرو أوكيتاكي
 بليتش: ذا داياموند داست ريبيليون, هيورينمارو آخر - جوشيرو أوكيتاكي
 فيلم ناروتو: صدام النينجا في أرض الثلج - ناداري روغا
 فايت/ستاي نايت: Unlimited Blade Works - آرتشر

أدواره في الرسوم المتحركة
 وولفرين والإكس-من - نايت كرولر، وارن ورثينغتون الثالث/إنجل، نايترو
 جي آي جو: الهاربون - ريد ستار
 إجتماع المنتقمون - الجمجم الأحمر
 فارس وفادي: مهمة مارفل - الجمجم الأحمر
 متمردو حرب النجوم - يوغار ليست، موراد سومار
 ترانسفورمرز: روبوتس إن ديسغايز - أندربايت

أدواره في ألعاب الفيديو
 بيرسونا 3 - أكيهيكو سانادا، إييتشيرو تاكيبا
 بيرسونا 3 فيس - أكيهيكو سانادا، إييتشيرو تاكيبا
 بيرسونا 3 يورتبل - أكيهيكو سانادا، إييتشيرو تاكيبا
 بيرسونا 4 أرينا - أكيهيكو سانادا
 بيرسونا 4 أرينا ألتيماكس - أكيهيكو سانادا
 بيرسونا Q شادو أوف ذا لابيرينث - أكيهيكو سانادا
 Professor Layton and the Unwound Future - دكتور ستانغان/ديميتري ألان
 Professor Layton and the Last Specter - كلارك ترايتون
 فاينل فانتسي 4 DS - كاين هايويند
 ديسيديا 012 فاينل فانتسي - كاين هايويند
 ترانسفورمرز: وور فور سايبرترون - إير رايد، سايكلونوس
 سنغوكو باسارا: ساموراي هيروز - إيه-ياسو توكوغاوا
 GUILTY GEAR 2 OVERTURE - كاي كيسك
 كاثرين - أورلاندو
 تيلز أوف ذي أبيس - ديست
 تيلز أوف سيمفونيا: دون أوف ذا نيو وورلد - أوروتشي
 تيلز أوف فيسبيريا - ألكسندر فون كيومور
 تيلز أوف إكسيليا - غيلاند
 تيلز أوف إكسيليا 2 - غيلاند
 نير - كتاب السحر فايس
 دراكنغارد 3 - سنت
 ناروتو: ألتيميت نينجا - غارا
 ناروتو شيبودن: ألتيميت نينجا ستورم ريفولوشن - غارا
 ناروتو شيبودن: ألتيميت نينجا ستورم 4 - غارا
 سونيك لوست ورلد - زاز
 تيكن 6 - ميغيل كاباييرو روخو
 سلسلة ألعاب دوت هاك جي يو - إندرانس
 أسوراز راث - أسورا
 فاير إمبلم أويكينينغ - إينيغو
 فاير إمبلم فيتس - زولا

وصلات خارجية

مراجع

 ويكيبيديا الإنجليزية

كتاب تلفاز ذكور أمريكيون
أشخاص على قيد الحياة
خريجو مدرسة تيش العليا للفنون
كتاب تلفاز أمريكيون
كتاب تلفاز
كتاب سيناريو أمريكيون
لاأدريون أمريكيون
مخرجو صوت
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو ألعاب فيديو أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 21
مواليد 1976
ممثلو مسلسلات ويب ذكور أمريكيون

ليام أوبراين


Die All India United Democratic Front (AIUDF) (), ehemals Assam United Democratic Front (AUDF), ist eine Regionalpartei aus dem indischen Bundesstaat Assam.

Die Assam United Democratic Front wurde 2005 von Badruddin Ajmal gegründet. Später änderte sie ihren Namen in All India United Democratic Front. Die Partei hat ihre Anhängerschaft unter der muslimischen Minderheit, die in Assam rund 30 Prozent der Bevölkerung ausmacht, insbesondere unter den bengalischen Muslimen, die von Immigranten aus Bangladesch abstammen. Die Muslime Assams sind seit den 1980er Jahren wiederholt zum Opfer fremdenfeindlicher Pogrome seitens der assamesischen Mehrheitsbevölkerung geworden. Traditionell haben sich die Minderheiten Assams durch die Kongresspartei repräsentiert gefühlt, seit ihrer Gründung ist es der AIUDF aber gelungen, einen großen Teil der muslimischen Wählerschaft hinter sich zu scharen. Daneben versteht sich die AIUDF aber auch als Interessenvertretung der anderen benachteiligten Minderheiten Assams, wie der Adivasi, die während der Kolonialzeit aus Zentralindien als Arbeitskräfte in die Teeplantagen Assams kamen.

2006 trat die AUDF erstmals bei den Wahlen zum Bundesstaatsparlament von Assam an und konnte auf Anhieb zehn von 126 Wahlkreisen gewinnen. Bei der nächsten Bundesstaatswahl in Assam 2011 verbesserte die AIUDF ihr Ergebnis: Sie zog mit 18 Abgeordneten in das Parlament ein und stieg zur zweitstärksten Partei hinter der regierenden Kongresspartei auf. Auch bei den gesamtindischen Parlamentswahlen tritt die AIUDF in Assam an. Bei der Parlamentswahl 2009 konnte sie einen von 14 Wahlkreisen in Assam für sich entscheiden. Der Parteigründer Badruddin Ajmal zog als einziger Abgeordneter seiner Partei in die Lok Sabha (das Unterhaus des gesamtindischen Parlamentes) ein. Bei der Parlamentswahl 2014 konnte die AIUDF ihr Ergebnis auf drei Sitze in der Lok Sabha verbessern.

Einzelnachweise

Regionalpartei (Indien)
Politik (Assam)
Gegründet 2005
Organisation (Assam)

All India United Democratic Front


Jordelina Caetana da Souza (Florianópolis, 1900 – Florianópolis, 2002), conhecida popularmente como Dona Jorda ou Dadá, foi uma benzedeira e parteira afro-brasileira, que morou no distrito do Ribeirão da Ilha.

Naturais de Florianópolis
Mulheres
Brasileiros de ascendência africana

Jordelina Caetana da Souza


The following is a partial list of United States of America (U.S.) communities with Native-American majority populations.  It includes United States cities and towns in which a majority (over half) of the population is Native American (American Indian or Alaska Native), according to data from the 2000 Census.

This list does not include locations in which the 2000 Census shows a plurality of the residents are Native American.

The list is organized by state and, within each state, by population size. The percentage of each city's population that is Native American is listed in parentheses next to the city's name. It includes 23 states and 486 communities.

This is one of the lists of U.S. cities with non-white majority populations.

Alaska
Places with 1,000 to 10,000 people

Utqiaġvik (57.2%)
Bethel (61.8%)
Dillingham (52.6%)
Hooper Bay (93.7%)
Kotzebue (71.2%)
Metlakatla (81.8%)
Nome (51.0%)

Places with fewer than 1,000 people

Arizona
Places with 1,000 to 10,000 people

Places with fewer than 1,000 people

California
Furnace Creek (66.7%)

Colorado
Places with 1,000 to 10,000 people
Towaoc (94.4%)

Idaho
Places with 1,000 to 10,000 people
 Fort Hall (65.4%)
 Lapwai (81.4%)

Maine
Places with fewer than 1,000 people
Passamaquoddy Indian Township Reservation (83.4%)
Passamaquoddy Pleasant Point Reservation (88.6%)
Penobscot Indian Island Reservation, Penobscot County (84.9%)

Michigan
Places with 1,000 to 10,000 people
Bay Mills Township (51.40%)

Minnesota
Places with 1,000 to 10,000 people
Little Rock (98.9%)
Red Lake (97.7%)

Places with fewer than 1,000 people
Bena (70.0%)
Cass Lake (64.4%)
North Cass (63.2%)
Ponemah (99.2%)
Redby (97.8%)
Squaw Lake (63.6%)
Upper Red Lake (60.0%)
White Earth (93.6%)

Mississippi
Places with 1,000 to 10,000 people
Pearl River (80.4%)

Places with fewer than 1,000 people
Bogue Chitto (92.7%)
Conehatta (76.0%)
Redwater (76.5%)
Standing Pine (82.1%)
Tucker (92.9%)

Montana
Places with 1,000 to 10,000 people
Browning (90.5%)
Crow Agency (95.7%)
Lame Deer (92.5%)
North Browning (93.3%)
South Browning (94.4%)
Wolf Point (50.5%)

Places with fewer than 1,000 people
Agency (93.5%)
Ashland (75.2%)
Azure (95.3%)
Birney (86.1%)
Boneau (97.4%)
Box Elder (94.8%)
Brockton (84.9%)
Busby (89.5%)
East Glacier Park Village (51.8%)
Frazer (92.5%)
Harlem (52.2%)
Heart Butte (93.7%)
Lodge Grass (86.7%)
Muddy (94.3%)
Parker School (97.6%)
Poplar (63.7%)
Pryor (84.9%)
St. Pierre (97.4%)
St. Xavier (52.2%)
Sangrey (95.8%)
Starr School (97.2%)
Wyola (79.0%)

Nebraska
Places with fewer than 1,000 people
Macy (96.4%)
Santee (89.1%)
Walthill (67.9%)
Whiteclay (64.3%)
Winnebago (91.9%)

Nevada
Places with 1,000 to 10,000 people
Owyhee (75.0%)

Places with fewer than 1,000 people
McDermitt (97.4%)
Nixon (96.4%)
Schurz (83.6%)
Wadsworth (64.8%)

New Mexico
Places with 1,000 to 10,000 people

Places with fewer than 1,000 people

New York
Places with 1,000 to 10,000 people
Allegany Reservation (53.8%)
Cattaraugus Reservation, Erie County (86.8%)
Onondaga Reservation (51.8%)
St. Regis Mohawk Reservation (97.4%)

Places with fewer than 1,000 people
Cattaraugus Reservation, Cattaraugus County (95.6%)
Cattaraugus Reservation, Chautauqua County (73.9%)
Poospatuck Reservation (79.3%)
Shinnecock Reservation (91.7%)

North Carolina
Places with 1,000 to 10,000 people
Cherokee (76.1%)
Pembroke (88.9%)

Places with fewer than 1,000 people
Prospect (96.2%)

North Dakota
Places with 1,000 to 10,000 people
Belcourt (95.4%)
New Town (66.9%)

Places with fewer than 1,000 people
Cannon Ball (94.2%)
Dunseith (71.0%)
East Dunseith (96.8%)
Fort Totten (98.8%)
Fort Yates (93.4%)
Four Bears Village (94.0%)
Mandaree (95.9%)
Parshall (54.5%)
St. John (55.6%)
Selfridge (59.2%)
Shell Valley (96.7%)
Solen (65.1%)
White Shield (98.6%)

Oklahoma
Places with fewer than 1,000 people
Belfonte (50.2%)
Bell (57.8%)
Bull Hollow (76.2%)
Cherry Tree (75.37%)
Chewey (63.0%)
Eldon (50.5%)
Flute Springs (61.5%)
Greasy (57.1%)
Lotsee (72.7%)
Marble City (66.5%)
Oaks (72.6%)
Old Eucha (71.7%)
Peavine (52.0%)
Pinhook Corners (56.5%)
Red Rock (73.7%)
Rocky Mountain (53.8%)
Sycamore, Delaware County (59.0%)
Twin Oaks (59.7%)
Zion (56.3%)

Oregon
Places with 1,000 to 10,000 people
Warm Springs (93.5%)

Places with fewer than 1,000 people
Chiloquin (51.5%)
Kirkpatrick (54.1%)
Mission (73.8%)

South Dakota
Places with 1,000 to 10,000 people
Fort Thompson (96.4%)
North Eagle Butte (92.3%)
Oglala (98.8%)
Pine Ridge (94.2%)
Rosebud (93.4%)

Places with fewer than 1,000 people
Allen (94.0%)
Antelope (96.7%)
Batesland (86.4%)
Bullhead (96.1%)
Dupree (70.7%)
Eagle Butte (80.3%)
Green Grass (96.6%)
Kyle (94.4%)
La Plant (100.0%)
Little Eagle (99.2%)
Lower Brule (94.8%)
Manderson-White Horse Creek (98.7%)
Marty (90.3%)
McLaughlin (55.7%)
Mission (74.9%)
Parmelee (97.4%)
Peever (66.0%)
Porcupine (98.3%)
Ravinia (70.9%)
Spring Creek (100.0%)
St. Francis (96.2%)
Two Strike (97.0%)
Wanblee (97.2%)
White Horse (98.3%)
Whitehorse (94.3%)
Wounded Knee (98.8%)

Utah
Places with fewer than 1,000 people
Aneth (98.8%)
Fort Duchesne (90.2%)
Halchita (98.2%)
Mexican Hat (58.0%)
Montezuma Creek (96.1%)
Monument Valley (94.1%)
Navajo Mountain (96.8%)
Randlett (93.3%)
Tselakai Dezza (99.0%)
White Mesa (98.2%)
Whiterocks (93.8%)

Washington
Places with 1,000 to 10,000 people
White Swan (59.3%)

Places with fewer than 1,000 people
Chehalis Village (82.4%)
Inchelium (76.6%)
Nespelem (82.1%)
Nespelem Community (92.1%)
Neah Bay (78.2%)
Nisqually Indian Community (60.7%)
North Omak (73.5%)
Skokomish (78.9%)
Taholah (93.2%)

Wisconsin
Places with 1,000 to 10,000 people
Keshena (96.0%)
Lac du Flambeau (86.6%)
Legend Lake (70.3%)
Oneida (65.9%)

Places with fewer than 1,000 people
Chief Lake (77.0%)
Little Round Lake (89.9%)
Middle Village (94.0%)
Neopit (96.5%)
New Post (65.1%)
Odanah (92.5%)
Reserve (82.1%)
Zoar (93.5%)

Wyoming
Places with 1,000 to 10,000 people
Arapahoe (80.6%)
Ethete (94.2%)
Fort Washakie (92.6%)

Places with fewer than 1,000 people
Boulder Flats (63.3%)
Johnstown (53.4%)

National rankings
Places with 1,000 to 10,000 people
Kaibito, Arizona (99.2%)
San Felipe Pueblo, New Mexico (99.2%)
Twin Lakes, New Mexico (99.2%)
Jemez Pueblo, New Mexico (99.1%)

Places with fewer than 1,000 people
Birch Creek, Alaska (100.0%)
La Plant, South Dakota (100.0%)
New Allakaket, Alaska (100.0%)
Pinehill, New Mexico (100.0%)
Spring Creek, South Dakota (100.0%)
Winslow West, Arizona (100.0%)
Zia Pueblo, New Mexico (99.8%)
Round Rock, Arizona (99.7%)
East Fork, Arizona (99.6%)
Rock Springs, New Mexico (99.6%)
Brimhall Nizhoni, New Mexico (99.5%)
Sanostee, New Mexico (99.5%)
Nageezi, New Mexico (99.3%)
Little Eagle, South Dakota (99.2%)
Nazlini, Arizona (99.2%)
Ponemah, Minnesota (99.2%)
Kaij Mek, Arizona (99.1%)
Nakaibito, New Mexico (99.1%)
Tonalea, Arizona (99.1%)
Huerfano, New Mexico (99.0%)
Tselakai Dezza, Utah (99.0%)

See also
List of U.S. counties with Native American majority populations

References

Native American
U.S. communities with Native American majority populations
Native American-related lists

List of U.S. communities with Native-American majority populations


දකුණු අප්‍රිකානු සමූහාණ්ඩුව අප්‍රිකාවේ දකුණේ පිහිටා ඇත. වර්ග කි.මි. 2798 (වර්ග සැතපුම් 1739) වන මෙය අත්ලාන්තික් හා ඉන්දියානු සාගරයේ වෙරළ තී‍රය වේ. උතුරට නැමීබියාව, බොට්ස්වානා, සිම්බාබ්වේ, හා නැගෙනහිරට මොසැම්බික් හා ස්වාසිලන්තය හා නිදහස් රාජ්‍යයන් ලෙස ලොසෝනොයිස් දකුණු අප්‍රිකානු දේශ සීමාවෙන් වට වි ඇත.

අවුරුදු ලක්ෂයකට පෙර නවීන මානවයෝ මෙහි ජීවත් වූහ. අවුරුදු 1000 ට පෙර වෙනත් අප්‍රිකානු කොටස් වලින් පැමිණි ජනයා මෙහි වූහ. 04 සහ 05  වන ශතවර්ෂවල බන්ධු භාෂා හදාරන්නවුන්  දකුණට ව්‍යාප්ත විය. 1652 කේපිස් මාවත සොයාගැනීමෙන් ශතවර්ෂ භාගයකට පසු ඕලන්ද නැගෙනහිර ඉන්දියානුවන් කේප්ටවුන් සොයාගත් අතර 1806 දී බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයට අයත් විය. 1820  යුරෝපානු ජනාවාස ව්‍යාප්ත වූ අතර බෝයස් සහ බ්‍රිතාන්‍ය පදිංචිකරුවන් උතුරු හා  නැගෙනහිර ජීවත් විය.  දියමන්ති සහ රත්තරන් සොයා ගැනීමත් සමඟ 19 වන ශතවර්ෂයේ ඇග්ලෝ බෝයර් යුද්ධය ආරම්භ විය. මෙයට හේතු වුයේ බෝයවරුන් සහ බ්‍රිතාන්‍යයන් දකුණු අප්‍රිකානු  ඛනිජ සම්පත්වල පාලනය උදෙසාය. මෙයින් බ්‍රිතාන්‍ය ජයගත් අතර 1910 සීමිත නිදහසක් ලැබුණු අතර සමහර ව්‍යවස්ථාවන් වන  ස්වදේශ පනත 1979  තුළින් ස්වදේශිය ජනයාගේ භූමිය තහවුරු විය. රාජ්‍ය ජාතියට සම්බන්ධ පංති 02 ක් වන සුදු සහ  කළු වර්ණ වශයෙන් වෙන් කරන ලදි. 1961 දකුණු අප්‍රිකාව  සමූහාණ්ඩුවක් විය. 1990 දකුණු අප්‍රිකා  රාජ්‍ය විවේචනාත්මක නීති සඳහා සාකච්ඡා කළ අතර 1994 ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී මැතිවරණය පැවතුණි. ඉන්පසු එය පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලයට ඇතුලත් විය. මෙම රට තුල විවිධ වූ සංස්කෘත භාෂාවන් තිබේ. ව්‍යවස්ථාවන් මඟින් භාෂා 11 ක් පිළිගෙන ඇත. මෙහි ජනවාර්ගික වශයෙන් යුරෝපියානු, ඉන්දියන් සහ මිශ්‍ර අප්‍රිකානු සම්භවයෙන් යුත් විශාල පිරිසක් ඇත. 79.5% ක් කළු ජාතිකයන් ය. ජනගහනයෙන් 4 න් 1ක්  පමණ රැකියා විරහිතය. දවසක ආදායම වන්නේ ඇමරිකානු ඩොලර් 125 කි. මෙම රට අප්‍රිකානු  සංගමයේ  නිර්මාතෘ සාමාජිකයෙකි. එක්සත් ජාතීන්ගේ සහ  NEPAD ආරම්භක සාමාජිකයන් හා පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලය ඇන්ටාක්ටික් ගිවිසුම 77 කණ්ඩායම, දකුණු අත්ලාන්තික් සාම සහයෝගිතා කලාපය, දකුණු අප්‍රිකානු සහයෝගිතා පදනමේ සාමාජිකයෙකි.

අප්‍රිකාව තුළ රටවල්

දකුණු අප්‍රිකාව


Richard Brent Tully (nacido en 9 de marzo 1943, Toronto, Canadá) es un astrónomo del Instituto de Astronomía de Honolulu, Hawái. En 1972 obtuvo su doctorado en astronomía en la Universidad de Maryland.

La especialidad de Tully es la Astrofísica de galaxias. Él, junto con J. Richard Fisher, propuso la ahora famoso relación Tully-Fisher en el documento: Un nuevo método para determinar las distancias a galaxias, publicado en Astronomy and Astrophysics, vol. 54, N ° 3, en febrero de 1977. También publicó el libro El Catálogo de Galaxias Cercanas en 1988, con localizaciones en 3D de las 68.000 galaxias más cercanas a la Tierra. Estos catálogo forma un cubo de galaxias dentro de un área de 700 millones de años luz centrado en la Tierra. Una representación visual navegable de este índice se puede encontrar en el software de Planetario Starry Night Pro, donde los datos son denominados Tully Database. Dentro de esta base de datos está lo que R. Brent Tully llama al Complejo de Supercúmulos Piscis-Cetus.

El equipo internacional de R. Brent Tully, de la Universidad de Hawái en Manoa, Estados Unidos, ha conseguido determinar el contorno del inmenso supercúmulo de galaxias que contiene a nuestra Vía Láctea. Lo han bautizado como "Laniakea", que significa "cielo inmenso" en hawaiano.
https://noticiasdelaciencia.com/art/11374/nuestra-galaxia-forma-parte-de-un-supercumulo-de-galaxias

En 2014 ganó el Premio Gruber de Cosmología.

En julio de 2020, junto a Daniel Pomarède, de la Universidad Paris-Saclay, anunció el descubrimiento del Muro del Polo Sur.

Véase también
 Estructura del Universo a gran escala

Referencias

Enlaces externos
 http://www.ifa.hawaii.edu/~tully/ R. Brent Tully Personal Homepage
 R. Brent Tully: Flujos de galaxias y la formación de estructura a gran escala, 6 de julio de 2020, Astrofísica UC - Pontificia Universidad Católica de Chile

Astrónomos de Estados Unidos
Astrofísicos
Nacidos en Toronto

R. Brent Tully


Super Bowl XIV je bio završna utakmica 60. po redu sezone nacionalne lige američkog nogometa. U njoj su se sastali pobjednici AFC konferencije Pittsburgh Steelersi i pobjednici NFC konferencije Los Angeles Ramsi. Pobijedili su Steelersi rezultatom 31:19, kojima je to bio četvrti osvojeni naslov.

Utakmica je odigrana na stadionu Rose Bowl u Pasadeni u Kaliforniji, kojoj je to bilo drugo domaćinstvo Super Bowla (prvo je bio Super Bowl XI 1977. godine).

Tijek utakmice

Statistika utakmice

Statistika po momčadima

Statistika po igračima

Napomena: * - broj kompletiranih dodavanja/ukupno dodavanja, ** - ukupno jardi dodavanja, *** - broj touchdownova (polaganja), **** - broj izgubljenih lopti

Izvori

1979

Super Bowl XIV


Stefan Airapetjan (em arménio: Ստեֆան Հայրապետյան, romanizado: Stefan Hayrapetyan; Viljandi, Estónia, 24 de dezembro de 1997), conhecido simplesmente como Stefan, é um cantor e compositor estónio-arménio que irá representar a Estónia no Festival Eurovisão da Canção 2022.

Discografia

Singles
 "Without You" (2018)
 "Better Days" (2019)
 "We'll Be Fine" (2019)
 "By My Side" (2019)
 "Oh My God" (2020)
 "Let Me Know" (2020)
 "Doomino" (com Liis Lemsalu) (2021)
 "Headlights" (com Wateva) (2021)
 "Hope" (2021)

Cantores da Estônia
Participantes do Festival Eurovisão da Canção 2022

Stefan Airapetjan


{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Narodna uzdanica

|-
!
!Osnovano1923.
!Ukinuto1949.
SjedišteSarajevo
DržavaJugoslavija
GlasiloNarodna uzdanica
|}

Muslimansko kulturno-prosvjetno društvo Narodna Uzdanica je bilo kulturno-prosvjetno društvo muslimana u Bosni i Hercegovini.

Povijest
Narodna uzdanica je osnovana 1923. godine u Sarajevu. Rad Društva zabranjen je 1949. godine.

Njegova svrha je bila jasno naglašena: kulturno i gospodarsko podizanje muslimana, davanje materijalne pomoći omladini koja se obrazuje i stručno osposobljava, podizanje i održavanje smještaja za učenike i studente, širenje prosvjete u bošnjačkome narodu kroz opismenjavanje, održavanje popularnih predavanja, osnivanje knjižnica i čitaonica, izdavanje knjiga i listova itd. Društvo je zapaženo radilo u razdoblju 1941-1945. godine. Ideju za osnivanje Narodne uzdanice dao je
Hamzalija Ajanović, poslanik Jugoslavenske muslimanske organizacija (JMO) iz Tešnja Tešnja, a njenu ideološku platformu označio je istaknuti javni i kulturni radnik, književnik Edhem Mulabdić. U ideološkome usmjerenju preovladavala su dva načela: islam i patriotizam. Budući da je ovo društvo osnovano kao protuteža Gajretu sa zadatkom da neutrališe njegovo političko djelovanje u bošnjačkome narodu (koje je smatrano prosrpskim), postavljalo se pitanje njegove prohrvatske orijentacije, prvenstveno zbog političke suradnje Jugoslavenske muslimanske organizacije s Hrvatskom republikanskom seljačkom strankom. Vrh Narodne uzdanice je takve tvrdnje kategorički zanijekao, a sam Mulabdić je izjavio: "Narodna uzdanica je samo jedno prosvjetno i humano društvo i ništa više... (ona) je narodna i ponikla je iz naroda".  Tijela Društva bila su Skupština, Upravni odbor, Nadzorni odbor, predsjednik, zamjenik predsjednika, tajnik, blagajnik, Časni sud. Mjesni su odbori slali godišnja izvješća Glavnom odboru u Sarajevo. Pri Društvu je djelovao Hrvatski akademski klub Musa Ćazim Čatić. Predsjedavajući u Narodnoj uzdanici bili su Sead-beg Kulović, Ismail Hadžiahmetović, potpredsjednik je bio Ismet Muftić, član Mjesnog odbora bio je Halid Muftić i drugi.

Predsjednici

Povezani članci
 Gajret
 Bošnjačka zajednica kulture Preporod

Izvori

Vanjske povezice
 Narodna uzdanica: Kulturno društvo koje je opravdalo svoje ime

Bošnjaci
Kultura u Sarajevu

Narodna uzdanica


Heather Trott (previamente: Peterson), es un personaje ficticio de la exitosa serie de televisión británica EastEnders, interpretada por la actriz Cheryl Fergison desde el 26 de junio de 2007, hasta el 21 de marzo de 2012.

Antecedentes
Sus padres se divorciaron cuando apenas era una niña, su padre a quien amaba se mudó del hogar mientras que su madre Queenie culpó a Heather por la marcha de su padre, fue abusada psicológicamente por su madre durante muchos años. Heather es fanática de George Michael por lo que nombra a su hijo George Michael Trott en su honor.

Heather era muy buena amiga de Shirley Carter.

Biografía
Heather fue asesinada en el 2012 por Ben Mitchell, después de que éste tuviera un ataque de rabia, la golpeara, cayera y se golpeara con una mesita.

Notas
 Entre sus historias más importantes se encuentran: haber sufrido de bullying en la escuela, haberse acostado con el joven Darren Miller, haber quedado embarazada a los 41 años, haber sufrido problemas financieros, haberse envenenado con monóxido de carbodo después de que su caldera se rompiera y por haber comenzado a navegar en citas por internet y conocer a "Kevin68" quien resultó ser Ben Mitchell.

Referencias

Enlaces externos
 EastEnders Official Website || Character || Heather Trott
 EastEnders > Who's Who > Character > Heather Trott
 EastEnders > Heather Trott > Gallery Pictures

Trott, Heather

Heather Trott


Les élections législatives françaises de 2022 se déroulent les  et . Dans l'Aisne, cinq députés sont à élire dans le cadre de cinq circonscriptions.

Contexte politique

À l'Assemblée
En 2017, le Front national, aujourd'hui le Rassemblement national, n'a obtenu aucun député dans le département, alors qu'il a été présent dans des duels lors du second tour de chacune des cinq circonscription du département et que Marine Le Pen a obtenu son meilleur score national lors de la présidentielle avec 52,91 % des voix au second tour. La République en marche parvient à obtenir trois députés dans le département avec un sortant Jacques Krabal et deux nouveaux, Aude Bono-Vandorme et Marc Delatte. La droite conserve un député sortant, issu des Républicains, Julien Dive. La gauche perd trois sièges, mais elle conserve un député, issu du Parti socialiste, Jean-Louis Bricout, qui reste le seul député socialiste des Hauts-de-France.

Aude Bono-Vandorme, député de la  circonscription, intègre la commission des Affaires européennes et la Commission de la Défense nationale et des Forces armées entre 2017 et 2020 pour rejoindre ensuite la commission des Finances. Dans le cadre des fonctions liées à son mandat parlementaire, elle est également membre de la délégation française à l'Assemblée parlementaire de l'Organisation pour la sécurité et la coopération en Europe (OSCE). En 2019, elle se présente à la présidence de la commission de la Défense nationale et des Forces armées lors de la remise en jeu des postes au sein de la majorité.

Julien Dive, député de la  circonscription, rejoint la commission des Affaires économiques et devient vice-président de cette commission en juillet 2020. Il renonce à son mandat de maire d'Itancourt, à la suite de sa réélection en juillet 2017, en raison du non-cumul des mandats. Il reste cependant conseil municipal d'Itancourt et il est d'ailleurs réélu conseiller municipal en 2020 sur la liste de la majorité sortante. De  à , il est président de la mission d'information relative aux freins à la transition énergétique et il est également secrétaire général adjoint délégués des Républicains chargé de la région Hauts-de-France depuis .

Jean-Louis Bricout, député de la  circonscription, devient membre de la commission des Finances. Maire de Bohain-en-Vermandois depuis 2008, il démissionne de son poste de maire en juin 2017 en raison du non-cumul des mandats. Il est membre de plusieurs missions d'information parlementaire. Il fait partie de celle sur la rénovation thermique des bâtiments, celle sur les entreprises en difficulté du fait de la crise sanitaire et celle sur l'impôt universel... Après des désaccords avec le Parti socialiste, comme son absence sur la liste d'union de la gauche des élections régionales de 2021, il décide de quitter le parti après cette élection, mais il reste membre du groupe socialiste.

Marc Delatte, député de la  circonscription intègre la commission des Affaires sociales. Il participe également à la commission des Finances entre 2017 et 2021. Élu en 2014, il est conseiller municipal de Cuffies jusqu'en 2020, date de la fin de son mandat, où il ne se représente pas. En parallèle de son activité de parlementaire, Marc Delatte continue d'exercer une partie de son métier de médecin généraliste. Il est vice-président des groupes d'amitié France-Allemagne et France-Australie. Il intègre la commission spéciale chargée d'examiner le projet de loi relatif à la bioéthique entre 2017 et 2019 comme membre. Il est le rapporteur de la mission d'évaluation et de contrôle des lois de financement de la sécurité sociale entre 2017 et 2021.

Jacques Krabal, député de la  circonscription, rejoint la commission du Développement durable et de l'Aménagement du territoire. Il est vice-président de cette commission entre 2017 et 2018. Maire de Château-Thierry depuis 2008, il démissionne de son poste en juillet 2017, mais il reste conseiller municipal. Il fait partie de plusieurs groupes d'études à l'Assemblée comme celui de la Francophonie et celui de la chasse, pêche et territoire... Il a été vice-président de la commission d'enquête sur les dysfonctionnements et manquements de la politique pénitentiaire française. Il est aussi membre de la section française de l'Assemblée parlementaire de la francophonie, dont il est le secrétaire général depuis 2018.

Élections intermédiaires
Les élections européennes de 2019 montrent un résultat en progression au niveau de la participation dans l'Aisne avec environ 52 % comme celui de l'échelle nationale. La liste RN arrive en tête avec 39,88 % des voix exprimés et réalise son meilleur score national dans le département. Elle devance largement la liste LREM avec 15,65 % des suffrages exprimés. La liste EELV se retrouve troisième avec 7,83 % des suffrages exprimés, suivi de la liste LR avec 7,19 % des voix exprimés. Les listes LREM, EELV et LR ont des résultats inférieures à celle de l'échelle nationale avec environ 7 % en moins pour LREM, 6 % en moins pour EELV et 1 % en moins pour LR.

Les élections municipales de 2020 confirment la stabilité des municipalités entre la gauche, le centre et la droite. Dans les communes de plus de , la gauche a 6 municipalités, la droite a 5 municipalité et le centre a 2 municipalité. Ce chiffre reste inchangé par rapport à 2014. Le RN conserve aussi sa seule municipalité, obtenue en 2014.

Les élections régionales de 2021 sont largement remportées à l'échelle régionale par la liste de droite du président sortant Xavier Bertrand, en triangulaire face à la liste RN de Sébastien Chenu et la liste d'union de la gauche menée par l'écologiste Karima Delli. L'Aisne attribue également une large avance à la liste LR, menée dans le département par Xavier Bertrand avec 57,22 des voix exprimés, suivi de la liste RN, menée dans le département par Philippe Torre, maire de Berlancourt avec 27,17 des suffrages exprimées. La liste d'union de la gauche, menée par la communiste Marie-Ange Layer, enseignante à Château-Thierry termine en troisième position avec 15,61 % des voix exprimés. On note que le RN ne se retrouve pas en tête d'un scrutin régionale dès le premier tour et que la liste LREM, menée dans le département par Emmanuel Liévin, maire de Chauny, n'obtient aucun élu car elle a été battu dès le premier tour.

Après les élections de 2015 qui avaient vu la gauche perdre sa majorité au conseil départemental, les élections départementales de 2021 confirment la victoire de la majorité départementale sortante de droite. Par rapport à 2015, cette dernière obtient la majorité absolue avec 28 élus sur les 42 que compte le conseil départemental. La gauche prend le reste des 14 sièges du conseil départemental et progresse de 2 sièges. Le RN conserve aucun des 8 conseillers acquis lors des élections de 2015. Le binôme RN du canton de Villers-Cotterêts est d'ailleurs battu très légèrement au second tour alors que ce dernier a obtenu la majorité absolue au premier tour sans avoir un nombre de suffrages au moins égal à 25 % des électeurs inscrits d'où le besoin d'un second tour.

Résultats de l'élection présidentielle de 2022 par circonscription

Pour l'élection présidentielle de 2022, Marine Le Pen arrive largement en tête avec 39,25 % des suffrages exprimés au premier tour et obtient son meilleur score national face à ces adversaires comme en 2017. Emmanuel Macron arrive deuxième avec 22,04 %, suivi de Jean-Luc Mélenchon avec 15,49 % et d'Éric Zemmour avec 6,87 %. Valérie Pécresse et Yannick Jadot ne passe pas la barre des 5 % avec 4,11 % des suffrages exprimés pour l'une et 2,66 % des voix exprimés pour l'autre. Au second tour, comme en 2017, Marine Le Pen gagne dans le département avec 59,91 % face au président réélu Emmanuel Macron à 40,09 % et elle réalise dans le département son meilleur score national en métropole.

Système électoral
Les élections législatives ont lieu au scrutin uninominal majoritaire à deux tours dans des circonscriptions uninominales.

Est élu au premier tour le candidat qui réunit la majorité absolue des suffrages exprimés et un nombre de voix au moins égal au quart (25 %) des électeurs inscrits dans la circonscription. Si aucun des candidats ne satisfait ces conditions, un second tour est organisé entre les candidats ayant réuni un nombre de voix au moins égal à un huitième des inscrits (12,5 %) ; les deux candidats arrivés en tête du premier tour se maintiennent néanmoins par défaut si un seul ou aucun d'entre eux n'a atteint ce seuil. Au second tour, le candidat arrivé en tête est déclaré élu.

Le seuil de qualification basé sur un pourcentage du total des inscrits et non des suffrages exprimés rend plus difficile l'accès au second tour lorsque l'abstention est élevé. Le système permet en revanche l'accès au second tour de plus de deux candidats si plusieurs d'entre eux franchissent le seuil de 12,5 % des inscrits. Les candidats en lice au second tour peuvent ainsi être trois, un cas de figure appelé . Les second tours où s'affrontent quatre candidats, appelés  sont également possibles, mais beaucoup plus rares.

Dates
Selon les dispositions du code électoral, les électeurs sont convoqués le  pour procéder à l'élection des députés à l'Assemblée nationale. Les dates des élections sont fixées les  et . Le scrutin est ouvert à 8 heures et clos à 18 heures dans le département.

Les déclarations de candidature doivent être déposées à la préfecture à Laon. Le dépôt doit avoir lieu entre le  et le  à 18 heures pour le premier tour. À la clôture du dépôt, un tirage au sort a lieu pour chaque circonscription afin de déterminer l'ordre de présentation des candidats. Le préfet publie ensuite un arrêté donnant la liste des candidats pour le premier tour.

Pour le second tour, les déclarations de candidature doivent être déposées du  au  à 18 heures. L'ordre de présentation des candidats est déterminé par les résultats du premier tour.

Partis et nuances
Les résultats des élections sont publiés en France par le ministère de l'Intérieur, qui classe les partis en leur attribuant des nuances politiques. Ces dernières sont décidées par les préfets, qui les attribuent indifféremment de l'étiquette politique déclarée par les candidats, qui peut être celle d'un parti ou une candidature sans étiquette.

En 2022, seules les coalitions Ensemble (ENS) et Nouvelle Union populaire écologique et sociale (NUP), ainsi que le Parti radical de gauche (RDG), l'Union des démocrates et indépendants (UDI), Les Républicains (LR), le Rassemblement national (RN) et Reconquête (REC) se voient attribuer une nuance propre .

Tous les autres partis se voient attribuer l'une ou l'autre des nuances suivantes : DXG (divers extrême gauche), DVG (divers gauche), ECO (écologiste), REG (régionaliste), DVC (divers centre), DVD (divers droite), DSV (droite souverainiste) et DXD (divers extrême droite). Des partis comme Debout la France ou Lutte ouvrière ne disposent ainsi pas de nuance propre, et leurs résultats nationaux ne sont pas publiés séparément par le ministère, car mélangés avec d'autres partis (respectivement dans les nuances DSV et DXG). Certains partis voient même leurs résultats divisés entre plusieurs nuances, tel le Parti pirate dont les candidats sont répartis entre nuances  et .

Campagne et positionnement des partis

Union de la gauche : NUPES
Un accord de coalition entre La France insoumise et Europe Écologie Les Verts est validé le , rejoint le Parti communiste le , suivi le  par le Parti socialiste après validation du conseil national du parti. Cette coalition prend le nom de Nouvelle Union populaire écologique et sociale et répartit l'attribution des circonscriptions entre les partis de la coalition.

Avant la création de la coalition, le député de la  circonscription, Jean-Louis Bricout, annoncé  son intention de briguer un  mandant comme candidat divers gauche sans être affilié à un parti politique.

Selon l'accord national de la NUPES, les ,  et  circonscriptions sont réservées à un candidat de la LFI. Le PCF obtient la  circonscription et le Parti socialiste présente un candidat dans la  circonscription.

La France insoumise investit comme candidat de la NUPES, Olivier Fenioux, syndicaliste CGT dans la  circonscription, Marie-Line Langlois, enseignante dans la  circonscription et Stéphane Frère, professeur et maire de Bonnesvalyn dans la  circonscription. Pour des raisons de santé, Marie-Line Langlois décide quelque jour après son investiture de laisser sa place à son suppléant Sulyvan Ransquin dans la  circonscription.

Le Parti communiste choisit Aurélien Gall, secrétaire départemental et conseiller départemental du canton de Tergnier comme candidat de la NUPES dans la  circonscription. Le Parti socialiste décide de soutenir en donnant l'investiture de la NUPES au député sortant Jean-Louis Bricout dans la  circonscription, bien que ce dernier ait quitté l'année précédente le parti. Jean-Louis Bricout accepte d'ailleurs ce soutien et cette investiture en rejoignant la NUPES.

Malgré la NUPES, la militante communiste Corinne Bécourt décide de présenter sa candidature en dissidence dans la  circonscription avec le soutien de la section locale de Saint-Quentin, dont elle est la secrétaire. C'est sa troisième candidature après celle de 2016 et de 2017.

« Confédération » de la majorité présidentielle : Ensemble
Dans l'Aisne, LREM, parti principale de la majorité, présidentielle dispose de trois députés sortants, Aude Bono-Vandorme dans la  circonscription, Marc Delatte dans la  circonscription et Jacques Krabal dans la  circonscription. Les deux premiers décident de briguer un nouveau mandant, mais Jacques Krabal décide le  de ne pas se représenter pour cette élection après avoir hésité.

Avant l'élection présidentielle, les partis de la majorité présidentielle, LREM, MoDem, Horizons annoncent le  la création d'une alliance en vue des élections législatives sous le nom d'Ensemble citoyen. Après l'élection présidentielle, cette alliance se transforme le  en une « confédération » sous le nom d'Ensemble pour les législatives.

La coalition de la majorité présidentielle dévoile le  une deuxième liste de candidats investis. Les députés sortants, Aude Bono-Vandorme et Marc Delatte, sont investis comme candidats de la majorité présidentielle dans la  circonscription et la  circonscription. Ensemble présente le  une dernière liste de candidats investis, dont 2 candidates dans l'Aisne. Elle décide de parachuter une candidate du parti Horizons, Fatima El Ouasdi, maire-adjointe de Rueil-Malmaison dans la  circonscription.

Dans la  circonscription, le maire de Château-Thierry, Sébastien Eugène, membre du PR, annonce le  sa candidature aux législatives. Il le confirme  en avril 2022 être candidat de la majorité présidentielle. Le député sortant Jacques Krabal propose le  la candidature de Jeanne Doyez-Roussel, sa suppléante et conseillère départementale du canton de Villers-Cotterêts comme candidate de la majorité présidentielle. Ensemble décide finalement le  de donner l'investiture à Jeanne Doyez-Roussel pour la  circonscription. Sébastien Eugène décide cependant de maintenir sa candidature en dissidence comme candidat de la majorité présidentielle, même si Jacques Krabal a appelé au retrait de sa candidature et à être le suppléant de Jeanne Doyez-Roussel.

Ensemble ne présente pas de candidat dans la  circonscription face au député sortant, Jean-Louis Bricout en raison du risque d'une victoire du RN qui a recueilli quasiment deux-tiers des voix au second tour de l'élection présidentielle et de la bonne implantation du député sortant.

Union de la droite et du centre
À la droite de l'échiquier politique, le parti Les Républicains (LR) renouvelle la coalition de l'Union de la droite et du centre (UDC) avec ses alliés, l'Union des démocrates et indépendants (UDI) et Les Centristes (LC).

Dans l'Aisne, Les Républicains dispose d'un seule député sortant, Julien Dive dans la  circonscription. Ce dernier décide de briguer un nouveau mandant.

Pour les élections législatives, LR investissent d'abord Paul Mougenot, conseiller départemental du canton de Villeneuve-sur-Aisne comme candidat dans la  circonscription, puis David Bobin, maire de Vauxbuin et conseiller départemental du canton de Soissons-2 dans la  circonscription et Jade Gilquin, enseignante et conseillère municipale de Villers-Cotterêts dans la  circonscription. Les Républicains choisissent enfin Jérôme Moineuse, maire de Lemé dans la  circonscription. Après les élections législatives, ces cinq candidatures sont confirmés au lendemain de l'élection présidentielle.

Pressenti comme candidat dans la  circonscription, le conseiller régional et maire UDI de Condé-en-Brie, Dominique Moyse, décide de ne pas être candidat aux législatives pour se concentrer pleinement sur ses deux mandats. Dans la  circonscription, Carole Ribeiro, maire de Couvron-et-Aumencourt et présidente de la communauté de communes du Pays de la Serre, annonce en janvier 2022 sa candidature pour les législatives, comme candidate indépendante de droite, même si elle a demandé l'investiture des Républicains pour cette élection.

Rassemblement national
Avec les excellents résultats réalisés par Marine Le Pen dans le département lors des élections présidentielles de 2022, le Rassemblement national espère gagner un ou plusieurs sièges de député dans le département après avoir connu un échec en 2017, où ce dernier n'a obtenu aucun élu, même s'il a été présent à chacun des seconds tours des cinq circonscriptions de l'Aisne.

Pour ces élections législatives, le RN investit Nicolas Dragon, secrétaire départemental et conseiller municipal de Laon dans la  circonscription. José Beaurain, conseiller municipal de Chauny reçoit l'investiture dans la  circonscription. Le RN donne une nouvelle investiture à Paul-Henry Hansen-Catta, conseiller régional, dans la  circonscription après une première candidature en 2017 où ce dernier a été battu au second tour avec 39,55 % des voix exprimées face au député sortant, Jean-Louis Bricout. Pressenti à nouveau comme candidat dans la  circonscription, Franck Briffaut, maire de Villers-Cotterêts, décide de ne pas être candidat. C'est son premier adjoint, Jocelyn Dessigny, directeur d'agence d'intérim, qui est investi comme candidat du Rassemblement national dans cette circonscription.

Le RN investit enfin Lola Puissant, juriste et membre du mouvement L'Avenir français de Jean-Philippe Tanguy, qui a soutenu Marine Le Pen lors de l'élection présidentielle et affilié au RN, comme candidate dans la  circonscription.

Reconquête !
Face à l'échec d'une « Union des droites », le parti Reconquête ! décide de présenter cinq candidats dans le département aux élections législatives en s'alliant avec trois petits partis : le Centre national des indépendants et paysans de Bruno North, Via, la voie du peuple de Jean-Frédéric Poisson et le Mouvement conservateur de Laurence Trochu.

Dans l'Aisne, Reconquête ! investit Benjamin Cauchy, porte-parole du parti, ancien figure des Gilets jaunes et ancien conseiller municipal de Laon comme candidat dans la  circonscription. Florence Triboulet reçoit l'investiture pour se présenter dans la  circonscription. Cécé Amewoui, conseillère bancaire, est investie candidate Reconquête dans la  circonscription. Le parti d'Éric Zemmour donnent l'investiture à Vanessa Vicente, enseignante, dans la  circonscription. Dans le cadre de l'alliance électorale, un candidat du CNIP, Hervé Bernardeau, médecin généraliste, reçoit l'investiture de Reconquête dans la  circonscription.

La droite souverainiste : Union pour la France
Pour ces élections législatives, les partis Debout la France , Les Patriotes et Génération Frexit, menées respectivement par Nicolas Dupont-Aignan, Florian Philippot et Charles-Henri Gallois forment la coalition Union pour la France (UPF).

Dans l'Aisne, cette coalition présente un candidat dans quatre circonscriptions sur les cinq du département. Parmi ces quatre candidats, deux sont issus du parti Debout la France et deux viennent du parti des Patriotes. Debout la France investit les candidats Michel Degouy, maire de Fressancourt dans la  circonscription et Damien Créon dans la  circonscription. Les Patriotes donnent l'investiture comme candidat aux législatives à Agnès Chotin dans la  circonscription et Joffrey Bollée dans la  circonscription.

Cette coalition ne propose pas de candidat dans la  circonscription.

Autres

 Lutte ouvrière présente cinq candidats : Jean-Loup Pernelle dans la  circonscription, Anne Zanditénas dans la  circonscription, Laetitia Voisin dans la  circonscription, Flora Bouillaguet dans la  circonscription et Francis Garcia dans la  circonscription. Parmi ces cinq candidats, Jean-Loup Pernelle est candidat successivement depuis l'élection de 1993. Anne Zanditénas et Laetitia Voisin sont candidates successivement depuis l'élection de 2002.
 Le Parti animaliste présente une candidate, Françoise Vacca, dans la  circonscription. C'est sa seconde candidature aux élections législatives après celle de 2017 où elle a obtenu 1,84 % des voix exprimées au premier tour.
 Éric Lepeuple, entraineur sportif et commerçant de Saint-Quentin, est candidat sans étiquette pour les législatives dans la  circonscription.

Résultats

Élus

Taux de participation

Résultats à l'échelle du département

Résultats par coalition

Résultats par nuance

Cartes

Résultats par circonscription

Première circonscription

 Députée sortante : Aude Bono-Vandorme (LREM).
 Député élu : Nicolas Dragon (RN).

Deuxième circonscription

 Député sortant : Julien Dive (LR).
 Député réélu : Julien Dive (LR).

Troisième circonscription

Député sortant : Jean-Louis Bricout (ex-PS).
Député réélu : Jean-Louis Bricout (DVG).

Quatrième circonscription

 Député sortant : Marc Delatte (LREM).
 Député élu : José Beaurain (RN).

Cinquième circonscription

 Député sortant : Jacques Krabal (LREM).
 Député élu : Jocelyn Dessigny (RN).

Notes et références

Notes

Références

Aisne
2022

Élections législatives de 2022 dans l'Aisne


An Dactylorhiza purpurella in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Thomas Stephenson ngan Thomas Alan Stephenson, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Károly Rezsö Soó von Bere. An Dactylorhiza purpurella in nahilalakip ha genus nga Dactylorhiza, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 D. p. purpurella
 D. p. cambrensis

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dactylorhiza

Dactylorhiza purpurella


الألوان المكملة هي ألوان متقابلة في الدائرة اللونية (الكروماتيكية) تلاشي بعضها بعضًا إذا ما مزجت، فإذا مزجت يتكون إما أبيض أو أسود أو رمادي.

معرض صور

مراجع

تقنيات فنية
لون

لون مكمل


Bombus sibiricus er tegund af humlum, ættuð frá S-Síberíu, Mongólíu og NA-Kína. Hún er aðallega ljósgul á lit.

Tilvísanir

Hunangsflugur

Bombus sibiricus


Marangozluk, ağaç işleme zanaatıdır. Ağacın doğal hâliyle ya da makinelerce işlenmiş haliyle alınıp, kesme, biçme, zımparalama gibi işlemlerden geçirilerek nesnelerin ortaya çıkartılması işidir. Bu işi yapanlara marangoz denir.

Ahşap malzemeleri, isteğe göre işleyerek ve şekillendirerek, binalarda gerekli yerlere yerleştiren veya ahşap eşya yapan kişilere de dülger denir.

Meslekler
Zanaatkârlar

Marangozluk


Cyrille Magnier (født 24. september 1969 i Boulogne-sur-Mer, Frankrig) er en fransk tidligere fodboldspiller (forsvarer).

Magnier tilbragte størstedelen af sin karriere hos RC Lens, som han var med til at vinde det franske mesterskab med i 1998. Han spillede senere i sin karriere også for AJ Auxerre, Amiens og Arras.

Titler
Ligue 1
 1998 med RC Lens

Coupe de la Ligue
 1999 med RC Lens

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Frankrig
Fodboldspillere fra RC Lens
Fodboldspillere fra Amiens SC
Fodboldspillere fra AJ Auxerre

Cyrille Magnier


أشباح أم علي مسرحية رعب كوميدية كويتية من تأليف وإخراج عادل المسلم. عرضت في الكويت على مسرح سينما غرناطة وفي قطر على مسرح سينما الدوحة وفي السعودية على مسرح مركز الملك فهد الثقافي الرياض.

ادوار البطولة

عرض الكويت
 انتصار الشراح بدور ام علي
 عبد الرحمن العقل بدور الضابط
 ولد الديرة بدور الملازم
 هند البلوشي بدور العشيقة
 سعيد الملا بدور مساعدة ام علي
 عبد الرزاق خلف بدور صاحب المنزل
 محمد الشعيبي بدور العشيق
 بدر الشعيبي

عرض قطر
 انتصار الشراح بدور ام علي
 جمال الردهان بدور الضابط
 عادل المسلم بدور الملازم
 باسمة حمادة بدور العشيقة
 أحمد إيراج بدور العشيق
 عبد العزيز عادل المسلم بدور مساعد ام علي

عرض السعودية
 محمد العجيمي بدور أبو علي
 جمال الردهان بدور الضابط
 عبدالامام عبد الله بدور الدلال
 خالد البريكي بدور مساعد أبو علي
 أبو رزيقة بدور صاحب المنزل
 عادل المسلم بدور زقيق

مسرحيات كويتية

أشباح أم علي (مسرحية)


සරල රේඛා තුනකින් සැදි සංවෘත රූපය ත්‍රිකෝණයක් ලෙස හැඳින් වේ.

ත්‍රිකෝණයේ කෝණ තුනක් ඇති අතර එම කෝණ තුනේ එකතුව සෑම විටම අංශක 180ක් වේ.

ඕනෑම ත්‍රිකෝණයක් එහි කෝණවල අගයයන් අනුව ඍජුකෝණී ත්‍රිකෝණයක් , මහාකෝණී ත්‍රිකෝණයක් හෝ සුළුකෝණී ත්‍රිකෝණයක් ලෙස හැඳින්වෙන අතර එහි පාදවල සමානතා අනුව  සමපාද ත්‍රිකෝණයක්, සමද්විපාද ත්‍රිකෝණයක් හෝ විසම පාද ත්‍රිකෝණයක් වනු ඇත.

පාද තුනක් සහිත සංවෘත බහු අශ්‍රය ත්‍රිකෝණය වේ. අවම පාද ගණනක් අඑති සංවෘත බහු ආශ්‍රය ලෙස ත්‍රිකෝණ හදුන්ව දිය හැකිය.ත්‍රිකෝණය පාද අනුව බෙදිය හැකි ආකාර 3කි.

සමපාද  ත්‍රිකෝණය, (පාද තුනම දිගින් සමාන වේ.) සමද්විපාද  ත්‍රිකෝණය(පාද දෙකක් පමණක් දිගින් සමානවේ.) විෂම පාද ත්‍රිකෝණය (පාද තුනම දිගින් අසමාන වී.) ලෙසය.

එලෙසම  කෝණ අනුව  බෙදා දෙක්විය හැ කිය. සුළු කොණි ත්‍රිකෝණ (විෂාලම කෝණය සුලුකොනයකි.) මහාකෝ ණි ත්‍රිකෝණ (විශාලම කෝණය මහා කෝණයක් වේ.)සෘජු කෝ ණි ත්‍රිකෝණය (විශාලම කෝණය සෘජු කෝණයක් වේ.)

ත්‍රිකෝණයේ කොන 3හි එකතුව 1800 කි.

ත්‍රිකෝණ
ගණිතය

ත්‍රිකෝණ


Die Piraten der Karibik (Originaltitel: Caraibi) ist eine deutsch-italienische Fernsehproduktion in vier Teilen. Es ist eine Abenteuerverfilmung des Regisseurs Lamberto Bava aus dem Jahr 1999.

Handlung

Ausgestoßen und gejagt
Mailand im Jahre 1664: Die Söhne der Mailänder Adelsfamilie Albrizzi sind unzertrennlich und machen alles gemeinsam. Ferrante ist ein begabter Fechter, während sein Bruder Ippolito eher ein kühler Denker ist. Sie liegen mit ihren Nachbarn, den Corneros, im Streit, weil diese einen Teil des Besitzes der Albrizzi für sich beanspruchen. Eines Tages kehrt die Tochter Corneros aus dem Kloster heim und begegnet auf dem Weg Ferrante, der sich Hals über Kopf in sie verliebt. Er ist zu schüchtern, um sie selbst aufzusuchen und schickt daher seinen Bruder Ippolito zu ihr um ihr einen Brief zu überbringen. Ippolito verliebt sich ebenfalls in Livia Cornero. Bei den Grenzstreitigkeiten kommt es zu einem folgenschweren Unglück, als Ippolito versehentlich auf Livia schießt und diese, wie er denkt, tödlich getroffen hat.
Als Ferrante hinzukommt und erkennt, dass sie beide dieselbe Frau geliebt haben, versucht er seinen Bruder zu töten. Doch sie werden von den Männern Corneros angegriffen. Ippolito wird gefangen genommen und soll hingerichtet werden, während Ferrante entkommt. Er kann es jedoch nicht ertragen, der Hinrichtung beizuwohnen und stürzt davon. So begegnet er schließlich dem berüchtigten Piraten "Teufelskralle", der ihn in seiner Mannschaft aufnimmt. Gemeinsam werden sie zum Schrecken der Weltmeere und Ferrante ist bald der engste Vertraute des Freibeuters. Ippolito wird jedoch nicht hingerichtet, sondern ins Gefängnis geworfen.

Mit dem Tod im Bunde
Ippolito ist mit zwei Verbündeten aus dem Gefängnis entkommen und spioniert inzwischen als "Alexandre Du Bois" für den französischen König. Er wird ausgesandt, den Piraten "Schwarzer Engel" in der Karibik aufzuspüren und zur Strecke zu bringen. Dieser Pirat ist kein anderer als sein Bruder Ferrante, den er eigentlich sucht, um sich bei ihm zu entschuldigen und ihn um Versöhnung zu bitten. Auf einem Sklavenmarkt befreit Ferrante die schöne Isabella, die ihn für einige Zeit auf seinen Raubzügen begleitet. Isabella soll in Paris den Exgouverneur von Martinique, "Saint Luc", heiraten. Die Bruderschaft der Freibeuter wir zudem massiv durch spanischen Truppen bedroht, so dass sich Ferrante mit seinem Schiff auf den Weg nach Europa begibt, um in Lüttich Kanonen fertigen zu lassen. Unterdessen hält sich Ippolito als "Alexandre Du Bois" gemeinsam mit seinen Gefährten Passaia und Cione im Auftrag des Königs von Frankreich in Brabant auf, wo er sich als schwedischer Gesandter ausgibt. Er wird in ein Duell mit dem rätselhaften "Aurigemma" verwickelt, welcher sein Gesicht hinter einer Maske verbirgt. "Aurigemma" erkennt Ippolitos wahre Identität, so dass dieser mit seinen Begleitern zur Küste fliehen muss, um ein Handelsschiff nach Frankreich zu besteigen.

Corneros Rache
Frankreich und Spanien wollen gemeinsam der Piraterie in der Karibik ein Ende bereiten. Isabellas Ehemann "Saint Luc" wird mit einer Flotte dorthin entsandt. Doch er scheitert an dieser Aufgabe und verliert sein Leben. Ippolito wird daraufhin durch Zutun von Cornero zum Vertreter der Spanischen Krone und Kommandanten von Martinique ernannt. Ippolito freut sich, Isabella in der Karibik wiederzutreffen. Er denkt, sein Bruder Ferrante sei tot, da er sein Grab gefunden hat. Er widmet sich voller Verzweiflung der Jagd nach dem "Schwarzen Engel", den er für Ferrantes Mörder hält. Gnadenlos verfolgt er alle Freibeuter und bringt einen nach dem anderen zur Strecke. Zufällig erfährt Ippolito, dass der "Schwarze Engel" niemand anderes ist als sein tot geglaubter Bruder. Er bemüht sich um Versöhnung, doch Ferrante kann und will ihm nicht verzeihen. Es kommt zur offenen Schlacht, in deren Verlauf das Schiff Ferrantes, die "Livia" sinkt. Doch von Ferrante fehlt jede Spur.

Das Geheimnis der Kaziken
Es gelingt der Indiofrau Malina, den schwerverletzten Ferrante an Land zu bringen, wo sie ihn gemeinsam mit einem indianischen Priester gesundpflegt. Der Priester weiht Ferrante in das Geheimnis seines Stammes ein: In einer goldglänzenden Pyramide in einer unterirdischen Höhle werden die Schicksale aller Menschen in Stoff gewebt aufbewahrt. Dort kann Ferrante seine eigene Geschichte nachlesen. Doch dieser Blick in die Zukunft verkündet ihm ebenso den Untergang der Spanier und ihres Königs. Ippolito leidet nach der Schlacht, geschwächt durch den neuerlichen Verlust seines Bruders, an einem heftigen Fieber. Isabella pflegt ihn, doch die Ärzte wissen keinen Rat mehr, um ihn zu retten. Inzwischen trifft Cornero in Begleitung des rätselhaften "Aurigemma" bei ihr ein und bietet ihr seine Unterstützung an. Hinter "Aurigemmas" Maske verbirgt sich die tot geglaubte Livia, die durch die Schussverletzung Ippolitos entstellt ist, diese jedoch überlebte. Aufgewühlt vom Hass auf Ippolito und Ferrante, sinnt sie noch immer auf Rache und will die Brüder sterben sehen. Ferrante ist inzwischen mit Malina vermählt. Als die Spanier ihr Dorf angreifen, fliehen alle in die nahe gelegene Höhle. Doch die spanischen Angreifer sind in der Überzahl und so gelingt ihre Befreiung nur durch die Unterstützung von Ippolito und dem Piraten "Teufelskralle".

Kritik

Veröffentlichungen
 Die Piraten der Karibik war wiederholt auf unterschiedlichen Fernsehsendern zu sehen, so beispielsweise auf das Vierte, Tele 5 oder Kabel eins.
 TV2 (TV Ungarn 2000)
 Die Filme sind als DVD-Sammlung auf 3 oder 6 DVDs von S.A.D. Home Entertainment GmbH erhältlich.
 bei Pidax Film (DVD Deutschland 2010)
 Sigma Film (DVD Russia 2008)

 Der Vierteiler lief unter folgenden Titeln
 "Die Piraten der Karibik" oder "Piraten der Karibik" in Deutschland erstmals am 3. Januar 1999
 "Caraibi" in Italien am 7. Januar 1999
 "A Karib-tenger kalózai" in Ungarn am 13. März 2000
 "Pirates: Blood Brothers" in Kanada (Titel der DVD) und den USA
 "Piratii din Caraibe" in Rumänien
 Das Buch zum Film
 Peter Mennigen: Die Piraten der Karibik. Das Buch zur TV-Serie mit Mario Adorf. Bastei Lübbe, Köln 1999, ISBN 3-404-12873-7.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1999
Abenteuerfilm
Deutscher Film
Italienischer Film
Piratenfilm
Filmreihe

Die Piraten der Karibik


An Syngonium oduberi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni T.Ray. An Syngonium oduberi in nahilalakip ha genus nga Syngonium, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Syngonium

Syngonium oduberi


Audy ist der Familienname folgender Personen:

 Jean-Pierre Audy (* 1952), französischer Politiker (Union pour un mouvement populaire), MdEP
 Jules Audy (1912–1989), kanadischer Radrennfahrer

Audy


William Worcester Lyman (* 29. März 1821 in Meriden (Connecticut); † 15. November 1891 in Hartford (Connecticut)) war ein US-amerikanischer Erfinder.

Im Alter von 15 Jahren begann er bei Griswold & Couch in Meriden seine Lehre als Hartzinn-Schmied und arbeitete dort bis 1844. Danach arbeitete er in dem Beruf bis 1880 bei verschiedenen lokalen Betrieben. Er erhielt zahlreiche Patente zu Haushaltsgegenständen, wie 1870 für seinen Dosenöffner mit Schneidrad.

Patentierte Entwürfe

Familie
1841 heiratete er Roxanne Griswold Frary, die ein Jahr älter war als er und ebenfalls aus Meriden stammte.

Einzelnachweise

Erfinder
US-Amerikaner
Geboren 1821
Gestorben 1891
Mann

William Lyman (Erfinder)


The Road to Canossa or Humiliation of Canossa (), or, sometimes, the Walk to Canossa (/Kanossa) was the journeying to Canossa Castle in 1077 of the Holy Roman Emperor, Henry IV, and his subsequent ritual submission there to Pope Gregory VII. It took place during the Investiture controversy and involved the Emperor seeking absolution and the revocation of his excommunication by the Pope who had been staying at the castle as the guest of Margravine Matilda of Tuscany.

According to contemporary sources, he was forced to supplicate himself on his knees waiting for three days and three nights before the entrance gate of the castle, while a blizzard raged. Indeed, the episode has been described as "one of the most dramatic moments of the Middle Ages". It has also spurred much debate among medieval chroniclers as well as modern historians, who argue about whether the walk was a "brilliant masterstroke" or a humiliation.

Historical background

The Pope and the Holy Roman Emperor had disputed over the precedence of ecclesiastical or secular power since the spread of the Gregorian Reforms in the 11th century. When Gregory VII, acclaimed Pope by the people of Rome in 1073, attempted to enact reforms to the investiture process by his Dictatus papae decree, he was met by resistance from Henry IV. The king insisted that he reserve the traditionally established right of previous emperors to "invest" bishops, abbots and other clergymen, despite the papal decree.

The conflict became increasingly severe, after Henry had been able to suppress the Saxon Rebellion in the Battle of Langensalza in June 1075. In September he installed a new Bishop of Milan, which annoyed Gregory, who openly required obedience. Shortly afterwards the Pope was attacked while leading the 1075 Christmas celebrations and taken to jail by a mob. The next day his followers mobbed the prison and brought him back to the church, where he picked up Mass where he had left off. On 24 January 1076, Henry assembled several German bishops in a synod at Worms, where the ecclesiastical dignitaries abandoned all commitments to the Pope. The king finally demanded Gregory's abdication, referring to the rules of papal election according to the In nomine Domini bull of 1059.

In response, Gregory excommunicated and deposed Henry in the Lenten synod of 1076 at Rome. He stated furthermore that, one year from that day, the loss of kingship would become irrevocable.

Journey

Gregory had also declared the oaths of allegiance sworn by the Princes null and void,  which turned out to be more dangerous to Henry's rule, as the development met the interests of several territorial rulers in the Empire. When in October the Patriarch of Aquileia and the papal legate met with German princes at Trebur, they swore an oath not to recognize Henry unless the ban was lifted within a year. Fearing further rebellion among the German aristocracy, Henry felt he had to get rid of his excommunication. He was still popular among the common people, but the princes were threatening to elect a new king. He had to secure his position in the church before the rapidly approaching deadline given by the pope.

On the suggestion of his advisers, he arranged to meet with the Pope, who had set out along the path across the Alps towards Augsburg. Henry commenced his trip in Speyer and, travelling southward up the Rhine, he found his position precarious. As the Swabian nobles refused to open the way to the Alpine passes, the king had to move through Burgundy and cross the Alps at steep Mont Cenis. According to the chronicles by Lambert of Hersfeld, Henry, his wife Bertha of Savoy, and their young son Conrad risked their lives by crossing the Alpine crest in harsh mid-winter conditions. After a long journey, they reached Gregory's accommodation in Canossa on 25 January 1077.

At the castle

When Henry reached Matilda's castle, the Pope ordered that he be refused entry. Waiting at the gates, Henry took on the behavior of penance. He wore a hair-shirt, the traditional clothing of monks at the time, and allegedly walked barefoot. Many of his entourage, including the queen Bertha of Savoy and the prince Conrad, also supposedly removed their shoes. According to Lambert of Hersfeld and first-hand accounts of the scene (letters written by both Gregory and Henry in the following years), the king waited by the gate for three full days. Throughout this time, he allegedly wore only his penitent hair-shirt and fasted.

Finally, on 28 January, the castle gates were opened for Henry and he was allowed to enter. Contemporary accounts report that he knelt before Pope Gregory and begged his forgiveness. Gregory absolved Henry and invited him back into the Church. That evening, Gregory, Henry, and Matilda of Tuscany shared communion in the chapel of Sant'Apollonio inside the castle, signaling the official end of Henry's excommunication.

Whether Henry actually did formal repentance has not been conclusively established. In any case, he regained his freedom to act and quickly returned to Germany, while Gregory remained with Matilda at the castle and in other locations in Tuscany for several months.

Historical impact

The immediate effects of the Canossa meeting were limited. Although Henry was restored to the Church, any expectations that the Pope would restore support of Henry's right to the throne were soon dashed; in March, a small group of powerful Saxon and South German territorial magnates, including the archbishops of Salzburg, Mainz and Magdeburg and several bishops, met at Forchheim and, on the assumption that Henry had irretrievably lost the imperial dignity, repudiated the Salian dynasty's claim to pass the imperial crown by heredity and, in the words of Bruno of Merseburg, present in his bishop's entourage, declared that "the son of a king, even if he should be preeminently worthy, should become king by a spontaneous election". The Pope confirmed the agreement. His deposition still in effect, Henry was forced into civil war with Duke Rudolph of Swabia. Gregory levied a second excommunication against Henry, who ultimately won the civil war, invaded Rome, and forced Gregory to flee, replacing him with Antipope Clement III.

In 1728, when Gregory was canonized by Pope Benedict XIII, the papal decree caused offence among European monarchs and its publication was banned by Emperor Charles VI.

Later in history, the event took on a more secular meaning: the rejection of its example came to stand for Germany's refusal to be subjected to any outside power (although still especially, but not exclusively, the Catholic Church). The incident first was perpetuated by the Austrian politician and poet Anton Alexander von Auersperg (Anastasius Grün) in an 1868 speech before the House of Lords on the implementation of civil marriage. After German unification, Chancellor Otto von Bismarck, when his Pulpit Paragraph and the Jesuits Law sparked the so-called "Kulturkampf" with Pope Pius IX, assured his countrymen in a Reichstag speech that "We will not go to Canossa–neither in body nor in spirit!" This meant that Germany would stand for itself and not abide any outside interference in its politics, religion or culture.

Modern usage
In modern usage, "going to Canossa" refers to an act of penance or submission. To "go to Canossa" is an expression that describes doing penance, often with the connotation that it is unwilling or coerced. For example, Adolf Hitler used the expression to describe his meetings with Bavarian Minister President Heinrich Held after being released from Landsberg Prison in 1924, in his bid to have the ban on the Nazi Party lifted. In 1938 Sir Robert Vansittart called Prime Minister Neville Chamberlain's meeting with Hitler at Berchtesgaden "like Henry IV going to Canossa all over again."

It is used often in German (Gang nach Canossa), Dutch (naar Canossa gaan), Danish, Norwegian, and Swedish (Canossavandring or Kanossagång), Finnish (ryömiä Kanossaan), French (aller à Canossa), Hungarian (kanosszajárás), Italian (andare a Canossa), Slovenian (pot v Canosso), Hebrew (הליכה לקנוסה - halikha le'kanossa) and Polish (idąc do Kanossy).

References

Further reading
  "Zwischen Tribur und Canossa" Historisches Jahrbuch 94 (1974:25–45).
Tom Holland, (2010). The Forge of Christendom: The End of Days and the Epic Rise of the West, Anchor Books: New York. .
Hellmut Kämpf, Canossa als Wende. Ausgewählte Aufsätze zur neueren Forschung. Darmstadt, 1963.
Karl F. Morrison "Canossa: a revision", Traditio 18 (1962:121–158.)
, Mathilde von Tuszien-Canossa und Heinrich IV."
, Der Canossagang von 1077. Wirkungen und Wirklichkeit''. Mainz, 1975.

External links

Investiture Controversy
1077 in Europe
Metaphors referring to places
1070s in the Holy Roman Empire
Henry IV, Holy Roman Emperor
11th-century Christianity
Matilda of Tuscany

Road to Canossa


Gelora 10 Kasım Stadyumu, Endonezya'nın Surabaya şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum. Çoğunlukla futbol müsabakalarının yapıldığı stadyum, 40.000 seyirci kapasitelidir.

Endonezya'daki stadyumlar

Gelora 10 Kasım Stadyumu


عَيْن مَذَاكِر قرية تقع في معتمدية النفيضة بولاية سوسة بالوسط الشرقي التونسي، على الطريق الجهوية رقم 133، جنوب شرق مدينة صواف وشمال غرب مدينة النفيضة. ترقيمها البريدي هو 4095. كان اسمها في العهد الروماني مِدِيكِّرَا .

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 معتمدية النفيضة.
 ولاية سوسة.

المراجع

قرى ولاية سوسة

عين مذاكر


Anna Féresse-Deraismes (Paris, França, 1 de outubro de 1821 - Paris, França, 19 de janeiro de 1910) foi uma ativista feminista, republicana e maçon francesa, reconhecida por ter sido nomeada presidente honorária do Congresso Internacional de Mulheres em 1896 e 1900. Foi também uma das fundadoras da primeira Ordem Maçônica de gênero misto, Le Droit Humain. Era irmã da autora e feminista Maria Deraismes.

Biografia
Nascida Antoinette Marie Deraismes a 1 de outubro de 1821, em Paris, Anna, nome pelo qual era chamada pela sua família e o seu núcleo mais próximo, era proveniente de uma família burguesa liberal, sendo filha de François Henry Louis Deraismes, transitário bem sucedido nas exportações para a América e fervoroso republicano de valores anticlericais voltaireanos, e de Anne Geneviève Françoise Soleil. Era a mais velha dos quatro filhos do casal, sendo irmã de Jean François, Maria e Pauline Deraisme.

Influenciada pela mesma filosofia e ideais de seu pai, beneficiou desde muito cedo de uma educação privilegiada e muito diferente daquela que era dada à maioria do género feminino, sendo versada em filosofia, direito, economia, história, artes e línguas como o grego e o latim. Anos mais tarde, em 1842, a filantropa francesa Isabelle Bogelot, então órfã, foi acolhida pela família Deraismes, tendo Anna Féresse-Deraismes se encarregado tanto da sua educação como das suas irmãs mais novas, quando o seu pai morreu em 1852.

Em 1846, casou-se com Michel Henri Édouard Féresse, engenheiro mecânico, referido no seu círculo pessoal como Édouard, contudo dois meses após a cerimónia, o seu marido morreu inesperadamente. Viúva, sem herdeiros e com uma fortuna considerável, passou a viver com a sua irmã Maria em Paris, num apartamento na Rue Cardinet, e numa casa em Pontoise.

Tal como a sua irmã Maria, Anna Féresse-Deraismes também foi um dos membros fundadores da primeira Ordem Maçônica de género misto, Le Droit Humain.

Durante a maior parte da sua vida desempenhou um papel discreto na esteira da sua irmã mais nova, à medida que se tornava mais reconhecida. Após a morte de Maria em 1894, Anna Féresse-Deraismes reuniu o trabalho de sua irmã na obra Oeuvres complètes de Maria Deraismes, publicada em 1895 e 1896, e passou a dedicar-se ativamente na luta pelos direitos das mulheres, tendo aderido à "Société pour l'amélioration du sort de la femme et la revendication de ses droits" (Sociedade para a Melhoria das Condições das Mulheres e a Reivindicação de Seus Direitos).

No Congresso Internacional das Mulheres, realizado em Paris, a 9 de abril de 1896, foi nomeada presidente honorária, passando a trabalhar proximamente com Maria Pognon, Marie Martin, Marie Popelin, Marya Chéliga-Loevy, Louise Koppe e Eugénie Potonié-Pierre. Anos mais tarde, foi novamente nomeada presidente honorária do Congresso Internacional de Mulheres em 1900.

Em 1904, tornou-se membro da "Association Nationale des Libres Penseurs de France" (Associação Nacional dos Livres Pensadores de França).

Em dezembro de 1898, realizou um elogio fúnebre para Virginie Griess-Traut, tendo ainda sido convidada para discursar em vários outras ocasiões, como na inauguração da estátua de Charles Fourier no Boulevard de Clichy em junho de 1899 ou da publicação do romance Travail (Trabalho) de Émile Zola.

Faleceu a 19 de janeiro de 1910, no 17º arrondissement de Paris.

Trabalhos selecionados

 Oeuvres complètes de Maria Deraismes (compilado)
 Allocution de Mme Féresse-Deraismes, Présidente d'honneur du Congrès, Presidente de la Sociéte pour l'amélioration du sort de la femme et la revendication de ses droits., 1900

Referências

Maçons de França
Feministas da França

Anna Féresse-Deraismes


سمير نصري ، لاعب كرة قدم فرنسي سابق من أصل جزائري من مدينة مسكيانة. ولد في 26 اغسطس 2008 كان يلعب في فريق أالاتحاد  والاتحاد لكرة القدم.

حياته
تنحدر أمه وسيلة من مدينة بسكرة وقد كانت تعمل مدبرة منزل وأبوه حميد من مدينة قسنطينة وقد كان يعمل كسائق حافلة، قبل أن يصبح المدير الشخصي لابنه سمير. وسمير أكبر أخوته الأربعة وهم سونيا ووليد ومالك. كما أن لسمير علاقة بلاعبة التنس تاتيانا غولوفين.

هاجر جدى سمير نصري من الجزائر إلى فرنسا تحديدا إلى مدينة الجنوب الفرنسي مرسيليا وهناك كانت بداية سمير نصري في ممارسة كرة القدم، كان سمير نصري غالبا مايلعب الكره في الطرقات وعندها تعلم واتقن الكثير من المهارات في كرة القدم قام أبواه بتسجيله في أحد الأندية المحلية الصغيرة وبعد أن لعب سنتين في هذا النادي وتحديدا في عام 1996 انضم إلى نادي مارسيليا.

مسيرته الكروية
مرسيليا

انضم سمير نصري إلى نادي مرسيليا وهو في التاسعة من عمره وتدرج في الفئات السنية إلى ان بلغ الفريق الأول.

لعب سمير نصري أول مبارياته في الدوري الفرنسي في موسم 2004/2005 وكان يبلغ من العمر 17 عاما. وشارك في 13 مباراة كلاعب أساسي و11 مباراة كلاعب بديل وسجل هدفا واحدا. في الموسم التالي شارك في 30 مباراة في الدوري وسجل هدفا وحيدا، وشارك في 10 مباريات في كأس الاتحاد الأوروبي دون أن يحرز أي هدف.
ظهر سمير نصري في موسم 2006/2007 في 37 مباراة مسجلا ثلاثة أهداف وقد ساهم سمير نصري في حصول الفريق على المركز الرابع بعد الانتصار على نادي سوشو الفرنسي قبل نهاية الدوري بأربع مراحل ليضع هذا الانتصار مرسيليا في تصفيات كأس الاتحاد الأوروبي. وفي الموسم الأخير لسمير نصري في مرسيليا لعب 30 مباراة مسجلا 6 أهداف.

كان سمير نصري ضمن تشكيلة مرسيليا التي خسرت نهائي كأس فرنسا في موسمي 2006 ضد باريس سان جرمان و2007 ضد نادي سوشو.

آرسنال

في الحادي عشر من يوليو 2008 وقع سمير عقدا طويل الأمد مع آرسنال قادما من نادي مارسيليا مقابل 12 مليون جنيه استرليني. كان ظهور سمير نصري الأول مع آرسنال في 30 من يوليو ضد نادي شتوتغارت الألماني في مباراة ودية.
اما على الصعيد الرسمي فكان ظهوره الأول في الدوري الإنجليزي الممتاز في 16 أغسطس ضد ويست بروميتش ألبيون في الجولة الأولى من الدوري وكانت بداية قوية لسمير نصري عندما استطاع تسجيل أول أهدافه في الدقيقة الرابعة من المباراة ! وفي 27 من أغسطس كان الظهور الأول لسمير نصري في دوري أبطال أوروبا ضد تونتي واستطاع تسجيل هدف في الدقيقة 26 جاعلا بدايته في دوري أبطال أوروبا بنفس الطريقة التي بدأها في الدوري، كما ساهم سمير نصري بفوز آرسنال على مانشستر يونايتد في الدوري عندما قام بتسجيل هدفين مانحا نقاط الفوز لفريقه.

في موسم 2009/2010 تعرض سمير لإصابة في عظمة الساق في معسكر الفريق الاعدادي في النمسا وغاب عن بداية الموسم.

سجل سمير أحد أجمل الأهداف في دوري أبطال أوروبا 2009-2010 ضد نادي بورتو البرتغالي حيث تلاعب بثلاثة مدافعين قبل أن يسجل هدفا من زاوية صعبة.

مانشستر سيتي
أعلن مانشستر سيتي الإنجليزي يوم الأربعاء الموافق 25 آب 2011 تعاقده رسميا مع الدولي الفرنسي سمير نصري من مواطنه آرسنال بعقد يمتد لأربعة أعوام.
وقال مانشستر سيتي في بيانه «انضم الدولي الفرنسي إلى النادي من آرسنال في عقد يمتد لأربعة أعوام وسيلتقي بزملائه الجدد الخميس. سيرتدي القميص رقم 19».
وكان آرسنال أعلن انه توصل إلى اتفاق مبدئي مع مانشستر سيتي المتصدر بشأن انتقال نصري إلى صفوف الأخير، كاشفا في بيانه: «يستطيع النادي أن يؤكد بأنه توصل إلى اتفاق بشأن انتقال سمير نصري إلى صفوف مانشستر سيتي». وكان انتقال نصري الذي كلف مانشستر سيتي 24 مليون جنيه بحسب وسائل الإعلام المحلية، يلوح في الأفق منذ أيام كثيرة خصوصا بعدما استبعد عن مباراتي الدور الفاصل لمسابقة دوري أبطال أوروبا أمام اودينيزي الإيطالي حتى يتمكن من خوض دور المجموعات للمسابقة ذاتها مع مانشستر سيتي.

وست هام يونايتد

انضم لوست هام يونايتد في 1 يناير 2019 في صفقة انتقال حر.

و سيرتدي سمير نصري القميص رقم 18.

مسيرته الدولية
لعب سمير نصري لجميع الفئات العمرية للمنتخب الفرنسي وكان ضمن مجموعة اللاعبين الذين حققوا كأس امم أوروبا للناشئين عام 2004، وقد سجل الهدف الوحيد في المباراة النهائية. وفي قرار غريب من مدرب فرنسا، لم يستدع لكأس العالم 2010 حيث قدم منتخب فرنسا أداءً مخيبا وأقصي من دور المجموعات.

سجل سمير هدف التعادل لمنتخب فرنسا في مرمى منتخب إنكلترا خلال مباراة الفريقين ضمن كأس الأمم الأوروبية لكرة القدم 2012.
اعتزل اللعب مع المنتخب الفرنسي على اثر عدم استدعائه للمشاركة في كاس العالم في البرازيل
2014

إنجازاته الشخصية
 جائزة أفضل لاعب صاعد بالدوري الفرنسي لعام 2006 - 2000
 اختياره ضمن تشكيلة الدوري الفرنسي لعام 2006 - 2007
 أفضل لاعب في الدوري الإنجليزي لشهر ديسمبر 2010
 أفضل لاعب فرنسي لعام 2010
 أفضل لاعب في الدوري الإنجليزي حسب استفتاء مشجعي الدوري الإنجليزي لأشهر أكتوبر 2010 وديسمبر 2010 ويناير 2011
 اختياره ضمن تشكيلة الدوري الإنجليزي لعام 2010 - 2011
 اختياره ضمن تشكيلة الدوري الفرنسي لعام 2009_ 2008

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي لسمير نصري
 موقع عن سمير نصري

مصادر

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في بلجيكا
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون مغتربون
المنشطات في كرة القدم
أجنحة كرة قدم
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من قسنطينة
رياضيون فرنسيون في قضايا منشطات
رياضيون فرنسيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون فرنسيون مغتربون في إنجلترا
رياضيون فرنسيون مغتربون في بلجيكا
رياضيون فرنسيون مغتربون في تركيا
رياضيون فرنسيون من أصل جزائري
رياضيون من مارسيليا
فرنسيون من أصل جزائري
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري البلجيكي للمحترفين
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو أنطاليا سبور
لاعبو أولمبيك مارسيليا
لاعبو إشبيلية
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2012
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو كرة قدم جزائريون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في بلجيكا
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم من مارسيليا
لاعبو مانشستر سيتي
لاعبو منتخب فرنسا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي آرسنال
لاعبو نادي أندرلخت
لاعبو نهائي كأس الاتحاد الإنجليزي
لاعبو وست هام يونايتد
لاعبون مسلمون في أوروبا
مسلمون فرنسيون
مواليد 1407 هـ
مواليد 1987
مواليد في مارسيليا

سمير نصري


Events from the year 1823 in Canada.

Incumbents
Monarch: George IV

Federal government
Parliament of Lower Canada: 11th
Parliament of Upper Canada: 8th

Governors
Governor of the Canadas: Robert Milnes
Governor of New Brunswick: George Stracey Smyth
Governor of Nova Scotia: John Coape Sherbrooke
Commodore-Governor of Newfoundland: Richard Goodwin Keats
Governor of Prince Edward Island: Charles Douglass Smith

Events
May 10 – Louis-Joseph Papineau and John Neilson are in London to present a petition of 60,000 signatures against favouring Union of the colonies
October 14 – At a meeting, in Montreal, Mr. (afterwards Sir) James Stuart favors Union.

Full date unknown
Shanawdithit, the last known Beothuk is found
British expedition up the St. Clair River; site of Corunna surveyed as a potential capital for Upper Canada
Smiths Falls, Ontario is founded
Ward Chipman replaces George Stracey Smyth as Governor of New Brunswick
Peter Robinson organizes land settlements of Irish Catholics to Carelton and Lanark County, Ontario

Arts and literature

New Books
A General Description of Nova Scotia, Thomas Chandler Haliburton his first work
James Fenimore Cooper's first volume of his Leatherstocking series published in United States.

Births
February 24 – William Murdoch, poet (died 1887)
March 30 – James Cox Aikins, politician, Minister and Lieutenant-Governor of Manitoba (died 1904)
April 29 – Hart Massey, businessman and philanthropist (died 1896)
June 2 – Gédéon Ouimet, politician and 2nd Premier of Quebec (died 1905)

June 13 – David Breakenridge Read, lawyer and 14th Mayor of Toronto (died 1904)
June 17 – Henri Faraud, Roman Catholic bishop (died 1890)
July 23 – Alexandre-Antonin Taché, Roman Catholic priest, missionary, author and Archbishop (died 1894)
August 13 – Goldwin Smith, historian and journalist (died 1910)
October 16 – Marc-Aurèle Plamondon, lawyer, journalist, publisher, and judge (died 1900)
November 10 – Thomas Arkell, politician, farmer and grain merchant (died 1906)
December 27 – Mackenzie Bowell, politician and 5th Prime Minister of Canada, Born in Rickinghall, England.  (died 1917)

Deaths

References

Canada
Years of the 19th century in Canada
1823 in North America

1823 in Canada


الحمادة الحمراء هي هضاب صخرية متوسطة الطول تمتلئ باحواض رملية وتوجد في الصحراء الكبرى الليبية غرب البلاد، وتغطي مساحته 84,000 كيلومتر مربع بامتداد 440 كيلومتر من الشرق إلى الغرب و190 كيلومتر من الشمال إلى الجنوب، وهي ذات بيئة قاحلة وتتقاطع بها العديد من الوديان الجافة.

يحد بالحمادة الحمراء من الجنوب وادي الشاطئ وجبل الحساونة وفي الجنوب الغربي أدهان أوباري أو بحر رمال أوباري ومن الشمال الجبل الغربي. وتصل أعلى مرتفعات الحمادة الحمراء إلى 825 مترا.
ومن مدن وبلدات الحمادة الحمراء "درج"، غدامس «عوينات ونين» "مزدة"، «القريات»، «نسمة». ومن أوديتها وادي تاناروت.
وتشهد الحمادة الحمراء إحدى مراحل سباق رالي ليبيا ريد أما بالنسبة للحوض المائي في الحمادة الحمراء والذي يعرف بذات الاسم فتبلغ مساحته 215,000 كيلومتر مربع

حقل الحمادة
المنطقة تحوي احتياطيات من النفط والغاز أشهرها حقل الحمادة الحمراء الذي يحوي عددا من الآبار النفطية، ويبعد 400 كيلومتر جنوبي العاصمة طرابلس ويقوم بضخ إنتاجه عبر خط طوله 380 كيلومترا إلى مصفاة الزاوية النفطية والتي تبعد 40 كيلومترا غربي طرابلس. وتديره شركة الخليج العربي للنفط ويعمل به 416 موظف.

كما تحوي بعض الاحتياطيات من الفوسفات. ويمر عبرها الطريق السريع بين غدامس وسبها إضافة لشبكة أخرى من الطرق المعبدة. وسابقا وحتى أواخر القرن التاسع عشر كانت المنطقة طريقا لتجارة القوافل وبالأخص تجارة العبيد من تشاد إلى الشمال.

صخور الحمادة الحمراء تعود إلى الزمن الثالث في معظمها إضافة للزمنين الأول والثاني كما تحوي في أجزاء منها صخورا بركانية. وترتفع درجات الحرارة بها صيفا لكن شتائها بارد، وبرغم فقرها النباتي إلا أنه يتواجد بها بعض الحياة البرية الحيوانية كالغزلان والأرانب.

مصادر

حمادة

الحمادة الحمراء