Christiane Ernst-Zettl (* 19. Januar 1970 in Löbau) ist Stabsfeldwebel im Sanitätsdienst der Bundeswehr. Sie wurde 2005 bekannt durch eine Befehlsverweigerung im Afghanistankrieg und die nachfolgende Disziplinarstrafe.

Leben

Eintritt in die Bundeswehr
Christiane Ernst-Zettl wurde zusammen mit ihren Eltern im März 1984 aus der DDR in die Bundesrepublik Deutschland abgeschoben und ausgebürgert.

Sie war zunächst Fachangestellte im Gesundheitswesen. Im Oktober 1991 trat sie mit höherem Dienstgrad in den Sanitätsdienst der Bundeswehr ein. 1998 wurde sie Berufssoldatin. Ernst-Zettl nahm an den Auslandseinsätzen der Bundeswehr in Bosnien (SFOR) und im Kosovo (KFOR) teil. Seit 2002 arbeitet sie im Sanitätsamt der Bundeswehr (SanABw) in München. Sie ist verheiratet.

Afghanistaneinsatz
Sie kam am 24. Februar 2005 (bis 27. April 2005) im Zuge des 7. Einsatzkontingents ISAF nach Afghanistan. Im April 2005 sollte sie nach Anweisung ihres Vorgesetzten ihr Rot-Kreuz-Schutzzeichen ablegen und Personenkontrollen an afghanischen Frauen vor dem Camp Warehouse bei Kabul vornehmen. Dies verweigerte sie mit Hinweis auf das humanitäre Völkerrecht, das den Einsatz von Nichtkombattanten für operative Aufgaben verbietet. Als Folge ihrer Weigerung wurde sie mehrere Stunden dazu vernommen und nachfolgend aus dem Sicherungsdienst herausgelöst. Zudem bekam sie eine Disziplinarstrafe in Höhe von 800 € und wurde zurück nach Deutschland geschickt. Seit 2005 ist sie Mitglied des Arbeitskreises Darmstädter Signal.

Juristischer Verlauf
Ernst-Zettl legte Beschwerde beim Truppendienstgericht Süd in München ein. Diese wurde abgelehnt, weil sie drei Tage zuvor den Vorfall ihrem Disziplinarvorgesetzten gemeldet hatte und aufgrund der fehlenden Antwort die Situation bewusst instrumentalisiert habe, um einen "Missbrauch ihrer Rechte zu Lasten eines Kameraden" und eine Störung des Dienstbetriebs herbeizuführen.

Eine erneute Beschwerde wegen "Verfahrensfehlern" und des "Aussprechens völkerrechtswidriger Befehle" blieb über mehrere Monate unbeantwortet und mündete in einem Antrag beim zuständigen Bundesverwaltungsgericht (BVerwG). Dessen 1. Wehrdienstsenat in Leipzig verwarf die Anträge als unzulässig (BVerwG 1 WB 58.06, 64.06). So entschied das Gericht, dass das Wehrbeschwerdeverfahren nicht dazu diene, "das Handeln oder die Anordnung bzw. Erlasse von Vorgesetzten oder Dienststellen der Bundeswehr im Allgemeinen zu überprüfen", sondern nur dann eine Anrufung möglich wäre, wenn "sein Antrag bzw. seine Beschwerde eine Verletzung seiner Rechte oder eine Verletzung von Vorgesetztenpflichten ihm gegenüber zum Gegenstand hat".

Kritische Würdigung
Jürgen Rose vom Darmstädter Signal kritisierte in der Freitag die mangelnde Unterstützung und Bestrafung von Ernst-Zettl wegen der Verweigerung für den nach seiner Ansicht völkerrechtswidrigen Befehl.
Hans-Joachim Gießmann, Professor am Hamburger Institut für Friedensforschung, stimmte der Ansicht von Ernst-Zettl teilweise zu, indem er äußerte, dass die Genfer Konvention und die Bestimmungen für Sanitäter sehr wohl für den Afghanistaneinsatz der Bundeswehr gelten würde: "Deutsche Soldaten sind dort ja in Kampfhandlungen involviert.", gab aber zu bedenken, dass Sanitäter Sicherungsaufgaben wahrnehmen können, wenn sie das Schutzzeichen ablegen.

Für ihr pazifistisches Engagement wurde Ernst-Zettl 2008 die Auszeichnung "Aufrechter Gang" der Humanistischen Union verliehen.

Weblinks
 Karl-Wilhelm Götte: "Wir gehen unsere Patienten schießen". In: Süddeutsche Zeitung, 20. Januar 2013

Einzelnachweise

Militärperson (Heer der Bundeswehr)
Deutscher
Geboren 1970
Frau

Christiane Ernst-Zettl


Geoffrey Lewis Lewis (d. 19 Haziran 1920 - ö. 9 Şubat 2008) önde gelen Türkçe araştırmacılarındandır. Oxford Üniversitesi emekli profesörüdür.

İngilizce konuşulan ülkelerde Teach Yourself Turkish yazarı olarak bilinen Lewis Türkiye'de Türk Dil Devrimi ile ilgili yazdığı Turkish Language Reform: A Catastrophic Success (Türk Dil Devrimi: Yıkıcı Bir Başarı) kitabı ile tanınır.

II. Dünya Savaşı ertesinde Türkiye hakkında çalışmalarına başlayan Lewis Türkiye ve Türk dili hakkında 60 yıllık bir deneyime sahiptir. Geoffrey Lewis Türkiye ve Türk dili hakkında birçok önemli esere ve çeviriye imza atmış ve 1998 yılında, Türkoloji bilimine katkılarından dolayı Türkiye Cumhuriyeti Liyakat Nişanı kendisine sunulmuştur.

Türk Dil Devrimi: Yıkıcı Bir Başarı kitabında çoğunlukla dil devrimini eleştirmiştir, dil devriminin bilimsellikten uzak yönleri üzerinde durmuştur.

Gençliği ve Eğitimi
1920 yılında Londra'da doğan Lewis University College School ve St John's College, Oxford'da eğitim gördü. 1945'te M.A., 1947'de James Mew Arabic Scholar ve 1950'de doktora derecelerini edindi.

St John's College'da eğitimine klasik çalışmalarıyla başlayan Lewis II. Dünya Savaşı'nın başlamasıyla eğitimine ara vererek 1947-1950 arasında Kraliyet Hava Kuvvetleri'nde radar operatörü olarak hizmet etti. Başlıca görev yerleri Libya ve Mısır olan Lewis Oxford'a döndükten sonra Arap ve Fars dili araştırmalarına başladı.

Başlangıçta Lewis için Türkçe bir hobiydi. Lewis akademisyen olarak atanana dek Türkçe Oxford'da eğitilen diller arasında değildi.

Kariyeri
 Türkçe Eğitmeni, 1950–54, İslami Araştırmalar'da Kıdemli Eğitmen, 1954–64, Kıdemli Türkçe Eğitmeni, 1964–86, Oxford
 Akademisyen, St Antony's College, Oxford, 1961.
 Misafir Profesör: Robert College, İstanbul, 1959–68; Princeton University, 1970–71, 1974; UCLA, 1975
 British Academy Leverhulme Visiting Professor, Türkiye, 1984
 Türkçe Profesörü, Oxford Üniversitesi, 1986.

Kaynakça

1920 doğumlular
2008 yılında ölenler
Britanyalı Türkologlar
Türkiye Cumhuriyeti Liyakat Nişanı sahipleri

Geoffrey Lewis Lewis


Liste des sultans de Pate

Situé sur l'île de Pate, au Kenya.

Liens externes

•

Sources

•

Articles connexes
 Witu

Références

 Martin, Chryssee MacCasler Perry et Esmond Bradley Martin : Quête du passé. Un guide historique de l'archipel de Lamu. 1973. (pp. 7) (uniquement pour Bwana Mkuu, Bwana Tamu et Fumo Madi ibn Abi Bakr )

Histoire du Kenya
Pate
Pate
Pate

Liste des sultans de Pate


تحرير آثلون 64  وهو الجيل الثامن من وحدات المعالجة المركزية بنظام إي أم دي 64 من شركة إي أم دي تم إطلاقها إلى الأسواق في 23 سبتمبر 2003. وهو ثالث سلسلة تحمل اسم آثلون وخليفة سلسلة آثلون إكس بي. وهو ثاني سلسلة، بعد سلسلة أوبترون بتكنولوجيا إي أم دي 64 وأول تكنولوجيا بنظام 64 بت مسوقة للمستخدمين العاديين. وكانت تتنافس مباشرة مع سلسلة بنتيوم 4. وبالإضافة إلى أنه كان يدعم تكنولوجيا 32 بت. وكان يستخدم مقبس 754 ومقبس 939 ومقبس 940 ومقبس إي أم 2.

مراجع

الأجهزة الدقيقة المتقدمة إكس86
استحداثات متعلقة بالحواسيب في 2003
إي أم دي
معالجات الحاسوب

آثلون 64


En informática, una cuota de disco es un límite establecido por el administrador del sistema que restringe ciertos aspectos del uso del sistema de archivos en los sistemas operativos modernos. El objetivo de la utilización de las cuotas de disco es limitar la asignación de espacio en el disco duro de una manera razonable.

Tipos de cuotas

Hay dos tipos básicos de las cuotas de disco. La primera, conocida como cuota de uso o cuota de bloques, limita la cantidad de espacio en disco que puede ser utilizado. La segunda, conocida como cuota de archivo o de inodo, limita el número de archivos y directorios que se pueden crear.

Además, los administradores suelen definir un nivel de advertencia, o cuota blanda, en la que se informa al usuario que se están acercando a su límite, que es menor que el límite efectivo, o cuota dura. También puede haber un intervalo de gracia pequeño, lo que permite a los usuarios violar temporalmente sus cuotas en ciertas cantidades, si es necesario. Cuando una cuota blanda es violada, el sistema envía normalmente al usuario (y en ocasiones al administrador también) algún tipo de mensaje.

Cuotas

Las cuotas de disco se suelen implementar en un esquema por usuario o por grupo. Es decir, un administrador del sistema define una cuota de uso para un determinado usuario o grupo.

De este modo, un administrador puede impedir que un usuario supere cierta cantidad de recursos de un sistema de archivos, o crear un sistema de acceso por niveles, mediante el cual los usuarios pueden tener diferentes niveles de restricción. Esto se utiliza, por ejemplo, en empresas de alojamiento web para proporcionar diferentes niveles de servicio basado en las necesidades y los medios de los clientes individuales.

En la mayoría de los casos, las cuotas también son específicas de los sistemas de archivos individuales. Si un administrador quiere limitar el uso de un determinado usuario en todos los sistemas de archivos, una cuota independiente tendría que ser especificada en cada uno.

Algunos sistemas previenen las operaciones de escritura en disco que daría lugar a violaciones de la cuota dura, mientras que otros prefieren esperar hasta que la cuota ha sido violada antes de denegar las solicitudes de escritura. El usuario suele ser notificado a través de los mensajes de error en la escritura de errores de operación generados por las aplicaciones que han cometido la violación.

Las cuotas de disco son compatibles con los sistemas operativos más modernos, incluidos los sistemas de tipo UNIX, Linux, Solaris, Microsoft Windows (a partir de Windows 2000), Novell NetWare, OpenVMS, y otros. El método de administración de cuotas de disco varían entre cada uno de estos sistemas operativos. Sistemas tipo Unix, por lo general proporciona un comando de cuotas para la administración y vigilancia; aunque también suelen utilizarse interfaces gráficas. Unix y sistemas operativos basados en él cuentan con frecuencia con un espacio temporal donde los usuarios pueden violar sus cuotas durante un breve periodo de tiempo. Windows 2000 y versiones posteriores utilizan la pestaña "Cuota" del cuadro de diálogo de propiedades del disco. Otros sistemas ofrecen sus propios servicios de gestión de cuotas.

Véase también

 Archivo (informática)
 Sistema de archivos
 Disco duro

Referencias

Informática
Archivos informáticos

Cuota de disco


تعتبر صناعة السيارات في إيران هي الصناعة الثانية في البلاد بعد صناعة النفط والغاز وتمثل 10% من الناتج المحلي الاجمالي في إيران، وإيران هي الدولة رقم 12 في إنتاج السيارات في العالم والأولى على مستوى الشرق الأوسط بقدرة إنتاجية تصل إلى 1,395,421 سيارة في العام، وبالنسبة للنمو في صناعة السيارات احتلت إيران الدولة الخامسة في العالم بعد الصين وتايوان ورومانيا والهند عام 2009م. طورت إيران صناعة سيارات كبيرة بإنتاج سنوي يصل إلى 200,000 وحدة في في عهد نظام محمد رضا بهلوي، ولكن بعد الثورة الإيرانية عام 1979، انخفض الإنتاج بشكل كبير نتيجةً للحرب العراقية الإيرانية والعقوبات الدولية، ومنذ أوائل العقد الأول من القرن الحادي والعشرين، نما إنتاج السيارات في إيران بشكل كبير، حيث تجاوز إنتاج إيران للسيارات عتبة المليون مركبة في العام 2007/2008.

اليوم ، إيران هي ضمن أكبر 20 دولة في صناعة السيارات في العالم وواحدة من أكبر الدول في آسيا، بإنتاج سنوي يزيد عن 1.6 مليون،  في عام 2009، احتلت إيران المرتبة الخامسة في نمو إنتاج السيارات بعد الصين وتايوان ورومانيا والهند وفقًا لإحصاءات المنظمة الدولية لمصنعي السيارات

(OICA)،  في العام 2013 انخفض الإنتاج بشكل كبير إلى أقل من 750,000 سيارة ومركبة تجارية.

بعد صناعة النفط والغاز، تعد صناعة السيارات هي الأكبر في إيران، فهي تمثل حوالي %10 من الناتج المحلي الإجمالي، وتوظف حوالي 4% من القوى العاملة  وكانت هناك طفرة في صناعة السيارات المحلية في الفترة ما بين عام 2000 و2013، مدفوعة برسوم الاستيراد العالية وتزايد الطبقة المتوسطة

وفي تموز/ يوليو 2013 منعت العقوبات التي فرضتها الولايات المتحدة الأمريكية على الشركات الإيرانية من استيراد قطع غيار السيارات التي تعتمد عليها السيارات المحلية، مما تنج عنه خسارة إيران عن مكانها لتركيا كأكبر منتج للسيارات في الشرق الأوسط.

ويهيمن كلا من إيران خودرو " IKCO" وسايبا "SAIPA" على سوق السيارات الإيرانية، وهما تابعان لمنظمة التنمية والتحديث الصناعي المملوكة للدولة. إن كلمة ( SAIPAهي اختصار للشركة الإيرانية المحدودة لإنتاج السيارات) والتي تأسست في عام 1966لتجميع السيارات الفرنسية ستروين بموجب ترخيص للسوق الإيراني. تأسست إيران خودرو في عام ،1962ومثلها مثل سايبا تقوم على تجميع السيارات الأوروبية والآسيوية بموجب ترخيص، فضلا ًعن العلامات التجارية الخاصة بها.

وفي عامي 2008 و 2009 أنفقت الحكومة الإيرانية أكثر من 3 مليارات دولار أمريكي على تطوير البنية التحتية لتمكين السيارات للعمل بالغاز الطبيعي المضغوط. وكان الهدف هو تقليل واردات البنزين الباهظة التكاليف بسبب عدم كفاية الطاقة التكريرية في إيران، ومع تمتع إيران بأكبر فائض من الغاز الطبيعي في العالم بعد روسيا، أصبحت إيران سريعاً رائدة على مستوى العالم بالنسبة لعدد السيارات التي تعمل بالغاز الطبيعي: بحلول عام 2014 كان هناك أكثر من 3.7 مليون سيارة على الطريق تعمل بالغاز الطبيعي، وفي العام 2010 خفضت الحكومة مساهمتها في كلتا الشركتين إلى حوالي 20% ولكن تم إبطال الصفقات في العام نفسه من قبل منظمة الخصخصة الإيرانية. شركة إيران خودرو تعد أكبر منتج للسيارات في الشرق الأوسط، ففي عام 2012 أعلنت أنها منذ ذلك الوقت فصاعداً ستعيد استثمار ما لا يقل عن 3% من إيرادات مبيعات الشركة في مجال البحث والتطوير وعلى مدار عدة سنوات، استخدمت شركات صناعة السيارات الإيرانية تقنية النانو لزيادة رضاء وسلامة العملاء من خلال توفير وسائل الراحة هذه والتي تشمل اللوحات المضادة للبقع، والأسطح الزجاجية المقاومة للماء والطلاء المضاد للخدش. وفي عام 2011 أعلن مجلس مبادرة تكنولوجيا النانو خططه للتصدير إلى لبنان سلسلة من زيوت المحركات القائمة على تقنية النانو المحلية الصنع والمصنعة من قبل شركة Pishgaman Nano-Aria اختصاراً (PNACO) وتعمل هذه الزيوت القائمة على أساس تقنية النانو على تقليل من تآكل المحرك واستهلاك الوقود ودرجة حرارة المحرك. في عام 2009 طور الباحثون في جامعة أصفهان للتكنولوجيا فولاذاً قوياً بالطريقة النانونية ولكنه خفيف ومقاوم للتآكل كما هو الحال في الفولاذ المقاوم للصدأ لغرض استخدامه في السيارات ولكن من المحتمل أيضاً استخدامه في الطائرات، والألواح الشمسية وغيرها من المنتجات لقد أضرت العقوبات التي تم فرضها في عام 2013 بشدة على الصادرات بشكل خاص، والتي تضاعفت إلى نحو 50,000 سيارة في الفترة ما بين عامي 2011 و 2012 وهذا ما دفع شركة إيران خودرو للإعلان عن خطط في تشرين الأول/أكتوبر عام 2013 للبدء في بيع 10,000سيارة سنوياً إلى روسيا الاتحادية. وتشمل أسواق التصدير التقليدية للشركة: سوريا، العراق، الجزائر، مصر، السودان، فنزويلا، وباكستان، والكامرون، وغانا، والسنغال، وأذربيجان. وفي عام 2014 استأنفت شركات صناعة السيارات الفرنسية بيجو ورينو أعمالهما التقليدية مع إيران قٌبيل الاتفاق النووي والذي انسحب منه الرئيس ترامب في 2018.

النشأة والتطور التاريخي

في الستينيات من القرن العشرين، كانت إيران تفتقر إلى المعرفة التقنية وغير قادرة على إنتاج سياراتها الخاصة، فدعت الشركات الغربية لبدء صناعة سيارات محلية، ومنذ ذلك الحين، طورت إيران صناعتها المحلية حيث أصبح يمكنها تصميم السيارات وتجميعها بمفردها، بما في ذلك مصنع سيارات جديد في كاشان. انخفض متوسط الهامش التشغيلي لشركات صناعة السيارات الإيرانية الخمس الكبرى بنسبة 1٪ من 13٪ إلى 12٪ في عام 2011. كانت هناك سبعة مراحل تطورت خلالها صناعة السيارات الإيرانية:

توجد في إيران أكثر من 13 شركة عامة وخاصة لإنتاج السيارات وتأخذ إيران خوردو وسايبا 94% من الناتج المحلي الاجمالي، شركة إيران خودرو من أكبر الشركات الإيرانية لصناعة السيرات بكافة أنواعها الكبيرة والصغيرة وكذلك الباصات والشاحنات وبدأت التصدير لبعض الدول العربية والآسيوية مثل الجزائر وتونس و و سوريا والعراق ولبنان و روسيا والبرتغال وغيرها من الدول. ومن أهم أنواع سياراتها هي باكيان التي ما زالت تحتل أكثر من 60% من السوق وسمند التي حلت محل باكيان اعتبارا من 2005.

التوظيف
يوظف قطاع صناعة السيارات الإيراني حوالي 4% من القوى العاملة عدا عن الصناعات المرتبطة بصناعة السيارات. 75% من الإنتاج سيارات خاصة بالركاب و15% سيارات حمل خفيف.

الإنتاج السنوي عبر التاريخ

رسم بياني خطي للإنتاج الإيراني في صناعة السيارات

الاستثمار الأجنبي المباشر في صناعة السيارات في إيران

منذ العام 2016 بعد رفع العقوبات الدولية على إيران، كان هناك ما يقرب من 40 شركة تصنيع سيارات أجنبية تفكر بالدخول بمشاريع صناعة السيارات في إيران، بما في ذلك بيجو ومرسيدس وتويوتا حيث يفكرون في استخدام إيران كمركز إقليمي لصادراتهم الشرق أوسطية. ولكن تراجع هذا الزخم بعد قيام الرئيس الأمريكي ترامب بالإنسحاب من الإتفاق النووي، يمكن الرجوع للشركات التي راجعت قرارها بالإستثمار في إيران من هنا.

توجد أكثر من 25 شركة لصناعة السيارات في إيران، وتنتج بنشاط المركبات الخفيفة والثقيلة، تدخل الشركات الإيرانية في مشاريع إنتاج مشترك مع شركات مثل لوكسجن (التايوانية)، بي واي دي (الصينية)، بيجو وسيتروين (الفرنسيتين)، فولكس فاجن (الألمانية) ، نيسان (اليابانية) ، تويوتا (اليابانية) ، كيا موتورز (الكورية الجنوبية) ، بروتون ( الماليزية) ، شيري (الصينية) وكان هناك تعاون منذ عام 1991 من المنتجين الأوروبيين للمركبات الخفيفة والثقيلة مثل رينو (الفرنسية) ، بي إم دبليو ، مرسيدس بنز (الألمانيتين) ، دايو وهيونداي (كوريا الجنوبية). كما أعلنت شركة صناعة السيارات الإيطالية فيات عن خطط لبدء إنتاج سيارتها من نوع سيينا في إيران في عام 2008.

دخلت شركة شيري الصينية في أغسطس 2007 في مشروع مشترك بقيمة 370 مليون دولار أمريكي مع شركة إيران خودرو الإيرانية لإنتاج سيارات لأسواق غرب وجنوب آسيا. وتمتلك شركة شيري 30٪ من المشروع، وتمتلك خودرو 49٪ و تمتلك سوليتاك شركة واجهة كندية النسبة المتبقية البالغة 21٪ من المشروع وسيكون المصنع في مدينة بابل الإيرانية. وقعت شركة آنهوي أنكاي للسيارات (الصينية أيضًا) صفقة في يناير 2008 مع ARG-Diesel Iran لتزويدها بـ 600 حافلة، بقيمة 51,35 مليون يورو الصفقة ستكتمل بحلول أكتوبر 2008.

تحتاج إيران سنويًا إلى حوالي 4000 حافلة للنقل الداخلي، كانت إيران تنتج عددًا من الحافلات المختلفة منذ سبعينيات القرن العشرين مثل حافلات مرسيدس الألمانية ومان وكذلك سكانيا السويدية وفولفو التي صدرتها لجميع أنحاء آسيا. وتعاونت شركة حافلات دايو مع شركة صناعة السيارات الإيرانية Ardebil Sabalan Khodrow-Maywan ليتم صناعة الحافلات في إيران، المصنع الذي من المقرر أن يكتمل بحلول مارس 2010، ستبلغ طاقته الإنتاجية 2000 حافلة في السنة، وسوف ينتج حوالي 800 حافلة سفرة بين المدن في 18 شهرًا بعد افتتاحه، وبناءً على الاتفاقية سيتم تصنيع المحركات وعلب التروس في كوريا الجنوبية ولكن سوف يُنقل الإنتاج بشكل متزايد إلى إيران، حيث سيتم تصنيع حوالي 60 بالمائة من الأجزاء في إيران.

واردات إيران من السيارات
ارتفعت واردات السيارات من 184 مليون دولار في عام 2002 إلى 1.5 مليار دولار في عام 2007،  وفي عام 2006 ، خفضت الحكومة الإيرانية مستويات التعرفة الجمركية لإستيراد السيارات إلى 90 في المائة للسيارات خفيفة الوزن ومنذ ذلك الحين شهدت إيران تدفق هائل للمركبات المستوردة، بل إن مستوى التعريفة الجمركية لإستيراد المركبات الثقيلة قل بنسبة 20 في المائة، بسبب انخفاض مستويات الإنتاج المحلي وارتفاع الطلب ونتيجة لذلك يتم حاليًا استيراد العديد من الشاحنات الأجنبية إلى إيران.

بعد رفع العقوبات الدولية، استوردت شركة رينو الفرنسية لصناعة السيارات أكثر من 93,000 سيارة (وحدات كاملة البناء و CKD (وهي اختصار لمجموعات الأجزاء اللازمة لتجميع مركبة كاملة في مصنع العميل)) إلى إيران في عام 2016.

تستحوذ مجموعة بي أس إيه الفرنسية على 30٪ من السوق الإيراني  بينما تبلغ حصة رينو الفرنسية 5٪ من ذلك السوق.

وصلات داخلية
 إيران
 صناعة السيارات

روابط خارجية
 Iranian automobile industry - Brief study (2008) - Market share and production level by manufacturers, type of vehicle (cars, 4WDs, buses or trucks)
 Iranian automobile industry - Brief study (2003)
 Iran Auto, 69-page report, 2008
 B.M.I: Iran Autos Report Q4 2011

المراجع

العلوم والتقنية في إيران
سيارات في إيران
صناعات في إيران
صناعة سيارات في إيران
قوائم سيارات حسب البلد

صناعة السيارات الإيرانية


Kromova žuta ili kromovo žutilo spada u kromne boje. Kromne boje su kromovi spojevi koji se koriste kao pigmenti, na primjer:
 kromoksidna zelena (Cr2O3),
 kromhidroksidna zelena ili viridian je hidratizirani kromov(III) oksid (emerod zelena ili smaragdno zelena),
 kromova žuta (olovni/II/ kromat),
 kromova narančasta i crvena (bazični olovni/II/ kromat),
 kromova zelena (smjesa olovnoga/II/ kromata i berlinskoga modrila).

Kromovo žutilo
Kromovo žutilo čvrsta je otopina olovnog kromata i olovnog sulfata x PbCrO4∙y PbSO4. O omjeru tih sastojaka i o uvjetima prilikom proizvodnje ovisi i boja pigmenta, koja može biti u rasponu od nježne zelenkastožute (boja jaglaca) do tamnožute. Kromovo žutilo proizvodi se taložnom reakcijom između neke topljive olovne soli, obično olovnog nitrata ili bazičnog olovnog acetata, i otopine natrijevog dikromata:

Taloženjem iz razrijeđenim otopina i na višoj temperaturi dobivaju se pigmenti svjetlijih i nježnijih tonova, dok se tamniji ton postiže upotrebom koncentriranih otopina i zagrijavanjem reakcijske smjese do ključanja. Koprecipitati olovnog kromata s olovnim sulfatom nastaju dodavanjem potrebne količine sulfatne kiseline u reakcijsku otopinu. Istaloženi se pigment zatim ispire, filtrira, ponovno ispire, suši i melje.

Odlike su kromova žutila čist i blistav ton i dobra moć pokrivanja. Međutim, standardni tipovi kromova žutila neotporni su prema djelovanju alkalija, kiselina i sumporovog dioksida i nisu svjetlostalni, pa s vremenom potamnjuju. Zbog toga se, osim standardnog kromovog žutila, proizvodi i nekoliko stabilnijih i kvalitetnijih vrsta tih pigmenata, koje su svjetlostalnije, postojane na povišenim temperaturama (do 260 °C) i otporne prema atmosferilijama, kemikalijama i djelovanju sumporovog dioksida iz onečišćene industrijske atmosfere. Takva se stabilizacija postiže ugradnjom nekih spojeva titanija, antimona i aluminija, ili naknadnom površinskom obradom silikatima.

Kromovo žutilo svrstava se među najtraženije anorganske žute pigmente. U usporedbi s ostalima taj je pigment relativno jeftin, pa se usprkos svojoj otrovnosti zbog sadržanoga olova vrlo mnogo upotrebljava. Najviše se kromova žutila troši za pripravu uljenih boja i lakova. Osim toga, ono se upotrebljava kao zidna boja (nalič) i boja za slikarstvo, u proizvodnji tiskarskih boja, za bojenje plastičnih masa, u prvom redu redu PVC-a i polietilena, zatim za bojenje emajla, papira i kartona, a služi i kao osnova za pripravu kromovih zelenih pigmenata.

Kromatni pigmenti
Među obojene kromatne pigmente ubrajaju se olovni kromati (kromovo žutilo i kromov narančasti pigment), olovnokromatni molibdati (molibdatni crveni i narančasti pigment) i kromatni zeleni pigment (kromovo zelenilo i cinkovo zelenilo). Svi su ti spojevi opasni i štetni za zdravlje zbog kancerogenosti kromata, a i zbog toga što svi, osim cinkova zelenila, sadrže otrovne olovne spojeve. Stoga su propisi strogi za njihovu upotrebu, rukovanje i primjenu, a u mnogim je djelatnostima njihova upotreba vrlo ograničena. Tako se na primjer ne smiju upotrebljavati za bojenje proizvoda koji dolaze u dodir s hranom, [[Igračka
|dječjim igračkama]] i slično.

Po svom kemijskom sastavu u skupinu kromatskih pigmenata mogu se ubrojiti i kromati nekih drugih metala (cinka, barija i stroncija) s pigmentnim svojstvima. Međutim, ti se pigmenti najčešće upotrebljavaju u zaštiti od korozije, pa se obično svrstavaju u specijalne pigmente.

Oksidni pigmenti kroma
Oksidni pigmenti kroma ubrajaju se među najstarije anorganske boje. Od kromovih oksida kao pigmenti služe spojevi kroma(III): krom(III) oksid, Cr2O3 i njegov hidratizirani oblik Cr2O3∙2 H2O. Ti su pigmenti zelene boje; oksid je bez sjaja, ali se hidrat po briljantnosti svoje boje može usporediti s organskim zelenim pigmentima. Oksidni pigmenti kroma odlikuju se velikom tvrdoćom i otpornošću prema abraziji, inertnošću i postojanošću na svjetlu i prema djelovanju vode, kiselina, alkalija i drugih kemikalija. Krom(III) oksid postojan je i na visokim temperaturama (ireverzibilne promjene opažaju se tek na temperaturama višim od 1 000 °C), ali je hidratizirani oksid osjetljiv već na 100 °C.

Oksidni pigmenti kroma proizvode se redukcijom alkalijskih dikromata u čvrstoj ili tekućoj fazi. Redukcija u čvrstoj fazi provodi se na temperaturi oko 1 100 °C, a kao reducens sumpor je u prednosti pred ugljikom. Žareni se produkt zatim ispire, suši i melje. Za redukciju dikromata u otopini mogu se kao redukcijska sredstva upotrijebiti sumpor, tiosulfati i neki organski spojevi.

Kromni oksidni pigmenti vrlo su cijenjeni zbog svojih izvanrednih svojstava. Među svim zelenim pigmentima najotporniji su prema agresivnim medijima, pa se upotrebljavaju za pripravu lakova i boja za ličenje betona i cementnih izrađevina, čeličnih konstrukcija, zatim u keramičkoj industriji, u proizvodnji gume i tako dalje.

Izvori

Pigmenti
 Materijali

Kromova žuta


Kochs-Graben bezeichnet

 den Silberhütter Kunstgraben
 den Ludengraben, ein Abschnitt des Silberhütter Kunstgrabens

Kochs-Graben


Hephzibah est une ville américaine située dans le comté de Richmond, en Géorgie. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Municipalité en Géorgie (États-Unis)
Comté de Richmond (Géorgie)

Hephzibah (Géorgie)


Matthew William Goode () este un actor englez. Și-a făcut debutul pe ecran în 2002 în filmul TV Confessions of an Ugly Stepsister.

Biografie
Goode s-a născut în Exeter, Devon. Tatăl său este geolog, iar mama sa, Jennifer, este asistentă medicală și un regizor de teatru amator. Goode este cel mai mic dintre cei cinci copii ai familiei.  Goode a fost educat la Școala Exeter, o școală independentă din Exeter, Devon, a urmat apoi Universitatea din Birmingham și Academia de Artă Dramatică Webber Douglas din Londra.

Filmografie

Film

Televiziune

Note

Legături externe

Interviuri
News Week interview (21 April 2006)
Sydney Morning Herald interview (1 March 2006)
Sunday Herald interview (1 January 2006)
USA Today interview (8 January 2004)
LOVEFiLM Blog  Matthew Goode at the London Film Festival screening of A Single Man (Oct 2009)

Nașteri în 1978
Actori britanici
Oameni în viață

Matthew Goode


Burnham Beeches is a  biological Site of Special Scientific Interest situated west of Farnham Common in the village of Burnham, Buckinghamshire. The southern half is owned by the Corporation of London and is open to the public. It is also a National Nature Reserve and a Special Area of Conservation.

Burnham Beeches came into ownership of the City of London Corporation after the land came up for auction in 1879. The auction followed the death of the land owner who had permitted public access. It's special status was recognised and discussed in the House of Commons. The land failed to sell at the auction. Subsequently Sir Henry Peek purchased the land at the reserve price £12,000. Sir Henry Peek sold  to the City of London Corporation (£6,000), retaining the "enclosed" portion of the land of . Purchase was funded from duties levied on grain landed at the Port of London. Money was also spent on roads to improve access (estimated cost £500), one of these is named after Sir Henry. At this time local authorities were encouraged to provide open spaces with public access to provide some relief from polluted towns and cities. (Summarised from Hansard and various contemporary newspaper reports.)

Preservation

The largely beech woodland has been regularly pollarded, with many trees now several hundred years old. Their age, and the amount of deadwood in and around them, means that the woodland is rich in wildlife. More than sixty of the species of plants and animals here are either rare or under threat nationally. The area is protected as a National Nature Reserve, Site of Special Scientific Interest and a candidate Special Area of Conservation.

Archaeology
Seven Ways Plain hill fort is located in the south west part of Burnham Beeches. it is a rare example of a single rampart earthwork used either as a stock enclosures or possibly places of refuge. It comprises a range of earthworks which have been dated to the Late Bronze Age and Early Iron Age. It is a Scheduled Monument.

Filming
The close proximity of Pinewood, Shepperton and Bray Studios and the outstanding natural beauty of the Beeches have made it a desirable filming location. Robin Hood Prince of Thieves, The Crying Game, First Knight, Goldfinger, The Princess Bride, the 1952 Disney film The Story of Robin Hood and His Merrie Men, Harry Potter and the Order of the Phoenix and Harry Potter and the Deathly Hallows – Part 1, Maleficent: Mistress of Evil, Horrible Histories: The Movie, and the Doctor Who story State of Decay are some of the films and TV productions that have been shot at Burnham Beeches.

Filming is tightly controlled in recognition of the Beeches' international importance for wildlife. Filming is restricted to no more than twenty days per year and to certain times of year. Filming in environmentally sensitive areas has also been banned. Revenue from filming goes directly to fund the upkeep and management of the Beeches.

Affiliates
Burnham, New Zealand, was named after the village of Burnham.

Burnham Beeches F.C. are an amateur football team who currently compete in the East Berkshire Football League.

See also

Burnham railway station (formerly Burnham Beeches railway station)
Dropmore Park
English Lowlands beech forests

References

External links

IMDb list of film and television productions which have used Burnham Beeches

Burnham, Buckinghamshire
Sites of Special Scientific Interest in Buckinghamshire
Hill forts in Buckinghamshire
Parks and open spaces of the City of London Corporation
Forests and woodlands of Buckinghamshire
National nature reserves in England
Special Areas of Conservation in England

Burnham Beeches


Der Pulmotor ist ein Notfallbeatmungsgerät, das 1907 von Johann Heinrich Dräger (1847–1917), dem Gründer des Unternehmens Drägerwerk, erfunden und patentiert sowie von Bernhard Dräger als Produktlinie weiterentwickelt wurde. Den Anstoß zur Erfindung gab die Notwendigkeit der Beatmung bei Gasvergiftungen. Pulmotoren wurden seit 1908 produziert und bei verunfallten Bergleuten, zur Hilfe bei Stromunfällen oder Ertrunkenen empfohlen. Der Pulmotor bzw. dessen Prinzip wurde in modifizierter Form bis weit in das 20. Jahrhundert hinein in verschiedenen Beatmungeräten verwendet. Eine aus dem Pulmotor entwickelte Beatmungsmaschine für Kinder war zunächst der Dräger-Baby-Pulmotor und 1975 der Babylog 1, aus dem weitere Respiratoren der Babylog-Serie hervorgingen.

Funktionsweise und Bauarten
Beim Pulmotor handelte es sich um ein Gerät zur Beatmung mittels Maske, das zur Einatmung einen Überdruck und zur anschließenden Ausatmung einen Unterdruck erzeugte (Wechseldruckbeatmung). Es bezog seine Antriebsenergie aus dem Sauerstoff in einer Druckgasflasche, der gleichzeitig als Medikament diente. Es wurde ursprünglich in transportablen Holzkisten untergebracht, jedoch auch auf Stativen und Wandhalterungen befestigt.

Der "Ur-Pulmotor" war ein zeitgesteuertes Beatmungsgerät; die Umschaltung zwischen Ein- und Ausatmung wurde fest durch ein Uhrwerk übernommen. Diese Art der Steuerung, die sich an die Lungenverhältnisse des Patienten schlecht anpassen ließ und in dieser Form nicht den Erkenntnissen ihrer Zeit entsprach, wurde ab etwa 1917 durch eine Drucksteuerung ersetzt: Die Umschaltung hin zur Ausatmung wurde vom Erreichen eines bestimmten Beatmungsdruckes abhängig gemacht. Gleichzeitig wurde durch eine patientennahe Trennung von Ein- und Ausatemweg eine Rückatmung von Kohlendioxid, die bis dahin ungünstigerweise auftrat, vermieden. 1910 war mit der, auch schon über eine einfache Atemgasanfeuchtung verfügende "Drägerschen Atmungsmaschine Typ MOA" das Pulmotorprinzip mit einem einen Steuerbalg enthaltenden Umschaltmechanismus umgesetzt. Der 1913 folgende "Lungengymnastische Apparat Typ MS-A", bei dem die Atemphasen über ein Pedal umgeschaltet wurden, wurde auch im Operationssaal eingesetzt. 1955 wurde die Bauart des Pulmotors erneut verändert. Bei gleichbleibendem Steuerungsprinzip konnte die Mechanik in eine kompaktere, sogenannte "Pulmotordose" verlegt werden, was ihre patientennahe Anwendung ermöglichte. Bis zu diesem Zeitpunkt wurde das Einatemgas zum Teil noch mit Kohlendioxid angereichert, um den Atemantrieb des Patienten zu erhöhen; eine aus heutiger Sicht obsolete Vorgehensweise. Stattdessen wurde den Geräten nun eine Absaugeinrichtung hinzugefügt.

Durch Poliomyelitis-Epidemien in der Zeit nach dem Zweiten Weltkrieg stieg die Nachfrage nach Beatmungsgeräten an; die Eiserne Lunge etablierte sich. Beide Formen der Wechsel- bzw. Unterdruckbeatmung wurden jedoch zu Gunsten der reinen Überdruckbeatmung verlassen, woran der dänische Anästhesist Björn Ibsen entscheidenden Anteil hatte. Mit dem Aufkommen der endotrachealen Intubation und der Tracheotomie sowie der Entwicklung hin zu elektrisch bzw. elektronisch gesteuerten Beatmungsgeräten verlor der Pulmotor an Bedeutung. Moderne Beatmungsgeräte sind über Mikroprozessoren gesteuert und überwacht.

Verbreitung und Erfolge
Bis 1946 waren über 12.000 Pulmotoren verbreitet. Einem Buch dieser Zeit entsprechend, konnte das Gerät bei 60 % aller Leuchtgasvergiftungen, bei denen es verwendet wurde, mit Erfolg eingesetzt werden. Infolge der zunehmenden Industrialisierung kam es zur Zunahme von Strom- und Gasunfällen auch mit Kohlenmonoxid und Grubengasen. Einer Veröffentlichung von 1942 zufolge war der Einsatz im deutschen Bergbau in den Jahren 1929 bis 1937 bei 293 von 586 behandelten Personen erfolgreich. Die Kombination mit dem schneller anwendbaren manuellen Beatmungsverfahren nach Sylvester-Brosch habe die Prognose der Patienten verbessert. Das Gerät wurde auch bei den Feuerwehren, Hüttenwerken, im Seenotdienst und in der chemischen Industrie verwendet.

Literatur
 Ernst Bahns: Mit dem Pulmotor fing es an. Hundert Jahre maschinelle Beatmung. Dräger Medical AG, Lübeck 2009.

 Hans Christian Niggebrügge: Die Geschichte der Beatmung – Analyse und Neubewertung am Beispiel der Geschichte des "Pulmotor" Notfallbeatmungs- und Wiederbelebungsgeräts der Lübecker Drägerwerke. Zentrale Hochschulbibliothek Lübeck, Lübeck 2011.

Weblinks
 Mit dem Pulmotor fing es an: Die Geschichte der maschinellen Beatmung
 Abbildungen beim Wood Library-Museum of Anesthesiology in Park Ridge (Illinois)

Einzelnachweise

Beatmung
Medizinisches Gerät
Historisches Gerät
Medizingeschichte
Drägerwerk

Pulmotor


An Ponerorchis sichuanica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Kai Yung Lang, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni S.C.Chen, P.J.Cribb och S.W.Gale. An Ponerorchis sichuanica in nahilalakip ha genus nga Ponerorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ponerorchis

Ponerorchis sichuanica


Krasnoturyinsk  es un pueblo del Óblast de Sverdlovsk, Rusia, ubicado en el río Turyá (cuenca del Obi), a 348 km al norte de Ekaterimburgo.

Población

Fue una de los campamentos mineros establecidos en 1758 en el río Turyá. En ese tiempo, era conocido como Turyínskiye Rudnikí (). Más tarde fue conocido como Turyinski (). Se le concedió el estatus de pueblo y se renombró Krasnoturyinsk en 1944.

El Mayak juega en la más alta división de la liga rusa de bandy.

Localidades del óblast de Sverdlovsk
Localidades establecidas en 1758

Krasnoturyinsk


Peter Rasmussen (født 2. august 1974 i København) er en dansk tidligere badmintonspiller, som blandt andet vandt VM-guld (1997) og EM-guld (2002).

Karriere
Peter Rasmussen var blot 22 år, da han højst overraskende vandt VM i 1997 i en af de mest dramatiske finaler i historien. I semifinalen havde Rasmussen slået den regerende verdensmester, indoneseren Heryanto Arbi med cifrene 9-15, 15-9, 15-2, mens hans finalemodstander, kineseren Sun Jun havde slået Poul-Erik Høyer 15-7, 14-17, 15-9. Finalen mod Sun blev den hidtil længste i VM-historien, da det tog to timer og tre minutter, inden Rasmussen havde vundet 16-17, 18-13, 15-10. Undervejs var Rasmussen bagud med 6-13, men vandt hele 12 point i træk og dermed fremtvang et tredjesæt. I løbet af dette fik Sun Jun krampe i benet, hvorved sættet trak så længe ud.

Rasmussen vandt flere store turneringer, herunder DM i 1997 og 1999, Japan Open 1997 samt EM i 2002. Han var også med på Thomas Cup-holdene i 2002 og 2004, der indbragte henholdsvis bronze og sølv; i 2004 var det hans sejr over Simon Santoso, der sikrede Danmark finalepladsen efter sejr over Indonesien. Senere i 2004 i finalen i US Open pådrog Rasmussen sig en fodskade, der tvang ham til at opgive. Skaden viste sig så alvorlig, at den betød enden på hans badmintonkarriere. Karrieren var i det hele taget en del plaget af skader.

Sin succes i badmintonsporten har Peter Rasmussen tilskrevet sin dyrkning af bushido, en japansk filosofi, som han har lært af Miyamoto Musashi. På baggrund af dette samt hans hurtige fodarbejde og kraftfulde smash blev han omtalt som "den hvide kineser".

Hæder
Peter Rasmussen blev for sine resultater, specielt VM-guldet, i 1997 udnævnt til Årets fund i dansk idræt.

Privatliv
Peter Rasmussens søster, Michelle, var i ungdomsårene ligeledes en habil badmintonspiller.

Efter afslutningen af badmintonkarrieren færdiggjorde Rasmussen lægestudiet, som han var i gang med undervejs i sin karriere, og han er blevet uddannet læge i lighed med sin far.

Referencer

Eksterne henvisninger

Badmintonspillere fra Danmark
Årets fund i dansk idræt

Peter Rasmussen (badmintonspiller)


Habip Aydoğdu, (d. 1952, Konya) Türk ressam.

İlköğreniminin ardından girdiği sınav sonucunda altı yıllık Konya İvriz İlköğretmen Okulu'nda yatılı okumaya hak kazandı. Yeteneğe yönlendirme uygulamasından yararlanarak öğretmen okulunun üçüncü sınıfından dördüncü sınıfa geçerken; ders notlarının aritmetik ortalamasının yüksek oluşuna paralel resim yeteneğinin öğretmenleri tarafından keşfi ile 1966 yılında yetenek sınavıyla İstanbul Ortaköy İlköğretmen Okulu resim seminerine girdi. Sanat eğitimcileri Selahattin Hüsnü Taran ve Hamdi Dicle'nin öğrencisi oldu. 1970 yılında öğretmen olarak bu okuldan mezun olan Aydoğdu, öğretmenlik yapmayarak aynı yıl şimdiki adıyla Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi olan dönemin İstanbul Devlet Tatbiki Güzel Sanatlar Yüksek Okulu Dekoratif Resim Bölümü'nün yetenek sınavını kazanarak dört yıl boyunca resim eğitimi gördü. Yedek subay olarak askerlik görevini Mardin'in Nusaybin ilçesinde tamamladıktan sonra, 1988 yılına kadar TRT'de grafikerlik görevinde bulundu.

1988 yılında TRT'deki grfikerlik görevinden istifa ederek, sadece sanatıyla ressam olarak yaşamaya karar verdi. O yıldan bugüne Ankara Batıkent'te bulunan atölyesinde resim yapmaya devam etmektedir.

Habip Aydoğdu'nun sanatsal yolculuğu boyunca en önemli yol arkadaşı eşi Fikriye Aydoğdu olmuştur. Çiftin; akademisyen, seramik sanatçısı  Elif Aydoğdu Ağatekin ve animasyon sanatçısı Özgür Aydoğdu adlarında iki çocuğu bulunmaktadır.

Sanat serüveni

1976 yılında Ankara'da "Yaşam Kavgası"ndan izdüşümlerini yansıtan ilk kişisel sergisini açtı. 1970'li yılların sonlarında Milli Eğitim Bakanlığı Film Radyo Televizyon ile Eğitim Merkezi'nde, 1980'li yıllarda ise TRT Haber Merkezi'nde grafiker olarak çalıştı. Sanatçının resimleri 1980'li yılların ortalarında; "Sokaklar Çığlık Çığlığa" adıyla İstanbul, İzmir ve Ankara Vakko Sanat Galerileri'nde sergilendi. Düşlerinin resimlerini 1988 yılında Galeri Selvin'de "Uçan Düş" adıyla sergiledi. Metnini Erhan Karaesmen'in hazırladığı Habip Aydoğdu kitabı bu serginin açılışıyla eş zamanlı olarak yayınlandı.

Tüm zamanını sanatına ayırmaya karar veren Aydoğdu;1988 yılında TRT Haber Merkezi'ndeki grafikerlik görevinden ayrıldı. Aksanat'ın 1999'da yeni binyılı karşılamak için hazırladığı "Milenyumu Karşılarken" projesine davet edilen sanatçının Milenyumu yorumlayan bir resmi; Urart Sanat Galerisi'nin organizasyonu ve Limoges-France'ın uygulaması ile porselen tabaklara aktarıldı. 20. sanat yılını "Hesaplaşma ve Yaşamı Savunma" kitabı ve aynı adı taşıyan sergisiyle Milli Reasürans Sanat Galerisi'nde; 30. sanat yılını ise Ortaköy Sanat Galerisi'nde sergilenen "İzler" adlı sergisiyle kutladı.

30. sanat yıl dönümünde resmiyle ilgili:

Eski resimlerimle yeni resimlerim arasında çok fark var. En son yaptığım resim de bir öncekinden farklı. Bu çok doğal... Çünkü her resimde elde ettiğim tadı bir sonrakinin alt malzemesi olarak kullanıyorum. Öyle daldan dala atlamıyorum, büyük sıçramalar da yapmıyorum, ama, her resimde bütün unsurları yeniden sorguluyorum. Dönüp geriye baktığımda, nereden nereye geldiğimi görüyorum. Her sergide izleyiciler de bunu farkediyorlar. Benim için değişim, kendi rotası içindeki oluşum ve gelişimdir.

Kendisiyle özdeşleştirilen "Habip Kırmızısı" ile ilgili olarak ise, şöyle diyor: İlk sergimi 1976'da açtım. Serginin işlerini de Mardin'in Nusaybin ilçesinde askerdeyken yapmıştım. Askeriyede ıstampa mürekkebi adı verilen bir mürekkep vardır. Kırmızı renklidir ve mühür basmak için kullanılır. Elimde bir tek o mürekkep olduğu için resimlerimde kullandım. Sonra o duygular sanat hayatım boyunca devam etti. Kırmızı benimle bütünleşen bir renk oldu, bu renk artık "Habip Kırmızısı" olarak biliniyor. Kırmızıyı isyanın rengi gibi kullanıyordum, bilinçaltının, sezgilerin, bastırılmış duyguların dışavurumunu ifade ediyordu.

2002 yılında Avusturya; Feldkirch Galerie Sechzig'de kişisel bir sergi açtı... Aynı yıl Bilim Sanat Galerisi tarafından Murat Ural'ın yazmış olduğu "Habip Aydoğdu" kitabı yayınlandı.

2008 yılında Ankara Batı Birlik Sanat Galerisi'nde düzenlenen sergisinde, 2007 resimli günlüklerinin tıpkıbasımı, "İç Dökümleri" adıyla yayınlandı. Sanatında farklı malzeme ve araç gereçleri de kullanan Habip Aydoğdu, müzik ve bale gibi görsel-işitsel sanatların etkileşimini sunan performanslar da gerçekleştirdi... 2008 yılı yaz döneminde "Vincent van Gogh'un Peşinde, Modernizmin İzinde" adlı projeye katıldı. Bu proje kapsamında Fransa'ya yapılan geziden edindiği izlenimleri "Yıldızlara Erişmek" adıyla İstanbul'da Milli Reasürans Sanat Galerisi'nde sergiledi. Bu sergiyle eş zamanlı olarak "Yıldızlara Erişmek" adlı kitabı yayımlandı
.
2009'da Beşiktaş Çağdaş'ta projeye katılan sanatçılarla birlikte "Vincent van Gogh'un Peşinde, Modernizmin İzinde Türkiye-Fransa-Türkiye" adlı sergiye katıldı. Resimleri ile birlikte üç boyutlu çalışmalarının da sergilendiği "Düşler ve Buluntular" adlı sergisini 2010 yılında Grup Sanat Galerisi'nde açtı.

2012 yılında Arete Sanat Galerisi'nde "Zamanın Ruhu" adlı kişisel sergisini gerçekleştirdi. Sergi ile eş zamanlı olarak Habip Aydoğdu-İbrahim Karaoğlu söyleşisini içeren "Zamanın Ruhu" adlı kitabı yayınlandı. 2013-14 yılında ise yine Arete Sanat Galerisi'nde metin yazarlığını ve küratörlüğünü Zeynep Yasa Yaman'ın yaptığı "Kenar Notları" kitabı eşliğindeki kişisel sergisini açtı. 2015 yılında İş Sanat Kibele Sanat Galerisi'nde "Kırmızı" adlı retrospektif sergisi izleyicisiyle buluştu.

2016 yılında Çağdaş Arap Edebiyatı'nın dünyaca en büyük şairi kabul edilen Adonis ile İzmir Folkart Gallery'de "Kan Kırmızı" adlı sergisiyle izleyicileriyle buluşan Aydoğdu, 2018 yılında ise Bodrum Şevket Sabancı Kültür ve Sanat Merkezi'nde "Kırmızı Yolculuk" adlı sergisini gerçekleştirdi. Her yeni sergisinde, anlatım dilini daha da zenginleştiren Aydoğdu, yurt içinde ve yurt dışında 76 kişisel sergi gerçekleştirdi. Onun bir ressam olarak kişisel öyküsü, aslında kendi kuşağının da öyküsüdür.

Seçilmiş kişisel sergiler
 1976 - Ankara, "Yaşam Kavgası-I", Or-An Sanat Galerisi (17 Mayıs-2 Haziran).
 1978 - Ankara, "Yaşam Kavgası-II", Akdeniz Sanat Galerisi (6-21 Mart).
 1980 - Ankara, "Yaşam Kavgası-III", Yaprak Sanat Galerisi (6 Şubat 1 Mart)
 1981 - İstanbul, MON-TUR Sanat Galerisi (2 Mart-2 Nisan).
 1983 - Ankara, "Doğa ve Yaşayan İnsan", Leonardo Sanat Galerisi (7-26 Mart).
 1983 - İstanbul, Ümit Yaşar Sanat Galerisi (30 Eylül-21 Ekim).
 1984 - Ankara, "Günler, Renkler, Kadınlar", Mİ-GE Sanat Galerisi (21 Aralık-14 Ocak).
 1986 - İzmir, Vakko Sanat Galerisi (4-28 Şubat).
 1986 - Ankara, Vakko Sanat Galerisi (7-31 Ekim).
 1987 - İstanbul, Vakko Sanat Galerisi (6-31 Ocak).
 1988 - Ankara, "Uçan Düş", Galeri Selvin (15 Ocak-10 Şubat).
 1988 - İstanbul,"Uçan Düş-2", Galeri Lebriz (8-31 Mart).
 1989 - İstanbul, Ramko Sanat Merkezi (3-21 Kasım)
 1989 - Ankara, Armoni Sanat Galerisi (7-30 Kasım).
 1990 - Eskişehir, Palet Sanat Galerisi (27 Ocak -22 Şubat).
 1990 - Ankara, Şekerbank Sanat Galerisi (4-24 Aralık)
 1990 - İstanbul, Ramko Sanat Merkezi (5-18 Aralık).
 1991 - İstanbul, Yapı Kredi Kazım Taşkent Sanat Galerisi (4-30 Nisan)
 1991 - Almanya/Braaunschweig, Torhaus Sanat Galerisi (20 Haziran-21 Temmuz).
 1992 - Ankara, Arda Sanat Galerisi (10 Mart-11 Nisan).
 1992 - İzmir, Leonardo Sanat Galerisi (27 Kasım-15 Aralık).
 1993 - Ankara, Arda Sanat Galerisi (11 Kasım-7 Aralık).
 1994 - İstanbul, Yurt-Dünya Galerisi (14 Ocak-3 Şubat).
 1994 - İzmir, Karşıyaka Rotary Sanat Galerisi (19 Mart-9 Nisan)
 1995 - İstanbul, Aksanat (8 Mart-8 Nisan).
 1995 - Ankara, Arda Sanat Galerisi (16 Kasım-12 Aralık).
 1996 - Ankara, Halk Bankası Sanat Galerisi (8-26 Ekim).
 1997 - İstanbul,"Hesaplaşma ve Yaşamı Savunma", Milli Reasürans Sanat Galerisi, (7 Ocak-7 Şubat).
 1997 - Almanya/Stuttgart, Galerie Unterm Turm (6 Mart-13 Nisan)
 1998 - Ankara, Arda Sanat Galerisi (13 Ocak-14 Şubat).
 1998 - Adana, Görüntü Sanat Galerisi (6-30 Kasım).
 1999 - İstanbul, Garanti Sanat Galerisi (3-24 Mart)
 1999 - İzmir, Resim Heykel Müzesi (15-30 Nisan)
 2000 - Ankara,, "Düş Düşünce", Galeri Artı (1-25 Mart)
 2000 - İstanbul, "Düş Düşünce"PG Art (7 Kasım-3 Aralık)
 2001 - Antalya, Orkun-Ozan Sanat Galerisi (19 Ocak-16 Şubat)
 2001 - Ankara, "Fırtınanın Orta Yerinde Düşle Düşünce", Arda Sanat Galerisi (15 Mart-14 Nisan)
 2002 - Avusturya – Feldkirch, Galerie Sechzig (19 Nisan-17 Mayıs)
 2002 - Ankara, Armoni Sanat Galerisi (15 Ekim-9 Kasım)
 2002 - İstanbul, "Ateşte Kül Kuşları", 12. İstanbul Sanat Fuarı, Nurol Sanat Galerisi (26 Ekim -3 Kasım).
 2003 - İstanbul, "Portreler" 13. İstanbul Sanat Fuarı, Terakki Vakfı Sanat Galerisi (25 Ekim -2 Kasım).
 2004 - İstanbul, Koşuyolu Sanat Galerisi (7 Ocak-3 Şubat)
 2004 - Ankara, "Bir Ucu Yanık Resimler",Nurol Sanat Galerisi  (10 Mart-2 Nisan)
 2004 - Adana, Görüntü Sanat Galerisi (24 Kasım-7 Ocak).
 2005 - İzmir, S.Yaşar Resim Müzesi ve Sanat Galerisi (24 Şubat-26 Mart).
 2005 - İstanbul, "Sessizliktir Her Şeyin Ötesi", Z&D Art Gallery (31 Mart-14 Mayıs).[
 2005 - Ankara, "Tsunami" 5. Ankart Sanat Fuarı, Nurol Sanat Galerisi (11-17 Nisan).
 2005 - Antalya, Ozan-Orkun Sanat Galerisi (22 Nisa 12 Mayıs)
 2005 - İstanbul, "En Uzaklarda Kalan", Art-İstanbul Sanat Fuarı, Ariyel Sanat Galerisi (7-11 Aralık).
 2006 - İstanbul, "İzler", Ortaköy Sanat Galerisi (10 Mart-5 Nisan).
 2007 - Ankara, "Sırlar", Arda Sanat Galerisi (20 Şubat-17 Mart)
 2008 - İzmir "İzler-İç Dökümleri", Güzelyalı Kültür Merkezi Sanat Galerisi (20 Şubat-21 Mart).
 2008 - Ankara, "İç dökümleri", Batıbirlik Sanat Galerisi (17 Mart-5 Nisan)
 2009 - İstanbul,"Yıldızlara Erişmek" Milli Reasürans Sanat Galerisi (6-31 Ocak)
 2010 - Ankara, "Düşler ve buluntular" Grup Sanat Galerisi (4-17 Mayıs).
 2011 - İstanbul, "Norgunk", Almelek Sanat Galerisi (19 Şubat-19 Mart)
 2012 - Ankara, "Zamanın Ruhu", Arete Sanat Galerisi (4 Şubat -28 Şubat).
 2012 - İstanbul, "Zamanın Ruhu", Arte İstanbul (13 Mart -8 Nisan).
 2012 -İzmir, "Kendime Mektuplar", Atmosphere Art Gallery (4-31 Aralık)
 2013 - Ankara, "Kenar Notları", Arete Sanat Galerisi (30 Kasım-1 Ocak)
 2015 - İstanbul, "Retrospektif Sergi KIRMIZI" İş Sanat Kibele Galeri (8 Aralık-23 Ocak)
 2016 - İzmir, "KAN KIRMIZI", Folkart Sanat Gallery (26 Ekim-25 Aralık)
 2018 - Bodrum, "Kırmızı Yolculuk" Şevket Sabancı Kültür ve Sanat Merkezi (4 Eylül-4 Ekim)
 2019 - İzmir, "76/76"... Selçuk Yaşar Resim Müzesi (12 Şubat-6 Nisan)
2022 - Kırmızı Yine Kırmızı İşSanat Ankara Sanat Galaerisi ANKARA
2023- Yaşamı ve Yapıtlarıyla Hapib Aydoğdu Antalya Kültür Sanat

Aldığı ödüller
 1967 - Alman Kültür Merkezi-Goethe Institut, İstanbul-Berlin Resimleri Sergisi/ II. ve III. Ödül
 1973 - Yarımca Belediyesi Resim Yarışması / Mansiyon
 1979 - Görsel Sanatçılar Derneği Resim Yarışması / Mansiyon
 1984 - 18. DYO Resim Yarışması / Mansiyon
 1984 - Vakko Büyük Resim yarışması / Mansiyon
 1985 - 2. Talens Resim Yarışması / Mansiyon
 1986 - Türkiye Jokey Kulübü Resim Yarışması / Mansiyon
 1987 - 4. Yunus Emre Resim Yarışması / Başarı Ödülü
 1987 - Uluslararası Bandırma Kuş Cenneti Resim Yarışması / Başarı Ödülü
 1987 - 21. DYO Resim Yarışması / Resim Ödülü
 1987 - 48. Devlet Resim ve Heykel Sergisi / Resim Ödülü
 1997 - 8. Asya Sanat Bienali / Şeref Ödülü Dakka/Bangladeş
 2009 - Ankara Artforum 5. Sanat Fuarı / Sanatçı Onur Ödülü

Resimlerinin bulunduğu müze ve kurumlar
 Adana, Boston Bank Koleksiyonu
 Almanya,Goslar Müzesi
 Ankara, Devlet Resim ve Heykel Müzesi
 Ankara, Mİ-GE Art Koleksiyonu
 Ankara, Sermaye Piyasası Kurulu Başkanlığı
 Ankara, Dış işleri Bakanlığı Konutu
 Ankara, Kültür Bakanlığı Devlet Sanat Koleksiyonu
 Ankara, Halk Bankası Koleksiyonu
 Ankara, Vakıflar Bankası Koleksiyonu
 Ankara, Ankara Üniversitesi Sanat Koleksiyonu
 Ankara, Gazi Üniversitesi Sanat Müzesi
 Ankara, Hacettepe Sanat Müzesi
 Ankara, Halk Bankası Koleksiyonu
 Ankara, Kent Koop
 Ankara, Merkez Bankası Sanat Koleksiyonu
 Ankara, Mİ-GE Art Koleksiyonu
 Ankara, Sermaye Piyasası Kurulu Başkanlığı
 Bodrum, Aspat A.Ş. Sanat Koleksiyonu
 Çanakkale, Çanakkale Seramik Koleksiyonu
 Eskişehir, Esbank Koleksiyonu
 Eskişehir, Anadolu Üniversitesi Çağdaş Sanatlar Müzesi
 İçel, Resim Heykel Müzesi
 İstanbul, Akbank Koleksiyonu
 İstanbul, Başak Sigorta
 İstanbul, Proje4L, Elgiz Çağdaş Sanat Müzesi
 İstanbul, Vakko Koleksiyonu
 İstanbul, Türk Hava Yolları, Yeşilköy, VİP Salonu
 İstanbul, İş Bankası Sanat Koleksiyonu
 İstanbul, Huma Kabakçı Koleksiyonu
 İstanbul, İş Bankası Sanat Koleksiyonu
 İstanbul, Yapı Kredi Bankası Koleksiyonu
 İstanbul, İsviçre Sigorta
 İstanbul, Milli Reasürans
 İstanbul, Nazım Hikmet Vakfı Koleksiyonu
 İzmir, Resim Heykel Müzesi
 İzmir, Selçuk Yaşar Resim Müzesi
 Konya, Selçuk Üniversitesi Sanat Koleksiyonu

Hakkında çıkan kitap ve kataloglar
 1988 - Erhan Karaesmen, "Gölgelerin İçindeki Aydınlık", Selvin Sanat Galerisi Yayını, Ankara
 1989 – İsmail Tunalı, Sezer Tansuğ, Abdülkadir Günyaz, Kaya Özsezgin, Erhan Karaesmen, Sergi Kataloğu, Ramko Sanat Merkezi, İstanbul
 1990 - Sergi Katalogu, Şekerbank Sanat Galerisi, Ankara
 1991 – Kıymet Giray, "Habip Aydoğdu'nun Düşün Katmanları" Sergi Kataloğu, Yapı Kredi Kazım Taşkent Sanat Galerisi, İstanbul
 1994 - Sergi Kataloğu, Yurt&Dünya Galeri, İstanbul
 1994 – Kaya Özsezgin, "Habip Aydoğdu'nun yeni resimlerinde gerçek ve gerçek-dışı ikilemi üzerine" Sergi Kataloğu, Karşıyaka Rotary Sanat Galerisi, İzmir
 1994 – Kaya Özsezgin, "Sonsuzluğu Simgeleyen Devinimin Görsel Kaynağında" Sergi Kataloğu, İş Bankası Sanat Galerisi, Ankara
 1995 – İbrahim Karaoğlu, "İç Denizde Saklı Kalan" Sergi Kataloğu, Aksanat, İstanbul
 1996 – İbrahim Karaoğlu, "Habip Aydoğdu'nun Düşlerindeki Kuşlar" Sergi Kataloğu, Halk Bankası Sanat Galerisi, Ankara
 1997 - Murat Ural, "Habip Aydoğdu: Hesaplaşma ve Yaşamı Savunma", Editör: Amelie Edgü, Milli Reasürans Sanat Galerisi Yayını, İstanbul
 1999 - Özkan Eroğlu, "Şartları Zorlamalı!" Sergi Kataloğu, Garanti Sanat Galerisi, İstanbul
 2002 - Murat Ural, "Habip Aydoğdu", Editör: A.I.A. van der Klift, Bilim Sanat Galerisi Yayını, İstanbul
 2002 - İbrahim Karaoğlu, "Ateşte Kül Kuşları", 12. İstanbul Sanat Fuarı Sergi Kataloğu, Nurol Sanat Galerisi Yayını, Ankara
 2003 - Abdülkadir Günyaz, "Habip Aydoğdu Portrelerini izlerken", 13. İstanbul Sanat Fuarı Sergi Kataloğu, Terakki Vakfı Sanat Galerisi, İstanbul
 2004 - Abdülkadir Günyaz, "Habip Aydoğdu Resminden ipuçları"  Sergi Kataloğu, Koşuyolu Sanat Galerisi, İstanbul
 2004 - Ahmet Erhan, "Bir Ucu Yanık Resimler", sergi kataloğu Nurol Sanat Galerisi, Ankara
 2005 - İbrahim Karaoğlu, "Sessizliktir Her Şeyin Ötesi", sergi kataloğu Z&D Art Gallery, İstanbul
 2006 – Murat Ural, "İzlerin Peşinde", Sergi Kataloğu, Ortaköy Sanat Galerisi, İstanbul
 2008 – Habip Aydoğdu, "İzler – İç Dökümleri", Sergi Kataloğu, Güzelyalı Kültür Merkezi Sanat Galerisi, İzmir
 2008 – İbrahim Karaoğlu, "İç Dökümleri," (Tıpkıbasım Defter), Batıbirlik Sanat Galerisi, Ankara
 2008 – Habip Aydoğdu, Sergi Kataloğu, Selçuk Üniversitesi SDKM Sergi Salonu, Konya
 2009 – Murat Ural, "Habip Aydoğdu – Yıldızlara Erişmek", Milli Reasürans Sanat Galerisi Yayını, İstanbul
 2010 – İbrahim Karaoğlu, "İçsel Bir Yolculuğun Gezi Notları: Düşler ve Buluntular." Sergi Kataloğu, Grup Sanat Galerisi, Ankara
 2012 – İbrahim Karaoğlu-Habip Aydoğdu, Söyleşi; "Zamanın Ruhu", Arete Sanat Galerisi Yayını, Ankara
 2013 – Zeynep Yasa Yaman, "Kenar Notları", Arete Sanat Galerisi Yayını, Ankara
 2015 – Ebru Nalan Sülün, "Kırmızı" (Retrospektif) Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, Sanat Dizisi: 137, İstanbul
 2016 – Zeynep Yasa Yaman, "Kan Kırmızı" – Adonis "Yüz Bir Gül", Folkart Gallery Yayınları: 5, İzmir
 2018 – Hasan Çakır, "Kırmızı Yolculuk", Sergi Kataloğu, Bodrum Belediyesi Basın Yayın ve Halkla İlişkiler Müdürlüğü Yayınları, Bodrum
 2019 – Hasan Çakır – Habip Aydoğdu söyleşisi, "Habip Aydoğdu 76/76" Sergi Kataloğu, Yaşar Eğitim ve Kültür Vakfı Yayını, No: 34, İzmir
 2021- "Cumhuriyet'in Zaferi Sergisi" Sergi Kataloğu Zafer Çarşısı Güzel Sanatlar Galerisi

Dış bağlantılar
 Habip Aydoğdu resmi web sitesi
 Habip Aydoğdu
HABİP AYDOĞDU-ADONİS
Habip Aydoğdu'nun sanatı ile ilgili yazılar
Habip Aydoğdu Performans
Habip Aydoğdu Akşama Doğru Programı için dekor hazırlığı
"Kan Kırmızı" Habip Aydoğdu-Adonis

Kaynakça

1952 doğumlular
20. yüzyıl Türk ressamları
21. yüzyıl Türk ressamları
Yaşayan insanlar
Marmara Üniversitesinde öğrenim görenler

Habip Aydoğdu


Gine ya da resmî adı ile Gine Cumhuriyeti, Afrika kıtasının batısındaki bir ülkedir. Ülkenin sınır komşularını (kuzeyden saat yönünde ilerlendiğinde) Senegal, Mali, Fildişi Sahili, Liberya, Sierra Leone ve Gine-Bissau oluşturmakta olup, ülkenin batısında Atlas Okyanusu yer almaktadır. Ülkenin başkenti Conakry'dir.

Fransa'nın sömürgesi olarak kurulan Gine, bağımsızlığını 1958'de kazandı. Bağımsızlığından sonra uzun yıllar boyunca askeri cuntalar ve otoriter rejimlerin yönettiği Gine'nin ilk demokratik yollarla seçilen cumhurbaşkanı Alpha Condé, 2010 yılında seçildi. 9 Eylül 2021'de Condé, bir askeri darbe sonucunda koltuğundan indirildi.

Ülkenin ismi
Ülkenin ismi bir Tuareg kelimesi olan aginaw sözcüğünden gelmekte olup, sözcük siyahi anlamına gelmektedir. Bu kelimeden yola çıkarak ülke ismi siyahilerin yaşadığı ülke anlamında kullanılmaktadır.

Gine sousou dilinde kadın demektir ve Gine'nin paralarında bile sembolü kadındır.

Tarihçe

Erken dönem
Günümüzde Gine'nin kurulu olduğu bölgeler erken dönemde Avrupalıların Batı Afrika'da kullandığı ticaret yolların dışında kalmaktaydı. Avrupalıların kullandığı "Trans-Sahra Ticaret Yolları" Gine kuzeyinde ya da batısında sona ermekteydi, bunun haricinde kıyısı bulunan Atlas Okyanusu ticari amaçlı kullanılmamaktaydı. Bu dönemde bölgede yaşayan topluluklar genel olarak küçük topluluklar olarak yaşamaktaydı. XII. yy'da Futa Djalon'un yaylalarında Susu Krallığı kurulmuş, Krallık XIII. yy'da Gana Krallığı'nın varlığına son verilmesi ile hakimiyet alanını genişletmiştir.

1235 yılında Susu Kralı'nın Mali İmparatorluğu Kralı tarafından "Kirina Muharebesi"nde yenilgiye uğratılması sonucu bölgenin kuzeydoğu bölgeleri Mali hakimiyeti altına girmiştir.

Mali İmparatorluğu'nun sona ermesi sonrası bölgede hakimiyeti ele alan Songhay İmparatorluğu'da merkezi yönetimi Gine bölgesinin çok dışında yer almasına rağmen günümüzde Gine'nin bulunduğu bölgelerde de hakimiyet kurmuşlardır.

Susular ilerleyen dönemlerde göçebe Fulbeler tarafından Futa-Djalon'dan uzaklaştırılmış, bunun sonucunda da diğer göçebe Fulbelerin aksine yerleşik düzene geçerek bu bölgede yaşamaya başlamışlardır. Fulbeler, 1735 yılında dini önderleri imam önderliğinde bölgede dini temeller esasına dayalı bir devlet kurmuşlar. Bu devlette, 1896 yılında Fransa tarafından yıkılana kadar varlığını sürdürmüştür.

Avrupalılar ile ilk temas
XV. yy'ın ortalarında günümüzdeki Gine kıyılarına gelen ilk Avrupalılar olan Portekizli tüccarlar ve kaşifler, buradaki halktan ziyada Gambiya Nehri ağzında bulunan topluluklar ile ticaret yapmışlardır. Özellikle Portekizli denizci António Fernandes'in 1445-1446 yılları arasında gerçekleştirdiği gözlemler ile Gine kıyıları hakkında bilgi sahibi olunmuştur.

Avrupalılar ilk olarak XVI. yy içerisinde günümüzde Gine'nin başkenti konumunda olan Conakry açıklarında yer alan küçük adaları ticaret merkezi olarak kullanmaya başlamışlar, adaları da "Ilhas dos Idolos" (Türkçe: İlahiler Adası) olarak adlandırmışlardır. Bu duruma rağmen Gine sahilleri XIX. yy ortalarına kadar Avrupalılar tarafından kalıcı olarak kullanılmamıştır.

1850 yılından itibaren Fransızlar bölgede hakimiyet kurmaya çalışarak bölgeyi kolonileştirmeye başlamışlardır. Fransa, Portekiz'in kuzeyde sahip olduğu kıyı şeridi ile güneyde Britanyalılar'ın sahip olduğu kıyı şeridi arasında kalan küçük bir kıyı şeridini işgal etmeye çalışarak iç kısımlara doğru ilerlemeye çalışmışlardır. Bu bölgede başlatılan işgal faaliyetleri "kölelik karşıtı hareket" adı altında gerçekleştirilmiş, Fransız deniz memurları buradaki yerel yöneticiler ile anlaşmalar imzalanmış, bu imzalar neticesinde de köle ticaretine son vererek onun yerine altın, mum, fildişi ve hayvan kürkü ticareti gerçekleştirilmesi öngörülmüştür. Fransa tarafından atılan bu adımlara 1880'li yıllardan itibaren özellikle bölgenin iç kısımlarında bulunan ve ilerleyen yıllarda Gine'nin ulusal kahramanı olacak olan Samori Ture önderliğinde yaşayan topluluklar muhalif bir tutum sergilemiş, 1882 yılında da Fransızlara ilk askeri yenilgiyi yaşatmışlardır. Bu süreçte Sudan (günümüzdeki Senegal ile Sudan arasındaki bölge) olarak adlandırılan bölgede büyük bir hakimiyet elde ederek imparatorluk oluşturan Ture, günümüzde Gine'nin doğu kısımlarını da hükümdarlığı altına almıştır. Bunun haricinde günümüzdeki Mali'nin güneyi, Fildişi Sahili'nin kuzey kesimleri ile Burkina Faso'nun belli bir bölümü bu imparatorluk içerisinde yer almaktaydı. Ture tarafından oluşturulan bu imparatorluk 1875 yılından 1893 yılına kadar varlığını sürdürmüştür. 1891 yılına kadar Fransa ile arasında bulunan antlaşma gereği herhangi bir fiili saldırı olmasa da, Fransa bu süreçte askeri yöntemlerin yanı sıra yerel grup liderleri ile yaptığı antlaşmalar ile bu bölgedeki varlığını genişletmiştir. Bu yaşananlar neticesinde Ture, 1894 yılında imparatorluğunu o anki konumundan 600 km doğuya taşıyarak, günümüzdeki Gine topraklarından tamamen çıkmıştır. Bu doğuya kayma işlemi sonucu "İkinci Samori Ture İmparatorluğu"nu kuran Ture, bıraktıkları bölgelerde Fransa'nın egemenlik kurmasını engelleyememiştir. Yaşanan bu gelişmeler nedeniyle 1891 yılından itibaren Ture ile sürekli doğu yönünde ilerleyen ve kendilerini de bu yönde ilerlemesine neden olan Fransa arasında çatışmalar yaşanmıştır. 1881 yılından Fransa'nın Fulbe Krallığı ile yaptığı "Koruma Antlaşması" 15 yıl boyunca devam etmiş, 1896 yılında bu antlaşmaya son vermiş, ülkenin kralını öldürerek bölgeyi kukla yönetime emanet ederek dolaylı yoldan elde etmişlerdir.

Fransa sömürge dönemi (1885-1939)
1885 yılında Conakry, Fransa Valisi'nin Gine'deki ilk yerleşim yeri olmuş, burada bulunan valilik 1893 yılına kadar Fildişi Sahili'nde bulunan Dahomey için de sorumlu olmuştur. Almanya'nın bu bölgede hak sahibi olduğu Kapitaï ve Koba bölgelerinden 24 Aralık 1885 tarihinde Fransa lehine çekilmesi ile bölgede tam bir hakimiyet kuran Fransa, Berlin Konferansı sonucu 15 Mayıs 1886 tarihinde Portekiz ile anlaşarak bölgedeki sınırların tam olarak çizilmesine olanak sağlamıştır. Bölge, 1892-1893 döneminde Fransız Batı Afrikası içerisinde yer alan bir koloni olduğu ilan edilmiştir. 1897 yılından itibaren her bir kişiden alınan vergiler, o dönem ki yönetimin en önemli vergi gelir kaynağını oluşturmaktaydı. Fransa yönetimi altındaki bölgelerde hakimiyeti tam olarak sağlama amacını hedeflemiş, bölgelerindeki liderleri bu konuda yeterli gördüğü takdirde yönetime devam etmesini sağlıyor, yeterli kapasitede görmediği liderleri de hemen değiştiriyordu.

Fransa, diğer birçok Afrika sömürge bölgelerinde olduğu gibi Gine'de de elde edilen her toprağı kendilerinin kazandığı ve sahip olduğu toprak olarak görmekteydi. 1904 yılında bölgede bulunan tüm boş yani kullanılmayan ya da üzerinde herhangi bir yapı bulunmayan tüm toprak parçalarını Fransa toprağı ilan etmiştir.

1925 yılından itibaren bölgedeki yerel halkın da koloni yönetiminde yer alması konusunda adımlar atılmış lakin bu girişim herhangi bir etki yaratmamıştır.

Fransa sömürge dönemi (1939-1958)
Fransa anakarasının Almanya tarafından işgal edilmesi sonucu Fransız Batı Afrikası üyeleri, Almanya ile işbirliği içerisinde olan Vichy hükûmeti ile Londra'da Özgür Fransa'nın sürgündeki hükûmetinin lideri Charles de Gaulle arasında tercih yapmak zorunda kalmış, Charles de Gaulle hükûmetini destekleyen Fransız Ekvatoral Afrikası hariç, Fransız Ginesi'nin de dahil olduğu diğer tüm bölgeler Vichy yönetimini destekleme kararı almışlardır. Bu gelişmeler neticesinde Gine'de de Almanya'da sürdürülen politikaların bir yansıması olarak sömürge bölgelerinde ırkçı yasalar kabul edilmiş, "sadece beyazlar" ibaresinin olduğu tabelalar bölge genelinde asılmış, siyahilere yönelik ayrımcı bir politika izlenmiştir. Almanya'nın ve böylece Vichy rejiminin savaşı kaybetmesi neticesinde de bu tür ırkçı ve ayrımcı faaliyetlere bölgede son verilerek eski düzene geri dönülmüştür.

Bağımsızlığa giden yol

1958 yılında Charles de Gaulle'un önemli yetkiler ile Fransa'da başbakan olması sonrasında, bu yetkilerini ilk olarak yeni bir anayasanın kabulünü referanduma götürerek kullanmıştır. Bu referandumda ayrıca Fransa'ya bağlı bulunan sömürge bölgeleri kendi gelecekleri hakkında da seçim yapma durumundaydılar. Buna göre sömürgeler ya Fransa'ya daha sıkı ve tamamen bağlanmayı ya da derhal bağımsızlık ile Fransa'nın tüm desteğinden yoksun kalmayı oylamış olacaklardı. Bu dönemde Fransız Batı Afrikası'nın en önemli ve güçlü partisi olan ve gelecekte Afrika'daki frankofon ülkelerde başa gelecek kişilerin içerisinden çıktığı "Rassemblement Démocratique Africain" (RDA) partisinin Gine'deki lideri olan Ahmed Sékou Touré, "varlık içerisinde köle olacağıma, yoksulluk içerisinde özgür olurum" tezi ile bağımsızlıktan yana tavır alarak oylamada bir milyondan fazla Gineli'nin Fransa'ya bağlanmaya karşı oy kullanmasını sağlamış, 2 Ekim 1958 tarihinde de Touré önderliğinde bu referandumun yapıldığı sömürge bölgeleri içerisinde bağımsızlığını ilan eden tek ülke olarak ön plana çıkmıştır.

Bağımsızlık

Gine'nin Fransa'ya bağlı kalmayı reddeden oylaması sonucunda bağımsızlığı kazanmış olsa da Fransa yaşanan bu durum neticesinde ülke içerisinde bulunan binlerce sivil çalışanını geri çekerek Fransa'ya geri göndermiştir. Gine'de bulunan tüm telekomünikasyon altyapısı ile hastane, okul gibi yerlerde bulunan büro malzemeleri ile tıbbi araç ve gereçler ile ilaçlar kullanılamaz bir halde bırakılmış ya da lagünlere atılmıştır. Bu olayların yanı sıra Gine ile tüm ticari ilişkileri sonlandıran Fransa, bağımsızlık kararını aldığı bu kararlar ile cezalandırma yoluna gitmiştir. Gine, Fransa ile kaybettiği bu yakın çalışma ortamını Sovyetler Birliği ile yakalama gayreti içerisine girmiş, bu yakınlık sayesinde de Sovyetler Birliği ülkeye boksit çıkarılması ve işlenmesi konusunda yardım etmiştir. Touré 1961 yılında Sovyetler Birliği'nin kendisi ile ilgili gizli bir planın içerisinde olduğunu iddia ederek ilişkileri bitirmiştir.

Touré, ülkesinin Afrika'da yer alan frankofon bölgeleri içerisindeki bağımsızlığı ne denli önemli ise, 1957 yılında bağımsızlığına kavuşan Gana'nın İngilizce konuşan bölgeler içerisindeki ilk bağımsızlık olması nedeniyle bu ülke ile olan ilişkilerini genişletmek hedefindeydi. Bu doğrultuda Gana lideri Kwame Nkrumah ile sosyalist ve Pan-Afrika fikirlerini paylaşarak, birleşik bir Afrika'nın dünyada hak ettiği yere gelebileceğini ifade ediyordu. 1958 yılında iki ülke kısa süreli de olsa Afrika Devletler Birliği çatısı altında birleşmiş, bu birliğe 1961 yılında Mali'de katılmış ancak bu birliktelik 1962 yılında sonlandırılmıştır.

Bağımsızlık sonrası izlenen politikaların başında ülke genelinde ortak bir Afrika kültürünün oluşturulma planı ciddi oranda desteklenmesi gelmiş, yaygın olan kabilecilik düzenine son vermeyi amaçlamıştır. İlk başlarda olumlu adımlar atılsa da daha sonra tek parti düzeni kurarak ülkede muhaliflere yönelik sert adımlar atmış, ülkede işsiz olan gençler için çalışma zorunluluğu getirmiş ve diktatör bir rejim oluşturmuştur.

1970 yılında Mar Verde Operasyonu (Portekizce:Operação Mar Verde) kapsamında komşusu olan Portekiz kolonisi Portekiz Ginesi (günümüzde Gine-Bissau) üzerinden silahlı kuvvetler ülkeye giriş yaparak hükûmeti devirme girişiminde bulunmuştur. Portekiz'in de silah ve mühimmat desteği sağladığı kuvvetlerin gayesi Portekiz Ginesi'nde faaliyet gösteren özgürlük hareketi PAIGC'e destek verdiğini düşündükleri Touré'yi ülke yönetiminden uzaklaştırmaktı. Birkaç gün süren çatışmaların neticesinde Gine ordusu saldırganları yenerek ülkeden çıkarmıştır.

Sekou Touré kalp ameliyatı olmak için gittiği Amerika Birleşik Devletleri'nde 26 Mart 1984 tarihinde ameliyat sonrası ölmüştür.

Touré'nin ölümü sonrası bu göreve geçici olarak başbakan Louis Lansana Béavogui atanmış olsa da görevinin henüz ilk haftasında 3 Nisan 1984 tarihinde Lansana Conté ve Diarra Traoré önderliğinde gerçekleştirilen kansız askerî darbe ile görevinden uzaklaştırılarak Lansana Conté başkanlık, Diarra Traoré'de başbakanlık koltuğuna oturmuştur. Conté iktidarı döneminde bir önceki dönemde yaşanan insan hakları ihlallerini eleştirmiş, demokratikleşme sağlanamasa da sosyalist düzenden vazgeçmiş, 250 siyasi tutukluyu salıvermiş ve 200.000 Gine vatandaşının ülkelerine geri dönmesini sağlamıştır.

1992 yaptığı açıklama ile sivil bir hükûmete dönüleceğini ifade eden Conté, 1993 yılında gerçekleştirilen devlet başkanlığı seçimlerine katılarak kazanmış ve bu göreve seçilen cumhurbaşkanı olarak devam etmiştir. 1995 yılında gerçekleştirilen genel seçimlerde Conté'nin partisi zafer ile ayrılmıştır.

Gine 2000 yılında komşu ülkeleri Liberya ve Sierra Leone'de yaşanan iç savaşın bir parçası olmuş, bu ülkelerden kaçan asi güçler Gine sınırlarına girmiş ve böylece Gine'nin de iç savaşın eşiğine gelmesine neden olmuştur. Yaşanan bu olaylar neticesinde Conté komşu ülkelerin Gine'nin doğal zenginliklerini elde etme çabası içerisinde olduğunu ifade etmiş, bu ifade söz konusu ülkeler tarafından yalanlanmıştır.

Dış siyasette bunlar yaşanırken, Conté ülke içerisinde en önemli muhalefet liderlerinden biri konumunda olan Alpha Condé'yi ülkeyi tehlikeye soktuğu için cezaevine göndermiş, kendisini bir dönem daha başkan yapacak olan anayasa değişikliğini de referanduma sunarak kabul edilmesini sağlamıştır. Bu referandum sayesinde 2003 yılında üçüncü dönemine başlayan Conté, aynı yıl komşu ülkeleri Sierra Leone ve Liberya ile anlaşmalar imzalayarak asi güçlere karşı birlikte hareket etme kararı almıştır. Conté 2005 yılında uğradığı bir suikasttan kurtulmayı başarmıştır.

Şubat 2007'de muhalefetin ülke genelindeki en büyük sendikalar ile birlikte hareket etmesi neticesinde Gine genelinde grev kararları alınmış, bu grevler halk ayaklanmasına dönüşmüş, Conté'de bu olaylar nedeniyle talepleri karşılamak zorunda kalmıştır. Talepler arasında yer alan tarafsız başbakan ataması noktasında Lansana Kouyaté başbakan olarak atanmış, bir diğer önemli talep olan gıda maddelerin ücretlerinin düşürülmesi konusu da işleme alınarak gıda maddelerinde fiyat indirimleri gerçekleştirilmiştir.

2007 yılının başında alınan bu kararlarda geri dönüşler gören ve özellikle gıda madde fiyatlarının yeniden yukarıya doğru düzeltildiğini ifade eden ve  siyasi kararların meclis dışında bulunan muhalefet üyelerin bilgisine başvurulmadan alındığını savunan muhalif sendikalar yağmur sezonunun bitmesi ile birlikte yeniden grev kararı almışlardır.

Başbakan Kouyaté Mayıs 2008'de görevinden alınmış, aynı ay ordu içerisinde huzursuzluklar yaşanmış, haziran 2008'de de polisler, öğretmenler ve doktorlar da greve gitmiştir. Ülke genelinde yaşanan bu olayların sonucunda cumhurbaşkanı Conté 20 Haziran 2008 tarihinde içerisinde ilk defa muhalifleri temsilen bakanların da yer aldığı yeni hükûmeti açıklamış, Ahmed Tidiane Souaré'yi de başbakan olarak atamıştır.

23 Aralık 2008 tarihinde Conté'nin uzun süreli hastalığının etkisi ile hayatını kaybetmesi sonucu anayasa gereği oluşan boşluğu geçici görev ile meclis başkanı Aboubacar Somparé üstlenmesi gerekirken, Conté'nin ölümünden sadece bir gün sonra bir grup ordu üyesi adına devlet radyosundan ulusa seslenen ordu komutanı Moussa Dadis Camara hükûmetin ve diğer kamu kurumlarının lav edildiğini, sivil anayasanın askıya alındığını, sendikaların işlemlerinin durdurulduğunu açıklamıştır. Gine halkının derin bir çaresizlik içerisinde olduğunu vurgulayan Camara, sivil ve askeri kişilerin birlikte oluşturacağı bir danışma kurulu ile ülke yönetiminin sağlanacağını ifade etmiştir.

28 Eylül 2009 tarihinde Gine ordusu Camara'nın otorite yönetimine karşı protestolarda bulunan göstericilere karşı sert bir müdahalede bulunmuş, yaşanan olaylarda 157 gösterici ölmüştür. 3 Aralık tarihinde uğradığı suikastten ağır yaralı olarak kurtulan Camara, tedavi olabilmek için Fas'a gitmiştir. Camara Ocak 2010'dan bu yana Burkina Faso'nun başkenti Ouagadougou'da yaşamaktadır.

27 Haziran 2010 tarihinde gerçekleştirilen ve ordu mensuplarının katılmasının yasaklandığı devlet başkanlığı seçimleri Gine'nin bağımsızlığını kazandığı 1958 yılından bu yana gerçekleştirilen ilk bağımsız seçimler olarak kayda geçmiş, 24 adayın yarıştığı seçimlerin ilk turunun sonuçlanması sonrasında ortaya çıkan birçok şikayet nedeniyle ikinci tur seçimleri birçok kez ertelenmiştir. Bu ertelemeler olaylara neden olmuş 24 Ekim 2010 tarihinde planlanan ikinci tur seçimlerinin yapılmaması ile birlikte bu iki üyenin mensubu olduğu Fulbe ve Malinke etnik grupları arasında ölümlü çatışmalar yaşanmış, bu olaylar neticesinde ordu toplantı ve gösteri yasağını devreye almıştır. İkinci tura kalan eski başbakanlardan Cellou Dalein Diallo ile uzun süreli muhalefet liderlerinden Alpha Condé arasında yaşanan çekişme 7 Kasım 2010 tarihinde yapılan seçim ile noktalanmış, Alpha Condé bu seçimlerden başarılı çıkarak Gine'nin yeni cumhurbaşkanı olmuştur.

9 Eylül 2021'de Conté, bir darbe sonucunda koltuğundan indirildi.

Coğrafya

Ülke'nin 4.046 km sınırının 816 km'si Fildişi Sahili, 421 km'si Gine-Bissau, 590 km'si Liberya, 1.062 km'si Mali, 363 km'si Senegal ve 794 km'si Sierra Leone ile dir. Ülkenin kara sınırı haricinde Atlas Okyanusu kıyısında 320 km'lik sahil şeridi vardır.

Ülkenin kıyıdan iç kesimlerine, doğuya doğru ilerlendiğinde arazi basamaklar halinde yükselerek 1.000 m yüksekliğe kadar çıkar. Burada bulunan ve Futa-Djalon olarak adlandırılan dağlık bölgede yağmur ormanları da yer almaktadır. Bu dağlık bölgenin güneydoğusunda yer alan yaylalar, ülkenin bu bölgesinde yer alan dağlık bölgeler ile köprü vazifesi görür. Gine'nin güneydoğu kesiminde yer alan bölgeler ülkenin en yüksek noktalarını oluşturmakta olup 1.752 m ile ülkenin en yüksek noktasını konumunda olan Nimba Dağı'da bu bölgededir. Nimba dağı ve civarı 1982 yılında bu yana UNESCO'nun Dünya Mirası listesindedir. Futa-Djalon bölgesinin doğusunda, Nimba bölgesinin ise kuzeyinde kalan kesimlerde ise ovalar yer alır. Afrika kıtasının önemli nehirlerinden biri konumunda olan Nijer nehri ve kolları bu ovaları sular.

Yaban Hayatı

Gine'nin güney kısmı olan batı Afrika Gine ormanları, biyoçeşitliliğin çok azaldığı kuzeydoğusu kuru savan ormanlarıyla anılır. Bazı hayvanların azalan nüfusları parkların ve korumaya alınmış arazilerin ıssız uzak kısımlarıyla sınırlıdır.

Ginede bulunan canlı türleri şunlardır:
 Amfibiler: Gine burnu kazıcı veya Gine kürek burunlu kurbağası (Hemisus guineensis), Phrynobatrachus guineensis
 Sürüngenler: Acanthodactylus guineensis, Mochlus guineensis
 Araknidler: Malloneta guineensis, Dictyna guineensis
 Böcekler: Zorotypus guineensis, Euchromia guineensis
 Kuşlar: Melaniparus guineensis

Bölgeler ve iller

Gine Cumhuriyeti, batı Afrika'nın , ekvatorun yaklaşık 10. kuzey enlemini kapsar.

Gine kendi içinde sekiz bölgedir. Bu bölgeler de 33 ile ve iller de 341 ilçeye ayrılmıştır.
1.675.069 nüfuslu başkent Konakri, başkent bölgesi olarak özel bölgedir ve herhangi bir ili ya da ilçesi yoktur.

Gine bu bölgelerin haricinde ayrıca gayri resmi olarak farklı beşeri, coğrafi ve iklimsel özellikleri olan 4 doğal bölgedir:

Üst bölgeler olarak adlandırılan bölgeler ve kapladıkları alanlar şunlardır:

 Yukarı Gine (La Haute-Guinée) - ülke topraklarının %38'ini kaplar
 Orta Gine (La Moyenne-Guinée) - ülke topraklarının %20'sini kaplar
 Kıyı Gine (La Guinée Maritime) - ülke topraklarının %18'ini kaplar
 Ormanlık Gine (Guinée Forestière) - ülkenin %23'ünü kaplar, hem ormanlık hem de dağlıktır.

Şehirler

Gine'de nüfusun en yoğun olduğu şehir başkent Konakri'dir. Gine nüfusunun %16'sı başkentte yaşar. Ülkede 2014 resmi nüfus verilerine göre en kalabalık dört şehir şu şekilde sıralanır:
Konakri (1.667.864), Nzérékoré (194.178), Kankan (193.800), Kindia (135.000)

İklim
Gine'de genelde tropikal iklim şartları hüküm sürer. Bölgesel olarak bazı farklılıklar gözlemlenebilse de kurak dönem ile yağmur dönemi uzun sürer. Kıyı kesimlerinde sıcak ve nemli bir iklimin yanı sıra yoğun yağışların hakim olduğu ülkede, Futa-Djalon bölgesinin doğusuna doğru ilerlendikçe yağışlar azalır.

Ülkede Muson yağmur sezonu mayıs-eylül ayları arasındadır. Bu yağışlar genellikle şiddetli fırtınalar ve yoğun gök gürültüsü eşliğinde gerçekleşir. Muson yağmurları ülkenin güney bölgesindeki yağmur ormanı bölgelerinde şubat ayı itibarıyla başlar. Gine temmuz-ağustos döneminde Muson yağmurlarının en çok yağdığı dönemi yaşar ve kasım-nisan ayları arasında kurak bir döneme geçilir. Özellikle bu dönemde ülke harmattan olarak adlandırılan ve Sahra Çölü yönünden esen alize rüzgarlarının etkisi altındadır.

Gine'de yıllık sıcaklık ortalamaları 22 °C ile 32 °C arasındadır. En yüksek sıcaklık değerleri 28 °C ile 35 °C arasındadır. Futa-Djalon yaylalarında kış aylarında en düşük sıcaklık değeri 6 °C ölçülür.

Ülkenin Atlas Okyanusu kıyısında yer alan başkent Konakri'de yağmur ya da kurak sezondan bağımsız sürekli 24 °C ile 32 °C aralığında sıcaklık değerleri ölçülür ve yıllık yağış ortalaması 4.000 mm düzeyindedir.

Ülkenin nemli havası özellikle ziyaretçiler tarafından boğucu ve çok yorucu bulunur.

Yağmur sezonunun başlangıç ve bitiş dönemleri (Nisan/Mayıs-Ekim/Kasım) Gine'de yaşam koşullarını zorlaştıran şiddetli yağışların ve gök gürültülerinin, kasırga şiddetindeki rüzgarların yaşandığı dönemdir.

Siyaset
Gine 1991 yılında kabul edilen yasaya göre başkanlık sistemi ile yönetilen bir cumhuriyettir. Ülkenin cumhurbaşkanı Kasım 2001 yılında yapılan yasa değişikliği ile o güne kadar beş yıllık bir süre için seçilirken söz konusu tarihte gerçekleştirilen değişiklik ile artık yedi yıllık süre için cumhurbaşkanı halk tarafından seçilmektedir. Gine meclisi toplamda 114 sandalyelidir.

Ülkenin en önemli siyasi partilerini Parti de l'Unité et du Progrès (PUP), Rassemblement du Peuple Guinéen (RPG), Parti du Renouveau et du Progrès (PRP) ve Union pour la Nouvelle République (UNR) oluşturmaktadır

Cumhurbaşkanı Lansana Conté'nin Aralık 2008 yılında hayatını kaybetmesi sonrası yönetimi Moussa Dadis Camara önderliğinde ele alan ordu, anayasayı askıya almış ve hükûmeti feshettiğini bildirmiştir. Son olarak Aralık 2010 yılında gerçekleştirilen seçimleri kazanan Alpha Condé, bu tarihten günümüze kadar Gine cumhurbaşkanı olarak görevini sürdürmektedir.

Dış siyaset

Gine birçok uluslararası organizasyonlara üyedir. Gine, Birleşmiş Milletler, Afrika Birliği, Uluslararası Frankofon Organizasyonu, Afrika Kalkınma Bankası, Batı Afrika Ülkeleri Ekonomik Topluluğu, Uluslararası İmar ve Kalkınma Bankası, İslam Kalkınma Bankası ve Uluslararası Para Fonu gibi kuruluşlarda yer almaktadır.

İnsan hakları
Gine bağımsızlığını ilan ettiği 1958 yılından birkaç yıl sonra askeri diktatörlük ile yönetilmeye başlanmıştır. Günümüzde geçerli olan anayasada resmi olarak kuvvetler ayrımına vurgu yapsa da genel hukuk ve temel haklar konusunda topluma sabit haklar tanımış olsa da bu yasalar gerçek anlamda neredeyse hiç uygulanmamaktadır.

2008 yılında gerçekleştirdiği darbe ile yönetimi ele alan Moussa Dadis Camara önderliğindeki ordu güçleri ile orduya karşı protesto gösterileri gerçekleştirilen topluluk arasında 28 Eylül 2009 tarihinde çıkan çatışmalarda ordu mensuplarının göstericiler üzerine ateş açması sonucu 157 kişinin öldüğü insan hakları örgütleri ile yerel hastaneler tarafından açıklanmıştır. Aynı dönemde 100'ün üzerinde kadının da askerler tarafından tecavüze uğradığı ifade edilmiştir.

Uluslararası Af Örgütü'nün (Amnesty International) yayınladığı 2012 raporuna göre ülke genelinde uygulanan baskıcı politikaların devam ettiği vurgulanmış ve silahlı kuvvetlerin toplum üzerinde aşırı şiddet uygulayarak sindirme politikası izlediği belirtilmiştir. Asker ya da polis tarafından tutuklanan kişilerin suçu ispat edilmemesine rağmen işkence gördüğü ve kötü muameleye maruz kaldıkları ifade edilmiştir. 2009 yılında yaşanan olaylar ile ilgili açılan davalarda öldürülen kişilerin aileleri ile tecavüze uğrayan kadınlar suçluların adalet önüne çıkarılması yönünde hâlâ bekledikleri belirtilmiştir.

Ekonomi
Gine ekonomisi 1980'li yılların ortalarına kadar özellikle Ahmed Sékou Touré dönemindeki kötü yönetimin de etkisi ile zarar görmüştü. Bu dönemde yürütülen politikalar nedeniyle ekonominin altyapısı çökmüş, ülkenin yer altı ve yer üstü zenginlikleri olumlu bir şekilde kullanılamadığı için halk geçim sıkıntısı yaşamıştır. O yıllarda Gine'de bulunan birçok işletme devlete aitti ve devlet kontrolü altında faaliyetlerini sürdürmekteydi. Touré'nin 1984 yılında hayatını kaybetmesi ile birlikte ekonomi alanında farklı adımlar atılmış, piyasa odaklı döviz kuru sistemi kurulmaya çalışılmış ve devlete ait işletmeler ya özelleştirilmiş ya da tamamen kapatılmıştır. Bu olumlu gelişmeler 2000 yılına kadar sürdürülmüş, söz konusu yıldan itibaren hükûmet düşünülen başka reformların ele alınmasını yavaşlatmış ve bastırmış, sonuçta rüşvet olaylarında artış gözlemlenmiştir.

Gine 2014 yılında yayınlanan Yolsuzluk Algılama Endeksi verilerine göre 175 ülke içerisinde 145. olarak, alt sıralardadır.

Tarım
Toprakları nadasa bırakma Gine'de yaygındır. Ülke topraklarının %5'i kadarı tarımsal faaliyetlerde kullanılmakta olup, burada elde edilen mahsul de kişisel kullanımı bile karşılamakta yetersiz kalmaktadır.
Gine nüfusunun yaklaşık %75'i tarımda çalışır.

Akarsular arasındaki taşkın bölgelerinde prinç yetiştirilir. Yerli pirinç üretimi ülke nüfusunu beslemeye yetmediğinden pirinç Asya'dan ithal edilir.

Gine'de prinç ve kahve'nin yanı sıra meyvelerden ananas, şeftali, nektarin, mango, portakal, elma, armut, muz, üzüm, nar ve sebzelerden patates, domates, salatalık ve biber yetiştirilir.

Gine, elma ve armutta gelişen bölgesel bir üreticidir.

Son yıllarda dikey hidroponik sistemli çilek tarlaları ile de üretim yapılır.

Fransız yönetimindeyken ve bağımsızlığının başlangıcındayken Gine, muz, ananas, kahve, yer fıstığı ve palmiye yağı ihracatçısıydı.

Ülkede tarıma dayalı bira, meyve suları, alkolsüz içecekler ve tütün işleme gibi tarımsal tesisler vardır.

Doğal kaynaklar
Dünyanın bilinen boksit rezervlerinin %25'i Gine'dedir. Boksit ve alümina madencilikte en büyük ihracat ürünüdür. Ülkede ayrıca elmas, altın, demir yatakları da vardır.

Madencilik

Mineral zenginliği 4 milyar tondan fazla çok kaliteli demir cevheri, elmas, altın yatakları ve uranyumu kapsar.

Gine'de 25 milyar ton (metrik ton) boksit- dünya rezervlerinin neredeyse yarısı vardır.

Kuzeybatı Gine'deki ortak girişim boksit madenciliği ve alümina operasyonları tarihsel olarak Gine'nin döviz rezervleri'nin yaklaşık %80'ini sağlar.
Boksit, alümina olarak saflaştırılır sonra ergitme ile alüminyuma dönüştürülür.

Compagnie des Bauxites de Guinée (kısaca CBG) yılda yaklaşık 14 milyon ton çok kaliteli boksit ihraç eder. CBG, %49'u Gine hükûmetine ve %51'i Halco Mining Inc. adlı uluslararası konsorsiyuma ait ortak bir girişimdir. CBG'nin kendisi de alüminyum üreticisi Alcoa (AA), küresel madenci Rio Tinto Group ve Dadco Investments tarafından yönetilir. CBG, 2038 yılına kadar kuzeybatı Gine'deki boksit rezervleri ve kaynakları üzerinde münhasır haklara sahiptir.

Gine hükûmeti ile RUSAL arasındaki ortak girişim "Compagnie des Bauxites de Kindia" (CBK), yılda yaklaşık 2,5 milyon ton boksit üretir ve neredeyse boksitin tamamı Rusya ve Doğu Avrupa'ya ihraç edilir.

Gine/Ukrayna ortak boksit girişimi olan Dian Dian, yıllık tahmini 1000,000 ton üretim kapasitelidir ve birkaç yıla kadar faaliyete geçmesi beklenmemektedir.
Eski Friguia Konsorsiyumu'nu devralan Alümina Compagnie de Guinée (ACG), alümina rafinerisi için hammadde olarak 2004 yılında yaklaşık 2,4 milyon ton üretmiştir. Rafineri yaklaşık 750.000 ton alümina ihraç eder.
Hem Global Alümina hem de Alcoa-Alcan, Gine hükûmeti ile yılda yaklaşık 4 milyon ton toplam kapasiteli büyük alümina rafinerileri inşa etmek için sözleşmeler imzalanmıştır.

Simandou demir cevheri rezervidir.

Mart 2010'da Anglo-Avustralya şirketi Rio Tinto Group ve en büyük hissedarı Aluminum Corporation of China Limited (Chinalco), Rio Tinto'nun demir cevheri projesini geliştirmek için ön anlaşma imzalanmıştır.

Eskiden model olan Tigui Camara Gine'de madencilik şirketi sahibi ilk kadındır.

Petrol
2006'da Gine açık deniz petrol sahasını keşfetmek için Houston'daki Hyperdynamics Corporation ile üretim paylaşım anlaşması imzaladı ve ardından Dana Petroleum PLC (Aberdeen, Birleşik Krallık) ile ortak oldu. İlk kuyu Sabu-1'in Ekim 2011'de yaklaşık 700 metre derinlikteki deniz tabanında sondaja başlaması planlanıyordu. Sabu-1, üst Kretase kumlu 4 yollu antiklinal bir petrol damarını hedeflemişti ve toplam 3.600 metre derinliğe kadar sondaj yapılması bekleniyordu.

2012 yılında keşif sondajının tamamlanmasının ardından Sabu-1 kuyusu ticari olarak uygun görülmedi.

Kasım 2012'de Hyperdynamics'in yan kuruluşu SCS imtiyazın %40'ının Tullow Oil'e satışı için anlaşma yaptı ve Gine'nin açık deniz sahasındaki mülkiyet hisseleri %37 Hyperdynamics, %40 Tullow Oil ve %23 Dana Petroleum'un oldu. Hyperdynamics'in mevcut anlaşmaya göre bir sonraki seçeceği yer olan Fatala Cenomanian turbidite petrol sahasında sondaja başlamak için eylül 2016'ya kadar süresi vardı.

Turizm

Gine'de çoğunlukla Basse Gine (Aşağı Gine) ve Moyenne Gine (Orta Gine) bölgelerindeki şelaleler ilgi çekici yerlerdir.

Kindia'daki Kakoulima dağının eteğindeki Soumba şelalesi, Dubreka'da Voile de la Mariée (Gelin duvağı), Pita vilayetindeki Kokoula nehri üzerinde yaklaşık  yüksekteki Kinkon şelaleleri, aynı nehirde yağmur mevsimi boyunca 'a ulaşabilen Kambadaga şelaleleri, Dalaba'daki Ditinn & Mitty şelaleleri, Fetoré şelaleleri ve Labe bölgesindeki taş köprü Gine'deki turistik yerler arasındadır.

İhracat
Gine ekonomisinin en önemli ihracat ürünleri boksit, alüminyum, altın, elmas, kahve, balık, palmiye ağacı yağı, kakao, ananas ve pamuktur. Ülkenin 2016 verilerine göre ihracat yaptığı ilk beş ülke şu şekildedir:

 Birleşik Arap Emirlikleri %27.6

 Gana %15.3

 Hindistan %9.1

 İsviçre %7.7

 Fransa %6

İthalat
Ülke ekonomisinin en önemli ithalat ürünlerini petrol ürünleri, metal, makine, ulaşım araçları, tekstil, tahıl ve diğer gıda maddeleridir.

2012 verilerine göre Ülkenin ithalat yaptığı ilk beş ülke şu şekildedir:

 Çin %16.8

Birleşik Arap Emirlikleri %13.4

 Hollanda %12.8

 Hindistan %8.3

 Fransa %7

Nüfus

Gine'da son olarak 2014 yılında gerçekleştirilen sayım sonuçlarına göre nüfusu 10,628,972 kişidir. Bu güncel olarak son resmi nüfus sayımıdır. Gine nüfusunun 13,5 milyon olduğu tahmin edilmektedir.
Ülke nüfusunun çoğunluğu başkent Konakri'de yaşar.

Gine genç nüfuslu bir ülke olup, 2020 tahmini verilerine göre nüfusun %60,52'si 0-24 yaş aralığındadır. Ülkenin sadece %3,91'i 65 yaş ve üzerindedir.

0-14 yaş: %41.2 (erkek 2,601,221/kadın 2,559,918)
15-24 yaş: %19.32 (erkek 1,215,654/kadın 1,204,366)
25-54 yaş: %30.85 (erkek 1,933,141/kadın 1,930,977)
55-64 yaş: %4.73 (erkek 287,448/kadın 305,420)
65 yaş ve üzeri: %3.91 (erkek 218,803/kadın 270,492)

2022 verilerine göre, nüfusun şehirde yaşayan oranı %37,7 olan ülkede nüfusun yıllık artış oranı 2022 tahmini verilerine göre %2,76 düzeyindedir.

Etnik gruplar
Gine nüfusu yaklaşık 24 etnik gruptan oluşur. Mandingo veya Malinké olarak da bilinen Mandinka halkı, nüfusun %29,4'ünü oluşturur ve çoğunlukla doğu Gine'de Kankan ve Kissidougou illeri çevresinde yoğunlaşmıştır.

Fulanîler, nüfusun %33,4'ünü oluşturur ve çoğunlukla Futa Djallon bölgesindedirler. Nüfusun %21,2'sini oluşturan Soussou, ağırlıklı olarak başkent Konakri, Forécariah ve Kindia çevresindeki batı bölgelerindedir. Kpelle halkı, Kissi halkı, Zialo, Toma ve diğerleri dahil olmak üzere nüfusun geri kalan %16'sını daha küçük etnik gruplar oluşturur. Gine'de, çoğunlukla  Lübnan, Fransız ve diğer Avrupalılar olmak üzere yaklaşık 10.000 Afrikalı olmayan kişi yaşar.

Dil
Gine'nin resmi dili Fransızca'dır. Ülkenin Fransa sömürgesi olduğu dönemlerde kullanılmaya başlanan Fransızca bağımsızlık sonrası da resmi dil olarak kabul edilip kullanılmıştır. Fransızca resmi dil olmasına rağmen nüfusun sadece %15-25 tarafından kullanılmaktadır. Fransızcanın özellikle 1980'li yılların sonlarından itibaren okullarda tek eğitim dili yapılması ve buna bağlı olarak toplumun Fransızcayı daha sık kullanması sonucunda Fransızcayı anadili olarak konuşan nüfusun oranında artmıştır. Halen nüfusun %2'si Fransızcayı anadili olarak ifade eder. Son yıllarda yapılan araştırmalarda nüfusun %63,2'si Fransızcayı kısmen ya da tamamen konuştuğunu ifade etmiştir.

Fulanice 2018'de nüfusun %33,9'u tarafından ilk veya ana dil olarak konuşuluyordu, ardından %29,4 ile Mandinka dili geliyordu. En çok konuşulan üçüncü yerel dil 2018'de nüfusun %21,2'si tarafından birinci dil olarak konuşulan Susu diliydi. Gine'de Ginelilerin yerel dili olarak konuşulan diğer dillerse Kissi ve Kpelle dahil olmak üzere 2018'de nüfusun %16'sını oluşturdu. Bu dillerin haricinde ülkede etnik gruplar tarafından konuşulan 40 farklı bölgesel dil daha vardır.

Din
Gine genelinde hakim olan din İslam dinidir. Buna göre nüfusun %85'i islam inancına göre yaşamını sürdürmektedir. İslam topluluğun büyük bir kısmı islamiyeti sünni mezhebine göre yaşamaktadır. Hristiyan dini ülke içerisinde en yaygın ikinci din konumunda olup nüfusun %8'i Hristiyan inancına göre yaşamlarını sürdürmektedir. Bu iki dinin haricinde yerel dinlere inanan %7 dolayında küçük bir topluluk da mevcuttur.

Eğitim
Ülke genelinde 15 yaş ve üzerinde olan nüfusta okuma yazma bilenlerin oranı 2010 verilerine göre %41 düzeyindedir. Bu oran erkeklerde %52 iken, kadınlarda %30 seviyesindedir. Ülkede ilk öğretimin süresi altı yıl olup, bu sürenin sonuna kadar eğitim alan çocukların sayısı azdır.

1999 verilerine göre ilk öğretim çağındaki çocukların %40'ı okula gitmektedir. Okul çağında bulunan çocukların birçoğu da okul eğitimine ya hiç başlamamakta olup aile içerisinde tarımda ya da diğer dış işlerde kullanılmak üzere çocuk işçi olarak çalışmaktadır. Ülke genelinde 5-14 yaş aralığındaki çocukların %25'i 2003 verilerine göre işçi olarak çalışma hayatına atılmaktadır. Erkek çocukların okula gitmeme durumu fiziki olarak çalıştırılması ile ilgili olup, kız çocuklarında bu duruma ek olarak evlendirilmesi engel teşkil etmektedir. Dünya Sağlık Örgütü'nün 2012 verilerine göre Gine, %63'lük bir oran ile çocuk evliliklerinin en fazla olduğu dördüncü ülke konumundadır.

Sağlık

Ülkede temiz su kaynaklarına ulaşabilen nüfusun oranı Afrika ortalamasına göre yüksek düzeyde olup 2012 tahmini verilerine göre nüfusun %74,8'i temiz kaynaklardan su temin etmektedir.

Nüfusun sadece %18,9'unun tam teçhizatlı sağlık hizmetlerinden yararlandığı ülkede nüfusun %81,1'i ilkel şartlarda sağlık hizmeti almaktadır. Sıtma, humma, ishal, tifo, hepatit ve kuduz çok sık görülen hastalıklar arasındadır. AIDS, Afrika kıtasının genelinin aksine az görülmekte olup bu oran 2012 verilerine göre %1,7'dir.

Ebola
Gine 2014 yılında ebola virüsü salgını ile karşı karşıya kalmış, Gine Sağlık Bakanlığı 23 Mart 2014 tarihinde Dünya Sağlık Örgütü'ne ülke genelinde ebola virüsünün yayıldığını bildirmişti. Ülke genelindeki virüs salgını ile ilgili olarak Mart 2014 tarihinde ilk açıklama gelmiş olmasına rağmen ilk vakanın Aralık 2013 tarihinde geldiği bildirilmiştir. Önlem olarak sağlık bakanlığı, hastalığın taşıyıcısı olduğu düşünülen yarasaların satışını ve tüketimini yasakladı. Virüs sonunda kırsal alanlardan Konakri'ye yayıldı. Haziran 2014'e kadar Gine'nin haricinde diğer Batı Afrika ülkeleri olan Sierra Leone ve Liberya'da da çok sayıda kişi bu salgına yakalandı.

Ağustos 2014'te Gine, virüsün yayılmasını kontrol altına almak için Sierra Leone ve Liberya sınırlarını kapattı çünkü bu ülkelerde Gine'den daha fazla yeni hastalık vakası bildirilmişti. Gine'de 2014-2015 dönemi içerisinde 3.429 kişinin bu virüse yakalandığı açıklanmış, yine aynı dönem içerisinde de 2.263 kişinin ebola virüsü nedeniyle hayatını kaybettiği bildirilmiştir. DSÖ Kasım 2014 tarihinde yaptığı açıklamada Gine genelinde ebola salgınının insidans oranını iyi olarak gördüğünü bildirmiştir.

Salgın aralık ayında Gine'nin güneydoğusunda, Liberya ve Sierra Leone sınırlarına yakın Meliandou adlı bir köyde başladı. Bilinen ilk vaka, 6 Aralık'ta ateş, kusma ve siyah dışkı çıkardıktan sonra ölen 2 yaşındaki bir çocuğu içeriyordu. Çocuğun annesi bir hafta sonra öldü, ardından bir kız kardeşi ve bir büyükanne ateş, kusma ve ishal gibi semptomlarla öldü. Daha sonra bakım ziyaretleri veya cenazelere katılım yoluyla salgın diğer köylere de sıçradı.

"Güvenli olmayan cenazeler" hastalığın bulaşma kaynağıdır. Dünya Sağlık Örgütü (DSÖ), yerel topluluklarla iletişim kuramamanın sağlık çalışanlarının virüsün kökenlerini ve türlerini izleme becerisini engellediğini bildirdi.

DSÖ, Uluslararası önemli halk sağlığı acil durumunu (PHEIC) 29 Mart 2016'da sona erdirirken, 30 Mart'ta yayınlanan Ebola durum raporu, önceki 2 hafta içinde 5 vakayı daha doğruladı ve vakaların birisi kasım 2014'e salgın ilişkin viral sekanslama ile doğrulandı.

Ebola salgını Gine'deki diğer hastalıkların tedavisini de etkiledi. Enfeksiyon korkusu ve sağlık sistemine duyulan güvensizlik nedeniyle nüfusun sağlık kurumlarını ziyaretleri ve Ebola salgını nedeniyle sistemin düzenli sağlık hizmeti ve HIV/AIDS tedavileri azaldı.

Ebola Ocak-Şubat 2021'de Gine'de yeniden ortaya çıktı.

Anne ve çocuk sağlığı
2021 yılında Gine'de 100.000 doğumda anne ölüm sayısı 576'dır. Bu sayı 2010'da 680, 2008'de 859,9 ve 1990'da 964,7 ile karşılaştırıldığında zamanla ölüm sayılarında azalma vardır. 5 yaş altı ölüm sayısı 1000 doğumda 146'dır ve yenidoğan ölüm yüzdesi 5 yaş altında yüzde 29'dur. Gine'de her 1000 canlı doğumda ebe sayısı sadece 1'dir ve hamile kadınların yaşam boyu ölüm riski 26'da 1'dir. Gine, dünyada kadın sünnetinin en çok görüldüğü ikinci yerdir.

HIV/AIDS
2004 yılı sonunda tahminen 170.000 yetişkin ve çocuğa virüs bulaştı. 2001 ve 2002'de yürütülen hastalık yaygınlığı araştırmaları, kentsel alanlarda kırsal alanlara göre daha yüksek HIV oranları gösterdi. Hastalığın yaygınlığı %5 ile en çok Konakri'de ve %7 ile Fildişi Sahili, Liberya ve Sierra Leone sınırındaki Gine Orman bölgesindeki şehirlerdeydi.

HIV öncelikle çok eşli heteroseksüel ilişki yoluyla yayılır. Erkekler ve kadınlar HIV için neredeyse eşit risk altındadır ve 15 ila 24 yaş arasındaki kişiler en savunmasızdır.

2001'den 2002'ye kadar izlenen yüzdeler ticari seks işçileri arasında %42, aktif askeri personelde %6,6, kamyon şoförleri ve taksi şoförlerinde %7,3, madencilerde %4,7 ve tüberkülozlu yetişkinlerde %8,6 idi. Gine'deki HIV/AIDS salgınını körükleyenler birçok faktör vardır. Korunmasız cinsel ilişki, birden fazla cinsel partner, cehalet, yoksulluk, değişken sınırlar, mülteci göçü, sivil sorumluluk eksikliği ve kıt tıbbi bakım ve kamu hizmetleri bunlara dahildir.

Yetersiz Beslenme
2012 yılında yapılan bir araştırma, bölgelere göre %34 ile %40 arasında değişen düzeylerde yetersiz beslenme oranlarını ve Yukarı Gine'nin maden bölgelerinde %10'un üzerinde akut yetersiz beslenme oranlarını bildirmiştir. Anket, 139.200 çocuğun akut yetersiz beslenmeye, 609.696 çocuğun kronik yetersiz beslenmeye ve ayrıca 1.592.892 çocuğun anemiye sahip olduğunu göstermiştir. Kişisel bakımın yetersizliği, tıbbi hizmetlere sınırlı erişim, yetersiz hijyen uygulamalar ve gıda çeşit eksikliğinin bu seviyeleri açıklamaktadır.

Sıtma
Sıtma, temmuz'dan ekim'e kadar en yüksek aktarımla yıl boyunca görülür. Bu hastalık Gine'de sakatlık nedenidir.

2014 tahmini verilerine göre ülke genelinde ortalama yaşam  süresi 59,6 yıl olup bu oran erkeklerde 58,08, kadınlarda ise 61,17 yıldır.

Ulaşım
Gine'de insan ve mal taşımacılığının %95'i karayolu ile yapılır. Karayolu haricinde kalan diğer ulaşım araçlarıyla yapılan taşıma azdır.

Karayolu
Gine genelinde toplamda 20.000 km karayolu bulunmakta olup, bu yolların sadece %10'u asfalttır. Ülkede bulunan en önemli karayolları şu şekildedir:

Demiryolu
Gine genelinde 20. yy. başlarında birçok demiryolu hattı planlanmış ve inşa edilmiştir. Bu demiryolu hatları içerisinde Nijer Demiryolu olarak adlandırılan ve 600 km'lik uzunluğu ile başkent Conakry'yi Kankan ile bağlayan demiryolu hattı en önemli hat konumunda olmuştur. Günümüzde demiryolu seferleri neredeyse tamamen bitmiş bir konumda olup sadece yakıt taşımacılığının yapıldığı bir hat kullanılmaktadır.

Denizyolu
Başkent Conakry'de bulunan liman ülkenin en önemli limanı konumundadır. Bu limanda konteyner terminalinin yanı sıra yakıt tankerlerinin konumlandırılacağı alanlar yer almaktadır. Ülke içerisinde yer alan diğer su yollarında özellikle komşu ülke Mali ile gerçekleştirilen ihracat ve ithalat ürünlerinin taşımacılığı da gerçekleştirilmektedir.

Havayolu
Ülke genelinde bulunan on beş adet havaalanı içerisinde en önemlisi başkent Conakry'deki Conakry Uluslararası havalimanı'dır. Gine'deki diğer havaalanlarından sadece iç hat uçuşları yapılır. Halen Gine'nin ulusal bir havayolu şirketi bulunmadığından iç hat uçuşları sürekli yapılmaz. 1960 yılında kurulan ülkenin ulusal havayolu Air Guinée 2002 yılında faaliyetlerini durdurmuştur.

Spor
Ülkenin en sevilen spor dalı futboldur. Gine futbol millî takımı uluslararası alanda herhangi bir başarı göstermemiş olsa da ülke genelinde ilgi gören bir konumdadır. Le Sylli National olarak adlandırılan Gine millî futbol takımının en büyük başarısı 1976 yılında Etiyopya'da gerçekleştirilen Afrika Uluslar Kupası'nda elde edilen ikincilik olmuştur.

Ülke futbolu 1960 yılında kurulan Gine Futbol Federasyonu (Fédération Guinéenne de Football) tarafından yönetilmektedir. Gine millî futbol takımı Aralık 2006'da FIFA sıralamasında en büyük başarısını elde ederek genel sıralamada 23. sırayı elde etmiştir.

Kültür

Müzik ve Dans
Özellikle Sekou Touré yönetimi döneminde teşvik edilen yerel dillerdeki müzik ve dansın Gine kültüründe önemli bir yeri vardır. Avrupa'da da gösterilere çıkan en önemli dans grupları Ballet Africain ve Ballet Djoliba'''dır.

 Mutfak
Kırsal bölgelerde aileler arasında yemekler genelde tek bir tabaktan el ile yenilir.

Esasen pirincin kullanıldığı Gine mutfağı bölgeye göre değişir.

Batı Afrika mutfağı'nın bir parçası olan Gine yiyecekleri arasında jollof pirinci, maafe ve tapalapa ekmeği vardır.

Gine'de birçok Batı Afrika ülkesinde olduğu gibi Fufu'' denilen yiyecek önemli bir yer tutar. Manyok, patates ve pişirilebilen muzun karışımı ile yapılan katı püre birçok yemeğin yanında yenir.

Ayrıca bakınız
 Gine'de LGBT hakları

Kaynakça

Dış bağlantılar
 www.axl.cefan.ulaval.ca
 Permanent UN Mission of the Republic of Guinea
 www.afrika.no
 allafrica.com
 www.bbc.com
 www.spiegel.de

Afrika Birliği ülkeleri

Uluslararası Frankofoni Örgütü üyesi ülkeler
Batı Afrika ülkeleri

Gine