Gasum Oy ist integrierter Gaskonzern mit Sitz in Espoo (Finnland). Der Konzern ist Übertragungsnetzbetreiber für Erdgas in Finnland und seine Tätigkeit umfasst sowohl den Import als auch die Distribution von Erdgas. Außerdem erzeugt Gasum in Finnland und Schweden Biogas und betreibt dessen Import, Übertragung und Bereitstellung für Verbraucherbedürfnisse, Industrie und Transport. Mit 12 eignen Biogas-Raffinerien in Finnland und Schweden ist Gasum der größte Verwerter biologisch abbaubarer Abfälle in den nordischen Ländern.

Geschichte

Im Jahr 1974 wurde die erste Erdgas-Pipeline von der Sowjetunion nach Finnland eröffnet. Von 1974 bis 1994 lag die Zuständigkeit für das finnische Gasgeschäft einschließlich Erdgasimport, -distribution und -großhandel bei der Firma Neste Oy. Gasum wurde 1994 als Joint-Venture von Neste (75 %) und dem russischen Konzern Gazprom (25 %) gegründet. Nach der Fusion von Neste und Imatran Voima im Jahr 1998 war das daraus entstandene Unternehmen Fortum gezwungen, seinen Anteil an Gasum auf 25 % zu reduzieren. Als neue Aktionäre kamen der finnische Staat (24 %), E.ON (20 %) und ein Konglomerat finnischer Forstgesellschaften (6 %) hinzu. Im Jahr 2004 kaufte Fortum den Anteil der Forstgesellschaften (6 %) auf. Sowohl Fortum als auch E.ON verkauften 2015 ihre Anteile an den finnischen Staat. Nachdem 2016 auch Gazprom seine Anteile an den finnischen Staat verkaufte, wurde dieser zum alleinigen Eigentümer der Gesellschaft.

Im Jahr 2014 erwarb Gasum vom norwegischen Lyse-Konzern 51 % der LNG-Distribution von Skangas und 2018 die restlichen Anteile, wodurch Skangas zur 100%igen Tochter von Gasum wurde. Die Akquisition der seit 2011 mit Flüssigerdgas (LNG) handelnden Firma Skangas war Teil von Gasums Gesamtstrategie zur Erhöhung der LNG-Verfügbarkeit in Finnland.

Mit dem Erwerb von Swedish Biogas International stieß Gasum 2016 auch in den schwedischen Markt vor. Durch diese Übernahme wurde Gasum zum größten Biogaserzeuger im nordischen Raum.

Des Weiteren beteiligte sich Gasum an der Planung der Unterwasser-Pipeline Balticconnector zwischen Finnland und Estland sowie von dort aus weiter zu einem in Lettland befindlichen Gasspeicher, zog sich jedoch im Oktober 2015 wegen mangelnden kommerziellen Potentials aus dem Unterfangen zurück. Das Projekt läuft jedoch unter Beteiligung einer anderen finnischen Gesellschaft weiter, der ebenfalls staatseigenen Baltic Connector Oy.

Geschäftstätigkeit

Gasum betreibt in Finnland ein Gasübertragungsnetz mit einer Gesamtlänge vom 1190 km. Dieses Netz ist der größte Einzelposten unter den Vermögenswerten von Gasum und ein Großteil der Arbeitsplätze des Konzerns entfällt auf seine Unterhaltung. Bedingt durch ein neues finnisches Gesetz über den Erdgasmarkt wird Gasum spätestens 2020 die Gasübertragung auf eine andere staatseigene Gesellschaft namens Gasgrid Finland übertragen.

LNG-Distribution
Die Gasum Ltd baut derzeit im Öl- und Chemiehafen Tahkoluoto in Pori den ersten LNG-Terminal Finnlands. Mit dem Kauf des Unternehmens Nauticor (bis 2016 Bomin Linde LNG) 2019/2020 wurde Gasum ein Anbieter von flüssigem Erdgas (LNG) als Treibstoff für die Schifffahrt.

Tankstellen
Mehr als 33 finnische Tankstellen haben (Stand 2019) verdichtetes Erdgas (CNG) im Angebot. An einigen von diesen ist zudem das Betanken von Schwerlastfahrzeugen mit LNG möglich.

Biogasproduktion
Im Jahr 2011 begann Gasum mit der Produktion von Biogas mittels anaerober Vergärung.

Inhaberverhältnisse, Leitung und Mitgliedschaften

Gasum befindet sich zu 100 Prozent im Besitz des finnischen Staates. Dabei lauten 73,5 % der Anteile auf die staatliche Gasgesellschaft Gasonia Oy und 26,5 % direkt auf den Staat.

Die Anzahl der Beschäftigten liegt bei etwa 410 Personen. Der Hauptsitz des Unternehmens befindet sich in Espoo, Finnland.

Seit Mai 2014 ist Johanna Lamminen Geschäftsführerin von Gasum. Vorstandsvorsitzender des Konzerns ist Juha Rantanen.

Gasum ist Mitglied verschiedener internationaler Organisationen, darunter Eurogas, Verband Europäischer Fernleitungsnetzbetreiber für Gas (ENTSOG), Gas Infrastructure Europe (GIE), Internationaler Gasverband (IGU), Europäische Gasforschungsgruppe (GERG) und die Europäische Forschungsgruppe Gasleitungen (EPRG).

Einzelnachweise

Unternehmen (Espoo)
Gasversorger
Gegründet 1994
Erdöl- und Erdgaswirtschaft (Finnland)

Gasum


The  red-faced malkoha (Phaenicophaeus pyrrhocephalus) is a member of the cuckoo order of birds, the Cuculiformes. This malkoha species is endemic to Sri Lanka

Description

This is a large species at 46 cm with a long graduated tail. Its back is dark green, and the uppertail is green edged with white. The belly and undertail are white, the latter being barred black. The crown and throat are black, and the lower face white. There is a large red patch around the eye and the bill is green. Sexual dimorphism present where males are having dark brown iris and females are with creamy white iris. Juveniles are with much duller plumage.

The red-faced malkoha takes a variety of insects including caterpillars, giant stick insects, mantises and small vertebrates such as lizard. It occasionally may eat berries but this needs confirmation.

Unlike most cuckoos, this is a quiet species, making only the odd soft grunt.

Distribution
It is endemic to Sri Lanka although some old records have apparently erroneously referred to its presence in southern India. According to Baker (1934), it is found in the 'South of Travancore, where it was obtained by Stewart together with its nests'. Later, Biddulph reported a red-faced malkoha in Madurai district, southern Tamil Nadu. Thilo Hoffmann later pointed out that this record would not stand up to a modern records committee, and it is now best disregarded.

The presence of red-faced malkoha in the island is largely confined to the Sinharaja Forest Reserve and the surrounding vegetation, which is one of the biodiversity hotspots in the world.

Habitat
The red-faced malkoha is a bird of dense forests, where it can be difficult to see despite its size and colour. It prefers low country wet zone forests, sub-montane forests, montane forests and riverine forests in few dry zone forests in Sri Lanka. It can be seen in most of the largest rain forest patches in the wet zone and in dry zone Yala National Park, Lahugala National Park, Wasgamuwa National Park and Udawalawe National Park.

Breeding biology
It makes a deep cup nest in a well concealed foliage in sub canopy level, generally between 5-12 m height. The typical clutch being 2-3 eggs. Both male and females are engaging in nest building process.

Behaviour
They are found in nearly half of the mixed-species foraging flocks in the Sinharaja area.
Most of the individuals of Red-faced Malkohas which participate in the mixed-species bird flocks tend to prefer in the front of the flock. There is a high probability to see this cryptic bird in the flock if you observe the front half of the flock.

In culture
The common name for this species malkoha is the vernacular name for the bird in Sinhala language. 'Mal-Koha' translates to 'flower-cuckoo'. The red-faced malkoha appears in a 5 rupee Sri Lankan postal stamp.

References

External links
 BirdLife Species Factsheet.
 Photographs from the Oriental Bird Club
 Lesser known bird

red-faced malkoha
Endemic birds of Sri Lanka
red-faced malkoha
Taxa named by Thomas Pennant

Red-faced malkoha


DejaView is a Canadian English language specialty television channel owned by Corus Entertainment. It primarily airs television shows from the 1970s to 2010s.

History
In November 2000, Global Television Network Inc. (then owned by Canwest) was granted approval from the Canadian Radio-television and Telecommunications Commission (CRTC) to launch a national English-language Category 2 specialty television service called Pop TV, described as "featuring classic programs from the beginnings of television. Programming will explore vintage television and the cultural impact of television on our society by providing a window on television history."

The channel was launched on September 4, 2001 as DejaView.

After DejaView's parent company, Canwest, filed for creditor protection in October 2009, Shaw Communications subsequently completed a purchase and took over the assets of Canwest's broadcasting arm on October 27, 2010, which was announced in February of that year, and renamed the company Shaw Media.

On April 1, 2016, DejaView's parent company, Shaw Media, was acquired by Corus Entertainment. It once became a sister station to CMT and W Network (though this lapsed in later years because the former is now airing what DejaView has played in the past), as with its other sister stations such as MovieTime.

In late 2016, a 1080i high definition simulcast of the standard definition feed was launched.

Programming

Throughout the channel's existence, it has primarily aired sitcoms and television dramas from the United States and Canada, however, other genres of programs have aired including game shows, reality television, and lifestyle series.

See also
 Comedy Gold - a former specialty service owned by Bell Media, specializing in comedies from the 1970s to 1990s.
 Teletoon Retro - a former offshoot of Teletoon, also owned by Corus Entertainment, that focused on classic cartoons and television series aimed at children.

References

External links

Digital cable television networks in Canada
Television channels and stations established in 2001
2001 establishments in Canada
Classic television networks
Corus Entertainment networks
English-language television stations in Canada

DejaView


Rudistni vapnenac geološki je naziv za vapnenac iz gornje krede. U rudistnom vapnencu prevladavaju veći ili manji dijelovi, a ponekad i cijele ljušture rudista, izumrlih prapovijesnih školjkaša. Rudisti su smatrani kamenotvornim organizmima jer im ljušture mogu biti slojevito ugrađene u stijene vapnenca.

Rudistni vapnenac u Hrvatskoj
U Hrvatskoj, rudistni vapnenac veoma je zastupljen u geološkoj strukturi otoka i priobalja gdje se i dalje iskorištava. Rudistni vapnenac također je prisutan i u unutrašnjima dijelovima Hrvatske kao što su: Kordun, Papuk, Zagrebačka gora i Žumberak. Rudistni vapnenac značajan je u kamenarstvu. Rudistni vapnenac čini većinu bijelog građevnog, blokovskog kamena koji se vadi od antike u Istri, Trogiru kao i na otocima Brač i Korčula.

Izvori

Vidi još
 Brački kamen

Paleontologija u Hrvatskoj
Građevinski materijali

Rudistni vapnenac


Ein Referendum über die Amtssprache Lettlands (tautas nobalsošana par likumprojektu "Grozījumi Latvijas Republikas Satversmē") wurde am 18. Februar 2012 durchgeführt. Die vorgeschlagenen Änderungen der Paragraphen 4., 18., 21., 101. und 104. der Verfassung hatten alle denselben Inhalt: die Anerkennung des Russischen als zweite Amtssprache neben dem Lettischen. Die Zusätze wurden bei einer Wahlbeteiligung von 70 % aller Wähler mit 75 % Nein-Stimmen abgelehnt, womit Lettisch einzige Amtssprache des Landes bleibt.

Im Falle einer Annahme des Referendums wäre das Russische automatisch zu einer Amtssprache der Europäischen Union geworden.

Hintergrund
Laut Census im Jahr 2000 war Russisch die Muttersprache von 37,5 % und Zweitsprache von 43,7 % der Wohnbevölkerung Lettlands. Ein Gesetz aus dem Jahr 2000 definiert Russisch als "ausländische Sprache". Zur Erlangung der lettischen Staatsbürgerschaft ist eine Sprachprüfung in Lettisch notwendig. Dies gilt auch für die große, überwiegend im Land geborene russische Minderheit.
Als Folge gibt es im Land etwa 290.000 (März 2011 – 14,1 % aller Einwohner) sogenannte Nichtbürger. Es handelt sich um überwiegend russischsprachige Menschen, die weder die lettische noch eine andere Staatsbürgerschaft haben. Diese Gruppe ist z. B. auch nicht wahlberechtigt und durfte sich entsprechend nicht am Referendum beteiligen. Nach Lettlands Unabhängigkeit 1991 erhielten nur diejenigen Bewohner, die bereits vor 1940 (also vor der sowjetischen Besetzung) im Land lebten, sowie deren Nachkommen automatisch die lettische Staatsbürgerschaft. Alle anderen mussten, um die Staatsbürgerschaft zu erlangen, in einem Einbürgerungstest ausreichende Kenntnisse der lettischen Sprache, der Kultur und der Geschichte des Landes nachweisen. Diese Regelungen sind dauernder Konfliktstoff mit dem Nachbarn Russland.

Ergebnisse

Quellen

Volksabstimmung in Lettland
Lettland
Sprachpolitik
Russische Sprache
Lettische Politikgeschichte
Lettische Geschichte (21. Jahrhundert)

Sprachreferendum in Lettland 2012


Yvonne Mhango é uma economista malawiana. Ela é a economista para a África Subsaariana na empresa russa de investimentos Renaissance Capital .

Histórico e educação
Frequentou a Saint Andrews International High School em Blantyre, Malawi, onde estudou Matemática, Geografia e Economia no nível A, de 1996 a 1998. Em 1999, ela foi admitida na Universidade da Cidade do Cabo, na África do Sul, onde graduando-se como Bacharel em Ciências Empresariais em 2002. De 2003 a 2004, ela estudou na mesma universidade, graduando-se com um Master of Business Science .

Outras conquistas
Yvonne Mhango é co-autora do livro The Fastest Billion, sobre a revolução econômica da África.

Referências

Alunos da Universidade da Cidade do Cabo
Nascidos em 1979
Pessoas vivas
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Pretas)

Yvonne Mhango


Baron Inchyra, of St Madoes in the County of Perth, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created on 2 February 1962 for the diplomat Sir Frederick Millar, who had previously served as British Ambassador to West Germany. , the title is held by his grandson, the third Baron, who succeeded in 2011.

The family seat is Inchyra House, near Glencarse, Perth.

Barons Inchyra (1962)
Frederick Robert Hoyer Millar, 1st Baron Inchyra (1900–1989)
Robert Charles Reneke Hoyer Millar, 2nd Baron Inchyra (1935–2011)
(Christian) James Charles Hoyer Millar, 3rd Baron Inchyra (b. 1962)

The heir apparent is the present holder's only son, Hon. Jake Christian Robert Hoyer Millar (b. 1996).

Line of succession

  Frederick Hoyer Millar, 1st Baron Inchyra (1900–1989)
  Robert Charles Reneke Hoyer Millar, 2nd Baron Inchyra (1935–2011)
  (Christian) James Charles Hoyer Millar, 3rd Baron Inchyra (born 1962)
 (1) Hon. Jake Christian Robert Hoyer Millar (b. 1996)
 Hon. Alastair James Harold Hoyer Millar (1936–2023)
 (2) Mark Cristian Frederick Hoyer Millar (b. 1975)

Arms

Notes

References
Kidd, Charles & Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1962

Baron Inchyra


Cocoșatul de la Notre-Dame (The Hunchback of Notre Dame) este un film din 1923 produs de Carl Laemmle și regizat de Wallace Worsley bazat pe romanul Notre-Dame de Paris de Victor Hugo. În rolurile principale interpretează actorii Lon Chaney, Patsy Ruth Miller, Norman Kerry, Nigel de Brulier și Brandon Hurst.

A avut un buget estimat la 1.250.000$ și încasări de 3,5 milioane $.

Distribuție
 Lon Chaney - Quasimodo
 Patsy Ruth Miller - Esmeralda
 Norman Kerry - Phoebus de Chateaupers
 Kate Lester - Madame de Gondelaurier
 Winifred Bryson - Fleur de Lys
 Nigel De Brulier -  Dom Claude
 Brandon Hurst - Jehan
 Ernest Torrence - Clopin
 Tully Marshall - Regele Ludovic al XI-lea
 Harry von Meter - Monsieur Neufchatel
 Raymond Hatton - Gringoire
 Nick De Ruiz - Monsieur le Torteru
 Eulalie Jensen - Marie
 Roy Laidlaw - Charmolue
 Ray Myers - Charmolue's assistant
 William Parke - Josephus
 Gladys Brockwell - Sister Gudule
 John Cossar - Judge of the Court
 Edwin Wallock - King's Chamberlain
 Louise LaPlanche - a young Gypsy girl (extra)

Note

Surse

 Blake, Michael F. A Thousand Faces: Lon Chaney's Unique Artistry in Motion Pictures. Vestal, New York: Vestal Press, 1997. .

Legături externe

 The Hunchback of Notre Dame at SilentEra.com

Filme din 1923
Filme regizate de Wallace Worsley
Filme de groază
Filme produse de Irving Thalberg

Cocoșatul de la Notre-Dame (film din 1923)


Entholz ist der Name folgender Orte:

in Deutschland:
 Entholz (Ering), Ortsteil der Gemeinde Ering, Landkreis Rottal-Inn, Bayern

in Österreich:
 Entholz (Gemeinde Kopfing), Ortschaft der Gemeinde Kopfing im Innkreis, Bezirk Schärding, Oberösterreich
 Entholz (Gemeinde Wernstein), Ortschaft der Gemeinde Wernstein am Inn, Bezirk Schärding, Oberösterreich

Entholz


DIN 1473 er en DIN-standard for en kærvstift.

Kilde
http://bolte.dk/kaervstifter-m-rejfing-din-1473/
DIN-standarder

DIN 1473


Oleksandr Bohdanovytch Korpan (en ), né en  à Starokostiantyniv (Ukraine) et mort le  au-dessus de la même ville, est un pilote militaire ukrainien, capitaine de l'armée de l'air ukrainienne des forces armées ukrainiennes, participant à la guerre russo-ukrainienne. Il est nommé Héros d'Ukraine en 2022.

Biographie
Oleksandr Korpan nait en  à Starokostiantyniv, dans l'oblast de Khmelnytskyï, en Ukraine. Il est diplômé de l'école de musique et de l'.

Il sert dans la  d'aviation tactique du nom du général Vasily Nikoforov en tant que commandant de l'escadron d'aviation de cette brigade.

Il meurt le  lors d'un combat aérien dans l'espace aérien au-dessus de Starokostiantyniv. Il est inhumé le  au cimetière de Halytch, dans l'oblast de Ternopil.

Récompenses
 Il reçoit le titre de Héros d'Ukraine avec l'attribution de l'Ordre de l'Étoile d'or (2022, à titre posthume) .

Références

Liens externes
 president.gov.ua À propos de l'attribution du titre de héros de l'Ukraine

Naissance en septembre 1994
Héros d'Ukraine
Force aérienne ukrainienne
Décès à 27 ans
Mort lors de l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022
Décès en mars 2022
Naissance à Sébastopol
Décès en Ukraine
Militaire ukrainien mort lors de la guerre russo-ukrainienne

Oleksandr Korpan


كاتي  هي بلدة في غرب مالي. وتتوضع على المنحد الشرقي لجبل كيتا، المعروف بكهوفه، والرسوم على جدرانها. تعرف المدينة في يومنا هذا، بموسيقاها، ورحلة الحج للروم الكاثوليك، وكمركز للمنطقة المحيطة في زراعة القطن والفول السوداني.

مراجع

أماكن مأهولة في مالي
أماكن مأهولة في منطقة كايس
بلديات مالي
بلديات منطقة كايس

كيتا (مالي)


IV. zona nogometnog prvenstva NR Hrvatske (također i Četvrta zona Dalmacije i Like, Nogometno prvenstvo Dalmacije)  je predstavljalo ligu četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije i drugog na području Hrvatske u sezoni 1948./49.
Sudjelovalo je šest klubova s područja Dalmacije i Like je osvojila "Dinara" iz Knina, koja se dalje plasirala u kvalifikacije za Hrvatsku ligu.

Ljestvica

 "Radnik" iz Gospića je u prvom dijelu prvenstva igrao pod nazivom "Sloboda"

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Hrvatska republička nogometna liga 1948./49.
 Kvalifikacije za Hrvatsku republičku nogometnu ligu 1949.
 I. zona nogometnog Centra Varaždin 1948./49.
 II. zona nogometnog prvenstva NR Hrvatske 1948./49.

Izvori

 Ivan Jurić: Narona / Neretva : 1919 - 1994, Metković, 1995., , str. 200
 Jurica Gizdić, Anđelo Raffanelli: Vječni Zmaj pod Biokovom, Makarska, 2007., , str. 45

IV zona Dalmacija
1948-49 IV zona Dalmacija
1948-49
1948-49 Hrvatska IV

IV. zona nogometnog prvenstva NR Hrvatske 1948./49.


أراك عصي الدمع هي قصيدة من قصائد الشاعر العربي أبي فراس الحمداني (من القرن العاشر الميلادي) وغنتها أم كلثوم بألحان مختلفة لملحنين مختلفين على فترات متباعدة.

نبذة تاريخية

تبدو القصيدة للوهلة الأولى قصيدة تحكي عن العشق ولكن القصة التي خرجت بهذه القصيدة تروي بطولة أبي فراس الحمداني وإخلاصه لسيف الدولة الحمداني والذي كان يرى في أبي فراس الحمداني عدا عن كونه شاعراً شهدت له بلاغته وقصائده التي قربته من بلاط ابن عمّه سيف الدولة الحمداني، فارساً قرّبته صولاته وجولاته في شمال الدولة الحمدانية (شمال سوريا) في صد هجمات الروم للذود عن حكم بني حمدان.

كان أبو فراس الحمداني مقرباً من سيف الدولة في مجلسه الذي كان يجمع الشعراء والمفكرين وأهل العلم. وكان من أبرز من ظهر في عهد سيف الدولة الحمداني المتنبي الذي لم ينفك عن كتابة القصائد التي يمدح فيها المتنبي سيف الدولة الحمداني وبطولاته في صد هجمات الروم وحماية الدولة. ولكن ما ميّز أبا فراس الحمداني عن جموع الشعراء والمفكرين والعلماء هو براعته في الشعر وشجاعته في ساحات المعارك والغزوات ضد أعداء الدولة وتولّيه أحد ثغورها لصدّ الهجمات، الأمر الذي جعل لأبي فراس الحمداني منزلة رفيعة في نفس سيف الدولة وهذا ما أثار حفيظة الكارهين لأبي فراس في البلاط الحمداني.

رغم تمكن أبي فراس الحمداني بشجاعته من تخليص نفسه من الأسر مرتين من قبضة الروم يقع في الأسر للمرة الثالثة ويحكم الروم قبضتهم عليه فكتب أبو فراس الحمداني إلى سيف الدولة ليرسل للروم فدية خروجه من الأسر. وصلت رسائل أبي فراس الحمداني إلى ابن عمه الحاكم سيف الدولة فتجاهل الأخير هذه الرسائل بعدما التفّ حوله الواشون والكارهون لعودة أبي فراس الحمداني وإخبارهم لسيف الدولة أن خروجه من الأسر سوف يقدّمه بنحو ما إلى سدة الحكم آنذاك نظير صيته في ساحات المعارك وادّعاءهم طمع أبي فراس في الحكم. فما كان من سيف الدولة إلاّ أن تجاهل نداءات أبي فراس الحمداني وهو في الأسر فطالت به ليالي النفي والأسر. ولم ينفك أبو فراس الحمداني في كتابة القصائد التي امتلأت بمشاعر مازجها العتب والحزن على ما آل إليه ونسيان ابن عمّه له في الأسر. وعندما وصل حد يأسه من استجابته كتب قصيدة مطلعها «أراك عصيّ الدمع شيمتك الصبر..» وهو يصف نفسه ببيان عاشق مخلص لبلاده وحاكمها. وعندما وقعت هذه القصيدة في يدي سيف الدولة استشعر فيها العاطفة الصادقة لأبي فراس الحمداني واستذكار مآثره وفضله في حماية الدولة التي قوّضتها هجمات الروم المتكررة في غياب أبي فراس في الأسر، فما كان لسيف الدولة إلا أن جهز جيشه لاستعادة حلب التي وقعت في أيدي الروم، فحررها وأخرج جميع الأسرى من سجونهم بمن فيهم أبو فراس الحمداني.

نص القصيدة

الأغنية

 تمتاز هذه القصيدة، مقارنة بالقصائد العاطفية الأخرى في الشعر العربي التقليدي، بالسهولة النسبية والوضوح في المعاني، ولعل هذا ما جعل أهل الغناء يتهافتون على غناءها.
 يقول مطلع القصيدة (التي يخاطب فيها الشاعر نفسه على الأرجح):

 غنت أم كلثوم أول مرة هذه القصيدة عام 1926 باللحن الذي وضعه في وقت سابق عبده الحامولي (وهو من قام بغنائها على الأرجح).
 في منتصف الأربعينات غنت أم كلثوم هذه القصيدة بلحن مختلف جديد وضعه الشيخ زكريا أحمد.
 في عام 1965 غنت أم كلثوم هذه القصيدة بلحن ثالث وضعه رياض السنباطي، وهذا اللحن هو الأكثر شهرة بين جمهور أم كلثوم خصوصاً أنه مصورٌ تلفزيونياً.
 يبدو أن اللحن الأخير غنته أم كلثوم في نفس اليوم الذي غنت فيه إنت الحب كما يبدو من الحفلة التلفزيونية.
 في المقدمة الموسقية لهذه القصيدة تستخدم آلة البيانو ويعتبر هذا شيئاً غربياً بالنسبة للسنباطي الذي غلب على ألحانه الطابع الشرقي، خصوصاً القصائد، وربما هذا هي المرة الوحيدة التي تظهر فيها هذه الآلة خلف أم كلثوم.
 أداء اللحن يدل على احترافية من أم كلثوم ليس لأنها فقط تغني القصيدة لثالث مرة بلحن مختلف، بل لأن السنباطي لحن بعض أبيات القصيدة بأكثر من لحن مختلف مثل البيت الذي يقول:

 قام بأدائها، وبتوزيع مختلف الفنان عبد الكريم الكابلي من السودان. كما غناها أيضاً أيوب طارش بلحن يمني.
 كلمات الأغنية كما غنتها أم كلثوم

ملاحظات

أغاني 1965
أغاني أم كلثوم
قصائد عربية
قصائد العصر العباسي

أراك عصي الدمع


Liga Nogometnog podsaveza Autonomne Kosovsko-metohijske oblasti''', također kao i Liga Kosmetskog podsaveza, Liga Podsaveza AKMO, Podsavezna liga Kosova, je bila liga drugog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1952.  Sudjelovalo je 8 klubova, a prvak je bila "Trepča" iz Kosovske Mitrovice.

 Ljestvica

 "Trepča" iz Kosovske Mitrovice je igrala završnicu "Prvenstva Srbije". Nije se plasirala u kvalifikacije za 1. saveznu ligu''.

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Vojvođanska liga 1952.

Vanjske poveznice

Izvori

 exyufudbal.in.rs, Nogometno prvenstvo FNRJ 1952., Podsavez Autonomne Kosovsko-metohijske oblasti , wayback arhiva

KOS 1952 1
KOS 1
1952 1 zona
1952

Liga Nogometnog podsaveza Autonomne Kosovsko-metohijske oblasti 1952.


Škotski obred (puni naziv Drevni i prihvaćeni škotski obred) jedan je od najzastupljenjih masonskih obreda u Hrvatskoj. Djeluje pri nekoliko hrvatskih velikih loža neovisno jedan od drugog.

Povijest
Slobodno zidarstvo u Hrvatskoj svoj nastanak i prvi procvat doživljava u vrijeme Draškovićeve opservancije, izvornog i samostalnog sustava koji je nastao u drugoj polovici 18. stoljeća. Pojedini su članovi različitih loža već tada imali više stupnjeve. Tako je grof Ivan Drašković, veliki majstor prve velike lože u Hrvatskoj, imao šesti stupanj, a možda čak i sedmi stupanj. Član lože "Zur wahren Eintracht" u Beču i gubernator Galicije, grof Josip Brigido, imao je 1782. godine najviši škotski stupanj. Njegov brat, ljubljanski nadbiskup Ivan Michael pl. Brigido bio je član Lože "Velikodušnost" u Budimu, u kojoj je radio i zagrebački biskup Maksimilijan Vrhovac, pa su obojica bili nosioci najviših škotskih stupnjeva. Grof Stjepan Niczky najvjerojatnije je imao peti ili šesti stupanj. Braća Erdődy, grof Ladislav i grof Ludvik, članovi Lože "Savršeni savez" u Varaždinu (1772.) dobili su drugi škotski stupanj.

Između dva svjetska rata na Balkanu su pored plavih loža radile i lože na višim stupnjevima Škotskog reda. Vrhovno vijeće Drevnog i prihvaćenog škotskog obreda osnovano je i posvećeno 10. svibnja 1912. godine u Beogradu, Kraljevina Srbija. Svjetlo je uneseno iz Grčke. Od deset članova tadašnjeg Vrhovnog vijeća dva su slobodna zidara bila iz hrvatskih plavih loža, i to Dimitrije Mijalković iz Lože "Budnost" u Osijeku i Petar Šreplović iz Lože "Hrvatska vila" iz Zagreba koji se kasnije afilirao u beogradsku Ložu "Pobratim". U narednim godinama visoke stupnjeve Škotskog obreda dobili su i neki hrvatski slobodni zidari: Hinko Hinković, Ante Tresić Pavičić, Adolf Mihalić, Aleksandar Šmit, Franjo Hanaman i Vladimir Katičić.

Katičić je 1932. godine u Zagrebu utemeljio Radionicu na četvrtom stupnju "Pravednost". Članovi ove radionice objavila su knjigu slobodnozidarskih radova Rad na surovom kamenu. U ateljeu ove radionice u Zagrebu radilo je četrdesetoro masona.

Nekoliko današnjih hrvatskih slobodnih zidara postali su članovi Škotskog reda u inozemstvu u osamdesetim godinama 20. stoljeća.

Vrhovna vijeća
U škotskom obredu središnja vlast naziva se vrhovno vijeće (engl. Supreme Council). Ova vijeća uspostavljena su najmanje tri hrvatske velike lože, i to: Velika loža Hrvatske (regularno slobodno zidarstvo), Velika nacionalna loža Hrvatske i Velika simbolička loža Hrvatske.

Velika loža Hrvatske

Obnovom slobodnog zidarstva u Hrvatskoj, pokrenuog 1991. godine na inicijativu Velike lože Austrije, prvi slobodni zidari iz Hrvatske i Slovenije dobili su više stupnjeve Škotskog obreda u Pragu iste godine. Velika loža Slovenije utemeljila je Vrhovno vijeće Škotskog obreda za Sloveniju 25. ožujka 2000. godine. Odmah poslije počeli su formirati ateljee za članove Velike lože Hrvatske. U njima je radilo više od dvadesetero članova iz Hrvatske. Dvije godine kasnije (2002.) Drevni i prihvaćeni Škotski obred za Hrvatsku sa sjedništem u Zagrebu upisan je kao udruga u Registar udruga RH. Dana 22. ožujka 2003. godine Velika loža Hrvatske je dobila svoje samostalno i suvereno Vrhovno vijeće Drevnog i prihvaćenog škotskog obreda.

Veliki zapovjednici:
 Branko Šömen (2002. – 2004.)
 ??? (2004. – 2009.)
 Slobodan Kuvalja (2009. – 2018.)
 Borko Skurić (2018.– danas)

Velika nacionalna loža Hrvatske
Vrhovni savjet pri Velikoj nacionalnoj loži Hrvatske osnovan je u Rimu 24. studenoga 2017. godine dekretom Vrhovnog vijeća Italije (Velika loža Italije). Tri dana kasnije, 27. studenoga je odobren i Vrhovni savjet Hrvatske 33. i posljednjeg stupnja Drevnog i prihvaćenog škotskog obreda. Svečana dodjela Dekreta obavljena je u Rimu 16. ožujka 2018. godine.

Velika simbolička loža Hrvatske
U travnju 2019. godine Velikoj simboličkoj loži Hrvatske je odobren i priznat Vrhovni savjet Hrvatske 33. i posljednjeg stupnja Drevnog i prihvaćenog škotskog obreda.

Veliki orijent Hrvatske
Pri Velikom orijentu Hrvatske kao udruga djelovalo je i Vrhovno vijeće 33° i posljednjeg stupnja Drevnog i priznatog škotskog reda slobodnih zidara Hrvatske. Vrhovno vijeće 33° je osnovano 2. svibnja 2017. godine, a ubrzo je i upisano kao udruga pod istoimenim nazivom u Registar udruga RH. Veliki zapovjednik od 2017. do 2020. godine bio je Zoran Vojnić Tunić.

Financijska agencija (FINA) je u ožujku 2021. godine predložila stečaj Vrhovnog vijeća 33° jer ima 17.505 kuna nepodmirenih obveza i to nakon 300 dana neprekidne blokade bankovnog računa. Novinar Boris Dežulović je ovo ocijenijo kao još nešto što su Hrvati u stanju upropastiti. Dana 9. rujna 2021. godine Vrhovno vijeće 33° prestalo je postojati kao udruga.

Vidi još
 Slobodno zidarstvo u Hrvatskoj

Izvori

Vanjske poveznice
 Vrhovno vijeće Škotskog obreda za Hrvatsku, Velika loža Hrvatske
 Vrhovni savjet za Hrvatsku, Velika nacionalna loža Hrvatske
 Povijest drevnog i prihvaćenog Škotskog Obreda, Velika simbolička loža Hrvatske

Slobodno zidarstvo u Hrvatskoj
Masonski obredi

Škotski red u Hrvatskoj


Aleksander Zawadzki, alias Kazik, Wacek, Bronek, One (; 16 December 1899 – 7 August 1964) was a Polish communist   politician, first Chairman of the Council of State of the People's Republic of Poland, divisional general of the Polish Army and the head of the Council of State of the Polish People's Republic from 1952 until his death in 1964.

Biography
Son of Wawrzyniec, a steelworker and Marianna née Chojkowska. He was born in the Ksawera working group between Będzin and Dąbrowa Górnicza. Thanks to the relatively good material position of the family, he studied at the local elementary school. As a result of an accident suffered by his father, in 1913 he was forced to stop his education and take up a job. After the outbreak of the First World War, he left for agricultural work in Thuringia. He worked there until 1917, when he was arrested for hitting his overseer and sent to the prisoners of war camp in Erfurt. After escaping from there, he found himself in Upper Silesia, where he worked in a coal mine in Bytom and in the steelworks in Siemianowice Śląskie. After the outbreak of the revolution in November 1918 in Germany, he crossed the German-Polish border and settled in Dąbrowa Górnicza, where in December 1918 he volunteered for the Polish Army. He took part in the battles in defense of Lviv, and then in war activities on the Lithuanian-Belarusian Front of the Polish-Bolshevik war. In 1921 he was demobilized as a non-commissioned officer of the Polish Army, after which he returned to Dąbrowa Górnicza. For participating in the fighting in 1920, he was awarded the Cross of Valor.

After returning from the war, he was initially unemployed, and then he worked at the coal mine "Paris" in Dąbrowa Górnicza. There he also encountered the communist movement and joined the Young Communist League of Poland. In 1923 he became a member of the Communist Party of Poland. During this period he was wanted by state police for communist activities. He operated in the Łódź District until 1924, after which he was sent to a party school in Moscow, where he stayed for several weeks. On July 9, 1925, he was arrested in Vilnius on charges of involvement in a murder of a supposed police informant. In December 1925, despite the lack of evidence for his involvement, he was sentenced to six years in prison. He served his sentence in Kielce, Łomża and Drohobych. He left prison on March 2, 1932, and because of illness, was sent to the Soviet Union for treatment. There, he healed and taught at the party school of the WKP (b) and the OGPU near Moscow.

He returned to Poland in 1934. On May 27, 1934, he was arrested in Warsaw. He was detained in custody until February 1935, when he was released on bail. On January 13, 1936, he was arrested again. He was then accused of acting to the detriment of the Republic of Poland. The trial took place on April 4-21, 1938. Along with Zawadzki, who was the main accused, 55 other people were tried. Zawadzki was sentenced to 15 years imprisonment. After upholding the judgment of November 23, 1938 by the Court of Appeals, he was imprisoned in Brest. He stayed there until September 1939, when after the Soviet invasion of Poland, the city was occupied by the Red Army. He took up work in the Byelorussian Soviet Socialist Republic in the Pinsk district office.

Zawadzki was elected to the Sejm in 1947, and on 20 November 1952, he was appointed chairman of the Polish Council of State, to replace Bolesław Bierut.

Zawadzki died on 7 August, 1964 of cancer at the age of 64.

Honours and awards
 Knight's Cross of the Virtuti Militari
 Grand Cross of the Order of Polonia Restituta
 Order of the Builders of People's Poland
 Order of the Banner of Labour, 1st Class
 Cross of Grunwald, 2nd Class
 Cross of Valour (1920)
 Partisan Cross (12 June 1946)
 Silesian Insurrectionary Cross

References

1899 births
1964 deaths
People from Dąbrowa Górnicza
People from Piotrków Governorate
Communist Party of Poland politicians
Polish Workers' Party politicians
Members of the Politburo of the Polish United Workers' Party
Heads of state of the Polish People's Republic
Members of the State National Council
Members of the Polish Sejm 1947–1952
Members of the Polish Sejm 1952–1956
Members of the Polish Sejm 1957–1961
Members of the Polish Sejm 1961–1965
Natolin faction
Byelorussian Soviet Socialist Republic people
Polish people of the Polish–Ukrainian War
Polish people of the Polish–Soviet War
Recipients of the Virtuti Militari (1943–1989)
Knights of the Virtuti Militari
Grand Crosses of the Order of Polonia Restituta
Recipients of the Order of the Builders of People's Poland
Recipients of the Order of the Banner of Work
Recipients of the Order of the Cross of Grunwald, 2nd class
Recipients of the Cross of Valour (Poland)
Deaths from cancer in Poland

Aleksander Zawadzki


Pedro Sainz Rodríguez (Madrid, 1897 – ibidem, 1986) était un critique littéraire, historien de la littérature, bibliographe, éditeur, haut fonctionnaire, homme politique, académicien et professeur d'université espagnol.

Issu d'une famille de médecins, mais attiré par les études littéraires, il s'inscrivit à la faculté de philosophie et lettres de l'université centrale de Madrid, où il fonda une revue littéraire et subit l'influence des idées de Menéndez Pelayo et de Valera, davantage que de la Génération de 98. Nommé à l'âge de 23 ans professeur à l'université d'Oviedo, il noua amitié avec Francisco Franco, alors en poste dans les Asturies. Son idéologie, dérivée directement de Costa et de Giner de los Ríos, cultivait le concept d'hispanité et mettait en avant une vision de l'histoire de l'Espagne épurée de toute influence étrangère. Se désolant de ce que l'ancienne unité et unanimité du peuple espagnol, telles qu'elles prévalaient au bas Moyen Âge et à l'époque de la Contre-Réforme, aient été saccagées pendant le siècle des Lumières, son objectif consistait dès lors à reconstruire une unanimité de sentiment, une unité religieuse et une adhésion patriotique aveugle, au moyen d'une uniformisation sociale et idéologique des Espagnols obtenue par la propagande et la revalorisation des auteurs classiques. À l'instar de Menéndez Pelayo, Sainz Rodríguez considérait que le catholicisme était la principale garantie de cohésion des diverses populations et régions d'Espagne.

Sous la dictature de Primo de Rivera, il fit figure d'opposant modéré, critiquant notamment la politique trop centralisatrice du pouvoir militaire et s'insurgeant en 1924 contre la destitution et l'exil d'Unamuno et d'autres intellectuels. Néanmoins, il intégra en 1927 l'Assemblée nationale consultative, où il réprouva les plans du gouvernement pour l'enseignement moyen (), car contraires à ses principes humanistes et civilisationnels et faisant la part trop belle aux savoirs techniques spécialisés au détriment de la culture humaniste. Monarchiste conséquent, estimant que le comportement du dictateur sapait le prestige de la royauté, et constatant le peu de cas qui était fait de ses interpellations, il finit par démissionner en .

Après la proclamation de la République en 1931, Sainz Rodríguez fut membre et cofondateur de différents partis et groupements de droite traditionaliste, en particulier du Bloque nacional, favorable à la monarchie traditionnelle et dirigée par Calvo Sotelo, et sut se faire élire plusieurs fois député monarchiste pour Santander. Il participa au complot en vue du coup d'État de juillet 1936 et, en accord avec l'exigence de l'Église de garder la haute main sur l'éducation et l'enseignement, fut désigné par Franco en , en pleine Guerre civile, ministre de l'Éducation nationale dans son premier gouvernement. En qualité de ministre, il édicta en  la Loi régulant les études du baccalauréat, qui visait à réformer les habitudes de vie des classes dirigeantes espagnoles dans un sens catholique et traditionaliste, dans l'objectif général de faire advenir l'État traditionnel ancien en restaurant la cohésion nationale à travers une religion commune et un ensemble partagé de références à une certaine tradition littéraire. Dans le même esprit, il fit éditer sous son égide les œuvres complètes de Menéndez Pelayo et pilota aussi l'opération de purge du personnel enseignant républicain antérieur.

Peu après la fin de la Guerre civile, ses désaccords croissants avec la politique de Franco débouchèrent sur sa destitution comme ministre. Impliqué dans les intrigues monarchistes, et risquant une mesure d'assignation à résidence, il s'exila en  à Lisbonne, où il devint l'un de ses conseillers les plus proches du prétendant au trône Juan de Bourbon et membre du Conseil privé de celui-ci. Il ne revint en Espagne qu'en 1969, pour prendre possession de sa chaire à l'université de Comillas de Madrid.

Jeunes années et formation

Fils et petit-fils de médecins, Pedro Sainz Rodríguez vint au monde en 1897 à Madrid, rue Barrionuevo (actuelle rue Conde de Romanones, non loin de la Plaza Mayor), au sein d'une famille aisée. Son grand-père, originaire d'un village de La Rioja, s'était établi dans la capitale espagnole pour y exercer la médecine. Son fils Agustín Sainz Espinosa, qui emboîta le pas de son père dans la carrière médicale, épousa Presentación Rodríguez Castillo, native de Santander. Pedro Sainz Rodríguez était le troisième d'une fratrie comprenant quatre garçons et une fillette mort-née.

Son père n'ayant pas confiance dans l'école publique de l'époque, qui changeait sans cesse au gré des politiciens au pouvoir, choisit une équipe de professeurs, qu'il chargea de donner à ses fils des cours de littérature, de sciences, de langues étrangères, de piano etc. à son domicile. C'est donc en tant qu'élèves libres et à la maison qu'Antonio, Pedro et Enrique allaient préparer leur baccalauréat, sous la direction du bibliophile Justo García Soriano, qui à l'âge de seulement 22 ans s'était vu décerner des mains du roi Alphonse XIII les Prix Extraordinaires Manuel Rivadeneyra de l'Académie royale espagnole. La fréquentation du jeune professeur éveilla chez Sainz Rodríguez une telle dilection pour les livres qu'il employa toutes ses économies à se constituer une bibliothèque personnelle, laquelle allait s'enrichir au fil du temps jusqu'à comprendre, au moment où il en fit don à la Fundación Universitaria Española, plus de cinquante mille titres. Sainz Rodríguez passa ses examens dans les collèges San Isidro et Cardenal Cisneros à Madrid, où il brilla particulièrement dans les matières littéraires et impressionna les examinateurs par sa précocité et par son érudition. Il entreprit ensuite, dès l'âge de , des études supérieures littéraires par vocation, et de droit par obligation (suivant les souhaits de son père), à l'université centrale de Madrid. En 1915, il fonda, et dirigea de fait, la revue universitaire Filosofía y Letras, publication mensuelle qui eut pour effet de resserrer les liens entre professeurs et étudiants. La revue était fort influencée par les idées de Menéndez Pelayo, par suite de la lecture qu'avait faite de son œuvre Sainz Rodríguez et par le magistère du polygraphe de Santander Adolfo Bonilla y San Martín, qui avait été le disciple le plus notable de Menéndez Pelayo. Dans les années de la Grande Guerre, Sainz Rodríguez se montra « plus proche, par son éducation, ses amitiés et ses idées » de la tendance « germanophile ». Il était président de l'Association des étudiants en philosophie et lettres et de la Fédération nationale des étudiants, auquel titre il assista en représentation de l'Espagne au Congrès des associations d'étudiants réuni à Strasbourg. Il obtint son doctorat en philosophie et lettres à l'université Centrale, avec mention très bien (premio extraordinario), avec une thèse sur Bartolomé José Gallardo, bibliophile et érudit estrémègne du . En compagnie de son professeur Adolfo Bonilla, il visita la bibliothèque de Menéndez Pelayo, quand celle-ci n'avait pas encore été ouverte au public, se promena en landau par la rue Ancha de San Bernardo, et dialogua avec lui sur des sujets littéraires dans le Café Suizo ou au Lion d'Or, montrant une érudition telle qu'Adolfo Bonilla l'appelait le « successeur de Menéndez Pelayo ». Cependant, quand on se penche sur sa première formation intellectuelle, il apparaît que les auteurs de la Génération de 98 n'y eurent aucun rôle, sinon un rôle tout à fait mineur ; bien plutôt, Sainz Rodríguez lui-même se considérait comme l'héritier des critiques dix-neuviémistes immédiatement antérieurs, en particulier de Menéndez Pelayo et, accessoirement, de Juan Valera, et du reste ne commença à frayer avec Unamuno, Maeztu, Azorín et Menéndez Pidal qu'à partir des années 1920, et il ne fait pas de doute que pour Sainz Rodríguez la relation entre lui et eux en était une d'égal à égal, sans qu'il leur ait reconnu aucune autorité de maître à disciple.

À Madrid, il s'engagea assidûment dans les missions de l'institution culturelle madrilène privée Ateneo, où il remplit la charge de bibliothécaire et de secrétaire de la section des sciences historiques, et ou il lui fut donné de fréquenter le Comte de Romanones lorsque celui-ci en était président.

Carrière universitaire et influences intellectuelles

En 1920, à l'âge d'à peine , il devint, sur concours, titulaire de la chaire de Langue et Littérature espagnoles à l'université d'Oviedo, après avoir étonné son auditoire par son érudition. (Selon ce qu'il raconte lui-même dans son autobiographie, il avait depuis ses quatorze ans la curieuse distraction d'assister à Madrid aux concours de titularisation de chaires de l'université et de l'Institut, ce qui lui avait permis d'acquérir les habilités nécessaires, dont il usa en temps opportun.) À Oviedo, son cours inaugural de l'année universitaire 1921-1922 avait pour titre « La obra de Clarín » (littér. « l'Œuvre de Clarín »). Il fut plus tard désigné doyen de la faculté de philosophie et lettres et connut alors le futur général Franco, avec qui il se lia d'amitié.

En , il fut nommé après concours professeur titulaire de la chaire de bibliologie de l'université Centrale de Madrid, à la suite de quoi, pour fêter sa nomination et lui rendre hommage, près d'une centaine de professeurs d'université et d'amis se réunirent le  au restaurant Molinero. Dans son fameux discours, prononcé à l'occasion de l'ouverture du cursus universitaire 1924-1925 et intitulé « Evolución de las ideas sobre la decadencia española » (littér. Évolution des idées sur la décadence espagnole), il exposa ses vues sur l'apport des écrivains fin de siècle à la culture espagnole, où l'on relève que Sáinz Rodríguez n'était intéressé ni par les commentaires d'Azorín sur Montaigne, ni par les invectives de Baroja contre la « mesquinerie » (roña) des peuples d'Espagne, ni par la spiritualité singulière de Valle‐Inclán ; la partie de la Génération de 98 qui, au contraire, l'interpellait était celle qui s'alimentait directement de Costa et de Giner de los Ríos, c'est-à-dire d'un discours tendant à privilégier et à s'immerger dans ce qui est essentiellement hispanique et mettant en avant une vision de l'histoire de l'Espagne épurée de toute distorsion étrangère. Sainz Rodríguez s'était bien avisé que les textes les plus déterminants d'Unamuno, de Maeztu ou d'Azorín sont ceux qui, concomitamment à la demande d'européanisation, s'appliquent à revaloriser les classiques espagnols, en leur conférant un sens historique bien défini.

Ce que Sainz Rodríguez se désolait de ne plus voir en Espagne et qui aurait existé au bas Moyen Âge et dans les temps de la Contre-Réforme, c'était l'unité du peuple espagnol et l'unanimité de ses aspirations sociales et religieuses. Son objectif dès lors était de parvenir à reconstruire une unanimité de sentiment, brisée pendant le siècle des Lumières, et une adhésion patriotique acritique, en s'appuyant sur une uniformisation sociale et idéologique des Espagnols au moyen de la propagande et de l'étude consciencieuse des auteurs classiques. L'Espagne, selon Sainz Rodríguez, n'était réellement entrée dans une phase de décadence et de prostration morale qu'à partir du moment où fut définitivement rompue l'unité religieuse des Espagnols, laquelle unité faisait du roi aussi bien que du dernier des mendiants espagnols les pièces irremplaçables du tissu qui constitue la personnalité historique d'une nation. Ainsi Sainz Rodríguez emboîtait-il le pas à Menéndez Pelayo, qui considérait que, face à la présence en Espagne d'un incontestable pluralisme culturel remontant au Moyen Âge, le catholicisme était la principale garantie de cohésion des populations et des régions d'Espagne. C'est pourquoi également Sainz Rodríguez s'évertua, dans son discours de 1924, de dépeindre les épisodes de l'histoire espagnole, y compris les plus discutables (tels que la conquête de l'Amérique et l'Inquisition), comme des opérations institutionnelles des plus populaires (« popularísimas »), trouvant leur origine directe dans les ordres et les classes inférieurs de la population et bénéficiant de leur adhésion aveugle et « inébranlable », alors qu'à l'inverse, et surtout à partir de l'encyclopédisme, toute révision critique de la religiosité officielle en Espagne fut l'œuvre d'une camarilla de rancuneux (« resentidos »), d'une « minorité intellectuelle » sans assise réelle ni dans le peuple, ni dans le pays.

Activité politique et intellectuelle

Sous la dictature de Primo de Rivera

Sainz Rodríguez était l'auteur et le premier signataire du manifeste des écrivains castillans pour la défense de la langue catalane, qui fut contresigné par  connus opposés à la politique trop centralisatrice du Directoire militaire, puis remis à Primo de Rivera le . Cette action, et surtout son discours d'ouverture (évoqué ci-haut) de l'année universitaire 1924-1925 traitant des différentes conceptions de la décadence espagnole, lui valurent une soudaine notoriété et une auréole d'opposant modéré à la dictature de Primo de Rivera. Sainz Rodríguez en effet se montrait critique vis-à-vis de la politique menée par le pouvoir militaire, qui se proposait gaillardement de résoudre les problèmes de l'Espagne en  ; en particulier, il s'éleva contre le gouvernement militaire lorsque celui-ci eut publié l'Ordre royal du  destituant de leurs fonction Unamuno et d'autres intellectuels, et les condamnant à l'exil. Ayant exposé ses idées sur la décadence espagnole en plein Directoire militaire, il passait aux yeux de la majorité pour le porte-parole de la conscience collective des intellectuels. Néanmoins, dans la première phase du Directoire civil, ses dons d'écrivain et de chercheur reçurent la reconnaissance officielle sous la forme de l'octroi, en 1926, du Prix national de littérature (Premio Nacional de Literatura) pour son ouvrage Introducción a la Historia de la Literatura Mística en España, édité l'année suivante, prix qu'il dut partager avec Manuel Azaña, couronné lui aussi, pour ses travaux sur Juan Valera. En outre, lorsque le dictateur convoqua en 1927 l'Assemblée nationale consultative, dans le but de donner une continuité institutionnelle à son régime, il désigna Sainz Rodríguez comme l'un des membres de ladite assemblée. Au sein de cet organisme, il s'employa, de concert avec une vingtaine d'autres enseignants d'université, à défendre les intérêts culturels du pays, critiquant notamment le  à l'assemblée le projet de décret sur le Nouveau Plan pour l'enseignement moyen, promulgué le  et réprouvé par lui au regard de ses principes humanistes et culturels. Dans le discours qu'il prononça à cette occasion, il souligna que les mesures seraient très impopulaires et qu'il était insensé d'obliger un enfant de douze ans à décider s'il allait suivre un baccalauréat scientifique ou de sciences humaines. Cette critique de l'action du ministre Callejo fait figure de préambule à sa propre loi de 1938, que sous-tendait l'idée fondamentale de l'inanité des connaissances techniques spécialisées avant que l'élève n'ait réussi à acquérir une culture humaniste satisfaisante. D'autre part et de façon générale, Sainz Rodríguez s'opposait au dictateur Primo de Rivera en raison d'un positionnement monarchiste cohérent, Sainz Rodríguez estimant que le comportement du dictateur minait le prestige de la Couronne et de la royauté incarnée par Alphonse XIII, institutions qu'il considérait comme les véritables points d'articulation de la communion entre tous les Espagnols. Aussi fut-il l'un des instigateurs de la Liga Democrática, fondée en opposition au parti officiel Unión Patriótica. Affecté par les sanctions prises à l'encontre de l'université et par le peu de cas qui était fait de ses interpellations à l'assemblée, il finit en  par présenter sa démission ; à ses désaccords avec la politique éducative de la dictature s'était ajoutée, comme élément déclencheur, la fermeture de l'université centrale de Madrid, décidée par le pouvoir afin de prévenir toute manifestation de l'opposition étudiante.

Entre-temps, il avait fondé en 1927, avec Ignacio Bauer et Manuel Luis Ortega, la maison d'édition Compañía Ibero-Americana de Publicaciones (sigle CIAP), dont il assuma la direction littéraire, réalisant à ce titre un notable travail d'éditeur, jusqu'à la faillite de l'entreprise. Entre autres initiatives, il créa la Biblioteca de Clásicos Olvidados (littér. Bibliothèque des classiques oubliés). Lorsque la CIAP fit acquisition en 1929 de la revue La Gaceta Literaria, ce fut lui qui en devint le conseiller et le directeur, aux côtés d'Ernesto Giménez Caballero. Vers la fin , su nom apparaissait dans la presse comme possible ministre de l'Instruction publique dans le cabinet ministériel qu'était en train de former le général Berenguer après la démission de Primo de Rivera, information qui resta toutefois à l'état de rumeur.

Sous la Deuxième République

Aux élections de juin 1931, convoquées après la proclamation de la Seconde République, Sainz Rodríguez réussit à se faire élire député pour la circonscription de Santander, sous l'étiquette de l'Agrupación Regional Independiente, politiquement située à droite, recueillant  (sur un effectif de , desquels  avaient exprimé leur vote). Il se rangea dans la minorité agraire et s'opposa au projet de constitution républicaine, par un discours de critique d'ensemble qu'il prononça le .

Sainz Rodríguez était un membre éminent du groupe d'intellectuels contre-révolutionnaires Acción Española, et ce dès sa fondation par Ramiro de Maeztu et Eugenio Vegas Latapié fin 1931 ; s'il n'a guère collaboré à la revue homonyme, il déploya en revanche une activité très notable comme orateur et conférencier. Il milita ensuite dans le parti Rénovation espagnole, sitôt que le parti eut été fondé en février 1933, lorsqu'un groupe d'illustres monarchistes alfonsins, emmenés par Antonio Goicoechea, eut fait sécession d'Acción Popular. Ce parti, peu tolérant, à l'instar d'Acción Española, prônait la monarchie traditionnelle et la conscience catholique telles que théorisées dans les écrits de Menéndez Pelayo et de Vázquez de Mella. Sainz Rodríguez fut à nouveau élu député, également pour Santander, à l'élection de novembre 1933, et après l'élection de février 1936 siégea de nouveau comme député monarchiste, une fois encore pour la circonscription de Santander.

Il fut aussi le cofondateur vers la même époque de la Sociedad Anónima de Enseñanza Libre (littér. Société anonyme de l'enseignement libre, sigle SADEL), qui s'était assigné pour objectif d'obtenir que l'enseignement par les ordres religieux soit protégé légalement, et, en tant que député, défendit l'enseignement confessionnel. Il favorisa l'union des partis de droite et créa en 1934, lorsque José Calvo Sotelo revint d'exil, le Bloque Nacional.

Guerre civile

Soulèvement de juillet 1936

Conspirateur de longue date, il aida à tramer le complot à l'origine du soulèvement militaire de juillet 1936, travaillant en particulier comme agent de liaison avec le général José Sanjurjo. Par les recherches de l'historien Ángel Viñas, qui découvrit en 2013 quatre contrats dans les archives de la Fundación Universitaria Española, où sont conservés les documents personnels de Sainz Rodríguez, il a été démontré que le , celui-ci signa plusieurs contrats avec la société italienne de construction aéronautique SIAI-Marchetti pour l'acquisition de  italiens modernes — bombardiers, avions de chasse et hydravions —, en plus de milliers de bombes, d'essence éthylée, de mitrailleuses et de projectiles, qui allaient être utilisés lors du soulèvement.

Dans ses mémoires, Sainz Rodríguez  impute à la République la responsabilité de la Guerre civile, pour s'être évertué à résister au coup d'État de juillet et de ne pas s'être d'emblée donnée pour vaincue. Selon Sainz Rodríguez, le putsch aurait pu rester « limité à ce rien-de-plus, sans nécessité d'une guerre de trois ans pour liquider le problème », n'eût été « l'intransigeance des républicains, qui préférèrent jeter l'Espagne dans un conflit sanglant, quitte à sacrifier le régime [...]. La République préféra lancer la nation dans une guerre plutôt que de se donner pour vaincue ».

Ministre de l'Éducation nationale (janvier 1938-avril 1939)

Sainz Rodríguez, qui avait déployé des activités conspiratrices fébriles depuis 1932, apporta son appui au soulèvement de juillet 1936, escomptant que serait instauré en Espagne un État modéré qui se mettrait en demeure de redresser la politique anti-traditionnaliste de la République, et n'envisageant aucunement l'avènement d'une dictature de quarante ans où un général s'autoriserait à « instituer », au lieu de « restaurer », la monarchie en Espagne.

En , Sainz Rodríguez fut nommé Délégué national à l'Éducation et à la Culture, puis, en octobre de la même année, membre du premier Conseil national du nouveau parti unique FET y de las JONS. Ces nominations préludaient à sa participation en  au premier gouvernement de Franco, où il se vit confier le portefeuille de l'Instruction publique, lequel passa par la suite, à son instigation, à s'appeler ministère de l'Éducation nationale. La composition de ce premier gouvernement franquiste devait incarner l'équilibre entre les factions du camp nationaliste, l'Église ayant exigé en l'occurrence, pour salaire de son appui à Franco lors du soulèvement, la mainmise sur le domaine qu'elle considérait comme étant traditionnellement le sien, à savoir l'éducation et l'enseignement. La Phalange pour sa part, en tant que parti unique, allait s'efforcer de s'imposer par le biais de la presse et des autres médias de masse. De là vient la répartition des compétences dans cette première équipe gouvernementale : au ministère de l'Intérieur (Services nationaux de Presse et de Propagande), les phalangistes ;  dans celui de l'Éducation, les monarchistes d'Acción Española, avec Sáinz Rodríguez à sa tête, sous la surveillance sourcilleuse du cardinal Gomá, primat d'Espagne. Préalablement, dans le désir (non exaucé) de s'assurer de la non-ingérence phalangiste dans la sphère éducative, Sáinz Rodríguez avait été nommé délégué national à la Culture et à l'Enseignement de la FET y de las JONS, fonction à partir de laquelle, comme lui-même devait l'affirmer, « rien ne se faisait ». Après la conclusion de l'accord culturel hispano-allemand en , lequel « affligea profondément » le pape Pie XI, car cela équivalait selon lui à « une humiliation de la conscience catholique espagnole », le cardinal Gomá, se faisant le relais du souverain pontife, protesta auprès de Sainz Rodríguez, qui en retour lui donna toutes les garanties attendues en lui assurant que l'idéologie nazie était incompatible avec la doctrine officielle de l'Espagne.

Son mandat ministériel dura quatorze mois à peine, jusqu'à son limogeage décidé en  et avalisé par le remaniement gouvernemental de début . Il établit le siège de son ministère à Vitoria et le réorganisa autour des services suivants : Enseignement supérieur et moyen, Enseignement primaire, Enseignement professionnel et technique, et Beaux-arts. Il choisit pour sous-secrétaire Alfonso García Valdecasas.

Dans le but de promouvoir les études classiques en Espagne, il fit promulguer le   la Loi régulant les études du baccalauréat d'orientation classique et humaniste (en espagnol Ley reguladora de los estudios de bachillerato de orientación clásica y humanística), qui visait à réformer les habitudes de vie des classes dirigeantes espagnoles dans un sens catholique et traditionaliste. Par cette loi, la mystique devait trouver sa traduction sur le plan juridique et façonner à nouveau les mœurs de la jeunesse, afin de faire advenir l'État ancien, celui traditionnel, le seul que Sainz Rodríguez considérait véritablement espagnol et le seul qui mérite le qualificatif de « national ». Pour y parvenir, il fallait éviter qu'au moment où l'élèvé entame son baccalauréat la formation technique ne vienne accaparer les programmes scolaires centralisés, ce pourquoi Sainz Rodríguez, ainsi qu'il l'explique dans ses mémoires, se mit en devoir de décentraliser les options éducatives en faveur de la liberté pour les familles de modeler à leur gré l'instruction de leurs enfants, c'est-à-dire d'empêcher l'État de s'immiscer dans l'éducation religieuse des classes représentées par la droite politique. À cette volonté de sauvegarde de la catholicité, le ministre Sainz Rodríguez donna corps en renforçant les humanités dans un baccalauréat qu'il voulait « formatif, classique, cyclique, et préalable obligé à l'enseignement supérieur universitaire » — formatif, car dispensant les matières fondamentales que devait maîtriser le citoyen cultivé ; classique, car répondant à la nécessité de connaître le grec ancien, le latin et l'histoire d'Espagne ; cyclique, car conçu comme une expansion année après année des thèmes de l'année antérieure ; et obligatoire, car il définissait les caractéristiques que devait posséder tout candidat aspirant à poursuivre des études supérieures. L'objectif général de Sainz Rodríguez était de réaliser l'union de tous les Espagnols à travers une religion commune, complétée par un ensemble de références partagées propres à consolider la cohésion nationale par l'identification à une tradition littéraire déterminée. À cette même fin, il recommandait par décret certaines œuvres littéraires à l'intention de toutes les bibliothèques et écoles d'Espagne, dont symptomatiquement El muchacho español de José María Salaverría. Son plan pour le baccalauréat allait rester en vigueur pendant de longues années.

Toujours dans le cadre de ses fonctions de ministre, il créa la Direction des archives, des bibliothèques et du registre de la propriété intellectuelle au sein du ministère de l'Éducation nationale ; fonda et organisa, en sa qualité de vice-président, l'Instituto de España, dont étaient membres les académiciens des différentes Académies royales, « réunis en Corporation nationale au titre de Sénat de la culture espagnole » ; donna le jour en 1939 à l'ordre d'Alphonse X le Sage, destiné à récompenser ceux qui se seront distingués dans les sciences, les arts, l'enseignement ou se seront particulièrement dévoués aux intérêts culturels espagnols. Depuis son ministère de l'Éducation nationale, il pilota tout le processus de purge et d'épuration du système éducatif républicain, lequel processus englobait toutes les sphères de l'enseignement et du professorat (universitaire, secondaire et primaire) et fut une opération de longue haleine , mais que Sainz Rodríguez pourtant omet de mentionner dans ses mémoires. Il publia à cette fin un Ordre du ministère de l'Éducation nationale en date du  définissant le cadre des activités des commissions d'épuration et fixant le fonctionnement de l'appareil administratif appelé à contrôler et à centraliser l'ensemble du processus afin de lui donner un caractère plus homogène ; il mit en place une Officine technico-administrative avec rang de Section spéciale chargée de la mise en œuvre procédurale des ressources et de la constitution des dossiers dans le cadre de l'épuration du personnel enseignant ; et ultérieurement, par Ordre ministériel du , il mit sur pied la Commission spéciale de sentence (Comisión Especial Dictaminadora). . Cependant, dans ses mémoires, il écrit, comparant sa propre attitude avec celle de Franco signant des peines de mort d'une façon qu'il nomme « professionnelle » (c'est-à-dire en accord avec sa mentalité militaire) : « Quant à moi, quand il me fallait sanctionner un fonctionnaire pour tel ou tel motif, je passais la nuit préoccupé, songeant au préjudice que cela pourrait lui causer ».

Sous son égide furent éditées les œuvres complètes de Menéndez Pelayo (1938, édition connue sous le nom d'« Édition nationale »), auteur de qui Sainz Rodríguez était un grand spécialiste. En 1939, il présenta son Projet de loi portant réforme de l'université, loi dont nombre des principes qui la sous-tendaient s'inspiraient des idées de Menéndez Pelayo. Comme directeur littéraire de la maison d'édition CIAP, il avait dirigé la collection populaire La Novela de Hoy (littér. le Roman d'aujourd'hui), où virent le jour dans ces années-là quelques-uns des romans de Salaverría : El planeta prodigioso (1929), La hija del saltimbanqui (1929), El Desdeñoso (1930), El revólver cargado (1931) et Una aventura en el tren (1931). Sainz Rodríguez et l'écrivain étaient liés par une commune aspiration à extirper la pornographie (ainsi que tout type de frasque sensuelle) hors des collections populaires de prose narrative vendues alors dans les kiosques à tous les coins de rue en Espagne.

Conspirateur monarchiste

En dépit de l'amitié qui dès sa jeunesse l'avait lié au Caudillo, Sainz Rodríguez tomba bientôt en désaccord avec sa politique, refusant en particulier de souscrire à la Loi sur la franc-maçonnerie et le communisme, en conséquence de quoi il fut écarté de son poste de ministre peu après la fin de la Guerre civile. Pendant la Seconde Guerre mondiale, dans un État espagnol alors favorable à l'Allemagne (« germanophile »), Sainz Rodríguez adopta au contraire un positionnement favorable aux Alliés (« aliadophile »), qu'il présumait plus propice à la restauration de la monarchie en Espagne. De fait, le prétendant à la couronne d'Espagne Juan de Bourbon, père du prince Juan Carlos, se rapprocha de la Grande-Bretagne et conçut avec les Britanniques un plan où les Alliés, avec l'aide des monarchistes espagnols, envahiraient les Canaries et proclameraient sous la direction de don Juan un gouvernement provisoire de réconciliation nationale, plan qui aurait bénéficié de l'accord de Sainz Rodríguez, de Kindelán, d'Aranda, et du capitaine général des Canaries García Escámez. Franco cependant en eut vent, et Sainz Rodríguez, redoutant de tomber sous le coup d'une mesure de confinement dans les Canaries, s'échappa et élut domicile en  à Lisbonne. Quand Juan de Bourbon se fixa à son tour à Estoril, non loin de la capitale portugaise, Sainz Rodríguez devint l'un de ses conseillers les plus proches. Membre du Conseil privé du comte de Barcelone, il fut chargé de préparer plusieurs des entrevues entre celui-ci et Franco, et don Juan avait coutume de soumettre à son approbation ses décisions majeures, notamment son Manifeste de Lausanne de . Sainz Rodríguez traita avec des personnalités politiques du gouvernement de Salazar, entretenait des liens d'amitié avec Manuel Gonçalves Cerejeira, sans cesser pour autant de s'adonner à ses incessantes recherches dans le domaine de la critique littéraire, de l'expérience mystique et de la spiritualité.

Au début de la guerre, Sainz Rodríguez reçut la visite d'un groupe d'officiels allemands désireux de parlementer avec lui et sachant qu'il était un personnage clef pour amorcer une relation de quelque nature que ce soit avec le prétendant au trône d'Espagne Juan de Bourbon. Sainz Rodríguez a commenté comme suit cette visite :

Ce ne fut qu'en 1969, en vue de prendre possession de sa chaire à l'université de Comillas à Madrid, qu'il retourna enfin en Espagne. Dans ses mémoires, il donna pour motif ou comme prétexte de ce retard la pénible perspective d'un déménagement de sa copieuse bibliothèque personnelle, dont le poids, si l'on en croit ces mémoires, s'élevait à douze tonnes et comprenait plus de vingt mille volumes. Comme on avait omis jusque-là de publier la correspondance dans l'« Édition nationale » des œuvres de Menéndez Pelayo, Sainz Rodríguez entreprit, plus de quarante ans plus tard, alors que la monarchie bourbonienne avait été enfin restaurée, et en sa qualité de Patron-Directeur de la Fundación Universitaria Española, l'édition intégrale et définitive de ladite correspondance, dont fut chargé Manuel Revuelta Sañudo, directeur de la Bibliothèque de Menéndez Pelayo. Entre 1982 et 1990 parurent  de correspondance (tous sous les auspices de la Fundación Universitaria Española, de Madrid), que vint compléter en 1991 un volume 23 contenant les index, dont un des destinataires et un thématique, pour un total de  à et de Menéndez Pelayo.

Académicien

Sainz Rodríguez était membre de l'Académie royale espagnole et de l'Académie royale d'histoire. Titulaire d'un fauteuil dans cette dernière depuis 1940, il ne fut cependant pas en mesure, en raison de son exil au Portugal, de prononcer son discours d'entrée avant . Un ensemble de  circonstances a fait que quelques-uns de ses travaux sur Andrés Burriel, érudit des Lumières espagnoles, se sont perdus.

Il s'éteignit en  à son domicile du numéro 58 de l'avenida de América à Madrid, des suites d'un arrêt cardiaque.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie

Écrits de Sainz Rodríguez

 .
 .
 .
 .
 .
 .
  (rééd. Espasa Calpe, coll. Espasa Universitaria. Literatura, Madrid, 1984, 326 pages.
 .
  (rééd. très augmentée chez Espasa Calpe, Madrid, 1946, 607 pages).
 .
 .
 .
 .
 .
 .
  (six volumes).
 .
 .
  (rééd. 1979, Universidad Pontificia de Salamanca & Fundación Universitaria Española, Madrid, 147 pages).
  (quatre volumes).
 .
 .
 .
 .
 .
 .
  (huit volumes).

Ouvrages et articles sur Sainz Rodríguez

 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Liens externes

 .

 , cycle de conférences sur Pedro Sainz Rodríguez, avec Alicia Alted Vigil (partie 1), Julio Escribano Hernández (partie 2), Ursicino Dominguez del Val (partie 3) et Miguel Ángel Garrido Gallardo (partie 4). Mise en ligne 2014.

Essayiste espagnol
Professeur espagnol
Personnalité politique espagnole du franquisme
Critique littéraire espagnol
Historien de la littérature
Ministre espagnol de l'Éducation
Grand-croix de l'ordre de Charles III (roi d'Espagne)
Député espagnol de la Ire législature de la Seconde République
Député espagnol de la IIe législature de la Seconde République
Député espagnol de la IIIe législature de la Seconde République
Membre de l'Académie royale espagnole
Naissance en janvier 1897
Naissance à Madrid
Décès en décembre 1986
Décès à Madrid
Décès à 89 ans

Pedro Sainz Rodríguez


الشياطين  هو فيلم مصري من إنتاج 2007 من تاليف وإخراج أحمد أبو زيد .

ملخص الاحداث
تدور قصة الفيلم حول المجموعة القصصية المعروفة ( الشياطين ال13 ) البوليسية الشهيرة للكاتب محمود سالم في إطار تشويقي اكشن ملي بلأحداث التي تجذب المشاهد المصري والعربي وتم تصوير أجزاء من الفيلم بمدينه شرم الشيخ والمتحف المصري وشوارع القاهرة.
تدور الأحداث حول فريق الشياطين الأمني الذي تفرق ويسعي اعضاؤه للتجمع مجددا حيث ويدخلون في عدة مغامرات مثيرة وفكرة الفريق أنه يضم 13 شاب وفتاة كل منهم يمثل بلدا عربيا يقفون في وجه المؤامرات الموجهة إلي الوطن العربي. مقرهم السري داخل أحد الكهوف وهم جميعا يجيدون عدة لغات وفي كل مغامره يشترك خمسة أو سته فقط منهم تحت قيادة زعيمهم الغامض (رقم صفر) الذي لم يره أحد.

الشخصيات
 شريف منير : (أحمد)
 جومانا مراد : (إلهام)
 دوللي شاهين : (رنا)
 باسل خياط : (فهد)
 خالد زكي : (كمال)
 طلعت زين : (البروف)
 سعيد طرابيك
 عمرو مهدي	: (شون)
 لانا سعيد	: (دينا)
 تامر شلتوت : (بوعمير)
 هاني حسن : (إبراهيم)
 محمد علاء

روابط خارجية

المصادر

 الفيلم في قاعدة بيانات الأفلام العربية
 صفحة الفيلم علي موقع ماشي

أفلام مصرية إنتاج 2007

الشياطين (فيلم)


"'Su Shi"' (chinês tradicional: 蘇軾; 8 de janeiro de 1037 - 24 de agosto de 1101), conhecido por seu "'nome artístico"' Dongpo (chinês: 東坡), foi um renomado calígrafo chinês, ensaísta, gastrônomo, farmacologista, poeta, político e escritor de viagens, durante a Dinastia Song na China.

"'Shi"' foi uma figura proeminente na "'Era Song"',ocupando cargos políticos de grande relevância e desempenhando um papel fundamental na política e cultura da '''China Imperial'''.

Referências
 Ebrey, Walthall, Palais (2006). East Asia: A Cultural, Social, and Political History. Boston: Houghton Mifflin Company. ISBN 0-618-13384-4.
 Egan, Ronald. Word, Image, and Deed in the Life of Su Shi. Cambridge (Mass.): Harvard University Press, Harvard-Yenching Institute Monograph Series, 1994. ISBN 0-674-95598-6.
  "Christie's | Wood and Rock by Su Shi | Fine Chinese Classical Paintings | Christie's"
 Yang, Vincent. Nature and Self: A Study of the Poetry of Su Dongpo, With Comparisons to the Poetry of William Wordsworth (American University Studies, Series III). Peter Lang Pub Inc, 1989. ISBN 0-8204-0939-1.

Poetas da China
Pintores da China
Caligrafistas
Biólogos da China
Químicos da China
Farmacologistas da China
Escritores budistas
Dinastia Sung
Naturais de Sujuão

Su Shi


Smetlar (smećar, komunalni radnik) je osoba, javni službenik ili zaposlenik tvrtke, zaposlen u svrhu skupljanja i odvoženja otpada iz kućanstava i javnih povšina mjesta predviđena za odlaganje otada (smetlišta). Smetlar je naziv i za uličnog čistača i vozača smetlarskog kamiona ili drugog vozila komunalne namjene. Zbog svakodnevne izloženosti izmetinama i štetnim plinovima (sumporovodik, metan) u prosjeku češće obolijevaju od raka, a zbog tjelesne zahtjevnosti posla i od bolesti mišićno-koštanog sustava.

Izvori

Zanimanja

Smetlar


Nikola Džono, hrvatski reprezentativni rukometaš

Sudionik SP do 19 održanog 2005. u Kataru na kojem je osvojio broncu.

Izvori

Hrvatski rukometaši
Rukometaši RK Metkovića
Rukometaši RK Zagreba
Životopisi, Metković
Životopisi, Čapljina

Nikola Džono


ප්‍රවේශය

     දේශපාලන විද්‍යාව යන විෂය ක්ෂේත්‍රය තුල විවිධාකාර න්‍යායන් ගැන මෙන්ම විවිධාකාර උප අxශ්‍යන් පිළිබදව අවධානය යොමු කරණ අතර,ඒවා සමහරක් විට ඉතා ගැඹුරු අන්දමින් විමර්ශනයට යන අවස්ථාද නැතුවාම නොවෙයි.මෙම විෂය පථය තුළට අප අවදානය යොමු කිරීමේදී විමර්ශනයට ලක්කල යුතු තවත් න්‍යායක් වන්නේ දේශපාලන න්‍යාය යන අංශයයි. එසේනම් මෙම දේශපාලන න්‍යාය යන ක්ෂේත්‍රය අප හදාරනු ලබන්නේ එමගින් පුද්ගල සමාජයේ ගැටලු ගණනාවක් පිළියම් සෙවීමට පිටු වහලක් වන නිසාය.දේශපාලනය යනු අපට අපගේ එදිනෙදා ජීවිතයේදී පුද්ගල බද්ධ හා සම්බන්දිත මානව ජීවිත වලට ඉතා සමීප දෙයක් යන්න අප ඉතා හොදින් දන්නා කරුණකි.එසේනම් එම අපට සමීප දේශපාලනයේ සැබෑ පැතිකඩ වෙත සමීප වීමටනම් අප දකින දර්ශනයෙන් වෙනස්ව මනා විධිමත් දර්ශනයක් ඔසසේ දැකිය යුතුය.එම දර්ශනය වෙත ප්‍රවේශ වීමට හැකියාව ලැබෙන්නේ මෙම දේශපාලන න්‍යාය පිළිබදව අප සතුව ඇති දැනුම් මට්ටම අනුවය.එසේනම් අප මෙම කේෂ්ත්‍රය පිළිබදව විදිමත්ව මෙම නිබන්දනය තුළින් පිරික්සීමට අපේක්ෂා කෙරේ.

1.0 දේශපාලනය යනු කවරෙක්ද?

     දේශපාලනය යන්න විමසීමෙදී අප එහි වචනයේ පරිසමාර්ථ අර්ථය පිළිබදව අවදානය යොමු කිරීමේදී පැහැදිලි වන්නෙ මෙහින් අර්ථවත් වන්නේ දේශය පාලනය කිරීම යන්නයි.අප වෙනත් අර්ථයකින් එනම් ඉතා සරළාර්තයෙන් ගත් කළ එහි අදහස වශයෙන් පෙන්වා දීමට හැකියාව පවතින්නේ භූමිය පාලනය එනම් රාජ්‍ය හෝ රට පාලනය කිරීම යන්නයි(අතුකෝරල,2006:5-6).රට පාලනය යනු යම් නිශ්චිත වූ භූමියක් තුළ වාසය කරන පුද්ගල සමූහය නොමැතිනම් පුද්ගල සමාජය විසින් තම තමන්ගේ පාලනය සදහා නිශ්චිත රාමුවක් තුල තමන්ගේ කැමැත්තෙන් සිදු කිරීමයි.මෙම අදහස කාලයෙන් කාලයට වෙනස් වෙමින් සxවර්ධනය වෙමින් අද තිබෙන තත්වයට පැමිණි වග අප ඉතා හොදින් දන්නා කාරණයක්h.එනම් ඈත අතිතයේ පැරණි ග්‍රීසිය තුළ මෙම භූමිය පාලනය යන සxකල්පය අද අප භූමිය පාලනය යන්න අර්ථ දැක්වීමට වඩා වෙනස් වූවකි.එනම් ඉතා සීමිත පිරිසක් සිටීම නිසා ඉතා සීමිත පිරිසකට දේශපාලන අයිතිවාසිකම් හිමිවීම නිසා ඔවුන් සියල්ලම එනම් දේශපාලන අයිතිය හිමි සියල්ලම තමන්ව පාලනය කර ගැනීමට තමන්ම යොමු වීමයි.නමුත් වර්තමාන සමාජයේ ජනගහනයෙ සිදුවු සීග්‍ර වර්ධනය හේතුවෙන් එලෙස සියලු දේනට මේ සදහා සහභාගී වීම ඉතා දුෂ්කර ක්‍රියාවකි.ඒ සදහා මේ වන විට ක්‍රියාත්මක වන්නේ නියෝජන ක්‍රමයයි.එනම් තමන් වෙනුවෙන් තමන්ව නියෝජනය කිරීම සදහා පුද්ගලයන් පත් කොට ඔවුන් මගින් තම පාලන කටයුතු සxවිදානය කිරීමයි(අතුකෝරල,2005:3).නමුත් පරමාදිපත්‍ය සියලු දෙනා වෙත විභේදීකරණය වී පවතී.ඒ අනුව දේශපාලනය යන්න ඉහත පරිදි විස්තර කර හැකිය.

1.1 න්‍යාය යනු කුමක්ද?

     න්‍යාය යන්න අප ඉතා ශූක්ෂමව විමසා බැලිය යුතු දෙයකි.න්‍යාය යන්න හැදින්වීමේදී අප එමගින් අර්ථවත් කරන්නේ යම් කිසි දෙයක් පිළිබදව අප කරණු ලබන හැදෑරීම, එසේත් නැතිනම් කරණු ලබන අධ්‍යනය වෙත ප්‍රවිශ්ට විමට අදාල නියමිත රාමුවක් වෙත සිට ඒ පිළිබදව අධ්‍යනය කිරීමයි.ඒ සදහා ක්‍රමානුකූල රාමුව යන දෙය ඉතා වැදගත් දෙයකි.අප උදාහරණයක් වශයෙන් පරිපාලනය ගත් විට අප පරිපාලනය පිළිබදව අද්‍යනය කිරීමට නියමිත එසේම  පිළිගන්නා න්‍යායාන් භාවිතා කරණු ලබයි. සxවිධාන පිලිබදව අවධානය යොමු කිරීමේදී අප සxවිධාන න්‍යායන් භාවිතා කරයි. එහෙයින් අපට එයින් පැහැදිළි වන්නෙ න්‍යාය යන්න ඉතා වැදගත් කාරනයක්h යන්නයි(පෙරේරා,1999:6-8).ඉහත පෙන්වා දුන් පරිදී න්‍යාය යන්න කුමක්ද පිළිබදව පැහැදිළි වෙයි.

1.0  දේශපාලන න්‍යාය යනු කුමක්ද?

දේශපාලන න්‍යාය යන ක්ෂේත්‍රය පිළිබදව අප අවදානය යොමු කිරීමේදී අපට ඒ පිළිබදව විවිධ ආකාරයෙන් විග්‍රහ කළ හැකිය.එනම් දේශපාලන න්‍යාය යන්න අපට දේශපාලන දර්ශනය වශයෙන්ද හදුන්වා දිය හැකිය.එසේනම් කුමක්ද මෙම දේශපාලන දර්ශනය යන්න අවබෝද කර ගැනීම ඉතා වැදගත්h.එනම් දේශපාලන න්‍යාය හෝ දර්ශනය වශයෙන් හදුන්වන්නේ දේශපාලනය, නිදහස,යුත්තිය,අයිතිවාසිකම්, නීතිය සහ අධිකරණය යන දේවල් නීතිය මගින් ක්‍රියාත්මක කරණ ආකාරය පිළිබදව(අතුකෝරල,2005:4).යි.එනම් එවා මොනවාද? ඒවා අවශ්‍ය වන්නේ කුමකටද? ආණ්ඩුව විසින් අයිතිවාසිකම් හා නිදහස ආරක්ෂා කර යුතුද? එය කල යුත්තේ කුමන ආකාරයටද? නීතිය යනු කුමක්ද? නීත්‍යානුකූල ආණ්ඩුවකට පුරවැසියන් ගෙවිය යුතු යුතුකම් මොනවාද? යන්න දේශපාලන න්‍යාය මගින් විමර්ශනය කරයි. "දේශපාලන දර්ශනය" යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ " දේශපාලනික දෘෂ්ටිවාදය " යන්නයි එසේම මෙයින්  අදහස් කරන්නේ සාමාන්ය මතයක් හෝ විශේෂිත ආචාර ධර්මයක්, දේශපාලන විශ්වාසයක් හෝ ආකල්පයකි.දේශපාලන දර්ශනය, දර්ශනවාදී අංශයකි. දේශපාලන දර්ශනය ද දේශපාලන විද්යාවෙහි උප අxශයක් ලෙස සැලකිය හැකිය. කෙසේ වෙතත්, මෙම ආකාරයේ දේශපාලන පරීක්ෂණයකට සාමාන්යයෙන් දේශපාලන විද්යාව, දර්ශනවාදී තර්කයට වඩා සමාජ විද්යාවන්හි නHdයික ක්ෂේත්රවලට වඩා සමීප සම්බන්ධතාවක් ඇති බව පෙනී යයි.

         ඉහත පරිදී දේශපාලන න්‍යාය යනු කුමක්ද පිළිබදව කිසියම් වූ දල අවබෝදයක් ලබා ගත හැකිය.එනම් දේශපාලනය තුලින් කුමක් සිදු කරනවාද?දේශපාලනය යන විෂය ඵතයට අයත් වන පරාසය පිළිබදව දේශපාලන න්‍යාය මගින් හැදෑරීමක් සිදු කරයි.එහිදී අපැහැදිලි දේශපාලන අxශයන් දාර්ශනික වශයෙන් විග්‍රහ කරයි.දේශපාලන න්‍යාය නූතන දේශපාලන විද්‍යාවේ විශයට අයත් උප කේෂ්ත්‍රයක් වශයෙන් හැදින්විය හැකිය.මහාචාර්ය ෂෙල්ටන් වොලින් විසින් දේශපාලන න්‍යාය වීර කාව්‍යක් (Epic Theory) ලෙසද හදුන්වයි(Charlesworth,1966:10-12).සමහරු දේශපාලන න්‍යාය දේශපාලන සිතුවිලි, හා දේශපාලන මතවාද හා සමාන කොට සලකා ඇත.දේශපාලන න්‍යායේ චරිත ස්වභාවය හැදින්වීම සදහා කුමන පදයක් භාවිතා කලද එමගින් මූලික වශයෙන් ප්ලේටෝගේ සමූහාන්ඩුව, ඇරිස්ටෝටල්ගේ දේශපාලනය, තෝමස් හෝබ්ස්ගේ ලෙවියතාන් වැනි සම්භාව්‍ය කෘතීන් තුල අඩxගු දේවල් අන්තර්ගත වෙයි. ඉxග්‍රීසී භාෂාවේ න්‍යාය යන පදය ග්‍රීක භාෂාවේ Theorein යන පදයෙන් බිදී ආ වචනයකි.මහාචාර්‍ය හැරල්ඩ් ලැස්කිට අනුව දේශපාලන විද්‍යාව මගින් කවුරුන් කුමක් යන්නේද අධ්‍යයනය කෙරේ.දේශපාලන සමාජය තුල තීන්දු තීරන ගැනිමේ ක්‍රියාවලිය ඉතා වැදගත් ක්‍රියාවලියකි.එසේම අප මෙම දේශපාලන දර්ශනය යන්න තවත් පැහැදිලි කර ගැනීමට නම් විවිද දේශපාලන දර්ශනයන් පිළිබදව අවදානය යොමු කර යුතුය.

2.1 පුරාන චීනය.

           6 වන ශත වර්ෂයේ කි%.ව. 6 වන සියවසේ දී කොන්ෆියුසියස් සමය දක්වා විශේෂයෙන් චීනයේ දේශපාලන දර්ශනය දිව යයි.මේ කාල පරිච්ඡේදයේ දී, කොන්ෆියුෂියානුවාදය , නීතිගරුකත්වය , මොහොම් , කෘෂිවාදය හා ඩාවෝවාදය ය න ප%ධාන දර්ශනවාදීන් එකිනෙකාගේ දාර්ශනික සකල්ප ඉදිරිපත් කර ඇත. කොන්ෆියුසියස් , මන්සූස් සහ මොසි වැනි දර්ශනවාදීන් ඔවුන්ගේ දේශපාලනික දර්ශනවාදයේ පදනම ලෙස දේශපාලන එක්සත්කම හා දේශපාලන ස්ථාවරත්වය කෙරෙහි අවධානය යොමු කළහ. කොන්ෆියුෂන්වාදය අනුකම්පාව, පක්ෂපාතීත්වය සහ අන්තර් පුද්ගල සම්බන්ධතා මත පදනම් වූ ධූරාවතීරි , මධHස්ථවාදී ආන්ඩුවක් ඉල්ලා සිටියේය. නීති විරෝධී දඬුවම් හා නීති මත පදනම් වූ අධිකරාජ්යවාදී ආන්ඩුවක් නීතිගරුකත්වයට පත් විය. මෝහිස්වාදය , අරාජිකත්වයට හා රටවැසියාවට කේන්øගත වූ වාර්ගික, විමධHගත ආන්ඩුවක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේය. ඇග%dරියන්ස්, ගොවියුතෝපියාවක වර්ගවාදය හා සමානතාවාදය වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේය.ටාඕවාදය ප්රෝටීනිස්ට්රියාවක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේය. චිං රාජවංශයේ ප%ධානතම දේශපාලන දර්ශනය නීතිගරුකත්වය දැරූ නමුත් හෙන් රාජවංශයේ රාජ්ය කොන්ෆියුෂන්වාදය වෙනුවට එය ප%තිස්ථාපනය විය. චීනයේ කොමියුනිස්ට්වාදය ආරම්භ කිරීමට පෙරාතුව, 20 වන ශතවර්ෂය දක්වා චීනයේ ආධිපත්යවාදී දේශපාලන දර්ශනය පැවතුනි.

2.2 පුරාන ග්‍රීසිය.

         බටහිර දේශපාලන දර්ශනය පැරැණි ගි%සියේ දර්ශනයේ මූලාරම්භය විය. දේශපාලන දර්ශනය අවම වශයෙන් ප්ලේටෝ දක්වා දිව යයි. ප්ලේටෝ විසින් කාණ්ඩ හතරකට බෙදා ඇති විවිධාකාර දේශපාලන සංවිධානයන් අත්හදා බලන ලද නගර-රාජ්යයන් විසින් පුරාණ ගs%සිය විසින් ආධිපත්යය දරා තිබුනි .තිමෝරීන් , දුෂ්ඨ පාලනය , ප%ජාතන්ත%වාදය සහ කතිපයාධිකාරය මෙහිදී වැදගත් විය. මුල්ම, දේශපාලනික දර්ශනයේ අතිශයින් වැදගත් වැදගත් සම්භාවH කෘති එකක් වන්නේ ප්ලේටෝගේ සමූහාණ්ඩුවයි . පසුව ඇරිස්ටෝටල්ගේ නිකොමාසෝ ආචාර ධර්ම හා දේශපාලනය අනුගමනය කරන ලදී.

2.3 පුරාන ඉන්දියාව.

         ඉන්දියානු දේශපාලන දර්ශනය ඈත අතීතයේ විකාශනය වූ අතර (1) ජාතිය සහ රාජ්යය (2) ආගම හා රාජHය අතර පැහැදිලි වෙනසක් පැහැදිලි කළේය. හින්දු ප%dන්තවල වHවස්ථාවන් කාලයත් සමග පරිණාමය වූ අතර ඒවා දේශපාලන හා නෛතික පතs%කා හා බහුලව පැවති සමාජ ආයතන මත පදනම් විය. රාජH ආයතන පුළුල් ලෙස පාලනය, පරිපාලනය, ආරක්ෂාව, නීතිය සහ පර්යායේ බෙදී ගියේය. මෙම ප%dන්තවල ප%ධාන පාලක ආයතනය වන මන්ත්රංගා, රජු, අගමැති, හමුදාපති, රජුගේ ප%ධාන පූජකයාගෙන් සමන්විත විය. අග%dමාත්යවරයාගේ ප%ධානත්වයෙන් යුත් කමිටුවේ ප%ධානීන් හා ප%ධාන විධායක නිලධාරී (මහා අමතH) යන මහත්වරුන්ගේ නායකත්වයෙන් යුතුව කටයුතු කළහ.

කs%.පූ 4 වන සියවසේ ඉන්දියානු දේශපාලන දාර්ශනිකයෙක් බුද්ධිමත් පාලකයෙක්, විදේශ කටයුතු සහ යුද්ධ සඳහා ප%තිපත්ති, ඔත්තු බැලීමේ පද්ධතිය සහ රාජHයේ ආර්ථික ස්ථාවරත්වය සඳහා දේශපාලනයේ විදHdව පිළිබඳ වාර්තාව සපයයි. බානපතිය, උෂනාස්, ප%රාතාසා මනූ, පරසර සහ අම්බි ඇතුලු බලධාරීන් ගනනාවක් චානක්H විසින් ප%කාශයට පත් කරන ලද අතර, දේශපාලන දර්ශනවාදින්ගේ පෙළපතක් ලෙස ඔහුගේ පියා ලෙස චානක්H ඔහුගේ මුල්ම පූර්වගාමියා විය. දේශපාලන දර්ශනය පිළිබඳ තවත් බලගතු ඉන්දියානු විවරණයක් වන්නේ සුඛ්රා නෙති. පුරාණ ඉන්දියාවේ නීති සංග%හයක නිදසුනක් නම් මනූෂ්මිටි හෝ මානු නීතියයි .

         ඉහත කරුනු විමර්ශනය කිරීමේදී අපට පැහැදිලි වනුයේ දේශපාලන න්‍යාය යනු කුමක්ද පිළිබදව හා එම දේශපාලන න්‍යාය ගොඩ නැගීමට ඒ ඒ යුගවල දාර්ශනිකයන්ගේ දායකත්වය පිළිබදව කිසියම් වූ අවබෝදයක් ලබා ගත හැකිය.එම ලබා ගත් අවබෝදය තුලින් අප දැන් විමසා බැලිය යුත්තේ දේශපාලන න්‍යාය හැදෑරීමේ වැදගත්කම පිළිබදවයි.

3.0 දේශපාලන න්‍යාය හැදෑරීමේ වැදගත්කම.

         දේශපාලන දර්ශනය එසේත් නැතිනම් න්‍යාය යන්න හැදෑරීම තුළින් මිනිස් සමාජයට ලැබෙන යහපත එසේත් නැතිනම් එය ඉගෙනීමෙන් ලැබෙන වැදගත්කම කුමක්ද යන්න විමසීමේදී අපට පැහැදිළි වන්නේ එමගින් ඉතා වැදගත්කම් ගණනාවක් ලැබෙන බවයි.එනම් එම අxශයන් එකිනෙක විමසා බැලීම සිදු කල යුතුය.

දේශපාලන න්‍යාය යන්නෙන් මූලිකව අවදානය යොමු කරන්නේ විමර්ශනය කරන්න, පිරික්සනය කරන්න හා අවලෝකනය නැතහොත් මෙනහි කරන්න යන්නයි.එනම් දේශපාලනය පිළිබදව ප්‍රායෝගිකත්වය මුසුව එහි යතාර්තය විමර්ශනාත්මක ස්වරූපයෙන් බැලීම පිළිබදව කිසියම් වූ අවබෝදයක් එමගින් ලබා දෙයි(DODD,1972:15-17)).එනම් මෙතෙක් දේශපාලනය දෙස සාපේක්ශ වශයෙන් අවදානය යොමු කරපු සාම්ප්‍රදායික ක්‍රමයෙන් මිදී එයට වඩා විශාල විෂය පරිපථයකට අපව තල්ලු කිරීමක් මෙම දේශපාලන න්‍යාය මගින් ලබාදෙන බව ඉතා පැහැදිලිව අපට දක්නට ඇත.එසේනම් මෙතෙක් පැවැති අතාත්වික ස්වරූපයට මෙමගින් නව අරුතක් ලබාදීමට වෑයමක් ගන්නා බව ඉතා පැහැදිළිව දක්නට ඇත.

එලෙසම මෙම දේශපාලන න්‍යාය මගින් දේශපාලන ගැටලු පිළිබදව බැලිය යුතු ආකාරය පිලිබදව බුද්ධිමත් යොමුවක් ලබා දෙනු ලබයි.එනම් දේශපාලනය යනු නිරන්තර අරගල තුළින් ඉදිරියට යන විෂය පථයක් වශයෙන් පෙන්වා දිය හැකිය.එහි පවතින ගැටලු පිලිබදව මෙතෙක් බැලූ සාම්ප්‍රදායික අතාත්වික ස්වරූපය වෙනුවට බුද්ධිමත් විෂය පරාසයක් වෙත මිනිසා තල්ලු කිරීමක් මෙමගින්  දක්නට හැකිය.එසේනම් ඒ ඒ දේශපාලන ගැටලු නිසියාකාරව අවබෝද කර ගැනිමට කිසියම් වූ මග පෙන්වීමක් මෙයින් ලබා දෙන බව ඉතා පැහැදිළිව දක්නට ඇත(KELLEN,1972:25-27).අප ගැටලුවක් දෙස බලනු ලැබූවේ ඉතා අසxවිධානාත්මක ආකාරයට වන අතර එම අතාත්වික ස්වරූපය මත ගනු ලබන තීරනයන් එතරම් ප්‍රබුද්ධ දේවල් නොවෙනු ඇත.එනිසා මෙමගින් යොමු කරන මග පෙන්වීම දේශපාලන විෂයපතය යලි ප්‍රතිනිර්මානය කිරීමක් වශයෙන් පෙන්වා දිය හැකිය.මක් නිසාද මෙතෙක් පැවැති රාමුව එමගින් සම්පූර්නයෙන් වෙනස් කර පුද්ගලයා ඉතා විනිවිද මාවතකට යොමු කරන බැවිනි.එනිසා දේශපාලන න්‍යාය හැදෑරීම ඉතා වැදගත් කමක් දෙන බව පැහැදිළිය.

         මෙමගින් කිසියම් වී දැක්මක් ලබා දෙන බවද අපට දක්නට ලැබේ.දැක්මක් යනු අප අරමුණු කරනු ලබන දෑ වෙත ප්‍රවිශ්ට වීමට අදාල වන්නා වූ කිසියම් වූ මග පෙන්වීමක් වශයෙන් හැදින්විය හැකිය(Eastan,1953:30-33).එනම් දේශපාලනය යනු ඉතා සxකීර්න වූ ක්‍රියාවලිය අප හැදෑරීමේදී අපට කිසියම් වූ මූලික අවබෝදයක් නැති වීමට හැකිය.එලෙස මූලික අවබෝදය නොමැතිව ඒ වෙත විමර්ශන කිරීම අතාර්තික ස්වරූපයක් හට ගැනෙනවාය යන්න නිශ්චිත වශයෙන්ම කිව යුතුය.නමුත් දේශපාලන න්‍යාය මගින් අපට දේශපාලනය වෙත ලබා දෙන දැක්ම හේතුකොටගෙන අප ගමන් කර යුතු මාර්ගය හා එයට ලගා විය යුතු ආකාරය පිළිබදව වඩා වැඩි ප්‍රදේශයක් ආවරනය කොට එමගින් අරමුණු නිර්ණය කිරීමට සුදුසු වටපිටාවක් නිතැතින්ම නිර්මානය කරනු ඇත.එහෙයින් මෙම දේශපාලන න්‍යාය එසේත් නැතිනම් දේශපාලන දර්ශනය හැදෑරිම ඉතා වැදගත් බව පැහැදිලිය.

දේශපාලන න්‍යාය තුළින් සමාජයේ ව්‍යාකූලත්වයෙන් තොර වූ ක්‍රමවත්භාවයක් සපයා දෙයි.දේශපාලන සමාජය වූ කලී ඉතා සxකීර්ණ දෙයකි.එම සxකීර්ණ භාවය සරල කොට එහි පවතින ව්‍යාකූලත්වය අවම කොට යහපත් දේශපාලන වාතාවරණයක් ගොඩනැගීමට හැකිය.

උදා:-

         මේ වන විට ශ්‍රීලංකාවේ පවතින ජාතිවාදය මේ සදහා දිය හැකි හොදම නිදසුනයි.මක් නිසාද ජාතිවාදය හා දේශපාලනය අතර ඉතා සමීප සම්බන්ධතාවක් පවතින අතර එය සිමා කොට නිවැරදි දේශපාලන රාමුවක් වෙත ගෙන යාමේ හැකියාවක් මෙම දේශපාලන න්‍යායට හැකියාවක් පවති.මක් නිසාද වර්තමානයේ ශ්‍රීලංකාවේ සිටින පුරවැසියන් තුල දේශපාලන න්‍යාය පිළිබඳව පැහැදිළි අවබෝදයක් නොමැති හේතුව නිසාවෙන් සිxහල දෙමළ මුස්ලිම් ජනවර්ග අතර නිරන්තර අරගලයක් පවතී.එසේම මෙරට රාජ්‍ය පාලකයන්ට පවා දේශපාලන න්‍යාය පිළිබදව එතරම් සxවර්ධිත අවබෝද්‍යක් නොමැත.මක් නිසාද මගේ මතය අනුව ජාතිවාදී ලේබලය මෙරට පුරවැසියන්ට ගසා සමාජගත කරන්නේ රාජ්‍ය විසිනි.එනම් මෙරට උපදින සියලු පුද්ගලයන් උපතින්ම සිxහල ජාතිය, දෙමළ ජාතිය, මුස්ලිම් ජාතිය වශයෙන් ප්‍රතිවිරුද්ද කණ්ඩායම් වලට බෙදා සමාජ ගත කිරීම අභාග්‍ය සම්පන්න දෙයකි.මෙරට උපදින සියල්ලටම ශ්‍රි ලාංකික ජාතිය යන ලේබලය ගසා සමාජ ගත කරන්නේනම් මෙවැනි ජාතිවාදී ගැටුම් ඇති නොවෙනු ඇත.එනිසා දේශපාලන න්‍යාය අතින් මෙරට පුරවැසියන් දුප්පත් නිසා අද වන විට විශාල ව්‍යාකූලත්වයක් ඇත.මේ අනුව පෙනී යන්නේ දේශපාලන න්‍යාය හැදෑරීම ඉතා වැදගත් බව පැහැදිලිය(Heywood,2005:12).

දේශපාලන න්‍යාය තුළින් දේශපාලන සමාජය පිළිබදව පුලුල් චිත්‍රයක් ලබාදීමට උත්සහ කරයි.එනම් අප ඉහත විස්තර කර ඇති පරිදී දේශපාලන සමාජය වූ කලී ඉතා සxකීර්ණ දෙයකි.එය පිළිබඳව කියවීම පවා ඉතා අසීරු දෙයකි.එහෙයින් ඒ පිළිබඳව හැදෑරීමේදී අප අවදානය යොමු කර යුතු අxශ ගනනාවක් පවතින බව පැහැදිළිය.එහෙයින් එම අසීරූ වාතාවරණය හෝ අසීරූ රටාව පිළිබදව පැහැදිලි රාමුවක් එසේත් නොමැතිනම් ඉතා සරල හා පුළුල් චිත්‍රයක් ගොඩනැගීමට අදාල රාමුව මෙම දේශපාලන න්‍යාය මගින් සපයන බව පැහැදිලිව දක්නට ඇත.එනිසා මෙම දේශපාලන න්‍යාය හැදෑරීම ඉතා වැදගත් දෙයක් වශයෙන් පෙන්වා දිය හැකිය.

දේශපාලන න්‍යාය මගින් දේශපාලන ආයතන හා විනාශකාරි හෝ ප්‍රමාණවත් නොවන ස්වරූපයන් අවබෝධ කර දීමට උපකාරි වෙයි. නිදසුන් ලෙස ඇරිස්ටෝටල් විසින් හදුන්වා දෙන ලද සමාජයේ සxකෘතියට අනුකූලව හැඩ නොගැසුනු ආණ්ඩුවක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙහි අසාර්ථකත්ව පෙන්වා දී ඇත. ප්ලේටෝ විසින් අගයක් නැති දැඩි උත්යෝගී දේශපාලනය පෙන්වා දී ඇත. තෝමස් හොබස් විසින් අනාගත වුවදුරු නොතකා කෙටිකාලීන අභිලාශයන් පසුපස හබා යාමේ අනුවන පෙන්වා දී ඇත. කාල්මාක්ස් විසින් දනේශ්වර සමාජයෙහි භාන්ඩ ගැන අතාර්කික භාවය පැහැදිලි කර ඇත. ජේමිස් වාවියන් විසින් ආණ්ඩු බලයෙහි සියල්ලටම එක් අxශයක් වෙත පැවැරීමමේ අනවශ්‍ය කාරීත්වය පැහැදිළි කර ඇත.මෙලෙස දේශපාලන න්‍යාය වෙතින් දේශපාලන විනිවිද කරනය නිශ්චිත කිරීමේ මූලික ප්‍රඥ්ප්තිය ලබා දෙයි.ඒ අනුව පැහැදිළිව දේශපාලන න්‍යායෙහි ශාස්ත්‍රීය වැදගත්කම පමණක් නොව එදිනේදා ජීවිතයෙදී මිනිසා විසින් මුහුන දෙන ලබන ප්‍රායෝගික දේශපාලන ගැටලු අවබෝද කර ගෙන යෝග්‍ය වේ. ඒ අනුව දෙශපාලන න්‍යාය හැදෑරීමේ පවත්නා වැදගත්භාවය ඉහත පරිදි පැහැදීලි වෙයි(KAVANAGH,1972:65-67).

එහත පෙන්වා දුන් කරුණු වලට අමතරව මෙම දේශපාලන න්‍යාය වෙතින් පාලකයන් හා මහජනතාව වෙත කිසියම් වූ උපදේශකත්වයක් ලබා දෙන බව පැහැදිය.එනම් ඒ ඒ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පාලන රාමුව තුල රාජ්‍ය පාලනය කරන දේශපාලන නායකයන්ට හා පරිපාලකයන්ට රාජ්‍ය පාලනය පිළිබදව කිසියම් වූ උපදේශයක් ලබා දෙයි.එනම් රට පාලනය කල යුත්තේ කෙසේද එම පාලයන ගමන් කොට යුත්තේ කුමන මාවතකද? මේ සදහා ආවරණය කර ගත යුතු දේශාපාලන රාමුව කුමක්ද? දේශපාලන රාමුවට අමතරව සලකා බැලිය යුතු රාමුව කුමක්ද යන්න ඉතා පැහැදිළි උපදේශයක් මෙම දේශපාලන න්‍යාය මගින් ලබා දෙයි.එසේම රාජ්‍ය අxශයට අමතරව රටක ජීවත් වන පුරවැසියන්ට තමා රාජ්‍ය සමග කටයුතු කර යුත්තේ කුමන ආකාරයටද තමන්ට හිමි අයිතිවාසිකම් සුරක්ෂිත කර ගත යුත්තේ කුමනාකරයටද යන්න කිසියම් වූ අවබෝද්‍යක් පුරවැසියන් වෙතද ලබා දෙනු ලබන්නේ දේශපාලන න්‍යාය තුළිනි.ඒ අනුව අපට පැහැදිළි වන්නේ දේශපාලන න්‍යාය මගින් ඉතා වැදගත්භාවයක් පවතින බවයි.

  Nalaka sanjeewa.BA(university of peradeniya)

දේශපාලන න්‍යාය


Tagged.com ist ein soziales Netzwerk. Es wurde 2004 in den USA gegründet. Laut Quantcast hat Tagged monatlich über 5,9 Mio. unique Users. Damit gehört es in den USA neben Facebook, Twitter und YouTube zu den meistgenutzten Social-Media-Plattformen. In Deutschland gewinnt Tagged in jüngster Zeit zunehmend an Bedeutung, liegt aber noch immer deutlich hinter anderen sozialen Netzwerken zurück.

Seit September 2020 gehört Tagged der Holdinggesellschaft ParshipMeet Group an, dessen Mehrheitseigentümer das deutsche Medienunternehmen ProSiebenSat.1 Media ist.

Die Webseite steht im Verdacht, Spam zu versenden.

Weblinks
 Website von Tagged

Einzelnachweise

Online-Community

Tagged


Plusieurs œuvres portent ce titre :
 Quatuor à cordes  d'Alfred Hill
 Quatuor à cordes  de Vagn Holmboe
 Quatuor à cordes  de Darius Milhaud
 Quatuor  KV. 458 en si bémol majeur op. 10  « La chasse » de Wolfgang Amadeus Mozart
  de Heitor Villa-Lobos, dernier des dix-sept quatuors du compositeur brésilien
 Quatuor à cordes  de Mieczysław Weinberg

Quatuor à cordes no 17


Armstrong şu anlamlara gelebilir:

Yerleşim yerleri

ABD

Florida
 Armstrong, Florida - Florida

Illinois
 Armstrong, Illinois - Illinois

Indiana
 Armstrong Township, Vanderburgh County, Indiana - Indiana

Iowa
 Armstrong, Iowa - Iowa

Louisiana
 Louis Armstrong New Orleans Uluslararası Havalimanı (Louis Armstrong New Orleans International Airport) - New Orleans'taki bir hava meydanı

Missouri
 Armstrong, Missouri - Missouri

Oklahoma
 Armstrong, Oklahoma - Oklahoma

Teksas
 Armstrong, Teksas - Teksas
 Armstrong County, Teksas - Teksas

Pennsylvania
 Armstrong Creek, Pensilvanya'da Susquehanna River'in kolu
 Armstrong County, Pennsylvania - Pensilvanya
 Armstrong Township, Indiana County, Pennsylvania - Pensilvanya
 Armstrong Township, Lycoming County, Pennsylvania - Pensilvanya
 Armstrong Tunnel, Pittsburgh, Pennsylvania'da bir tünel

"Township"ler
 Çok Armstrong Township, Pennsylvania, örneğin:
 Armstrong Township, Indiana County, Pennsylvania - Pensilvanya
 Armstrong Township, Lycoming County, Pennsylvania - Pensilvanya

Arjantin
 Armstrong, Santa Fe - Santa Fe

Avustralya
 Armstrong, Victoria - Victoria

Kanada
 Armstrong, Britanya Kolombiyası - Britanya Kolombiyası
 Armstrong, Ontario - Ontario

Kişiler
Armstrong :

Klanlar
 Clan Armstrong, İngiltere ile İskoçya arasında İskoç klanı

Armstrong (soyadı)
 Adam Armstrong (1909-1982), Avustralyalı siyasetçi.
 Adrienne Armstrong
  Çok Alexander Armstrong, örneğin:
 Alexander Armstrong (komedyen), Britanyalı komedyen
 Alun Armstrong (aktör)
 Alun Armstrong (futbolcu)
 Annie Armstrong (1850 - 1938)
 Anton Armstrong,
 B. J. Armstrong,
 Billie Joe Armstrong (d. 1972)
  Çok Brad Armstrong, örneğin:
 Brad Armstrong (porn star),
 Brian Armstrong, bkn. Brian Gerard James
 Brian Armstrong (futbolcu),
 Bruce Armstrong, Amerikalı futbolcu
 Campbell Armstrong, İskoç yazar.
  Çok Charles Armstrong (anlam ayrımı), örneğin:
 Charles Armstrong,
 Charles Armstrong (rower),
 Charles Armstrong (hekim), Amerikalı virolog
  Çok Craig Armstrong, örneğin:
 Craig Armstrong (besteci)
 Craig Armstrong (futbolcu)
 Darrell Armstrong,
  Çok David Armstrong, örneğin:
 David L. Armstrong,
 David Malet Armstrong, Avustralyalı filozof.
 Debbie Armstrong,
 Dido (şarkicı), veya Dido Florian Cloud de Bounevialle Armstrong, Britanyalı pop şarkicı
 Edwin Armstrong (1890-1954),
  Çok Edward Armstrong, örneğin:
 Edward R. Armstrong,
 Elizabeth Armstrong,
 Ernest Armstrong (1915-1996),
 Eugene Armstrong,
 Frank A. Armstrong,
 Frankie Armstrong,
 Garner Ted Armstrong (1930-2003),
 Gary Armstrong,
 Gary Armstrong (futbolcu)
  Çok George Armstrong, örneğin:
 George Armstrong (aktör), İngiliz oyuncu
 George Armstrong (futbolcu), İngiliz futbolcu
 George Armstrong (hockey),
 Gillian Armstrong, Avustralyalı film yönetmeni
 Heather Armstrong veya Dooce, Amerikalı yazar
 Herbert Rowse Armstrong (1870-1922),
 Herbert W. Armstrong (1892-1986),
 Hilary Armstrong,
 Hilton Armstrong, Amerikalı basketbolcu
 Hubert Tim Armstrong, (1875-1942) Yeni Zelandalı siyasetçi.
 J. Scott Armstrong,
 Jackson Armstrong, Kanadalı tarihçi.
  Çok James Armstrong, örneğin:
 James Armstrong (Pennsylvania),
 James Armstrong (futbolcu),
 Jeannette Armstrong, Kanadalı yazar.
 Jerome Armstrong, Amerikalı gazeteci.
  Çok Joe Armstrong (anlam ayrımı), örneğin:
 Joe Armstrong
 Joe Armstrong (aktör)
 Joe E. Armstrong
  Çok John Armstrong (anlam ayrımı), örneğin:
 John Armstrong (futbolcu, 1936 doğumlu),
 John Armstrong (şair) (1709-1779) İskoç şair.
 John Alexander Macdonald Armstrong, Kanadalı siyasetçi.
  Çok Joseph Armstrong, örneğin:
 Joseph G. Armstrong,
 Karan Armstrong,
 Karen Armstrong, İngiliz yazar.
 KC Armstrong,
 Kelley Armstrong, Kanadalı yazar.
 Ken Armstrong (futbolcu, 1924 doğumlu),
 Ken Armstrong (futbolcu, 1959 doğumlu),
 Kerry Armstrong, Avustralyalı aktris.
 Kevin Armstrong,
 Kristin Armstrong,
 Lance Armstrong, Amerikalı bisikletçi.
 Lee Armstrong, Amerikalı aktris
 Louis Armstrong (1901-1971),
 Neil Alden Armstrong (1930-2012), Amerikalı astronot, Ay'a ilk ayak basan insan.
 Neil Armstrong (ice hockey)
 Neill Armstrong
 Otis Armstrong, Amerikalı futbolcu
 Rebekka Armstrong,
  Çok Richard Armstrong, örneğin:
 Richard Lee Armstrong (1937-1991),
  Çok Robert Armstrong, örneğin:
 Robert Armstrong, Baron Armstrong of Ilminster
 Ron Armstrong,
 Samaire Armstrong, Amerikalı aktris.
  Çok Samuel Armstrong, örneğin:
 Samuel C. Armstrong (1839-1893),
 Samuel Turell Armstrong (1874-1850), Amerikalı siyasetçi.
 Sir Thomas Armstrong (1898-1994),
 Thomas H. Armstrong
 Tim Armstrong, Amerikalı punk rock müzisyen.
 Tom Armstrong
 The Armstrong Twins,
 Vaughn Armstrong, Amerikalı aktör.
 Ward Armstrong, Virjinya'da Amerikalı siyasetçi.
 Warwick Armstrong,
  Çok William Armstrong, örneğin:
 William George Armstrong, 1st Baron Armstrong (1810-1900),

Hayali karakterler
, bkn. Archer & Armstrong
-->

Şirketler

Diğer
 Armstrong (araba),
 Armstrong Atlantic State University,
 Armstrong (krater),
 Armstrong cannon,
 Armstrong Whitworth Whitley,
 Armstrong (DuckTales episode),
 Armstrong's axioms,
 The Armstrongs,

İngilizce soyadları
İskoçça soyadları

Armstrong


Giberelinele sunt substanțe extrase din ciuperca Gibberella fujikuroi și care au calitatea de a stimula creșterea plantelor.
Acțiunea giberelinelor se manifestă mai ales în ceea ce privește alungirea tulpinelor, creșterea masei vegetative, stimularea înfloririi, anularea perioadei de repaus a semințelor și a organelor de reproducere vegetativă (tuberculi, bulbi etc.), facilitarea prinderii butașilor și a materialului săditor.
Prin tratare cu gibereline s-a reușit să se transforme unele plante bianuale (sfeclă, ridiche etc.) în plante anuale și, de asemenea, unele plante de zi lungă în plante de zi scurtă.

În unele cazuri, influența giberelinelor asupra organismului vegetal este negativă, ducând la o creștere exgerată a plantei, la cloroză ș.a.

Astfel de fitohormoni sunt utilizați și în agricultura românească la culturi de plante ca: viță de vie, tomate, floarea soarelui, grâu, orz și cartof.

Agronomie
Hormoni vegetali

Giberelină


අනුග්‍රාහක හේතූන් මත 2020 ලංකා ප්‍රිමියර් ලීගය My11Circle LPL T20 ලෙසද හැඳින්වේ. විවිධ ශ්‍රී ලංකා නගර පදනම් කරගත් කණ්ඩායම් පහක් තරග 23 කට ක්‍රීඩා කරනු ඇත. එය මුලින් අගෝස්තු මාසයේදී ආරම්භ කිරීමට සැලසුම් කර තිබූ නමුත් කොවිඩ්-19 වසංගතය සඳහා වූ සීමාවන් හේතුවෙන් කිහිප වතාවක් නැවත සකස් කරන ලදී.

නොවැම්බර් 5 වන දින, තරඟාවලිය ඉදිරියට යාමට හරිත එළියක් ලබා දුන් අතර, සියලුම තරඟ එම්ආර්අයිසී ක්‍රීඩාංගණයේදී පැවැත්වීමට නියමිත අතර 2020 නොවැම්බර් 26 සිට දෙසැම්බර් 16 දක්වා පැවැත්වීමට නියමිතය. 2020 නොවැම්බරයේදී ඉන්දියානු මන කල්පිත ක්‍රිකට් ලීග් වේදිකාවක් වන My11Circle තරඟාවලිය සඳහා රුපියල් කෝටි 15 ක ලංසුවක් සමඟ ප්‍රධාන අනුග්‍රාහකයා ලෙස නම් කරන ලදී. දකුණු අප්‍රිකානු ජාත්‍යන්තර සංචාරය හේතුවෙන් තරගාවලිය තවදුරටත් කල් දැමීමට ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවට නොහැකි විය. ක්‍රිස් ගේල්, ෆෆ් ඩු ප්ලෙසිස් සහ ලසිත් මාලිංග වැනි ක්‍රීඩකයින් 18 දෙනෙකු ඉවත් කර ගැනීම හේතුවෙන් තරඟාවලිය විශාල පසුබෑමකට ලක්විය.

තරඟාවලිය මැලේසියාවට හෝ එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යයට ගෙනයාමට ඇති හැකියාව සමඟ ආරම්භක දිනය නැවත සලකා බලන බව නොවැම්බර් 2 වන දින තරඟාවලියේ අධ්‍යක්ෂ රවින් වික්‍රමරත්න මහතා සනාථ කළේය. නොවැම්බර් 4 වන දින ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවට "කොන්දේසි සහිත අනුමැතියකින්" සෞඛ්‍ය නිලධාරීන්ගෙන් තරගාවලිය සඳහා හරිත සං signal ාව ලැබී ඇති අතර විදේශීය ක්‍රීඩකයින් සඳහා නිරෝධායන කාලය දින 14 සිට දින 7 දක්වා අඩු කිරීමේ ගිවිසුමට එළඹ තිබේ. සියලුම තරඟ එකම ස්ථානයක පැවැත්වීමට සෞඛ්‍ය නිලධාරීන් ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ආයතනයෙන් ඉල්ලා සිටි අතර හම්බන්තොට සමස්ත තරගාවලිය සඳහාම සත්කාරකත්වය සපයන බව අනාවරණය විය. නොවැම්බර් 5 වන දින ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා සමඟ සාකච්ඡාව පවත්වනු ඇති බව අනාවරණය විය. එදිනම, තරඟාවලිය ඉදිරියට යාමට හරිත එළියක් ලබා දුන් අතර, සියලුම තරඟ සූරියවාව ක්‍රීඩාංගණයේදී පැවැත්වීමට නියමිත අතර 2020 නොවැම්බර් 27 සිට දෙසැම්බර් 17 දක්වා පැවැත්වීමට නියමිතය.

සංචිත
ක්‍රීඩක කෙටුම්පත 2020 ඔක්තෝබර් 1 වන දින පැවැත්වීමට නියමිතව තිබුණි. පසුව එය 2020 ඔක්තෝබර් 9 දක්වා නැවත සකස් කරන ලදි. රට තුළ කොවිඩ්-19  රෝගීන්ගේ හදිසි වැඩිවීම හේතුවෙන් කෙටුම්පත දෙවන වරටත් 2020 ඔක්තෝබර් 19 දක්වා නැවත සකස් කරන ලදී. කෙටුම්පත් වලදී සූම් හරහා සංචිත ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. 2020 ඔක්තෝබර් 26 වන දින විදේශීය ක්‍රීඩකයින් සිව්දෙනෙකු තරඟාවලියට නොපැමිණෙන බව නිවේදනය කරන ලදී.

තරග පැවැත්වෙන ස්ථාන
මුලදී, මහනුවර, දම්බුල්ලා සහ හම්බන්තොට යන නගරවල තරඟ පැවැත්වීමට නියමිතව තිබුණි. තරඟාවලිය මැලේසියාවට හෝ එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යයට ගෙනයාමේ හැකියාව දින 14 ක නිරෝධායනය මග හැරීම සඳහා වරක් සලකා බලන ලදී. අවසානයේදී සෞඛ්‍ය නිලධාරීන් විදේශීය ක්‍රීඩකයින්ගේ නිරෝධායන කාලය දින 14 සිට දින 7 දක්වා අඩු කිරීමට එකඟ විය. සෞඛ්‍ය නිලධාරීන්ගේ ඉල්ලීම පරිදි තරග 23 ම හැම්බොන්ටා හිදී පැවැත්වේ.

ලකුණු වගුව

හොඳම කණ්ඩායම් හතර  playoffs සඳහා සුදුසුකම් ලබා ඇත.
 Advanced to semifinals

ලීග් අදියර

අර්ධ අවසන් හා අවසාන අදියර

1වන අවසන් පූර්ව තරගය

2වන අවසන් පූර්ව තරගය

අවසන් තරගය

සංඛ්‍යාලේඛන

තරඟාවලිය ප්‍රමුඛ ලකුණු ලාභීන්

තරඟාවලිය ඉහළම කඩුලු ලබා ගත් අය

යොමුව

බාහිර වෙබ් අඩවි
Official Website
 Series home at ESPN Cricinfo

ලංකා ප්‍රිමියර් ලීග්
ක්‍රිකට්
ක්‍රිකට් තරගාවලි

2020 ලංකා ප්‍රිමියර් ලීග්


Cichus ist ein Einschlagkrater im Südwesten der Mondvorderseite, am östlichen Rand des Palus Epidemiarum, östlich des Kraters Capuanus und südwestlich von Weiss.
Der mäßig erodierte Krater weist im Inneren konzentrische Strukturen auf.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem italienischen Dichter, Arzt und Astronomen Cecco d'Ascoli offiziell benannt.

Weblinks

 Cichus auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Cichus (Mondkrater)