لور دكاش (24 مارس 1917 - 12 أكتوبر 2005)، مغنية وملحنة لبنانية.

اسمها
اسمها بالكامل لور جورج دقاش، وحُرف الاسم الأخير إلى دكاش، واسم لور مشتق من اسم نوع من الشجر اسمه بالفرنسية لورييه بالعربية: الغار.

مولدها
ولدت في لبنان في يوم 24 آذار (مارس) سنة 1917، وكان والدها جورج هاويا للموسيقى والغناء وأحد كبار تجار الأقمشة. سكنت في حارة حريك في بيروت وهو حي تكثر فيه الفرق الشعبية، فتعلقت بالسماع وأجادت وهي صغيرة الكثير من الأهازيج الشامية وبرعت في أداء ألحان الميجانا والعتابا. كما كان والدها أيضًا شغوفا بالأدب والغناء، ويملك مكتبة أغاني تحتوي على كل أنواع الغناء المصري خاصة ذلك الغناء الذي ذاع في كل البلدان العربية ومنها بلاد الشام، وأخذت لور في سماع الأسطوانات المصرية وحفظت الكثير من أغاني سلامة حجازي وزكي مراد وسيد الصفتي ويوسف المنيلاوي ومنيرة المهدية وأم كلثوم ونعيمة المصرية ومحمد عبد الوهاب وصالح عبد الحي وغيرهم، واكتشف والدها وهو يستمع إليها حلاوة صوتها فتعهدها بالعناية والرعاية، وفي السابعة من عمرها غنت في حفل عائلي رائعة أم كلثوم آنذاك «مالي فتنت بلحظك الفتاك» وأغنية «يا كروان» و«النبي سلم».

أراد والدها أن تكون على دراية كاملة بالموسيقى فعهد بها إلى الموسيقار اللبناني «بترو طراد» الذي قام بتعليمها العزف على العود، ثم كانت الخطوة الثانية اتقانها التدوين الموسيقي وحفظ الموشحات على يد الموسيقار اللبناني الكبير «سليم الحلو»، وذاع صيتها في بيروت كمطربة صغيرة ذات صوت أخاذ تغني لأم كلثوم حتى أطلقوا عليها في بلدها «أم كلثوم الصغيرة»، وكانت تحيي الأفراح وتشترك في بعض حفلات بيروت الصغيرة نسبيا. وكانت متقنة للعزف على آلة العود وعارفة بالعلوم الموسيقية ومتمكنة من المقامات الموسيقية العربية والغربية، وقد مكنتها هذه المعرفة العميقة من أن تقدم أغنيات من ألحانها.

احترافها الفن
في عام 1929 دخلت عالم الاحتراف الفني عندما تعاقدت معها شركة بيضافون، لتسجيل عدد من الأغنيات في فرعها ببيروت، وهي شركة أسطوانات مصرية. وكانت كل الأغنيات المسجلة على أسطوانات بيضافون من تلحينها، ومنها «التليفون» بالاشتراك مع المغني اللبناني «موسى حلمي» و«بدي أروح ما في روحة وإن رحت بتكسر باب الدار»، وأغنية «شلبي وأمين البلدي» وهي من تأليف والدها جورج دكاش، ثم قصيدة فجر للشاعر اللبناني بطرس معوض.

زيارتها لمصر

شغفت لور بمصر وطلبت من والدها أن تقوم بزيارة للقاهرة «هوليوود الشرق»، فلبّى طلبها وصحبها في رحلة إلى القاهرة سنة 1933، فقضت في مصر أسبوعين، وفي تلك الأثناء كانت مصر في نضال سياسي ضد الاستعمار، وكان اسم الزعيم «سعد زغلول» على كل لسان، فأرادت لور مشاركة أبناء مصر هذا النضال وطلبت زيارة ضريح سعد، وهناك غنّت من ألحانها وكلمات الشاعر بطرس معوض:

ياروحَ سعدٍ قد سكنتِ قلوبَنا *** وأقمتِ فيها للصلاةِ معبدا

وكان لهذه الأنشودة صدى واسع في القاهرة خاصة في أوساط المثقفين والسياسيين، وسافرت إلى بلدها بعد أن تعرف على إمكاناتها الفنية الكثير من رجال الفن والإذاعة، ورجال معهد الموسيقى العربية، وغنّت في مصر وفي نفس الرحلة أغنية شامية هي «ياويل مالي ياويلي» وسجلتها على اسطوانة في شركة بيضافون في الموسكي بالقاهرة، وهي الشركة التي كان يمتلكها رجل الأعمال اللبناني المقيم في مصر «إليا بيضا» وكان الموسيقار محمد عبد الوهاب شريكا فيها، عادت لور بعد ذلك إلى لبنان ثم عاد إليها الشوق إلى القاهرة ورجعت عام 1939 إلى القاهرة، خصيصا لتسجيل أشهر أغانيها في شركة بيضافون وهي «آمنت بالله» وهي الأغنية التي خطفت الأسماع في تلك السنة، وكانت من أكثر الأسطوانات مبيعا، واشتهرت بها على نحو واسع.

الإقامة الدائمة في مصر
في سنة 1945 قررت الإذاعة المصرية أن تكون لور دكاش إحدى نجمات حفلها الساهر، فأرسلت خطابا إلى سفارة مصر في بيروت التي أبلغت لور دكاش التي فرحت بالقاهرة وسافرت إليها واستقرت هناك حتى يوم رحيلها في يوم 11 تشرين الأول (أكتوبر) سنة 2005، وفي القاهرة كانت إحدى مطربات مصر المعدودات، وشدت في الإذاعة على الهواء لأول مرة بقصيدة لشاعر الكرنك أحمد فتحي يقول مطلعها:

أغاريد من ذكرى هواك **** وأنغام تعود فهل عادت ليالي وأيام

هنا كان لي وفي مرتع رضي وآمال وأحلام **** وكان صبانا يملأ الكون فرحا يصورها في خاطر الغيب رسام

دراسة جديدة
ولما كانت لور مطربة طموحة فقد واصلت في مصر دراستها رغم تمكنها من أصول الموسيقى في لبنان، فتلقت دروسا في الموشحات والأدوار المصرية على أيدي فنانين مصريين كبار، منهم مرسي الحريري أحد كبار أساتذة الموشحات والأدوار في معهد الموسيقى العربية وهو من أكبر حفظة هذا التراث ومنهم محمد محمود صبح وهو أيضا أستاذ في هذا المجال تلقى دروسه على يد والده الشيخ محمود صبح أحد جهابذة فن الموسيقى، والموسيقار عبد العزيز محمد وهو أستاذ في المقامات العربية وكان صاحب فرقة موسيقية كبيرة يحيي بها الحفلات الكري ويصاحب كبار المطربين والمطربات في حفلاتهم كما كانت له مؤلفات موسيقية في شتى القوالب العربية لا تزال تذاع في الإذاعة المصرية حتى الآن، كما كان فهمي عوض وهو حجة في الموسيقى أحد أساتذتها.

تسجيلات نادرة
أصبحت لور حجة في الغناء العربي القديم وحفظت عشرات الأدوار والموشحات وعندما أراد الموسيقار أحمد شفيق أبو عوف رئيس معهد الموسيقى العربية واللجنة الموسيقية العليا أن يحافظ على تراثنا مسموعا ومدونا في النوتة الموسيقية استعان بلور ضمن من استعان بهم من كبار المطربين والحفظة الذين كانوا لم يزالوا على قيد الحياة.
سجّلت لور للجنة الموسيقية العليا الكثير من الأدوار والموشحات والطقاطيق والقصائد منها:

هجرني حبي ولا ذنب لي
وزاد لهيبي

وهو موشح من التراث القديم ومن مقام البياتي وهو المقام العربي الأصيل والذي تغنّي من نغماته الفنان الشعبي المصري شمالا وجنوبا، وكان إيقاعه من المحجر وهو إيقاع ثري من 14 وحدة زمنية، وغنت أيضا دور كل من يعشق جميل ينصفه يرتاح فؤاده ودور وأنت يا قلبي لك خليل أمر من الصبر بعاده من مقام البياتي وألحان داود حسني وتأليف الشيخ أحمد عاشور الذي كان له باع طويل في تأليف الأدوار الغنائية.

ومن فصلية مقام البياتي أدخل من فروعه مقام المحير ومنه غنت لور موشح من ألحان الشيخ محمود صبح.

يا ظبي خد قلبي وطن
فأنت في الأنس غريب

وغيرها كثير، وكان الفنان الموسيقار الراحل أحمد شفيق أبو عوف يحترم فنها ويقدره وكانت قاسما مشتركا في كل حفلات معهد الموسيقى العربية الذي كان يرأسه ومعها المطربات أجفان الأمير وعائشة حسن وعصمت عبد العليم وهن، مثلا من عاشقات فنها المحترم.

نفس التقدير والاحترام كان يكنه لها الموسيقار إبراهيم شفيق المطرب القديم ومدير القسم المدرسي في معهد الموسيقى وصاحب معهد الاتحاد الموسيقى في عابدين وأحد خبراء التراث، وعندما عهدت إليه الإذاعة المصرية بتسجيل التراث المصري الفني الغنائي قبل أن يندثر، كان من ضمن من استعان بهم في حفظ هذا التراث للإذاعة، لور ومعها بديعة صادق وعائشة حسن وإبراهيم حمودة وكارم محمود وسيد إسماعيل والمطرب الكبير صالح عبد الحي، وسجّلت لور العديد من الأدوار والموشحات للإذاعة المصرية ضمن هذا المشروع الطموح والجيد.

برامج إذاعية
واشتركت مطربتنا في كثير من البرامج الغنائية للإذاعة المصرية ولعل ما يستحق الذكر منها: ذلك البرنامج الذي كانت كلمات أغنياته باللهجة التونسية وهو:
ليالي تونس، من ألحان محمود الشريف
وفيه غنّت لور مع محمد قنديل أغنية:
أعطنا القهيوة يا حبي
دور على الأحباب
إسقي الجميع شراب
يا حبي
دي ليالينا مزيانة..

لور دكاش في صباها

في السينما
قامت لور دكاش بالمشاركة في فيلم أنشودة الراديو سنة 1936، وببطولة فيلم الموسيقار سنة 1946 وهو مقتبس من القصة الشهيرة عن الشاعر سيرانو دي برجراك، وهو من إخراج السيد زيادة وكان أول فيلم يخرجه وبطولة عازف الكمنجة الشهير في ذلك الوقت يعقوب طاتيوس وإنتاج الأديب إبراهيم رمزي، سقط الفيلم سقوطا مدويا وكان سببا في أن تعتزل لور السينما تماما وقالت لي رحمها الله، أن سبب سقوط الفيلم هو تفكك السيناريو وكان كل من فيه من عاملين فنيين وممثلين ومخرج جداد عن الوسط فكان السقوط شيئا طبيعيا، وبالمشاركة بالغناء في فيلم بنت البادية سنة 1956، كما حلّت ضيفة شرف في فيلم يا تحب يا تقب سنة 1994 .

نجمة حفلات
وكانت لور دكاش، نجمة دائمة في الحفلات التي تقيمها الإذاعة المصرية منذ منتصف أربعينات القرن الماضي في دور سينما قصر النيل وريفولي وراديو وفي الباخرة سودان.
وكان لها جمهورها الذي عشق الأداء المتقن في غنائها كما كانت لها شعبيتها الطاغية في الأوساط الشعبية المصرية وفي الأربعينات على وجه التحديد قدمت في الإذاعة المصرية أشهر أغانيها آمنت بالله، نور جمالك آية من الله.
وكانت لوناً جديدا من الغناء العربي وهي من ألحان فريد غصن وقد قالت لي رحمها الله أنها شاركت في وضع هذا اللحن الشجي.
وذاعت شهرة هذه الأغنية في مصر وأصبحت على كل لسان وتلقفتها فرق المزمار البلدي والتي كانت تحيي أفراح أولاد البلد، في الأحياء الشعبية مثل بولاق أبو العلا والجمالية والحسينية وباب الشعرية واصطبل عنتر وعرب يسار في القلعة وغيرها، وكان أبناء البلد في الأفراح يطلبون هذه الأغنية مسبوقة بعزف للمزمار أقرب في لحنه إلى الموال وكانوا يسمونه التوبة، ثم ينتقل اللحن بعد ذلك لأداء مذهب آمنت بالله أغنية الفنانة الراحلة.

نجمة الندوات الفنية
وكانت لور من الفنانات المثقفات من هنا كان اهتمامها وحتى آخر أيام حياتها هو حضور الندوات الفنية والثقافية وكانت ضيفة دائمة في أمسيات جمعية أصدقاء سيد درويش حيث كانت تقدم الكثير من ألحان هذا العبقري وهي تعزف على عودها، كما كانت نجمة ندوات جمعية الشبان المسيحية ولم تفتها أية ندوة فنية كانت نقابة الصحافيين تقيمها خاصة في الستينيات والسبعينيات من القرن الماضي، وكانت رفيقتها في ندوات الصحافيين المطربة الرائعة رجاء عبده والتي سبقتها إلى دار البقاء بشهور، وكانت تغني في هذه الندوات، طقاطيق سيد درويش الشهيرة مثل، أهه ده اللي صار وادي اللي كان، وزوروني كل سنة مرة، وحرج عليَ بابا ما أروحشي السيما، وده بأف مين اللي اتكلم على بنت مصر، كما كانت تجيد أدواره كلها بالإضافة إلى أدوار محمد عثمان وعبده الحامولي وداوود حسني وزكريا أحمد وغيرهم.

الترانيم الكنسية
وكان قلبها معلقا بالكنائس وتحب دائما أن تكون حاضرة لكل صلاة، وكانت تجيد أداء الترانيم الكنسية باقتدار وتحفظ الكثير منها وترددها في خشوع
مع أحفادها.

جولات فنية
قامت لور بالعديد من الجولات في البلاد العربية والغربية خاصة فرنسا لأنها كانت تجيد الفرنسية كما أنها مسيحية مارونية تعلمت الفرنسية وأجادتها تماما، وكانت أهم البلدان التي أحيت فيها حفلات غنائية، تونس والجزائر وكل بلاد الشام، وآخر رحلة قامت بها كانت في فرنسا في مهرجان لندرو فيرتيه وأحيت حفلة غنت فيها في كل من باريس وبوردو وشدت بعدد من الموشحات.
وقلنا في البداية أنها كانت تجيد الألحان كما غنّت الكثير من الحان كبار الملحنين، مثل محمد عبد الوهاب وأحمد صفي ومحمد عثمان وعزت الجاهلي وعبده الحامولي ولها في الإذاعة المصرية أكثر من 500 أغنية منها:
يا ليالي النيل شعر مصطفي عبد الرحمن وميعاد ليلة الأحد لصالح جودت ودنا الليل فهيا لعلي محمود طه وظللت أطوف لمحمود حسن إسماعيل، ولا مستحيل وأنا طبعي كده وأغاريد وأنا قلت لك الحب نعيم من ألحان محمد الموجي، ومن ذكري هواك، كما غنت لحنا دينيا إسلاميا هو الله أكبر، وكان آخر ما سجلته للإذاعة هو مستحيل تقدر تنسيني الليالي كلمات صالح جودت.

ولور كانت علماً من أعلام غناء التراث العربي فقدمت عشرات الأغنيات من شتى القوالب الغنائية العربية مثل الدور والموشح والقصيدة والطقطوقة والمنولوج والموال.

وفاتها
توفيت لور كاش بالقاهرة يوم الثلاثاء 11\10\2005 عن 88 عاما وشُيِّع جثمانها من الكنيسة المارونية بالقاهرة.

مراجع

وصلات خارجية

عرب48

كفارواي

ممثلات من بيروت
ممثلات لبنانيات مغتربات في مصر
مغنيات لبنانيات في القرن 20
ممثلات لبنانيات في القرن 20
مهاجرون لبنانيون إلى مصر
موارنة لبنانيون
مواليد 1335 هـ
مواليد 1917
وفيات 1426 هـ
وفيات 2005
مغنيات من بيروت
وفيات في القاهرة

لور دكاش


Eskialibey, Çorum ilinin Bayat ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. 31 Aralık 1991 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye çevrilen kasabanın belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 90 km, Bayat ilçe merkezine 30 km uzaklıktadır.

Nüfus

Yönetim

Belediye başkanlığı

Kaynakça

Dış bağlantılar

Bayat belde ve köyleri
6360 sayılı yasaya göre kaldırılan belediyeler

Eskialibey, Bayat


Claudette Buttigieg, geborene Claudette Pace (* 8. Februar 1968 in Naxxar) ist eine maltesische Sängerin, Fernsehmoderatorin und Politikerin.

Die im Bereich Jazz ausgebildete Sängerin nahm an diversen Musikwettbewerben teil, dabei ab 1993 wiederholt an der maltesischen Vorauswahl zum Eurovision Song Contest. Im Jahr 2000 schaffte sie es im siebten Anlauf und durfte zum Eurovision Song Contest 2000 nach Stockholm reisen. Mit ihrem Poptitel Desire erreichte sie dort Platz 8.

Sie setzte ihre Medienkarriere als Moderatorin verschiedener Fernsehshows im maltesischen Fernsehen fort. Nachdem sie bereits für das maltesische Gesundheitsministerium gearbeitet hatte, ging sie in die Politik und wurde 2013 als Abgeordnete für die Partit Nazzjonalista in das maltesische Repräsentantenhaus gewählt. 2017 konnte sie diesen Wahlerfolg wiederholen und bekleidet in der 13. Wahlperiode das Amt des .

Weblinks

Einzelnachweise

Mitglied der Partit Nazzjonalista
Mitglied des Repräsentantenhauses (Malta)
Politiker (21. Jahrhundert)
Sänger
Musiker (Malta)
Interpret eines maltesischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Teilnehmer am maltesischen Vorentscheid zum Eurovision Song Contest
Malteser
Geboren 1968
Frau

Claudette Buttigieg


In mathematics, spectral graph theory is the study of the properties of a graph in relationship to the characteristic polynomial, eigenvalues, and eigenvectors of matrices associated with the graph, such as its adjacency matrix or Laplacian matrix.

The adjacency matrix of a simple undirected graph is a real symmetric matrix and is therefore orthogonally diagonalizable; its eigenvalues are real algebraic integers.

While the adjacency matrix depends on the vertex labeling, its spectrum is a graph invariant, although not a complete one.

Spectral graph theory is also concerned with graph parameters that are defined via multiplicities of eigenvalues of matrices associated to the graph, such as the Colin de Verdière number.

Cospectral graphs
Two graphs are called cospectral or isospectral if the adjacency matrices of the graphs are isospectral, that is, if the adjacency matrices have equal multisets of eigenvalues.

Cospectral graphs need not be isomorphic, but isomorphic graphs are always cospectral.

Graphs determined by their spectrum
A graph  is said to be determined by its spectrum if any other graph with the same spectrum as  is isomorphic to .

Some first examples of families of graphs that are determined by their spectrum include:
 The complete graphs.
 The finite starlike trees.

Cospectral mates
A pair of graphs are said to be cospectral mates if they have the same spectrum, but are non-isomorphic.

The smallest pair of cospectral mates is {K1,4, C4 ∪ K1}, comprising the 5-vertex star and the graph union of the 4-vertex cycle and the single-vertex graph, as reported by Collatz and Sinogowitz in 1957.

The smallest pair of polyhedral cospectral mates are enneahedra with eight vertices each.

Finding cospectral graphs
Almost all trees are cospectral, i.e., as the number of vertices grows, the fraction of trees for which there exists a cospectral tree goes to 1.

A pair of regular graphs are cospectral if and only if their complements are cospectral.

A pair of distance-regular graphs are cospectral if and only if they have the same intersection array.

Cospectral graphs can also be constructed by means of the Sunada method.

Another important source of cospectral graphs are the point-collinearity graphs and the line-intersection graphs of point-line geometries. These graphs are always cospectral but are often non-isomorphic.

Cheeger inequality
The famous Cheeger's inequality from Riemannian geometry has a discrete analogue involving the Laplacian matrix; this is perhaps the most important theorem in spectral graph theory and one of the most useful facts in algorithmic applications. It approximates the sparsest cut of a graph through the second eigenvalue of its Laplacian.

Cheeger constant

The Cheeger constant (also Cheeger number or isoperimetric number) of a graph is a numerical measure of whether or not a graph has a "bottleneck". The Cheeger constant as a measure of "bottleneckedness" is of great interest in many areas: for example, constructing well-connected networks of computers, card shuffling, and low-dimensional topology (in particular, the study of hyperbolic 3-manifolds).

More formally, the Cheeger constant h(G) of a graph G on n vertices is defined as

where the minimum is over all nonempty sets S of at most n/2 vertices and ∂(S) is the edge boundary of S, i.e., the set of edges with exactly one endpoint in S.

Cheeger inequality
When the graph G is d-regular, there is a relationship between h(G) and the spectral gap d − λ2 of G. An inequality due to Dodziuk and independently Alon and Milman states that

This inequality is closely related to the Cheeger bound for Markov chains and can be seen as a discrete version of Cheeger's inequality in Riemannian geometry.

For general connected graphs that are not necessarily regular, an alternative inequality is given by Chung

where  is the least nontrivial eigenvalue of the normalized Laplacian, and  is the (normalized) Cheeger constant

where  is the sum of degrees of vertices in .

Hoffman–Delsarte inequality
There is an eigenvalue bound for independent sets in regular graphs, originally due to Alan J. Hoffman and Philippe Delsarte.

Suppose that  is a -regular graph on  vertices with least eigenvalue . Then:where  denotes its independence number.

This bound has been applied to establish e.g. algebraic proofs of the Erdős–Ko–Rado theorem and its analogue for intersecting families of subspaces over finite fields.

For general graphs which are not necessarily regular, a similar upper bound for the independence number can be derived by using the maximum eigenvalue
 of the normalized Laplacian of :

where  and  denote the maximum and minimum degree in , respectively. This a consequence of a more general inequality (pp. 109 in
):

where  is an independent set of vertices and  denotes the sum of degrees of vertices in  .

Historical outline
Spectral graph theory emerged in the 1950s and 1960s. Besides graph theoretic research on the relationship between structural and spectral properties of graphs, another major source was research in quantum chemistry, but the connections between these two lines of work were not discovered until much later. The 1980 monograph Spectra of Graphs by Cvetković, Doob, and Sachs summarised nearly all research to date in the area. In 1988 it was updated by the survey Recent Results in the Theory of Graph Spectra. The 3rd edition of Spectra of Graphs (1995) contains a summary of the further recent contributions to the subject. Discrete geometric analysis created and developed by Toshikazu Sunada in the 2000s deals with spectral graph theory in terms of discrete Laplacians associated with weighted graphs, and finds application in various fields, including shape analysis. In most recent years, the spectral graph theory has expanded to vertex-varying graphs often encountered in many real-life applications.

See also
 Strongly regular graph
 Algebraic connectivity
 Algebraic graph theory
 Spectral clustering
 Spectral shape analysis
 Estrada index
 Lovász theta
 Expander graph

References

 .

External links
  [chapter from Combinatorial Scientific Computing]
  [presented at FOCS 2007 Conference]
  [course page and lecture notes]

Spectral graph theory


Thierry Jaspart, né à Eupen en Belgique, est un artiste visuel belge.

Activités

Illustration
Dès 2008, Thierry Jaspart expose et publie ses illustrations et s'oriente progressivement vers le street art et l'art conceptuel.

Street art
Il est investi dans les campagnes de stickers Bizarre Love Triangle et J'existe.

Belgium's Got Talent
Il présente deux performances absurdes dans l'émission Belgium's Got Talent en 2013 et en 2014.

Marque de vêtements J'existe.
Avec son collègue Jérémy Vandenbosch, il fonde la marque de vêtements J'existe. en 2017.

Art conceptuel
Il réalise depuis 2018 de courtes vidéos conceptuelles, souvent sur le thème du graffiti ou de l'absurde, filmées à l'aide d'un vieux caméscope.

Organisation d'événements
Il organise occasionnellement des événements conceptuels. En 2018, il imagine et met sur pied La Grande Communion, un festival d'un soir à Liège durant lequel tous les intervenants (musiciens et conférenciers) se produisent en même temps sur la même scène, produisant une impression de chaos et de cacophonie. Y participent, entre autres, Vincent Flibustier, Edgar Szoc, Damien Ernst, Cédric Gervy et David Leloup.

Chien Chiant
En 2020, il crée Chien Chiant, un groupe de néofolk écologiste qui n'enregistre pas de musique et qui ne se produit pas en concert pour limiter son empreinte carbone. Il propose néanmoins à la vente des disques d'autres artistes sur lesquels il appose simplement le logo de Chien Chiant.

Diamant Palace
En 2022, il apparait dans Diamant Palace, une web-série belge sur l'écologie réalisée par Le Biais Vert.

Références

Artiste belge francophone
Art urbain
Performeur
Illustrateur belge
Naissance en mai 1986
Naissance à Eupen

Thierry Jaspart


Das Jagdschloss Mainhardt, auch Schlössle genannt, ist eine kleine Schlossanlage der Grafen und späteren Fürsten von Hohenlohe aus dem frühen 17. Jahrhundert. Die von Einheimischen als Mainhardter Schlössle bezeichnete Anlage steht im Ortskern von Mainhardt im Landkreis Schwäbisch Hall in Baden-Württemberg.

Geschichte
1416 gelangte das Dorf Mainhardt durch Kauf in den Besitz und unter die Herrschaft des Adelsgeschlechts von Hohenlohe. An der Schwelle des 16. zum 17. Jahrhundert ließ das inzwischen in den Grafenstand aufgestiegene Haus Hohenlohe in der Ortsmitte von Mainhardt das Hauptgebäude des Schlössles mit Nebengebäuden errichten. 1603 wird dieses Gebäude als Amtshaus mit Ross- und Viehstall erstmals in den Mainhardter Urkunden erwähnt. 1644 wird das Anwesen in den Unterlagen als Schloss bezeichnet und 1652 erscheint es als Schlösslin in den Mainhardter Akten.
Weiterhin ist in den Unterlagen der Gemeinde belegt, dass die Hohenloher Landesherren in den wildreichen Wäldern um Mainhardt häufig große Jagden veranstalteten und zu diesem Zweck das Amtshaus als Jagdschloss nutzten.
In den Jahren nach dem Bau des Hauptgebäudes wurde ein Torhaus und weitere Nebengebäude errichtet, um auch Gäste beherbergen zu können.

Nach der Reformation waren die Mainhardter, wie fast alle Untertanen in hohenlohischem Herrschaftsbereich, mit ihren Landesherren evangelisch geworden.
Durch Erbfolge gelangte Mainhardt in den Besitz des katholischen Hauses Hohenlohe-Bartenstein. Da es in Mainhardt nur eine evangelische Kirche gab, ließ der Graf für die eigene Familie und für seine katholischen Bediensteten im Amthaus 1730 einen Betraum einrichten. 1744 wurden die Grafen von Hohenlohe in den Fürstenstand erhoben. 1781 ließ Fürst Ludwig Karl Leopold zu Hohenlohe-Bartenstein eine Kapelle innerhalb des umfriedeten Schlossareals erbauen.

Als Folge der Mediatisierung der Fürstenhäuser ging die Schlossanlage 1870 an bürgerliche Eigentümer über, die Besitzer und Nutzungen wechselten nun schnell. Unter anderem saß dort eine Zeit lang eine Gerberei und später eine Gewürzmühle mit Gewürzhandlung. 1977 erwarb die Gemeinde Mainhardt das Anwesen und ließ die Anlage aufwändig renovieren, um sie dann für die Öffentlichkeit zugänglich zu machen.

Beschreibung
Das Schlossareal besteht aus einem durch eine Mauer umfriedeten Schlosshof im Norden, welcher auf allen Seiten durch Gebäude abgeschlossen ist, und einem etwa gleich großen Schlossgarten im Süden der Anlage. Man betritt den Schlosshof durch ein in Ost-West-Richtung errichtetes Torhaus an der Südseite des eingefriedeten Bereichs. Dieses wurde im selben Baustil wie das Hauptgebäude mit Mansarddach errichtet. Rechts davon, an der Südostecke des Geländes, steht auf einem freien Platz innerhalb der Einfriedung der historische Schlossbrunnen.
In Verlängerung der Nordmauer des Torhauses wird der Hof nach Süden durch ein in profanerem Stil errichtetes Nebengebäude abgeschlossen. Im rechten Winkel dazu ist an dieses ein weiteres Nebengebäude angeschlossen, das den Hof auf dessen gesamter Länge nach Westen abschließt. Im Norden wird der Schlosshof nur durch eine Mauer begrenzt. Jedoch wird durch zwei, unmittelbar an die Mauer angebaute Privatgebäude der Eindruck eines abgeschlossenen Hofes vermittelt.
Die Ostseite des Hofes, direkt an der Hauptstraße, wird knapp zu Hälfte der Hofmauer an ihrem nördlichen Teil durch die Schlosskapelle abgeschlossen. Der Bereich zwischen Kapelle und Schlossbrunnen ist unbebaut und ist nur durch die Hofmauer zur Straße hin eingefriedet.

In der Mitte des Hofes steht frei und gegenüber den anderen Gebäuden etwas verdreht das alte Amtshaus, das eigentliche Schlössle. Seine Firstrichtung ist ungefähr Ostsüdost–Westnordwest. Ein Galeriegang verbindet dieses Hauptgebäude mit dem Torhaus.

Heutige Nutzung
In der früheren Schlosskapelle ist heute das Römermuseum der Gemeinde Mainhardt untergebracht.

Weblinks

Einzelnachweise

Mainhardt
Mainhardt
Mainhardt
Mainhardt
Kulturdenkmal im Landkreis Schwäbisch Hall

Jagdschloss Mainhardt


Inma Cuesta () este o actriță spaniolă.

Filmografie
 Albă ca zăpada (2012)
 Julieta (2016)

Premii
 Fotogramas de Plata: 2011, 2013
 Premios Feroz: 2016

Note

Actrițe spaniole
Nașteri în 1980
Nașteri pe 25 iunie
Spanioli în viață
Oameni din Sevilla

Inma Cuesta


"Bigger Than the Whole Sky" é uma canção da cantora e compositora norte-americana Taylor Swift. É uma faixa bônus da edição estendida exclusiva para streaming de seu décimo álbum de estúdio, Midnights (2022), intitulada 3am Edition, que foi lançada de surpresa três horas após o lançamento inicial do álbum em 21 de outubro de 2022, através da Republic Records. Foi escrita e produzida por Swift e Jack Antonoff.

Antecedentes
Em 28 de agosto de 2022, Taylor Swift anunciou seu décimo álbum de estúdio, Midnights, com lançamento previsto para 21 de outubro de 2022. A lista de faixas não foi revelada imediatamente. Jack Antonoff, um colaborador de longa data de Swift que trabalhou com ela desde seu quinto álbum de estúdio, 1989 (2014), foi confirmado como produtor em Midnights através de um vídeo postado na conta de Swift no Instagram em 16 de setembro de 2022, com a legenda "The making of Midnights".

Em 21 de outubro de 2022, Midnights foi lançado às 00:00 EDT. Três horas depois, às 3:00 AM EST, Midnights (3am Edition) foi lançado, contendo "Bigger Than the Whole Sky".

Composição e letra
A música é sobre mágoa após um evento significativo. Embora o significado da música seja ambíguo, alguns ouvintes sentiram uma conexão em relação aos abortos espontâneos que sofreram, com muitos usando a música para compartilhar suas experiências no TikTok e outras plataformas de mídia social. Alguns ouvintes compararam a música com o single de Swift, "Ronan" (2012).

O primeiro verso incorpora letras sobre estar "doente de tristeza". O refrão alude ao luto por alguém que Swift nunca conheceu. O segundo verso é sobre culpa. O segundo verso também menciona a religião como possivelmente desempenhando um papel na perda. Na música, Swift usa um "registro superior ofegante" para cantar a palavra "adeus". A escritora Shirley Li do The Atlantic descreveu a música como elegíaca.

Tabelas musicais

Canções de 2022
Canções gravadas por Taylor Swift
Canções compostas por Taylor Swift
Canções compostas por Jack Antonoff
Canções produzidas por Jack Antonoff
Canções em inglês
Singles lançados pela Republic Records

Bigger Than the Whole Sky


A Women's Declaration International (WDI), anteriormente nome: Women's Human Rights Campaign (WHRC), é um grupo antitransgênero fundado no Reino Unido. Suas fundadoras, Maureen O'Hara, Sheila Jeffreys, Heather Brunksell Evans, entre outras, são responsáveis por redigir a "Declaração dos Direitos das Mulheres Baseados no Sexo".

Feminismo e história
Correntes do feminismo
Direitos da mulher
Misoginia

Women's Declaration International (WDI)


An Dieffenbachia fournieri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nicholas Edward Brown. An Dieffenbachia fournieri in nahilalakip ha genus nga Dieffenbachia, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dieffenbachia

Dieffenbachia fournieri


Nehir yunusu, balinalar (Cetacea) takımına dahil dişli balinalar (Odontoceti) alt takımındaki tek üst familya olan Platanistoidea'da sınıflanan türleri ifade eden ortak addır. Toplam dört tane nehir yunusu türü vardır ve her biri kendine ait bir familya içinde sınıflanır (bakınız: Sınıflama).

Bu canlılar, balinalar (Cetacea) takımındaki tüm türler içinde varlığı en çok tehlikede olanlardır. Hatta, 2006 yılında gerçekleştirilen ilgili bir araştırma seferi sonucunda, Yangtze nehir yunusu (Lipotes vexillifer) türünün soyunun pratik olarak tükendiği ilan edilmiştir (bakınız: Genel ekoloji).

La Plata yunusu (Pontoporia blainvillei) dışındaki nehir yunuslarının yaşam alanı tatlı su nehirleridir. La Plata yunusu ise temelde denizde yaşayan bir canlıdır (bakınız: Genel ekoloji).

Adlandırma
Nehir yunusları (Platanistoidea) üst familyası için Türkçede "ırmakyunusları" ifadesinin de kullanıldığına rastlanabilir.
Bununla birlikte, "ırmak yunusları" ifadesi ise yukarıda Amazon havzasının nehirlerinde de yaşadığı belirtilmiş olan Sotalia cinsinin "Bütün Amerikan Irmak Yunusları" olarak tanımlanmasında kullanılmıştır.
Aynı kaynakta, bir nehir yunusu familyası olan Platanistidae familyasından "ırmak yunus balığıgiller" olarak bahsedildiği görülebilirken, bu familyanın "Uzun Burunlu Nehir Yunusları" olarak tanımlandığına da rastlanabilir.

Sınıflama
Nehir yunusları (Platanistoidea) üst familyasının balinalar (Cetacea) takımı içindeki yeri ile cins, tür ve alt türleri de gösteren ayrıntılı sınıflaması aşağıda sunulmuştur.
 Takım : Cetacea - Balinalar
 Alt takım : Odontoceti - Dişli balinalar
 Üst familya : Platanistoidea - Nehir yunusları
 Familya : Iniidae
 Cins : Inia
 Tür : Inia geoffrensis - Amazon nehir yunusu
 Alt tür : Inia geoffrensis boliviensis
 Alt tür : Inia geoffrensis geoffrensis
 Alt tür : Inia geoffrensis humboldtiana
 Familya : Lipotidae
 Cins : Lipotes
 Tür : Lipotes vexillifer - Yangtze nehir yunusu
 Familya : Platanistidae
 Cins : Platanista
 Tür : Platanista gangetica - Ganj ve İndus nehir yunusu
 Alt tür : Platanista gangetica gangetica - Ganj nehir yunusu
 Alt tür : Platanista gangetica minor - İndus nehir yunusu
 Familya : Pontoporiidae
 Cins : Pontoporia
 Tür : Pontoporia blainvillei - La Plata yunusu

Bu, 1998'de Dale W. Rice tarafından yapılmış olan ve günümüzde de geçerliliğini koruyan en güncel sınıflamadır. Rice'ın sınıflaması ortaya konana kadar geçerli olan eski sınıflamada ise Ganj Nehri yunusu ile İndus Nehri yunusu Platanista gangetica türünün iki alt türü olarak değil, sırasıyla Platanista gangetica ve Platanista minor bilimsel adlarına sahip iki tür olarak kabul edilmiştir.

Genel ekoloji

Yaşam alanları

La Plata yunusu (Pontoporia blainvillei) dışındaki nehir yunuslarının yaşam alanı tatlı su nehirleridir. La Plata yunusu ise temelde denizde yaşayan bir canlıdır ve esasen Güney Amerika'nın güneydoğusundaki haliçler ile kıyı şeridine yakın sularda bulunur ama bilimsel açıdan okyanus yunuslarını içeren yunusgiller (Delphinidae) familyasına dahil bir tür olarak değil, bir nehir yunusu olarak kabul edilir.

Bunun tersi, yunusgiller familyasının bir üyesi olan haliç yunusu (Sotalia fluviatilis) için geçerlidir. Hem Amazon havzasının nehirlerinde hem de Güney Amerika'nın doğu ve kuzeydoğu kıyı şeridi sularında yaşayan haliç yunusu, genetik olarak nehir yunuslarına uzak oluşu ve şişe burunlu yunusa benzeyişi nedeniyle, bir nehir yunusu olarak kabul edilmez.

La Plata yunusu dışındaki nehir yunuslarının yaşam alanları şöyle özetlenebilir (alt türlere özgü ayrıntılar için ilgili tür maddelerine bakınız):
 Amazon nehir yunusu (Inia geoffrensis): Güney Amerika'daki Amazon ve Orinoco nehir sistemleri.
 Ganj ve İndus nehir yunusu (Platanista gangetica): Hindistan'daki Ganj ve Pakistan'daki İndus nehirleri.
 Yangtze nehir yunusu (Lipotes vexillifer): Çin'deki Yangtze Nehri.

Varlığını sürdürme ve soy tükenmesi
Bu canlılar, altta sayılan nedenlerle, balinalar (Cetacea) takımındaki tüm türler içinde varlığı en çok tehlikede olanlardır:
 Sayıları doğal olarak azdır.
 İnsanlarca yoğun olarak avlanışmışlardır.
 İnsanların artan ihtiyaçlarına bağlı olarak, yaşam alanları giderek daha çok daralmakta ve çevre kirliliğine maruz kalmaktadır.
 Görme duyuları genellikle oldukça zayıftır ve yön bulma ile avlanma davranışları temelde yankıyla yer bulma yetilerine bağlıdır. Buna karşılık, motorlu teknelere bağlı olarak nehirlerde gelişen ses kirliliği nedeniyle bu yetilerini kullanmakta sıkıntı yaşamakta ve tekne ya da tekne pervaneleriyle çarpışıp, esasen kendileri için bırakılmamış balık ağlarına takılabilmektedirler.
Bütün bunlara bağlı olarak, nehir yunusları soy tükenmesine çok açıktır. Nitekim, 2006 yılında gerçekleştirilen 2006 Yangtze Tatlı Su Yunusu Araştırma Seferi (Yangtze Freshwater Dolphin Expedition 2006) sonucunda, Yangtze nehir yunusu (Lipotes vexillifer) türü soyunun pratik olarak tükendiği 13 Aralık 2006 itibarıyla ilan edilmiştir.

Ayrıca bakınız
 Yunus (hayvan)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 baiji.org Vakfı (baiji.org Foundation) .

Ekolokasyon

Nehir yunusu


Benliyaver, Eskişehir ilinin Sivrihisar ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin eski ismi Gavurören dir. Benliyaver ismi Kurtuluş savaşında Yunanların köye kadar gelerek düşmanın buradan çekilmesine yardım eden yaverlerden gelmektedir

Coğrafya
Eskişehir iline 129 km, Sivrihisar ilçesine 29 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Sivrihisar'ın mahalleleri

Benliyaver, Sivrihisar


المقامات والأضرحة التاريخية في سوريا، حيث توجد العديد منها، كأضرحة الأنبياء، وزوجات الأنبياء، وبنات الأنبياء، والصحابة، والصالحين، وغيرهم من العلماء، والثوار ضد الإستعمار، المعروفين تاريخيا.

قائمة المقامات التاريخية في سوريا
 مقام النبي إبراهيم الخليل - عين العروس
 مقام محمد السائح الملقب بابو عابد - دير الزور
 مقام النبي يحيى يوحنا المعمدان - دمشق
 مقام النبي هابيل - طريق دمشق الزبداني
 مقام الصحابي حجر بن عدي الكندي - عدرا
 مقام الأربعين / جبل قاسيون - دمشق
 مقام إبراهيم الخليل / برزة - دمشق
 مقام وضريح السيدة زينب بنت الإمام علي - مدينة السيدة زينب
 مقام الصحابي سعد بن عبادة الأنصاري - المليحة
 مقام أبي مسلم الخولاني - داريا
 مقام أبي سليمان الداراني - داريا
 مقام النبي شيت / معرة النعمان - ادلب
 مقام وضريح السيدة رقية - دمشق
 مقام النبي داود / كلز - حلب
 مقام النبي زكريا / الجامع الأموي - حلب
 مقام الخضر / قلعة حلب - حلب
 مقام وضريح النبي أيوب / قرية الشيخ سعد - درعا
 مقام الإمام النووي / مدينة نوى - درعا
 مقام الإمام برهان الدين على الحريري، درعا، بصر الحرير.
 ضريح الصحابي خالد بن الوليد - حمص
 ضريح السلطان الناصر صلاح الدين الايوبي - دمشق
 ضريح زين العابدين علي الحراكي - حماة
 ضريح السيدة رابعة العدوية - حمص
 ضريح السلطان الظاهر بيبرس - دمشق
 ضريح ابن تيمية - دمشق
 ضريح علم الدين محمد الحراكي - حماة
 ضريح السلطان نجم الدين أيوب - دمشق
 ضريح الشيخ الأكبر محي الدين بن عربي / سفح جبل قاسيون - دمشق
 ضريح إبراهيم هنانو - حلب
 ضريح الشيخ علي السالوسي - حماة
 ضريح بلال بن رباح / الميدان - دمشق
 ضريح ومقام النبي ذو الكفل / جبل قاسيون - دمشق
 ضريح الخليفة عمر بن عبد العزيز - معرة النعمان
 ضريح الصحابي أبو موسى الأشعري - حمص
 ضريح الصحابي عمار بن ياسر - الرقة
 ضريح الصحابي حسان بن ثابت الأنصاري - حماة
 ضريح الصحابي وابصة بن معبد - الرقة
 ضريح العالم الفارابي - دمشق
 ضريح الحجار بن عامر
 ضريح محمد قضيب البان - حماة
 ضريح النبي يوشع - معرة النعمان
 ضريح النبي موسى / القدم - دمشق
 ضريح السلطان عماد الدين زنكي - دمشق
 ضريح الصحابي مدرك بن زياد الفرازي
 ضريح الصحابي عبد الله بن سلام / سقبا - الغوطة الشرقية
 ضريح الخضر - معرة النعمان
 ضريح الصحابي عبد الله بن عمر بن الخطاب - حمص
 ضريح ميسرة بن مسروق - حمص
 ضريح محمد بن عدي - دمشق
 ضريح السيدة أم حبيبة زوجة النبي محمد صلى الله عليه وسلم / الميدان - دمشق
 ضريح السيدة أم سلمة زوجة النبي محمد صلى الله عليه وسلم / الميدان - دمشق
 ضريح السيدة فاطمة الصغرى بنت الحسين / الميدان - دمشق
 ضريح ميمونة بنت الامام الحسن / الميدان - دمشق
 ضريح السيدة حميدة بنت مسلم بن عقيل / الميدان - دمشق
 ضريح عبد الله بن جعفر الطيار - دمشق
 ضريح النبي هورو - عامودا
 ضريح السلطان سليمان شاه / جسر قرة كوزاك - عين العرب
 ضريح الزعيم سعد الله الجابري - حلب
 ضريح التابعي اويس القرني الرقة
 ضريح الصحابي بلال الحبشي / باب صغير - دمشق
 ضريح القديس مارون / براد - حلب
 ضريح الخليفة الوليد بن عبد الملك - دمشق
 ضريح الخليفة عبد الملك بن مروان - دمشق
 ضريح القديس إليان الحمصي / حمص القديمة - حمص
 ضريح الزعيم سلطان الأطرش / القريا - السويداء
 ضريح الشاعر ابو العلاء المعري / معرة النعمان - ادلب
 ضريح الشاعر أبو فراس الحمداني / حمص القديمة - حمص
 ضريح الشيخ المفتي أحمد كفتارو / دمشق - ركن الدين
 ضريح الشيخ محمد سعيد رمضان البوطي - دمشق
 ضريح يوسف العظمة / ميسلون - دمشق
 ضريح السلطان نور الدين زنكي ـ دمشق
 ضريح العالم ابن عساكر ـ دمشق
 ضريح العالم بدر الدين الحسني / دمشق - باب الصغير
 ضريح العالم عبد الهادي الباني - دمشق
 ضريح العالم الذهبي - دمشق
 ضريح الشيخ صالح العلي / الشيخ بدر - طرطوس
 ضريح العقيد عدنان المالكي / دمشق - منطقة المالكي
 ضريح العلامة محمد أمين شيخو - دمشق - جبل قاسيون

مراجع

أضرحة في سوريا
تاريخ سوريا
قوائم متعلقة بالإسلام
قوائم متعلقة بسوريا
مدن مقدسة
أماكن إسلامية مقدسة

قائمة المقامات والأضرحة التاريخية في سوريا


Derrick Coleman (), cunoscut sub numele de scenă Fredo Santana, a fost un rapper american al cărui album de debut Trappin Ain't Dead a fost lansat în data de 31 octombrie 2013 de către casa de discuri Savage Squad.

Cariera muzicală
Primul mixtape al lui Fredo, It's a Scary Site, a fost lansat pe 20 septembrie 2012. Producătorii care au participat sunt TM88, Young Chop, 12Hunna, Leek E Leek, J-Hill, C-Sick și Paris Bueller în colaborare cu rapperii Chief Keef, Lil Reese, King L, Gino Marley, Frenchie, Lil Herb, Lil Bibby și Lil Durk. Cel de al doilea mixtape al lui Santana, Fredo Kruger, a fost lansat pe 28 februarie 2013 avându-i ca producători pe următorii: 808 Mafia, Young Chop și Mike WiLL Made It, de asemenea rapperii Migos, Juelz Santana, Soulja Boy, Young Scooter, Fat Trel, Alley Boy, Lil Durk și Lil Reese printre alții. Avea să fie mai târziu pus la vânzare pe iTunes în data de 7 mai 2013.

Pe 24 septembrie 2013, Fredo Santana a avut o scurtă apariție în videoclipul lui Drake pentru piesa Hold On, We're Going Home, în care el a jucat rolul unui răpitor.

Albumul lui de debut Trappin Ain't Dead a fost lansat pe 31 octombrie 2013. Albumul a avut colaborări cu Kendrick Lamar, Chief Keef, PeeWee Longway si alții membrii ai Glory Boyz Entertainment. Scary Site 2 a fost lansat pe 20 decembrie 2013.

Pe 27 februarie 2014, Santana a anunțat că el și cu Keef vor lansa un album în colaborare numit Blood Thicker Than Water. Pe 9 iulie 2014, a dezvăluit lista pieselor ce vor compune albumul Walking Legend.

Viața personală
Fredo Santana era vărul mai mare al rapperului din Chicago, Chief Keef.

Moartea
Santana a murit din cauza unei crize convulsive pe data de 19 ianuarie 2018 în casa lui din Reseda, Los Angeles. TMZ dezvăluie ca el suferea de probleme cu rinichii și cu ficatul din cauza utilizării în exces a siropului de tuse și că a fost spitalizat de două ori în octombrie și noiembrie 2017.

Probleme de sanatate
Santana era un mare consumator de droguri, la un moment dat fiind dependent de Xanax și lean. Santana a atribuit consumul său ridicat de droguri traumei trăite în copilărie, susținând că a suferit tulburări de stres posttraumatic(PTSD) și s-a orientat spre droguri ca mecanism de combatere.

Santana a fost internat în martie 2017 după ce a suferit o criză convulsivă, pe care a pus-o pe seama unei greutăți de muncă grele și a programului său de somn slab. În ciuda medicamentului, Santana a continuat să sufere de convulsii, de obicei mai multe convulsii la rând.

Santana a fost din nou internat în spital în octombrie 2017, după ce prietenul și colegul său rapper, Gino Marley, l-au găsit pe Santa in mijlocul unei convulsi pe podeaua casei, cu sânge care i-a ieșit din gură.Fiind dependent de Xanax și lean,Santana și-a exprimat interesul de a merge la reabilitare în timp ce se afla în spital.

Discografie

Mixtape-uri
 It's a Scary Site (2012)[21]
 Fredo Kruger (2013)[22]
 Street Shit (with Gino Marley) (2013)[23]
 It's a Scary Site 2 (2013)[24]
 Walking Legend (2014)[25]
 Ain't No Money Like Trap Money (2015)[26]
 Fredo Mafia (with 808 Mafia) (2016)
 Plugged In (2017)[27]

Single-uri

Note

Rapperi englezi
Rapperi afro-americani
Drill

Fredo Santana


Die Golden Grove Mine ist ein australischer Kupfer-Blei-Silber-Zink-Gold-Bergbau, der 52 km südöstlich von Yalgoo in Western Australia liegt.

Betrieben wird es von der Minerals and Metals Group, einer Tochter des  chinesischen Staatskonzerns China Minmetals, der das Bergwerk von der OZ Minerals im Juni 2009 erwarb. Golden Grove war Teil eines Kaufs der Sepon-, Century-, Rosebery- und Avebury-Bergwerke, der Dugald-River-, High-Lake- und Izok-Lake-Projekte, als auch einiger Lagerstättenerkundung-Projekte im Wert von US-Dollar 1,354 Milliarden von der OZ Minerals an China Minmetals.

Der Kauf, der auch die Prominent Hill Mine umfasste, wurde von Regierung Australiens wegen nationaler Interessen nur teilweise genehmigt. Dies gab der Finanzminister Wayne Swan bekannt, da die Prominent Hill Mine nicht in dem Kaufvertrag aufgenommen werden kann, weil sie in einem militärischen Sperrgebiet liegt, in der Woomera Prohibited Area. Der Vertrag konnte nur abgewickelt werden, nachdem auf den Kauf von Prominent Hill verzichtet wurde.

Geschichte

Das Bergwerk gehörte ursprünglich der Australian Consolidated Minerals Pty Ltd, bevor sie im November 1991 in das Eigentum von Normandy Poseidon Ltd kam. Normandy, heute Normandy Mining Ltd, wurde im Februar 2002 von der Newmont Australia Ltd übernommen.

Newmont verkaufte das Bergwerk im Juni 2005 an die Oxiana Limited für AUD 265 million und Oxiana fusionierte mit Zinifex Mitte 2008 zur OZ Minerals. OZ Minerals musste Golden Grove im Juni 2009 an China Minmetals, wie auch seine anderen Bergwerke verkaufen, als das Unternehmen in finanzielle Schwierigkeiten geriet.

Die Golden Grove Mine besteht heute aus zwei Bergwerken, die etwa 3 Kilometer auseinander liegen. Es sind dies der Untertagebau Gossan Hill im Hartgestein und Scuddles, die beide Zink, Kupfer, Blei, Silber und Gold fördern. Die Lagerstätte Gossan Hill wurde 1971 und Scuddles 1979 entdeckt.

2008 betrugen die Einnahmen der Bergwerke AUD 266,2 Millionen und das Ergebnis im operativen Geschäft lag bei AUD 72,1 Millionen.

Im Juni 2009 gab OZ Minerals bekannt, dass ein technischer Defekt ihres Erz-Mahlwerks in der Golden Grove Mine, die Förderung einen Monat lang außer Betrieb gesetzt hatte, kurz bevor man sich zum Verkauf entschlossen hatte. Der Betrieb konnte einen Monat später im Juli 2009 fortgesetzt werden.

Produktion

Produktionsergebnisse der Golden Grove: 1

1 lediglich Januar bis September 2002.
2 Ergebnis nur für Metall vom Juni bis Dezember 2009.

Quellen
 The Australian Mines Handbook: 2003–2004 Edition, Louthean Media Pty Ltd, Editor: Ross Louthean
 Western Australian Mineral and Petroleum Statistics Digest 2008 (PDF; 3,8 MB) Seite 34, Principal Mineral and Petroleum Producers – Gold

Einzelnachweise

Weblinks
 Website der MMG
 Webseite von MINEDEX
 Webseite von OZ Minerals

Goldmine in Australien
Kupferbergwerk in Australien
Geologie Australiens
Aktives Bergwerk
Geographie (Western Australia)
Bergwerk in Australien und Ozeanien

Golden Grove Mine


Amstelveenseweg este în mod tradițional principala legătură între Amsterdam și Amstelveen. Drumul începe ca o stradă de oraș din Overtoomse Sluis și urmează direcția sud către Haarlemmermeercircuit. De aici până la Stadionplein este un drum cu o bandă mediană largă ce separă cele două sensuri. După Stadionplein, drumul merge mai departe în direcția Amstelveen.

Dincolo de limita orașului cu Amstelveen, la intersecția cu Kalfjeslaan, se află drumul Amsterdamseweg din Amstelveen. În continuarea acestui drum, în punctul în care face o curbă la dreapta, se află Keizer Karelweg. Drumul continuă apoi o mică bucată spre vest, apoi o ia la stânga, în direcția sud până la pasajul peste A9.

Istoric
Până în 1896 drumul era în întregime pe teritoriul fostei municipalități Nieuwer-Amstel, se îndrepta către satul Amstelveen și avea un caracter rural.

În 1913, pe colțul format de Amstelveenseweg cu actualul Stadionweg, a fost construit un stadion, care făcea parte dintr-o zonă olimpică vastă proiectată pentru Jocurile Olimpice de vară din 1928; Stadionul Olimpic a fost construit între anii 1926 și 1928 în apropiere. Stadionul din 1913 a fost demolat în 1929, după Jocurile Olimpice, pentru a face loc cartierului Stadionbuurt.

La sud de Ringspoorbaan, în apropiere de Amstelveenseweg, a fost construit în anii 1960 spitalul VU (acum centrul medical VU), iar în diagonală față de acesta a fost construit din 1999 până în 2002 ING House.

Pe dealul De Boelelaan a fost construit în anii 1960 un complex al companiei de furnizare a apei. Aici se află începând din 1965 unul din turnurile de apă din Amsterdam.

În apropiere de marginea orașului, la intersecția cu Kalfjeslaan, se află Biserica Sf. Augustin (St. Augustinuskerk).

Galerie foto

Legături externe

Străzi din Amsterdam

Amstelveenseweg (Amsterdam)


Kårdal Station (Kårdal holdeplass eller Kårdal stasjon) var en jernbanestation på Flåmsbanen i Norge. Stationen lå mellem Blomheller og Kjosfossen Stationer 557 meter over havet. Stationen åbnede 16. juni 1946. Den betjente traditionelt gården længst oppe i Flåmsdalen. Fordi stationen lå på en stigning, var det kun nedadkørende tog, der kunne stoppe på stationen. Stationen blev nedlagt i december 2012, efter at togene ikke havde stoppet der i flere år som følge af manglende passagergrundlag.

Eksterne henvisninger

Noter

Stationer på Flåmsbanen
Etableret i 1946
Ophørt i 2012
Nedlagte jernbanestationer i Norge

Kårdal Station


مغراوة قد يعني :

  مغراوة (ولاية المدية) : بلدية جزائرية.
  مغراوة (تونس) : قرية تونسية.
  مغراوة : (جماعة قروية مغربية بإقليم تازة).
 مغراوة (قبيلة): أمازيغية)
 سلالة المغراويين: دولة أمازيغية نشأت في شمال المغرب الأقصى (987-1070).

مغراوة (توضيح)


An Ophrys vereeckeniana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pierre Delforge. An Ophrys vereeckeniana in nahilalakip ha genus nga Ophrys, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ophrys

Ophrys vereeckeniana


مصدق إحدى بلديات ولاية الشلف التابع لـ دائرة المرسى، يحدها من الشمال المرسى ومن الشرق تلعصة وتاجنة ومن الجنوب الهرانفة ومن الغرب تاوڨريت.

تقديم البلدية
بلدية مصدق هي بلدية تابعة لدائرة المرسى يحدها شمالا بلدية تلعصة، جنوبا بلدية تاوقريت، شرقا بلدية تاجنة وغربا بلدية المرسى.

تتربع على مساحة قدرها 86 كم 2يبلغ عدد سكانها حسب  إحصائيات سنة 2008 حوالي 6309 نسمة منهم 3195 ذكور و3114 إناث متكونة من عدة مجمعات سكنية أهمها أولاد إبراهيم أولاد أحمد والزنايتية...

الطابع الاقتصادي

 تتميز بلدية مصدق  بالطابع  الفلاحي بشقيه الزراعة وتربية المواشي وهذا نظرا لموقعها الجغرافي فهي منطقة داخلية ريفية، إذ تمثل الأراضي الفلاحية بها نسبة 80% من المساحة الإجمالية للبلدية وهي أراضي خصبة صالحة لمعظم المنتوجات الفلاحية  كالقمح بأنواعه، الأشجار المثمرة كالزيتون، التفاح، بالإضافة إلى تربية المواشي والتي يمارسها بعض الفلاحين فتعتبر البلدية قطب هام يقصده الموّالون لبيع وشراء الأغنام الماعز والأبقار.

الثروات الطبيعية

تزخر بلدية مصدق بثروات طبيعية هامة منها الثروات الغابية كالصنوبر، الفلين، الزيتون، الكاليتوس، العرعار، البستان، الديس، الدوم، الضّرو، التين الشوكي والفطريات هذا الغطاء النباتي الثري من شأنه أن يساعد الحيوانات على التعايش والاستقرار في المنطقة.

مصادر
 بلدية مصدق في موقع الشلف

مراجع

مصدق

مصدق (ولاية الشلف)


Aníbal Barrios Pintos (* 8. November 1918 in Minas, Uruguay; † 1. Juni 2011) war ein uruguayischer Historiker.

Zwischen 1938 und 1972 erschienen unter seiner Federführung 95 Publikationen in Alben- und Zeitschriftenform zu den uruguayischen Departamentos. Zudem widmete er sich in seinen zahlreichen Büchern ebenfalls ausgiebig der uruguayischen Geschichte, beschrieb in mehreren Bänden zwischen 1990 und 2001 in Co-Autorschaft mit Washington Reyes Abadie die Barrios von Montevideo und verfasste Monographien zu den sechs Departamentos Paysandú, Artigas, Lavalleja, Rivera, Canelones und San José. Barrios Pintos arbeitete überdies von 1964 bis 1985 für die Sonntagsbeilage von El Día. Dort verfasste er an die 350 Artikel über geschichtliche Themen. 1976 erhielt Barrios Pintos den Nationalen Literaturpreis für den Zeitraum 1973 bis 1974. Zudem wurde er mehrfach in Wettbewerben der Universidad de la República, des Uruguayischen Bildungsministeriums und der Intendencia Municipal von Montevideo ausgezeichnet. Barrios Pintos war Mitglied der Academia Nacional de Letras und des Instituto Histórico y Geográfico del Uruguay.

Veröffentlichungen
 De las vaquerías al alambrado (1967)
 Historia de los pueblos Orientales (1971; vollständige Neuauflage in drei Bänden, 2008)
 Historia de la ganadería en el Uruguay, 1574-1971 (1973)
 Lavalleja - La Patria Independiente (1976; 1988 in Zweiter Auflage erschienen)
 Los libertadores de 1825 (1976)
 Canelones, su proyección en la historia nacional (1981)
 Orientales en la emancipación americana in Co-Autorschaft mit Washington Reyes Abadie (1981)
 Artigas - De los aborígenes al tiempo presente (1989)
 Los barrios de Montevideo, mehrere Bände, in Co-Autorschaft mit Washington Reyes Abadie (1990–2001)
 Los aborígenes del Uruguay - Del hombre primitivo a los últimos charrúas (1991)
 Historia de los pueblos orientales, (Band 1 und 2), (2000)
 El silencio y la voz - Historia de la mujer en el Uruguay (2001)

Literatur
 Nuevo Diccionario de la Cultura Uruguaya von Miguel Ángel Campodónico, Librería Linardi y Risso, 2003, S. 40

Weblinks
 Una lamentable pérdida: murió Aníbal Barrios Pintos (spanisch) in El País vom 2. Juni 2011, abgerufen am 3. März 2012

Historiker
Uruguayer
Geboren 1918
Gestorben 2011
Mann
Person (Minas, Uruguay)

Aníbal Barrios Pintos


Nadır, aşağıdaki anlamlara gelebilir:

 Nadır, Bulgaristan, Bulgaristan'da bir köy
 Nadır, Afşin, Kahramanmaraş ili Afşin ilçesine bağlı mahalle

Nadır


Leichsenhof ist ein Gemeindeteil des Marktes Dentlein am Forst im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Der Weiler liegt am Feldbach, der ein rechter Zufluss des Ahornbachs (im Unterlauf Löschenbach genannt) ist, der wiederum ein rechter Zufluss der Wieseth ist. Außerdem münden der Straßenweihergraben als rechter und ein namenloser Bach als linker Zufluss in den Feldbach. Die Bäche speisen zahlreiche Weiher inmitten des Ortes. 0,5 km westlich entfernt liegt das Muschelholz, 0,5 km nördlich das Mühlholz und 0,5 km südöstlich das Waldgebiet Lindlein. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Kaierberg zur Staatsstraße 2222 (0,8 km südwestlich) bzw. direkt zur St 2222 (0,4 km südöstlich).

Geschichte
Leichsenhof lag im Fraischbezirk des ansbachischen Oberamtes Feuchtwangen. 1732 gab es 2 Anwesen (1 Hof, 1 Gütlein). Diese hatten das Kastenamt Feuchtwangen als Grundherrn. An diesen Verhältnissen änderte sich bis zum Ende des Alten Reiches (1806) nichts. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Feuchtwangen.

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Leichsenhof dem Steuerdistrikt Heilbronn und der Ruralgemeinde Aichau zugewiesen. Im Zuge der Gebietsreform in Bayern wurde Leichsenhof am 1. Januar 1972 aufgelöst und Leichsenhof nach Wieseth eingemeindet.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Ursula (Dentlein am Forst) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Ulrich und Afra (Feuchtwangen) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Dentlein am Forst)
Ort im Landkreis Ansbach
Weiler in Mittelfranken

Leichsenhof


{ "type": "ExternalData", "service": "geoline", "ids": "Q472910", "properties": { "stroke": "#008000", "stroke-width": 2 } }
Der Emory Creek Provincial Park ist ein 29 Hektar großer Provincial Park in der kanadischen Provinz British Columbia. Er liegt am Westufer des Fraser River, etwa 18 Kilometer nördlich von Hope bzw. etwa 7 Kilometer südlich von Yale am Highway 1. Der Park liegt im Fraser Valley Regional District.

Anlage
Der sehr kleine Park liegt unmittelbar am Ufer des Fraser River und wird zur anderen Seite begrenzt durch den Highway 1 und einer Hauptstrecke der Canadian Pacific Railway. Der Fraser Canyon, in welchem sich der Park befindet, liegt an der Grenze zwischen dem Lower Mainland und dem Interior Plateau. Bei dem Park handelt es sich um ein Schutzgebiet der Kategorie II (Nationalpark).

Geschichte
Wie bei fast allen Provinzparks in British Columbia gilt auch für diesen, dass er lange bevor die Gegend von Einwanderern besiedelt oder sie Teil eines Parks wurde, Jagd- und Fischereigebiet verschiedener Stämme der First Nations, hauptsächlich der Stó:lō und der Yale war.

Der kleine Park wurde im Jahr 1956 eingerichtet, da man damals dabei war entlang des Trans-Canada-Highway Zeltplätze einzurichten. Zu diesem Zeitpunkt war das Gebiet nur eine Geisterstadt. Während des Fraser-Canyon-Goldrausch lebten hier jedoch zahlreiche Menschen.

Flora und Fauna
Innerhalb des Ökosystems von British Columbia wird das Gebiet, in welchem der Park liegt, der Dry Submaritime Subzone der Coastal Western Hemlock Zone zugeordnet. Diese biogeoklimatischen Zonen zeichnen sich durch das gleiche bzw. ein sehr ähnliches Klima und gleiche oder ähnliche biologische sowie geologische Voraussetzungen aus. Daraus resultiert in der jeweiligen Zonen dann ein sehr ähnlicher Bestand an Pflanzen und Tieren.

Neben der, für die Zone namensgebenden, westamerikanischen Hemlocktanne wächst hier auch die die westliche Balsam-Pappel oder die Rot-Erle. Im Wald finden sich Heidekrautgewächse (zum Beispiel Rote Huckleberry), die Shallon-Scheinbeere oder Weiße Zimthimbeeren (eine Pflanze aus der Gattung Rubus). Ebenfalls findet man den in weiten Teilen der Provinz verbreiteten Pazifischen Blüten-Hartriegel, die Wappenpflanze von British Columbia, hier ebenso. Auf den entsprechenden Flächen blühen Moosglöckchen.

Auf Grund der geringen Größe des Parks finden sich hier hauptsächlich Kleinnager und Kleinsäugetiere, wie die Northwestern Deer Mouse aus der Gattung der Weißfußmäuse oder das Gelbe Fichten-Chipmunk, während sich im nur dünn besiedelten Umland auch Schwarzbären, Luchse und Pumas finden. Viele Vogelarten sind hier heimisch, wie die Halsbanddrossel oder die Rotrückenmeise. Darunter auch der Wappenvogel British Columbias, der Diademhäher.

Grundsätzlich kommen im Fraser River alle wichtigen pazifischen Lachse vor. Von besonderer Bedeutung sind jedoch Königslachs, Silberlachs, Ketalachs, Buckellachs and Rotlachs. Diese unterliegen jedoch inzwischen strengen Fangbeschränkungen und dürfen fast nur noch von den First Nation gefangen werden. Im Fraser River kommen jedoch auch Fische vor, welche zwar auch Fangbeschränkungen unterliegen, jedoch trotzdem gefangen werden dürfen. Dazu gehören verschiedene Lachsfische (sowohl in Form als Süßwasserfisch und auch als anadromer Wanderfisch), zum Beispiel die Regenbogenforelle bzw. die Stahlkopfforelle.

Aktivitäten
Besondere touristischen Attraktionen bietet der Park keine. Lediglich der Fraser River lädt zum Angeln ein.

Neben einem Picknickbereich hat der Park 34 (nicht reservierbare) Stellplätze für Wohnmobile und Zelte und verfügt über eine, sehr einfach ausgestattete, Sanitäranlage.

Weblinks

 Emory Creek Provincial Park. In: Englischsprachige Internetpräsenz des Parks bei BC Parks
 Informationen zum Park auf britishcolumbia.com (englisch)

Einzelnachweise

Provincial Park in British Columbia
Fraser Valley Regional District
Gegründet 1956

Emory Creek Provincial Park


المسجد العـُمَري أو جامع العروس في بصرى: هو أحد مساجد مدينة بصرى الشام في الجمهورية العربية السورية، بني أيام الخليفة عمر بن الخطاب، ويعرف بالجامع العـُمَري نسبة إليه.

الموقع
يقع المسجد العمري في وسط مدينة بصرى الشام الأثرية في سوريا التي تبعد 140 كم جنوب العاصمة السورية دمشق؛ ويشتهر باسم جامع العروس.

اللمحة التاريخية
يعد هذا الجامع من أقدم المساجد في سوريا حيث بني أيام الخليفة عمر بن الخطاب، ويعرف بالجامع العمري نسبة إليه وهو الجامع الوحيد الذي بني في عهد الإسلام الأول، وحافظ على واجهته القديمة حتى الآن، ولا يزال يحتفظ بتفاصيله المعمارية، وأعمدته التي بقيت في مكانها.

وقد طرأت على الجامع تجديدات وترميمات في عهود مختلفة، وكشفت أعمال الترميم التي قام بها المهندس الفرنسي إيكوشار عام 1936 م عن كتابة أموية كوفية مؤرخة عام 102هـ / 720 م وهذا نصها: «وهذه المئذنة قام على صنعتها بعد سنة مائة وكتب الحرث..».

كما وجدت كتابات أموية أخرى في إحدى الدعامات في الرواق الشرقي مؤرخة عام 128هـ / 745 م. وجدد أحد أقسام السقف عام 460هـ/ 1067 م كما تشير إلى ذلك كتابة كوفية على إحدى مسطحات السقف: «جدده في سنة ستين وأربع مائة».

وقد جدد الجامع أمين الدولة أبو منصور كمشتكين الأتابكي عام 506هـ/ 1122 م. كما توجد كتابة على الجدار الشمالي من الخارج بالخط النسخي تشير إلى تجديد الصحن في العهد الأيوبي عام 618هـ/ 1221 م.

ولكن اليوم 13/4/2013 **** 2/6/1434 قامت قوات النظام السوري بهدم مئذنة الجامع.

الوصف المعماري

يتألف المسجد من صحن مكشوف أبعاده 16×13م تتوسطه ميضأة مربعة 2×2م داخلها نافورة ماء ويحيط بها عامود رخامي قطره 50 سم وتاج دوري ارتفاعه 2م، رصفت أرضية الصحن بالحجر الكلسي الأبيض والبازلتي الأسود على شكل متداخلات مع تزيينات وأشكال هندسية مختلفة الألوان، تلتف حول الصحن أربعة أروقة ويشكل الرواق الجنوبي حرم الصلاة ويبلغ عرضه 12م، وقد غطيت واجهة هذا الرواق بكلسة تمتد عليها ثلاثة أشرطة من الزخارف النباتية المحفورة في الجص، تحصر بينها حقلين مملوءين بالكتابات الكوفية المزهرة والمحفورة على الجص أيضًا.

ويبدو أن كامل الجدار فوق هذه الأشرطة كان مملوءًا بالزخارف النباتية التي تتخللها آيات قرآنية، وتعد هذه الزخارف والكتابات الجصية من أهم المعالم الفنية في المسجد.

يبدو المسجد من الداخل على شكل معرض للأعمدة والتيجان من مختلف الطرز حيث يبلغ عددها 44 عمودًا بكافة عناصره المؤلفة من ركيزة ووسادة وطبلة عمود وتاج وغيرها. من هذه الأعمدة 16 عمودًا من الرخام الأبيض والحجر الكلسي، أما التيجان فمنها 14 تاج على الطراز الكورنثي واثنان على النمط الأيوني والباقي من الطرز الدورية والبسيطة.

جاء توزيع الأقواس بطريقة متصالبة بحيث يبلغ عددها 7 أقواس شرق غرب أكبرها في الوسط و6 أقواس متساوية البعد من الحجر البازلتي، يتوسط جدار القبلة محراب الجامع وهو بسيط أبعاده 1×2.6م على شكل صندوق مفتوح ينتهي بنصف قبة. وفي المسجد منبر خشبي حديث.

زين المسجد من الداخل بكساء من الملاط الكلسي مع تزيينات نباتية وهندسية جاءت مع السلاجقة من شرق آسيا عبر إيران وكتابات قرآنية بالخط الكوفي المزين بالحجم الكبير وعلى امتداد جدار القبلة.

يتقدم المسجد من الشرق رواق مقنطر منخفض يشرف على الشارع بـ 9 أقواس مختلفة الارتفاع، واستعملت بعض أقسامه للوضوء. يتخلله أبواب تؤدي إلى المسجد.

زودت الواجهة من الأعلى بـ 5 نوافذ مقوسة ومختلفة القياس. يتقدم المسجد من الغرب ساحة مكشوفة عرضها على امتداد الجامع. أما الواجهة الغربية للمسجد والمشرفة على الساحة فقد جاء بناؤها موحدًا مما يدل على أنها بنيت بفترة واحدة. تنفرد هذه الواجهة بأنها تحوي درجًا حجريًا يؤدي إلى سطح المسجد مكون من 40 درجة نفذ بتداخل مع مداميك البناء.

تبين الواجهة الشمالية التي هي على ارتفاع 10م الاختلافات والتحولات والإصلاحات التي شهدها البناء. حيث نلاحظ أن الجدار حتى ارتفاع 4م يملك انسجامًا موحدًا في البناء تتخلله ثلاثة أبواب، وبعد بناء الأبواب نجد أن الجدار بني بمدماك من أجزاء مختلفة الأقطار بلغ عددها 34 جزءًا صفت بشكل عرضاني. وهي الوحيدة في المسجد التي جاءت خالية من النوافذ.

أما الواجهة الجنوبية فهي الوحيدة المنتظمة وتحتوي على خمسة نوافذ مقوسة.

أما المئذنة فهي على ارتفاع 6م تقع في الزاوية الشمالية الشرقية من المسجد، جاء قسمها السفلي مربع الشكل بأبعاد 4.80× 4.80م نفذ فيها مدخلان أحدهما للمسجد والآخر يفتح إلى خارج المسجد. ثم يتقلص كل ضلع من كل جهة 60 سم ليصبح طول كل ضلع 4.2سم ثم تأخذ بالتقلص التدريجي حتى ارتفاع 18م بحيث يتقلص طول الضلع إلى 50سم وبذلك يصبح ارتفاعها الكامل 24م، ولقد زودت بفتحات تهوية وإضاءة غير منتظمة على مستوى ارتفاعها.

تاريخ بنائها ليس مؤكدًا ويعتقد أنها بنيت بنفس الفترة التي بنيت فيها الواجهة الشمالية والتي تعود إلى الربع الأول من القرن السابع الهجري. في أعلى كل واجهة منها نافذتان بينهما عمود محلزن، وفوق كل نافذة قوسان متعاكسان، وفي أعلى المئذنة يوجد كورنيش حجري بارز.

انظر أيضاً
 المسجد العمري في درعا.

المراجع

آثار بصرى
بصرى
تأسيسات القرن 8 في الدولة الأموية
تأسيسات سنة 721
عمارة أموية
مبان ومنشآت في محافظة درعا
مساجد بصرى
مساجد بنيت في القرن 8
مساجد تاريخية
مساجد في سوريا
مبان ومنشآت دينية اكتملت في 721
مساجد اكتملت في 721

المسجد العمري (بصرى)


Éric Perrot est un biathlète franco-norvégien représentant la France, né le  à Bourg Saint Maurice.

Il est le fils de deux anciens biathlètes, le Français Franck Perrot et la Norvégienne Tone Marit Oftedal, tous deux anciens champions du monde juniors de biathlon, respectivement en individuel en 1992 à Canmore, et en relais en 1993 à Ruhpolding. Il passe toute son enfance en Savoie, l'incitant à choisir de concourir pour la France.

Parcours sportif

2019-2020
Éric Perrot fait ses débuts internationaux lors des championnats du monde juniors à Lenzerheide en 2020 où, en catégorie jeunes, il obtient la médaille de bronze de l'individuel et se classe  du sprint,  de la poursuite et  du relais. Il fait ses débuts en IBU Cup la saison suivante en janvier 2021 à Arber, signant notamment une  place sur le sprint.

2020-2021
Il se distingue aux championnats du Monde juniors 2021 à Obertilliach en décrochant la médaille d'argent de la poursuite, après une  place sur le sprint, et en remportant le titre mondial du relais en compagnie d'Oscar Lombardot, Sébastien Mahon et Émilien Claude. Il termine la saison 2020-2021 à la  place du classement général de l'IBU Cup, puis débute en Coupe du Monde le 19 mars 2021 à Östersund, sur le dernier sprint de la saison 2020-2021 : il se classe  avec 3 fautes au tir debout.

2021-2022
Ses bonnes performances en IBU Cup en ouverture de la saison 2021-2022 lui permettent de gagner sa sélection pour la deuxième étape de la coupe du Monde à Östersund où il dispute le sprint puis la poursuite pour laquelle il s'est qualifié, manquant à chaque fois de peu de rentrer dans les points. Il conserve sa place en coupe du Monde pour la 3e étape à Hochfilzen où il inscrit ses premiers points pour le classement général avec une  place sur la poursuite. Lors de l'étape de Ruhpolding, il réalise son premier 10/10 au tir en coupe du Monde sur le sprint et se classe . Sélectionné dans l'équipe de France olympique pour les Jeux de Pékin en février 2022 avec le statut de remplaçant, il n'a finalement pas l'occasion de participer.

2022-2023
Il débute la saison 2022-2023 au sein de l'équipe première en coupe du Monde. Insatisfait de ses performances du mois de décembre, l'encadrement de l'équipe de France le remplace en Coupe du monde, début janvier. Il doit ainsi retourner en IBU Cup participer à l'étape de Brezno-Osrblie. Il y brille, remportant avec autorité toutes les épreuves qu'il dispute (qualification et finale du super sprint et sprint) et récupère immédiatement sa place en coupe du Monde. Il est ensuite sélectionné pour les championnats du Monde 2023 en février à Oberhof. Il dispute trois épreuves individuelles et se classe au mieux  (individuel et poursuite). Le dernier trimestre de compétition (mars) sera pour lui celui des premières. Tout d'abord à Nove Mesto, le 5 mars, il participe à son premier relais mixte, qu'il remporte en compagnie de Lou Jeanmonnot, Caroline Colombo et Fabien Claude, signant ainsi sa première victoire en coupe du monde. Le 9 mars 2023, lors de l'avant-dernière étape à Östersund, il participe à sa première cérémonie des fleurs grâce à sa  place sur l'individuel. Cette performance lui permet de se qualifier pour la toute première mass-start de sa carrière. Le 12 mars, au cours de cette épreuve reine, il fait forte impression en luttant avec les meilleurs. Il termine à la  place derrière les Norvégiens Vetle Sjaastad Christiansen et Johannes Dale et monte sur son premier podium individuel de coupe du Monde.

Palmarès

Championnats du monde

Légende :
 — : non disputée par Éric Perrot

Coupe du Monde
 Meilleur classement général :  en 2022-2023.
 Meilleur résultat individuel :  de la mass-start à Östersund en 2023.
 5 podiums :
 1 podium individuel : 1 troisième place.
 3 podiums en relais : 1 deuxième place et 2 troisièmes places.
 1 podium en relais mixte : 1 victoire.

 Dernière mise à jour le

Classements en Coupe du Monde

Résultats détaillés en Coupe du Monde

Podiums en relais en Coupe du Monde

Championnats d'Europe

Légende :
 — : non disputée par Éric Perrot
 N.P. : non partant

IBU Cup

Podiums individuels en IBU Cup

Championnats du Monde jeunes et juniors

Légende :

  : première place, médaille d'or
  : deuxième place, médaille d'argent
  : troisième place, médaille de bronze

Championnats d'Europe juniors

Légende :
  : épreuve annulée en raison de la crise sanitaire du Covid-19

Jeux Olympiques de la Jeunesse

Championnats de France

Championnats de France de biathlon d'été
 2022
 Champion de France du sprint court
  du sprint

Notes et références

Liens externes

Biathlète français
Naissance en juin 2001
Naissance à Bourg-Saint-Maurice

Éric Perrot (biathlon)


Der Universaldrehtisch, U-Tisch oder Fjodorow-Tisch (engl. universal stage) ist eine optisches Instrument, das in Kombination mit einem Mikroskop zur Charakterisierung von Kristallen und Mineralien dient. Das Gerät wurde 1892 von dem russischen Mineralogen Jewgraf Stepanowitsch Fjodorow erfunden.

In der Kristallographie und Mineralogie verwendet man den Universaldrehtisch als Objekttisch eines Polarisationsmikroskops zur Bestimmung der geometrischen und optischen Eigenschaften von Proben, die weniger als 50 μm dick sind, beispielsweise zum Auffinden optischer Achsen oder Symmetrieebenen in Kristallen. Gängige Modelle des Universaldrehtischs ermöglichen die Drehung der Proben um zwei bis fünf verschiedene Achsen.

Weblinks
 Daniel E. Kile: The Universal Stage: The Past, Present, and Future of a Mineralogical Research Instrument. Geochemical News 140, Jul 2009
 Museumsstücke

Kristallographie
Laborgerät
Lichtmikroskop-Komponente

Universaldrehtisch


Tavuk (), sülüngiller () familyasından evcilleştirilebilir bir kuş alt türüdür ve genelde çiftliklerde yetiştirilir. Hindistan'da Asya'nın güneydoğusundaki kırmızı Hint kuşundan geldiğine inanılır.

2003 yılında 24 milyar nüfus ile, dünyada en fazla bulunan kuş türüdür. İnsanlara iki çeşit sık kullanılan besin kaynağı sunarlar: etleri ve yumurtaları. Tavuklar uçamayan kuşlardandır. Yumurta ile çoğalırlar. Akciğerleri ile nefes alan tavuklar, hepçil hayvanlardır.

Tavuklar hayatlarının farklı evrelerinde farklı isimler alırlar. Yeni doğmuş yavrularına civciv, genç ve gelişme çağında olanlara piliç, yumurtlama olgunluğuna henüz ulaşmamış, ergenlik öncesi dönemdeki dişiye yarka, cinsi olgunluğa ulaşmış ergin dişilere tavuk, ergin erkeklere horoz denir.

Tavuk ırkları

Tavuklarda hayvanın dış görünümü, davranış ve verimlilik durumunu belirleyen, değişik coğrafyalarda evrimleşme sonucu gelişmiş değişik tavuk türleri bulunur. Bu ırklar, "saf" veya "melez" ırklar olarak sınıflandırılabilirler.

Saf ırklar
Saf ırklarda anne ve babadan elde edilen yavrular ebeveynleri ile aynı verim ve biyolojik özellikleri gösterirler. Bunlar et ve yumurtası için tercih edilen kombineler ve sadece yumurtacı özellikleri ile öne çıkan et verimi düşük ırklar veya cüce süs tavuğu olarak kullanılan ırklar olabilir.

Plymouth Rock, Rhode Island Red, Sussex, Australorp, Bielefelder, Amrock, New Hampshire, Wyandotte, Brahma, Cochin, Langshan, Dorkinng, Orpington, Cornish, Leghorn (Ligorin), Minorca, Denizli ve Gerze (hacıkadın)

Melez ırklar
Genetik yаpı bakımından birbirinden farklı ebeveyn hatların çiftleştirilmeleri ile elde edilen yüksek verimli, bir özelliği öne çıkan ve уaşama gücü yüksek döllere denir. Hibrit veya melez çeşitlerde yavruların kendi arasında çaprazlanmasıyla elde edilen yeni nesillerde 1. derece ebeveynlerinin değil, uzak ebeveynlerinin özellikleri ortaya çıkabilir.
Yumurtacı hibritler Lohman Brown (RIR horoz ve Ligorin tavuk melezi), Isa Brown, Red star, Golden Comet (New hampshire horoz ve Plymouth Rock tavuk), Atabey, Atak s.

Kahverengi yumurtаcı hibritler beyaz yumurtacı hibritlere göre % 30 – 40 daha ağırdırlar. Koyu renk horoz ile açık renk tavuklar çiftleştirildiği zaman renkli yavrular dişi, açık olanlar ise horozdur.

Etçi hibritler Broiler tavuğu tavuk eti üretiminde kullanılırlar.

Hayvancılıkta Tavuk
Tavuk çiftliklerinde kümesler yüksek ve büyüktür (ortalama 10 000 et tavuğu ya da 4 000 yumurta tavuğu), oysa ilkel bir barınak ile önündeki gezinti alanından ibaret geleneksel kümeste; ancak elli kadar tavuk barınabilir. Aydınlatmanın cinsine (doğal ya da yapay ışık), yetiştirme tarzına (yerde ya da kafeslerde), havalandırmaya, ısıtma sistemine, beslenme sistemine göre çeşitli kümes tipleri vardır.

Et tavuğu (piliç) üretimi için başvurulan yerde yetiştirme, hayvan sıklığının çok yüksek olduğu (metrekareye 15 ila 18 piliç) yapılarda gerçekleştirilir. Isıtma ve havalandırma için, sıcaklık kışın 15 ila 18 derece arasında ve yazın 25 derecenin altında tutulur. Civcivler, kuluçkalıklar sayesinde tamamlayıcı bir ısıtmadan yararlanırlar. Yem dağıtımı gerek yemliklere elle dökülerek, gerek otomatik besleme zincirleri sayesinde mekanik olarak yapılır.

Yumurta tavukları için kafeste yetiştirme yerde yetiştirmenin yerine geçmiştir. Tavuk çiftliğinde, tavukların tek tek yerleştirildikleri bitişik tel örgülü kafeslerin üst üste konduğu 3 ya da 4 batarya bulunur. Kafeslerin tabanı yumurtaların oluklara yuvarlanmasını sağlayacak biçimde eğik yapılmıştır; oluklara düşen yumurtalar ya elle ya da hareketli bant ile otomatik olarak toplanır.

Karanlık denen kümeslerde aydınlatma yapay olduğundan pencere bulunmaz. Yumurta ve üretim tavuklarında ışık ritminin (gün boyunca aydınlık ve karanlık dönemlerin karşılıklı süreleri) kesin kontrolü gerektiğinden böyle bir sistem çok elverişlidir. Aydınlatmanın gün ışığı ile sağlandığı pencereli kümesler et hayvanı (piliç, hindi palazı, ördek palazı vb.) üretimi için daha elverişlidir.

Erysipelothrix insidiosa bakterisi tavuklarda en sık görülen depresyon ve uyuklama semptomlarının nedenidir. Bu bakteri alkalik topraklarda yıllarca yaşayabilir.

Horozlar

Dış bağlantılar
Tavuk ıslah çalışmaları ve Melez azmanlığı
Ticari tavuk ırkları, saf-melez, yumurtacı, etçi, coğrafi vs.
Kendi hibridini yap
Tilki ve köpekten korunaklı serbest gezen tavuk evi
Köy tavuklarında yumurta verimini etkileyen faftörler

Kaynakça

Evcil hayvanlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar
Kuşların ortak isimleri
1758'de tanımlanan kuşlar
Kozmopolit omurgalılar
Gallus
Alt türler
Kümes hayvanları

Tavuk


Rakieem Mustafa Allah Salaam, genannt Mookie Salaam (; * 5. April 1990 in Edmond, Oklahoma), ist ein US-amerikanischer Sprinter.

Leben
Rakieem Mustafa "Mookie" Allah Salaam wuchs mit sechs Geschwistern bei seinen Pflegeeltern Kevin und Lisa Peterson auf. Schon in seiner Zeit auf der Edmond North High School fiel er als Talent auf und trat in den Disziplinen 100 Meter (10,68 Sekunden), 200 Meter (21,39 Sekunden), Staffelwettbewerb und auch im Weitsprung an. Auf dem College konnte er sich weiter steigern und lief so 2009 10,40 s über 100 Meter und 20,87 über 200 Meter. Im Jahr 2011 versuchte er sich in der Halle auch über 400 Meter und lief dabei 47,64 s, sein Schwerpunkt lag aber weiterhin auf den beiden kürzeren Distanzen. Bei den NCAA Track and Field Championships lief er 9,97 s und war damit der 79. Sprinter, der unter 10 Sekunden laufen konnte.

Er verließ 2011 die Universität von Oklahoma, nachdem er einen Vertrag mit Adidas unterschrieben hatte, um als Profisportler für die Olympic Trials zu trainieren.

Am 21. Mai 2012 absolvierte Mookie Salaam in Doha sein erstes Diamond League Rennen. Er startete über die 200-Meter-Distanz, musste aber nach der Hälfte der Strecke abbrechen, da er sich verletzte. Infolge der Probleme mit der hinteren Oberschenkelmuskulatur musste er dann auch die Olympic Trials absagen.

Am 3. Februar 2013 eröffnete er seine neue Saison bei dem Hallenwettkampf Russian Winter in Moskau. Er kam mit 6,72 s ins Finale, wo er mit 6,74 s Fünfter wurde. Auch bei den weiteren Hallenmeetings schaffte er es nicht an seine Bestleistung von 6,54 s heranzukommen. In Gent stellte er seine Saisonbestzeit von 6,70 s auf. Im Freien startete er zunächst bei diversen IAAF World Challenge und Diamond League Meetings, wie in Tokio, Doha und New York. Abgesehen von seinem Sieg im B-Lauf von Doha –  mit 10,06 s bei einem Rückenwind von 2,5 m/s – blieb er aber hinter seinen Topzeiten und Podiumsplätzen zurück.
Bei den US-Meisterschaften verpasste er als Fünfter mit 10,01 s die Qualifikation für den Einzelstart bei der WM in Moskau, wurde aber nach Öffentlichwerden von Tyson Gays positiver Dopingproben für die 4-mal-100-Meter-Staffel nachnominiert, mit der er im Finale Silber gewann.

Persönliche Bestzeiten
 60 Meter: 6,54 s, 11. Februar 2011, Fayetteville (Arkansas), USA
 100 Meter: 9,97 s, 10. Juni 2011, Des Moines, USA
 200 Meter: 20,05 s, 15. Mai 2011, Norman, USA

Weblinks

Einzelnachweise

100-Meter-Läufer (Vereinigte Staaten)
200-Meter-Läufer (Vereinigte Staaten)
4-mal-100-Meter-Staffel-Läufer (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1990
Mann

Rakieem Salaam


Daihatsu, 1907'de kurulan Japon otomobil üreticisi.

Şirket kronolojisi
1907 Hatsudoki Seizo Co. Ltd., içten yanmalı motorların üretim ve satışı için kuruldu.
1930 3 tekerlekli araç üretimi başladı.
1939  Ikeda Fabrikası üretime başladı.
1951 Şirket ismi Daihatsu Motor Co., Ltd. olarak değiştirildi.
1957 3 tekerlekli kompakt Daihatsu Midget?modelinin üretimi başladı.
1961 Ikeda II fabrikası üretime başladı.
1967 Toyota Motor Corporation ile ortaklık anlaşması yapıldı.
1972  Makine ekipmanları üretmek amacıyla Tada Fabrikası üretime başladı.
1973 Kyoto fabrikası küçük araç üretimine başladı.
1974 Shiga (Ruyo) Fabrikası üretime başladı.
1977 Daihatsu Charade (993 cc)'nin üretimi başladı.
1981 Daihatsu Cuore modelinin üretimi başladı.
1983 Ikeda Fabrikası "Mükemmel Üretim Ödülü"nü kazandı.
1984 Rocky modelinin üretimi başladı.
1984  Daihatsu 850 Cab/Cab Van modellerin CKD üretimi Çin'de başladı.
1984  "Daihatsu Hijet" modelinin KD üretimi Tianjin, Çin'de başladı.
1985  Toplam araç üretimi 10.000.000 adedi aştı.
1986 Çin'de Daihatsu Charade modelinin CKD üretimi başladı.
1989 Daihatsu Feroza ve Daihatsu Appaluse modellerinin üretimi başladı.
1990 Asia Motors ile teknik iş birliği anlaşması yapıldı.
1992  Endonezya P.T Daihatsu ile ortaklık anlaşması yapıldı.
1992 Piaggio ile yapılan anlaşma sonucu Daihatsu Hijet'in üretimi İtalya başladı.
1992 Toplam motor üretimi 15.000.000 adedi aştı.
1993 Daihatsu Charade Gtti modeli 41. Safari Rallisisinde A7 kategorisinde 1., genel kategoride 5. sırayı aldı.
1994 Malezya'nın ikinci ulusal aracı Kancil'in yapılan ortaklık anlaşması sonucunda Daihatsu Cuore modeli baz alınarak üretimine başlandı.
1995  Endonezya'da Daihatsu Zebra Espass üretimine başlandı.
1995  Yeni binek araç Daihatsu Move Japonya'da üretilmeye başlandı.
1996  Malezya'da Daihatsu Rusa modelinin üretimine başlandı.
1996 Hijet üretimi Vietnam'da başladı.
1996 Yeni hafif ticari araç Midget'in üretimine başlandı.
1996  Daihatsu ile Çin'in Liuzhou Wuling Motor Co. Ltd. şirketi arasında teknik iş birliği anlaşması yapıldı.
1996 Daihatsu Gran Move modelinin üretimine başlandı.
1997  Daihatsu'nun 90.kuruluş yıldönümü kutlandı.
1997 Terios modelinin üretimine başlandı.
1997 Malezya'da üretilen Daihatsu Kandi modelinin toplam üretimi 100.000 adedi aştı.
1998  Daihatsu Sirion modelinin üretimi başladı.
1998  Malezya'nın ulusal 4*4 aracı Daihatsu Kembara'nın üretimine başlandı.
1998 Kyoto fabrikası ISO 14001 sertifikası almaya hak kazandı.
1998  Toplam araç üretimi 20.000.000 adede ulaştı.
1998  Terios 1,3 lt Lansman.
1999  Tada fabrikası ISO 9001 sertifikası almaya hak kazandı.
1999 Binek araç Daihatsu Atrai Wagon'un üretimine başlandı.
1999 Taruna'ın üretimi Endonezya'da başladı.
1999 Naked ve Extol modellerinin üretimine başlandı.
2000 Head (Ikeda), Shiga (Ryuo) ve Tada fabrikaları ISO 14001 sertifikası almaya hak kazandı.
2000  Altis modelinin üretimine başlandı.
2000  Pakistan'da Cuore üretimi başladı.
2000  YRV modelinin üretimine başlandı.
2001  Daihatsu'nun merkez ofisi Ikeda'da CNG istasyonu açıldı.
2001 Move modelinin üretimi 1 milyon adedi aştı.
2001 Yüksek performanslı TOPAZ katalizörü geliştirildi.
2001 MAX modelinin üretimine başlandı.
2001 YRV Lansman.
2002 Holding şirketi Perodua Auto Corporation Sdn. Bhd Malezya'da kuruldu.
2002 Copen modelinin üretimine başlandı.
2002 Sirion Lansman.
2002 YRV Turbo Lansman.
2003  Endüstriyel motor üretimi için yeni Kagami fabrikası tamamlandı.
2003 Çin'de Terios üretimi başladı.
2003 Cuore Lansman.
2004  Toyota ile ortak geliştirilen Boon'un üretimine başlandı.
2005  Entek Araçlar Dış Ticaret A.Ş. Daihatsu Türkiye Motorlu Araçlar A.Ş. adını aldı.
2005  Delta Lansman.
2005  Yeni Sirion Lansman.
2006  Copen Lansman.
2006  Terios 1,5 lt Lansman.
2007 Materia Lansman.

Binek araç modelleri

Dış bağlantılar
 Daihatsu resmi sitesi
 Daihatsu Türkiye resmi sitesi

Japonya merkezli otomotiv şirketleri
Otomobil üreticileri
Toyota markaları
1907'de kurulan şirketler
Japonya merkezli motor üreticileri

Daihatsu


في الرسوميات الحاسوبية، لوحة الألوان هي مجموعة محدودة من الألوان. ويشير المصطلح أيضاً في برامج الرسم وتحرير النصوص إلى النافذة الجانبية على الشاشة التي تحوي على مجموعة من الألوان القابلة للاختيار لتلوين العناصر.

عند مواجهة حدود تقنية برمجية أو عتادية، فيمكن استسهام لوحة الألوان المتضمّنة ضمن الملف من أجل إدارة سعة تخزين الصور الرقمية مع ضمان الدقة باستخدام تقنيات ضغط حاسوبية.

مراجع

أجهزة إخراج للحاسوب
عمق لوني
هياكل بيانات رسوميات الحاسوب

لوحة الألوان (حوسبة)


Til svineofring hos Papuaer er en film instrueret af Hakon Mielche.

Handling
Svinefest blandt papuaer i den østlige del af New Guinea.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1952

Ekspeditionsfilm fra Danmark
Film fra Galathea 2

Til svineofring hos Papuaer


Aconitum soongaricum er fjölært jurt af sóleyjaætt sem er upprunnin frá mið-Asíu (Kasakstan, Kírgistan, Nepal, Pakistan, Tadjikistan, Norður-Indland, og Xinjiang í Kína).

Hann er eitraður og skal gæta varúðar við meðhöndlun hans, sérstaklega rætur.

Tilvísanir

Eiturplöntur
Sóleyjaætt

Aconitum soongaricum


Lineacoelotes es un género de arañas araneomorfas pertenecientes a la familia Agelenidae. Se encuentra en China.

Especies
Según The World Spider Catalog 12.0:
 Lineacoelotes bicultratus (Chen, Zhao & Wang, 1991)
 Lineacoelotes funiushanensis (Hu, Wang & Wang, 1991)
 Lineacoelotes longicephalus Xu, Li & Wang, 2008
 Lineacoelotes nitidus (Li & Zhang, 2002)
 Lineacoelotes strenuus Xu, Li & Wang, 2008

Referencias

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus

Agelenidae

Lineacoelotes


Katranlama, neme karşı korumak amacıyla halat, bez, tahta vb. veya bir şosenin üzerini katranla kaplama.

Katranlama, makadam yollarda taşıtların kaldırdığı tozlara engel olmak için uygulanır. I. Dünya Savaşı sırasında, gerek çok yüksek taşıt akımının yolları çabuk aşındırmasını, gerek konvoyların geçişini belli eden toz kalkmasını önlemek için yollar katranlanırdı.

Uygulama
Yüzeysel katranlama işlemi üç evrede yapılır; şosenin hazırlanışı, katranın hazırlanışı ve dökümü. Şoseyi hazırlamak için, makadam, katranın taşlara yapışmasını önleyecek her şeyden, yani organik döküntü, toz ve nemden kurtarılır. Kaplama, şose yeterince kuru değilse dayanıklı olmaz. Katran iki tip dökme cihazıyla donatılmış tanker kamyonlarla kullanılma yerine taşınır. Boşaltmalı cihazlardan katran, kendi ağırlığıyla yola dökülür. İşçiler, uzun telli süpürgelerle bütün yüzeyi iyice örtmesini sağlar ve çukurlarda toplanmasını önler. Günümüzde daha çok kullanılan püskürtmeli cihazlar katranı basınçla püskürtür. Bu cihazlar sıcak katranı fabrikadan alarak uygulama yerine götürebilir veya dökme kazanına, katranı ısıtacak bir sistem eklenebilir. Katran döküldükten sonra birkaç saat kendi haline bırakılır. Sonra kaplama üzerine kum ve çakıl serpilir. Bu işlemden sonra kum ve çakılın bağlayıcı içine iyice girmesi için silindir geçirilir.

İnşaat mühendisliği

Katranlama


Müller-Navarra ist der Familienname von:

 Dörthe Müller-Navarra, deutsche Limnologin
 Sylvin Müller-Navarra (auch Sylvin H. Müller-Navarra),  deutscher Wissenschaftsgeschichtler und Ozeanograph

Müller-Navarra


Yeison  Chacón Fontecha (Piedecuesta, Santander, Colombia; 28 de enero de 1988) es un futbolista colombiano. Juega de mediocampista y actualmente está sin club. Trabaja con Comfenalco como entrenador técnico en divisiones menores.

Trayectoria
Yeison Chacón debutó como jugador profesional en 2007 con el Atlético Bucaramanga, en donde ha jugado en casi toda su carrera, salvo en el primer semestre de 2011, año en que fue transferido a Unión Magdalena. Participó con el Atlético Bucaramanga de las campañas del descenso (2008 y del equipo ganador de la Copa Premier del segundo semestre de 2009. Actualmente se mantiene activo con el equipo 'leopardo' jugando la Primera B colombiana.

Clubes

Enlaces externos
 Ficha en BDFA

Futbolistas de Colombia
Futbolistas del Atlético Bucaramanga
Futbolistas del Unión Magdalena

Yeison Chacón


Denise Galik-Furey (Cleveland, 4 de diciembre de 1950) es una actriz estadounidense quién ha aparecido en televisión y en el cine.

Carrera
Nacida en Cleveland, Ohio. Su primer papel en una telenovela fue en Knots Landing como Linda Stricker desde 1980 hasta 1981. También ha aparecido en Flamingo Road como Christie Kovacs y General Hospital como Rhonda Wexler desde 1992 hasta 1994. Denise representó su papel como Rhonda Wexler en Port Charles en 1997 y en 2001. El conocido papel de Galik en la televisión es en The Best of Times como Kim Sedgewick y en V: The Final Battle como Maggie Blodgett. Hizo apariciones en programas de televisión, algunos de estos shows son Welcome Back Kotter, Rhoda, The Incredible Hul, The A-Team, Knight Rider, Magnum, P.I. y Law & Order: Criminal Intent.

También ha aparecido en películas, como The Happy Hooker, California Suite, Oh, God! Book II, Don't Answer the Phone!, Deadly Games, Get Crazy, Eye of the Tiger y Career Opportunities.

Enlaces externos

Actrices de cine de Estados Unidos
Actrices de televisión de Estados Unidos
Actrices de Ohio
Nacidos en Cleveland

Denise Galik


Long Ying (, * 23. Mai 1985) ist eine Badmintonspielerin aus Macau.

Karriere
Long Ying nahm sowohl 2002 als auch 2010 an den Asienspielen teil. 2002 wurde sie bei ihren beiden Starts im Doppel und im Einzel jeweils Neunte, 2010 bei allen drei Starts jeweils 17. 2012 stand sie im Nationalteam ihres Landes bei der Uber-Cup-Qualifikationsrunde in Asien.

Weblinks

Badmintonspieler (Macau)
Teilnehmer an den Asienspielen (Macau)
Nationaler Badmintonmeister (Macau)
Chinese (Macau)
Geboren 1985
Frau

Long Ying


Fob or FOB may refer to:

Entertainment
 FOB (play), a 1981 play by David Henry Hwang
 Fall Out Boy, an American rock band

Fashion and technology
 Fob pocket
 Key fob
 USB fob
 Watch fob

Medicine
 Fecal occult blood
 Follow-on biologics

Military
 Forward operating base
 Fractional Orbital Bombardment

Other uses
 FOB (shipping), or Free on Board, an Incoterm
 Federal Office Building (disambiguation)
 Fixed odds betting terminal
 Fob James (born 1934), former governor of Alabama
 Fresh off the boat

Fob


Wolfgang Paul (; 10 August 1913 – 7 December 1993) was a German physicist, who co-developed the non-magnetic quadrupole mass filter which laid the foundation for what is now called an ion trap. He shared one-half of the Nobel Prize in Physics in 1989 for this work with Hans Georg Dehmelt; the other half of the Prize in that year was awarded to Norman Foster Ramsey, Jr.

Early life
Wolfgang Paul was born on 10 August 1913 in Lorenzkirch, Germany. He grew up in Munich where his father was a professor of pharmaceutical chemistry. After the first few years at the Technical University of Munich, he changed to the Technical University of Berlin in 1934 where he finished his Diploma in 1937 at the group of Hans Geiger. He followed his doctorate adviser Hans Kopfermann to the University of Kiel and after being drafted to the air force he finished his PhD in 1940 at the Technical University of Berlin.

During World War II, he researched isotope separation, which is necessary to produce fissionable material for use in making nuclear weapons.

Academic career
For several years he was a private lecturer at the University of Göttingen with Hans Kopfermann. He became a professor of Experimental Physics at the University of Bonn and stayed there from 1952 until 1993. For two years from 1965 to 1967 he was director of the Division of Nuclear Physics at CERN.

Scientific results
He developed techniques for trapping charged particles in mass spectrometry by electric quadrupole fields in the 1950s.  Paul traps are used extensively today to contain and study ions.  He developed molecular beam lenses and worked on a 500 MeV electron synchrotron, followed by one at 2500 MeV in 1965. Later he worked on containing slow neutrons in magnetic storage rings, measuring the free neutron lifetime.

He humorously referred to Wolfgang Pauli as his imaginary part if their surnames were considered as complex numbers.

Göttingen Manifesto
In 1957, Paul was a signatory of the Göttingen Manifesto, a declaration of 18 leading nuclear scientists of West Germany against arming the West German army with tactical nuclear weapons.

Sons
His son Stephan Paul is a professor of experimental physics at the Technical University of Munich. His son Lorenz Paul is a professor of physics at the University of Wuppertal.

Works

References

External links

  including the Nobel Lecture, December 8, 1989 Electromagnetic Traps for Charged and Neutral Particles
 Wolfgang Paul Prize, awarded by the Alexander von Humboldt Foundation in November 2001. List of award winners.

20th-century German physicists
Nobel laureates in Physics
1913 births
1993 deaths
German Nobel laureates
Academic staff of the University of Bonn
Nuclear program of Nazi Germany
Technical University of Munich alumni
Technical University of Berlin alumni
Academic staff of the Technical University of Berlin
Grand Crosses with Star and Sash of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany
Recipients of the Pour le Mérite (civil class)
Mass spectrometrists
People associated with CERN

Wolfgang Paul


Campelos Portekiz'de Torres Vedras belediyesine bağlı olan, 24,20 km2 yüzölçümüne sahip, 2.708 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Torres Vedras

Campelos


HMS Grenville was the flotilla leader for the G-class destroyers, built for the Royal Navy in the mid-1930s. She spent most of the pre-war period as part of the Mediterranean Fleet. The ship was transferred to the British Isles to escort shipping in local waters shortly after the beginning of World War II. In January 1940, Grenville struck a mine outside the Thames Estuary and sank with the loss of 77 of her crew.

Description
Grenville displaced  at standard load and  at deep load. The ship had an overall length of , a beam of  and a draught of . She was powered by Parsons geared steam turbines, driving two shafts, which developed a total of  and gave a maximum speed of . Steam for the turbines was provided by three Yarrow side-fired, water-tube boilers. Grenville carried a maximum of  of fuel oil that gave her a range of  at . The ship's complement was 175 officers and men.

The ship mounted five 45-calibre 4.7-inch (120 mm) Mark IX guns in single mounts. For anti-aircraft (AA) defence, Grenville had two quadruple Mark I mounts for the 0.5 inch Vickers Mark III machine gun. She was fitted with two above-water quadruple torpedo tube mounts for  torpedoes. One depth charge rail and two throwers were fitted; 20 depth charges were originally carried, but this increased to 35 shortly after the war began.

Service history
Ordered in 1934, the ship was laid down by the Yarrow Shipbuilding Company at Scotstoun in Glasgow on 29 September 1934, launched on 15 August 1935, and completed on 1 July 1936. Excluding government-furnished equipment like the armament, the ship cost £275,412. Aside from a brief period when she was assigned to the 20th Destroyer Flotilla after her commissioning, Grenville spent the prewar period as the flagship of the 1st Destroyer Flotilla with the Mediterranean Fleet. She spent ten months deployed off the Spanish coast in the Western Mediterranean during the Spanish Civil War before returning to Portsmouth for a brief overhaul between 24 May and 9 June 1937. The ship returned to the Mediterranean until she was given a more thorough refit in Portsmouth between 7 June and 25 July 1938.

On the outbreak of war in September 1939, Grenville was deployed in the Mediterranean. On 22 October, Grenville and her sisters ,  and  were transferred to the Western Approaches Command and arrived at Plymouth on 2 November. Grenville and Grenade collided during the night of 7/8 November and Grenvilles No. 3 boiler room was flooded. She was under repair at HM Dockyard, Devonport until 1 December. While the ship was under repair, her flotilla had been transferred to the Nore Command at Harwich for local patrol and escort work. Grenville rejoined them the on 3 December and participated in several attempts to intercept enemy shipping traffic off the Dutch and German North Sea coasts. Whilst returning from one of these missions on 19 January Grenville struck a mine  east of Kentish Knock Light Vessel. Seventy-seven of the ship's company were killed as the ship sank.

Footnotes

References

G and H-class destroyers of the Royal Navy
Ships built on the River Clyde
1935 ships
World War II destroyers of the United Kingdom
World War II shipwrecks in the North Sea
Maritime incidents in January 1940
Ships sunk by mines

HMS Grenville (H03)


Round Table (1954-1987) est un cheval de course pur-sang américain. Membre du Hall of Fame des courses américaines, cheval de l'année en 1958, il est considéré comme le meilleur cheval de l'histoire des courses américaines sur le gazon au  siècle. Il devenu, à la suite de sa longue carrière, un étalon important.

Carrière de course
Élevé à Claiborne Farm à Paris, Kentucky, Round Table est né au même endroit et la même nuit que l'un de ses futur rivaux Bold Ruler, qu'il retrouvera dans ce même haras une fois leur carrière de course achevée. Tous deux font partie de la génération 1954, qui passe pour l'une des plus brillantes de l'histoire, puisqu'y appartiennent pas moins de trois membre du Hall of Fame : Bold Ruler et Round Table donc, ainsi que Gallant Man. Round Table fait ses débuts à 2 ans et s'illustre cette année-là par une victoire dans les Breeders' Futurity Stakes.

En 1957, Round Table fait une rentrée médiocres en Floride, loin derrière Gallant Man. Trois semaines plus tard, le jour où il termine une fois encore loin d'un autre poulain prometteur, Iron Liege, il est cédé par Arthur B. Hancock, le boss de Claiborne Farm, au magnat du pétrole Travis Kerr, pour $ 145 000, un prix élevé qui témoigne de l'estime qu'on lui porte. L'accord de vente, qui permet au haras de sortir d'une mauvaise passe financière, stipule que le cheval reviendra à Claiborne Farm s'il fait la monte, et que le haras percevra 20% de tous ses gains. Round Table rejoint donc l'écurie de l'entraîneur William Molter qui l'envoie en Californie disputer le Santa Anita Derby, où il termine bon troisième, à un souffle du vainqueur. Sa victoire ensuite dans les Blue Grass Stakes lui ouvre les portes d'un Kentucky Derby des plus prometteurs avec Bold Ruler et Gallant Man, qui viennent de s'expliquer sévèrement dans les Wood Memorial Stakes. La course tourne à la parade de cirque : tandis que Bold Ruler fait les bras à son jockey Eddie Arcaro et s'essouffle pour finir quatrième, Bill Shoemaker, en selle sur Gallant Man, se trompe de poteau alors qu'il a course gagnée, se relève un instant, et laisse Iron Liege filer vers la victoire. Round Table est troisième. Mais plutôt que de continuer la route de la Triple Couronne avec les Preakness Stakes et les Belmont Stakes, le poulain retourne en Californie où, après un accessit d'honneur dans les Californian Stakes, il aligne cinq victoires contre les chevaux d'âge, dont la Hollywood Gold Cup. À l'été, il revient sur la Côte Est et continue sa série, empochant l'American Derby (largement aux dépens de Iron Liege, l'heureux vainqueur du Kentucky Derby), le United Nations Handicap et la Hawthorne Gold Cup. Il s'est surtout découvert une appétence pour le gazon, où il semble intouchable.

Un tel enchaînement de victoires replace Round Table dans la course au titre de cheval de l'année. Question de suprématie aussi, dans cette exceptionnelle génération où Bold Ruler et Gallant Man ne cessent de s'illustrer de leur côté. Il faut trancher, et les Trenton Handicap feront office de juge de paix, puisque les trois poulains se retrouvent sans autres adversaires. Un juge peu clément pour Round Table, puisque la course se déroule sur le dirt : il est battu, sans contestation, Bold Ruler gagnant facilement devant Gallant Man. La course décide du titre de Cheval de l'année, et c'est Bold Ruler qui est sacré, Round Table se contentant d'un titre de meilleur cheval sur le gazon. Il achève le 28 décembre, par une victoire dans les Malibu Sequet Stakes, une interminable saison qui a commencé le 19 janvier : le poulain court beaucoup, énormément, de chaque côté de l'Amérique. 22 courses en un an, un chiffre inimaginable de nos jours, où les carrières sont fulgurantes.

Et c'est loin d'être fini puisque Round Table repart en campagne en 1958. Sans fatigue : n'était sa cinquième place dans les Woodward Stakes sur le dirt, il termine premier ou deuxième des vingt courses qu'il dispute en l'espace de neuf mois, un semestre Côte Est succédant à un semestre californien. Sa régularité, couplé aux saisons avortés de Bold Ruler et Gallant Man, lui vaut d'être élu cheval de l'année et de rafler toutes les récompenses dans lesquels il concourait (meilleur cheval sur le gazon, meilleur cheval de handicap). En 1959 il reprend son bâton de pèlerin du stakhanovisme et empoche encore une poignée de handicaps parmi les plus prisés d'Amérique, ce qui lui vaut un troisième titre de meilleur cheval sur le gazon. Cette année-là, il remporte notamment le San Marcos Handicap sous une montagne de plomb (132 livres) en parcourant les 2 000 mètres de Santa Anita en 1'58"40 : non seulement il s'agit d'un record des États-Unis, mais c'est la cinquième fois qu'il passe sous la barre des deux minutes sur cette distance. Un exploit incomparable, puisqu'avant lui un seul cheval avait réussi à franchir ce seuil à deux reprises. Il aura au total, lors de ses 43 victoires, battu ou égalé 14 records de piste, deux records des États-Unis et un record du monde. Il devient le troisième cheval après Citation et Nashua à dépasser le million de dollars de gains, étant pour quelques années le plus cheval américain de l'histoire. De quoi lui assurer une place, la 17e sur la liste des 100 meilleurs chevaux de sport hippique américain du  siècle établie par le magazine Blood-Horse en 1999, deux rangs devant Bold Ruler, tandis que Gallant Man est classé . De quoi lui assurer aussi une place dans le Hall of Fame des courses américaines, où il est le premier des trois à être admis, en 1972.

Résumé de carrière

Au haras
Comme prévu, Round Table revient à Claiborne Farm à l'issue de sa carrière de course. Il s'y avère un remarquable étalon, récompensé d'un titre de tête de liste des étalons américains en 1972, alors même que ses produits ayant construit les plus beaux palmarès ont plutôt couru hors des États-Unis. On pense notamment à He's A Smoothie (cheval de l'année au Canada en 1967), aux Français Baldric (2000 Guinées, Champion Stakes) et Flirting Around (King's Stand Stakes) ou aux Irlandais Artaius (Eclipse Stakes, Sussex Stakes) et Apalachee (Observer Gold Cup, noté 137 chez Timeform). Son influence est grande en Océanie puisqu'il est le père de mère du chef-de-race Sir Tristram, six fois tête de liste des étalons australiens, l'étalon le plus influent du siècle aux Antipodes. Il est aussi le père de mère de l'excellent étalon Caerleon ou encore le père de Poker, père de mère de deux membres du Hall of Fame, Silver Charm et le grand Seattle Slew.

Décidément infatigable, Round Table meurt à l'âge canonique de 33 ans le 13 juin 1987 et repose à Claiborne Farm.

Origines
En 1984, la Reine d'Angleterre, de passage dans le Kentucky, avait tenu à rendre visite à Round Table, alors âgé de 30 ans : la mère du vieux champion, Knight's Daughter, était issue de l'élevage du père de la souveraine, George VI. Lauréate de trois de ses quatre sorties, cette fille de la classique Feola (placée des 1000 Guinées et des Oaks), Knight's Daughter avait commencé sa carrière de poulinière en Angleterre, où elle avait produit une assez bonne 2 ans, Love Game. Elle fut achetée par Arthur B. Hancock au début des années 50 et transférée à Claiborne Farm où elle ne donna que trois produits, Round Table en 1954, la bonne Monarchy en 1957, qui se classa troisième des Alcibiade Stakes, et Love Game, qui ne put se mettre en valeur. Il s'agit d'une remarquable famille, celle de la jument-base Aloe (1926), dont descendent aussi les champions Pebbles, Nashwan, Salsabil, Go For Wand ou Johannesburg.

Round Table et Monarchy sont issus du grand étalon de Claiborne Farm Princequillo, deux fois tête de liste, et huit fois tête de liste des pères de mères, et dont les filles ont donné deux des plus grands champions de l'histoire, Mill Reef et Secretariat.

Pedigree

Références

Cheval de course
Cheval de course né en 1954
Animal né aux États-Unis
Animal né en 1954
Animal mort en 1987
Étalon pur-sang anglais
Cheval de l'année aux États-Unis
Membre d'un Hall of Fame des courses hippiques
Famille 2-f

Round Table (cheval)


Chittaranjan (en bengalí: চিত্তরঞ্জন ) es una ciudad de la India, en el distrito de Bardhaman, estado de Bengala Occidental.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 174  a 237 km de la capital estatal, Calcuta, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 44 062 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bengala Occidental

Chittaranjan