La tonalita es una roca ígnea plutónica compuesta de cuarzo y plagioclasa, hornblenda y biotita. También contiene ortoclasa pero en cantidades menores. Fue descrita por primera vez en el monte Adamello en los Alpes italianos y deriva su nombre del poblado de Tonale, cercano al sitio de su primera descripción. La plagioclasa puede llegar a componer más de la mitad de la roca. Fue encontrada en el teide en canarias.

Una variedad de tonalita es la trondhjemita que se caracteriza por no tener hornblenda.

Fuente
Tonalite en 1911 Edition of the Encyclopedia Britannica

Referencias

Enlaces externos

Rocas plutónicas
Rocas félsicas

Tonalita


ඓතිහාසිකව සංස්ථා, රජයේ විශේෂ පනතක් මගින් ආරම්භ කරන ලදි. අද වන විට සංස්ථා සාමාන්‍යයයෙන් රජයේ, පළාතේ හෝ ජාතික ආණ්ඩුවේ ලියාපදිංචි වනු ලැබේ. මෙම ලියාපදිංචිවීමෙන් අනතුරුව ඒවා රජය මගින් පනවන ලද නීති මගින් විධිමත් ලෙසට පාලනය වන ආයතනයක් බවට පත්වේ. වගකීම් සීමිත ව්‍යාපාරයක් ලෙසට සංස්ථාව උපකල්පනය කිරීමට, ලියාපදිංචිය ප්‍රධාන පූර්ව අවශ්‍යතාවයක් වේ. මෙම ලියාපදිංචි කිරීමේ කාර්යයේදී සංස්ථාවේ සහ ලියාපදිංචි නියෝජිතවරයෙකුගේ (ක්‍රියාවලිය තුළ නෛතිකමය සේවාවක් ලබාගැනීමට හැකියාවක් ඇති බවට නම් කරන ලද සමාගමක් හෝ පුද්ගලයෙක්) ප්‍රධාන ලිපිනය නම් කිරීම අත්‍යාවශ්‍ය වේ. එසේම මෙම ලියාපදිංචි කිරීමේ කාර්යයේදී, සමහර විට නියෝජිතවරයෙක් හෝ ගොනු කරන ලද නීතිමය හෝ බලඅධිකාරයක් මත පදනම්වන සංස්ථාවේ වෙනත් නෛතික නියෝජිතවරයෙක් නම්කිරීම අත්‍යාවශ්‍ය වේ.

සාමාන්‍යයයෙන්  සංස්ථාවක් ආණ්ඩුවත් සමගින් සංස්ථාවේ පවතින සාමාන්‍ය  ස්වභාවය, නිකුත් කිරීමට බලයලත් කොටස් ප්‍රමාණය සහ අධ්‍යක්ෂකවරුන්ගේ නම් සහ ලිපිනයන් ඇතුළත් ව්‍යවස්ථාවලියක් ගොනු කරනු ලැබේ. එම ව්‍යවස්ථාවලිය අනුමත වන විට, සංස්ථාවේ අධ්‍යයක්ෂකවරු රැස්වී රැස්වීම් ක්‍රියාපටිපාටිය, නිලධාරී තනතුරු වැනි සංස්ථාවේ අභ්‍යයන්තර කටයුතු පාලනය කරන අතුරු නීති නිර්මාණය කරනු ලබයි.
	සංස්ථාවක් මෙහෙයවන නෛතික වූ බලඅධිකාරිමය නීතිය මගින් එහි අභ්‍යයන්තර කටයුතු වැඩි ප්‍රමාණයක් මෙන්ම එහි මූල්‍යයද විධිමත් ලෙසට පාලනය වෙයි. තමන්ගේ මව් රාඡ්‍යයයෙන් පිටත යම් සංස්ථාවක් මෙහෙයවන්නේ නම් එය අදාළ රාඡ්‍යයයේ "විදේශ සංස්ථාවක්" ලෙසට ලියාපදිංචි විය යුතු අතර මීට මුළුමනින්ම සහ නිතරම සත්කාරක රටේ රැකියා, අපරාධ, කොන්ත්‍රාත්, සිවිල් ක්‍රියාකාරකම් වැනි අංශවලට අදාළ වන නීතිරීතිවලට යටත්ව ක්‍රියාකළ යුතුය.

සංස්ථා නම් කිරීම

පොදුවේ සලකන විට සංස්ථාවලට නිශ්චිත නමක් තිබේ. ඓතිහාසික තොරතුරු දෙස බලද්දී, සමහර සංස්ථා නම් කර තිබෙන්නේ ඒවායේ සාමාජිකත්වය ලබාගත් පසුවයි. නිදසුනක් ලෙසට "ද ප්‍රසිඩන්ට් ඇන්ඞ් ෆෙලෝස් ඔෆ් හාවඞ් කොලේජ්" නම් සංස්ථාව පෙන්වා දිය හැකිය. අද වන විට වඩාත් නෛතිකමය තත්වයක් තුලින් ලබාගත් නිශ්චිත නමක් සංස්ථාවලට තිබේ. නමුත් එය, ඔවුන්ගේ සාමාජිකත්වය ලබාගැනීම සඳහා යොමු කරවීමක් අවශ්‍යය නොවේ. විශේෂයෙන් කැනඩාව තුළ මේ හැකියාව දක්නට ලැබේ. එහි බොහෝ ප්‍රමාණයක් කුඩා කැනේඩියානු සමාගම්වලට නමක් ඇත්තේ ම නැත. ඔවුන් ඒ වෙනුවට භාවිතා කරන්නේ "පලාත් අලෙවි බදු ගෙවීමේදී" එක් එක් සංස්ථාවලට ලබාදෙන ලියාපදිංචි අංකයයි. හුදෙක්ම එකිනෙක සංස්ථා වෙන් වෙන්ව හඳුනාගැනීමට ඔවුන් භාවිත කරන්නේ ඒ එකිනෙකට අදාල ඉහතින් සඳහන් කළ අංකය වේ. (නිදසුනක් ලෙසට- "12345678 ඔන්ටාරියෝ ලිමිටඞ්")
	බොහෝ රටවල සංස්ථාපිත නම් තුළ "සංස්ථාව" නම් පදය ඇතුළත්ව තිබේ. නොඑසේනම් සංස්ථාපිත තත්ත්වයෙන් යුත් ආයතන හැඳින්වීම සඳහා භාවිත කරන කෙටි යෙදුමක් ඒ නම්වල අඩංගු වේ. නෛතිකමය හෝ වෙනත් බලඅධිකාරිමය සාධක සහ භාෂාවට අනුව මෙම යෙදුම් වෙනස් වේ. සමහර නීතිමය හෝ වෙනත් බලඅධිකාරීන් තුළ ඒවා අනිවාර්ය වේ. නමුත් සමහර ඒවා තුළදී එය අනිවාර්ය නොවේ (භාවිත කරන නම් හෝ කෙටියෙදුම්). ඒවායේ භාවිතයන් නිර්මාණාත්මක දැක්මක් හරහා වගකීම් සීමිත ආයතන සමග ගණුදෙනු කිරීමට සිදුවන සියලූම අයට දැනුම් දෙනු ලැබේ. එය සිදුවන්නේ එම ආයතන පිහිටුවන ලද පුද්ගලයන් වෙත එය නැවත ළඟා නොවන බවට දැනුවත්භාවය තුලය.
	සමහර නෛතික හෝ වෙනත් බලඅධිකාරීන් සංස්ථාපිත තත්ත්වය හැඟවීම සඳහා "සමාගම්" යන වචනය පමණක් භාවිත කිරීමට ඉඩ නොදේ. එයට හේතුව වන්නේ සමහර විට "සමාගම" යන වචනය තුළ හවුල් ව්‍යාපාරයක් හෝ කේවල ස්වාමි ව්‍යාපාරයක් සඳහන් කිරීමටද හැකි බැවිනි. එලෙසම පෞරාණිකව සලකද්දී අනවශ්‍ය ලෙස එකතුවුණු පුද්ගල කණ්ඩායමක් හැඳින්වීමටද එම වචනය භාවිත කළ හැකිය. (නිදසුනක් ලෙසට, තානායමක රැඳී සිටින අය)

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Corporation#Formation

“ සංස්ථා” පසුබිම


Montrose es el nombre de dos estaciones en el Metro de Chicago:

 Montrose (línea Azul)
 Montrose (línea Marrón)

en:Montrose#CTA stations

Montrose (Metro de Chicago)


An Dendrobium podochiloides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Dendrobium podochiloides in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium podochiloides


was a town located in Haibara District, Shizuoka Prefecture, Japan. As of 2005, the town had an estimated population of 20,364 and a density of 318.29 persons per km². The total area was 64.36 km².

History
On May 5, 2005, Kanaya was merged into its long-time twin city, the expanded city of Shimada and thus no longer exists as an independent municipality.

Kanaya was developed from the Edo period as Kanaya-juku, a post town on the Tōkaidō. Located on the west bank of the Ōi River, Kanaya prospered from the Tokugawa Shogunate's policy of not allowing any bridge or ferry to be established on the Ōi River in order to strengthen Edo's defenses. Travellers waiting to cross the river on foot were often trapped in Kanaya for days, if not weeks, waiting for the river to become shallow enough to ford.

Kanaya Town was established in 1889. It merged with neighboring Goka Village in 1957.

Economy
Its main industry was green tea production.

See also
Kanaya Station
Shin-Kanaya Station

References

Dissolved municipalities of Shizuoka Prefecture
Shimada, Shizuoka

Kanaya, Shizuoka


[[Fil:Portrait of a priest, by Carl Hess, German, 1801 - 1874.jpg|thumb|Portræt af en præst' af Karl Hess]]
Karl Hess (født 1801 i Düsseldorf, død 16. november 1874 i Reichenhall) var en tysk maler. Han var søn af Carl Ernst Christoph Hess og bror til Peter og Heinrich Maria von Hess.

Hess malede landskaber med livlig staffage af dyr. I Berlins Nationalgalleri findes Tyrolsk landskab og Kvæg''.

Eksterne henvisninger / Kilder

Landskabsmalere
Malere fra Tyskland
Tyskere i 1800-tallet
Personer fra Düsseldorf

Karl Hess


Calificarea echipelor masculine pentru turneul de baschet olimpic are loc în perioada 2014-2016, toate cele cinci zone ale FIBA (Federația Internațională de Baschet) urmând a trimite echipe. Primul turneu de calificare a fost Cupa Mondială de Baschet FIBA 2014, în urma căreia campioana s-a calificat la Jocurile Olimpice. De-a lungul următorilor doi ani, mai multe turnee regionale au servit drept calificări în turneele zonale pentru a determina care echipe vor participa la Jocurile Olimpice de la Rio de Janeiro.

Modalități de calificare

Calificare prin campionate continentale și Cupa Mondială

Un total de 12 de echipe vor participa la Jocurile Olimpice, fiecare comitet olimpic trimițând o singură echipă. Un total de 5 turnee zonale (ce au contat pentru campionate intercontinentale) au determinat echipele calificate, șapte dintre ele calificându-se direct. Fiecărei zone i-au fost alocate următoarele locuri:

 FIBA Africa: 1 echipă (campioana)
 FIBA America: 2 echipe (campioana și vicecampioana)
 FIBA Asia: 1 echipă (campioana)
 FIBA Europa: 2 echipe (campioana și vicecampioana)
 FIBA Oceania: 1 echipă (campioana)

Actuala campioană mondială, SUA a obținut calificarea directă câștigând Cupa Mondială de Baschet FIBA 2014.

Calificare ca țară gazdă

Țara gazdă (Brazilia) s-a calificat după ce FIBA a votat astfel la ședința din august 2015 de la Tokyo.

Calificare prin turneu pre-olimpic

Cele trei echipe suplimentare vor fi determinate la turneul de calificare FIBA  pentru bărbați din 2016, cu cele mai bune echipe necalificate participante dintre echipele care nu s-au calificat direct. Fiecărei zone i-au fost alocate cu următoarele locuri:

Gazde: 3 echipe
FIBA Africa: 3 echipe
FIBA Americas: 3 echipe
FIBA Asia: 3 echipe
FIBA Europe: 5 echipe
FIBA Oceania: 1 echipă

Vor fi trei turnee, cu câștigătoarele din fiecare turneu calificate la Jocurile Olimpice. Toate echipele care participă la campionatele continentale au voie să candideze pentru a găzdui turneele.

Echipe calificate

Echipele sunt aranjate în funcție de momentul calificării.

Campionatul Mondial de Baschet masculin FIBA 2014

SUA s-a calificat direct la Jocurile Olimpice din 2016 după ce a câștigat Campionatul Mondial din 2014 și a ales să nu participe la Campionatul Americilor FIBA 2015

FIBA Africa

Calificări AfroBasket
Gazda Tunisia și campioana en-titre Angola s-au calificat automat. Celelalte locuri s-au disputat pe fiecare zonă FIBA Africa, alte trei wild card-uri fiind acordate pentru a completa campionatul de 16 echipe.

Zona 1

Zona 2

Grupa B

Grupa C

Zona 3

Grupa D

Grupa E

Zona 4

Grupa F

Grupa G

Zona 5

Zona 6

Grupa I

Grupa J

AfroBasket

FIBA America

Calificarea la Campionatul Americilor FIBA

Calificarea în FIBA America a fost mai întâi prin America Centrală și campionatele din Caraibe, unde primele trei echipe din fiecare turneu s-au calificat pentru Centrobasket, de unde se calificau patru echipe pentru Campionatul Americilor FIBA. Patru locuri au fost disputate în Campionatul Americii de Sud. Mexic, care s-a calificat deja, a fost aleasă să găzduiască turneul. Canada și SUA s-au calificat automat, dar campioana mondială Statele Unite ale Americii a ales să nu participe la turneu pentru că s-a calificat deja prin Cupa Mondială.

America Centrală

Caraibe

America Centrală și Caraibe

America de Sud

Campionatul Americilor FIBA

FIBA Asia

Calificarea pentru Campionatul Asiei FIBA

Calificarea în FIBA Asia s-a realizat în două etape. În prima etapă, în Cupa Asiei FIBA, câștigătoarea se califică pentru Campionatul Asiei FIBA, în timp ce echipele de pe locurile 2-5 au primit locuri suplimentare pentru subzonele FIBA Asia din care fac parte. Cea de a doua etapă a fost prin intermediul subzonelor. Sub zona Asia de Est a ales să atribuie locurile sale pe baza clasamentului mondial FIBA, deoarece nicio țară nu a fost dispusă să găzduiască campionatul.

Cupa Asia FIBA

Asia Centrală

Asia de Est

Golful Persic

Asia de Sud

Asia de Sud Est

Asia de Vest

Campionatul Asiei FIBA

FIBA Europa

Calificări Eurobaschet

Au existat două runde de calificare pentru Eurobaschet. În prima rundă, câștigătoarele grupelor s-au calificat în etapa eliminatorie knock-out; câștigătoarele s-au calificat pentru campionat, toate celelalte echipe, inclusiv cele eliminate în faza grupelor, au participat la cea de a doua rundă, în care câștigătoarele grupelor și echipele clasate pe locul al doilea, cu excepția echipei cu cele mai slabe rezultate, s-au calificat la turneul final. Echipele europene care au participat la Cupa Mondială FIBA 2014 s-au calificat, de asemenea, în turneul final. Ucraina nu a mai fost menținută ca țară gazdă, dar a fost păstrată în turneu în virtutea participării la Cupa Mondială FIBA 2014; în schimb drepturi de gazdă au fost acordate pentru patru țări: Croația, Franța, Germania și Letonia, fiecare găzduind o grupă din turul preliminar, Franța găzduind runda finală.
Afișați originalul

Primul tur

Grupa A

Grupa B

Grupa C

Grupa D

Turul eliminatoriu

Turul al doilea

Grupa A

Group B

Grupa C

Grupa D

Grupa E

Grupa F

Grupa G

EuroBasket

FIBA Oceania

Campionatul Oceania FIBA

Turneele mondiale de calificare FIBA 2016

Italia

Filipine

Serbia

2016 în baschet
Baschet la Jocurile Olimpice 2016

Calificări la baschet pentru Jocurile Olimpice de vară din 2016 – Calificări masculin


Kloster Donndorf (lat. Monasterium monialium in Thundorff) ist eine ehemalige Zisterzienserinnenabtei im namensgleichen Ortsteil von Roßleben-Wiehe im Kyffhäuserkreis in Thüringen.

Lage
Kloster Donndorf liegt westlich von Donndorf hinter einem südöstlich vorgelagerten Wäldchen, verbunden mit einer Verbindungsstraße nach Donndorf am Rande des Thüringer Beckens.

Geschichte
Das Kloster wurde 1250 erstmals urkundlich erwähnt. Vor 1272 übersiedelten sehr wahrscheinlich die Zisterzienserinnen des Klosters Bachra nach Donndorf.

Während des Bauernkriegs 1525 stürmten aufständische Bauern das Gelände. Im Zuge der Reformation wurde das Nonnenkloster aufgehoben und in eine Lateinschule umgewandelt. Über das Kloster bestimmten seit 1540 die Freiherren von Werthern-Wiehe, seit 1869 die Freiherren Werthern-Bachra. Die vormalige Klosterkirche diente fortan dem Familienzweig als Grablege, wovon die noch heute erhaltene Gruft zeugt. 170 Hektar Land und 250 Hektar Wald bewirtschaftete man. 1928 wurde das Kloster nach Donndorf eingemeindet. 1945 wurde die Familie von Werthern entschädigungslos enteignet. Das 1887 an die Südseite der Klostergebäude abgefügte Schulhaus, errichtet als dreigeschossiger Massivbau, wurde 1947 als Symbol der Adelsherrschaft abgetragen. 1994–1996 wurden die wichtigsten Gebäude des Klosters mit einem Kostenaufwand von 6 Mio. Euro saniert. 1996 zog die Ländliche Heimvolksschule ein.

Sehenswürdigkeiten
Die gesamte Anlage mit teilweise historischem Straßenbelag und alten Gebäuden ist sehenswert.

Literatur
 Georg Dehio: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Thüringen. 1. Auflage. Deutscher Kunstverlag München/Berlin 1998, ISBN 3-422-03050-6, S. 710.
 Matthias Ludwig: Donndorf. In: Die Mönchs- und Nonnenklöster der Zisterzienser in Hessen und Thüringen, Bd. 1, berarb. von Friedhelm Jürgensmeier und Regina Elisabeth Schwerdtfeger (= Germania Benedictina Bd. IV/1). St. Ottilien 2011, S. 370–382, ISBN 978-3-8306-7450-4.

Weblinks

 Informationen auf der Heimatseite der Deutschen Stiftung Denkmalschutz

Einzelnachweise

Bauwerk in Roßleben-Wiehe
Ort im Kyffhäuserkreis
Donndorf
Ersterwähnung 1250
Donndorf
Geographie (Roßleben-Wiehe)
Organisation (Kyffhäuserkreis)
Geschichte (Kyffhäuserkreis)
Christentum im Kyffhäuserkreis
Kulturdenkmal im Kyffhäuserkreis

Kloster Donndorf


Kiel Antlaşması, Napolyon Savaşları sırasında, Büyük Britanya ve İrlanda Birleşik Krallığı ile İsveç'in oluşturduğu tarafla Danimarka-Norveç arasında 14 Ocak 1814'te imzalanan ve taraflar arasındaki çarpışmaları sona erdiren antlaşmadır.

Antlaşma uyarınca Danimarka'nın Norveç'i İsveç'e bırakmasıyla 1380'de kurulmuş olan birlik sona ermiş, Danimarka'nın Baltık bölgesi ve Avrupa'daki gücü de azalmıştır.

Antlaşma İsveç'in 1809'da Finlandiya ve Aland Adalarını (Ahvenanmaa) Rusya'ya bırakmasıyla doğan kaybını bir ölçüde dengeliyordu.

Danimarka ile birliğe öteden beri karşı çıkan Norveç ise pazarlık konusu yapılmasına sert tepki gösterdi ve İsveç'le birleşmeye karşı koymak amacıyla kendi anayasasını hazırladı.

Kiel Antlaşması'na silahla direnmeye karar vererek İsveç'i anayasasını kabul etmeye zorladı; sonuçta 1905'e değin süren birleşik bir krallık kuruldu.

Danimarka, eski Norveç toprakları olan Grönland, İzlanda ve Faroe Adalarını elinde tutmasına karşın Norveç'i yitirmesi yüzünden siyasal ve ekonomik zarara uğradı.

Birleşik Krallık barış antlaşmaları
Danimarka barış antlaşmaları
İsveç antlaşmaları
Napolyon Savaşları antlaşmaları
1814'te antlaşmalar
Birleşik Krallık-Danimarka ilişkileri

Kiel Antlaşması


Hava Direnci

Hareket eden taşıtın hızının karesiyle doğru orantılıdır.

RH = 0,0047 .f .s . (v ± vo )²

 RH = Hava direnci
 f = Aracın form katsayısı
 s = Aracın kesiti (m²)
 v = Aracın hızı (km/sa.)

Hava direncini yenmek için gerekli güç :

NH = RH . υ = RH . v.75.270

 NH = Hava direncini yenmek için gereken güç (bg)
 υ = Taşıt hızı (m/sn)

D = 0,5 . d . cw . s . (v²)

 D = Hava direnci
 d = Havanın yoğunluğu
 Cw = f = Form katsayısı
 v = Hız
 s = Dik kesit

Yuvarlanma Direnci

Hareket halindeki bir taşıtın bütün tekerleklerine yoldan yürümeye karşı koyan bir direnç gelir. Bunun nedeni yolun ve tekerleğin bir miktar ezilmiş olmasıdır. Ezilmeden dolayı tekerlekler sürekli olarak bu tümseği aşmak durumuyla karşı karşıyadır. Bu dirence yuvarlanma direnci denir. Bu direnç tekerleğe gelen ağırlıkla doğru orantılıdır.

Ry = G . f '

 Ry = Yuvarlanma direnci (kg )
 G = Taşıt ağılığı
 f ' = Yuvarlanma direnç katsayısı

Yuvarlanma direncini yenmek için gerekli güç :

Ny = Ry . υ / 75 = Ry . v / 270 (bg)

Yuvarlanma Direnç Katsayılarına Etki Eden Faktörler

 Yol yapım malzemesinin cinsi, şekli ve durumu
 Lastik malzemesi, hava basıncı
 Taşıtın hızı
 Ön düzen açıları
 Lastik titreşimleri

Yolun Cinsine Göre Yuvarlanma Katsayıları

Yokuş Direnci
Taşıt bir yokuşu tırmanmaya başladığı zaman kendi ağırlığı ile orantılı olarak başka bir dirençle karşı karşıya kalır. Bu dirence yokuş direnci denir. Yol eğimleri % olarak ifade edilir. Örneğin %5 eğimli bir yol dendiği zaman yolun 100 metrede 5 metre yükseldiği anlaşılmalıdır.

Rm = tan ά .G (kg )

 Rm = Yokuş direnci (kg)
 G = Taşıt ağırlığı

Yokuş direncini yenmek için gerekli güç:

Nm = Rm . v / 75 = Rm . v / 270 (bg)

İvme Direnci
Bir taşıt hareket haline veya herhangi bir hızdan diğer bir hıza geçerken bulunduğu durumun değiştirilmesine karşı bir direnç gösterir. Bu dirence ivme direnci denir. Atalet direncinin bulunması için Newton'un ІІ. atalet prensibinden yararlanılır.

Newton'un ІІ. Atalet Prensibi: Bir cisme etki eden dış kuvvetlerin bileşkesi cisimde meydana gelen hareket miktarı değişimine eşittir.

Ri = G / g . a

 Ri = İvme direnci (kg)
 a = ivme
 G = Taşıtın ağırlığı (kg)
 g = yerçekim ivmesi

İvme direncini yenmek için gerekli güç :

Ni = Ri . v / 75 = Ri . v / 270

Otomobil teknolojisinin temel ilkeleri

Otomobillerde oluşan dirençler


Markarian 1383 (ou Mrk 1383) est une vaste galaxie (elliptique ?) relativement éloignée et située dans la constellation de la Vierge. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de .

Selon les bases de données NASA/IPAC et Simbad, Mrk 1383 est une galaxie active de type Seyfert 1. Selon la base de données Hyperleda et un article publié en 2014, Mrk 1383 hébergerait également en son sein un quasar.

Références

Voir aussi

Articles connexes

 Galaxie de Markarian
 Quasar

51744
Constellation de la Vierge
Galaxie
Galaxie de Markarian
Galaxie active
Galaxie de Seyfert
Quasar

Markarian 1383


Patricia Bentancur (* 31. Januar 1963 in Montevideo, Uruguay) ist eine uruguayische Künstlerin und Kuratorin.

Ausbildung
Bentancur, die ihre Ausbildung an der Fakultät für Architektur der Universidad de la República, dem Club de Grabado, an der Escuela Nacional de Bellas Artes (ENBA) sowie in Workshops von Guillermo Fernández bzw. Juan Storm erhielt, besuchte zudem 1986 die École des Beaux-Artes de Paris. In den darauf folgenden beiden Jahren setzte sie ihre Studien an der Madrider Escuela Superior de Arquitectura fort. 1988 studierte sie zudem an der Universidad Internacional de Menéndez y Pelayo.

Tätigkeit als Künstlerin und Kuratorin
Seit 1985 stehen zahlreiche Teilnahmen Bentancurs an Gemeinschaftsausstellungen sowohl national als auch international zu Buche. So stellte sie in Argentinien, Brasilien, Peru, Chile, Frankreich, Schweden, Italien, der Schweiz und einigen anderen Ländern aus. Bereits ab 1983 bis 1988 führte sie diverse Einzelausstellungen in Montevideo, Lima und Madrid durch.

Bentancur, Inhaberin eines Fulbright-Forschungsstipendiums in den Jahren 1996 bis 1998, arbeitete unter anderem im Guggenheim-Museum in New York und im New Museum of Contemporary Arts. Sie zeichnete überdies bei mehr als 200 Ausstellungen als Kuratorin verantwortlich, darunter bei der Sektion Video Arte Uruguayo des zeitgenössischen Kunstmarkts in Madrid (ARCO) in den Jahren 1990 und 1991. Auch war sie in dieser Funktion von 1999 bis 2000 bei der in Montevideo, Lima, Asunción, Havanna und Santo Domingo stattgefundenen Wanderausstellung von Antoni Muntadas tätig. Bei diversen Ausstellungen in uruguayischen und internationalen Museen wirkte sie ebenfalls als Kuratorin. 2009 war sie die Bevollmächtigte Uruguays bei der Biennale di Venezia und ist 2012 sowohl Direktorin der Ausstellungen und für Neue Medien am Spanischen Kulturzentrum (CCE) in Montevideo, als auch, gemeinsam mit Paz Guevara und Alfons Hug, Kuratorin der Internationalen Biennale von Montevideo.

Bentancur ist Vizepräsidentin der Asociación Uruguaya de Criticos de Arte (AUCA), Mitglied von AICA und Gründungsmitglied der Fundación de Arte Contemporáneo de Montevideo (FAC).

Literatur
 Nuevo Diccionario de la Cultura Uruguaya von Miguel Ángel Campodónico, Librería Linardi y Risso, 2003, S. 45f

Weblinks
 patriciabentancur.com (englisch), abgerufen am 25. April 2012
 CV (spanisch), abgerufen am 26. April 2012

Ausstellungskurator
Uruguayer
Geboren 1963
Frau
Bildender Künstler (Uruguay)

Patricia Bentancur


A Estação dos Correios de Odemira, também conhecida como Edifício dos Correios, Telégrafos e Telefones de Odemira, é um edifício histórico na vila da Odemira, na região do Alentejo, em Portugal.

Descrição e história
O edifício dos correios tem acesso pela Rua de Sousa Prado, situada nas imediações do centro histórico da vila de Odemira, estando integrada na União de Freguesias de São Salvador e Santa Maria.

A estação foi construída em 1951, no âmbito do Plano de Construções dos Novos Edifícios para os CTT. Este programa tinha-se iniciado em 1937, com a formação da Delegação dos Novos Edifícios para os CTT.

O imóvel foi alvo de um procedimento para a sua classificação na década de 2000, mas o processo acabou por ser arquivado, tendo o despacho de encerramento sido publicado em 1 de Agosto de 2007.

Ver também
Lista de património edificado em Odemira
Casa na Rua Alexandre Herculano n.º 1, Odemira
Castelo de Odemira
Cemitério de Odemira
Cineteatro de Odemira
Edifício dos Correios de Castro Verde
Edifício dos Correios de Ferreira do Alentejo
Fontanário da Praça Sousa Prado
Marcos da Barca de Odemira
Moinho de Vento de Odemira

Ligações externas

Odemira
CTT Correios de Portugal
Fundações em Portugal em 1951

Estação dos Correios de Odemira


الاتصالات في ألمانيا تعد شبكة الاتصالات في ألمانيا من أفضل شبكات الاتصال في العالم بطريقة عملية ومنهجية، قامت ألمانيا بتطوير قطاع الاتصالات عبر عدة مراحل ،لعل أولها كان إنشاء الاتحاد البريدي العالمي ،فكان ذلك تمهيدا لإنشاء شبكة اتصالات عالمية متطورة. وقد قامت ألمانيا بالتحويل التدريجي من الاستعمال المكثف لشبكة البريد، إلى التلغراف ،إلى شبكة الهاتف الأرضي واتصالات الأقمار الاصطناعية.
ويقدر عدد مستخدمي شبكة الهاتف الأرضي في ألمانيا بحوالى 46،5 مليون مشترك (إحصاءات عام 1999).أما عدد مستخدمي الهاتف المحمول فيقدر بحوالى 84 مليون مشترك (إحصاءات عام 2006).
إضافة إلى ذلك، تمتلك ألمانيا أحدث أنظمة الهاتف من حيث مستوى التكنولوجيا المقدمة للمشتركين. ونتيجة مساهمات ألمانيا الغربية على الصعيد المالي بعيد توحيد ألمانيا، تطور نظام الاتصالات في ألمانيا الشرقية بشكل ملحوظ، وباتت شبكة الاتصالات في ألمانيا الشرقية الأكثر تطورا في العالم (باستثناء الاتصالات الدولية)، وقد ألحق هذا النظام بألمانيا الغربية.
وتعد الشبكة الألمانية شبكة متطورة ومتشابكة وتستخدم مراكز اتصالات اوتوماتيكية الموصولة بشبكة من الكابلات وخطوط الألياف البصرية وموجات كهرومغناطيسية، بالإضافة إلى شبكات الأقمار الاصطناعية. أما شبكة الهاتف المحمول فهي متوفرة بكثرة وتعتمد تقنية التجوال (roaming) مع العديد من دول العالم، مثل أقمار انتلسات 14(المحيط الأطلسي والهندي)، يوتيسات1، انمارسات1(المحيط الأطلسي)، انترسبوتنك2(المحيط الأطلسي والهندي)، 7 كابلات بحرية، مركزين للاتصالات باستخدام موجات التردد العالي، وتوصيلات تبعثرية تروبوسفيرية.
ويتواجد في ألمانيا 51 اذاعة أي أم،767 اذاعة أف أم،4 موجات قصيرة، ويقدر عدد وجود 77،8 مليون مذياع في ألمانيا (إحصاءات عام 1998).
كما يوجد في ألمانيا 9153 قناة تلفيزيونية (بما فيها الأرضية) و51،4 مليون تلفاز (إحصاءات عام 1998).
من ناحية ثانية، يتواجد في ألمانيا 625 موزع خدمة إنترنت ISP (إحصاءات عام 1999) وعدد مستخدمي شبكة الإنترنت يقدر ب47 مليون.
أما شركة البريد المعتمدة في ألمانيا فتسمى دوتشيه بوست Deutsche Post.

خدمات الاتصالات في ألمانيا

الاتصالات في ألمانيا


Chione, monotipski biljni rod iz porodice Rubiaceae, dio potporodice Cinchonoideae. Jedina vrsta je C. venosa, manje drvo koje raste od Meksika, preko Srednje Amerike sve do Perua, te na Antilima Postoji više varijeteta.

Podvrste
 Chione venosa var. buxifolia (Dwyer & M.V.Hayden) David W.Taylor
 Chione venosa var. cubensis (A.Rich.) David W.Taylor
 Chione venosa var. mexicana (Standl.) David W.Taylor
 Chione venosa var. myrtifolia (Griseb.) Borhidi
 Chione venosa var. venosa

Sinonimi
 Crusea A.Rich.
 Oregandra Standl.
 Sacconia Endl.

Izvori

Cinchonoideae

Chione (Plantae)


Sinú je rijeka u Kolumbiji. Ulijeva se u Karipsko more.

Izvori

Rand McNally, The New International Atlas, 1993.

Rijeke u Kolumbiji
Karipski slijev (Južna Amerika)

Sinú


A Classe Andrei Pervozvanny foi uma classe de couraçados pré-dreadnought operada pela Marinha Imperial Russa, composta pelo  e . Suas construções começaram em 1904 no Estaleiro do Almirantado e no Estaleiro do Báltico, sendo lançados ao mar em 1906 e 1907 e comissionados em 1911. Seu projeto foi baseado na Classe Borodino e sofreu várias alterações durante a construção para levarem em conta as lições aprendidas na derrota na Guerra Russo-Japonesa. Estas incluíram fortalecimento geral da blindagem para impedir que estilhaços de impactos danificassem equipamentos e remoção completa dos depósitos de minas navais.

Os couraçados da Classe Andrei Pervozvanny eram armados com uma bateria principal composta por quatro canhões de 305 milímetros montados em duas torres de artilharia duplas. Tinham um comprimento de fora a fora de 140 metros, boca de 24 metros, calado de nove metros e um deslocamento de mais de dezoito mil toneladas. Seus sistemas de propulsão eram compostos por 25 caldeiras a carvão que alimentavam dois motores de tripla-expansão, que por sua vez giravam duas hélices até uma velocidade máxima de dezoito nós (33 quilômetros por hora). Os navios também tinham um cinturão principal de blindagem na linha d'água que ficava entre 102 a 216 milímetros de espessura.

Os couraçados tiveram um serviço limitado em tempos de paz, com uma tentativa de motim tendo ocorrido a bordo do Imperator Pavel I em julho de 1912. Eles praticamente permaneceram no porto durante toda a Primeira Guerra Mundial devido à ameaça de submarinos alemães. As tripulações de ambos os navios se amotinaram após o início da Revolução Russa em março de 1917, com o Imperator Pavel I sendo renomeado para Respublika. Este foi tirado de serviço em setembro de 1918, enquanto o Andrei Pervozvanny foi usado pelos bolcheviques na Guerra Civil Russa até ser torpedeado por monitores britânicos em agosto de 1919. Os dois foram desmontados em 1923.

Referências

Bibliografia

Ligações externas

Andrei Pervozvanny

Classe Andrei Pervozvanny


"You're on Your Own, Kid" é uma canção gravada pela cantora e compositora norte-americana Taylor Swift. É a quinta faixa de seu décimo álbum de estúdio, Midnights (2022), lançado pela Republic Records em 21 de outubro de 2022. A canção foi escrito e produzido por Swift e Jack Antonoff. É uma música de synth-pop com elementos de indie pop que apresenta instrumentais sutis que atingem o clímax próximo ao final. A canção ficou entre as dez primeiras nas paradas da Austrália, Canadá, Grécia, Malásia, Filipinas, Cingapura e Estados Unidos.

Antecedentes
Em 28 de agosto de 2022, durante seu discurso de aceitação do prêmio de Vídeo do Ano para All Too Well: The Short Film no MTV Video Music Awards de 2022, Swift anunciou seu décimo álbum de estúdio e disse que seria lançado em 21 de outubro. Uma hora depois, Swift revelou o nome do álbum, Midnights, e a capa do álbum nas redes sociais, mas a lista de faixas não foi revelada imediatamente.

Jack Antonoff, músico que trabalha com Swift desde 1989 (2014), foi revelado como um dos produtores do álbum por meio de um vídeo que ela postou em sua conta do Instagram em 6 de setembro de 2022, intitulado "The making of Midnights". Em 21 de setembro, cerca de um mês antes do lançamento do álbum, Swift anunciou uma série de treze episódios chamada "Midnights Mayhem with Me" que foi lançada na plataforma de mídia social TikTok, e em cada episódio o nome de uma faixa do álbum era revelado. O décimo episódio foi lançado alguns dias depois, no qual Swift revelou a quinta faixa do álbum, "You're on Your Own, Kid".

Composição
"You're on Your Own, Kid" foi escrita e produzida por Swift e Jack Antonoff. A música é um synth-pop com elementos de indie pop. Tem três minutos e quatorze segundos de duração. A música começa com pop suave e apresenta um instrumental sutil que progride até o final.

Tabelas musicais

Certificações

Referências

Canções de 2022
Canções gravadas por Taylor Swift
Canções compostas por Taylor Swift
Canções compostas por Jack Antonoff
Canções produzidas por Jack Antonoff
Canções em inglês
Singles lançados pela Republic Records

You're on Your Own, Kid


Sælger til salg (originaltitel Glengarry Glen Ross) er en amerikansk spillefilm fra 1992 instrueret af James Foley.

Medvirkende
Al Pacino
Kevin Spacey
Ed Harris
Alec Baldwin
Jack Lemmon

Eksterne Henvisninger

Amerikanske film fra 1992
Engelsksprogede film

Sælger til salg


Grabiner ist der Familienname folgender Personen:

 Anthony Grabiner, Baron Grabiner (* 1945), britischer Barrister, Kronanwalt und Life Peer
 Judith Grabiner (* 1938), US-amerikanische Mathematikhistorikerin

Grabiner


Gözyaşı Yolu (İngilizce: Trail of Tears), ABD'de, Kızılderili Tehciri sırasında 1831'de Kızılderililerden Çoktavların, 1838'de Çerokilerin sürgün edilmeleridir. Bunun sonucunda 4.000 kadar Çeroki yaşamını yitirmiştir. Çeroki dilinde bu olaya Nunna daul Tsuny (Gözyaşı Döktüğümüz Yol, Gözyaşı Yolu) denir. Bu deyiş, bazen sürgün edilen diğer yerli Amerikalı kabileleri -özellikle de Beş Uygar Kabileyi de kapsayacak şekilde kullanılır.

Çerokilerin Gözyaşı Yolu New Echota Antlaşmasının yürürlüğe konmasıyla ortaya çıkmıştır. 1830 tarihli "Yerlilerin Yerlerinin Değiştirilmesi Yasası"nın hükümleri uyarınca imzalanan bu antlaşma, Birleşik Devletler'in doğusundaki Kızılderili topraklarının Mississippi Nehri'nin batısındaki topraklarla değiştirilmesini öngörüyordu. Aralık 1835 tarihinde Birleşik Devletler yetkilileri, New Echota, Georgia'da 300-500 Çeroki'den oluşan bir azınlıkla antlaşma için temasa geçti. Bu kişilerden hiçbiri Çeroki Ulusu'nun seçilmiş yöneticilerinden biri değildi. Sonuçta, Çeroki ulusunu temsil etme yetkisi bulunmayan yirmi kişi; Mississippi'nin doğusundaki tüm Çeroki topraklarının Birleşik Devletler'e verilmesi karşılığında Çerokilere Kızılderili bölgesinde yeni topraklar ve $5 milyon verilmesini öngören antlaşmayı imzaladı.

15.000'den fazla Çeroki antlaşmayı protesto etti; fakat 23 Mayıs 1836'da New Echota Antlaşması Birleşik Devletler Senatosu'nda -yalnızca bir oyla- yasalaştırıldı.

Antlaşma, Başkan Andrew Jackson döneminde yürürlüğe konuldu. Jackson federal birlikler göndererek, batıya göndermeden önce 17.000 Çeroki'yi kamplarda topladı. Ölümlerin çoğu, salgın hastalıktan dolayı bu kamplarda meydana geldi. Bu kamplardaki görevlerinin dışında, Birleşik Devletler ordusu asıl göç yolculuğunda çok sınırlı bir rol oynadı. Yolculuğun büyük kısmı Çeroki ulusunun nezareti altında gerçekleştirildi.

Amerika Birleşik Devletleri'nde etnik temizlik
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki tehcirler
Amerika Birleşik Devletleri askerî tarihi
Amerika Birleşik Devletleri tarihi (1789-1849)
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki uzun-mesafeli yürüyüş patikaları
Alabama tarihi
Eyaletlikten önce Arkansas tarihi
Georgia tarihi
Kentucky tarihi
Missouri tarihi
Kuzey Karolina tarihi
Eyaletlikten önce Oklahoma tarihi
Çeroki kabilesi tarihi
Andrew Jackson
1830'larda Amerika Birleşik Devletleri
Siyasi amaçlı göçler

Gözyaşı Yolu


Ale-8-One, known colloquially as Ale-8, is a regional ginger- and citrus-flavored soft drink, distributed primarily to brick and mortar retailers in Kentucky. Ale-8 could be described as a ginger Soda with a "kick". It is a ginger and citrus blend, containing less carbonation and fewer calories than conventional soda.

It is bottled by the Ale-8-One Bottling Company in Winchester, Kentucky.

History
The formula for Ale-8-One was developed by soda bottler G. L. Wainscott in the 1920s. Wainscott, who had been in the soda business in Winchester, Kentucky since 1902, had developed Roxa-Kola, his previous flagship product, in 1906. In creating the formula for Ale-8-One, Wainscott drew upon his knowledge of ginger-based recipes acquired in northern Europe.

Wainscott began bottling Ale-8-One in 1926. To choose a name for the drink, he sponsored a name-the-product contest. "A Late One" was chosen as the winning entry. The "Ale-8-One" name is a pun of the phrase suggesting that his product was "the latest thing" in soft drinks.

In 1935, Wainscott purchased a livery stable in Winchester and converted it to a bottling factory to expand his operation. Upon Wainscott's death in 1944, half of his company stock went to his wife; the other half was divided among his employees. When his wife died in 1954, her stock was left to her brother, Frank A. Rogers Sr. Rogers bought the remaining company stock in 1962 and incorporated the Ale-8-One Bottling Company. He named his son, Frank Rogers Jr., manager of the new company.

The Ale-8-One Bottling Company constructed a new plant in Winchester in 1965. It ceased production of Roxa-Kola in 1968 (but will reintroduce it in October 2023), and by 1974, had halted production of all its other drinks to focus on Ale-8-One. The company remains under the control of the Rogers family.

Composition
The recipe for Ale-8 is a closely guarded family secret. Reportedly, only two executives—former company president Frank A. Rogers III and his oldest son, Fielding Rogers, the current president—know the exact composition. However, scientific studies have proven the soft drink has less caffeine than Coca-Cola, Pepsi, or Mountain Dew.

Variants
In 2003, the company announced limited distribution of Diet Ale-8, its first new product since the introduction of the original Ale-8 in 1926. Diet Ale 8, which was renamed Ale-8 Zero Sugar in 2020, contains 44 mg of caffeine and no sugars. The diet variety is sweetened with a mixture of acesulfame potassium and sucralose. Caffeine Free Diet Ale 8 (now Caffeine Free Ale-8 Zero Sugar) followed in March 2011. In addition to not having any caffeine, it is also sweetened with Splenda.

In 2018, Cherry Ale 8 was released, making it the first flavored Ale-8-One. It was first available exclusively in fountain drink form, then it became available in bottles. A zero-sugar version of Cherry Ale-8 became available in 2020.  In April 2019, Ale-8-One announced a new orange cream soda flavor to be available in early May of that year. In May 2022, Blackberry Ale-8 was released to the public, in a bottled form. In May 2023, Peach Ale-8 was released as a limited edition.

In 2023, it was announced that Roxa-Kola would be revived after 55 years of dormancy as a limited seasonal run to commemorate the 121st anniversary of the company's establishment.

Availability and distribution

For much of its history, Ale-8 was only available in central and eastern portions of Kentucky. In April 2001, the Ale-8-One Bottling Company expanded its distribution to areas of southern Ohio, and southern Indiana, through an agreement with Coca-Cola Enterprises. Later, distribution to eastern Tennessee and far western Virginia was added. It is also available in some parts of West Virginia.

In July 2015, Ale-8 announced plans to expand distribution into Indianapolis.

Nationwide distribution
In 2016, Cracker Barrel began distributing the drink nationwide in all of its locations. In 2017, The Fresh Market began distributing Ale-8 and Diet Ale-8 in their stores in the eastern and Midwestern United States.

Other products
In 2006, the Ale-8-One Bottling Company introduced Ale-8-One Salsa, which was available as an experimental product, but became a permanent item at Kroger stores and on the company's online store. The salsa was inspired by a Sullivan University student who won a contest commemorating the company's 80th anniversary by making a salsa dish with the soft drink as an ingredient. Shortly after, Ale-8-One Barbecue Sauce was introduced.

See also
 Craft soda

References

Works cited

External links

 Review on BevNET.com
 Sauceman, Fred (September 30, 2005). "Kentucky's Ale-8-One Soon to Turn 80" WETS-fm Public Radio site.
 Lomax, Rebecca (July 18–24, 2002). "The Latest Thing." (Cincinnati) CityBeat.

Ginger ale
Citrus sodas
Kentucky cuisine
Products introduced in 1926
American soft drinks
Winchester, Kentucky
Kentucky culture
Cuisine of the Southern United States
Companies based in Kentucky

Ale-8-One


Sorthalset stork () er en storkefugl, der lever i det sydlige Asien og Oceanien.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Storkefugle

Sorthalset stork


Annor Aziz es un ex futbolista ghanés, que jugó en varios equipos de Latinoamérica y Europa, también en la Selección de fútbol de Ghana, con la que jugó 12 partidos y anotó 7 goles.

Clubes

Referencias

Acrenses
Futbolistas de Ghana
Futbolistas del Accra Hearts of Oak Sporting Club
Futbolistas del Legia de Varsovia
Futbolistas del Lechia Gdańsk
Futbolistas del Polonia Varsovia
Futbolistas del Club Sporting Cristal en los años 1990
Futbolistas del Stuttgarter Kickers en los años 1990
Futbolistas del F. C. Augsburgo en los años 1990
Futbolistas del Eintracht Trier

Annor Aziz


Kim Yo-jong (chosŏn'gŭl: 김여정, hancha: 金與正, revideret romanisering: Gim Yeojeong, McCune-Reischauer: Kim Yŏjŏng) født 26. september 1987 i Pyongyang i Nordkorea) er en nordkoreansk politiker.

Kim Yo-jong er Kim Jong-ils yngste datter, som han fik med Ko Yong-hui, den nordkoreanske leder Kim Jong-uns mor. Som sin broder skal Kim Yo-jong have studeret i Schweiz, hvilket skal være sket i årene 1996–2000. Derefter skal hun have studeret ved Kim Il-Sung Universitetet.

Hun var upåagtet af omverdenen og fremtrådte offentlig først 2010 på et foto fra Koreas arbejderpartis kongres. Hun skal have styret Nord-Korea under Kim Jong-uns sygdomsfravær i efteråret 2014.

Familietræ

Noter

Personer fra Pyongyang
Politikere fra Nordkorea

Kim Yo-jong


Masný ist der Familienname folgender Personen:

 Marián Masný (* 1950), slowakischer Fußballspieler
 Vojtech Masný (* 1938), tschechoslowakischer Fußballspieler

Masný


Flans are an all-female Mexican  music group, which enjoyed popularity from the mid-1980s to the early 1990s. Its members were the singers Ivonne Margarita Guevara García, Ilse María Olivo Schweinfurth and Irma Angélica Hernández Ochoa. They were generally known as Ivonne, Ilse, and Mimí.

Career

Beginnings
The three girls were initially cast in the mid-1980s for a TV show to be called Fans, which was to feature chats and sing-alongs with guest stars. When plans for the show fell through, a project was started to turn the girls into a pop music sensation. The group was renamed Flans and their first album, Flans, was launched in 1985. Their style was mainly pop music and ballads although one of their albums (Cuéntamelo Dum-Dum) was somewhat child-oriented.

First breakup
The group released a new album every year until 1991 when they separated, with a national tour and the release of their "last" album: Adiós. After their separation, Ivonne married and devoted herself to painting; Mimí and Ilse started solo careers, with Mimí also being the host for a TV show.

Reunion
Rumors of a reunion started in early 1999 and were confirmed with a performance at the Acapulco Milenio Festival, followed by a tour which included several performance at the prestigious Auditorio Nacional in Mexico City. A new album, Hadas, was released later that year and promoted throughout 2000, with the singles Hadas, Tu Eterna Pesadilla, Rufino and Si Te Vas.

Due to a dispute with their former manager Mildred Villafañe over the ownership of the name "Flans", the group changed their name to IIM in 2002 and released a new album featuring three new songs and new versions of their greatest hits.

20 Millas Después
In 2006 Ilse, Ivonne and Mimi regrouped for a goodbye tour titled "20 Millas Después". Once again performing under the name Flans, they offered a final concert at Plaza Mexico, in Mexico City. Following the tour, Ilse and Mimi expressed an interest in recording a new album, however Ivonne said she was not interested in being part of the group anymore.

Third Reunion
In 2011 the three members of the band participated in a photo shoot for MEXICO SUENA, a book showcasing the best in Mexican pop culture. The following year Ilse and Mimi joined forces for the 'Y Si Nosotras...' tour, without Ivonne.

The band performed together again in early 2013, at a special showcase, and announced a new tour 'Hoy Por Ti, Manana Por Mi'. Due to the ongoing dispute with their former manager, the three women are now performing simply as 'Ilse, Ivonne y Mimi'. They toured Mexico, Central America and the United States throughout 2013.

Primera Fila
In May 2014, Ilse, Ivonne y Mimi announced they would record a Primera Fila album for Sony Music. The album was recorded in Mexico City on June, 12, 2014, and the first single 'Yo No Sería Yo' was released on August 20, 2014. The album titled Primera Fila Flans, presumably because they are mostly known by their original name Flans, was released on September 30, 2014, and a new tour began in Querétaro, México, on October 26, 2014.

Discography

Albums
1985: Flans
1986: 20 Millas
1987: Luz y Sombra
1988: Alma Gemela
1989: Cuéntamelo Dum-Dum
1990: Adiós
1999: Hadas
2002: IIM-Ilse, Ivonne, Mimi
2014: Primera Fila Flans

References

Mexican girl groups
Musical groups from Mexico City
Women in Latin music

Flans


Refalúpína (fræðiheiti: Lupinus perennis) er 10 til 40 sentimetra há fjölær jurt af ertublómaætt. Hún er ættuð frá austurhluta Norður-Ameríku.

Í samvinnu við Rhizobium-gerla getur lúpínan unnið köfnunarefni úr andrúmsloftinu.

Tenglar
Myndasafn

Tilvísanir

Ertublómaætt
Úlfaertur
Niturbindandi plöntur

Refalúpína


El Campeonato FIBA Américas de 1995 fue la 7.ª edición del campeonato de baloncesto del continente americano y se celebró en Neuquén y Tucumán (Argentina) entre el 21 y el 27 de agosto de 1995. Este torneo fue clasificatorio para los Juegos Olímpicos de Atlanta 1996 , para el cual otorgó 3 plazas. No participó del torneo el equipo de Estados Unidos por estar ya clasificado por ser el último campeón del Mundial de baloncesto.

Equipos participantes
Compitieron 10 selecciones nacionales, divididas en los siguientes grupos:

Primera fase

Grupo A

Grupo B

Segunda fase
Los mejores cuatro en cada grupo pasan a la segunda fase donde, todos en un grupo, se cruzan contra los equipos que formaron parte del otro grupo en la ronda preliminar. Cada equipo arrastra de la fase anterior los puntos obtenidos contra los rivales clasificados a la segunda ronda.

Fase final

Clasificación final

Enlaces externos
Sitio oficial de la FIBA (en inglés)

1995
Baloncesto en  1995
Competiciones de baloncesto de Argentina
Competiciones deportivas americanas celebradas en Argentina
Deporte en Argentina en 1995

Campeonato FIBA Américas de 1995


Sul Brasil es un municipio brasileño del estado de Santa Catarina. Tiene una población estimada al 2022 de 2832 habitantes.

Localizado entre los Ríos Burro Blanco y Pesquero, en el extremo-oeste de la región inmediata de Chapecó, perteneciendo la Asociación de los municipios del Oeste de Santa Catarina – AMOSC. El municipio es formado por 15 comunidades.

El principal acceso es la carretera SC–479 con extensión de 10,4 km totalmente pavimentada, que une el municipio a la SC-469 en la ciudad de Modelo.

Historia
El nombre Sul Brasil, se debe a Compañía Colonizadora Sul Brasil que en 1944, coordinó la llegada de descendientes de inmigrantes italianos y alemanes oriundos del estado de Rio Grande do Sul. Poco después llegaron los polacos. El 8 de diciembre de 1977 pasó a ser distrito de Modelo. Se emancipó el 26 de diciembre de 1991.

Turismo
El principal evento gastronómico del municipio es la Fiesta del Frango Caipira, que sucede todos los años en el mes de septiembre por ocasión del aniversario del municipio, con el objetivo de divulgar la creación orgánica de pollos.

Referencias

Enlaces externos

 Sitio del municipio
 Sitio de la cámara del municipio

Localidades de Santa Catarina
Localidades establecidas en 1991
Brasil en 1991

Sul Brasil


Correduría Pública, es la institución relacionada con la figura del Corredor Público. La Secretaria de Economía, es la encargada de habilitar, supervisar y promover, a los Corredores Públicos.

De orígenes milenarios, el Corredor Público, se desarrolló en varios países occidentales como un auxiliar del comercio, sobre todo en ciudades netamente comerciales.Hoy en día, tiene su principal desarrollo en Los Estados Unidos Mexicanos (México).

De acuerdo con el Dr. Carlos Rodolfo Yañez Peralta, Corredor Público número 5 de la Plaza del estado de Quintana Roo, "La correduría pública es una institución que agrupa diversas áreas de la ciencia y la técnica, las cuales deben actuar en forma armonizada, a fin de que aquélla pueda cumplir a plenitud su esencia, es decir, ser un medio de auxilio para el comercio, principalmente como fedatario público y perito valuador, con todo lo que esto implica."

El objeto de la institución es desarrollar, ayudar a la competitividad del país y en especial de los empresarios, al promover y dotar de facultades, al Corredor Público, persona que realiza la función de un auxiliar del comerciante o empresario, siendo un facilitador de negocios, con atribuciones para actuar como mediador, perito valuador, asesor jurídico empresarial, árbitro en controversias mercantiles y fedatario público para actos y hechos de naturaleza mercantil.

Derecho de México

Referencias

 https://www.fedatariospublicos.org.mx/

Ocupaciones jurídicas

Correduría Pública


An Bromus syriacus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pierre Edmond Boissier ngan Emanuel Blanche. An Bromus syriacus in nahilalakip ha genus nga Bromus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Bromus

Bromus syriacus


La Autopista Glenn y conocida en inglés como Glenn Highway es una carretera estatal ubicada a 368 millas (562 km) al oeste de Valdez en el estado de Alaska. La autopista inicia en el Oeste en Anchorage cerca del aeródromo Merrill Field hacia el Norte en la Autopista Richardson en Glennallen. La autopista tiene una longitud de 304 km (189 mi). La Autopista Glenn también forma parte de la Ruta de Alaska 1.

Mantenimiento
Al igual que las carreteras estatales, las carreteras federales, la Autopista Glenn es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte y Servicios Públicos de Alaska por sus siglas en inglés DOT&PF.

Localidades principales
La Autopista Glenn es atravesada por las siguientes localidades.
 Anchorage, milla 0 (km 0)
 Fort Richardson, milla 7 (km 12)
 Eagle River, milla 13 (km 22)
 Chugiak, milla 21 (km 34)
 Eklutna, milla 26 (km 42)
 Palmer, milla 42 (km 68)
 Sutton, milla 61 (km 98)
 Chickaloon, milla 76 (km 123)
 Matanuska Glacier, milla 102 (km 164)
 Lake Louise, milla 159 (km 256)
 Glennallen, milla 187 (km 301)

Galería

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de DOT&PF
 Lista de Autopistas por estado
A journey down the Glenn Highway
Alaska 101 Glenn Highway

Carreteras estatales de Alaska
Transporte de Anchorage
Borough de Matanuska–Susitna

Autopista Glenn


Derin beyin stimülasyonu (DBS) (), beynin spesifik bölümlerini elektriksel uyaran bir beyin pacemaker (uyarıcı) implantasyonunu da içeren bir grup tedavi çeşidinden biridir.

Bu cerrahi yöntem, Parkinson hastalığı ile alakalı şiddetli esansiyel tremor ve tremor, rijitide ve bradikinezi (yavaş hareket) için kullanılmakla birlikte distoni ve diğer durumlarda da kullanılmıştır. Beyin uyarıcılarının kullanımı FDA tarafından 1997'de epilepsi (bu tedavi yöntemi vagus siniri stimülasyonu olarak adlandırılmaktadır), Parkinson hastalığı ve esansiyel tremor tedavisi için onaylanmıştır; Nisan 2003'te de primer distoni için. Mart 2005'te de basılan bir Kanada kökenli çalışma sonuçları DBS'in tedaviye dirençli klinik depresyon semptomlarını azalttığını göstermiştir.

Dış bağlantılar
 İlgili FDA sayfası

Beyin ve sinir cerrahisi
Nöroloji
Parkinson hastalığı
Tourette sendromu
Elektroterapi
Tıbbi aletler

Derin beyin stimülasyonu


An Platystele posadarum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer ngan Rodrigo Escobar. An Platystele posadarum in nahilalakip ha genus nga Platystele, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Platystele

Platystele posadarum


L'Héritage (jeu vidéo)#Synopsis
Professeur Trucmuche
Mega Robot Super Singes Hyperforce Go !#Trucmuche

Trucmuche


Telmessos (Hititçe: 𒆪𒉿𒆷𒉺𒀸𒊭 Kuwalapašša, Likçe: 𐊗𐊁𐊍𐊁𐊂𐊁𐊛𐊆 Telebehi, Antik Yunanca: Τελμησσός), Likya'nın Karya ile sınır bölümünde yer alan antik bir kenttir. Antik yerleşimin bulunduğu yerde günümüzde Fethiye yerleşimi bulunmaktadır.

Tarihçe
Tunç Çağı'ndan beri yerleşime sahip olan şehir Hititler tarafından Kuvalapaşşa, Likyalılar tarafından Telebehi olarak bilinmekteydi. III. Hattuşili'nin yıllıklarına göre şehir o dönemde Lukka adıyla bilinen Likya'nın bir parçasıydı. Başka bir Hitit dökümanı ise Kuvalapaşşa (Telmessos) ve Dalava (Tlos) şehirlerinin İyalanda ile olan savaşta Hititlere yardım gönderdiğinden bahsetmektedir.

Yunan sömürgeciliği döneminde, Batı Anadolu'daki diğer şehirlerde olduğu gibi Yunan yerleşimciler şehrin kuruluşuna dair efsaneler yaratmışlardır. Şehrin kurucusunun, kardeşi Minos tarafından sürgün edilen Sarpedon adında Giritli bir prens olduğuna dair bir Yunan efsanesi bunlardan biridir. Antik yerleşim, deniz ve kara yoluyla ulaşım ağı üzerinde hinterlandının geniş olmasının ticari yaşamı zenginleştirmesinin yanı sıra verimli kıyı ovasına sahip olması nedeniyle önemli bir yaşam merkezi olmuştur. Telmessos'taki yerleşimin, bölgedeki diğer yerleşmelerle benzer şekilde MÖ 2. binlere, hatta isminin filolojik değerlendirmesi neticesinde MÖ 3. bin yıla tarihlenebileceği yönünde görüşler bulunmaktadır. MÖ 5. yüzyıla ait sikkelerde şehirden Likçe Telebehi adıyla bahsedilmektedir. MÖ 446'da Batı Anadolu'ya gelen Atinalı siyasetçi ve general olan Kimon, Karya ve Likya'daki şehir devletleriyle birlikte Telmessos'un da Attika-Delos Deniz Birliği'ne katılmasını sağlamıştır.

Birliğin dağılması sonrasında Likyalılar, birçok hanedanın iç mücadelesine sahne olmuştur. Antik Yunan tarihçisi Theopompus'un yazdıklarına göre şehir önce Xanthus Hanedanlığından Arbinas/Erbbina tarafından ele geçirilmiştir. MÖ 380'sen sonra da yine Likyalı olup küçük bir prenslik kuran Perikles tarafından kuşatılmış ve bir süre sonra Telmessoslular şehri kendisine teslim etmek zorunda kalmıştır. Ahameniş İmparatorluğu tarafından yoğun çatışmalardan sonra ele geçirilen antik şehir, Likya bölgesiyle birlikte satraplık yönetimine bağlanmıştır. MÖ 4. yüzyılda yoğun bir şekilde Likya kültürünün etkisine girmeye başlayan şehir, MÖ 334'de Makedon kralı İskender'e savaşsız teslim olmuştur. İskender şehrin yönetimini arkadaşı Giritli Nearchus (Nearkos)'a vermek istese de Antipatrides adlı kişi şehri ele geçirmiş, ancak kısa süre sonra şehir Nearkos tarafından ele geçirilebilmiştir.

İskender'in ölümünden sonra krallığının bölünmesiyle Lisimahos ve akabinde Antigonid Hanedanlığı topraklarında yer alan şehir, MÖ 301 yılında gerçekleşen İpsos Savaşından sonra Cassander'in hakimiyetine girmiştir. Şehir sonrasında da Ptolemaios Krallığı topraklarına katılmıştır. Ptolemaios Krallığı hakimiyeti sırasında MÖ 258'den itibaren şehir, Lisimahos'un oğlu olup bir dönem Ptolemaios Krallığı'nda eş kral olan Ptolemy Epigonos'un vassal krallığının merkezi olmuştur. Sonrasında da Ptolemy'in oğulları Telmessoslu Lisimahos ve Telmessoslu Epigonos'de Lisimahos Hanedanlığı üyeleri olarak Telmessos merkezli bu vassal krallığı yönetmiştir. MÖ 197'de Seleukos İmparatorluğu egemenliğine geçen yerleşim, MÖ 188'de yapılan Apamea Antlaşması uyarınca Pergamon Krallığı'na bağlanmıştır. Pergamon Krallığı'nın MÖ 133'de Roma Cumhuriyeti'ne katılmasıyla, Telmessos şehrine Roma Senatosunca bağımsızlık verilmiştir. Sonrasında Likya Birliği'ne katılan şehir, MÖ 1. yüzyıl ortalarında kesin olarak Roma egemenliğine katılmıştır.

Yerleşim, Antik Çağ'dan başlayarak Helenistik Dönem boyunca önemli bir ticari merkez konumunu sürdürmüştür. Ancak Roma hakimiyetiyle birlikte İtalya'nın ana merkez olmasıyla Ege Denizi kıyılarındaki şehirlerin transit geçiş merkezi olma konumunun ortadan kalkmasından olumsuz etkilenmiştir. Benzer şekilde ticari kara yolu güzergahının da değişmesiyle diğer birçok liman şehri gibi Telmessos'un da ticari hayatının düşüşüne bağlı olarak nüfusunun azalmasına ve bunun sonucunda da küçük bir liman şehrine dönüşmesine sebep olmuştur. MS 43 yılında yeni kurulan Likya Eyaletine dahil olan yerleşimin adı, Latince uzak anlamına gelen Makri olarak değiştirilmiştir. Bizans döneminde Myra (Demre) metropolitliğine bağlı bir piskoposluk merkezi olmuştur. 7. yüzyılda Arap saldırılarında yağmalanan şehir, II. Anastasios döneminde yeniden imar edilmiş ve bunun üzerine de şehrin ismi Anastasiupolis olarak değiştirilmiştir. Ancak 9. yüzyılda şehrin adı yeniden Makri olmuştur.

Yerleşim
Roma dönemi yerleşimi büyük oranda modern yerleşimin altında kalmıştır. Antik dönemden itibaren karşılaşılan pek çok deprem ve yeni yerleşim anlayışı da antik dönem yapılarının zaman içerisinde kaybolmasına neden olmuştur. Ancak modern kentin güneyindeki kayalıklara oyulmuş mezarlar ile şehrin çeşitli noktalarında yer alan lahit mezarlar antik çağdan günümüze ulaşan en eski kalıntılar olarak değerlendirilmektedir. Kaya mezarlarından en ünlüsü ve görkemlisi sol ante duvarı üzerindeki yazıta göre MÖ 330'lar civarında gömüldüğü düşünülen Amintas'ın mezarıdır. Son yıllarda müzenin yaptığı kazılarda ortaya çıkarılan tiyatro kalıntısı, kentin Antik Dönemdeki yerleşimi ve teşkilatı hakkında bazı bilgiler vermektedir.

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

Muğla ilindeki arkeolojik sitler
Fethiye
Türkiye'deki antik kentler
Likya antik kentleri

Telmessos


Gallipoli (La Bataille des Dardanelles) (Gelibolu) est un film turc réalisé par Tolga Örnek, sorti en 2005.

Synopsis
Le film revient sur la bataille des Dardanelles lors de la Première Guerre mondiale.

Fiche technique
 Titre : Gallipoli (La Bataille des Dardanelles)
 Titre original : Gelibolu
 Réalisation : Tolga Örnek
 Scénario : Tolga Örnek
 Musique : Demir Demirkan
 Photographie : Volker Tittel
 Montage : Maria Zimmermann
 Production : Hamdi Döker, Peter Trevino et Burak Örnek
 Société de production : Ekip Film
 Société de distribution : Too Cool Distribution (France)
 Narrateurs : Sam Neill, Jeremy Irons
 Pays :
 Genre : Documentaire
 Durée : 114 minutes
 Dates de sortie :
 :

Distinctions
Pour ce film, le réalisateur a reçu une médaille honoraire de l'Ordre d'Australie.

Notes et références

Liens externes

Film turc sorti en 2005
Film documentaire turc
Film documentaire sur la Première Guerre mondiale

Gallipoli (La Bataille des Dardanelles)


Amharar (amharíska:  አማራ, amara, ge'ez: አምሐራ) eru þjóðarbrot í Eþíópíu sem búa aðallega í Amhara-héraði landsins og tala amharísku. Amharar eru um 20 milljónir talsins og eru um 20 % Eþíópíumanna. Þeir voru taldir næststærsti þjóðflokkurinn innan landsins í manntali árið 2007 á eftir Orómóum.

Söguágrip

Amharaþjóðin hefur sögulega byggt norðurhluta, miðhluta og vesturhluta Eþíópíu. Flestir Amharar eru bændur og raunar eru Amharar taldir meðal fyrstu landbúnaðarþjóða ríkisins. Talið er að þeir hafi hafið landbúnaðarsögu sína með rækt á korni í heimahéruðum sínum, meðal annars á hvingresi og nígerurtarfræum.

Sumar heimildir gefa í skyn að Amharar hafi flust til Eþíópíu frá Jemen (þar sem þá voru konungsríkin Saba og Himjar) og frá Konungsríkinu Aksúm og sest að í héraðinu Sayint, sem síðar fékk nafnið Wollo (eftir ættbálki Orómóa sem flutti þangað á 16. og 17. öld). Þessi héruð hafa sögulega verið talin hluti af heimalandi Amhara.

Amharar (áður yfirleitt kallaðir "Abissiníumenn" í vestrænum heimildum) eru í dag næststærsti þjóðflokkur í Eþíópíu á eftir Orómóum.

Héraðið Amhar var sögulega staðsett í nútímahéraðinu Wollo (Bete Amhara). Á tíma lénskerfisins samanstóð svæðið sem í dag kallast Amhara úr nokkrum héröðum sem nutu sjálfstæðis í flestum málum, þar á meðal Gondar, Gojjam, Wollo, Lasta, Shoa, Semien, Angot og Fetegar.

Fyrir rúmum 2.000 árum voru hefðbundnar heimaslóðir Amhara á hásléttunum í miðhluta Eþíópíu. Fyrstu konungsríki þeirra voru fremur einangruð frá umheiminum vegna fjöllótts landslagsins og brattra gljúfra. Rekja má trúarleg umsvif kristna Konungsríkisins Aksúm í Amhara-héraðinu aftur til 8. aldar, en þá var Istifanos-klaustrið byggt á bökkum Haikvatnsins.

Önnur mannvirki og minnisvarðar benda til þess að Aksúmítar hafi sest að víðar í Amharahéraðinu, meðal annars steinstytta af ljóni sem finna má um tíu kílómetra sunnan við borgina Kombolcha, og talið er að hafi verið gerð á 3. öld eða jafnvel fyrir tíma Aksúmríkisins. Árið 1998 fundust brot af leirvösum í kringum grafhýsi í Atatiya í suðurhluta Wollo, í Habru suðaustan við Haik og norðaustan við Ancharo (Chiqa Beret). Myndskreytingarnar á þeim sýna ótvírætt fram á að menning Aksúmíta náði til suðurhluta Amharahéraðsins og út fyrir Angot. Eldri mannvirki voru lögð í rúst á valdatíð drottningarinnar Gudit á 10. öld og á 16. öld í innrásum múslima undir stjórn imamsins Ahmads ibn Ibrahim al-Ghazi, þar sem innrásarmenn létu greipar sópa um Amhara og Angot.

Fyrstu rituðu heimildirnar um Amharaþjóðina eru frá byrjun 12. aldar, frá valdatíð Zagwe-ættarinnar. Þá var ritað um að Amharar ættu í átökum við Werji-þjóðina árið 1129. Werji-þjóðin bjó á sléttum í austurhluta Shoa og því hefur þegar verið litið á Amhara sem sérstakan þjóðflokk í byrjun 12. aldar.

Þegar Zagwe-ættarveldið leið undir lok tók Salómonsætt við stjórn eþíópíska keisaradæmisins með valdatöku Amharans Yekuno Amlak árið 1270. Valdamiðstöð hans var í Amharahéraði og Shoa. Amharar ríktu þaðan af yfir Eþíópíu allt til loka valdatíðar Haile Selassie árið 1974 (að  undanskyldri keisaratíð Tígrans Jóhannesar 4.) og urðu helsta valdastétt landsins. Á þessum tíma þöndu amharískir stjórnendur verulega út landamæri ríkisins, juku við alþjóðlegan hróður Eþíópíu og létu reisa fjölda konunglegra minnisvarða og höfuðborga, meðal annars Tegulet, Debre Berhan, Barara (sem staðsett er í Entoto, þar sem höfuðborgin Addis Ababa er nú), Gonder og Magdela. Þær þrjár fyrrnefndu voru staðsettar í Shoa.

Í byrjun 15. aldar reyndu keisarar Eþíópíu að koma á stjórnmálasambandi við konungsríki Evrópu í fyrsta sinn frá tíma Aksúmríkisins. Bréf frá Hinriki 4. Englandskonungi til Eþíópíukeisara hafa varðveist. Árið 1428 sendi keisarinn Ísak 1. tvo sendiboða til Alfonsar 5. Aragóníukonungs. Alfons sendi sendiboða til Eþíópíu en þeir komu aldrei á áfangastað.

Fyrsta varanlega samband Eþíópíu við Evrópuríki hófst árið 1508 við Portúgal á valdatíð Davíðs 2. Eþíópíukeisara, sem hafði þá nýlega tekið við krúnunni af föður sínum. Ríkið átti þá í stríði gegn innrásarmönnum Soldánsdæmisins Adal undir stjórn imamsins Ahmads ibn Ibrahim al-Ghazi. Portúgalir sendu vopn og 400 hermenn til að hjálpa Eþíópíumönnum í stríðinu, sem gerði syni Davíðs, Gelawdewos, kleift að sigra innrásarmennina. Þetta stríð Eþíópíu og Adal er eitt fyrsta dæmið um leppstríð í heimshlutanum þar sem Portúgal og Tyrkjaveldi studdu stríðsaðila hvort gegn öðrum.

Samfélag
Í hefðbundinni samfélagsskipan Amhara og annarra afrísk-asískra þjóða úr heimshlutanum eru til fjórar grunnstéttir. Samkvæmt bandarískra Eþíópíufræðingnum Donald N. Levine eru þessar stéttir aðalsstéttin, undirstéttin, iðnstéttin og þrælar.

Þrælar sátu neðst í samfélagsstiganum og komu aðallega úr heiðnum þjóðarbrotum Nílota. Á amharísku gengu þeir einnig undir nafninu barja (sem merkir "þræll"). Þeir voru gjarnan hnepptir í þrældóm eftir ránsferðir í jaðarhéruð í suðurhluta Eþíópíu. Stríðsfangar voru einnig gjarnan hnepptir í þrældóm en þó var staða þeirra og verkin sem þeir voru látnir vinna ekki um allt sambærileg við innlendu þrælastéttina.

Þrælahald í Eþíópíu var formlega bannað með lögum á fjórða áratugi 20. aldar en gamlir þrælar og afkomendur þeirra héldu í reynd áfram að vinna svipuð störf og áttu áfram sambærilega stöðu í amharískri samfélagsskipan.

Stéttskipting Amhara byggist á eftirfarandi meginreglum:
 innbyrðis hjónaböndum;
 stöðu innan stigveldisins;
 takmörkunum á leyfilegum borðfélögum við máltíðir;
 hugmyndum um "óhreinkun";
 hugmyndum um hefðbundin störf sérhverrar stéttar;
 arfgengum stéttaraðildum.

Flestir fræðimenn eru á sama máli um að veruleg samfélagshöft séu á milli Amhara og annarra eþíópískra þjóðflokka í atvinnu- og giftingarmálum. Sumir fræðimenn líta  þó á þetta sem efnahagslega stéttskiptingu en aðrir, þar á meðal sagnfræðingurinn David Todd, telja þetta greinilegt dæmi um menningarlegt stéttakerfi.

Trúarbrögð
Flestir Amharar eru kristnir og eþíópíska rétttrúnaðarkirkjan gegnir mikilvægu hlutverki í menningu þeirra.

Samkvæmt manntali ársins 2007 eru 82,5% íbúa Amharahéraðsins meðlimir í eþíópísku rétttrúnaðarkirkjunni; 17,2% eru múslimar (aðallega í Wollo-héraðinu), 0,2% voru mótmælendur og 0,5 gyðingar.

Eþíópíska rétttrúnaðarkirkjan viðheldur nánu sambandi við koptísku rétttrúnaðarkirkjuna í Alexandríu. Páskar og þrettándinn eru mikilvægustu hátíðirnar og einkennast af hátíðarhöldum, helgiathöfnum og danssýningum. Jafnramt er fastað á mörgum helgidögum ársins þar sem aðeins má neyta grænmetis og fisks.

Hjónabönd eru gjarnan skipulögð af fjölskyldunni og karlar kvænast gjarnan undir lok táningsára sinna eða stuttu eftir að hafa náð þrítugsaldri. Samkvæmt venju hafa stúlkur gjarnan gifst í kringum fjórtán ára aldur, en á 20. öld lét keisarastjórnin hækka lágmarksgiftingaraldur upp í átján ár. Þegar kirkjan hefur vígt hjón í hjónaband er skilnaður illa séður. Fjölskylda hvors brúðhjónanna fyrir sig heldur yfirleitt sína brúðkaupsveislu eftir að giftingin hefur farið fram.

Þegar barn fæðist heimsækir prestur fjölskylduna til að blessa það. Móðirin og barnið dvelja heima í 40 daga eftir fæðinguna. Farið er með drengi í kirkju til skírnar eftir 40 daga, en með stúlkur eftir 80 daga.

Tilvísanir

Afrískir þjóðflokkar
Eþíópía

Amharar


El puño de acero, puño americano, manopla, nudillera, boxer o llave de pugilato es un arma contusa formada por una estructura que se ajusta directamente a la mano  del usuario, más exactamente a los nudillos del mismo. Esto hace que al dar un puñetazo con este artefacto en la mano, las lesiones causadas al adversario sean de mayor magnitud y el impacto en la mano de quien golpea sea mínimo. Es un arma sumamente peligrosa y puede llegar a romper el cráneo de una persona de forma rápida y sencilla. Debido a ello, el porte y comercio de estos artículos está prohibido por varias legislaciones: Estados Unidos (Washington D.C., California, Illinois, Massachusetts, Míchigan, New York y Rhode Island), Austria, Suecia, Alemania, España, Colombia y Guatemala, entre otras.

Historia
Probablemente la manopla moderna sea una evolución de los guantes con puños metálicos equipados como parte de las armaduras usadas por caballeros medievales, aunque se podría encontrar un antecedente aún más antiguo en el caestus utilizado por los gladiadores romanos. Los puños de acero fueron muy populares en la Guerra de Secesión, y a partir de la Primera Guerra Mundial comenzaron a fabricarse cuchillos de combate con puños de acero integrados en su mango. Un caso notorio es el cuchillo de paracaidista usado por tropas paracaidistas en Argentina.

Fabricación
Su fabricación es casi siempre con metales fuertes, como acero, aluminio, fibra de vidrio y en algunas ocasiones cobre, hierro, bronce, latón, plomo, plata, níquel u oro.

Complementos
Actualmente algunos modelos de estas armas llevan consigo pinchos encima de los nudillos para así amplificar el daño. Otros modelos conforman el mango de un cuchillo, una navaja o un puñal por la parte que deja libre el dedo pulgar para provocar más daño; y también existen modelos mixtos que llevan púas afiladas y un cuchillo, por lo cual se convierte en un arma aún mucho más peligrosa y con la cual el daño es múltiple y mucho más severo.

También existe una variante considerablemente más peligrosa llamada revólver Apache, la cual consiste en un revólver cuya empuñadura es un puño de acero que se pliega sobre el gatillo, que también es plegable. Algunos revólveres Apache también llevan consigo un cuchillo, una navaja o un puñal en la parte que deja libre el dedo pulgar; otros modelos de estas armas hacen que en lugar del cuchillo el puño de acero tenga pinchos.

Legalidad
El puño americano es ilegal en diversos países, incluidos España,  Alemania, Austria, Bélgica, Canadá, Bosnia, Croacia, Chipre, Finlandia, Grecia, Hong Kong, Hungría, Israel, Irlanda, Malasia, Países Bajos, Noruega, Polonia, Portugal, Rusia, Turquía, Singapur, Reino Unido y varios estados de Estados Unidos.

Hay otros varios países (México, Francia, Italia, Suecia…) donde está permitida su tenencia pero no llevarlas en público.

Véase también
 Caestus
 Revólver Apache
 Cuchillo de trinchera

Referencias

Enlaces externos

Armas blancas

Puño de acero


Rill Baxter (* 26. Oktober 1962 in Sarasota, Florida) ist ein ehemaliger US-amerikanischer Tennisspieler.

Leben
Baxter spielte während seines Studiums der Wirtschaftswissenschaft für die Pepperdine University und wurde 1982 in die Bestenauswahl All-American gewählt. Nach seinem Studienabschluss wurde er 1985 Tennisprofi. Zunächst spielte er auf der ATP Challenger Tour, wo er noch im selben Jahr an der Seite von Glenn Michibata seinen ersten Doppeltitel erringen konnte. Im darauf folgenden Jahr gewann er zwei weitere Doppeltitel auf der Challenger-Tour. Im Laufe seiner Karriere konnte er insgesamt fünf Doppeltitel auf der ATP Challenger Tour erringen. Seine größten Erfolge auf der ATP World Tour waren Finalteilnahmen in ATP Metz an der Seite von Nduka Odizor und in Wellington an der Seite von Glenn Michibata. Seine höchste Notierung in der Tennis-Weltrangliste erreichte er 1987 mit Position 316 im Einzel sowie Position 69 im Doppel.

Im Einzel konnte er sich nie für ein Grand-Slam-Turnier qualifizieren. In der Doppelkonkurrenz erreichte er jeweils die zweite Runde der Australian Open, der French Open und der US Open. 1987 stand er zudem in der zweiten Runde des Mixed-Wettbewerbs der French Open.

Finalteilnahmen

Doppel

Weblinks

Tennisspieler (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1962
Mann

Rill Baxter


Lodewijk van den Berg (; March 24, 1932 – October 16, 2022) was a Dutch-born American chemical engineer. He studied crystal growth and flew on a 1985 Space Shuttle Challenger mission as a payload specialist.

Van den Berg was born in the Netherlands and was an astronaut; he was a naturalized American and not a Dutch citizen when he flew on the Challenger. He was married and had two children. He lived in Florida and worked as a chief scientist at the Constellation Technology Corporation.

Education and early career
Van den Berg was born in Sluiskil, Netherlands. He was educated in the Netherlands and attended the Technical University Delft from 1949 to 1961, where he graduated with an MSc degree in chemical engineering. He then moved to the United States and went to the University of Delaware where he obtained an MSc degree in applied science in 1972 followed by a PhD in applied science in 1975.

He then was offered a job at EG&G Corporation Energy Measurements in Goleta, California, working in crystal growth. EG&G was a defense contractor of the United States government and their business handled sensitive information in the field of science. Van den Berg was required to become a naturalized US citizen and became a US citizen in 1975. Van den Berg worked many years in research and acquired management experience in the preparation of crystalline materials—in particular, the growth of single crystals of chemical compounds, and the investigation of associated defect chemistry and electronic properties. He became an international authority on vapor growth techniques with an emphasis on mercuric iodide crystals and its application in the nuclear industry as gamma ray detectors. While working at EG&G, Van den Berg asked NASA for permission to conduct crystal growth experiments in space and NASA agreed.

Spaceflight

Selection

Van den Berg and his colleagues designed the EG&G Vapor Crystal Growth System experiment apparatus for a Space Shuttle flight. The experiment required an in-flight operator and NASA decided that it would be easier to train a crystal growth scientist to become an astronaut, than it would be the other way around. NASA asked EG&G and Van den Berg to compile a list of eight people who would qualify to perform the science experiments in space and to become a Payload Specialist. Van den Berg and his chief, Dr. Harold A. Lamonds could only come up with seven names. Lamonds proposed adding Van den Berg to the list, joking with Van den Berg that due to his age, large glasses, and little strength he would probably be dropped during the first selection round; but at least they would have eight names. Van den Berg agreed to be added to the list, but didn't really consider himself being selected to be a realistic scenario.

Van den Berg easily passed the first round of tests. The final four candidates had to pass physical and mental exams while two of the other candidates failed the exams due to possible heart issues. He was now part of the final two; NASA always trains two astronauts, a prime and a back-up. In 1983 he started to train as an astronaut and six months before the launch he was told that he would be the prime astronaut, much to his own surprise. He was 53 years old when he went to space becoming one of the oldest rookie astronauts.

STS-51B
Van den Berg was a payload specialist on STS-51B Challenger (April 29 – May 6, 1985). STS-51B, the Spacelab-3 mission, was launched from the Kennedy Space Center, Florida, and returned to land at Edwards Air Force Base, California. It was the first operational Spacelab mission. The seven-man crew aboard Challenger conducted experiments in crystal growth, drop dynamics leading to container-less material processing, and atmospheric trace gas spectroscopy. Solar and planetary atmospheric simulation, cosmic rays, and laboratory-animal, and human medical monitoring experiments were performed.

While a co-investigator of the Vapor Crystal Growth System (VCGS) experiment, Van den Berg supervised crystal growth aspects of the VCGS experiment.

During the mission Van den Berg traveled over 2.9 million miles orbiting Earth 110 times and logged more than 168 hours in space.

Career after NASA
After returning to Earth, Van den Berg continued to work on crystal growth experiments at EG&G in California and he became the head of the materials science section. He moved to Florida becoming a chief scientist at the Constellation Technology Corporation. At age 72 he continued to work up to 40 hours a week and grow crystals, a process he compared to gardening. The mercuric iodide crystals he grew are used to make precision detectors for nuclear radiation. The detectors are used in medical applications, by the defense industry, and by the International Atomic Energy Agency.

Personal life
Van den Berg visited the Netherlands every two years, and was the subject of a short 2004 documentary, named The "Forgotten Astronaut", by the tv-show Netwerk on the Dutch public broadcasting channel Nederland 2. In Terneuzen, which is a city five miles from Sluiskil, a secondary school has been named after him, i.e. the Lodewijk College.

Van den Berg died on October 16, 2022, at the age of 90.

Asteroid
On September 28, 2007, a main belt asteroid 11430 (9560 P-L) was named after him; it is now known as 11430 Lodewijkberg. The asteroid was discovered on October 17, 1960, by Cornelis Johannes van Houten and Ingrid van Houten-Groeneveld at Leiden Observatory. They were studying photographic plates taken by Tom Gehrels using the Palomar Observatory's Samuel Oschin telescope.

Selected academic publications
"Fabrication of mercuric iodide radiation detectors", Lodewijk van den Berg and Ron D. Vigil, Nuclear Instruments and Methods in Physics Research Section A: Accelerators, Spectrometers, Detectors and Associated Equipment, Volume 458, Issues 1–2, February 1, 2001, Pages 148–151
"Improved yield of high resolution mercuric iodide gamma-ray spectrometers", Vernon Gerrish and Lodewijk van den Berg, Nuclear Instruments and Methods in Physics Research Section A: Accelerators, Spectrometers, Detectors and Associated Equipment, Volume 299, Issues 1–3, December 20, 1990, Pages 41–44
"Vapor growth of HgI2 by periodic source or crystal temperature oscillation", by M. Schieber, W.F. Schnepple, L. Van den Berg. Journal of Crystal Growth, Volume 33, Issue 1, April 1976, Pages 125–135

Notes

References

External links

 Constellation Technology Corporation
 Spacefacts biography of Lodewijk van den Berg

1932 births
2022 deaths
American astronauts
Delft University of Technology alumni
Dutch astronauts
Dutch emigrants to the United States
Dutch-speaking astronauts
Naturalized citizens of the United States
People from Terneuzen
Space Shuttle program astronauts
University of Delaware alumni

Lodewijk van den Berg


Pirinç, Buğdaygiller familyasından Oryza sativa (Asya pirinci) veya daha az yaygın olarak Oryza glaberrima (Afrika pirinci) türüne ait bitki ve bu bitkinin tohumlarıdır. Yabani pirinç adı genellikle terim her ne kadar yabani ve evcilleştirilmiş olsa da Zizania ve Porteresia cinslerinin türleri için kullanılır ayrıca ilkel veya ekilmemiş Oryza çeşitleri için de kullanılabilir.

Bir tahıl olarak ıslah edilmiş pirinç, dünyadaki insan nüfusunun yarısından fazlası için, özellikle Asya ve Afrika'da en yaygın tüketilen temel gıdadır. Şeker kamışı ve mısırdan sonra dünya çapında en yüksek üçüncü üretime sahip tarım ürünüdür. Şeker kamışı ve mısır mahsullerinin büyük bölümleri insan tüketimi dışındaki amaçlar için kullanıldığından, pirinç dünya çapında insanlar tarafından tüketilen kalorinin beşte birinden fazlasını sağlayan, insan beslenmesi ve kalori alımı açısından en önemli gıda ürünüdür. Birçok pirinç çeşidi vardır ve mutfak tercihleri bölgesel olarak değişir.

Pirinç yetiştirmek için geleneksel yöntem, genç fideleri yerleştirirken veya sonrasında tarlaları sular altında bırakmaktır. Bu basit yöntem iyi bir sulama planlaması gerektirir ancak su altında büyüme durumu olmayan daha az dayanıklı yabani ot ve haşere bitkilerinin büyümesini azaltır ve haşereyi caydırır. Pirinç ekimi için su basması zorunlu olmasa da, diğer tüm sulama yöntemleri büyüme dönemlerinde yabani ot ve zararlı kontrol için daha fazla çaba ve toprağı gübrelemek için farklı yaklaşım gerektirir.

Tek çenekli olan pirinç normalde yıllık bitki olarak yetiştirilir, ancak tropikal alanlarda çok yıllık olarak da yaşayabilir ve 30 yıla kadar budanmış bitki kökünden süren filizler vasıtasıyla mahsul üretebilir. Pirinç ekimi, düşük işgücü maliyetleri ve yüksek yağmur düşüşü olan ülke ve bölgeler için çok uygundur. Ancak pirinç, su kontrollü teras sistemlerinin kullanılmasıyla dik bir tepede veya dağ alanda bile neredeyse her yerde yetiştirilebilir. Ana türü Asya'ya ve Afrika'nın belirli bölgelerine özgü olsa da, yüzyıllarca süren ticaret ve ihracat, onu dünya çapında birçok kültürde yaygınlaştırdı. Pirinç üretimi ve tüketiminin 2010 yılında küresel sera gazı emisyonlarının %4'ünden sorumlu olduğu tahmin edilir.

Özellikler
Pirinç bitkisi  uzunluğa kadar büyüyebilir, bu bazen çeşitliliğe ve toprak verimliliğine bağlı olarak daha çok olabilir. Uzun, ince yaprakları  uzunluğunda ve  genişliğindedir. Küçük rüzgarla tozlaşan çiçekler sarkık çiçeklenme  uzunluğa kadar dallı bir yay şeklinde üretilir. Yenilebilir tohum tanesi (caryopsis)  uzunluğunda ve  kalınlığındadır.

Pirincin işlenmesi ve yan ürünleri
 Kırık taneler: Bir tam tanenin dörtte üçünden küçük olan pirinç taneleri. Pirinç unu yapımında ve evcil hayvan mamalarında kullanılır.
 Pirinç kabuğu: Pirinç tanesini içine alan dış kaplama veya kabuk tabakası. Kabuk yenmez.
 Pirinç kepeği: Pirincin üst tabakası. Tahıllarda, karışımlarda ve vitamin konsantrelerinde bir bileşendir ve pirinç kepeğinin gıda kalitesinde olmayan cinsleri hayvan yemlerinde kullanılır.
 Pirinç kepeği yağı: Pirinç kepeğinden çıkartılan yüksek kaliteli bir yemeklik yağdır.
 Pirinç unu: Öğütülmüş kabuksuz veya esmer pirinçtir. Alerjenik değildir ve bu da onu, glütene ve buğday unu ürünlerine karşı alerjisi bulunanlar için bir buğday alternatifi olarak çok değerli hâle getirir. Pirinç hamuru, cips ve başka aperitif yiyecekler ve kahvaltı amaçlı tahıl ürünleri üretilmek üzere tabaka hâline getirilebilir.

Pirinç tipleri
 Aromatik pirinç: Kavrulmuş fındık veya patlamış mısıra benzer bir doğal aroması ve tadı vardır. En yaygın yerli aromatik pirinçler basmati, jasmine ve della 'dır.
 Kısa taneli pirinç: Kısa, tombul, hemen hemen yuvarlak olan tanelerdir.
 Orta taneli pirinç: Uzunluğu eninin iki veya üç katı olan, uzun taneli pirinçten daha kısa ve geniş taneler. Pişirilmiş taneler daha nemli ve yumuşak olur ve uzun taneli pirince göre birbirine yapışma eğilimi daha fazladır.
 Tatlı pirinç: Kısa, tombul, opak taneli pirinç. Pişirildiğinde pirinç şeklini kaybeder ve çok yapışkan ve glutenli olur.
 Uzun taneli pirinç: Uzunluğu eninin dört veya beş katı olan uzun ve ince taneler. Pişirildiğinde tane tane, hafif ve yumuşak olur.

Dünya pirinç üretimi
Çeltik daha ziyade tropikal ve suptropikal iklim şartlarında, güney ve güneydoğu Asya ile Afrika'da yaygın olarak yetiştirilir. En çok Muson Asyası'nda yetişir.

Türkiye pirinç üretimi
Çeltik (Kabuğu çıkarılmamış pirinç) Türkiye'nin bütün bölgelerinde yetiştirilmektedir, fakat en fazla ekiliş alanı ve üretim miktarına sırasıyla Marmara ve Karadeniz Bölgeleri sahiptir. Buna karşılık Ege ve Doğu Anadolu Bölgelerinde ekiliş çok azdır.

En fazla çeltik %70,2 oranıyla Marmara Bölgesinde üretilir. Edirne %41,2 oranıyla Türkiye'de en çok pirinç üretimi yapan ildir.

Yerel ürünlerde ayrıcalık oluşturulmasında ve bu ürünlerin kırsal ekonomiye katkısının yükselmesinde önemli yer tutan 'coğrafi işaretler' pirinçte de ürünün değerini artırıyor.

Türk Patent ve Marka Kurumundan İpsala pirinci, Karacadağ pirinci, Tosya pirinci, Bolu Kıbrıscık pirinci ve Konuralp pirinci için coğrafi işaret tescili alındı.  Ayrıca İpsala pirinci için AB coğrafi işaret başvurusu yapıldı. Terme pirinci, Gönen pirinci, Biga inci pirinci ve Yusufeli pirinci için coğrafi işaret tescili başvurusu bulunuyor.

Mineraller ve vitaminler
100 g pişirilmemiş haşlanmış pirinçte mineral ve vitaminler:

Notlar

Kaynakça

Pirinç


The year 1756 in science and technology involved some significant events.

Chemistry
 Joseph Black describes how carbonates become more alkaline when they lose carbon dioxide, whereas the taking-up of carbon dioxide reconverts them.
 Scottish physician Francis Home publishes Experiments on Bleaching in Edinburgh.
 Mikhail Lomonosov disproves the phlogiston theory of combustion and pioneers the study of oxidation by converting tin to stannic oxide.

History of science
 Thomas Birch begins publication of The History of the Royal Society of London.

Technology
 John Smeaton produces the first high-quality cement using hydraulic lime since Roman times for construction of the third Eddystone Lighthouse (completed 1759, following burning down of the second in 1755).
 The recipe for mayonnaise (originally "salsa mahonesa" or "maonesa") is probably brought back to France by his chef after Louis François Armand du Plessis, duc de Richelieu's military success on Menorca.

Awards
 Copley Medal: Not awarded

Births
 June 4 – Jean-Antoine Chaptal, French chemist who names nitrogen in 1790 (died 1832)
 September 21 – John Loudon McAdam, Scottish highway engineer (died 1836)
 November 30 – Ernst Chladni, German physicist (died 1827)
 December 26 – Bernard-Germain-Étienne de La Ville-sur-Illon, French naturalist (died 1825)
 David Friesenhausen, German-Hungarian-Jewish rabbi, mathematician and astronomer (died 1828)

Deaths
 February 22 – Pehr Löfling, Swedish Linnean botanist, (born 1729)
 April 16
 Jacques Cassini, French astronomer (born 1677)
 Andrew Plummer, Scottish physician and chemist (born 1697)

References

18th century in science
1750s in science

1756 in science


An Aristida utilis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Frederick Manson Bailey. An Aristida utilis in nahilalakip ha genus nga Aristida, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aristida

Aristida utilis


ඩි සොයිසා කාන්තා රෝහල, ශ්‍රී ලංකාවේ පිහිටි රෝහලකි.

ශ්‍රී ලංකාවේ රෝහල්

ඩි සොයිසා කාන්තා රෝහල


كان جيمس باتلر هيكوك (27 مايو 1837 – 2 أغسطس 1876)، المعروف باسم «وايلد بيل» هيكوك، بطلًا شعبيًا في الغرب الأمريكي القديم، واشتهر بعمله عبر الحدود كراعٍ للماشية، وقائد عربات، وجندي، وجاسوس، ومستطلع، ورجل قانون، ومقاتل، ومقامر، ورجل استعراض وممثل. اكتسب قدرًا كبيرًا من سوء السمعة في وقته، وقد عزز معظمها العديد من القصص الدخيلة التي كانت مفبركةً في كثير من الأحيان. رغم زيف بعض التقارير المعاصرة عن مآثره وظهورها على أنها مختلقة، إلا أنها بقيت الأساس خلف معظم شهرته وسمعته، إلى جانب قصصه الخاصة.

وُلد هيكوك وترعرع في مزرعة شمال إلينوي في الوقت الذي انتشرت فيه النشاطات الخارجة عن القانون والاقتصاص غير القانوني بسبب تأثير مجموعات «قطاع البراري». انجر هيكوك وراء نمط الحياة البربري هذا واتجه غربًا بعمر 18 عامًا كهارب من العدالة، وعمل في قيادة الحناطير ولاحقًا كرجل قانون في الأراضي الحدودية لكنساس ونبراسكا. حارب مع جيش الاتحاد وعمل في التجسس لصالحه خلال الحرب الأهلية الأمريكية، واكتسب شعبيةً بعد الحرب كمستطلع ورامٍ وممثل ومقامر محترف. على مدار سنين حياته، شارك في العديد من حوادث إطلاق النار البارزة.

في عام 1876، تعرض هيكوك لإطلاق نار من الخلف وقُتل خلال لعب البوكر في صالون في ديدوود، مقاطعة داكوتا (التي تُعرف اليوم بداكوتا الجنوبية) على يد جاك ماكول، مقامر غير ناجح. سُميت يد الكروت التي يُعتقد أنه حملها في وقت موته بيد الرجل الميت: زوجان، آسان سوداوان وثمانيتان.

بقي هيكوك شخصيةً شعبيةً في تاريخ الحدود. خلدت العديد من المواقع التاريخية والآثار حياته، وقد صُور عدة مرات في الأدب والأفلام والتلفاز. يُوصف بشكل رئيسي كبطل القصة، على الرغم من كون أفعاله في الروايات التاريخية مثيرةً للجدل، بالإضافة إلى أن حياته المهنية مبالغ فيها سواء بواسطته أو بواسطة الكثيرين من صناع الأساطير. بينما زعم هيكوك أنه قتل عددًا كبيرًا من الرجال المسلحين المعروفين وغير المعروفين على مدى حياته، وفقًا لجوزيف جي. روزا، مؤلف سيرة هيكوك الذاتية وصاحب السلطة الأساسية على وايلد بيل، فإن هيكوك قد قتل ستة أو سبعة رجال فقط في حوادث إطلاق النار.

وفاته
في 1 أغسطس 1876، وبينما يلعب هيكوك البوكر في صالون نوتال آند مان رقم 10 في ديدوود، مقاطعة داكوتا، جلس رجل مخمور يُدعى جاك ماكول على مقعد شاغر ليلعب. خسر ماكول بشكل فادح. شجعه هيكوك على الانسحاب من اللعبة حتى يتمكن من تغطية خسارته، وعرض إعطاءه بعض المال من أجل الفطور. على الرغم من قبول ماكول للمال، إلا أنه شعر بالإهانة على ما يبدو.

في اليوم التالي، لعب هيكوك البوكر مرةً أخرى، وعادةً ما جلس موجهًا ظهره نحو الحائط إذ مكنه هذا من رؤية المدخل، لكن عندما انضم إلى اللعبة، لم يجد مكان جلوس شاغر سوى مقعد واحد يعاكس الباب، طلب هيكوك مرتين من رجل على الطاولة، تشارلز ريتش، أن يتبادلا أماكن الجلوس، لكن ريتش رفض ذلك.

دخل ماكول الصالون، ومشى باتجاه هيكوك، وسحب مسدسه من طراز كولت 1873 وصرخ «اللعنة عليك! خذ هذا!» قبل أن يطلق النار مباشرةً نحو رأس هيكوك من الخلف على بعد مسافة قريبة.

توفي هيكوك مباشرةً. اخترقت الرصاصة خده الأيمن وأصابت لاعبًا آخر، كابتن الزوارق ويليام ماسي، في معصمه الأيسر. يُعتقد أن هيكوك قد أخبر صديقه تشارلي أوتر وأخرين من الذين سافروا معه عن اعتقاده بأنه سيُقتل في ديدوود.

محاكمة جاك ماكول
يُعد دافع ماكول لقتل هيكوك موضع تكهنات، ويرتبط بشكل كبير مع غضب ماكول من إعطاء هيكوك المال له من أجل الفطور في اليوم السابق، بعد خسائره الفادحة في البوكر.

استُدعي ماكول ليمثل أمام «هيئة محلفي عمال المناجم» غير الرسمية (مجموعة محلية مخصصة من عمال المناجم ورجال الأعمال). ادعى ماكول بأنه انتقم من هيكوك لقتله أخيه في السابق، وهو ما قد يكون صحيحًا. (قُتل رجل يُدعى لو ماكول على يد رجل قانون مجهول في أبيلين، كنساس، لكن من غير المؤكد وجود صلة قرابة ما بين الرجلين). بُرئ ماكول من تهمة القتل، ما دفع صحيفة بلاك هيلز بيونير إلى تحرير مقال ورد فيه: إذا أوصلنا سوء حظنا إلى قتل رجل ما... سنطلب ببساطة أن تحدث محاكمتنا في بعض معسكرات المناجم في هذه التلال.» اشتهرت الكارثة جين بقيادتها حشدًا من الأشخاص الذين قاموا بتهديد ماكول بالإعدام شنقًا، ولكن في الوقت الذي توفي فيه هيكوك، كانت جين في الحقيقة محتجزةً لدى السلطات العسكرية.

بعد تباهيه بقتل هيكوك، أُلقي القبض على ماكول مرةً أخرى. لم تُعتبر المحاكمة الثانية خطرًا مزدوجًا بسبب هيئة المحلفين غير النظامية في المحاكمة الأولى بالإضافة إلى أن ديدوود كانت في دولة هندية. عُقدت المحاكمة الثانية في ينكتون، عاصمة مقاطعة داكوتا. سافر شقيق هيكوك، لورينزو باتلر، من إلينوي من أجل حضور إعادة المحاكمة. أُدين ماكول وحُكم عليه بالإعدام.

أجرى المراسل ليندر ريتشاردسون مقابلةً مع ماكول قبل إعدامه بفترة وجيزة، وكتب مقالًا عنه في عدد أبريل 1877 في سكرايبنرز مونثلي. تحدث باتلر مع ماكول عقب المحاكمة وقال بأن ماكول لم يظهر أي ندم.وبينما أكتب الأسطر الختامية لهذا المخطط الموجز، تصلني كلمة تفيد بإعادة إلقاء القبض على قاتل وايلد بيل من قبل سلطات الولايات المتحدة، إذ حُكم عليه بالإعدام بتهمة القتل العمد. هو الآن في ينكتون، دي. تي. في انتظار إعدامه. اقتُرح في المحاكمة [الثانية] أن [ماكول] قد استُؤجر بواسطة المقامرين الذين يخشون أن يأتي الوقت الذي ينصب فيه مواطنون أفضل بيل بطلًا للقانون والنظام – وهو منصب شغله سابقًا في حياة كنساس على الحدود، بفضل رجولته وشجاعته.أُعدم جاك ماكول شنقًا في 1 مارس 1877 ودُفن في المقبرة الرومانية الكاثوليكية. نُقلت المقبرة في عام 1881، وعندما استُخرجت جثة ماكول، وُجدت انشوطة حبل المشنقة معلقةً حول رقبته.

يد الرجل الميت
لعب هيكوك بوكر فايف-كارد ستاك أو فايف-كارد درو قبل تعرضه لإطلاق النار. وحمل زوجين من الكروت: آسان سوداوان وثمانيتان سوداوان ككروت «مكشوفة». بقيت هوية الكرت الخامس («بطاقة الحفرة» خاصته) موضع تكهنات.

انظر أيضًا
 تبادل إطلاق نار وايلد بيل هيكوك - ديفيز توت

مراجع

أشخاص قتلوا في داكوتا الجنوبية
أشخاص من أبيلين (كانساس)
أشخاص من إلينوي
أشخاص من تروي غروف (إلينوي)
أشخاص من ديدوود
أشخاص من ليفنوورث
أمريكيون في القرن 19
أمريكيون مغتالون
أمريكيون من أصل إنجليزي
جرائم قتل في الولايات المتحدة 1876
حاملو السلاح في الغرب الأمريكي القديم
حكايات طويلة
رجال قانون في الغرب الأمريكي القديم
شخصيات الغرب الأمريكي
ضحايا قتل أمريكيون
تراث شعبي أمريكي
لاعبو بوكر أمريكيون
مأمورو كانساس
مبارزون ومبارزات
مستقلون من ولاية كانساس
مواليد 1837
مواليد في تروي غروف (إلينوي)
وفيات 1876
وفيات بإطلاق النار في داكوتا الجنوبية
وفيات بسبب الأسلحة النارية
وفيات في ديدوود

وايلد بيل هيكوك


El Royal Borough of Kingston upon Thames es un municipio de Londres en el suroeste de Londres, Inglaterra. La ciudad principal es Kingston upon Thames y el municipio incluye Surbiton, Chessington, New Malden, Tolworth y parte de Worcester Park. Es el más antiguo de los cuatro Royal Boroughs en Inglaterra. Los otros son Kensington y Chelsea y Greenwich también en Londres y Windsor y Maidenhead. La autoridad local es el Consejo del Municipio londinense de Kingston upon Thames.

Limita, al oeste y al norte, con el municipio de Richmond upon Thames, al noreste con el Wandsworth y al este con los municipios de Merton y Sutton. Limita al suroeste con el condado de Surrey. Kingston está situado a la orilla del río Támesis.
En Kingston Upon Thames vive el famoso actor Tom Holland, el cual interpreta a Spider-Man en las películas Spider-Man: Homecoming, Spider-Man: lejos de casa, Spider-Man: No Way Home y Capitán America: Civil War, y también protagonizó o participó en otras películas como Lo Imposible.

Historia

El nombre de Kingston vino del inglés antiguo King's Tun (español: Tierra del Rey). Hay una piedra en la villa donde los reyes sajones de Inglaterra fueron coronados.
Eduardo el Viejo (900)
Athelstan (925)
Edmundo I de Inglaterra (940)
Edred (946)
Edwy el Bello (955)
Eduardo el Mártir (971)
Etelredo II el Indeciso (978)

En el Libro Domesday, Kingston tenía cinco molinos y una población de 1500 habitantes. Durante la Edad Media, Kingston era un puerto, porque era más rápido el transporte por río. En el  Kingston tuvo su primera fiesta, y en 1351 el rey Eduardo III de Inglaterra le otorgó el derecho a tener dos fiestas por año. En 1555, Kingston ganó una tercera fiesta.

La villa tuvo plagas en 1625 y 1636. Durante la mayor parte de la Guerra Civil inglesa, Kingston fue gobernado por las tropas del proparlamentario puritano Oliver Cromwell, pero sus habitantes ayudaban la causa del rey Carlos I de Inglaterra. En 1855 Kingston perdió dos de sus fiestas.

Demografía
En el censo de 2001 Kingston tuvo una población de 147 273: 124 392 blancos (111 810 británicos), 11 466 asiáticos,  3357 mestizos, 2309 negros, 2026 chinos y 3723 habitantes de otras etnias.

Distritos
 Alexandra
 Berrylands
 Canbury
 Chessington
 Coombe
 Hook
 Kingston upon Thames
 Kingston Vale
 Malden Rushett
 Motspur Park
 New Malden
 Norbiton
 Old Malden
 Seething Wells
 Surbiton
 Tolworth

Referencias

Kingston upon Thames


إبراهيم بن مراد هو إبراهيم بن مراد بن منصور بن عمار، ولد في 21 يناير/كانون الثاني 1950 ببلدة بشري التابعة إلى ولاية قبلي بالجنوب التونسي، هو باحث ومعجمي تونسي، وهو أستاذ باحث بالجامعة التونسية مختص في علوم المعجمية وتاريخ العلوم، وهو أستاذ التعليم العالي في كلية الآداب والفنون والإنسانيات بجامعة منوبة بتونس.

نشاطه
 نشط خاصة في مجال المعجمية، حيث أنه عضو مؤسس في جمعية المعجمية العربية التي تأسست عام 1983 ويتولى رئاستها منذ عام 1994. كما ترأس تحرير «مجلة المعجمية» التي تصدرها تلك الجمعية قبل أن تؤول إليه مسؤولية إدارتها عام 1995، كما اهتم بتاريخ العلوم وخاصة بتاريخ الطب والصيدلة عند العرب.
 عضو مراسل بالمجمع العلمي العراقي منذ سنة 1988.
 عضو مراسل في مجمع اللغة العربية بدمشق منذ سنة 1993.
 مدير «موسوعة أعلام العلماء والأدباء العرب والمسلمين» (التي تصدرها المنظمة العربية للتربية والثقافة والعلوم) من أكتوبر 2009 إلى جوان /يونيو 2015؛ وهو عضو في لجنتها العلمية منذ سنة 1998.
 عضو المجلس العلمي لهيئة المعجم التاريخي للغة العربية التابعة لاتحاد المجامع اللغوية العلمية العربية بالقاهرة من سنة 2008 إلى سنة 2013.
 عضو مجلس الأمناء بمركز الملك عبد الله بن عبد العزيز الدولي لخدمة اللغة العربية بالرياض ونائب لرئيسه من جانفي / يناير 2010 إلى ديسمبر 2013.
 عضو المجلس العلمي لمشروع معجم الدوحة التاريخي للغة العربية بالدوحة ونائب لرئيسه منذ جانفي / يناير 2013.
 رئيس المشروع الوطني للبحث «مدوّنة المعجم العربي التاريخي» (رمز V 96 SHS 01) التابع لوزارة التعليم العالي والبحث العلمي (بتونس) من 1996 إلى 2004.
 رئيس وحدة البحث «مفردات العربية بين المعجم والقاموس» في كلية الآداب والفنون والإنسانيات بجامعة منوبة (رمز 01UR0206) منذ سنة 2001.
 رئيس فريق البحث التونسي في مشروع البحث التونسي الفرنسي المشترك (مع فريق بحث فرنسي شريك من جامعة ليون2 بفرنسا) «حركة المصطلحات العلمية والفنية في المصادر العربية القديمة» (رمزCMCU 02 F 02 08) من جانفي / يناير 2002 إلى ديسمبر 2004,
 رئيس فريق البحث التونسي في مشروع البحث التونسي الفرنسي المشترك (مع فريق جامعة ليون 2) «تطور المصطلحات العلمية والفنية العربية وتنميطها وانتقالها من القرن العاشر إلى القرن الرابع عشر الميلاديين» (رمز CMCU 05 G 02 05) من جانفي / يناير 2005 إلى ديسمبر 2008.
 رئيس مشروع البحث الدولي التابع لشبكة الباحثين في المعجمية والمصطلحية والترجمة (LTT=Lexicologie, Terminologie, Traduction) حول «الترجمة من الفرنسية إلى العربية ودورها في التوليد المعجمي» (La Traduction du français vers l'arabe et son rôle dans la formation des néologismes) من جانفي / يناير 2006 إلى ديسمبر 2008؛ وقد ضم المشروع خمس جامعات هي جامعة منوبة بتونس وجامعة ليون 2 بفرنسا والجامعة اللبنانية ببيروت والجامعة الأردنية بعمان وجامعة انتا ديوب بداكار.

مؤلفاته
 الإنتاج العلمي:
 المعرَّب الصوتي عند العلماء المغاربة، الدار العربية للكتاب، ليبيا - تونس، 1978 (235 ص).
 المصطلح الأعجمي في كتب الطب والصيدلة العربية، دار الغرب الإسلامي، بيروت، 1985 (جزءان).
 دراسات في المعجم العربي، دار الغرب الإسلامي، بيروت، 1987 (399 ص)، ط. 2، 2009.
 بحوث في تاريخ الطب والصيدلة عند العرب، دار الغرب الإسلامي، بيروت، 1991 (641 ص).
 المعجم العلمي العربي المختص حتى منتصف القرن الحادي عشر الهجري، دار الغرب الإسلامي، بيروت، 1993 (178 ص).
 مسائل في المعجم، دار الغرب الإسلامي، بيروت، 1997 (274 ص).
 مقدمة لنظرية المعجم، دار الغرب الإسلامي، بيروت، 1997 (217 + 9 ص).
 الكَلِمُ الأعجمية في عربية نفزاوة (بالجنوب الغربي التونسي)، مركز الدراسات والبحوث الاقتصادية والاجتماعية، سلسلة اللسانيات، عدد 10، تونس، 1999 (469 ص).
 من المعجم إلى القاموس، دار الغرب الإسلامي، تونس - بيروت، 2010 (292 + 13 ص).
 المعجم العربي بين اللغة والخطاب، مركز الملك عبد الله بن عبد العزيز الدولي لخدمة اللغة العربية، الرياض، 2016 (106 ص).
 وله في تحقيق النصوص:
 مختارات من الشعر المغربي والأندلسي لم يسبق نشرها، دار الغرب الإسلامي، بيروت، 1986 (309 ص).
 تفسير كتاب دياسقوريدوس في الأدوية المفردة، لأبي محمد عبد الله بن أحمد ابن البيطار المالقي، المؤسسة الوطنية للترجمة والتحقيق والدراسات بيت الحكمة، تونس، ودار الغرب الإسلامي، بيروت، 1990 (432 + 5 ص).
 كتاب الاعتماد في الأدوية المفردة لأبي جعفر أحمد بن إبراهيم ابن الجزار، مؤسسة الفرقان للتراث الإسلامي، لندن، 2019 (1083 ص).
 وله في المراجعة والتعليق:
 تفسير مفردات الأنطاكي باللهجة التونسية لمحمد محفوظ، دار الغرب الإسلامي، بيروت، 1996 (245 ص).
 كتاب آداب المعلمين لمحمد بن سحنون، بتحقيق حسن حسني عبد الوهاب (ط. 1) ثم بمراجعة محمد العروسي المطوي (ط. 2)، والمراجعة الجديدة هي ط. 3، المجمع التونسي للعلوم والآداب والفنون بيت الحكمة، تونس، 2010 (171 ص).
 خطرات إلهام في مصطاف غنوش لمحمد العروسي المطوي (تقديم وتعليق)، منشورات زخارف، تونس، 2015 (139 ص).
 وله في الإشراف على النشر:
 إسهام التونسيين في إثراء المعجم العربي (وقائع الندوة الوطنية الأولى التي نظمتها جمعية المعجمية العربية بتونس في مارس 1985)، دار الغرب الإسلامي، بيروت، 1985 (303 ص).
 في المعجمية العربية المعاصرة (وقائع الندوة العلمية الدولية الأولى التي نظمتها جمعية المعجمية العربية بتونس في أفريل 1986)، دار الغرب الإسلامي، بيروت، 1987 (669 ص).
 المعجم العربي المختص (وقائع الندوة العلمية الدولية الثالثة التي نظمتها جمعية المعجمية العربية بتونس في أفريل 1993)، دار الغرب الإسلامي، بيروت، 1996 (496 ص).
 المعنى الحقيقي والمعنى المجازي في القاموس الثنائي الفرنسي العربي (وقائع ندوة في جامعة ليون 2 بفرنسا - بالاشتراك)، دار المنى، لبنان، 2007 (145 + 54 ص).
 وله في الإنتاج الأدبي:
 الوجه الآخر للحكاية (مجموعة قصصية)، منشورات قصص، تونس، 1982 (135 ص).
 لُغْز المدينة الخضراء (مجموعة قصصية)، منشورات زخارف، تونس، 2019 (164 ص).

مراجع

وصلة خارجية

 «أسس المعجم المختص اللسانية» لإبراهيم بن مراد

أكاديميون تونسيون
كتاب وكاتبات تونسيون
لغويون تونسيون
مواليد 1950
أعضاء هيئة تدريس جامعة منوبة
أعضاء مجمع اللغة العربية بدمشق
أعضاء المجمع العلمي العراقي
معجميون عرب
مواليد 1369 هـ
لغويون عرب في القرن 21
كتاب بالعربية في القرن 20
كتاب بالعربية في القرن 21

إبراهيم بن مراد


Melenci (, , ) ist ein Ort im serbischen Banat und gehört zum Verwaltungsgebiet der Stadt Zrenjanin.

Demografie
In Melenci leben nach einer Volkszählung aus dem Jahr 2002 insgesamt 5383 volljährige Personen in 2269 Haushalten. Das Durchschnittsalter der Einwohner liegt bei 40 Jahren (38,4 bei der männlichen und 41,6 bei der weiblichen Bevölkerung). Das Dorf hat eine serbische Mehrheit und verzeichnet eine kontinuierlich sinkende Einwohnerzahl.

Ort in der Opština Zrenjanin

Melenci