Andrew Edmund Armstrong Selous (; born 27 April 1962) is a British politician who has served as the Member of Parliament (MP) for South West Bedfordshire since the 2001 general election. A member of the Conservative Party, he served as Minister of State for Prisons from 2014 to 2016 in the government of Prime Minister David Cameron. Since 2020, Selous has served as Second Church Estates Commissioner.

Early life
Selous was born in Marylebone to Gerald and Mary Selous (née Casey). He was educated at West Downs School, Eton College and the London School of Economics, receiving a BSc in Industry and Trade in 1984.

In 1981, Selous joined the Honourable Artillery Company as a soldier. On 1 October 1989, he was commissioned in the Queen's Division, Territorial Army, as a second lieutenant (on probation); he then served with the Royal Regiment of Fusiliers. He was promoted to lieutenant on 1 October 1991. He was transferred to the London Regiment on 20 April 1993. He moved to the Regular Army Reserve of Officers in January 1996, thereby ending his active service.

From 1988 until 1994, he was a director of his family firm CNS Electronics (now CNS Farnell). Then, from 1991 until 2001, he was an underwriter at Great Lakes Reinsurance (UK) PLC.

Parliamentary career
Selous was first elected to the House of Commons in 2001, and had previously contested the Sunderland North seat in 1997. He is a director and prominent member of the Conservative Christian Fellowship.

In 2006, Selous was promoted to Shadow Minister for Work and Pensions.

In the Coalition government, he was the Parliamentary Private Secretary to Iain Duncan Smith, Secretary of State for Work and Pensions, from 28 May 2010 to 16 July 2014. On 16 July 2014, he was appointed as Parliamentary Under Secretary of State in the Ministry of Justice with responsibility for Prisons and Probation and retained this role following the 2015 general election. However he was asked to step down from the government by Theresa May after she became Prime Minister in July 2016.

He attracted criticism in 2014 for reportedly stating at a Centre for Social Justice fringe meeting that "disabled people work harder because they're grateful to have a job". Selous subsequently said that he had simply been trying to convey the message that disabled people were valued by employers, and his observation that disabled people often work harder was supported by a spokesperson for Disability Rights UK.

Selous chairs the All Party Parliamentary Group on Strengthening Couple Relationships, and argues that cross-party efforts to prevent family breakdown can relieve pressure on the care system.
He was opposed to the Marriage (Same Sex Couples) Act 2013, arguing that it was directly contrary to what Jesus said.

He was appointed Second Church Estates Commissioner, responsible for representing the Church Commissioners in Parliament and in the General Synod of the Church of England, on 10 January 2020.

References

External links
 Andrew Selous MP Official site

 Andrew Selous: Electoral history and profile The Guardian
 Andrew Selous MP  BBC Democracy Live, 5 June 2010

News items
 Concerns over housing growth BBC News, 6 November 2003
 Swiss assisted suicide 'may be illegal' BBC News, 16 April 2003
 MP challenges Guides' age policy BBC News, 25 January 2002

1962 births
Living people
Military personnel from London
People educated at Eton College
Alumni of the London School of Economics
Conservative Party (UK) MPs for English constituencies
Honourable Artillery Company soldiers
Royal Regiment of Fusiliers officers
UK MPs 2001–2005
UK MPs 2005–2010
UK MPs 2010–2015
UK MPs 2015–2017
UK MPs 2017–2019
UK MPs 2019–present
Church Estates Commissioners

Andrew Selous


Lubrín, İspanya'nın on yedi otonom bölgesinden en kalabalık ikinci bölge olan Endülüs'e bağlı; İspanya'nın güneyinde bulunan Almería eyaletine bağlı belediye. 2009 yılındaki nüfusu; 1,751 kişidir. Belediye, 138 km²'lik bir alanı kaplamaktadır.

Nüfus

Kaynak: INE (Spain)

Dış bağlantılar
  Lubrín - Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía
  Lubrín - Diputación Provincial de Almería
  Lubrin Information - Tourist information for the town of Lubrin

Lubrín


Reimarus ist ein Einschlagkrater am südöstlichen Rand der Mondvorderseite, östlich des Doppelkraters Steinheil/Watt und südwestlich von Vega, etwas nördlich des Randes von Vallis Rheita.
Der Krater ist stark erodiert, das Innere bis auf einen weiteren Einschlag weitgehend eben.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem deutschen Mathematiker Nicolaus Reimers offiziell benannt.

Weblinks

 Reimarus auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Reimarus (Mondkrater)


Smilja Mučibabić (Mostar, 14. rujna 1912. – Sarajevo, 12. kolovoza 2006.), bila je najuglednija i najdjelotvornija bosanskohercegovačka biologinja 20. stoljeća i među najuglednijima u bivšoj Jugoslaviji). Rodila se u Mostaru, a umrla u Sarajevu.

Bila je:
 prva bosanskohercegovačka doktorica bioloških znanosti (Cambridge, 1953.),
 osnivačica i prva šefica Katedre za biologiju Filozofskog fakulteta u Sarajevu  (1953.),
 su-matičarka Prirodno–matematičkog fakulteta u Sarajevu (PMF) (1954.),
 prva dekanica Prirodno–matematičkog fakulteta u Sarajevu  (1960.),
 osnivačica, prva i dugogodišnja šefica Odsjeka za biologiju PMF-a u Sarajevu (1960.) i
 suosnivačica i prva predsjednica više stručnih i znanstvenih udruga i njihovih glasila (u BiH i bivšoj Jugoslaviji).

Životopis
Smilja Mučibabić rođena je u Mostaru, 14. rujna 1912. godine, gdje je stekla osnovno i gimnazijsko školovanje. Od 1930. do 1934. godine studirala je biologiju na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Prije Drugoga svjetskoga rata bila je raspoređena na položaj profesorice u Velikom Gradištu, a zatim i u Srijemskim Karlovcima. Zbog predanosti "naprednim idejama", ustaške vlasti su je, po kazni,  premjestile u Senj, a 1943. godine – u Krapinu. Prigodom jedne "provale" njezine skupine prokomunističkih aktivista, biva uhićena i odvedena u njemački logor Jankomir kod Zagreba, a kasnije u zatvor na Savskoj cesti gdje je zadržana do kraja rata, 1945. godine.

U prvim poratnim danima, Smilja Mučibabić se vraća u Krapinu i radi u gimnaziji do kraja školske 1945./1946. godine. Tamo je primljena u Komunističku partiju. Na vlastiti zahtjev premještena je u Učiteljsku školu u Mostaru. Već sljedeće godine, kao izvrsna i već iskusna profesionalka, pedagoginja i društvena djelatnica postavljena je za direktoricu te gimnazije. O njezinom uspješnom vođenju Gimnazije i o njezinoj brizi za unaprjeđenje nastave, pisao je tada i dnevni tisak, a dobivala je i brojna priznanja i nagrade. Istodobno bila je angažirana i na opismenjavanju pučanstva.

U jesen 1949. godine premještena je na položaj profesorice Više pedagoške škole u Sarajevu, gdje je radila do osnivanja Katedre za biologiju na Filozofskom fakultetu u Sarajevu (1954.). Odmah po prijelazu na ovaj fakultet upućena je na specijalizaciju u Zoološki zavod Prirodno–matematičkog fakulteta u Beogradu, gdje je (dvije godine) bila angažirana u realizaciji nastave iz oblasti zoologije, pripremajući se za otvorenje i početak rada novoosnovane Katedre za biologiju u Sarajevu.

Na prijedlog Filozofskog fakulteta u Sarajevu, konkurirala je za stipendiju Britanskog savjeta, koja joj je odobrena već u prvom pokušaju. Na Sveučilištu u Cambridgeu, tijekom dvije godine specijalizirla je i realizirala eksperimentalni dio svoje (ispostaviće se) doktorske disertacije iz oblasti protozoološke ekologije, koju je potom i napisala te obranila (1953.) Onodobno je na Sveučilištu u Cambridgeu, takav poduhvat podrazumijevao marljiva istraživanja i stalno prisustvo u laboratoriju tijekom tri godine, ali su Smilji Mučibabić, respektirajući njezinu raniju vjerodostojnost, uspjehe u eksperimentima i odlično poznavanje engleskoga jezika, iznimno dopustili doktorsku tezu braniti nakon dvije godine. Rezltati njezinog disertacijskoga rada objavljeni su u probranim britanskim znanstvenim časopisima u oblasti protozoologije (Jouornal of Protozoology, npr.).

Djelo

Znanstvenoistraživačka djelatnost
Znanstvenoistraživački opus profesorice Mučibabić, od studijskog boravka u beogradskom Zavodu za biologiju (u ranim poratnim godinama) do doktorata u Cambridgeu (1953.) i kasnije (na Sveučilištu u Sarajevu) otvara pionirska i pokretačka istraživanja u oblasti bioloških znanosti u BiH i širem okruženju. Bez ikakve dvojbe, argumentirano se može tvrditi kako je Smilja Mučibabić matičarka i utemeljiteljica suvremenog razvoja bioloških znanosti u Bosni i Hercegovini. Uvela je nove istraživačke metode i stimulirala razvoj dolazećih najpropulzivnijih pravaca istraživanja koji su se afirmirali pred kraj njezinog aktivnog istraživačkog angažmana. U odmjeravanju poželjnih i mogućih pravaca razvoja, bila je predosjećajna vizionarka, kako u forsiranju suvremenih znanosti, tako i u selekciji kadrova koji imaju istraživačke i ostale potencijale za ostvarivanje tih projekcija u bosanskohercegovačkim uvjetima. Kao osoba koja je imala pristup povjerljivim informacijama u kreiranju obrazovne i znanstvenoistraživačke djelatnosti u BiH i Jugoslaviji, usavršavanjem sustava njihove organizacije i funkcioniranja, umješno ih je usmjeravala ka modernizaciji i povećanju njihove učinkovitosti. Pritom se osobito zalagala za stimulaciju kvaliteta i ozbiljnu selekciju nadarenih studenata i mladih istraživača.

Profesorica Mučibabić je prokrstarila cijelom Jugoslavijom i većim dijelom svijeta, ali je uvijek ostala nostalgično privržena domaćem svijetu i njegovim tradicijama. Tijekom sveukupne karijere ostala je vezana za svoj izvorni i širi zavičaj: Mostar i Bosnu i Hercegovinu, a s posebnom pozornosti pratila je opće okolnosti u Mostaru i vodila je brigu o školovanju i znanstvenom usavršavanju Mostaraca na Sveučilišta u Sarajevu.

Profesionalno-istraživačko stvaralaštvo i pripadajuća publicistička aktivnost Smilje Mučibabić obuhvaća:

 Idioekološka i sinekološka znanstvena istraživanja poplacija protozoa (u kontroliranim laboratorijskim vjetima),
 Prve projekte kompleksnih ekoloških i biosistematskih terenskih istraživnja u Bosni i Hercegovini,
 Sintetičke analize stanja i perspektiva razvoja znanosti i školovanja u BiH,
 Aktivno sudioništvo u pokretanju i uređivanju znanstvenih i stručnih časopisa,
 Recenziranje i mentorstva istraživačkih (makro)projekata, diplomskih, magistarskih i doktorskih disertacija,
 Kritičke analize i prikaze znanstvenih i stručnih knjiga,
 Javne promdžbe znanstvenoistraživačke i školske djelatnosti,
 i druge srodne aktivnosti.

Profesorica Mučibabić je veoma uspješno u onodobne bosanskohercegovačke uvjete implementirala i prilagodila pozitivna iskustva svojih prvih znanstvenih voditelja: akademika Siniše Stankovića i uglednog engleskog ekologa Eugene Oduma (u čijim su knjigama citirani i njezini radovi).

Prva je otvorila vrata međunarodne publicistike za bosanskohercegovačke znanstvenike, objavivši rezultate u elitnim časopisima svoje oblasti, kao što su: Journal of Experimental Biology, Journal of General Microbiology, Quaterly Journal of Microscopical Science, Journal of Cell Science. i drugi časopisi tog renomea.

Znanstvenoistraživački makroprojekti
 Kompleksna limnološka ispitivanja sliva rijeke Bosne – Lašva.
 Kompleksna limnološka ispitivanja sliva rijeke Bosne – Stavnja i Ljubina.

Nastavno–znanstvena djelatnost
Među osobitim zaslugama profesorice Mučibabić u razvoju bosanskohercegovačke znanosti i školovanja posebno se ističu;

 Osnivanje Katedri, odsjeka i fakulteta na Sveučilištu u Sarajevu,
 Pokretanje poslijediplomskih studija,
 Profiliranje sustava organizacije i funkcioniranje školskog i znanstvenog rada u BiH, uključujući i pripadajuću legislativu,
 Pokretanje i ueđivanje znanstvenih i stručnih časopisa i projekata,
 Selekcija prvih profesora Odsjeka za biologiju PMF-a i profiliranje njihovih asistenata,
 Prevođenje stranih i pisanje prvih domaćih udžbenika i skripata za srednje i visoko školstvo,
 Bitno sudionieštvo u usmjeravanju 2. generacije autohtonih asistenata i projiciranje infrastrukturnih preduvjeta za njihovo napredovanje,
 Trajno školovanje bosanskohercegovačkih nastavnika i profesora biologije,
 Kritički prikazi knjiga, udžbenika i drugih publikacija.
 Životopisi i bibliografije uglednih znanstvenika,
 i slične prateće i komplementarne aktivnosti.

Po povratku u Sarajevo (1954.), dr. Smilji Mučibabić predstojao je ogroman posao u institucionalnom uspostavljanju, organiziranju i realizaciji nastave Katedre za biologiju (Filozofskog fakulteta), na kojoj je bila prva izabrana nastavnica i uposlenica. U početku su na Katedri radila samo tri nastavnika i dva asistenta. Preuzima cjelokupna predavanja iz zoologije, oprema laboratorije i prostorije za vježbanje, osniva knjižnicu i posebno brižno je razvija i nadzire. Odgovorno sudjeluje u selekciji prvih nastavnika i njihovih asistenata na nastajućem Prirodno–matematičkom fakultetu, osobito u Odsjeku za biologiju. To je bio osobito delikatan zadatak, jer je tadašnja BiH bila krajnje manjkava u odgovarajućim profilima neophodnog kadra.

Doprinos dr. Smilje Mučibabić unaprjeđenju nastave biologije velik je, i postao je mjerljiviji tek nakon dostignutih rezultata njezinih sljedbenika. Još za vrijeme specijalizacije u Beogradu, prevela je, zajedno s prof. Sinišom Stankovićem, dva sveučilišna udžbenika (Paramonov: Kurs darvinizma i Kin: Osnovi opće zoologije (koji je doživio više izdanja). Sarajevsko sveučilište je 1960. godine izdalo knjigu S. Mučibabić "Osnovi ekologije", koja je generacijama bila jedini udžbenik ekologije na bosanskom jeziku. Ta djela i danas mogu biti solidan temelj općebiološkog školovanja.

Stvaralački rad prof. dr. Smilje Mučibabić znatno je doprinio razvoju osnovnog i srednjeg školstva u Bosni i Hercegovini, naročito u vrijeme reformiranja osnovnog školstva, kada mnogo radi i doprinosi stvaranju novih planova i programa iz biologije. Tada je u suradnji s drugim autorima napisala četiri udžbenika za osnovnu i srednju školu i svi su imali po desetak izdanja.

Na Odsjeku za biologiju 1969. godine suorganizira i podstiče osnivanje poslijediplomskog studija s dva smjera (ekološki i sistematski). Bila je mentor mnoštva diplomskih, magistarskih i doktorskih radova.

Razvoj kadrovskih potencijala BiH
Polazeći od iskustvenih podataka o situaciji u ondašnjoj bosanskohercegovačkoj znanosti, prof. Mučibabić je, uz stvaranje institucionalnih i infrasrukturnih preduvjeta za njezin razvoj u oblasti biologije, sinkronizirano i posebno brižno vodila računa o selekciji budućih mladih istraživača i podučitelja, imajući pritom jasnu viziju razvoja budućih fundamentalnih bioloških znanosti.

Njezina briga nije se ograničila samo na asistente Odsjeka za biologiju PMF-a, već je i mnogim drugim biolozima pružila dragocjenu i nesebičnu pomoć. Poštujući njene vizije i nenametljivost, mnogi su joj se obraćali za savjete i pomoć, a još je više onih koje je podsticala i na razne načine stimulirala. Oslanjala se na svoju izuzetnu profesionalnu i društvenu obavještenost, široko biološko školovanje, te aktivno poznavanje engleskoga, njemačkoga i francuskoga jezika. Osobito je podsticala razvoj znanstvenoga kadra na PMF-u, Biološkom institutu Sveučilišta u Sarajevu i Zemaljskom muzeju Bosne i Hercegovine, kao i na fakultetima biotehničkih i biomedicinskih znanosti.

Prof. dr. Smilja Mučibabić bila je i izvandredan nastavnik i odgojitelj. Veliki je broj generacija kojima je neumorno i nesebično prenosila svoja stručna i opća znanja, djelujući odgojno, u duhu tada proklamiranoga bratstva i jedinstva (po njezinom iskustvu: osobito potrebnog u BiH) i individualnog prava na puno samoostvarivanje. Učinkovitost u tom djelovanju su joj omogućavane njene prepoznatljive vrline, kao što su nesebičnost, samoprijegor, poštenje i skromnost, a osobito ljudska čestitost.

Aktivnim sudioništvom u prevođenju tadašnjih istaknutih udžbenika (Kurs darvinizma od Paramonova i Osnovi opće zoologije od Kina) te publiciranjem vlastitih udžbenika, među kojima se ističe njezina knjiga Osnovi ekologije, koja je izvjesno vrijeme bila jedini udžbenik ekologije na bošnjačkom jeziku.,  dr. Smilja Mučibabić je dala značajan doprinos unapređenju nastave biologije na svim nivoima njenog izučavanja.

Općedruštveni doprinos
Svoj sveukupni stvaralački angažman Profesorica Mučibabić je posvetila boljitku znanosti i struke koju je odabrala kao profesionalni okvir djelovanja. Međutim, njezino ukupno djelovanje je bilo usmjereno na ukupni progres sredine u kojoj živi i njezino pripremanje za buduće dobi, što ilustrira činjenica kako je u poratnim godinama pokraj redovitog angažmana u nastavi bila aktivno uključena i u opismenjavanje stanovništva Bosne i Hercegovine, ali po svom neupitnom čovjekoljublju ona je bila humanistkinja i istinoljubkinja bez granica.

Stvaralački rad prof. dr. Smilje Mučibabić znatno je doprinio razvoju osnovnog i srednjeg školstva u Bosni i Hercegovini i Jugoslaviji, naročito u procesima reformi osnovnog školstva, kada se ozbiljno angažirala u stvaranju novih planova i programa iz oblasti biologije. Tada je (u suradnji s drugim autorima) napisala četiri udžbenika za osnovnu i srednju školu i svi su imali više izdanja. Za udžbenik Ekologija i evolucija dobila je (1976.) Nagradu "Mitar Trifunović-Učo". Izradila je Terminološki rječnik višestrukosti za nastavu biologije. Na dva jugoslavenska kongresa biologa povjeren joj je referat o problemima nastave biologije. Na prvom kongresu ekologa Jugoslavije održala je referat "Ekologija i obrazovanje". Sudjelovala je u radu mnogih tadašnjih saveznih i republičkih tijela koja su rješavala problem nastave i znanstvenog rada u oblasti biologije. Za ovakav rad prof. dr. Smilja Mučibabić dobila je i Nagradu "Hasan Kikić" 1980. godine.

Znanstveni rad dr. Smilje Mučibabić vezan je u prvom redu za probleme ekologije pučanstva, analizu činitelja koji utiču na rastenje čistih i mješovitih pučanstva protozoa u eksperimentalnim uvjetima. Rezultati ovih istraživanja citirani su u mnogim radovima inzemnih biologa, a ušli su u sadržaje nekih domaćih i stranih udžbenika. Osim toga, dr. Smilja Mučibabić predano sudjeluje i u timskim istraživanjima ekosistema, posebno kopnenih voda; organizatorica je i rukovoditeljica prvih takvih istraživanja u BiH. Posebno veliki projekti obuhvaćaju limnološka proučavanja sliva rijeke Bosne, akumulacije Buško blato i ekosistema na Jahorini. Rezultati ovih istraživanja saopćeni su na mnogim znanstvenim skupovima u zemlji i inozemstvu. Dobar dio svog znanstvenog rada prof. Mučibabić ostvaruje na Biološkom institutu Sveučilišta u Sarajevu u kojem je dugo godina bila načelnik Odjeljenja za ekologiju i sistematiku životinja. Objavila je niz stručnih radova iz ekologije, zoogeografije i zaštite životne sredine. Priredila je 3. izdanje knjige Okvir života Siniše Stankovića, s opširnim pogovorom o piscu i njegovom djelu, kao i o razvoju ekologije između drugog i trećeg izdanja ove knjige, odnosno u razdoblju 1954. – 1977. U drugom izdanju Enciklopedije Jugoslavije napisala je poglavlje o znanstvenom radu u oblasti biologije u Bosni i Hercegovini. Objavila je veliki broj radova na popularizaciji bioloških znanosti, a u tom pravcu je djelovala i putem elektronskih i tiskanih medija, kao i preko društveno-političkih organizacija: od Mjesne zajednice "Medrese" do razine nadležnih republičkih organa. Među zapaženijim istupima je bilo njeno sudioništvo u TV serijalu "Karavan prirode".

Bila je predstavnik bosanskohercegovačkih žena u mnogim jugoslavenskim institucijama i sastancima, a i na jednom velikom međunarodnom skupu u Indiji (Mumbai).

Profesorica Mučibabić jedna je od dugogodišnjih editorica i Godišnjaka Biološkog instituta Sveučilišta u Sarajevu, koji je izlazio od 1948. godine, a koji se nesretno ugasio 1992. godine., utapanjem svog izdavača u PMF, a koji, stjecajem nejasnih okolnosti, nije pokrenuo slijednički časopis.

Do kraja života je bila angažirani biolog-ekolog, istrajan promotor održivog razvoja u što zdravijoj sredini. Svoje aktivnosti tada je usmjeravala kroz Udruženje za podsticanje održivog razvoja i kvaliteta života FONDEKO kao i i istoimenu znanstveno popularnu reviju o prirodi, čovjeku i ekologiji, te kroz nevladinu Asocijaciju nezavisnih intelektualaca "Krug 99", Prosvjetinoj Sekciji žena "Mis Irbi", koja je njezinom liku i djelu posvetila jednu od svojih najuspješnijih zasjedanja.

Svojim ukupnim profesionalnim, društvenim i humanističkim doprinosom razvoju Bosne i Hercegovine, prof. Mučibabić je zadužila svoje suvremenike, generacije svojih učenika i sljedbenika, pa i onih biologa koju su danas aktivni na istraživačkoj sceni i/ili onih koji će tek doći.

Također pogledajte
 Prirodno-matematički fakultet u Sarajevu

Izvori

Životopisi, Mostar
Bosanskohercegovački znanstvenici

Smilja Mučibabić


جبل إبراهيم ويسمى أيضا جبل بثره والجبل الأبيض (لأنه يتكون من صخور صلبة بيضاء)  هو جبل في المملكة العربية السعودية ضمن سلسلة جبال الحجاز جنوب غرب المملكة. يقع على جانب طريق الملك فهد السياحي الذي يربط محافظة الطائف بالباحة بالقرب من مركز القريع بني مالك (جنوب الطائف)، ويمثل أعلى قمة فوق سطح البحر بالنسبة لهذه المنطقة كما يعد من أهم المعالم بمحافظة الطائف التي يقصدها الزوار ومحبو الطبيعة الخلابة.

يتميز الجبل عن غيره من الجبال المجاورة له بارتفاعه الشاهق الذي يقدر بحوالي 5000 قدم.

التسمية
ذكر ابن المجاور أن الجبل سمي نسبة إلى الخليل إبراهيم، كما نقل عن ابن شهاب الزهري أن الحنفاء كانوا يعتكفون عند جبل إبراهيم ليقينهم أنه مكان مقدس شهد مولد النبي لإبراهيم.

قال قس بن ساعدة يصف جبل إبراهيم :

الموقع
يقع على جانب طريق الملك فهد السياحي الذي يربط محافظة الطائف بالباحة وبالتحديد بالقرب من مركز القريع بني مالك (جنوب الطائف).يعد ترتيب جبل إبراهيم بين جبال المملكة 30 بعد جبل ثهران ويوجد جبل إبراهيم بمركز القريع بني مالك ويعد ارتفاعه (1524 متر).

الوصف
يمثل هذا الجبل أعلى قمة فوق سطح البحر بالنسبة لهذه المنطقة حيث يبلغ  ارتفاعه حوالي (5000) قدم فوق سطح البحر. كما يعد من أهم المعالم بمحافظة الطائف التي يقصدها الزوار والباحثون ومحبو الطبيعة الخلابة، ويحيط بالجيل العديد من القرى التي يقطنها عدد من المواطنين حتى الآن رغم وعورة التضاريس وصعوبتها، كما يعيش به النمر العربي، ويعد من الاماكن المحمية من قبل الهيئة الوطنية لحماية الحياة الفطرية وانمائها وكذلك يوجد بقمته قرى أثرية حجرية قديمة.

يشهد جبل إبراهيم اقبالاً كبيراً من الزوار في صيف كل عام للتمتع بالمناظر الجميلة والخضرة والشلالات حيث الهواء البارد العليل لكونه مرتفعاً عن سطح البحر، ويكسو هذا الجبل غطاء اخضر جميل  من شجر العرعر والزيتون البري وغيرها من الأنواع.ومن المعالم التي تشد السائح إلى هذا الجبل القرى الاثرية التي تقع على قمة الجبل وكأنها معلقة في الهواء والنقوش على واجهات الصخور. كما ان هناك عدداً من السكان يعيشون في عدد من القرى فيه وتسمى قرى بثرة، وتقع في سفح متوسدة اياه في علو شاهق، ودائماً يتزاحم الضباب على قمة هذا الجبل نظراً لارتفاعه الشاهق.

يعد جبل إبراهيم معلماً سياحياً هاماً وقد ذكره ياقوت الحموي في معجمه. يقصد المتنزهين هذا الجبل من أجل تسلقه ويكون ذلك من الجهة الشرقية للجبل وقد يستغرق ذلك يوماً كاملاً نظراً لعلو الجبل وارتفاعه، وفي قمة الجبل هناك قرى أثرية وشلالات مياه ووبعض الحيوانات مثل قرود البابون. ومما يثير العجب وجود صخرة عظيمة ثابتة في أعلى الجبل تصدر صوتاً كخرير الماء كما يوجد في اعلى الجبل شلالات ماء واشجار كثيفة متنوعة.

انظر أيضًا
 قائمة جبال السعودية

مراجع

إبراهيم
جبال منطقة مكة المكرمة

جبل إبراهيم


بانسكا بيستريتسا مدينة في وسط سلوفاكيا ومركز أقليم بانسكا بيستريتسا.
تتمتع مدينة بانسكا بيستريتسا بموقع مميز في وسط سلوفاكيا على ضفاف نهر الهرون وبجانب سلسلة جبال التترا الصغرى والفترى الكبرى بالإضافة إلى جبال الكرمنيتسة مما يعطي المدينة أهمية سياحية خصوصاً لمحبي الرياضات الشتوية.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لبانسكا بيستريتسا:

توأمة
لبانسكا بيستريتسا اتفاقيات توأمة مع كل من:

 فرشاتس
 هرتسليا
 ألبا
 رادوم
 تارنوبزج
 مونتانا
 هرادتس كرالوفه (1950 - )
 أسكولي بيتشينو
 بودفا

 هلبرشتات
 تشارلستون

 لاريسا
 مانغالايا
 سانت إتيان
 سالجوتارجان
 تولا
 زادار

أعلام

 جاكوب سيلفستر
 إيغور لوثر
 ماريك هامشيك
 شانتال شكاملوفا
 ريتشارد غوندا

معرض صور

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لمدينة بانسكا بيستريتسا
 الموقع الرسمي للنقل والمواصلات العامة
 موقع جامعة ماتيي بل في بانسكا بيستريتسا

بانسكا بيستريتسا
الانتفاضة الوطنية السلوفاكية
تاريخ تشيكوسلوفاكيا العسكري في الحرب العالمية الثانية
قلاع في سلوفاكيا
مدن سلوفاكيا

بانسكا بيستريتسا


21526 Mirano este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
21526 Mirano este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la observatorul astronomic din Farra d'Isonzo. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,60 ua, o excentricitate de 0,34 și o înclinație de 15,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 21001-22000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

21526 Mirano


Sinope Yunan tanrıçasıdır. Sinop şehrinin eski adıdır. Efsanesi şöyledir:
Sinope ırmak tanrısı Asopus'un güzeller güzeli kızıymış.
Rivayete göre mutlu bir hayatı varmış.
Bir gün tanrılar tanrısı Zeus kendisini görmüş ve o anda aşık oluvermiş.
Zeus bu;
gönlünü kaptırdığını elde etmek için yapmadığı üçkağıtçılık yokmuş.
ama Sinope, Zeus'un bile başını döndürecek bir güzellikteymiş.
Eli ayağı, dili dudağı dolaşmış tanrılar tanrısının.
Bir sabah Sinope'yi görmeye ırmak kenarına gitmiş ve çalıların arasında saklanmış, başlamış beklemeye. Sinope geldiğinde haylaz bir rüzgarı yanına çağırmış ve en zarif haliyle Sinope'nin kulağına

"Senin için Olympos'un tahtından vazgeçsem bana gönlünün tahtını açar mısın?"
demesini istemiş. korku içindeki genç kız kendisine dokunmamasını bakire istediğini söylemiş heybetli Zeus'a.
Tanrılar tanrısı sözüne sadık kalmış ve Sinope'ye her dilediğini yerine getirmeye söz vermiş. Genç kızda kızlığına dokunmamasını dilemiş. Tanrı da onu Karadeniz kıyılarına bırakmış.

Kaynakça

Yunan tanrıçaları
Apollon'un aşık olduğu kadınlar
Yunan mitolojisindeki Anadolulu karakterler
Ares'in çocukları
Naiadlar
Nemfler

Sinope


Le référendum nigérien de 1987 a lieu le  afin de permettre à la population de se prononcer sur l'adoption de la Charte nationale proposée par la junte militaire menée par le général Seyni Kountché, au pouvoir depuis le coup d'État de 1974. La charte contient notamment la mise en place d'institutions non élues au niveau national et local.

Le projet soumis à référendum reçoit une large majorité des suffrages. Seyni Kountché meurt cependant le 10 novembre 1987, et est remplacé par le général Ali Saibou.

Résultat

Notes et références

Référendum en 1987
Référendum au Niger
Politique en juin 1987

Référendum nigérien de 1987


Sulhi Dölek (20 Eylül 1948, İstanbul - 7 Kasım 2005, İstanbul), Türk yazar ve senarist.

Hayatı
20 Eylül 1948'de İstanbul'da doğan Dölek, ilk ve ortaokulu İstanbul Rami'de okudu. Deniz Harp Okulu'ndan sonra Michigan Üniversitesi'ni bitirdi. 1989'a kadar, gemi inşa yüksek mühendisi olarak Deniz Kuvvetleri'nde çeşitli görevlerde bulundu, daha sonra senaristliğe adım attı.

İlk öykülerinden biri 1969 Varlık Yıllığı'nda yayımlandı. Aynı yıl, "Dünya Dönmüyor Artık" adlı tek perdelik bir oyunla Yusuf Ziya Ortaç Armağanı'nı kazanarak Akbaba yazarları arasına katıldı. Sonraki yıllarda öykü ve roman çalışmalarının yanı sıra, dönem dönem, Milliyet, Cumhuriyet gibi gazetelerle Çivi, Nokta, Tempo ve Diyojen gibi haftalık dergilerde, Varlık'ta ve diğer edebiyat dergilerinde mizahi bakışlı yazılar yazdı.

1979'da "Yeşil Bayır" romanıyla Kültür Bakanlığı Çocuk Romanları Yarışması'nda birinci olan Dölek'in başlıca eserleri arasında "Korugan", "Geç Başlayan Yargılama", "Vidalar", "Kiracı", "Teslim Ol Küçük", "Truva Katırı", "Aynalar", "Kirpi" ve "Habis'in Serüvenleri" sayılabilir.

Dölek'in ayrıca "İçimizdeki Yasakçı" adıyla kitaplaşan bir incelemesi, "Üçüncü Kattaki At", "Yeşil Bayır", "Arkadaşım Dede", "Kestane Şekeri", "Her Şeyi Bilen Çocuk', "Küçük Çalgıcılar", "Kahkaha Tarlası" ve "Hayvanlar Alfabesi" adlı çocuk kitapları bulunuyor.

Çok sayıda tiyatro, radyo ve televizyon oyunu bulunan Dölek, Ambrose Bierce'in "Fantastic Fables" adlı kitabını "Karanlığın Kahkahası" adıyla dilimize kazandırdı. "Kiracı" adlı romanı 1987'de sinemaya uyarlandı.

Süper Baba, Külyutmaz, İkinci Bahar, Unutma Beni, Yabancı Damat gibi televizyon dizilerinin yanı sıra, "Truva Katırı" romanından televizyona uyarladığı "Koltuk Sevdası" adlı politik hiciv dizisinin de senaryosunu yazdı.

Sulhi Dölek, geçirdiği beyin kanaması nedeniyle tedavi gördüğü GATA Haydarpaşa Hastanesi'nde 7 Kasım 2005'te öldü.

Eserleri

Öyküleri
 1983: Vidalar
 1992: Kestane Şekeri
 1994: Aynalar
 1997: Habis'in Serüvenleri
 2002: Her Şeyi Bilen Çocuk
 2002: Küçük Çalgıcılar

Romanları
 1975: Korugan
 1979: Yeşil Bayır
 1979: Kahkaha Tarlası
 1980: Geç Başlayan Yargılama
 1981: Arkadaşım Dede
 1982: Kiracı
 1983: Üçüncü Kattaki At
 1988: Teslim Ol Küçük
 1991: Truva Katırı
 1997: Kirpi
 2005: Küçük Günahlar Sokağı

Şiirleri
 1995: Hayvanlar Alfabesi

İnceleme
 1990: İçimizdeki Yasakçı

Ödülleri
 1969: Yusuf Ziya Ortaç Armağanı, (Dünya Dönmüyor Artık)
 1974: Milliyet Yayınları Roman Ödülü Üçüncülüğü (Korugan)
 1979: Kültür Bakanlığı Dünya Çocuk Yılı Yarışması Roman Birinciliği (Yeşil Bayır)
 1983: Sabahattin Ali Öykü Ödülü (Vidalar)
 1983: Madaralı Roman Ödülü (Kiracı)
 1994: Yunus Nadi Öykü Ödülü (Aynalar)
 1996: Edebiyat alanı Mizah dalında Türkiye İş Bankası Büyük Ödülü (Kirpi)
 1999: Devlet Tiyatroları I. Oyun Yazma Yarışması Mansiyonu (Kuşkucu)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Sulhi Dölek Resmi Web Sitesi
 IMDb'de Sulhi Dölek
 Sinema Türk'te Sulhi Dölek

Topkapı Mezarlığı'na defnedilenler
1948 doğumlular
2005 yılında ölenler
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Türk mizah yazarları
Türk çocuk kitabı yazarları

Sulhi Dölek


An Chusquea bambusoides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Giuseppe Raddi, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eduard Hackel. An Chusquea bambusoides in nahilalakip ha genus nga Chusquea, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Chusquea

Chusquea bambusoides


Adolf Könsen (* 2. Februar 1916 in Bremen-Mahndorf; † 2000 in Bremen) war ein deutscher Ortsamtsleiter und Politiker (SPD) in Bremen. Er war Mitglied der Bremischen Bürgerschaft.

Biografie

Ausbildung und Beruf
Könsen war zunächst als Angestellter in Bremen tätig. 1960 wurde er zum hauptamtlichen Leiter des Ortsamtes von Horn-Lehe gewählt. Am 28. Februar 1979 trat er in den Ruhestand. In seine Zeit als Ortsamtleiter wurde der Stadtteil durch Maßnahme wie der Bau vieler Reihenhaussiedlungen, das Horner Bad sowie diverser Schulen und Sozialeinrichtungen geprägt.

Politik
Könsen war Mitglied im SPD-Ortsverein Neue Vahr in Bremen und 1961 Vorsitzender vom SPD-Ortsverein Neue Vahr Nord.

Er war von 1955 bis 1967 Mitglied in der Bremischen Bürgerschaft und wirkte in verschieden Deputationen und Ausschüssen der Bürgerschaft. Da er Ortsamtleiter bleiben wollte, konnte er ab 1967 wegen der dann geltenden Regelung der Unvereinbarkeit von Amt und Bürgerschaftsmandat nicht wieder zum Mitglied der Bürgerschaft gewählt werden.

Quellen
 Norbert Korfmacher: Mitgliederverzeichnis der Bremischen Bürgerschaft 1946 bis 1996 (= Kommunalpolitik. Band 1). LIT, Münster 1997, ISBN 3-8258-3212-0.

Mitglied der Bremischen Bürgerschaft (ab 1945)
SPD-Mitglied
Person (Horn-Lehe)
Deutscher
Mann
Geboren 1916
Gestorben 2000

Adolf Könsen


KPF arkitekter er Danmarks 5.største arkitektvirksomhed (2015). Man har nået en størrelse af +120 ansatte med fusionen mellem Erik Møller Arkitekter og KPF arkitekter i 2015.

KPF arkitekter er baseret i Viborg og har afdelinger i Aarhus, Aalborg og København. Man er struktureret som en koncern med datterselskaberne Erik Møller Arkitekter, Brøgger arkitekter og Formsprog.

I 2015 har KPF modtaget Borgernes Arkitekturpris i Vejle  samt vundet en underkontrakt på milliardbyggeriet af Malmös nye supersygehus.

I 2012 udgav Archipress M bogen "Works and Projects by KPF arkitekter: Interpreted by Robert McCarter/With an Essay by John M. Cava" af Marianne Ibler, der indeholder illustrationer, billeder og analyser af KPF Arkitekters byggerier og filosofi.

KPF Arkitekter er ejet af 13 partnere

Referencer

Arkitektvirksomheder i Danmark

KPF arkitekter


Chiddingstone es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Sevenoaks, en el condado de Kent (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Chiddingstone tiene una superficie de 24,65 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Chiddingstone tenía 1127 habitantes (47,91% varones, 52,09% mujeres) y una densidad de población de 45,72 hab/km². El 21,65% eran menores de 16 años, el 72,58% tenían entre 16 y 74 y el 5,77% eran mayores de 74. La media de edad era de 38,72 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 23,67% estaban solteros, el 61,95% casados y el 14,38% divorciados o viudos.

El 95,47% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,51% de la población, mientras que el 3,02% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,94% eran blancos, el 0,53% mestizos, el 0,27% negros y el 0,27% de cualquier otro salvo asiáticos y chinos. El cristianismo era profesado por el 77,89%, el budismo por el 0,44%, el islam por el 0,36% y cualquier otra religión, salvo el hinduismo, el judaísmo y el sijismo, por el 0,53%. El 13,41% no eran religiosos y el 7,37% no marcaron ninguna opción en el censo.

571 habitantes eran económicamente activos, 552 de ellos (96,67%) empleados y 19 (3,33%) desempleados. Había 447 hogares con residentes, 23 vacíos y 4 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Chiddingstone


Die McLaughlin Line Railroad (AAR-reporting mark: MCLR) war eine amerikanische Rangier-Eisenbahngesellschaft in Pennsylvania.

Die Gesellschaft war im Eigentum der Metal Service Company und betrieb ab 1985 bis Anfang der 1990er Jahre eine 3 Kilometer lange frühere Bahnstrecke der Pennsylvania Railroad in Apollo. Jährlich wurden rund 900 Güterwagen zwischen dem Übergangspunkt zur Norfolk Southern Railway (Apollo Junction)  und dem Werk der Metal Service Company in Apollo bewegt. Mit der Stilllegung und dem Abriss der Fabrik wurde auch der Bahnbetrieb eingestellt.

Die McLaughlin Line Railroad verfügte über zwei Lokomotiven GE 80-ton und eine Porter 65-ton.

Literatur

Bahngesellschaft (Pennsylvania)
Organisation (Armstrong County, Pennsylvania)
Apollo (Pennsylvania)

McLaughlin Line Railroad


İskender Paşa
İskenderpaşa Cemaati
İskenderpaşa Camii
Fatih
Beykoz
Trabzon
Bağdat

İskenderpaşa (anlam ayrımı)


Lade ist ein Einschlagkrater auf der Mondvorderseite südwestlich des Sinus Medii, südlich des Kraters Godin und nordöstlich von Saunders.
Der Krater ist stark erodiert. Der südliche Teil des Walls ist fast eingeebnet.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem deutschen Amateurastronomen Heinrich Eduard von Lade offiziell benannt.

Weblinks

 Lade auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Lade (Mondkrater)


Torrecuso ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Benevento in Kampanien. Die Gemeinde liegt etwa 12 Kilometer nordwestlich von Benevento. Torrecuso gehört zur Comunità Montana del Taburno. Die nordwestliche Gemeindegrenze bildet der Calore Irpino.

Geschichte
Torrecuso wurde erstmals im 11. Jahrhundert als torum licusi erwähnt. Ab dem 13. Jahrhundert existierte eine Burg Finucchio, die 1349 durch ein Erdbeben zerstört wurde.

Verkehr
Durch die Gemeinde führt die Strada Statale 372 Telesina von Caianello nach Benevento.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Kampanien
Ersterwähnung im 11. Jahrhundert
Weinbauort in Italien

Torrecuso


Isaiah Edwin Leopold (født 9. november 1886, død 19. juni 1966), bedre kendt som Ed Wynn, var en amerikansk skuespiller og komiker, der blev kendt for sine perfektionerede tåbelige komediekarakterer, hans banebrydende radioprogram i 1930'erne og sin senere karriere som en dramatisk skuespiller.

Eksterne henvisnigner

Skuespillere fra USA
Komikere fra USA
Personer fra Philadelphia
Amerikanere i 1800-tallet
Amerikanere i 1900-tallet
Oscar-nominerede skuespillere
Disney Legends
Pseudonymer

Ed Wynn


An Rottboellia coelorachis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann Georg Adam Forster. An Rottboellia coelorachis in nahilalakip ha genus nga Rottboellia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rottboellia

Rottboellia coelorachis


هنا قائمة بالبطولات الأسترالية لكرة المضرب, المعروفة الآن باسم أستراليا المفتوحة لسنة 1953:

الكبار

فردي رجال

 كين روزوال هزم  مارفين روز 6-0 6-3 6-4

فردي سيدات

 ماورين كونولي هزم  جولي سامبسون هايوود 6-3, 6-2

مراجع

أحداث يناير 1953 الرياضية
أحداث يناير 1953 الرياضية في أستراليا
البطولات الأسترالية حسب السنة
بطولة أستراليا لكرة المضرب حسب السنة
كرة المضرب في 1953
كرة مضرب أسترالية في 1953

البطولات الأسترالية 1953 (كرة مضرب)


ليمبيل-زيف-ويلش  أو اختصارا إل زد دبليو (LZW) هي خوارزمية مشهورة لضغط البيانات بدون ضياع تم إنشاؤها من قبل آبراهام ليمبيل وجاكوب زيف وتيري ويلش. نشرت من قبل فيلش عام 1984 تحسينا على خوارزمية إل زد 78 المنشورة من قبل ليمبيل وزيف عام 1978. الخوارزمية مصممة لتكون سريعة لكنها عادةً لا تصل للحالة الأمثلية من الضغط لأنها تقوم بتحليل محدود للبيانات.

تستخدم هذه الخوارزمية ضمن عدة تقنيات وعمليات كضغط النصوص وكمرحلة من مراحل ضغط الصور.

الخوارزمية

الفكرة

يقوم فيلش في ورقته البحثية بشرح تجربته عام 1984 حيث قام بترميز سلاسل من بيانات مرمزة على 8-بت لتصبح قيم ثابتة الطول من 12-بت. الأرقام من 0 حتى 255 تمثل سلاسل من محرف واحد موافقة للمحرف المرمز على 8-بت، أما الأرقام من 256 وحتى 4095 فيتم إنشاؤها ضمن القاموس للسلاسل التي تواججها الخوارزمية أثناء الترميز. في كل مرحلة من مراحل الضغط، يتم تجميع بايتات الدخل ضمن سلسلة حتى يكون المحرف القادم سيجعل من السلسلة غير معرفة (أي أنه سيقوم بإعطاء سلسلة من المحارف غير موجودة ضمن القاموس). يقوم نظام الترميز بإرسال رقم السلسلة التي توصل لها ضمن القاموس (دون المحرف الأخير)، ويتم إنشاء مدخل ضمن القاموس للسلسلة الجديدة الناتجة (مع المحرف الأخير) وإعطاء رقم للسلسلة.

بما أن القاموس يتم إنشاؤه أثناء عملية الترميز فإن على الطرف الآخر (نظام فك الترميز) أن يقوم بتقليد عملية بناء القاموس أثناء استقباله وقراءته للبيانات.

الترميز
يتم تهيئة قاموس بالسلاسل النصية المؤلفة من محرف واحد، حيث توافق هذه السلاسل جميع سلاسل المحارف الممكنة والمؤلفة من محرف واحد (المتوقع مشاهدتها ضمن البيانات المطلوب ترميزها). الخوارزمية تعمل عن طريق فحص سلسلة الدخل بحثاً عن أكبر سلسلة من محارف الدخل لها سلسلة مقابلة ضمن القاموس وذلك من الموقع الحالي لشريط الدخل، تتم عند الحصول على أكبر سلسلة ممكنة يتم إخراج رقم المدخلة ضمن القاموس المقابلة لهذه السلسلة، ثم يتم إضافة مدخلة جديدة إلى القاموس تتألف من السلسلة التي تم الحصول عليها متبوعةً بالمحرف الذي يلي السلسلة على شريط الدخل (المحرف الذي سيجعل هذه السلسلة غير موجودة ضمن القاموس). ثم يتم تحريك مؤشر القراءة من شريط الدخل إلى المحرف الجديد (الذي تمت إضافته للسلسلة ضمن المدخلة الجديدة).

بهذه الطريقة يتم إضافة سلاسل جديدة إلى القاموس شيئاً فشيئاً مع استمرار عملية الترميز، وتصبح هذه السلاسل الجديدة متوفرة للتعرف عليها ضمن عملية الترميز أثناء التقدم في ترميز البيانات. هذه الخوارزمية تعمل بشكل أفضل على البيانات التي تحوي أنماطاً متكررة من البيانات، وبالتالي فإن أول قسم من الرسالة المرمزة سيكون قليل الضغط، لكن تزداد نسبة الضغط مع ازدياد طول الرسالة المرمزة.

فك الترميز

تكون عملية فك الترميز بقراءة قيمة من الدخل المرمز وإخراج سلسلة المحارف الموافقة لهذه القيمة على الخرج، حيث يحوي نظام فك الترميز نفس القاموس الأولي المشار إليه في فقرة الترميز والذي يحوي جميع سلاسل المحارف الممكنة والمؤلفة من محرف واحد، وفي نفس الوقت وأثناء فك الترميز يقوم نظام فك الترميز بإضافة مدخلات جديدة إلى قاموس السلاسل لديه. أثناء فك الترميز يقوم نظام فك الترميز بإضافة المدخلات الجديدة إلى القاموس عن طريق قراءة القيمة التالية على الدخل المرمز، ومن ثم إضافة سلسلة جديدة إلى القاموس وهي مؤلفة من ضم السلسلة الماضية مع أول محرف من السلسلة التالية لتشكيل سلسلة جديدة. يقوم النظام بتكرار هذه العملية حتى ينتهي شريط الدخل وعندها يتم إخراج السلسلة الأخيرة دون أي إضافة على القاموس.

بهذه الطريقة يقوم نظام فك الترميز ببناء قاموس مطابق للقاموس عند الطرف الآخر (نظام الترميز) ويستخدمه لفك ترميز القيم المرسلة له. وبالتالي فلا حاجة لإرسال القاموس كاملاً بين الطرفين، وإنما يتم إرسال القاموس الأولي فقط (وفي أغلب الأحيان يكون هذا القاموس متفق عليه مسبقاً ولا داعي لإرساله، كجدول أسكي مثلاً).

مثال

يشرح هذا المثال كيفية عمل الخوارزمية بشكل عملي، حيث يظهر ويراقب الدخل والخرج والقاموس في كل مرحلة من مراحل العمل الترميز وفك الترميز. هذا المثال معمول خصيصاً ليظهر نسبة ضغط مقبولة على نص قصير. في النصوص الحقيقية لا يظهر التكرار بهذا الشكل ولا يمكن أن تصل نسبة الضغط لهذا المستوى على نصوص بهذا الطول.

النص المراد تشفيره مأخوذ من صورة تحوي الألوان الأساسية الثلاث (الأحمر، الأخضر والأزرق) وهو:
ح ح ح خ خ خ ح ح خ خ ز ز ز ز ز ز ز ز ز ز ز ز ز ز ز#
يشير محرف # إلى نهاية النص. بما أن هذه الرسالة مأخوذة من صورة تحوي الألوان الثلاثة فإن الرموز الممكنة هي ح وخ وز وبالتالي فإن القاموس الأولي سيحوي الرموز الثلاثة وسيحوي على رمز نهاية النص. وبالتالي سيكون القاموس المبدئي على الشكل:
# = 00 = 0
ح = 01 = 1
خ = 10 = 2
ز = 11 = 3

الترميز
يقوم المرمز بتخبئة المحارف من سلسلة الدخل ضمن السلسلة ω حتى تصبح السلسلة ω + المحرف التالي غير موجودة ضمن القاموس. يتم إخراج القيمة الموافقة للسلسلة ω ضمن القاموس ويتم إضافة السلسلة ω + المحرف التالي إلى القاموس. ومن ثم بدء التخبئة ابتداءً من المحرف التالي.
السلسلة	  المحرف          الخرج               القيم المضافة
الحالية	  التالي     القيمة    البتات            للقاموس
----	  ----     ----        ----
«لا شيء»	  ح
ح         ح          1         0001           4: ح ح <--- القيمة 4 هي أول قيمة فارغة ضمن القاموس
                                                           بما أنه يحوي مبدئياً القيم من 0 وحتى 3
ح         ح
ح ح       خ          4         0100           5: ح ح خ
خ         خ          2         0010           6: خ خ
خ         خ
خ خ       ح          6         0110           7: خ خ ح
ح         ح
ح ح       خ
ح ح خ     خ          5         0101           8: ح ح خ خ
خ         ز          2         0010           9: خ ز
ز         ز          3         0011          10: ز ز
ز         ز
ز ز       ز         10         1010          11: ز ز ز
ز         ز
ز ز       ز
ز ز ز     ز         11         1011          12: ز ز ز ز
ز         ز
ز ز       ز
ز ز ز     ز
ز ز ز ز   ز         12         1100          13: ز ز ز ز ز
ز         ز
ز ز       ز
ز ز ز     ز
ز ز ز ز   ز
ز ز ز ز ز #         13         1101

طول البيانات قبل الترميز: 25 محرف × 2 بت للمحرف = 50 بت
طول البيانات بعد الترميز: 11 قيمة × 4 بت للقيمة = 44 بت
باستخدام خوارزمية إل زد دبليو تم التخلص من 6 بتات، أي أن النص قد تم ضغطه بنسبة 12%, طبعاً هذه النسبة ضئيلة هنا لأن الأبجدية المستخدمة بسيطة (4 رموز فقط) بينما في حال تم استخدام أبجدية أكبر كجدول أسكي مثلاً فإن النسبة سترتفع لأن عدد البتات اللازمة للمحرف قبل الترميز سيكون أكبر من عدد البتات اللازمة للقيمة بعد الترميز.

فك الترميز

لفك الترميز لا بد من نظام فك الترميز من معرفة القاموس الأولي المستخدم للترميز، بينما يقوم النظام بإضافة مدخلات القاموس أثناء الاستمرار في عملية فك الترميز.
     الدخل            سلسلة        مدخلات القاموس
البتات    القيمة      الخرج        الجديدة
----      ----        ----
0001      1           ح            4: ح ؟ <--- بانتظار المحرف الأول من السلسلة التالية
0100      4           ح ح          4: ح ح        5: ح ح ؟
0010      2           خ            5: ح ح خ      6: خ ؟
0110      6           خ خ          6: خ خ        7: خ خ ؟
0101      5           ح ح خ        7: خ خ ح      8: ح ح خ ؟
0010      2           خ            8: ح ح خ خ    9: خ ؟
0011      3           ز            9: خ ز       10: ز ؟
1010     10           ز ز         10: ز ز       11: ز ز ؟
1011     11           ز ز ز       11: ز ز ز     12: ز ز ز ؟
1100     12           ز ز ز ز     12: ز ز ز ز   13: ز ز ز ز ؟
1101     13           ز ز ز ز ز   13: ز ز ز ز ز 14: ز ز ز ز ز ؟
0000      0           #
في كل مرحلة يستقبل نظام فك الترميز القيمةس فيبحث عنها ضمن القاموس ويقوم بإخراج السلسلة ع المقابلة لها على الخرج، ومن ثم يقوم باعتبار السلسلة ع + ؟ على أنها قد أضيفت مؤخراً للقاموس ويعطيها قيمة مقابلة، حيث أن نظام الترميز قد لاحظ أن السلسلة غير موجودة في القاموس فأرسل القسم الموجود منها وأنشأ مدخله لديه عن السلسلة الغير موجودة، لكن لمعرفة المحرف الأخير من السلسلة يجب على النظام أن يننظر السلسلة القادمة وينظر للمحرف الأول منها، حيث أن هذا المحرف هو الذي أوقف نظام الترميز عن تشكيل سلسلة أكبر في المرة السابقة حينما أرسل القيمة س.

يبقى النظام يعمل على هذه الطريقة بنجاح ما دامت القيم المرسلة لاحقاً موجودة ضمن القاموس، لكن ماذا يحدث عندما يستقبل النظام قيمة تقابل سلسلة غير منتهية حتى الآن؟ الجواب أن النظام يهتم بأول محرف من السلسلة، فحتى لو لم تكن منتهية سينظر للمحرف الأول منها وينهي السلسلة الحالية به، كما في المثال السابق حيث عندما يستقبل النظام القيمة «4» وهي لسلسلة غير منتهية «ح ؟» يقوم بأخذ المحرف الأول منها «ح» ويكمل به السلسلة الحالية لتصبح «4: ح ح».

كما تم التنويه فالمثال السابق مأخوذ من بيانات صورة، وهي عادةً ما تؤدي للمشكلة السابقة (عدم اكتمال السلاسل بشكل بسيط)، بينما لا تظهر هذه المشكلة في النصوص العادية حيث أنها لا تحوي تكرارات متتالية بشكل كبير لنفس النمط.

المراجع

استحداثات متعلقة بالحواسيب في 1984
خوارزميات ضغط بيانات غير مضيعة
ضغط بيانات

خوارزمية لامبل وزيف وويلش


Yamanlı, Samsun ilinin Çarşamba ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Köy çok yağmur aldığı için eski adı Yağmurlu'ydu.Cumhuriyet döneminde yiğit insanlar en çok bu civarlarda bulunduğu için köye Yamanlı adı verilmiştir.

Coğrafya
Samsun iline 40 km, Çarşamba ilçesine 4 km uzaklıktadır.

Nüfus

Çarşamba'nın mahalleleri

Yamanlı, Çarşamba


Air Raiders er et actionspil udgivet til Atari 2600 af Mattel i 1982. Det fik blandede anmeldelser fra kritikerne.

Gameplay
Spilleren har visningen af en landingsbane set fra cockpittet i et jetfly. For at starte flyet, kræves det at spilleren trykker på knappen brand. Når spilleren trækker tilbage på joysticket, vil jetflyet så flyve opad. Målet er at skyde på fjendtlige fly.

Computerspil fra 1982
Actionspil

Air Raiders


නච්චදූව වැ‍ව, දෙවන මුගලන් රජතුමා විසින් කරවන ලද මහ වැවකි.

ආශ්‍රිත
 මහ වැව් නාමාවලිය

මහ වැවු

නච්චදූව වැ‍ව


ගණිතයෙහි, සාමාන්‍ය ලඝුගණකය යනු පාදම 10 සහිත ලඝුගණකය වෙයි. එහි පාදම අනුව යමින්  දශකමය ලඝුගණකය  ලෙසින් සහ දශාංශික ලඝුගණකය ලෙසින්ද, එහි භාවිතයෙහි ප්‍රාරම්භකයාවූ ඉංග්‍රීසි ගණිතඥ  හෙන්රි බ්‍රිග්ස් අනුව යමින් බ්‍රිග්සියානු ලඝුගණකය ලෙසින්ද එය හැඳින්වෙයි.

සාමාන්‍ය ලඝුගණකය


The Lane Sisters were a family of American singers and actresses. The sisters were Leota Lane (October 25, 1903 – July 25, 1963), Lola Lane (May 21, 1906 – June 22, 1981), Rosemary Lane (April 4, 1913 – November 25, 1974) and Priscilla Lane (June 12, 1915 – April 4, 1995).

Lola, Rosemary, and Priscilla co-starred with Gale Page in four films together: Four Daughters (1938), Daughters Courageous (1939), Four Wives (1939) and Four Mothers (1941). Leota did not find the same success as her sisters and left Hollywood for New York City before the sisters' breakthrough.

Sisters

Early life
The four sisters, Leotabel (Leota), Dorothy (Lola), Rosemary and Priscilla, were from a family of five daughters born to Dr. Lorenzo A. Mullican and his wife, Cora Bell Hicks.  (Their other daughter, Martha, did not enter show business.) The first three children had been born in Macy, Indiana, but the family moved in 1907 to Indianola, Iowa, a small college town south of Des Moines. Here Dr. Mullican had a dental practice. The Mullicans owned a large house with 22 rooms, some of which they rented out to students attending nearby Simpson College.

Before marrying, Cora Bell Hicks had been a reporter with a local newspaper in Macy, and had originally harbored acting ambitions herself, but was frustrated by the strict religious beliefs of her Methodist parents who frowned on any form of public entertainment. Cora Mullican encouraged her daughters to sing and play musical instruments. All the girls were fond of music, and at one time or another studied music in night classes at Simpson College in Indianola. Dorothy was already playing piano at age twelve for a silent screen movie house.

Career
Leota was the first to leave home to pursue a musical career in New York in the mid-1920s. In 1928, Dorothy (later Lola) followed Leota to New York. The girls shared an apartment and made the theatrical rounds. They eventually obtained parts in a Gus Edwards show, Greenwich Village Follies. It was Edwards who changed their names to Lane, and consequently Dorothy became Lola Lane. Martha, meanwhile, eloped with a college professor and moved to Des Moines. She had no interest in show business. She had a child, later divorced, and became a medical secretary.

Leota and Lola both made their Broadway debuts in the late twenties, Lola in 1928, as Sally Moss in The War Song, which opened on Broadway on August 24, 1928, at the Nederlander Theatre (then known as the National Theatre) and Leota in 1929 as Contrary Mary in Babes in Toyland, which opened on December 23, 1929 at Jolson's 59th Street Theatre. The War Song closed four months into its run and Lola went to Hollywood where she made her debut starring as Alice Woods alongside Paul Page in the drama Speakeasy (1929). She was soon teamed with Page again in the film The Girl from Havana (1929) as Joan Anders. Meanwhile Babes in Toyland closed after only thirty-two performances. Leota followed her sister to Hollywood where she made her screen appearance in a comedy short film Three Hollywood Girls (1931) directed by Roscoe Fatty Arbuckle, but soon returned to New York.

Rosemary and Priscilla travelled to Des Moines every weekend to study dancing with Rose Lorenz. The girls made their first professional appearance September 30, 1930, at Des Moines' Paramount Theater. Rosemary, then 17, and Priscilla, 15, performed on stage as part of the entertainment accompanying the release of Lola's Hollywood movie, Good News. Rosemary, a member of the National Honor Society, graduated from Indianola High in 1931 and attended Simpson College for a while, playing on the freshman basketball team.

After graduating from high school, Priscilla was permitted to travel to New York to visit Leota who was then appearing in a musical revue in Manhattan. Priscilla decided to enroll at the nearby Fagen School of Dramatics and Leota paid the fee. At this time talent agent Al Altman saw Priscilla performing in one of Fagen's school plays and invited her to screentest for MGM. She was 16 years old. Priscilla wrote to a friend in Indianola, "Leota accompanied me to a sort of theater in a New York skyscraper. Others were there being made up. One was a strange-looking girl with her hair slicked back in a sort of a bun. Her name is said to be Catherine [sic] Hepburn. Not very pretty, I thought, but Mr. Altman said she has something. Margaret Sullavan, the Broadway actress, was there too!" A follow-up letter said that her test had proven unsuitable. Neither Hepburn nor Sullavan were approved, and neither received a contract from MGM at the time.

In the meantime, Cora had left her husband and in 1932, accompanied by Rosemary, arrived in New York. Cora immediately went to work pushing her two young daughters into attending auditions for various prospective Broadway productions, without success. It was while the girls were trying out numbers at a music publishing office that Fred Waring, an orchestra leader, heard them harmonizing. He found them attractive and individually talented. In early 1933 with Cora's approval they were signed to a contract with Waring. Cora acted as chaperone to Rosemary and Priscilla who at this time adopted the name Lane.

Fred Waring not only toured with his band, known as "The Pennsylvanians", but had a weekly radio show. Priscilla quickly became known as the comedienne of the group. Rosemary sang the ballads while Priscilla performed the swing numbers and wisecracked with Waring and various guests. Dr. Mullican instituted divorce proceedings against his wife on the grounds of desertion, and the divorce was granted in 1933.

Rosemary and Priscilla remained with Fred Waring for almost five years. In 1937, Waring was engaged by Warner Bros. in Hollywood to appear with his entire band in Varsity Show, a musical starring Dick Powell. Both Rosemary and Priscilla were tested and awarded feature roles in the film. Rosemary shared the romantic passages with Powell, while Priscilla was a high-spirited college girl.

Although Lola had been in Hollywood since 1929, she had twice retired from the screen for marriage. Now she had made a comeback. She was second lead to Bette Davis in the melodrama, Marked Woman, and won critical acclaim. Lola played the part of Gaby, a tough clip joint "hostess". Warners awarded her a contract in 1937 and her looks suited the hard-edged roles she found at Warners.

Warner's purchased Priscilla and Rosemary's contract from Fred Waring and signed them to seven-year pacts. Priscilla's first film after Varsity Show was Men are Such Fools, in which she starred opposite Wayne Morris. This was followed by Love Honor and Behave, another light romantic comedy again with Morris and Cowboy From Brooklyn again teaming with Dick Powell. The publicity department at the studio suggested that Priscilla and Morris be seen together around town; they liked each other and did date for a period; however, Priscilla later said it was never serious on either side. Rosemary's first film after Varsity Show was the musical Hollywood Hotel, in which she co-starred with sister Lola and former co-star Dick Powell, before starring in Gold Diggers in Paris, opposite Rudy Vallee.

Priscilla was next assigned the lead in Brother Rat, which had been a very successful Broadway play. Again she played opposite Wayne Morris, and among the cast were such newcomers as Ronald Reagan, Jane Wyman, Jane Bryan, and Eddie Albert. The film, when released in October 1938, was a big success for all the young players. At this time of professional success, the sisters were informed that Dr. Mullican had died in Iowa.

Warner Bros. had purchased a story by Fannie Hurst titled Sister Act and planned to star Errol Flynn in the film, along with four actresses. Flynn, however, was withdrawn from the project to star in The Adventures of Robin Hood. The script for Sister Act was then rewritten to place the emphasis on the four girls. Bette Davis was to be the star, but she refused the role. Lola, always enterprising, approached Jack L. Warner with the suggestion she and her sisters star in the film. Warner agreed, and Leota was summoned from New York to test for the part of Emma, but proved unsuitable.  The studio substituted Gale Page, a young contractee as the fourth daughter. The actress would be tagged for the rest of her career as the fourth Lane. When the film, now titled Four Daughters, was released on September 24, 1938, it proved to be a big hit and was nominated for four Academy Awards, including Best Picture. It was followed by two sequels, Four Wives in 1939 and Four Mothers in 1941, again starring the Lanes and Gale Page. Leota played Emma in the Lux Radio Theater version of the film heard on the evening of December 18, 1939.  In New York, Leota had completed a BS degree in Music at the Juilliard School in May, 1939.

Priscilla's next assignment was Yes, My Darling Daughter, adapted from a successful play. The story concerned a girl, the daughter of a feminist and one time suffragette, who decides to spend a weekend alone with her fiancé, played by Jeffrey Lynn. The premise of the film in which an unmarried couple spent a weekend together unchaperoned was roundly criticized and was banned in some parts of the United States. The publicity, however, piqued public curiosity, and the film became a box office hit. Priscilla received praise for her vivacious performance, as did Lynn playing the boy friend. The supporting cast included Roland Young, Fay Bainter, May Robson, Genevieve Tobin, and Ian Hunter.

Upon completion of this film Warners sent Priscilla, Rosemary, Errol Flynn, and Ann Sheridan among others on a personal appearance tour in conjunction with the release of Flynn's first western Dodge City. Priscilla enjoyed the experience and the chance to travel through the country. Returning to Hollywood, another story was prepared to feature the four daughters, Daughters Courageous, which co-starred John Garfield who had also co-starred in both Four Daughters and Four Wives. Although the story was different, it also covered the lives and loves of four sisters, and proved to be another hit with the public.

Priscilla was again cast with John Garfield in Dust Be My Destiny, a melodrama of prison life. She played the sympathetic stepdaughter of a brutal prison foreman, played by Stanley Ridges. She falls in love with convict Garfield. The original ending of the film had the young lovers dying as fugitives from justice. Audience reaction at previews was so negative that the studio withdrew the film and reshot a happy ending. Variety wrote, "She is completely sincere throughout with several dramatic scenes rising far above the material provided." Rosemary Lane was also teamed with Garfield in Blackwell's Island (1939), however this was not a success.

Priscilla attained full starring status in her next film, The Roaring Twenties and was billed above the title along with James Cagney. A major box office hit, Priscilla was shown to advantage as a night club singer, who marries lawyer Jeffrey Lynn, but is lusted after by gangster Cagney. She sang "It Had to Be You", "Melancholy Baby", and "I'm Just Wild About Harry".

At this point, Priscilla was earning $750 a week, a fantastic salary for the Depression era, but puny compared to the salaries of other studio stars. She demanded an increase. She felt the plot of her next movie, Money and the Woman was sordid and refused to report for work. Her agent explained, "The role is not one she should be asked to do." She was replaced by Brenda Marshall.

Priscilla was next assigned the lead in My Love Came Back, a romantic story involving a female violinist. Again, Priscilla refused the part, so a furious Jack Warner suspended her. Olivia de Havilland, although equally reluctant to do the film, eventually agreed.

Later careers and eventual retirement
Lola continued her career into the 1940s with her tough girl persona in dramas such as Convicted Woman (1940), Gangs of Chicago (1940), Mystery Ship (1941), Miss V from Moscow (1942) and Lost Canyon (1942), although she desperately wanted to break away from her type-casting . She retired at the age of forty in 1946. Her last three films – Why Girls Leave Home (1945) as Irene Mitchell, Deadline at Dawn (1946) as Edna Bartelli, and They Made Me a Killer (1946) as Betty Ford – had her in supporting roles.

Rosemary earned good reviews for 1940's The Boys from Syracuse, based on Rodgers and Hart's Broadway hit of 1938. The next year she made an unusual move for a film actress of her era by becoming a Broadway star in the musical Best Foot Forward, as Gale Joy, which opened on Broadway at the Ethel Barrymore Theatre on October 1, 1941. It closed after 326 performances on the fourth of July 1942. However she lost the subsequent movie role to Lucille Ball. Good movie roles dwindled and Rosemary closed out her film career in 1945 with Sing Me a Song of Texas, as nightclub singer Laurie Lang, the niece of a wealthy Texas rancher. She began a career selling real estate from an office in Pacific Palisades.

After winning her raise, Priscilla returned to work, but the films assigned to her were no better than those she had turned down. Brother Rat and a Baby was an inferior sequel and Three Cheers for the Irish gave her little to do.

The British Picturegoer magazine, always a supporter of the Lane Sisters, stated that all was not right with Priscilla Lane. In its June 15, 1940 issue, they wondered why "Priscilla was still knocking at the door of major stardom". They felt Warner Bros. was casting her as stooge to such actors as John Garfield and James Cagney. They went on to say Priscilla had great charm and while not a really great dramatic actress, deserved much larger and more important roles than she was getting. The same magazine, two years later on August 22, 1942, referred to their 1940 article and once again expressed disappointment at Warners' treatment of the star. They were unaware that she had already left the studio.

On April 28, 1941, she was heard on Lux Radio Theater with George Brent and Gail Patrick in Wife, Husband and Friend. At Warner Bros. she appeared opposite Ronald Reagan in a light hearted comedy, Million Dollar Baby and as a night club singer in Blues in the Night.

Frank Capra requested her for the lead opposite Cary Grant in Arsenic and Old Lace. The hit comedy film was completed in early 1942, but was not released until 1944, held up by contractual agreement not to distribute the film until the play's long Broadway run was over. It was Priscilla's last Warner film. Her contract was terminated by mutual agreement after five years with the studio.

She freelanced next, signing a one-picture deal with Universal Studios where she starred with Robert Cummings in Alfred Hitchcock's Saboteur (1942). The director did not want either Cummings or Priscilla in the film. In Priscilla's case, Hitchcock felt she was too much the girl next door. Universal insisted that they play the leads, and when the film was released, Priscilla's acting was praised while some criticism was focused on Hitchcock for reworking so much from his earlier films into this wartime spy drama.

Priscilla had commitments for two more films. The first was Silver Queens for producer Harry Sherman in which she was co-starred with George Brent and played the owner of a gambling house in 1870s San Francisco. The other film was a Jack Benny comedy, The Meanest Man in the World, released in January 1943. Priscilla then retired from films. For the duration of the war, she followed her husband across America as he moved from one military base to another. She was generous with her talents and often performed at camp shows.

Leota, while married to Pitts, enlisted in the Women's Army Corps, serving with the Air Corps, in March 1944. Her husband was an aircraft corporation executive in Los Angeles.

While living in Van Nuys, Priscilla was offered and accepted the leading role in Fun on a Weekend for producer–director Andrew Stone, co-starring Eddie Bracken. When the film was released in 1947, Variety opined, "Miss Lane, who's been absent from films for some time, gives a good enough performance which should ensure her work in more pictures." However, Priscilla returned to domestic life. Once again she and her husband moved, this time to Studio City.

In 1948, Priscilla accepted the offer of the lead role opposite Lawrence Tierney in a film noir, Bodyguard, starring as Doris Brewster. During an interview with a Hollywood correspondent, she stated, "I didn't realize how much I miss filming until I came back. I love this work, and I hope to make many, many more pictures." Bodyguard would be her last picture. An expected contract with RKO Studios did not come to pass.

In January 1951, Cora Mullican died at the San Fernando Valley home her daughters had bought for her years earlier. Priscilla returned to show business briefly in 1958 with her own show on a local television station broadcasting from Boston. Titled The Priscilla Lane Show, she chatted and interviewed celebrities visiting the area. She enjoyed the television experience, but family demands proved too much, and she gave up after a year.

Personal life
 Leota was married three times. She married her first husband Mischel D. Picard in 1928 and her second husband Edward Joseph Pitts in 1941. Her third husband was Jerome Day, they were married until her death in 1963.
 Lola was married five times. She was first married to actor Lew Ayres in September 1931. They subsequently divorced in January 1933. She married director Alexander Hall in 1934 and divorced in December 1936. Her next marriage was to Henry Clay Dunham in January 1941. They divorced in October 1945. She married Roland West in 1946. West was a producer, director, and screenwriter. He was a suspect in the 1935 death of his girlfriend, actress Thelma Todd. Although a suspect, he was never arrested. West and Lola remained married until his death on March 31, 1952, from heart disease. Lola married Robert Hanlon three years later in 1955; they remained married until her death 26 years later. Hanlon died in 1988.
 Rosemary married George H. "Bud" Westmore a Hollywood makeup artist on December 28, 1941. The marriage lasted 13 years and produced a daughter. She sued Westmore for separate maintenance in November 1952, saying he walked out on her four months earlier. Frank Westmore, in his book The Westmores of Hollywood, said Lane and Westmore "had been very happy, or so everyone thought, including Rosemary." The couple went through a messy divorce in 1954.
Priscilla was married twice. She married assistant director and screenwriter Oren W. Haglund for one day on January 14, 1939, but left him the following day. She married Joseph Howard, an Army Air Corps lieutenant on May 22, 1942. The couple had four children together and remained married until Howard's death in 1976 at age 60.

Deaths
 Leota died following open-heart surgery on July 25, 1963 in Glendale, California, aged 59.
 Lola died of arterial disease on June 22, 1981 in Santa Barbara, California, aged 75.
 Rosemary died on November 25, 1974, at the Motion Picture Country Hospital in Woodland Hills, California, aged 61, from a cerebral blood clot, stemming from diabetes and chronic pulmonary obstruction. Services were held in Santa Monica. For unknown reasons, Rosemary was buried in an unmarked grave at Forest Lawn Cemetery, Glendale. A grave marker was finally placed on June 14, 2012, giving her true year of birth (1913; sources had consistently cited 1914).
 Priscilla was diagnosed with lung cancer in 1994. She moved to Wingate Nursing Home in Andover, Massachusetts, to be near her son Joe and his family. She died on April 4, 1995, aged 79, from lung cancer and chronic heart failure. A Roman Catholic convert, her funeral Mass was celebrated at St. Matthew's, Windham, New Hampshire and burial at Arlington National Cemetery, beside her husband, Colonel Joseph A. Howard, USAF, who had served his country for nearly forty years and was buried there with full military honors.

Cultural references
In episode 9 of the "Topsy Turvy World" sequence of The Bullwinkle Show, Boris Badenov gives Natasha Fatale three guesses as to who lives at the North Pole. She uses all three guesses in one reply, "Santa Claus, Judge Crater, and the Lane Sisters."
Lois Lane, Superman's girlfriend was named after Lola Lane by comic book writer Jerry Siegel.
The address of host Lionel Twain (played by Truman Capote) in Neil Simon's Murder By Death is shown on the invitations in the beginning of the movie as "22 Lola Lane".

Filmography

Leota Lane
 Three Hollywood Girls (1931)
 You're Next to Closing (1939)

Lola Lane

Rosemary Lane

Priscilla Lane

References

External links

Actresses from Iowa
Actresses from Indiana
American families
American film actresses
American vocal groups
Family musical groups
Show business families of the United States
Sibling quartets
Vocal quartets
20th-century American actresses
Burials at Forest Lawn Memorial Park (Glendale)
20th-century American singers
People from Indianola, Iowa
20th-century American women singers

Lane Sisters


فارغاشي  هي مدينة في مقاطعة كورغان أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 10399 نسمة.

مراجع

مدن مقاطعة كورغان

فارغاشي (كورغان)


العقيد محمد عبد الله علي اليدومي (1947)، ترأس حزب التجمع اليمني للإصلاح منذ 6 يناير 2008م، حيث أقرت الهيئة العليا للحزب تكليفه بمهام رئيس الهيئة العليا للتجمع خلفا للشيخ عبد الله الأحمر الذي توفي في 29 ديسمبر 2007، وذلك لحين عقد المؤتمر العام للحزب، المفترض عقده في عام 2011 م، إلا أن المؤتمر الغي نتيجة لتزامنه مع اندلاع الثورة الشبابية الشعبية السلمية .

يعد اليدومي مؤسسا لجريدة الصحوة اليمنية، وهو من مواليد عام 1947م في تعز إلا أصله من ذي يدوم قرب صنعاء، تخرج من أكاديمية الشرطة في مصر،وعمل في الأمن العام اليمني والأمن السياسي وجهاز الاستخبارات اليمنية إلي أن تم وقف عمله.

تعين عام 1973م ضابطًا في الأمن العام، ثم ضابطًا في الأمن السياسي، وتولى مناصب رفيعة فيه، وترقى عسكريًا إلى رتبة عقيد، وفي عام1984م جمّد عمله في الأمن السياسي، وأسس عام 1985م الصحوة الأسبوعية لسان حال الحركة الإسلامية في اليمن، ورأس تحريرها حتى عام 1994م، حيث انتخب أمينًا عامًا مساعدًا لحزب التجمع اليمني للإصلاح، ثم انتخب أمينًا عامًا لهذا الحزب لأكثر من دورة.
تم تعيينه مستشاراً لرئيس الجمهورية اليمنية في 16 فبراير عام 2014 بقرار جمهوري رقم 22 لعام 2014

نشأته وحياته
أصله من قرية ذي يدوم، في مديرية خولان الطيال، في محافظة صنعاء، ولد ونشأ في مدينة تعز، ودرس المرحلتين الابتدائية والإعدادية في مصر، ثم عاد إلى اليمن، ودرس الثانوية في مدينة صنعاء، ثم ابتعث إلى أكاديمية الشرطة في مصر، وتخرج منها عام 1973م، كما حصل بعد ذلك على شهادة الليسانس من قسم التاريخ في كلية الآداب بجامعة صنعاء.

مؤلفاته
كتاب لكي تستقيم الخطى- صدر عن مكتبة خالد ابن الوليد - صنعاء

المناصب
-القائم بأعمال رئيس الهيئة العليا لحزب التجمع اليمني للإصلاح تم إختياره في 6 يناير 2008

-مستشار رئيس الجمهورية اليمنية ، تم تعيينه بقرار جمهوري في 16 فبراير 2014

-الأمين العام الأسبق لحزب التجمع اليمني للإصلاح

اقتحام منزله من الحوثيين

أقتحم الحوثيين منزل رئيس حزب الإصلاح «محمد اليدومي» في أبريل 2015 للبحث عنه، وذلك بعد حملة أعتقالات شنها الحوثيين طالت العديد من قادة حزب التجمع اليمني للإصلاح في أبريل 2015،  بعد شن السعودية ضربات جوية واسعة ضد الحوثيين والوحدات العسكرية الموالية لعلي عبد الله صالح.

حيث أختطف الحوثيون 122 من قادة حزب الإصلاح، بينهم أعضاء مجلس شورى الأصلاح، وأعضاء الهيئة العليا للحزب، بينهم محمد حسن دماج ومحمد قحطان،  وداهموا منازل العديد من قادة الحزب بينهم محمد اليدومي وعبد الوهاب الآنسي وعبد المجيد الزنداني وزيد علي حميد الشامي وحمود هاشم الذارحي وحسن اليعري، وعبد الله صعتر وعدد من البرلمانيين وعشرات من أعضاء الحزب ومؤيديه.

مراجع

وصلات خارجية
 مستقبل التحالف السياسي الحاكم في اليمن، برنامج بلا حدود، الجزيرة نت، 7 مارس 2001م

مسؤول حكومي

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من تعز
أشخاص من تعز (محافظة)
إخوان مسلمون يمنيون
محمد
سياسيون أيدوا ثورة الشباب اليمنية
سياسيون يمنيون
سياسيون يمنيون في القرن 20
سياسيون يمنيون في القرن 21
قبيلة كندة
مواليد 1947
يمنيون في القرن 20
يمنيون في القرن 21

محمد عبد الله اليدومي


زهيرنوف  هي مدينة في مقاطعة روستوف أوبلاست في روسيا. يبلغ عدد سكانها حوالي 5813 نسمة.

مراجع

مدن مقاطعة روستوف

جيرنوف


Kuzyaka, Antalya ilinin Alanya ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Antalya iline 157 km, Alanya ilçesine 19 km uzaklıktadır.

Nüfus

Alanya'nın mahalleleri

Kuzyaka, Alanya


Smirnovas:

 Smirnowo (Kaliningrad), Ort in Russland
  Kęstutis Smirnovas, litauischer Politiker

Smirnovas


Olbia (sardinski: Terranòa, galurski: Tarranòa) je grad i općina (comune'') u pokrajini Sassariju u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 15 metara i ima 59 885 stanovnika. Prostire se na 383,64 km². Gustoća naseljenosti je 156 st/km².Susjedne općine su: Alà dei Sardi, Arzachena, Golfo Aranci, Loiri Porto San Paolo, Monti, Padru, San Teodoro, Sant'Antonio di Gallura i Telti.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Olbia


Antonio di Mauro (* 1965) ist ein deutscher Schauspieler italienischer Herkunft.

Werdegang
Antonio di Mauro wurde 1965 als einer von zwei Söhnen geboren. Seine Wurzeln liegen in Kalabrien, von wo aus seine Eltern in den 1960er Jahren nach Deutschland immigrierten und fortan im Schwarzwald lebten.

Seine Schauspielausbildung absolvierte er von 1989 bis 1993 am Schauspiel München, daneben nahm er privaten Unterricht bei Nina Gaidavora. Während dieser Zeit debütierte Mauro in der französischsprachigen Fernsehproduktion Der Erfolg ihres Lebens, die in Frankreich, Deutschland und Italien entstand. Danach übernahm er diverse Episodenrollen, vornehmlich in Krimi-Serien wie Der Alte, Siska, Doppelter Einsatz, Die Rosenheim-Cops, Mit Herz und Handschellen oder Kommissar Rex.

Des Weiteren wurde er für zahlreiche bekannte Fernsehserien wie beispielsweise Alle meine Töchter, Die Fallers, Familie Dr. Kleist, Unser Charly und Sturm der Liebe engagiert. 1998 drehte er in Sylvia – Eine Klasse für sich 13 Folgen lang an der Seite von Uschi Glas. 2006 trat er in einer viermonatigen Episodenrolle in der ARD-Vorabendserie Marienhof auf, wo er den Italiener Luigi, den Bruder der Hauptrolle Stefano Maldini (Antonio Putignano), verkörperte. Zuletzt wirkte er in der Medical Daily Herzflimmern – Die Klinik am See mit, wo er ein Festengagement bekam. Vom 4. April bis 24. Oktober 2011 war er dort in der Rolle Antonio Bennini zu sehen.

Außerdem spielte Mauro bereits in einigen Kinoproduktionen mit. So stand er 1998 für Schmetterlinge der Nacht von Andreas Lechner vor der Kamera, bot 2004 in Lautlos (Mennan Yapo) eine Kleinrolle dar und gab 2008 im Drama In jeder Sekunde (Jan Fehse) seine Schauspielkunst zum besten.

Antonio di Mauro wurde in deutscher und italienischer Sprache aufgezogen, daneben spricht er Englisch. Derzeit lebt er in München.

Filmografie

Kino
 1997: Per Luftpost (als Türke)
 1997: ... Und tschüss (als Reisender)
 1997: Love Bites – Kochzeit (Kurzfilm) (als Ciccio)
 1998: Alle für die Mafia (als Filippo)
 1999: Almost (Kurzfilm) (als Bruder)
 1999: Schmetterlinge der Nacht (als Taxifahrer Toni)
 2001: Weites Meer (Kurzfilm) (als Salvatore)
 2002: Opus (Kurzfilm) (u. a. als Kellner, Bademeister)
 2002: Amor (Kurzfilm) (als Sergio)
 2004: Lautlos (als Polizist in Ninas Wohnung)
 2008: In jeder Sekunde (als Jo)
 2010: Mafia – Farewell to the Godfather (als Inspektor di Lauro)

Fernsehen

Weblinks

 Antonio di Mauro auf der Webseite der Agentur Mittermayer
 Offizielle Website

Filmschauspieler
Deutscher
Geboren 1965
Mann

Antonio di Mauro


Onthophagus mulleri é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente por Lansberge em 1883.

Referências

Ligações externas

mulleri
Coleópteros descritos em 1883

Onthophagus mulleri


نادى اية.اس.سودي جراف هو نادي أساسي في الكونغو الديمقراطية ويمثل بلاده قي بطولات الأندية الأفريقية. وأبرز انجازاتة حصولة على وصيف بطولة أفريقيا للأندية ابطال الكأس عام 1996.

مراجع

أندية كرة قدم أسست في 1989
أندية كرة قدم في جمهورية الكونغو الديمقراطية
أندية كرة قدم في كينشاسا
تأسيسات سنة 1989 في زائير

اية.اس.سودى جراف


Domuz, Sus cinsinde bulunan hayvanlara verilen genel isimdir. Sus cinsi Suidae familyasına bağlıdır.

Memeli bir hayvan türü olan domuzun kökeni Avrasya'dır. Hepçil olan domuzlar hem otobur hem de etoburdurlar. İnsanlar tarafından evcilleştirilmiştir ve çiftlik hayvanı olarak kullanılmaktadır. Ayrıca sert kılları geleneksel olarak fırçalarda kullanılmaktadır.

Domuzlar genellikle eğitilebilir, evcilleştirilebilir hayvanlar bu nedenle bazıları evcil hayvan olarak barındırılmaktadır.

Bir seferde yaklaşık 6-12 arasında yavru doğuran domuzlar, tutsaklık halinde kendi yavrularını yiyebilirler. Domuzların ter bezleri yoktur, bu nedenle sıcak havalarda kendilerine serin tutabilmek için sürekli olarak su veya çamura erişmeleri gerekir. Ayrıca çamuru derilerini güneş yanıklarından korumak için kullanırlar.

Domuz ile en yakın diğer hayvanlar Pekari ve su aygırıdır.

Türleri
 Sakallı yaban domuzu (Sus barbatus)
 Vietnam yaban domuzu (Sus bucculentus)
 Visaya yaban domuzu (Sus cebifrons)
 Selebes yaban domuzu (Sus celebensis)
 Evcil domuz (Sus domestica)
 Flores yaban domuzu (Sus heureni)
 Filipin yaban domuzu (Sus philippensis)
 Cüce yaban domuzu (Sus salvanius)
 Bayağı yaban domuzu (Sus scrofa)
 Timor yaban domuzu (Sus timoriensis)
 Cava yaban domuzu (Sus verrucosus)

Kültürel açılardan domuz

Dini görüş ve özellikler
 İslam dininin kutsal kitabı Kur'an'da Müslümanlara domuz eti tüketmemeleri emredilmiştir.
 Kaşrut yasaları gereğince inançlı Yahudiler domuz eti tüketmezler.

Müzik ve sanatta
 George Orwell'ın ünlü alegorik, fabl tarzındaki hiciv romanı Hayvanlar Çiftliği'nde domuzlar sembolik bir anlamda kullanılmış daha sonra da bu romanı kaynak alan birçok sembolik kullanımlar türemiştir. Roman Türkiye'de Domuzlar Diktatoryası olarak da anılmıştır.
 Domuz Şarkısı - Çin'de popüler olan bir şarkı.
 Rock grubu Pink Floyd'un sanatsal yapıtlarında ve gösterilerinden domuz figür ve motifleri sıklıkla kullanılır.
 War Pigs (Savaş Domuzları) İngilizce heavy metal grubu Black Sabbath tarafından yapılmış bir savaş karşıtı şarkıdır.
 Pink Floyd'un 1977 tarihli Animals (Hayvanlar) albümünde domuzlar üzerine 3 şarkı vardır, sembolik kullanımın mevcut olduğu bu şarkıda genellikle Orwell kaynak alınmıştır.
 Galyalı Asteriks'in Maceraları çizgi roman serisinde kahramanlardan Oburiks (Hopdediks) ateşte kızarmış domuz meraklısıdır, bir seferde birkaç domuzu birden yemesi normal kabul edilir.

Kaynakça

Domuzgiller
Çiftlik hayvanları
Azerbaycan'daki memeliler
Türkiye'deki memeliler
Birleşik Krallık'taki memeliler
Genomu dizilenmiş memeliler
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Domuz


Heinrich Hermann Passow (* 5. März 1865 in Halberstadt; † 1. September 1919 in Blankenese) war ein deutscher Chemiker und Unternehmer.

Leben

Seine Eltern waren der Professor Thomas Gottfried Arnold Passow und Tibeta Athenäa, geb. Ulrichs (1839–1913). Sein Bruder war der spätere Otologe Karl Adolf Passow.

Nachdem er seine Kindheit in Bremen und Jena verlebt hatte studierte er Chemie und Naturwissenschaften in Würzburg und Jena und wurde 1889 mit einer Arbeit Ueber die Einwirkung von Paratoluidin auf Acetessigester promoviert.

1886 wurde er beim Corps Guestphalia Würzburg aktiv, 1887 bei Saxonia Jena.

Nach einer kurzzeitigen Beschäftigung an der landwirtschaftlichen Versuchsanstalt wechselte er in die Zementindustrie. 1899 wurde er Teilhaber eines Erdfarbenwerks in Blankenburg im Harz und gründete gleichzeitig eine technische Versuchsanstalt für die Zementindustrie.

Bald darauf übernahm er die Leitung der Zementfabrik Westerwald in Haiger. Nach Erfindungen zur Herstellung von Zement aus Hochofenschlacke gründete er dort 1901 auch die Zementfabrik Hana, deren Aufsichtsrat er zeitlebens angehörte.

Seine Erfindungen übertrug er zur weiteren Auswertung der Brennofenbauanstalt in Hamburg, wo er die Leitung des neuen Labors übernahm. Dieses Labor verlegte er nach Blankenese.

Es gelang ihm auch die Herstellung von Zement durch Luftgranulation.

1913 gründete er mit Anton Schruff den Verein Deutscher Hochofenzementwerke.

Schriften
 Ueber die Einwirkung von Paratoluidin auf Acetessigester. 1891 (Dissertation, Universität Jena).
 Die Hochofenschlacke in der Zementindustrie. 1908.
 Eisenportlandzement im Vergleich zu Portlandzement. 1910.
 Hochofenzement und Portlandzement in Meerwasser und salzhaltigen Wässern. 1916.
 Ueber den freien Kalk im abgebundenen Zement und seine Bedeutung für die Erhärtung und Salzwasserbeständigkeit. 1923.
 Vergleichende Biege- und Druckfestigkeitsprüfungen an Balken, Prismen und Würfeln aus Mörtel und Beton. 1938.

Weblinks

Einzelnachweise

Erfinder
Industrieller
Unternehmer (Deutschland)
Unternehmer (20. Jahrhundert)
Unternehmer (19. Jahrhundert)
Chemiker (20. Jahrhundert)
Chemiker (19. Jahrhundert)
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1865
Gestorben 1919
Mann

Hermann Passow (Chemiker)


Das hethitische Felsrelief von İmamkullu (früher auch İmamkulu) liegt nahe dem gleichnamigen türkischen Dorf İmamkullu im Landkreis Tomarza der Provinz Kayseri. Es wird im Türkischen als Yazılı Kaya ("beschriebener Felsen") oder Şimşekkaya ("Blitzfelsen") bezeichnet.

Lage
Der Trachytblock mit dem Relief liegt an einem Berghang des 3045 Meter hohen Bey Dağı im Süden des Ortes. Hier beginnt der Aufstieg zum Gezbelpass, in dem schon im Altertum zwei Straßen zusammentrafen und den Taurus überquerten. Eine davon kommt, dem Flusslauf des Zamantı Irmağı folgend, vom hethitischen Kernland über Kayseri und Tomarza, die andere kommt über Develi aus Kappadokien vorbei an den Reliefs von Fıraktın und Taşçı. Am anderen, südöstlichen Ende des Passes liegt das Felsrelief von Hanyeri.

In der Fachliteratur wird das Relief, nach einer älteren Schreibweise des Ortsnamens, als İmamkulu bezeichnet.

Beschreibung

Das rund 3,25 × 2 Meter große Relief wurde in die künstlich abgeflachte, leicht vorgewölbt nach Westnordwest gerichtete Seite eines großen Felsbrockens eingemeißelt und ist stark verwittert. Es besteht aus drei nebeneinander liegenden Zonen. Die linke Zone zeigt eine nach rechts gewandte männliche Figur, wohl den Stifter des Monuments, die in der linken Hand einen Speer und in der rechten einen Bogen hält, dessen Sehne nur noch ansatzweise zu erkennen ist. Am Gürtel sind Knauf und teilweise Scheide eines Schwerts zu erkennen. Er trägt eine Rundkappe mit Resten eines Hornes und Schnabelschuhe. Vor dem Kopf sind Luwische Hieroglyphen eingemeißelt, die ihn als Königssohn bezeichnen. Sein Name wird mit Kuwalanamuwa angegeben. Ein Prinz dieses Namens wird auch am Felsrelief von Hanyeri sowie an dem von Akpınar bei Manisa genannt. Ob es sich um die gleiche Person handelt, ist wahrscheinlich, aber nicht nachweisbar.

In der größten, mittleren Zone ist im oberen Bereich der Wettergott zu sehen, der auf einem nach rechts fahrenden Streitwagen steht. Er trägt Schnabelschuhe und den kurzen Kriegerrock und ist an der gehörnten Spitzmütze als Gott zu erkennen. Am Gürtel ist ebenfalls ein links getragenes Schwert erkennbar. Mit der rechten Hand hebt er eine Keule, die linke hält die Zügel des galoppierenden Stieres, der den Wagen zieht. Über seiner vorgestreckten Hand befinden sich drei Hieroglyphenzeichen, die ihn als Wettergott des Himmels bezeichnen, ein viertes, darunter liegendes Zeichen ist nicht mehr lesbar. Der Gott und das Gespann stehen auf den gebeugten Nacken von drei Berggöttern, wie es ähnlich auch in der Hauptszene von Yazılıkaya zu sehen ist. Sie tragen die für Berggötter üblichen langen Gewänder, die spitze Göttermütze und als Bewaffnung wiederum ein Schwert. Sie stehen ihrerseits auf drei Mischwesen mit Felidenköpfen und erhobenen Armen.

Die rechte Gruppe zeigt oben eine frontal dargestellte Göttin mit gespreizten Armen, der Kopf ist im Profil nach links, dem heraneilenden Wettergott zugewandt, abgebildet. Die Arme halten ihr weit geöffnetes Gewand, auf dem Kopf sind vier (Kohlmeyer) oder fünf (Ehringhaus) Zacken einer Krone oder der Frisur zu erkennen. Über den Schultern ragen Flügelspitzen empor. Ehringhaus erkennt über der rechten Hand einen sechszackigen Stern. Ihre Beine sind nach Art von Idolen ohne Füße dargestellt, sie stehen auf einem stilisierten Baum. Zwischen dem Wettergott und der Göttin, wahrscheinlich Šauška/Ištar, ist ein nach links fliegender Vogel zu sehen. Die Zusammenstellung von Wettergott und der sich vor ihm entschleiernden Göttin ist, oft auch in Verbindung mit dem dazwischen fliegenden Vogel, ein Motiv, das schon seit der frühen Bronzezeit unter anderem von syrischen Rollsiegeln belegt ist. Jutta Börker-Klähn hält einen Zusammenhang mit dem Ašertu-Mythos für denkbar, in dem Ištar in Vogelgestalt den Liebesakt zwischen dem Wettergott und Ašertu, der Gattin des Elkunirša, belauscht.

Das Relief wird, ebenso wie das in Hanyeri, auf das 13. Jahrhundert v. Chr., die Spätzeit des hethitischen Großreichs, datiert.

Forschungsgeschichte
Nach der Entdeckung durch Kemaleddin Karamete aus Kayseri 1934 veröffentlichte zunächst der französische Altorientalist Louis Delaporte einen darauf basierenden Bericht. 1935 besuchte darauf der amerikanische Altorientalist Ignace Gelb den Ort. Sedat Alp und Ekrem Akurgal dokumentierten nach ihrer Anatolienreise 1947 die Beischriften. 1975 veröffentlichte Markus Wäfler eine Beschreibung des Reliefs und der Inschriften. Im gleichen Jahr legte Piero Meriggi eine Lesung der Hieroglyphen vor, die Hans Gustav Güterbock, der das Relief 1978 besuchte, bestätigte. Eine abweichende Lesung des Stifternamens kam von Jutta Börker-Klähn. 1983 publizierte Kay Kohlmeyer eine detaillierte Beschreibung und Diskussion des Monuments, schließlich lieferte Horst Ehringhaus 2005 in seinem Buch über die Felsreliefs der hethitischen Großreichszeit eine weitere Dokumentation von Bild und Schrift.

Im Außenbereich des Archäologischen Museums von Kayseri ist ein Abguss des Reliefs ausgestellt.

Literatur
 Jutta Börker-Klähn: Imamkulu gelesen und datiert? In: Zeitschrift für Assyriologie und Vorderasiatische Archäologie 67 (1977) S. 64–72.
 Kay Kohlmeyer: Felsbilder der hethitischen Großreichszeit. In: Acta Praehistorica et Archaeologica 15 (1983) S. 80–86.
 Joost Hazenbos: Zum Imamkulu-Relief. In: Piotr Taracha (Hrsg.): Silva Anatolica. Anatolian Studies Presented to Maciej Popko on the Occasion of his 65th Birthday. Agade, Warschau 2002, ISBN 83-87111-12-0, S. 147–161.
 Horst Ehringhaus: Götter, Herrscher, Inschriften. Die Felsreliefs der hethitischen Großreichszeit in der Türkei. Zabern, Mainz 2005, ISBN 3-8053-3469-9, S. 70–76.

Weblinks

 www.hittitemonuments.com (engl.)

Einzelnachweise

Hethitische Kunst
Altorientalischer Fundplatz in der Türkei
Imamkullu
Flachbildkunst (Alter Orient)
Hieroglyphen-luwische Inschrift
Geographie (Provinz Kayseri)

Felsrelief von İmamkullu


O Partido Democrático Popular (PDP; em chinês: 人民民主黨), até 2017 conhecido como Frente Democrática Popular (em chinês: 人民民主陣線), é um pequeno partido político de esquerda de Taiwan. O partido não possui liderança oficial ou sistema de filiação, em vez disso, usa um sistema único de nomeação de candidatos eleitorais. O partido se foca principalmente em questões como direitos trabalhistas, direitos indígenas, direitos LGBT+, direitos dos profissionais do sexo, imigração e proteção ambiental.

Partidos políticos fundados em 2011
Partidos políticos de Taiwan
Partidos políticos socialistas
Partidos políticos de esquerda
Partidos políticos trabalhistas

Partido Democrático Popular (Taiwan)


Die Route nationale 159Bis, kurz N 159Bis oder RN 159Bis, war eine französische Nationalstraße.

Sie wurde 1862 zwischen Craon und Durtal festgelegt. Der Abschnitt zwischen Château-Gontier und Châteauneuf-sur-Sarthe geht auf die Route stratégique 24 zurück. Die Länge betrug 63 Kilometer. 1973 wurde die Nationalstraße komplett abgestuft.

Weblinks
 Route nationale française 159Bis auf WikiSara (französisch)

159B
Straße in Pays de la Loire

Route nationale 159bis


Oxfordshire je grofovija koja nema izlaz na more, i smjestena je u regiji Jugoistočna Engleska.
Po ustroju je nemetropolitanska, ceremonijalna a ponekad smatrana, iako ne graniči s Velikim Londonom, i matičnom grofovijom. Grofovija graniči s Warwickshirom na sjeverozapadu, Northamptonshirom na sjeveroistoku, Buckinghamshirom na istoku, Berkshirom na jugu, Wiltshirom na jugozapadu i Gloucestershirom na zapadu.
Grofovija je bogata značajnim obrazovnim i turističkim ustanovama, a zapažena je po izuzetnim kapacitetima vezanim za motosport, proizvodnju automobila i tehnološke tvrtke. Oxford University Press najveća je tvrtka među koncentracijama tiskarskih i izdavačkih tvrtki, dok je Sveučilište u Oxfordu povezano s koncentracijom lokalnih biotehnoloških tvrtki.
Kao i grad Oxford, ostali veći gradovi su Banbury, Bicester, Kidlington i Chipping Norton sjeverno od Oxforda; Carterton i Witney na zapadu; Thame i Chinnor na istoku; te Abingdon na Temzi, Wantage, Didcot, Wallingford i Henley na Temzi na jugu. Područja južno od Temze, Vale of White Horse i dijelovi Južnog Oxfordshira nalaze se u povijesnoj grofoviji Berkshire, kao i najviša točka, brdo Whitehorse Hill visine 261 metar.
Cvijet koji simbolizira grofoviju Oxfordshire je cvijet zmijska glava fritillary (lat.: Fritillaria meleagris).

Geografija

Na području grofovije koja zauzima 2610 km² živi oko 660 000 ljudi. Još uvijek je podijeljen na pet okruga: Oxford, Cherwell, Vale of White Horse (nazvano po Uffingtonskom Bijelom konju), Zapadni Oxfordshire i Južni Oxfordshire.
The Vale of the White Horse i dijelovi Južnog Oxfordshirea južno od Temze nekada su bili dio grofovije Berkshire, ali su nakon teritorijalne reforme 1974., postali današnji okrug Oxfordshira. Suprotno tome, područje Caversham u blizini Readinga uvijek je bilo dio Oxfordshirea.

Povijest

Anglosaksonski period

Rani podatci vezani za okrug Oxforda prilično su neizvjesni, te se oblasne granice mogu svrstati sa svim drugim podjelama kraljevstva Mercije; starije granice su u potpunosti nestle, a okrug je preimenovan u glavni grad. Sve granice današnje grofovije, osim južne koja je prirodna i čini je rijeka Temza, su umjetne.

Okrug su u 6. stoljeću preplavili pobjednički Zapadni Saksonci, koji su 571. godine zauzeli Eynsham a 573. godine i Benson, što se može vidjeti u Saksonskoj, te kasnijoj Anglosaksonskoj kronici. U 7. stoljeću Mercijani su držali cijelu oblast sjeverno od Temze, a tijekom 8. stoljeća ova je oblast dva puta promijenila vladara; prvi put pavši u ruke Wessexa nakon bitke kod Burforda u kojoj je 752. godine kralj Zapadnih Saksonaca Cuthred(? - 756.) porazio kralja Æthelbalda od Mercije(? - 757.), da bi nekoliko decenija kasnije 779. godine, nakon velike bitke kod Bensingtona koju je vodio mercijski kralj Offa(? - 29. srpnja 796.) protiv zapadnih Saksonaca koje je vodio Cynewulf od Wessexa (? - 786.) završila pobjedom Mercijana, kojom su prilikom zapadni Saksonci bili primorani priznati mercijsku nadmoć.

Kao dio mercijskog kraljevstva oblast je bila uključena u biskupiju Lincoln. Biskupija je osnovana u Dorchesteru na Temzi već 634. godine, kada je sv. Birinus, (600. – 649. ili 650.), apostol Wessexa, tamo dobio biskupsku katedru, ali uspostavom biskupije u Winchesteru, ovoj dijecezi je došao kraj. Prije mercijskog osvajanja 777. godine, Oxfordshire je pripadao biskupiji Sherborne (na sjeverozapadu današnje grofovije Dorset).

Normanski period

Oxfordshire se spominje kao okrug (u geografskom smislu te riječi) u ranim godinama 10. stoljeća kada se navodi da se nalazi između rijeke Temze na jugu, Cotswoldsa na zapadu, Chilterna na istoku i Midlandsa na sjeveru, a ogrnci vode prema jugu do Henley na Temzi i sjeverno do Banburyja.
U Knjizi sudnjeg dana (1086.), na osnovu sveopćeg popisa imovine u Engleskoj koji je proveo Vilim I. Osvajač, zabilježeno je da je okrug bio prilično dobro naseljen, a da su mu glavni centri bili Oxford i Bampton.

Uništavanje kuća u Oxfordu zabilježeno je u Knjizi sudnjeg dana i možda je moglo biti objašnjeno pustošenjem pobunjeničke vojske, ali Vilimova opsada se ne osporava. Veliki posjed u okrugu pripao je Vilimu Osvajaču, a također i njegovom hrabrom polubratu Odu, biskupu od Winchestera.

Nakon normanskog osvajanja, Oxfordshire je ostao u biskupiji Sherborne, ali je 1092. godine sjedište biskupije prebačeno u Lincoln. Tu je biskup Lincolna posjedovao veliko imanje, dok su opatije Abingdon, Osney i Godstow, zajedno s drugim vjerskim kućama, držale u svom vlasništvu mnogo zemlje u cijelom okrugu. Među glavnim najmoprimcima bio je Robert D'Oili, nasljednik Wigoda od Walhngforda, i guverner Oxforda koji je posjedovao mnoga vlastelinstva i kuće.

Do vremena normanskih osvajanja važnost Oxforda već je bila dobro ustanovljena; tamošnji shire moot
 (grofovijski sud)  spominje se u Canuteovim oxfordskim zakonima 1018. i nesumnjivo je da je od početka bio sjedište grofovijskog suda, a da je u dvoracu bio i grofovijski zatvor. Glavni povijesni događaji između ovog razdoblja i građanskog rata manje pripadaju povijesti grofovije nego samom gradu Oxfordu.

Srednjovjekovne građevine

Srednjovjekovno razdoblje obilježavaju brojne sakralne i domaćinske građevine. Crkva sv. Djevice Marije u Iffleyu, južno od Oxforda, jedan je od najboljih primjera čistoga romaničkog stila u Engleskoj, potom Adderbury, južno od Banburyja, ima župnu crkvu sv. Djevice Marije čiji je osnova u obliku križa. Među svjetovne građevine spadaju dvorac Broughton (14. stoljeće), Stonor Park, Stanton Harcourt (1450.), Chastleton i palača Blenheim (početkom 18. stoljeća), sagrađene u blizini Woodstocka za jednog od najvećih engleskih generala Johna Churchilla, člana jedne od velikih političkih dinastija Engleske.

Moderno doba

Okrug Vale of the White Horse i dijelovi upravnog okruga Južnog Oxfordshire južno od rijeke Temze kroz povijest su bili dio Berkshirea, ali su administrativnoj grofoviji Oxfordshire dodani 1974. godine.
Suprotno tome, područje Readinga iz Cavershama sada pripada Berkshireu, ali su povijesno bili dio Oxfordshirea kao i župa Stokenchurch, sada u administrativnoj frofoviji Buckinghamshire.
2007. godine obilježio je 1000. rođendan grofovije. Dva kanua dužine od po 12 metara uvezena iz bangladeškog distrikta Sylheta dovedena su u Oxfordshire koji je bio domaćin prvom natjecanju Nowka Bais u Ujedinjenom Kraljevstvu. Ovaj sport je postao godišnji kulturni događaj u Oxfordshiru, privlačeći tisuće ljudi među kojima i visokog povjerenika Bangladeša.

Poljoprivreda

Poljoprivreda je i dalje važna u Oxfordshireu. Visoravni Sjevernog Oxfordshira važni su za uzgoj ovaca i ratarskih kultura, uglavnom na velikim farmama. Od srednjovjekovnih vremena do sasvim nedavno, vuna je bila glavni oslonac gospodarstva. U dolinama koje su mahom imale glineno tlo, uglavnom se sijala trava u svrhu uzgoja krava i proizvoda od mlijeka, dok je na White Horse Vale i sjevernim padinama Downs-a značajna proizvodnja voća.
Željezna ruda vadi se u blizini Banburyja, a glina, pijesak i šljunak također se vade i obrađuju u raznim dijelovima grofovije. Cowley, predgrađe Oxforda, glavno je industrijsko središte za proizvodnju motornih vozila.

Obrazovanje

Oxfordshire ima potpuno sveobuhvatan obrazovni sustav s 23 neovisne škole, uključujući istaknuti Radley College i 35 državnih srednjih škola.
Grofovija ima dva sveučilišta: drevno Sveučilište u Oxfordu i moderno Sveučilište Oxford Brookes, koje se nalaze u Oxfordu. Uz to, Wroxton College, smješten u Banburyju, povezan je sa Sveučilištem Fairleigh Dickinson u saveznoj državi New Jersey u SAD-u.

Galerija

Izvori

Engleske grofovije

Oxfordshire (grofovija)


Cuevas Chinhoyi son un grupo de cuevas declaradas parque nacional en 1995 cerca de la ciudad de Chinhoyi en el país africano de Zimbabue. Están situadas a unos 8 km al norte de Chinhoyi propia dicha y a 128 kilómetros al noroeste de la capital del país, Harare. Las cuevas tienen el nombre de un jefe local que las usaba como refugio de los cazadores de Ndebele.

El sistema de cuevas se compone de piedra caliza y dolomita. El descenso a la cueva principal, con su piscina de agua azul cobalto es algo para destacar. Este grupo se conoce popularmente como la piscina para dormir o Chirorodzira (Piscina de los Caídos).

Los buzos han descubierto un pasaje submarino que va desde la Cueva de los Murciélagos, un subcámara de la cueva oscura a otra habitación conocida como la Cueva Ciega.

Véase también
Geografía de Zimbabue
Geografía de África

Referencias

Chinhoyi
Parques nacionales de Zimbabue
Áreas protegidas establecidas en 1995
Zimbabue en 1995

Cuevas Chinhoyi