دارود  قبيلة صومالية. سلف القبيلة هو الشيخ عبدالرحمن بن إسماعيل الجبرتي، المعروف بـ دارود. في صوماليلاند استقرت القبيلة في المناطق الشرقية من صول، سناج وتوغدير. واستقرت في الصومال في الدولتين الفيدراليتين جوبا لاند وبونتلاند بينما هناك أقلية في جيوب ولايتي كونفور-غالبيد وغلمدغ. واستقرت في إثيوبيا في المنطقة الصومالية، بينما استقرت في كينيا في المحافظة الشمالية الشرقية.

قبيلة الدارود هي أكبر القبائل الصومالية في القرن الأفريقي.

نبذة
هي قبيلة عربية ينتهي نسبها إلى عقيل بن أبي طالب  كما أثبته الكثير من المصنفين في علم الأنساب. قال اللواء الركن م/ السيد جمل الليل في كتابه: (الشجرة الزكية في أنساب بني هاشم 1 / 346): وأما داود بن إسماعيل بن إبراهيم بن عبد الصمد الجبرتي العقيلي، فقد رحل من زبيد إلى بلاد زيلع وهي كانت جزء من بلاد الحبشة وتقع اليوم ضمن حدود الصومال. وتنتشر اليوم لأيضا في عدة دول عربية وخليجية تحت اسم قبيلة الدارود أو الجبرتي أو الهاشمي وهي كلمة محوَّرة أصلها داود.

وجاء في كتاب الأغصان لمشجرات أنساب عدنان وقحطان (1 / 363): وآل الجبرتي المشار إليهم في مشجرة أبي علامة، ينتسبون إلى الشريف إسماعيل بن إبراهيم بن عبد الصمد العقيلي (722 – 806 هـ)، وعقبه في زبيد باليمن، والصومال، وحضرموت، وسلطنة عمان ومنهم قبيلة الدارود في ميجورتين بالصومال، والأوجادين.
خرج منها معظم زعماء الصومال والقياديين وأبرز الشخصيات العلمية والدينية والشعراء في تاريخ الصومال.
الاسم دارود مشتق من الكلمة صومالية هي باني الدار لأنه هو أول من بنى دارا لان القبائل الصومالية كانو يميلون أكثر لعدم الاستقرار وبناء بيوت من الجلود والقش أشبه بالخيام، يعود أصل الدارود إسماعيل إلى إسماعيل بن إبراهيم الشيخ والداعية المعروف والمدفون في زبيد باليمن، ويرجع في النسب إلى عقيل بن أبي طالب .

الأصل
وفقًا للكتب الإسلامية المبكرة والتقاليد الصومالية، فإن عقيل أبو طالب بن عبد المطلب القرشي، سليل عبدالرحمن بن إسماعيل الجبرتي (دارود)، ابن الشيخ الصوفي إسماعيل الجبرتي من الطريقة القادرية، فر من وطنه في شبه الجزيرة العربية بعد مشادة مع عمه.
يعتقد أن عبد الرحمن قد استقر خلال القرن العاشر والحادي عشر الميلادي في أرض الصومال على الجانب الآخر من البحر الأحمر وتزوج دومبر بنت دغال، ابنة زعيم قبيلة دير. يقال إن هذا الاتحاد أدى إلى ظهور عائلة قبيلة دارود. وهكذا، كونت روابط أمومية مع السمالي.
وفقًا لعالم الأنثروبولوجيا البريطاني والدراسات الصومالية المخضرم إيوان لويس، فإن تقاليد النسب من العائلات العربية النبيلة المتعلقة بالنبي هي على الأرجح تعبيرات رمزية عن أهمية الإسلام في المجتمع الصومالي. ومع ذلك، «هناك عنصر قوي وصحيح تاريخيًا في هذه الأساطير والذي أُكد لدى الدارود في الممارسة الحالية لممثل الدير في حفل تنصيب رئيس عائلة دارود».

توجد أساطير عشائرية مماثلة للشيخ إسحاق بن أحمد العلوي، الذي يقال إنه ينحدر من الشيخ إسحاق بن أحمد العلوي وهو رجل آخر من بنو هاشم جاء إلى أرض الصومال في نفس الوقت تقريبًا.
كما هو الحال مع الشيخ إسحاق، هناك أيضًا العديد من السير باللغة العربية والتي تصف رحلات الشيخ دارود وأعماله وحياته العامة في شمال الصومال، بالإضافة إلى تحركاته في شبه الجزيرة العربية قبل وصوله. ورد أن الدارودي دُفن في باب سهام بمديرية زبيد في غرب اليمن.

يقع قبر الشيخ دارود في هيلان، الواقعة في منطقة سناج في أرض الصومال، وهو عبارة عن مزار.
دفن الشيخ إسحاق بالقرب من ميط، وكذلك الشيخ هرتي، وهو من سلالة الشيخ دارود وسلف قبيلة هرتي دارود، الذي يقع قبره في بلدة قابلة القديمة.

كما يقام مولد للشيخ دارود كل يوم جمعة بذكر مناقبه.

كان دارود من أنصار الإمام أحمد بن إبراهيم الغازي أثناء فتحه للحبشة في القرن السادس عشر. ولا سيما عشائر هرتي ومارهان وبارتير، التي قاتلت في معركة شيمبرا كور، من بين معارك أخرى.

في كتابه فتوح الحبش الذي يوثق هذه الحملة في العصور الوسطى، يشير المؤرخ شهاب الدين إلى أن 300 جندي هرتي شاركوا في جيش الإمام أحمد لدى سلطنة عدل. ويصفهم بأنهم «مشهورون بين المشاة بأنهم سيافون أقوياء» و «شعب لا يرضخ».

النسب

يُعتقد أن دارود هو ابن الشيخ العربي الشهير إسماعيل بن إبراهيم الجبرتي، الذي دُفن في منطقة زبيد باليمن، ويُعتقد أنه من نسل عقيل بن أبي طالب الذي ينحدر بدوره من قريش.
قام الرئيس الصومالي الأسبق عبد الله يوسف في عام 2009 بزيارة قبر إسماعيل بن إبراهيم الجبرتي في اليمن

وفقًا للعديد من المؤرخين الإسلاميين في العصور الوسطى والحديثة، فإن دارود ينحدر من عقيل بن أبي طالب، ابن عم النبي محمد  وشقيق علي بن أبي طالب. ويتحدث كتاب تاريخ إسلامي قديم يُدعى عقيليون للمسعودي، بالتفصيل عن أحفاد عقيل بن أبي طالب، وورد ذكر دارود أيضًا. يذكر الكتاب نسب الشيخ دارود وهو عبد الرحمن بن إسماعيل بن إبراهيم بن عبد الرحمن بن محمد بن عبدي صمد بن حنبل بن مهدي بن أحمد بن عبد الله بن محمد بن عقيل بن أبو طالب بن عبد المطلب بن هاشم بن عبد مناف.

بحسب اللائي السنيّة في العقبة العقيلية (2006) لأحمد بن علي الراجحي العقيلي، فإن نسب الشيخ درود/داود هو: داؤود بن إسماعيل بن إبراهيم بن عبد الصمد بن أحمد بن عبد الله بن أحمد بن إسماعيل بن إبراهيم بن عبد الله بن إسماعيل بن علي بن عبد الله بن محمد بن حميد بن عبد الله بن إبراهيم بن علي بن أحمد بن عبد الله بن مسلم بن عبد الله بن محمد بن عقيل بن أبي طالب الهاشمي القرشي". ويضيف العقيلي أن أبناء الشيخ إسماعيل هم أبي بكر، وداود، وأحمد، وعبد الصمد، الذين يسكن أبناؤهم الآخرون مناطق حضرموت والمهرة في اليمن.

أعلام

من أعلام هذه القبيلة، السيد المجاهد محمد بن عبدالله بن حسان الدارودي ورؤساء الصومال السابقين عبد الله يوسف ومحمد سياد بري (1969 -1991) والرئيس الأسبق الذي اغتيل عبد الرشيد علي شرماركي (1963 - 1969) وفي الرياضة العداء البطل عبدي بيلي عبدي صاحب الميدالية الذهبية لمسافة الـ 1500 متر في ألعاب القوى بروما 1987 وينتمي إليها أيضا الشيخ القارئ عبدالرشيد علي صوفي.

أبناء الشيخ إسماعيل الدارودي

 أحمد بن عبد الرحمن
 محمد بن عبد الرحمن
 حسين بن عبد الرحمن
 يوسف بن عبد الرحمن
 عيسى بن عبد الرحمن

بطون وعشائر آل دارود الجبرتية
 أوغادين
 ماجرتين
 مريحان
 دولباهنتي
 ورسنجلي
 جدواق
 ويتين
 ليلكسة
 دشيشي
 أورتبلي
 جري

مراجع

عشائر صومالية في إثيوبيا
قبائل الصومال
آل عقيل بن أبي طالب

دارود (قبيلة)


Uma logline é um breve resumo (geralmente de uma frase) de um programa de televisão, filme ou livro que declara o conflito central da história, geralmente fornecendo uma minisinopse do enredo da história e um "gancho" emocional para estimular o interesse.  Um resumo em uma frase de um programa num guia de TV é uma logline. "Uma logline é uma única frase que descreve toda a sua história", no entanto, "não é um resumo direto do projeto. Ela vai ao cerne do que é o projeto em uma ou duas frases, definindo o tema do projeto[...] e sugerindo um significado maior." "Uma logline é um resumo de uma frase do conflito principal da história. Não é uma declaração de tema, mas sim uma premissa."

"Uma logline[...] ajuda os criadores de conteúdo a vender seu trabalho de forma simples e fácil em uma única frase, porque a ênfase está no que torna sua propriedade única[...] a logline fornece ao criador de conteúdo uma maneira concisa de se concentrar nas três âncoras principais de sua escrita", o protagonista, as vontades do protagonista (meta(s) ou desejo(s)) e o que está em jogo (riscos).

Elementos

Os elementos narrativos frequentemente referenciados em uma logline incluem a ambientação, o protagonista, o antagonista, o incidente incitante, um conflito e um objetivo (a resolução do conflito). Mudanças, como crescimento do personagem e ação, devem ser sugeridas. Uma logline deve conter quatro fatos: "o personagem principal, o que o personagem principal quer", o(s) vilão(s) ou obstáculo(s) "que estão no caminho" e "o(s) aspecto(s) único(s) da história."

Exemplos

Ver também

 Enredo

Referências

Cinema
Narratologia
Enredo

Logline


فالكومي  هي مدينة أشباح في مقاطعة أوكروغ تشوكوتكا الذاتية في روسيا.

كانن عدد سكانها يبلغ حوالي 3,906 نسمة أما الآن فهي خالية بعد إقفال المنجم الموجود بها.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لفالكومي:

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1941
مدن أشباح
مدن أوكروغ تشوكوتكا الذاتية
بلدات أشباح في أوكروغ تشوكوتكا الذاتية

فالكومي


Mekanik (Yunanca: ), fizik'in fiziksel nesnelerin hareketleriyle, özellikle kuvvet, madde ve hareket arasındaki ilişkilerle ilgili alanıdır.
Nesnelere uygulanan kuvvetler yer değiştirmeler veya bir nesnenin çevresine göre konumunda değişikliklerle sonuçlanır.
Fizik'in bu dalının kökenleri Antik Yunanistan'da Aristoteles ve Arşimet'in yazılarında bulunur. (bkz. Klasik mekaniğin tarihi ve Klasik mekaniğin Zaman Çizelgesi). Erken modern dönem sırasında, Galileo, Kepler ve Newton gibi bilim adamları şimdiki klasik mekaniğin temellerini attılar.
Klasik mekanik, duran veya ışık hızından çok daha düşük hızlarla hareket eden cisimlerle ilgili klasik fiziğin bir dalıdır.
Kuantum aleminde olmayan cisimlerin hareketini ve üzerindeki kuvvetleri inceleyen bilim dalı olarak da tanımlanabilir. Alan bugün kuantum teorisi açısından daha az anlaşılmıştır.

Mekaniğin Önemi
İnsan yaşantısında mekanik biliminin yeri dün olduğu gibi bugün de büyüktür. Suyun akışından tutun da, uçağın uçuşuna, makinelerin çalışmasına kadar tabiattaki bütün hareketler mekanik prensiplerine göre gerçekleşir. Başta makine olmak üzere mühendisliğin tüm uygulamalarında, mekanik bilimi ve prensipleri çok önemlidir.

Tarihi
Mekanik, fiziksel bilimlerin en eskisidir.

Antik Çağ
Antik çağda mekaniğin ana teorisi Aristotelesçi mekanik idi. Bu geleneğin sonraki geliştiricilerinden biri Hipparchus'dur.
Kaldıraçları ve suyun kaldırma kuvvetini kapsayan tarihteki ilk yazılı mekanik prensipler Arşimet'e (MÖ 287-MÖ 212) aittir. Makara, eğik düzlem ve somun anahtarı ile ilgili çalışmalar da antik metinlere kaydedilmiştir. Bu dönemde mekanik, bina inşaatı gereksinimlerini karşılamakla sınırlıydı.

Ortaçağ

Orta Çağ'da, Aristoteles'in teorileri, 6. yüzyılda John Philoponus ile başlayan bir dizi figür tarafından eleştirildi ve değiştirildi. Merkezi bir sorun, Hipparchus ve Philoponus tarafından tartışılan mermi hareketi sorunuydu.
1020'de Fars İslam bilgesi İbn Sīnā hareket teorisini Şifa Kitabında yayınladı. Fırlatıcı tarafından mermiye itici güç verildiğini ve ve hava direnci gibi dış kuvvetlerin o gücü harcadığını söyledi.
İbn Sina 'kuvvet' ve 'eğim' ("meyl" olarak adlandırılır) arasında bir ayrım yaptı ve bir nesnenin doğal hareketine karşıt olduğunda nesnenin mayl kazandığını savundu. Böylece hareketin devamının cisme aktarılan meyilden kaynaklandığı ve eğim bitene kadar cismin hareket halinde olacağı sonucuna vardı. Ayrıca, boşluktaki merminin, harekete geçilmedikçe durmayacağını da iddia etti. Bu hareket anlayışı, Newton'un birinci hareket yasası olan atalet ile tutarlıdır. Bu, hareket halindeki bir cismin dış bir kuvvet tarafından etkilenmedikçe hareket halinde kalacağını belirtir. Aristotelesçi görüşe karşı çıkan bu fikir daha sonra İbn Sina'nın "Şifa Kitabı"ndan etkilenen John Buridan tarafından "itici" olarak tanımlandı.

12. yüzyıl Yahudi-Arap bilgini Hibat Allah Ebu'l-Barakat al-Baghdaadi (doğumlu Nathanel, Irak, Bağdat), sabit kuvvete maruz kalan cisim konusunda, sürekli kuvvet sabit ivme verir dedi.
Shlomo Pines'e göre, el-Bağdadi'nin hareket teorisi, "Aristoteles'in [yani, sabit kuvvetin sabit hareket ürettiğine ilişkin temel dinamik yasasının en eski olumsuzlamasıydı, [ve dolayısıyla] klasik mekaniğin temel yasasının [yani, sabit kuvvetin ivme ürettiğinin] belirsiz bir şekilde önceden tahmin edilmesidir." Aynı yüzyılda İbn Bajjah her kuvvet için her zaman bir tepki kuvveti olduğunu öne sürmüştür. Bu kuvvetlerin eşit olduğunu belirtmemiş olsa da, her eylem için eşit ve zıt bir tepki olduğunu belirten üçüncü hareket yasasının hala erken bir modelidir.

14. yüzyılda yaşamış Fransız rahip Jean Buridan İbn Sina ve el-Bağdadi, gibi daha önceki yazarlardan etkilenerek, daha sonra modern atalet, hız, ivme ve momentum teorilerine dönüşen itici güç teorisi'ni geliştirdi. Bu çalışma ve diğerleri, 14. yüzyıl İngiltere'sinde, düşen cisimlerle ilgili çeşitli yasaları inceleyen ve formüle eden Thomas Bradwardine gibi Oxford Hesaplayıcılar ı tarafından geliştirildi. Cismin temel özelliklerden sabit ivmeli hareket kavramı (düşen cisimler gibi)  14. yüzyılda Oxford Hesaplayıcıları tarafından çalışıldı.

Erken modern çağ

Erken modern çağın iki merkezi kişisi Galileo Galilei ve Isaac Newton'dur. Galileo'nun mekaniği, özellikle de düşen cisimler hakkındaki son ifadesi, onun İki Yeni Bilim' (1638) adlı eseridir. Newton'un 1687 Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica'', yeni geliştirilen calculus matematiğini kullanarak ve Newton mekaniğinin temelini sağlayarak mekaniğin ayrıntılı matematiksel hesabını sağladı.

Çeşitli fikirlerin önceliği konusunda bazı anlaşmazlıklar vardır: Newton'un "Principia"sı kesinlikle ufuk açıcı bir çalışmadır ve son derece etkili olmuştur ve buradaki sistematik matematik daha önce ifade edilmemiş ve olamazdı çünkü kalkülüs geliştirilmemişti. Ancak, özellikle atalet (itici güç) ve düşen cisimler ile ilgili fikirlerin çoğu, hem o zamanın son Galileo'su hem de daha az bilinen ortaçağ öncülleri olan daha önceki araştırmacılar tarafından geliştirilmiş ve belirtilmişti. Ortaçağ ifadelerinin modern ifadelere "eşdeğer" mi yoksa "yeterli" kanıt mı, yoksa bunun yerine modern ifadelere "benzer" mi olduğu ve " 'hipotezler' genellikle tartışmalıdır.

Arşimet'ten sonra gelen Eb'ul-İz el-Cezeri, İbn-i Heysem, İbn-i Sina, İbn Bacce, Galileo, Kepler, Leonardo da Vinci, Varignon, d'Alembert, Stevinus, Newton, Lagrange vb gibi bilim insanlarının çalışmalarıyla mekanik gelişti.

Modern çağ
Mekanikteki iki modern gelişme, Einstein'in genel görelilik ve her ikisi de kısmen 19. yüzyılın başlarındaki fikirlere göre 20. yüzyılda geliştirilen kuantum mekaniği'dir. Modern sürekli ortam mekaniğindeki özellikle elastikiyet, plastisite, akışkanlar dinamiği, elektrodinamiği ve deforme olabilen ortamların termodinamiği alanlarındaki gelişmeler 20. yüzyılın ikinci yarısında başladı.

Mekanik cisim türleri
Sıklıkla kullanılan cisim terimi parçacıklar, mermiler, uzay aracı, yıldızlar, makine parçaları, katı parçalar, akışkanlar, (gazlar ve sıvılar)'ın parçaları vb. çok çeşitli nesneleri ifade eder.

Mekaniğin çeşitli alt disiplinleri arasındaki diğer ayrımlar kasdedilen cisimlerin doğasıyla ilgilidir.
Parçacıklar, klasik mekanikte matematiksel noktalar olarak incelenen cisimlerdir.
Katı cisimlerin boyutu ve şekli vardır, ancak uzayda oryantasyon gibi sadece birkaç serbestlik derecesi ekleneyerek parçacığınki gibidir.
Aksi takdirde, cisimler yarı-rijit, yani elastik veya rijit olmayan, yani akışkan olabilir. Bu konuların hem klasik hem de kuantum çalışma bölümleri vardır. Örneğin, uzay aracının yörünge ve konumu (dönme) ile ilgili hareketi klasik mekaniğin göreli teorisi tarafından tanımlanırken, atom çekirdeğinin benzer hareketleri kuantum mekaniğince tanımlanır.

Alt disiplinler
Aşağıdakiler, mekanikte incelenen çeşitli konuların iki listesidir.

Fizikte ayrı bir disiplin oluşturan "alan teorisi"
klasik alanlar veya kuantum alanları olsun, resmen mekanikten farklı olarak ele alınır. Ancak fiili uygulamada, mekaniğe ve alanlara ait konular yakından iç içe geçmiştir.
Bu nedenle, örneğin, parçacıklar üzerinde etkili olan kuvvetler sıklıkla  (elektromanyetik veya yerçekimi) alanlarından türetilir ve parçacıklar kaynak olarak hareket ederek alanları oluşturur. Aslında kuantum mekaniğinde parçacıkların kendileri teorik olarak dalga fonksiyonu tarafından tanımlandığı gibi alanlardır.

Klasik

Aşağıdakiler klasik mekaniği oluşturan konulardır:
 Newton mekaniği, orijinal hareket teorisi (kinematik) ve kuvvetler (dinamik).
 Analitik mekanik Newton mekaniğinin kuvvetlerden ziyade sistem enerjisine vurgu yaparak yeniden formülleştirilmiş halidir. Analitik mekaniğin iki ana dalı vardır:
 Hamilton mekaniği, enerjinin korunumu ilkesine dayanan teorik biçimcilik.
 Lagrange mekaniği, en az eylem ilkesine dayanan başka bir teorik formalizm.
 Klasik istatistiksel mekanik bilinmeyen durumdaki sistemleri dikkate almak için sıradan klasik mekaniği genelleştirir; genellikle termodinamik özelliklerini türetmek için kullanılır.
 Gök mekaniği, uzaydaki cisimlerin hareketi: gezegenler, kuyruklu yıldızlar, yıldızlar, galaksiler vb.
 Astrodinamik, uzay aracı navigasyon vb.
 Katı mekaniği, elastisite, plastisite, viskoelastisite şekil verilebilen katılarca sergilenir.
 Kırılma mekaniği
 Akustik, katılarda, sıvılarda ve gazlarda ses (= yoğunluk değişimi yayılımı).
 Statik, mekanik dengedeki yarı rijit cisimler
 Akışkanlar mekaniği, akışkanların hareketi
 Zemin mekaniği, zeminlerin mekanik davranışı
 Süreklilik mekaniği, (İngilizce:Continuum mechanics) (hem katı hem de akışkan) süreklilik mekaniği
 Hidrolik, sıvıların mekanik özellikleri
 Akışkan statiği, dengedeki sıvılar
 Uygulamalı mekanik veya Mühendislik mekaniği
 Biyomekanik, biyolojide katılar, sıvılar vb.
 Biyofizik, canlı organizmalardaki fiziksel süreçler
 Göreli veya Einsteinian mekanik, evrensel yerçekimi

Kuantum
Aşağıdakiler kuantum mekaniği kapsamında sınıflandırılır:
 Schrödinger dalga mekaniği, tek bir parçacığın dalga fonksiyonunun hareketlerini tanımlamak için kullanılır.
 Matris mekaniği, sonlu boyutlu durum uzayına sahip sistemlerin dikkate alınmasına izin veren alternatif bir formülasyondur.
 Kuantum istatistiksel mekaniği, bilinmeyen durumdaki sistemleri dikkate almak için sıradan kuantum mekaniğini genelleştirir; genellikle termodinamik özelliklerini türetmek için kullanılır.
 Parçacık fiziği, parçacıkların hareketi, yapısı ve tepkileri
 Nükleer fizik, çekirdeklerin hareketi, yapısı ve reaksiyonları
 Yoğun madde fiziği, kuantum gazları, katılar, sıvılar vb.

Tarihsel olarak, klasik mekanik, kuantum mekaniği gelişmeden yaklaşık çeyrek binyıl önceydi. Klasik mekanik, on yedinci yüzyılda geliştirilen Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica'da Isaac Newton'un hareket yasaları ile ortaya çıktı. Kuantum mekaniği daha sonra, on dokuzuncu yüzyılda gelişti, Planck varsayımı ve Albert Einstein'ın fotoelektrik etki açıklaması tarafından hızlandırıldı. Her iki alan da genel olarak fiziksel doğa hakkında var olan en kesin bilgiyi oluşturur.

Klasik mekanik, özellikle çoğu zaman diğer kesin bilim denilenler için bir model olarak görülmüştür. Bu bağlamda, matematiğin teorilerde yaygın olarak kullanılması ve deney tarafından teorilerin üretilmesinde ve test edilmesinde oynadığı belirleyici rol önemlidir.

Kuantum mekanik, klasik mekaniği belirli sınırlı koşullar altında uygulanan bir alt disiplin olarak kapsadığı için daha geniş kapsamlıdır. Benzeşme ilkesi'ne (İngilizce:correspondence principle) göre, iki özne arasında hiçbir çelişki veya çelişki yoktur, her biri yalnızca belirli durumlarla ilgilidir.

Karşılık ilkesi, kuantum teorileri tarafından tanımlanan sistemlerin davranışının klasik fiziği büyük kuantum sayıları sınırında yeniden ürettiğini belirtir, yani kuantum mekaniği büyük sistemlere uygulanırsa (örneğin bir beyzbol topu) klasik mekanik uygulanmış gibi sonuç neredeyse aynı olurdu.

Kuantum mekaniği, temel düzeyde klasik mekaniğin yerini almıştır ve moleküler, atomik ve atom altı düzeydeki süreçlerin açıklanması ve öngörülmesi için vazgeçilmezdir. Ancak, makroskopik süreçler için klasik mekanik, kuantum mekaniğinde (esas olarak hesaplama limitleri nedeniyle) yönetilemeyecek kadar zor olan problemleri çözebilir ve bu nedenle kullanışlı ve iyi bir şekilde kullanılmaya devam eder.
Bu tür davranışların modern tanımları, yer değiştirme (hareket edilen mesafe), zaman, hız, ivme, kütle ve kuvvet gibi niceliklerin dikkatli bir tanımıyla başlar. Ancak yaklaşık 400 yıl öncesine kadar hareket çok farklı bir bakış açısıyla açıklanıyordu. Örneğin, bilim adamları, Yunan filozof ve bilim insanı Aristoteles'in fikirlerini takip ederek, top güllesinin doğal konumu Dünya'da olduğu için yere düştüğünü; güneş, ay ve yıldızlar dünyanın çevresinde daireler çizerek hareket ederler çünkü göksel nesnelerin doğasında mükemmel daireler çizerler.

Genellikle modern bilimin babası olarak anılan Galileo, zamanının diğer büyük düşünürlerinin fikirlerini bir araya getirdi ve hareketi, bir başlangıç konumundan kat edilen mesafe ve aldığı süre cinsinden hesaplamaya başladı. Düşen nesnelerin hızlarının, düşmeleri sırasında sürekli olarak arttığını gösterdi. Bu ivme, hava sürtünmesi (hava direnci) olduğu sürece, ağır nesneler için hafif nesneler için aynıdır. İngiliz matematikçi ve fizikçi Isaac Newton, kuvvet ve kütleyi tanımlayarak ve bunları ivme ile ilişkilendirerek bu analizi geliştirdi.
Işık hızına yakın hızlarda hareket eden nesneler için, Newton yasalarının yerini Albert Einstein'ın görelilik kuramı aldı.
Atomik ve atom altı parçacıklar için Newton yasalarının yerini kuantum kuramı aldı. Ancak günlük olaylar için Newton'un üç hareket yasası, harekete neden olan şeyin incelenmesi olan dinamiğin temel taşı olmaya devam etmektedir.

Ayrıca bakmayın
 Fizik
 Klasik mekanik
 Kuantum mekaniği
 Mekatronik
Statik
Dinamik
Mühendislik
Kinematik
Eşekmenaği

Dış bağlantılar
  iMechanica: the web of mechanics and mechanicians
  Mechanics Definition
  Mechanics Blog by a Purdue University Professor
 The Mechanics program at Virginia Tech
 Physclips: Mechanics with animations and video clips from the University of New South Wales
  U.S. National Committee on Theoretical and Applied Mechanics
 Interactive learning resources for teaching Mechanics
 The Archimedes Project

Ek Kaynaklar
 Robert Stawell Ball (1871)Google kitaplar dan Experimental Mechanics

Kaynakça

Mekanik


Havnens Perle er en grillbar og pølsevogn, beliggende på Aarhus Havn i Aarhus. Stedet er tre gange blevet kåret til byens bedste pølsevogn, ligesom Havnens Perle to gange har vundet prisen for "Danmarks Bedste Bøfsandwich". Årligt bliver der serveret omkring 50.000 bøfsandwich på stedet.

Historie
Familien Lerdrup åbnede i 1962 stedet under navnet Lerdrups Snackbar. Her blev solgt mange pølser, og det blev suppleret af is og souvenirs særligt til norske turister, som kom med færgen fra Oslo. Snackbaren havde også en aftale med havnearbejdernes fagforening, så familien Lerdrup donerede et beløb til fagforeningen for hver solgt pølse.

I 1976 overtog næste generation af familen driften af stedet. I 1989 skiftede de grillbarens navn til Havnens Perle, og i 2000 overtog 3. generation af familien Lerdrup.

Havnens Perle har altid været beliggende på lejet jord. Med undtagelse af en 12-årig periode, har Havnens Perle altid haft korte lejeaftaler. Nogle gange kun et par måneder, og andre gange et par år. Stedet har flyttet rundt på havnen seks gange siden 1962, og det skete senest i april 2016, hvor man løftede Havnens Perle 150 meter længere ned af Sverigesgade.

I 2007, 2008 og 2009 blev Havnens Perle kåret til Aarhus' bedste pølsevogn. I 2012 blev stedets berømte bøfsandwich kåret til Danmarks bedste. Den hæder modtog stedet igen i 2014. På det tidspunkt blev der solgt omkring 50.000 bøfsandwich om året, som ugentligt blev tilsat 150 liter brun sovs.

Da Michelinguiden i 2017 uddelte stjerner til gourmetrestauranter, følte Havnens Perles ejer Peter Lerdrup sig snydt for en stjerne. Han mente hans bøfsandwich nemt kunne begå sig i det fine selskab.

Anerkendelse
 2007 – Aarhus' bedste pølsevogn
 2008 – Aarhus' bedste pølsevogn
 2009 – Aarhus' bedste pølsevogn
 2012 – Danmarks bedste bøfsandwich
 2014 – Danmarks bedste bøfsandwich

Referencer

Eksterne henvisninger
 Havnens Perles officielle websted
 Havnens Perle på aarhuswiki.dk

Restauranter i Aarhus
Grillbarer
Etableret i 1962

Havnens Perle


Sanayi-i Nefise Mektebi,  güzel sanatlar alanında eğitim vermek üzere II. Abdülhamit döneminde İstanbul'da 1882'de kurulmuş bir yüksekokuldur.

Osmanlı İmparatorluğu'nun ilk güzel sanatlar okuludur.  Günümüzde Eski Şark Eserleri Müzesi  olarak hizmet veren binada 2 Mart 1883'te eğitime başlayan okul, 1928'de Güzel Sanatlar Akademisi adını almıştır; 1982'de Mimar Sinan Üniversitesi adını almış, 2006'da şu anki Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi adını alarak eğitime devam etmektedir.

Tarihçe
Sanayi-i Nefise Mektebi,  1882'de Osman Hamdi Bey'in, II. Abdülhamit tarafından Sanayi-i Nefise Mektebi Müdürlüğü'ne tayin edilmesiyle resmen kuruldu.  Okulun kuruluşundaki resmi adı, kuruluş fermanındaki şekliyle Mekteb-i Sanayi-i Nefise-i Şahane 'dir. Okulun adı, resmi yazışmalarda ve dönemin arşiv belgelerinde ise Sanayi-i Nefise Mekteb-i Âlisi olarak geçer.

Başlangıçta Ticaret Nezareti'ne bağlı bir kurum idi. 1886'da Maarif Nezareti'ne bağlandı.

Paris Güzel Sanatlar Okulu (Ecole Des Beaux-Art)'nu örnek alarak kurulan okulda 1882 yönetmeliğine göre resim, heykeltıraşlık, mimarlık ve hakkaklık ile sanat dersleri okutulunacak ve öğretilecekti. Dersler antik sanat ağırlıklı idi. Osman Hamdi Bey, okulun Arkeoloji Müzesi'ne yakın olması gerektiğini düşünüyordu. Mimar Alexandre Vallaury'den okulu müzenin ana giriş kapısının karşısına,   Çinili Köşk'ün yanına inşa etmesini istedi. Vallaury beş derslik ve bir atölyeden oluşan küçük bir bina yaptı. 1916'ya kadar kullanılan bu bina,  1892 ve 1911'de yapılan eklerle genişletilmiştir. Vallaury aynı zamanda mektebin il mimarlık hocası olarak görevlendirilmiştir.

Okul binasının yapımı, kütüphane oluşturulması, akademik ve idari kadro temini gibi meseleler halledildikten sonra, okul eğitime resmen 2 Mart 1883 tarihinde başladı.  Sekiz eğitmen ve yirmi öğrenci vardı. Öğrencilerin hepsi erkek, çoğu gayri-müslimdi. Okulu dahili öğrencileri mektepte tahsil görüp orada yatılı kalırlar iken, harici öğrenciler yalnız binayı yatıp-kalkmak için kullanırlar, eğitimlerini diğer Fransız okullarında alırlardı. 1890'ların sonlarında öğrenci sayısı 200'ü bulmuştur.

Osman Hamdi Bey ölümüne kadar bu okulun müdürlüğü görevini sürdürdü. 1910'da ölümü üzerine kardeşi Halil Ethem Bey okul müdürlüğüne atandı.

1911 yılında okulun yapısı ve müfredatı hakkında yeni bir talimatname yürürlüğe girdi. Bu talimatnamede öğrencilerin  1 sene hazırlık gördükten sonra, resim bölümü 5 sene, mimarlık ve heykeltıraşlık 4 sene, hakkaklık ise 3 sene olarak okuyacakları belirtilmiştir. Önceden 17 olan öğrenci yaşı 16'ya indirilmiş; sınır 25 yaş olarak belirlenmiştir. Öğrencilerin lise mezunu olması şatı vardı. Atölye çalışmalarında canlı model kullanılacağı belirtilmişti.

Okul binası artan öğrenci sayısına yetersiz gelmekteydi; savaş dolayısıyla eski binayı onarmak imkansızdı. Okul, öğrenim için uygun olmayan çeşitli yapılarda çalışmaya devam etti. 1916'da Cağaloğlu' ndaki Lisan Mektebi binasına nakledildikten  sonra 1920 döneminde Şehzadebaşı'ndaki bir binaya ardından, Divanyolu'nda "Gedikler Kahyası Salih Efendi Konağı" adıyla bilinen, şimdiki Sıhhiye Müzesi binasına taşındı. 1921'de tekrar Lisan Mektebi binasına döndü.

Bu dönemde okul müdürlüğüne Nazmi Ziya Bey gelmişti . Okul müdürlüğünü 1921-1924 arasında Cemil Cem'in üstlendi. 1924'te Nazmi Ziya Bey yeniden okul müdürü oldu.   yıl yeni bir talimatname hazırlandı ve 1934'e kadar uygulandı. Okula tezyinat ve resim öğretmenliği bölümleri eklendi.

Cumhuriyet dönemi ile birlikte yabancı hocaların yerini Türk hocalar aldı.  Öğrenciler klasikten uzak daha rahat ve serbest çalışmalar yapmaya başladı.

Kız öğrenciler için 1914'te İnas Sanayi-i Nefise Mektebi Zeynep Hanım Konağı'nda hizmete girmişti. Bu okul öğretim kadrosu büyük ölçüde Sanayi-i Nefise Mektebi'nden sağlamaktaydı. 1926'da iki kurum birleşti. Sanayi Nefise Mektebi'ne  Fındıklı'daki eski Meclis-i Mebûsân binası (Cemile Sultan Sarayı) tahsis edildi. Kız ve erkek öğrencileri bu binada ve bir arada öğrenim görmeye başladılar.

1927'de Namık İsmail'in müdürlüğünde mektebin ismi önce "Sanayi-i Nefise Akademisi"  olarak değişti Zamanla  Güzel Sanatlar Akademisi adı benimsendi

1929'da mektepte seramik bölümü faaliyete geçti. 1930'larda atölyeler daha da çeşitlendi. 1936'da "Türk Tezyini Sanatlar Bölümü" eklenmiştir. 1938'de alınan kararla, mimari bölümü liseden sonra 5 sene oldu; bölümün adı da "Yüksek Mimarlık" bölümü olarak değişti. 1959'da artık tüm bölümlere liseyi bitirenler, imtihanla alınmaktadır. Ayrıca tüm bölümler 5 senelik olmuştur.

1969 yılındaki yasa ile akademi, bilimsel bir özerkliğe kavuşmuştur ve artık ismi "İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi" olarak geçmektedir. 1975'te akademiye birçok bölüm eklendi.

1981'de Akademi YÖK çatısı altına girdi ve adı da artık "Mimar Sinan Üniversitesi" oldu. Üniversite kuruluşunun 121. yılında,yani 2004 yılında tekrar isim değiştirdi ve  "Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi" ne dönüştü.

İlk Eğitim Kadrosu
 Müdür-ü Umumi: Osman Hamdi Bey
 Dahili Müdür ve Heykel Muallimi: Osgan Efendi
 Fenn-i Mimari Muallimi: Alexandre Vallaury
 Yağlıboya Resim Muallimi: Salvatore Valeri
 Karakalem Resim Muallimi: Joseph Warnia-Zarzecki
 Tarih ve Tarih-i Sanat Muallimi: Aristoklis Efendi
 Ulum-u Riyaziye Muallimi: Kaymakam Hasan Fuat Bey
 Teşrih Muallimi: Kolağası Yusuf Rami Efendi
 Hakkaklık Muallimi: Mösyö Napier

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Mimar Sinan Üniversitesi

Osmanlı Devleti'ndeki üniversiteler
Mimar Sinan Üniversitesi
Osmanlı döneminde İstanbul
1882'de kurulan eğitim kurumları

Sanâyi-i Nefîse Mektebi


Splendida izolare este o expresie utilizată pentru orientarea politicii externe britanice de la sfârșitul secolului al XIX-lea, prin care erau evitate alianțele permanente, în special în perioada guvernului lui Lord Salisbury din 1885-1902. Această politică își avea originea în ieșirea în 1822 din sistemul Concertului European. După împărțirea Europei în două blocuri de putere și izolarea Regatului Unit în timpul celui de-al doilea război cu burii din 1899-1902, curentul izolaționist și-a schimbat cursul.

Expresia a fost folosită pentru prima oară în ianuarie 1896 de politicianul canadian  George Eulas Foster, care își exprima aprobarea pentru implicarea minimă a britanicilor în politica europeană și spunea "În aceste zile cam problematice când marele Imperiu Mamă stă splendid izolat în Europa."  Expresia a fost de curând repus în circuit în cadrul dezbaterilor cu privire Brexit, uneori admirativ, alteori sarcastic.

Cadru istoric

Politica britanică a fost caracterizată prin reținerea manifestată pentru intrarea în alianțe permanente sau asumarea de angajamente cu alte Mari Puteri. Deși se presupune că această politică a fost aplicată la sfârșitul secolului al XIX-lea, unii istorici consideră că își are originea în retragerea britanicilor din sistemul Concertul European după Congresul de la Verona din 1822. Această decizie a fost luată de George Canning, ale cărui principii au dominat politica externă britanică timp de decenii și au fost rezumate de istoricul Harold Temperley după cum urmează:

Pentru cea mai mare parte a secolului al XIX-lea, Anglia a căutat să păstreze echilibrul puterii existent la un moment dat în Europa, să își apere rutele comerciale spre colonii și dominioane, în special cele care legau India Britanică de metropolă prin Canalul Suez. În 1866, ministrul de externe Lord Derby explica politica britanică astfel:

Este datoria guvernului acestei țări, plasată așa cum este în ceea ce privește poziția geografică, să se mențină în termeni de bunăvoință cu toate națiunile învecinate, dar să nu se încurce în  nicio alianță unică sau monopolistă cu vreuna dintre ele; mai presus de orice, să se străduiască să nu se amestece în mod inutil și iritant în afacerile interne ale oricărei țări străine."

Singura excepție a fost Tratatul de la Londra din 1839, prin care a fost recunoscută independența Belgiei. Importanța strategică a porturilor belginene Ostend, Antwerp și Zeebrugge era atât de mare încât justifica garantarea de către britanici a independenței Belgiei, inclusiv prin mijloace militare, dacă ar fi fost nevoie.

Bismarck și Salisbury

După proclamarea Imperiului German în 1871, cancelarul Bismarck a încercat să izoleze în 1873 Franța prin Liga celor Trei Împărați (Dreikaiserbund) dintre Austro-Ungaria, Imperiul Rus și Germania. Cinci ani mai târziu a părăsit Liga datorită creșterii influenței Rusiei în Balcani. Dubla Alianță dintre Germania și Austro-Ungaria s-a transformat în Tripla Alianță după ce Italia s-a alăturat înțelegerii în 1882.

Principalul obiectiv al lui Bismarck a fost menținerea Rusiei și Germaniei în relații cordiale. El a reformat Liga în 1881 ca răspuns la încercările britanicilor și francezilor să se alieze cu rușii.  Când Liga a dispărut în cele din urmă în 1887, Bismarck a înlocuit-o cu Tratatul de reasigurare, o înțelegere secretă dintre Germania și Rusia cu privire la neutralitatea uneia dintre puteri dacă cealaltă avea să fie atacată de Franța sau Austro-Ungaria.

Deși liderii politici britanici erau preocupați de creșterea puterii militare și industriale germane, ei au considerat că politica lui Bismack de după 1871 era concentrată în principal pe menținerea status quo-ului. Această poziție s-a modificat după ce împăratul  Wilhelm al II-lea l-a demis pe Bismack în 1890. Kaiserul și amiralul Alfred von Tirpitz au inițiat după acest moment Cursa germano-britanică a înarmării navale.

Salisbury a dat o definiție celebră  a politicii sale externe: "să plutești alene în sensul curentului, scoțând ocazional cangea diplomatică".  În practică, aceasta însemna evitarea războiului cu o altă Mare Putere sau o alianță a puterilor și asigurarea siguranței comunicațiilor cu Imperiul. Principala preocuparea a britanicilor era posibilitatea ca Rusia să cucerească Constantinopolul și Dardanele, ceea ce i-ar fi dat acces la Marea Mediterană, de unde ar fi putut amenința rutele către India. Regatul Unit și Imperiul Rus au fost aproape de război în timpul  Marea Criză Orientală în 1875-1878.

După ce britanicii au ocupat Egiptul în Războiul anglo-egiptean din 1882, politica mediteraneană s-a concentrat pe asigurarea stabilității. Așa a apărat în 1887  Acordurile Mediteraneene cu Italia și Austro-Ungaria. Cele trei state au fost de acord să coopereze în caz de criză, dar cum nu erau susținute prin legi naționale, niciun guvern nu era obligată să ceară aprobarea Parlamentului național.

Aceasta i-a permis lui Salisbury să colaboreze din punct de vedere al politicii externe cu Germania  fără să  fie obligată să semneze o alianță oficială, asigurând o contrapondere amestecului francez în Egipt. Cum britanicii împărtășeau îngrijorarea austriecilor în legătură cu expansiunea influenței Rusiei în Europa de Sud-Est, Bismarck nu a fost obligat să aleagă între cei doi aliați ai Germaniei când aceștia au avut conflicte în Balcani. Această politică mutual profitabilă s-a încheiat în 1890, când Bismarck a fost demis de Wilhelm.

La sfârșitul secolului al XIX-lea, Regatul Unit a fost provocat pe mai multe fronturi. În Europa, a trebuit să facă față combinației dintre politica externă imprevizibilă a împăratului Wilhelm, creșterea puterii navale a Imperiului German și instabilitătea cauzate de declinul Imperiului Otoman. Pe continentul american, președintele american Grover_Cleveland a fabricat un conflict legat de frontiera dintre Venezuela și Guyana Britanică. În Asia Centrală, frontieră Indiei Britanice cu Imperiul Rus, care măsura  3.000 km în 1800, scăzuse la 30 km în unele sectoare.

La sfârșitul secolului, Europa era divizată în două blocuri de putere. Kaiserul Wilheml a inițiat o politică externă prin care să termine "călătoria gratuită a Marii Britanii atârnate de pulpana Triplei Alianțe". Amenințările numeroase la adresa intereselor regatului și excluderea diplomatică din perioada celui de-al doilea război cu burii  (1899-1902)  au făcut ca un politician precum Joseph Chamberlain, unul dintre liderii Partidul Liberal Unionist și un apărător înfocat la politicii Imperiul pe primul loc, să înceapă să își pună întrebări cu privire la justețea evitării alianțelor oficiale.

Abandonarea izolării

În 1898, Secretarul de Stat pentru Colonii Joseph Chamberlain a făcut două încercări să negocieze o alianță cu Germania și făcut vorbit public despre situația  diplomatică grea a Marii Britanii: "Noi nu avem aliați. Mi-e temă că nu avem prieteni ... Suntem de unii singuri." Eforturile lui au fost în zadar, dar ele au fost o reflectare a înțelegerii tot mai clare a situației periculoase la care Anglia se expusese prin evitarea alianțelor europene.

Fiind în măsură egală preocupate de expansiunea Rusiei în Coreea și Manciuria, britanicii și japonezii au semnat în 1902 Alianța anglo-japoneză. Dacă oricare dintre cele două ar fi fost atacată de o a treia parte, cealaltă trebuia să rămână neutră, iar dacă ar fi fost atacată de două sau mai multe puteri, cea de-a doua semnatară trebuia să vină în sprijinul celei atacate. În practică, Japonia putea să se bazeze pe sprijinul britanic într-un război cu Rusia, dacă Franța sau Germania, care aveau la rândul lor interese în regiune, ar fi decis să se alăture rușilor. Cu Anglia încă implicată în războiul cu burii, acest tratat a fost mai degrabă o mișcare defensivă, decât o acțiune pentru încheierea izolaționismului. Acest punct de vedere a fost susținut de exemplu de T. G. Otte, care consideră tratatul ca pe o întărire distanțării a Marii Britanii de continent și de sistemul european de alianțe. Marea Britanie a început de asemenea construirea "Relației Speciale" cu SUA.

La început, pentru opinia publică britanică, Antanta cordială  din 1904 cu Franța și Convenția anglo-rusă din 1907 nu au fost alianțe oficiale, ci înțelegeri care s-au concentrat pe problemele granițelor coloniilor din Asia și Africa. Cu toate acestea, ele au deschis căile pentru cooperarea în alte domenii, ceea ce făcea ca britanicii să fie implicați într-un viitor conflict în care luptau Franța sau Rusia. Cele trei înțelegeri  au ajuns să fie cunoscute cu numele generic de Tripla Alianță. Britanicii i-au sprijinit pe francezi împotriva germanilor în Criza Agadir din 1911, cele două țări ajungând în cele din  urmă la o înțelegere informală pentru cooperare și în alte domenii. Până în 1914, atât comandanții forțelor terestre cât și cei ai marinei erau în favoarea sprijinirii Franței în cazul unui eventual război cu Germania, dar puțini membri ai guvernului erau conștienți de seriozitatea angajamentului militarilor.

Evaluare istoricilor
Istoricul diplomației Margaret MacMillan consideră că, în 1897, Marea Britanie era cu adevărat izolată, dar această situație nu era nici pe departe "splendidă" ci foarte era, deoarece țara nu avea nici un prieten adevărat, era angajată în dispute cu Statele Unite, Franța, Germania și Rusia.

Istoricii au cercetat dacă izolarea britanicilor a fost o atitudine intenționată sau dictată de evenimentele contemporane. A. J. P. Taylor pretinde că "izolarea"a existat doar într-un sens limitat: "Britanicii au încetat cu siguranță să se mai preocupe de echilibrul puterii în Europa; ei au presupus că aceasta se autoreglează. Dar ei au menținut o legătură strânsă cu puterile continentale pentru binele afacerilor din afara Europei, în special în Orientul Apropiat". John Charmley a considerat că "splendida izolare" a fost ficțiune pentru perioada anterioară Alianței franco-ruse din 1894, după care politica izolării a fost urmată cu mare  reticență. E. David Steele afirmă că, atunci când Salisbury s-a referit odată la "splendida izolare", el "s-a exprimat ironic la adresa celor care credeau în această posibilitate."

Salisbury nu a folosit niciodată termenul "splendidă izolare" pentru descrierea modului de abordarea a politicii externe. Mai mult, el a fost public împotriva utilizării acesteia. El considera că este periculos ca țara să fie neimplicată în afacerile europene. Unul dintre biografii lui a afirmat că termenul a "fost atașat în mod nedrept de politica externă a lui Salisbury."  Marea Britanie nu a fost izolată în această perioadă,  având în vedere alinierile sale informale care decurg din cele două acorduri mediteraneene și din faptul că a continuat să negocieze cu alte puteri europene și a rămas complet legată de Imperiul Britanic.

Folosirea expresiei în zilele noastre
Expresia a revenit în mijloacele de informare în masă britanice în 2011, când premierul David Cameron s-a opus unei înțelegerii pentru salvarea Zonei euro și rezolvarea crizei datoriilor europene. Vetoul a fost salutat de parlamentarii eurosceptici conservatori, care sprijineau punctul de vedere tradițional al partidului.

Expresia a fost de asemenea utilizată în perioada de dinaintea și după  referendumul pentru părăsirea Uniunii Europene  (Brexit) din 23 iunie 2016. Mai înainte de vot, expresia a fost utilizată în mod ironic și critic de cei care doreau rămânerea în Uniune. De exemplu, fostul premier conservator John Major a folosit termenul în mod ironic în lunile în care a făcut campanie pentru opțiunea remain.

Vedeți și
 Cauzele Primului Război Mondial
 Relațiile internaționale dintre Marile Puteri (1814–1919)
 Izolaționism
 Referendumul asupra menținerii Regatului Unit în Uniunea Europeană

Note

Bibliografie suplimentară

 Charmley, John. "Splendid Isolation to Finest Hour: Britain as a Global Power, 1900–1950." Contemporary British History 18.3 (2004): 130-146.

 Goudswaard, Johan Marius. "Some aspects of the end of Britain's" splendid isolation", 1898–1904" Diss. RePub (Erasmus University Library), 1952. ch 5 online

 Howard, C.H.D. Splendid isolation: a study of ideas concerning Britain's international position and foreign policy during the later years of the third Marquis of Salisbury (1967).
 Howard, C.H.D. Britain and the Casus Belli, 1822-1902: a study of Britain's international position from Canning to Salisbury (Burns & Oates, 1974).

 Naamani, Israel. The Abandonment of "Splendid Isolation:" A Study of British Public Opinion and Diplomacy, 1895—1902 (Indiana UP, 1946).  311pp

Resurse internet
Harta Europei în perioada "splendidei izolări" a Regatului Unit (omniatlas.com)

Istoria relațiilor externe ale Regatului Unit
Secolul al XIX-lea în Regatul Unit

Splendida izolare


Peter Grant (5 April 1935 – 21 November 1995) was an English music manager, best known as the manager of Led Zeppelin from their creation in 1968 to their breakup in 1980. With his intimidating size and weight, confrontational manner, knowledge and experience, Grant was able to procure strong and unprecedented deals for Led Zeppelin, and is widely credited with improving pay and conditions for all musicians in dealings with concert promoters. Grant has been described as "one of the shrewdest and most ruthless managers in rock history".

Born and largely brought up in the south London suburb of South Norwood, England by his mother, he worked variously as a  stagehand,  bouncer,  wrestler, bit-part actor, and UK tour manager for acts such as Chuck Berry, Gene Vincent and the Animals, before getting involved briefly in band management with the Nashville Teens and the Yardbirds.

He was also a record executive for Swan Song Records.

Early life
Grant was born in the south London suburb of South Norwood, England. His mother Dorothy worked as a secretary. He attended Sir Walter St John School in Grayshott before the Second World War, and completed his schooling at Charterhouse School in Godalming after the evacuation. After the war, Grant returned to Norwood until leaving at the age of 13, when he became a sheet metal factory worker in Croydon. He left that job after a few weeks, and then obtained employment on Fleet Street delivering photographs for Reuters.

Grant was soon attracted to the entertainment industry, and worked as a stagehand for the Croydon Empire Theatre until 1953, when he was called up for national service in the RAOC, reaching the rank of corporal. He worked briefly as an entertainment manager at a hotel in Jersey before being employed as a bouncer and doorman at London's 2i's Coffee Bar, where Cliff Richard, Adam Faith, Tommy Steele and others got their start. Co-owner of the 2i's bar, professional wrestler Paul Lincoln, suggested and assisted Grant appear on television as a wrestler under the titles "Count Massimo" and "Count Bruno Alassio of Milan," using his 6 ft 2 in frame to good effect. This kindled his enthusiasm for acting, and he was hired by film studios as a bit part actor, stuntman and body double.

Acting career
Between 1958 and 1963, Grant appeared in a number of films, including A Night to Remember (1958), playing a crew member on the Titanic; The Guns of Navarone (1961), playing a British commando; and Cleopatra (1963), playing a palace guard. He also appeared in television shows such as The Saint, Crackerjack, Dixon of Dock Green, and The Benny Hill Show. He was Robert Morley's double on many of the actor's films. The money he made from these ventures was invested in his own entertainment transport business. As the acting roles dried up, Grant made more money taking groups such as the Shadows to their concerts.

Artist management
In 1963, Grant was hired by promoter Don Arden along with John Schatt to be the British tour manager for artists such as Bo Diddley, the Everly Brothers, Little Richard, Brian Hyland, Chuck Berry, Gene Vincent and the Animals. By 1964, Grant had started to manage his own acts including the Nashville Teens, an all-girl group called She Trinity, the New Vaudeville Band, The Jeff Beck Group, Terry Reid and Stone the Crows. His management was established in the same 155 Oxford Street office used by his friend, record producer Mickie Most, who had previously worked with Grant at the 2i's Coffee Bar. Most and Grant together set up RAK Music Management, an offshoot of Most's Rak Records.

In late 1966, Simon Napier-Bell asked Grant to take over management of the Yardbirds, who were constantly touring yet struggling financially. Mickie Most had suggested to Napier-Bell that Grant would be an asset to the Yardbirds, but as it happened his arrival was too late to save the band. The experience, however, did give him ideas which were put to good use later with Led Zeppelin. As he explained:

Grant's no-nonsense approach to promoters, and his persuasive presence, were influential in the Yardbirds making money from concerts for the first time. Grant travelled closely with the Yardbirds, ensuring that all costs were kept to a minimum, that members were paid on time, and that the band retained artistic control. Unlike most other managers at the time who rarely set foot in a music venue, Grant's approach was hands-on.

Led Zeppelin

The Yardbirds dissolved in 1968, all band members departing except guitarist Jimmy Page, who constructed a new group consisting of himself, Robert Plant, John Bonham and John Paul Jones to fulfil a contractual agreement to tour Europe, and were allowed by the other Yardbird members to use the name "The New Yardbirds". After the tour, the agreement to use the name expired, and Chris Dreja wrote Page a "cease and desist" notice, so the group chose the name Led Zeppelin, with Grant assuming the role of their manager. His trust in and loyalty to Led Zeppelin was such that his managerial arrangement with the band was via a gentlemen's agreement.

It is doubtful whether Led Zeppelin would have been as successful without Grant as their manager. He negotiated the group's sizeable five-year record contract with Atlantic Records, and his business philosophy would eventually pay off for the label. Grant strongly believed that bands could make more money, and have more artistic merit, by focusing their efforts on albums rather than singles. Live performances were deemed more important than television appearances – if one wanted to see Led Zeppelin, one had to experience their performances in person.

Led Zeppelin's particular success in the United States can partly be credited to Grant's keen sense of US audiences and the vast underground movement that was sweeping the country. It was his knowledge of the American touring scene that thrust Led Zeppelin into the forefront of the burgeoning American rock market, and under his stewardship the great majority of Led Zeppelin concerts were performed in the United States, resulting in massive profits for the group. He ensured that the vast bulk of ticket profits wound up in the hands of the band rather than in the hands of promoters and booking agents, and is reported to have secured 90% of gate money from concerts performed by the band, an unprecedented feat. By taking this approach he set a new standard for artist management, "single-handedly pioneer[ing] the shift of power from the agents and promoters to the artists and management themselves."

Grant's determination to protect the financial interests of Led Zeppelin was also reflected by the sometimes extraordinary measures he took to combat the practice of unauthorized live bootleg recordings. He is reported to have visited record stores in London that were selling Led Zeppelin bootlegs and demanded all copies be handed over. He also monitored the crowd at Led Zeppelin concerts in order to locate anything which resembled bootleg recording equipment. At one concert at Vancouver in 1971, he saw what he thought was such equipment on the floor of the venue and ensured that it was destroyed, only to later learn that it was a noise pollution unit being operated by city officials to test the volume of the concert. On another occasion, at the Bath Festival in 1970, he threw a bucket of water over unauthorised recording equipment.

Grant had complete and unwavering faith in Led Zeppelin. Unlike some other managers of the era, he never compromised his clients by exploiting them for short-term profit, instead always putting their interests first, and being a manager that split the profits five ways, between Grant and the other members of the band. This was demonstrated by his decision to never release the popular songs from Led Zeppelin's albums as singles in the UK, out of respect for the band's desire to develop the concept of album-oriented rock. As was explained by Jones:

Grant's past experience in handling stars such as Jerry Lee Lewis and Gene Vincent also provided him with an excellent grounding in managing the pandemonium which frequently surrounded Led Zeppelin, particularly whilst the band was on tour. Grant himself said that "Led Zeppelin looks after the music and I do everything else – and if it takes some strong measures to get our way, then so be it." According to rock journalist Steven Rosen:

Although there were media reports of his heavy-handed, intimidating tactics, Grant was respected in the business. Jones said, "Peter was a very sensitive man. He was a very, very smart man. People just think of his size and his reputation, but actually he never had to use his size. He could out-talk anybody ..."

Grant was instrumental in setting up Led Zeppelin's publishing company, Superhype Music in 1968. He was also the driving force in establishing Swan Song Records in 1974, which gave Led Zeppelin further financial and artistic control over its products. Although initially he solely managed Led Zeppelin, in later years he additionally assumed management of other bands signed to Swan Song, such as Stone the Crows, Bad Company and Maggie Bell. In 1975, he turned down a lucrative offer to manage Queen. When he was once questioned on what was the single most important thing a manager could say, Grant's response was "Know when to say 'no'." In 1977, he was asked by Colonel Tom Parker to manage a proposed concert tour of Europe by Elvis Presley, but Elvis died on 16 August 1977, just as negotiations had commenced.

Mr Zeppelin Regrets
In January 1972, Bernard Chevry, manager of the Midem music business festival wrote to Grant, asking for "Led Zeppelin and his backing group" to appear. Grant was annoyed that Chevry did not realise Led Zeppelin was a group, and in response took out a full-page advertisement in the trade paper Record Retailer, showing the original Midem letter, captioned "Mr Zeppelin Regrets. ... ." The response was seen by most of the music industry, and humiliated Chevry. Grant later described Chevry as "a prat".

Oakland incident
In 1977, Grant gave his approval for Led Zeppelin's tour manager Richard Cole to hire John Bindon to act as security co-ordinator for the band's concert tour of the United States. Bindon had previously provided security for actors Ryan and Tatum O'Neal.

Towards the end of the tour, a major incident occurred during their first concert at the Oakland Coliseum on 23 July 1977. Upon arrival at the stadium, it was alleged that Bindon pushed a member of promoter Bill Graham's stage crew out of the way as the band entered the stadium via a backstage ramp. Tension had been simmering between Graham's staff and Led Zeppelin's security team during the day, and as Grant and Bindon were walking down the ramp near the end of the concert, words were exchanged with stage crew chief Jim Downey, which resulted in Bindon knocking Downey unconscious.

Within minutes, a separate off-stage incident involving Graham's security man Jim Matzorkis, who allegedly slapped Grant's 11-year-old son Warren over the removal of a dressing room sign, escalated into an all-out brawl that resulted in Matzorkis being taken to hospital after being beaten by Grant and Bindon. The band, except John Bonham, were performing on stage and were unaware of what was transpiring backstage. Led Zeppelin's second Oakland show took place only after Bill Graham signed a letter of indemnification absolving Led Zeppelin from responsibility for the previous night's incident. However, Graham refused to honour the letter because, according to his legal advice, he was under no obligation to agree to its terms.

Members of the band returned to their hotel after the concert, and were woken the next morning by a surprise police raid after Graham had changed his mind and decided to press charges. Bindon, Cole, Grant and Bonham received bail and travelled to New Orleans on 26 July, but the remaining dates on the tour were subsequently cancelled due to the sudden death of Robert Plant's son, Karac, back home in the UK. As they returned to Britain, a suit was filed against them by Graham for $2 million.

After months of legal wrangling, Led Zeppelin offered to settle and all four pleaded nolo contendere, receiving suspended sentences and undisclosed fines. Bindon had already been dismissed by the band upon their return to Britain. Grant later stated that allowing Bindon to be hired was the biggest mistake he ever made as manager.

Final years

Marital problems, diabetes, cocaine addiction and the death of Led Zeppelin drummer John Bonham all took their toll on Grant's health, and after the official breakup of Led Zeppelin in 1980, and the subsequent folding of the Swan Song label in 1983, he virtually retired from the music business to his private estate in Hellingly, East Sussex.

However, towards the end of his life he conquered his addiction and lost a significant amount of weight. His first public appearance for many years was in 1989, when he and Jimmy Page both attended a Frank Sinatra concert at the Royal Albert Hall. Grant subsequently sold his estate and moved to nearby Eastbourne, where he was offered the civic position of local magistrate for the town council, but he turned it down. In 1992, he appeared in the film Carry On Columbus as a cardinal. In his remaining years, Grant became a keynote speaker at music management conferences such as In the City, where he was lauded by latter-day peers.

Death
On the afternoon of 21 November 1995, Grant suffered a fatal heart attack while driving to his home at Eastbourne with his daughter Helen. He was 60 years old.

Grant was buried on 4 December 1995 at the cemetery opposite his mansion, with the funeral service held at St Peter and St Paul's Church, Hailsham, East Sussex. His eulogy was read by longtime friend Alan Callan. Coincidentally, it was the 15th anniversary of Led Zeppelin's official breakup. His final public appearance had been at the final night of the Page and Plant tour at the Wembley Arena in July 1995.

Grant was survived by his son Warren Grant and his daughter Helen Grant.

Tributes and accolades
Grant has been widely recognised for improving pay and conditions for musicians in dealings with concert promoters. According to music journalist Mat Snow, "Peter Grant enjoys a proud position in the pantheon of legendary British rock managers."  He has also been stated as "the most colourful and influential manager in the history of rock." Phil Everly, from the Everly Brothers, noted: "Without his efforts, musicians had no careers. He was the first to make sure the artists came first and that we got paid and paid properly."

Chris Dreja, whom Grant had managed whilst he was with the Yardbirds, recalls:

Similarly, Page has described Grant as groundbreaking in his style of management, explaining that "Peter had changed the dynamic that existed between bands, managers and promoters. He was a superb, canny manager."

In 1996, the MMF (Music Managers Forum) award for outstanding achievement in management was renamed the Peter Grant Award, in his honour.

Filmography
A Night to Remember (1958) – Titanic Crew Member (uncredited)
The Guns of Navarone (1961) – British Commando (uncredited)
Cleopatra (1963) – Palace Guard (uncredited)
The Song Remains the Same (1976) – Himself – Band Manager
Carry On Columbus (1992) – Cardinal (uncredited final film role)

Television appearances
The Saint (1962)
Crackerjack (1962)
Dixon of Dock Green (1962)
The Benny Hill Show (1962)

References

Sources

External links

1935 births
1995 deaths
Burials in England
20th-century English male actors
English male film actors
English music managers
Led Zeppelin
People educated at Charterhouse School
People from South Norwood
Royal Army Ordnance Corps soldiers
Swan Song Records
People from Hellingly
20th-century English businesspeople
20th-century British Army personnel
Military personnel from London
English male professional wrestlers

Peter Grant (music manager)


أغنى رجل في بابل  هو كتاب لرجل الأعمال الأمريكي جورج صامويل كلاسون نشر في عام 1926، يعطي الكتاب نصائح مالية لمجموعة من الناس عاشوا في مدينة بابل القديمة

قبل نشر الكتاب كان جورج يكتب مقالات قصيرة عن طرق النجاح وينشرها في وريقات صغيرة يتناقلها الناس، حتى جمع أشهر هذه الوريقات ووضعها في كتابه هذا. وقد أُعيد نشر هذا الكتب في عام 2002، و2004 و2007 وبيعت منه أكثر من مليوني نسخة

فصول الكتاب
 مقدمة
 الرجل الذي طلب الذهب
 أغنى رجل في بابل
 السبع علاجات لمحفظة اللحم
 لقاء آلهة الحظ السعيد
 القوانين الخمس للذهب
 دائن الذهب في بابل
 جدران بابل
 تجارة الجمال في بابل
 الأقراض المغطاة بالطين من بابل
 الرجل ذو أفضل حظ في بابل
 تخطيط تاريجي لبابل
 أغنى رجل في بابل

كان أركاد أغنى رجل في بابل.. وقد قصده أصدقاؤه القدامى الذين لم يفلحو في الوصول إلى الثراء باحثين عن السر وراء الثراء، وقد قام بمساعدتهم ومساعدة أهالي بابل وأخبرهم بأسرار الثراء بأسلوب شيق.
إذا قرأت الكتاب فستجده مليئاً بالقصص التي تثري خبرتك.. أما النقاط الأساسية في الكتاب سأوردها بإيجاز..

 احتفظ بجزء من إيراداتك.

الطرق السبعة للتغلب على المحافظ الخاوية :
1) ابدأ في ملء محفظتك.
2) تحكم في نفقاتك.
3) اعمل على إنماء ثروتك.
4) حافظ على ثروتك من الضياع.
5) اجعل منزلك استثماراً مربحاً.
6) اضمن دخلاً ثابتاً في المستقبل.
7) زد من قدرتك على الكسب.
 الحظ السعيد يأتي فقط لمن يعملون بنشاط لاستغلال الفرصة التي تتاح لهم.

القوانين الخمسة للمال :
1- يأتي المال بسهولة وبكميات متزايدة لأي إنسان يقوم بادخار ما لا يقل عن عشر إيراداته كي ينشئ ممتلكات من أجل مستقبله ومستقبل عائلته.
2- يعمل المال بكد ورضا من أجل صاحبه الحكيم الذي يجد وسيلة جيدة لإنمائه مما يجعله يتضاعف.
3- يبقى المال في حماية صاحبه الحريص الذي يستثمره في إطار النصح الذي يقدمه له الرجال البارعون في التعامل مع المال.
4- سريعاً ما يفر المال من بين يدي الإنسان الذي يستثمره في أعمال وأغراض لا يألفها أو لا يوافق عليها من هم بارعون في الحفاظ عليه.
5- يفر المال من الإنسان الذي يجبره على جني إيرادات غير ممكنة أو يتبع النصائح المغرية التي يقدمها له المحتالون والمخادعون أو يعتمد في استثماره على خبرته المعدومة ورغباته العاطفية.
 الحذر القليل خير من الندم الكثير. (إننا في عصرنا هذا، خلف أسوار مدخراتنا المأمونة واستثماراتنا الموثوقة، نستطيع حماية أنفسنا من المآسي غير المتوقعة التي قد تصيبنا.)
 إننا لا نستطيع أن نتحمل أن نكون بلا حماية كافية.
 أينما وجدت العزيمة، وجد الطريق.

مراجع

كتب 1926
كتب مالية

أغنى رجل في بابل (كتاب)


إلينيكون (Ελληνικόν) هي مدينة في إقليم أتيكا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 20160 نسمة.

مراجع

مدن اليونان
مقاطعة جنوب أثينا
أماكن مأهولة في جنوب أثينا

إلينيكون


George Adams, (d. 1704, Londra - ö. 1773) İngiliz optikçi.

Kendi kendini yetiştiren George Adams, 18. yüzyılın ikinci yarısında İngiltere'nin en iyi bilim araçları yapımcılarından biri oldu (kurduğu şirket yüz yıla yakın süreyle büyük bir etkinlik gösterdi). Önce mikroskop yapımında uzmanlaşıp kendi de birçok yeni model geliştirdi; sonra çağında bilinen her tür fizik, gökbilim, denizcilik, vb. araçlarının yapımına girişti. Micrographia Illustrata (Resimli Mikrografi, 1746) adlı bir kitap yazdı.

Dış bağlantılar
 Aile tarihi

1704 doğumlular
1773 yılında ölenler
18. yüzyılda İngilizler
İngiliz fizikçiler

George Adams


Somalijsko nacionalno sveučilište (som. Jaamacada Ummada Soomaaliyeed), javno sveučilište u somalijskom glavnom gradu Mogadišu s naslovom "nacionalnog sveučilišta".

Povijest
Sveučilište su 1954. utemeljili Talijani pod nazivom L'Universita' Nazionale Somala, još za vremena Talijanske Somalije. Službeni status sveučilišta stječe 1969. godine, u vrijeme proglašenja DR Somalije i uvođenja komunističkog režima. Ubrzo je izgrađen i sveučilišni kampus šest kilometara izvan središta grada, kojem se u mjesnom govoru tepalo nazivom "sveučilište".

Na prijedlog Vrhovnog revolucionarnog vijeća 1973. godine povećan je broj programa i smjerova. Sljedećih dvadeset godina na sveučilištu je diplomiralo 15.000 studenata u 13 sveučilišnih smjerova. Za režima je Ministarstvo visokog obrazovanja i kulture utemeljilo istraživačke centre i u drugim gradovima diljem zemlje. Do 1973. predavalo se na talijanskom, nakon čega se uvodi i somalijski i engleski jezik.

Vođa Siad Barre pokušao je u suradnji s jezikoslovcima sa sveučilišta uvesti latinicu u somalijski pravopis. Zalogom sveučilišta otvorile su se brojne škole na somalijskom jeziku diljem zemlje. Somalijski je također uveden i kao jezik naučavanja u osnovnim i srednjim školama.

Poznati studenti
 Abdiweli Mohamed Ali, diplomat, ekonomist i političar

Izvori

Somalija
Sveučilišta

Somalijsko nacionalno sveučilište


An Andropogon glaucescens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth. An Andropogon glaucescens in nahilalakip ha genus nga Andropogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Andropogon

Andropogon glaucescens


Hungerhof (auch Ungerhof genannt) ist ein Gemeindeteil der Großen Kreisstadt Dinkelsbühl im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Der Weiler liegt am Ölgraben, einem linken Zufluss der Wörnitz. Der Ort ist im Norden, Osten und Süden von einer ganzen Zahl von Weihern umgeben. 0,5 km westlich befindet sich der Tigertwald. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Botzenweiler (0,5 km südwestlich).

Geschichte
Die Fraisch über Hungerhof war strittig zwischen dem ansbachischen Oberamt Wassertrüdingen, dem oettingen-spielbergischen Oberamt Dürrwangen und der Reichsstadt Dinkelsbühl. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es ein Anwesen. Dieses hatte die Reichsstadt Dinkelsbühl als Grundherrn. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Wassertrüdingen.

Im Jahr 1809 wurde Hungerhof infolge des Gemeindeedikts dem Steuerdistrikt und der Munizipalgemeinde Dinkelsbühl zugeordnet.

Baudenkmal
 Haus Nr. 2: Haufenhof, sogenannter Ungerhof: Wohnteil des ehemaligen Wohnstallhauses, zweigeschossiger Massivbau mit Satteldach und Putzgliederung, im Kern 16. Jahrhundert; Teil der ehemaligen Scheune, verputztes Bruchsteinmauerwerk mit Satteldach, 18. Jahrhundert

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Peter (Sinbronn) gepfarrt. Die Katholiken sind nach St. Georg (Dinkelsbühl) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Dinkelsbühl)
Ort im Landkreis Ansbach
Weiler in Mittelfranken

Hungerhof (Dinkelsbühl)


Urma  es un jútor del raión de Krymsk del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado en la orilla izquierda del Kubán, 26 km al noroeste de Krymsk y 89 km al oeste de Krasnodar. Tenía 72 habitantes en 2010

Pertenece al municipio Kíyevskoye.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde  este enlace.
Este artículo es una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Урма (Крымский район).
Sitio web del municipio
Mapa topográfico en maps.vlasenko.net.

Localidades del raión de Krymsk del krai de Krasnodar

Urma (Krymsk, Krasnodar)


An Cyperus pseudopilosus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Charles Baron Clarke, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Rafaël Herman Anna Govaerts. An Cyperus pseudopilosus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus pseudopilosus


الدِيوَان لقب كان يُطلق في بعض البلدان الإسلامية على قادة ذوي وظائف مختلفة. إذ كان الديوان، أثناء حكم المغول في الهند، لقبًا يحمله كبير ضباط الجباية بمقاطعات الهند. ثم، صار اللقب يُطلق، في وقت لاحق، على وزراء المالية ورؤساء الوزراء وقادة العديد من الولايات الأميرية الهندية، خاصة منها المسلمة، ولكن أيضا الكثير من الولايات الهندوسية.

مراجع

ألقاب باكستانية
ألقاب حاكمية
ألقاب قيادية قومية أو عرقية
ألقاب هندية
رؤساء حكومات
كلمات وعبارات بنغالية

ديوان (لقب)


විශාල මැෂින් තුවක්කුවක් යනු විශාල විෂ්කම්භයක් සහිත ප්‍රබල අවියක්වන නමුත් කුඩා හෝ මධ්‍යම ප්‍රමාණයේ මැෂින් තුවක්කුවක් ආධාරක සහිතව භාවිතයේදී ද ඉහත කී අයුරින් හැඳින්වේ. මෙම සියළු අවි සතුව 1800 තරම් ඈත කාලයක සිට පවතින දීර්ඝ ඉතිහාසයක් සතු වේ. එදා පටන් මෙම අවි විවිධාකාරයේ වෙනස්කම් සහිතව වර්තමානය තුළ ද භාවිතා කෙරේ.

ඉතා පැරණි මැෂින් තුවක්කුවක් සේ සැලකෙන "මැක්සිම්" අවිය ඊට හොඳම උදාහරණයක් වන අතර "තෙපාද" ආධාරකයක් හෝ රෝධ සහිත ආධාරකයක් යොද‍ා ගනිමින් භාවිතයට ගන්නා එය හැසිරවීමට කණ්ඩායමක් අවශ්‍යය වේ. විශාල කාල තුවක්කුවකට M2 අවිය හොඳම නිදසුනක් වේ. විෂ්කම්භය 13mm සිට 15mm තෙක් නිපදවා ඇති අවි ස්වයංක්‍රීය කාලතුවක්කු වේ.

මේවාත් බලන්න
ස්නයිපර් තුවක්කු
මධ්‍යම ප්‍රමාණයේ මැෂින් තුවක්කු

තුවක්කු

ආයුධ

විශාල මැෂින් තුවක්කු (කාල තුවක්කු)


Blaga Nikolowa Dimitrova (Bjala Slatina, 2 de enero de 1922 - Sofía, 2 de mayo de 2003) fue escritora, lírica, traductora y política búlgara, que se desempeñó como Vicepresidenta de Bulgaria entre 1992 y 1993.

Biografía
Blaga Dimitrova creció desde su infancia en Veliko Tarnovo en Bulgaria y luego estudió el idioma eslavo en Sofía. Después de graduarse en 1945, recibió su doctorado en Moscú y Leningrado. Fue traductora oficial de idiomas griego, polaco, ruso, sueco, alemán y vietnamita y trabajando en Bulgaria, escribió la crítica literaria y ensayos. Trabajó como editora de libros para niños. Viajó cinco veces a Vietnam durante la Guerra de Indochina, y finalmente adoptó a una niña vietnamita. Estuvo casada con el crítico literario Jordan Vasilev.

Para poner fin a la era comunista de Bulgaria, fundó el Comité para la protección del medio ambiente en Rusia y el Club para la democracia, más tarde en 1987, surgió la Alianza de la oposición Unión de fuerzas democráticas, junto con otros. Finalmente fue vicepresidenta de Bulgaria (1992-1993), pero se retiró de la vida política, decepcionada por la mala política.

Blaga Dimitrova fue muy respetada en Bulgaria, debido a sus obras literarias, pero también debido a su compromiso social. Fue Presidenta de la Fundación Raina Kabaivanska para huérfanos y recibió numerosos premios literarios, como el gran premio de la Asociación Internacional de Autores Die Kogge de Minden (2001).

Obras

 Hasta mañana (1959)
 Viaje en mí misma (1965)
 Desviación (1967)
 Instantes (1968)
 Avalancha (1971)
 Nombre (1981)

Traducciones de literatura polaca
Tradujo del polaco al búlgaro a Wisława Szymborska y Adam Mickiewicz entre otros.

Referencias

Enlaces externos

 Blaga Dimitrowa en ruso

 Biblioteca Nacional de Australia

Traductores de literatura polaca
Traductoras de Bulgaria
Políticas de Bulgaria
Miembros de la Asamblea Nacional de Bulgaria
Vicepresidentes de Bulgaria
Búlgaras del siglo XX
Políticos de Bulgaria del siglo XX
Escritores de Bulgaria del siglo XX
Premio Dimitrov
Damas grandes cruces de la Orden de Isabel la Católica
Fallecidos en Sofía

Blaga Dimitrova


Premiul BAFTA pentru cel mai bun film într-o limbă străină alta decât engleza este acordat anual de către British Academy of Film and Television Arts. Premiul a fost acordat pentru prima oară în cadrul celei de-a 36-a ediții a Academiei Britanice de Film și până în 1990 a fost cunoscut ca Premiul BAFTA pentru cel mai bun film străin. Anterior, filmele într-o altă limbă decât engleza au intrat la categoria BAFTA pentru cel mai bun film, care în perioada 1949-1969 s-a numit "Cel mai bun film din orice sursă".

Anii 1980

Anii 1990

Anii 2000

Anii 2010

Anii 2020

Legături externe
 BAFTA Awards, IMDb

British Academy Film Awards
Liste de filme după premiu
Premii pentru cel mai bun film
BAFTA pentru cel mai bun film străin
Filme premiate cu BAFTA


Mark Boyle (nascido em 8 de maio de 1979), também conhecido como The Moneyless Man [O Homem Sem Dinheiro, em português], é um escritor irlandês mais conhecido por viver sem dinheiro desde novembro de 2008, e por viver sem tecnologia moderna desde 2016. Boyle escreve regularmente para o jornal britânico The Guardian e escreveu sobre as suas experiências em alguns livros. O seu primeiro livro, The Moneyless Man: A Year of Freeconomic Living, foi publicado em 2010. O seu quarto livro, The Way Home: Tales from a life without technology, foi publicado em 2019. Boyle reside perto de Loughrea, no oeste da Irlanda.

Primeiros anos
Mark Boyle cresceu em Ballyshannon, Condado de Donegal. Formou-se em Gestão no Instituto de Tecnologia de Galway-Mayo, antes de se mudar para a Grã-Bretanha em 2002.

Durante o último ano do seu curso, Boyle assistiu ao filme Gandhi, sobre a vida de Mohandas K. Gandhi . Ele frequentemente citou isso como o momento que mudou a sua vida.

Início de carreira
Durante os seus primeiros seis anos na Grã-Bretanha, Boyle morou em Bristol e administrou duas empresas de alimentos orgânicos. Em 2007, após uma conversa com um amigo durante o qual eles decidiram que "o dinheiro... cria uma espécie de desconexão entre nós e as nossas ações", Boyle criou a Comunidade Freeconomy.

Estilo de vida sem dinheiro
Poucos meses depois de criar a Comunidade Freeconomy, Boyle partiu numa jornada de dois anos e meio de Bristol a Porbandar na Índia, o berço de Gandhi. Inspirado pela não-violenta marcha do sal na Índia liderada por Gandhi em 1930, e pela mulher na América conhecida como Peregrina da Paz, ele partiu em janeiro de 2008, sem dinheiro e apenas com um pequeno número de bens. No entanto, ele foi forçado a voltar apenas um mês na viagem, pois as barreiras linguísticas e as dificuldades para convencer as pessoas de que ele trabalharia por comida e um lugar para ficar interromperam a sua jornada logo após sua chegada a Calais. Um dos seus companheiros de viagem tinha cheques de viagem para emergências, o que lhes permitiu viajar de volta para o Reino Unido. Ele não havia planeado a viagem, acreditando que era melhor deixar o destino seguir o seu curso.

Mais tarde, no mesmo ano, Boyle desenvolveu um plano alternativo: viver inteiramente sem dinheiro. Depois de algumas compras preparatórias (incluindo um painel solar e um fogão a lenha), ele começou o seu primeiro ano de "viver sem dinheiro" no Dia Mundial sem Compras Nothing de 2008.

Boyle recebeu considerável publicidade positiva e negativa pelo seu estilo de vida sem dinheiro, aparecendo na televisão, rádio e outros meios de comunicação no Reino Unido, República da Irlanda, Austrália, África do Sul, Estados Unidos e Rússia. Grande parte da atenção concentrou-se na sua rotina diária, incluindo alimentação, higiene e aspetos tradicionalmente caros da vida, como o Natal.

Mark Boyle é um dos poucos indivíduos que viveram sem dinheiro em tempos recente. Estes incluem Heidemarie Schwermer, Tomi Astikainen e Daniel Suelo. No entanto, Boyle frequentemente lembra os seus leitores que uma vida sem dinheiro não é uma ideia nova; na verdade, é o próprio sistema monetário que é o novo desenvolvimento, tendo existido apenas por uma pequena fração dos anos de existência da humanidade c. 200.000 anos. Outros observadores comentam que durante quase toda a história humana registada (cerca de 5.000 anos desde a invenção da escrita) houve um sistema de dinheiro ou moeda em vigor.

Comunidade Freeconomy
A Comunidade Freeconomy foi criada para permitir que as pessoas compartilhem, afastando-se das economias de troca para uma filosofia de pay it forward. O site original www.justfortheloveofit.org partilhava semelhanças com sites como The Freecycle Network, Freegle e Streetbank, e em 2014 Streetbank e Freeconomy decidiram que "os dois projetos seriam muito mais fortes se eles se juntassem" e se fundissem.

Freeskilling
Juntamente com o componente online da Comunidade Freeconomy, várias áreas, incluindo Bristol e Londres, realizam sessões de Freeskilling, onde os freeeconomistas se revezam para transmitir as suas habilidades em aulas gratuitas à noite. Os tópicos anteriores incluíram assuntos que vão desde angariação de fundos para caridade e gestão de raiva até manutenção de bicicletas, panificação e habilidades de campanha.

Blogue Freeconomy
Boyle é o principal autor do Freeconomy Blog desde que foi lançado em 2007. Os escritores convidados incluíram recentemente colegas sem dinheiro Heidemarie Schwermer, Daniel Suelo e Tomi Astikainen.

A Aldeia Freeconomy
Boyle está atualmente a trabalhar com outros para estabelecer a primeira comunidade Freeconomic baseada em terra do Reino Unido. Outros membros fundadores incluem Shaun Chamberlin, autor de The Transition Timeline (2009), e Fergus Drennan, também conhecido como 'Roadkill Chef' da BBC.

Trabalhos

 The Moneyless Man – o primeiro livro de Boyle, The Moneyless Man: A Year of Freeconomic Living, foi publicado em junho de 2010 pela Oneworld Publications. O livro documenta o seu primeiro ano sem dinheiro, incluindo muitos dos desafios práticos e filosóficos que ele enfrentou. Os rendimentos do autor vão para o fundo Freeconomy, para a compra de terras para a fundação da Comunidade Freeconomy.
 The Moneyless Manifesto: Live well, live rich, live free – um guia de acompanhamento para começar a sua própria jornada sem dinheiro, que ele também oferece gratuitamente no seu website (http://www.moneylessmanifesto.org/why-free/).
 Drinking Molotov Cocktails with Gandhi  – publicado em outubro de 2015. Neste livro, Boyle argumenta que os nossos sistemas políticos e económicos levaram-nos à beira da catástrofe climática e protestos pacíficos já não são suficientes para provocar mudanças.
 The Way Home: Tales from a life without technology – publicado em junho de 2019.
 Ben Fogle: New Lives in the Wild Série 13, 2021

Citações

 "Se cultivássemos a nossa própria comida, não desperdiçaríamos um terço dela como fazemos hoje. Se fizéssemos as nossas próprias mesas e cadeiras, não as deitaríamos fora no momento em que mudássemos a decoração interior. Se tivéssemos que limpar a nossa própria água potável, provavelmente não a contaminaríamos."
 "Os graus de separação entre o consumidor e o consumido aumentaram tanto que estamos completamente inconscientes dos níveis de destruição e sofrimento incorporados nas coisas que compramos."
 "Se não possuis um ecrã de plasma, as pessoas pensam que és um extremista."
 "Era muito importante para mim desistir de contas bancárias, então fechei as minhas contas bancárias para que não houvesse rede de segurança. Acho que essa é a chave. Eu acho que se eu tivesse uma rede de segurança eu não teria os benefícios que obtive dela. Foi o facto de que eu sabia que estava a viver momento a momento, dia a dia."

Ver também

 Anarco-primitivismo
 Economia de presentes

Referências

Ligações externas

 O blog da Freeeconomia
 Coluna The Guardian sem dinheiro
 Vídeo de Mark Boyle a falar no TEDxO'Porto, Junho de 2011
 Parasız da Yaşanabileceğini Kanıtlayan Adam: Mark Boyle

Pessoas vivas

Nascidos em 1979

Defensores da simplicidade voluntária

Jornalistas do The Guardian

Mark Boyle


An Glyphochloa santapaui in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Sudhanshu Kumar Jain ngan U.R. Deshpande, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Clayton. An Glyphochloa santapaui in nahilalakip ha genus nga Glyphochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Glyphochloa

Glyphochloa santapaui


O Rans S-6 Coyote II é um avião monomotor americano, em configuração por tração, biposto, monoplano de asa alta projetado por Randy Schlitter e fabricados pela Rans Inc.

O Coyote estava disponível em forma de kit para construção amadora ou como uma aeronave esportiva leve completa.

Projeto e desenvolvimento
O S-4 Coyote original de assento único foi projetado pelo proprietário do Rans, Randy Schlitter, em 1982, como resultado de sua insatisfação com os projetos ultraleves existentes na época. A construção do primeiro protótipo Coyote foi iniciada em novembro de 1982, com o primeiro vôo em março de 1983.

O Coyote II de dois lugares foi desenvolvido a partir do S-5 Coyote, ele próprio um desenvolvimento do S-4 Coyote. O modelo inicial de dois assentos, o S-6, foi substituído pelo modelo melhorado S-6ES (de "extended span") em abril de 1990. Em 1993, o ES juntou-se à produção do S-6S Super Coyote.

Todos os modelos do S-6 apresentam um cockpit de tubo de aço 4130 soldado, com uma fuselagem traseira de tubo de alumínio aparafusado, asas e superfícies da cauda todas cobertas de tecido. No S-6 e S-6ES iniciais, o tecido consiste em envelopes de Dacron pré-costurados, que diminuem o tempo de construção. O S-6S, no entanto, usa o dope aeronáutico e o tecido mais tradicionais. Os tempos de construção relatados para o ES são 250 horas-homem contra 500 para o Super.

O kit Coyote II pode ser encomendado com trem de pouso triciclo ou convencional, e também pode ser equipado com flutuadores e esquis. O motor básico original era o Rotax 503 de 50 cv (37 kW), com o Rotax 582 de 64 cv (48 kW) disponível como opção. Hoje, o motor padrão é o Rotax 912UL de 80 hp (60 kW), sendo o Rotax 912ULS de 100 hp (75 kW) opcional. A aeronave também pode ser equipada com o Sauer S 2200 UL.

Histórico operacional
O Coyote provou ser popular entre os clientes, com mais de 1.800 exemplares do tipo voando em janeiro de 2008. Em novembro de 2010, 615 estavam nos registros de países europeus a oeste da Rússia, excluindo a Irlanda.

Um exemplar do S-6ES atravessou o Oceano Atlântico duas vezes.

Variantes
S-6
Versão inicial, mecanismo padrão  Rotax 503. Não está mais em produção.
S-6ES
 Versão melhorada com asas de "envergadura estendida" introduzida em abril de 1990. O motor padrão é o  Rotax 912ULS. Disponível com asa padrão, asa "116" e "asa esportiva leve". Em produção em 2012.
S-6LS
Versão avião esportivo leve construída de fábrica do Coyote II. O mecanismo padrão é o  Rotax 912ULS e o preço base de 2010 é US$ 99.000.
S-6S Super Six
Versão melhorada com cobertura de tecido aeronáutico, introduzida em 1993. O motor padrão é o  Rotax 912ULS. Disponível com asa padrão, asa "116" e "asa esportiva leve". Em produção em 2010.

Ver também
Desenvolvimentos comparáveis
 Best Off Skyranger
 Cessna 150
 Denney Kitfox
 Fisher Dakota Hawk
 Fisher Horizon
 Murphy Maverick
 Murphy Rebel
 Piper PA-15 Vagabond

Ligações externas

 Rans S-6ES Coyote 2
 Rans S-6S Coyote II
 , vídeo

S-6
Aeronaves de construção caseira
Aviões monomotor

Rans S-6 Coyote II


Der Wettbach ist ein vier Kilometer langer Bach im Stadtgebiet von Schwäbisch Hall, der dort von rechts und Osten in den Kocher mündet. Sein unteres Schluchttal ist die Wettbachklinge.

Geographie

Verlauf und Geologie
Der Wettbach entsteht zwischen Äckern auf quartärem Löss-Sediment nördlich des Flugplatzes Schwäbisch Hall-Weckrieden neben dem südwärts laufenden Zweig eines Feldwegekreuzes zwischen Langwiesen und Streitbusch. Von Beginn an von einer Gehölzreihe begleitet, fließt er wenige Meter nach Süden auf den Flugplatz zu und geht dann in eine Kurve nach Westen, unterquert die Nordostumgehung der Stadt und läuft dahinter als tiefer, von spärlichem Gehölz bestandener, gerader Graben durch die feuchte Wiesendelle der Eichwiesen, hier nun in der Lettenkeuperauflage (Erfurt-Formation) der Haller Ebene. An der Unterquerung der L 2216 Schwäbisch Hall–Ilshofen zwei Kilometer unterhalb der Quelle überschreitet er die Siedlungskontur der Stadt und tangiert mit dem rechten Ufer das Weichbild des Stadtteils Weckrieden, während die Bebauung Halls zur Linken am mittleren Hang haltmacht. Er wendet sich nach Südwesten und beginnt nach weiteren dreihundert Metern einen neuartigen Talabschnitt.

Hier erreicht er den Oberen Muschelkalk und tritt in die Wettbachklinge ein, eine sich schnell und steil eintiefende, bewaldete Schlucht, in der er über Kalkbänke herabstürzt und wo ihn zur Rechten auf ganzer Länge ein Gehweg begleitet, während sich links, hinter Bäumen und der Hangkante kaum je sichtbar, die Haller Kreuzäckersiedlung hinzieht. Nach knapp einem Kilometer dreht er hier abrupt vor dem Galgenberg (bis ) nach Nordwesten. Am weniger steilen rechten Hang liegen dann einige mehr oder weniger verwucherte Gartengrundstücke, deren teilweise Terrassierung früheren Weinbau vermuten lässt. Zu Füßen einer von halbem Hang zu halbem Hang das Tal querenden Steinbogenbrücke betritt er verdolt in der Straße "Wettbach" den Siedlungsbereich der Stadt. Hier dreht er nach Westen, passiert kurz in einem gemauerten Trog wieder offen an dessen Außenmauer den alten Nikolaus-Friedhof zu seiner Linken und verschwindet dann am Südrand der Heilbronner Straße (B 19) in einem unterirdischen Kanal. In diesem läuft er durch die Salinenstraße bis zu deren Südknick und mündet dann am Ziegelbau des Fernheizwerkes nach wenigen Metern in offenem Kanal von rechts in den Kocher, dessen Bett hier schon im Mittleren Muschelkalk liegt.

Zuflüsse und Einzugsgebiet
Der Wettbach hat im Oberlauf einige wenige Grabenzuflüsse von den Muldenseiten, die aber oft austrocknen. Im weiteren Verlauf fehlt jeder manifeste Zufluss. Er selbst löst sich im Sommer in der Klinge oft auf in eine Kette stehender Pfützen.

Der Wettbach entwässert ein 3,0 km² großes Einzugsgebiet, das naturräumlich überwiegend im Unterraum Haller Ebene der Hohenloher und Haller Ebene liegt, mit dem mündungsnahen westlichen Teil im Unterraum Haller Bucht mit Rosengarten. Der mit  höchste Punkt liegt an der Nordgrenze im Gewann Heide an der L 2219 zwischen dem Kreisel an der Nordostumgehung Schwäbisch Halls und dem Weiler Veinau.

Im Osten im Bereich des Flugplatzes konkurriert der Otterbach hinter kaum erkennbarer Wasserscheide etwa gegenläufig zur Bühler, alle anderen Konkurrenten fließen zum Kocher. Es ist dies im Südosten auf einem kurzen Stück der Waschbach durch Hessental und Steinbach, im Weiteren der  Badersklingenbach und zuletzt im Südwesten die Schuppach, von deren gänzlich verdoltem Lauf im Stadtgebiet heute nur noch der schluchtartige Straßeneinschnitt der Crailsheimer Straße zeugt. Im Westen trennt der schmale Galgenberg das untere Wettbachtal vom Kochertal. Im Norden berührt der Einzugsbereich des Wettbachs erst fern der Kochertalkante im Bereich des Oberlaufs den anderer leidlich beständiger Kocherzuflüsse, nämlich kurz den des Eltershofer Bachs und etwas länger und im Nordosten den des Diebachs.

Flussgeschichte
Am Knick der Klinge liegt etwa 40 m über dem heutigen Talniveau in aufwärtiger Fortsetzung des Unterlaufs ein alter Talboden. An der Wende zum 21. Jahrhundert mit der Siedlungsstraße An der Ziegeleihütte neu bebaut, floss in dieser breiten, in früheren Zeiten auch Langenfeld genannten Mulde zwischen Galgenberg im Westen und dem Hang der Kreuzäckersiedlung im Osten der Schuppach dem Wettbach zu. Die Trasse ist im Gelände knapp einen halben Kilometer weit zu verfolgen, an ihrem Ende fließt der erwähnte Schuppach in seinem jüngeren Unterlauf durch die von der Crailsheimer Steige genutzte steile Klinge südlich des Galgenbergs zum Kocher. Er ist heute völlig verdolt. Die im Straßennamen anklingende alte Ziegelei nutzte die abgelagerten Auenlehme.

Geschichte

Das Brückenbauwerk, das am Ausgang der Wettbachklinge zum Siedlungsbereich der Stadt im Tal steht, war früher ein Aquädukt, über das der Reichsstadt Hall in natürlichem Gefälle Quellwasser anfangs durch eine Röhrenfahrt, später in einer Steinrinne zugeleitet wurde. Die Quellen lagen etwa anderthalb Kilometer von hier bei Breitenstein im Norden, die Trasse, der heute ein Wanderweg folgt, fiel auf dem rechten Kocherhang recht konstant in Richtung zur Stadt. Neben ihm sind zuweilen noch Rinnensteine zu finden. Auf der Mittellinie des begehbaren Aquädukts wurde bei einer Instandsetzung mit hintereinander gelegten ausgehöhlten Steinen eine halbzylindrische Rinne restauriert.

Umwelt
Die Wettbachklinge sowie der nördliche Galgenberg sind Teil des Landschaftsschutzgebietes Kochertal zwischen Schwäbisch Hall und Weilersbach mit Nebentälern. Im Bereich der Wettbachklinge stehen einige Heckenbiotope unter Schutz sowie Teile der Natursteinmauern zwischen Wanderweg und den Gärten am rechten Hang. Auf dem nördlichen Galgenberg stehen drei Stieleichen als Naturdenkmale unter Schutz.

Siehe auch
 Liste der Zuflüsse des Kochers

Einzelnachweise

LUBW
Amtliche Online-Gewässerkarte mit passendem Ausschnitt und den hier benutzten Layern: Lauf und Einzugsgebiet des Wettbachs
Allgemeiner Einstieg ohne Voreinstellungen und Layer:
Höhe:

Länge:

EZG:

Sonstige:

Andere Belege

Literatur
 Topographische Karte 1:25.000 Baden-Württemberg Nord, als Einzelblatt Nr. 6824 Schwäbisch Hall

Weblinks

 Karte von Lauf und Einzugsgebiet des Wettbachs auf:
 Meßtischblatt 6824 Hall von 1930 in der Deutschen Fotothek

Fließgewässer im Landkreis Schwäbisch Hall
Gewässer in Schwäbisch Hall
Haller Ebene

Wettbach (Kocher)


Uğrak, Çorum ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Sarta olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 16 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çorum merkez belde ve köyleri

Uğrak, Çorum


Sir Alexander Fleming (6 Ağustos 1881 – 11 Mart 1955), penisilini keşfeden İskoç bakteriyologdur.

Londra'da Azize Mary'nin Hastanesi'nde (St. Mary's Hospital) ("Aşılama Bölümünde") görev yaptığı 1924-1948 yılları arasında bilim çalışmalarında bulundu. 1927 yılında başlayarak penicillium cinsi içinde bir küfün özellikleri üzerinde incelemeler yaptı. Çıbanlara sebep olan bakterilerin üretilmesi sırasında havadan gelen bazı sporların saf kültürü mavi-yeşil renkli bir küf lekesi gibi çevrelediğini ve bakterileri öldürdüğünü tespit etti. Aynı sene penicillium üzerindeki bakteriyolojik tetkiklerini bitirmesine rağmen maddeyi üretmek için maddi imkânı olmadığından 1939 yılına kadar bekledi. Sir Howart Florey, Ernst Boris Chain adlı bilginler kendisine yardımda bulundular ve beraberce penisilinin formolojik ve klinik çalışmalarını Oxford Okulunda bitirdiler. Böylece sınai olarak penisilinin üretimi Amerika'da başladı. İki arkadaşı ile birlikte 1945 yılında Nobel Tıp Ödülünü kazandı. Başlıca eseri Penisilinin Tatbikatta Kullanılması adlı kitabıdır.

Eğitimi
1901'de 20 yaşındayken, amcası John Fleming'den kendisine bir miktar para miras kaldı. Parayı tıp fakültesine gitmek için kullanmaya karar verdi; kardeşi Tom Fleming gibi doktor olmak istiyordu. 1903'te Paddington'daki St Mary's Hospital Medical School'a kaydoldu. 1906'da okuldan tıp lisans diplomasıyla mezun oldu. Kilmarnock'taki akademide iki yıl bulundu ve ardından I. Dünya Savaşı çıkana dek Londra'daki St. Mary's Hospital'da hizmet verdi. Savaş esnasında cephelerde bulundu. Cephelerdeki hizmeti sırasında askerlerin enfeksiyonlar sonucu korkunç ölümlerine şahit olmuştu, savaşın bitiminden sonra St. Mary's Hospital'a geri döndü ve çalışmalarını antiseptikler üzerinde yoğunlaştırdı.

Fleming her iki keşfini de 1920'li yıllarda rastlantılar sonucu yapmıştır. İlki olan lizozim, Fleming'in içinde bir bakteri ağı olan kapların içine hapşırması sonucu bulundu. Birkaç gün sonra fark etti ki mukusla temas eden bölgedeki bakteriler ölmüştür.

Londra'da hastanede bulunduğu 1924-1948 yılları arasında ilmi çalışmalarda bulundu.

Penisilin

Fleming'in laboratuvarı her zaman dağınık olurdu, fakat 1928 yılının eylül ayında bu durum bir avantaja dönüştü, laboratuvarın dört bir yanına dağılmış türlü deneyleri bir düzene sokmaya çalışıyordu. Sıraya koyarken her birini dikkatle inceliyordu ki ilginç bir mantar kolonisi keşfetti, mantarlar Staphylococcus aureus bakterisi tarafından sarılmış kaplarda yetişmişlerdi. Fakat dikkatle incelendiğinde görünecekti ki bu mantarlar, zararlı olmaya potansiyeli olan bakterileri yıkıyordu. Bunun anlamı mantarın zararlı hücreleri yok ettiğiydi. Bunun önemini hemen kavradı ve bir yıl sonra (1929'da) Penisilin adını verdiği keşfi hakkında bir makale yayımladı.

Fleming genelde bahçe toprağı ile çalışırdı, bu da bir kimyager için zor bir işti; çünkü bahçe toprağını analiz etmek, elemek ve içinde doğru mantarları yetiştirmek uzun ve zahmetli bir süreçti. Fleming buluşunu buradan daha ileriye taşımadı. Buluşun bugünkü haline gelmesi iki farklı bilim adamına kalmıştı, Howard Florey ve Ernst Boris Chain, penisilininin geliştirilip etkili bir hale getirilmesini sağladılar. Bu çalışmaları sayesinde II. Dünya Savaşı ve sonrasında pek çok insanın yaşamı kurtuldu.

Kurtarılan yaşam sadece bir kalp kırıklığıdır diye anısına kitap yazılmıştır.

Ödülleri

Fleming, gerçekleştirdikleri sebebiyle 1944 yılında şövalyelik unvanını aldı. Fleming, Florey ve Chain, 1945 Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülünü kazandı. Fakat II. Dünya Savaşında milyonların hayatını kurtarmış olmak Fleming için çok daha büyük bir onur olacaktı.

Fleming, Michael H. Hart'ın kaleme aldığı "List of the Most Influential Figures in History" (En Etkin 100 - Sabah Kitapları, 1994) isimli eserde 43'üncü sırada yer aldı. Fleming, ressam James McNeil Whistler'ın daveti sonucu 1891'de kurulmuş ve her daldan sanatkarı bünyesinde kabul eden Chelsea Sanat Kulübünün de üyelerindendir. Fleming mikrop boyamalarıyla kulübe kabul edilmiştir; çünkü bakteriler görünmezdir ama Fleming onları parlak renklere boyayarak görünür kıldı ve bu yöntem bugün bile laboratuvarlarda kullanılmaktadır.

Ölümü
Fleming, 11 Mart 1955 yılında 73 yaşındayken kalp krizi sonucu öldü. Buluşuyla modern tıbbın antibiyotiklere bakışını değiştirmiş, milyonların yaşamını kurtarmıştır.

Kaynakça

1881 doğumlular
1955 yılında ölenler
Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü sahipleri
İskoç hekimler
İskoç masonlar
Royal Society üyeleri

Alexander Fleming


La fucosidosis es una enfermedad de origen genético, causada por una deficiencia de la enzima alfa-L-fucosidasa. Su frecuencia es muy baja, por lo que se incluye dentro del grupo de las enfermedades raras. Se transmite de padres a hijos según un patrón de herencia autosómico recesivo.

Los síntomas principales consisten en deformidad de la cara (dismorfia facial), retraso mental grave, aumento del tamaño del hígado (hepatomegalia), alteraciones en el desarrollo óseo (disostosis) y sordera.

Fisiopatológia
La fucosidosis pertenece al grupo de las oligosacaridosis o glicoproteinosis. El déficit de la enzima alfa-L-fucosidasa ocasiona la acumulación de un azúcar de 6 átomos de carbono llamado fucosa. Esta se deposita en los tejidos corporales en forma de glicolípidos y oligosacáridos.

Epidemiología

Se han censado únicamente alrededor de 100 casos en todo el mundo. Los primeros descritos correspondían en su mayor parte a pacientes originarios de las ciudades de Grotteria y Mammola situadas en la provincia de Reggio Calabria, al sur de Italia. Posteriormente se han detectado algunos en Cuba y entre la población hispanoamericana de los estados de Nuevo México y Colorado en Estados Unidos.

Tratamiento
Se han realizado tratamientos mediante trasplante de médula ósea, con el objeto de intentar recuperar la actividad enzimática normal, sin embargo los resultados de esta terapia no han sido satisfactorios, por lo que no se recomienda actualmente.

Referencias

Errores congénitos del metabolismo
Enfermedades raras
Enfermedades por depósito lisosomal
Trastornos autosómicos recesivos

Fucosidosis


Bumba, yelkenli teknelerde yelkenin alt kenarının bağlı olduğu uzun direktir.

Bumba çoğu zaman ahşap veya alüminyumdan yapılır. Bumba üzerinde iskota (makara düzeneği), bağlantı parçaları (mapalar, kıstırmalar), yelkenin sabitleneceği kanal ve bumba baskısı denilen, bumbanın yüksekliğini ayarlayan düzenek bulunur. Bumba yelken direğine 180 derece dönüş imkânı sağlayan bir mafsal ile bağlanmıştır.

Özellikle rota değişimlerinde ve rüzgârın yön değiştirmesi sırasında bumba bir yandan diğer yana hızlıca geçer. Serdümen, flokçu veya tayfalar buna dikkat etmelidir. Bumbanın bu ani hareketi baş yarılmasına ve yaralanmaya yol açabilir. Pupadan gelen rüzgâr ile yapılan bu ani manevra şekline Kavança denir.

Ayrıca bakınız
Denizcilik terimleri

Denizcilik terimleri

Bumba


NGC 5774 est une galaxie spirale barrée située dans la constellation de la Vierge. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5774 a été découverte par l'ingénieur irlandais Bindon Stoney en 1851.

La classe de luminosité de NGC 5774 est IV et elle présente une large raie HI

Avec une brillance de surface égale à , on peut qualifier NGC 5774 de galaxie à faible brillance de surface (LSB en anglais pour ). Les galaxies LSB sont des galaxies diffuses (D) avec une brillance de surface inférieure de moins d'une magnitude à celle du ciel nocturne ambiant.

À ce jour, neuf mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est à l'intérieur des valeurs de la distance de Hubble. Notons cependant que c'est avec la valeur moyenne des mesures indépendantes, lorsqu'elles existent, que la base de données NASA/IPAC calcule le diamètre d'une galaxie et qu'en conséquence le diamètre de NGC 5774 pourrait être d' si on utilisait la distance de Hubble pour le calculer.

Groupe d'IC 1066
Selon Abraham Mahtessian, NGC 5774 fait partie d'un groupe de galaxies qui compte 15 membres, le groupe d'IC 1066. IC 1066 n'est ni la plus brillante ni la plus grosse galaxie du groupe, mais c'est la première galaxie de la liste de Mahtessian. Plusieurs des galaxies de cette liste se trouvent dans d'autres groupes décrits par d'autres sources, dont NGC 5774 dans le groupe de NGC 5775. Les membres du groupe selon l'ordre décrit pas Mahtessian sont : IC 1066,IC 1067, NGC 5770, NGC 5774, NGC 5775, NGC 5806, NGC 5813, NGC 5831, NGC 5839, NGC 5838, NGC 5845, NGC 5846, NGC 5854, NGC 5864 et NGC 5869.

Puisque IC 1066 fait partie de l'Amas de la Vierge III, un des amas du superamas de la Vierge, le groupe d'IC 1066 en fait également partie.

Groupe de NGC 5775
Selon A. M. Garcia et Richard Powell, NGC 5774 fait partie du groupe de NGC 5775. Ce groupe de galaxies compte cinq membres. Les quatre autres galaxies du groupe sont NGC 5770, NGC 5775, IC 1066 et IC 1067.

Le groupe de NGC 5770 fait partie de l'Amas de la Vierge III, un des amas du superamas de la Vierge.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5774 sur le site du professeur C. Seligman

5774
Constellation de la Vierge
Galaxie spirale
Galaxie spirale barrée
Galaxie à faible brillance de surface
Objet céleste découvert en 1851
Objet céleste découvert par Bindon Stoney

NGC 5774


An Podochilus cumingii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Podochilus cumingii in nahilalakip ha genus nga Podochilus, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Philippines. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Podochilus

Podochilus cumingii


RTL Television, kraće RTL, njemačka je televizijska kuća sa sjedištem u Kölnu, dio RTL Grupe. Najveći konkurent joj je televizija Sat.1. Osnovana je 1. siječnja 1984. u Luksemburgu, a četiri godine kasnije sjedište je premješteno u Köln. Drži tržišni udio 10-12%, drugi najveći na području Njemačke, iza javne postaje ZDF.

Snima najdugovječniju i najuspješniju njemačku sapunicu Dobra vremena, loša vremena, kao i poznatu kriminalističku seriju Cobra 11. Vodi i vlastitu novinarsku školu.

Osim Njemačke, pokriva područje Austrije, Luksemburga i Švicarske.

Izvori

Vanjske poveznice
 www.rtl.de   Službene stranice kanala
 www.mediengrupe-rtl.de Službene stranice RTL Grupe - Njemačka

Televizija u Njemačkoj

RTL Television


Onthophagus pilularius é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Lansberge em 1883.

Referências

Ligações externas

pilularius
Coleópteros descritos em 1883

Onthophagus pilularius