Babacar Mbaye Diop (* 21. Oktober 1993 in Dakar) ist ein senegalesischer Fußballspieler.

Karriere
Babacar Diop kam in der senegalesischen Hauptstadt Dakar auf die Welt und begann hier mit dem Vereinsfußball.

In der Winterpause der Spielzeit 2011/12 einigte er sich mit dem türkischen Erstligisten Kayserispor. Bisher ist er überwiegend in der Reservemannschaft aktiv, jedoch absolvierte er auch für das Profi-Team schon ein Süper-Lig-Spiel.

Im April 2015 löste er seinen Vertrag mit Kayserispor nach gegenseitigem Einvernehmen auf und verließ den Verein nach dreijähriger Zugehörigkeit. Danach war er ein halbes Jahr Vereinslos und schloss sich dann im Januar 2016 Yozgatspor an, für welche er bis zum September desselben Jahres auflief. Seine nächste Station war dann bis in den September 2017 Gebzespor, welchem er danach den Rücken kehrte und zu Fatsa Belediyespor wechselte. In der dann darauf folgenden Saison spielte er beim unter klassigen Klub Manavgat Belediyespor. Für den Rest des Jahres 2019 wechselte er dann nach Nordzypern zum Doğan Türk Birliği. Im Januar 2020 ging er dann nach Finnland zum Erstligisten Turku PS. Der Verein lieh in bald an den unterklassigen AC Kajaani aus und ließ Diop in den Oman ziehen. Dort, beim Nizwa Club, wurde ihm nach zweieinhalb Monaten gekündigt. Seither ist er vereinslos.

Weblinks

Fußballspieler (Yozgatspor)
Fußballspieler (Gebzespor)
Fußballspieler (Fatsa Belediyespor)
Fußballspieler (Doğan Türk Birliği)
Fußballspieler (Turku PS)
Fußballspieler (Kayserispor)
Sportler (Dakar)
Senegalese
Geboren 1993
Mann

Babacar Diop


භද්දා කපිලානි යනු බෞද්ධ භික්ෂුණියක් වූ අතර ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේගේ අග්‍ර ශ්‍රාවකයෙකි. භික්ෂුණියන් අතර, පාලි ත්‍රිපිටකයේ ජාතකයේ විස්තර කර ඇති පරිදි සත්වයන්ගේ පෙර පුනර්භවයන් සහ ඔවුන්ගේ පෙර කර්ම විශ්ලේෂණය කිරීමේදී ඇය ප්‍රමුඛයා ලෙස සැලකේ. ඇය මහා කාශ්‍යප රහතන් වහන්සේගේ ගිහිකල බිරිදය.

පිප්ඵලී කස්සප( මහා කාශ්‍යප) තමා විවාහ නොවී තාපසයකු වන බව දැඩිව සිතුවේය . තම දෙමාපියන්ගේ අඛණ්ඩ ඉල්ලීම මත අවසානයේ ඔවුන් සතුටු කිරීම සඳහා ඔහු විවාහ වීමට එකඟ වූයේ ඔහුගේ ප්‍රමිතියට අනුකූල ගැහැණු ළමයෙකු සොයා ගත හැකි බවට කොන්දේසියක් මත ය. ඔහුගේ දෙමාපියන් බ්‍රාහ්මණයන් අට දෙනෙකු කුලියට ගෙන එවැනි ගැහැණු ළමයෙකු සොයා ගියහ. දී සාගල ඔවුන් දහසය හැවිරිදි වූ අතර කස්සප වඩා වසර හතරක් බාල කරන භද්දා කපිලානි බ්රාහ්මණයෙකුගේ ධනවත් දියණිය, සොයාගෙන ඇත. ඇගේ දෙමාපියන් විවාහ යෝජනාවට එකඟ වූ නමුත් ඇය ද තාපස කාන්තාවක් ලෙස ධාර්මික ජීවිතයක් ගත කිරීමට කැමති වූ බැවින් භද්දා කපිලානි ද විවාහ වීමට අකමැති විය.

බ්‍රාහ්මණයන් සාර්ථක නොවනු ඇතැයි විශ්වාස කළ පිප්පලි, බ්‍රාහ්මණයන්ගේ ජයග්‍රහණය ගැන නොසතුටට පත් වී, භද්ද කපිලානියට ලිපියක් යවා, "භද්ද, කරුණාකර සමාන තරාතිරමක කෙනෙකු සමඟ විවාහ වී ඔහු සමඟ සතුටින් ගෘහ ජීවිතයක් ගත කරන්න. මා සම්බන්ධයෙන්, මම තාපසයෙක් වන්නෙමි. කරුණාකර පසුතැවිලි නොවන්න." භද්දා කපිලානි ස්වාධීනව ඔහුට සමාන ලිපියක් එවූ නමුත්, විවාහය කඩාකප්පල් කිරීමට එවැනි උත්සාහයක් සිදුවනු ඇතැයි සැක කළ දෙමාපියන් දෙපළම, ලිපි දෙකම බාධා කර පිළිගැනීමේ ලිපි මගින් ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීමට කටයුතු කළහ. එහි ප්රතිඵලයක් ලෙස භද්දා කපිලානි ගෙන ගිය මගධ හා තරුණ යුවළ විවාහ වුණා. ඔවුන්ගේ තාපස අභිලාෂයන් අනුව, ඔවුන් බ්‍රහ්මචාරී ජීවිතයකට එකඟ වූහ. ඊට අනුකූලව, ඔවුන් නින්දට යාමට පෙර ඔවුන් අතර මල් මාලයක් තැබුවේ කාමුක ආශාවන්ට යටත් නොවීමට තීරණය කරමිනි.

මෙම තරුණ ධනවත් යුවළ වසර ගණනාවක් සුවපහසු හා සතුටින් ජීවත් වූහ. පිප්පලිගේ මව්පියන් ජීවත්ව සිටින තුරු වත්තේ ගොවිතැන් බලාගැනීමටවත් ඔවුන්ට සිදු නොවීය. නමුත් ඔහුගේ දෙමාපියන් මිය ගිය විට විශාල දේපලක් ඔවුන්ට භාර විය. දිනක් පිප්පාලි කුඹුර පිරික්සමින් සිටින විට, ඔහු මින් පෙර නොදුටු දේ කම්පන සහගත පැහැදිලි ලෙස දුටුවේය. පස් කපන විට බොහෝ කුරුල්ලන් එකතු වී විලිවලින් පණුවන් තෝරා ගන්නා බව ඔහු නිරීක්ෂණය කළේය. ගොවියෙකුට පොදු වූ මෙම දසුන ඔහුව තිගැස්සී ගියේය. තම කෙත්වල අස්වැන්නෙන් උපදවන තම ධනය වෙනත් ජීවීන්ගේ දුක් වේදනා සමඟ නිර්මාණය වූ බව ඔහු තේරුම් ගත්තේය. ඔහු තම කම්කරුවෙකුගෙන් ඇසුවේය: "එවැනි ක්‍රියාවක ප්‍රතිවිපාක විඳීමට සිදු වන්නේ කාටද?" එයට කම්කරුවා පිළිතුරු දුන්නේ, "ඔබම, යනුවෙනි. කර්ම විපාක පිළිබඳ තීක්ෂ්ණ බුද්ධියෙන් කනස්සල්ලට පත් ඔහු නිවසට ගොස් මෙනෙහි කළේය: "ඒ ඝාතනයේ වරදේ බර මට උසුලාගෙන යාමට සිදුවුවහොත්, එම ධනයෙන් මට ඇති ප්‍රයෝජනය කුමක්ද? මම ඒ සියල්ල භද්‍රාට දී තාපස ජීවිතයට ගියොත් හොඳයි."

කෙසේ වෙතත්, ඒ සමඟම භද්ද්‍රාට ද එවැනිම අත්දැකීමක් විය. තල වියළීම සඳහා එළිමහනේ තැබූ විට විවිධ පක්ෂීන් එම බීජවලට ආකර්ෂණය වූ කෘමීන් අනුභව කරන බව ඇය දුටුවාය. මෙතරම් ප්‍රාණීන්ගේ ප්‍රචණ්ඩකාරී මරණයට සදාචාරාත්මකව වගකිව යුත්තේ කවුරුන්ද යන්න ඇය තම සේවකයන්ගෙන් විමසූ විට, එය ඇගේ බව ඇයට පැවසුවා. භද්ද මෙසේ සිතුවේය: "එපමණකින්වත් මම වරදක් කළහොත්, දහසක් ජීවිතවල පවා නැවත ඉපදීමේ සාගරයෙන් මගේ හිස ඔසවන්නට මට නොහැකි වනු ඇත. පිප්ඵලී ආපසු පැමිණි විගස මම ඔහුට සියල්ල භාර දී තාපස ජීවිතය ගත කිරීමට පිටත් වෙමි."

දෙදෙනාම එකඟ වූ විට, භද්ද සහ පිප්පලී කඩමණ්ඩියෙන් සුදුමැලි කහ රෙදි සහ මැටි බඳුන් මිල දී ගෙන, පසුව එකිනෙකාගේ හිස මුඩු කළහ. ඔවුන් තම සේවකයන් නිදහස් කර ඔවුන්ගේ ගමන දිගටම කරගෙන ගියහ. ඇවිදිමින් සිටියදී පිප්පලි ඉදිරියට ගිය අතර භද්ද ඔහු පසුපස ගියේය. ඔවුන් එකිනෙකා සමඟ බැඳී සිටින බව මිනිසුන් විශ්වාස කරනු ඇතැයි කනස්සල්ලට පත් වූ ඔවුහු මාර්ග දෙකක ගමන් කලහ.

ඒවන විට භික්ෂුණී ශාසනය පිහිටුවා නොතිබූ බැවින් ඇය තාපස ආරාමයක තපස් රැකීම කලේය පසුව ඇය භික්ෂුණියක් ලෙස පැවිදි බව ලබා ගන්නා තෙක් වසර පහක් එහි වාසය කළාය. වැඩි කල් නොගොස් ඇයට රහත් බව ලබා ගැනීමට හැකි විය.

අරහත් භික්ෂුණියක් ලෙස, භද්දා තම කාලයෙන් වැඩි කාලයක් ගත කළේ බාල භික්ෂුණී අධ්‍යාපනය සහ ඔවුන්ට පැවිදි විනය ( විනය ) ඉගැන්වීම සඳහා ය. බුදුරදුන් විසින් භද්දට ප්‍රශංසා කළේ අතීත ජීවිත සිහිපත් කළ හැකි භික්ෂුණීන් අතර අග්‍රස්ථානය වන බවයි.

රහතන් වහන්සේලා

භද්රා කපිලාණි මහ රහත් තෙරණිය


El campo de la verdad es una zona en la ciudad española de Zamora que fue el escenario en el que tuvo lugar el conocido como "cerco de Zamora" en el año 1072, tras la muerte del rey Sancho II de Castilla.

Historia
Tras la muerte del rey Fernando I de León (1065), había dividido el reino entre sus hijos; a Sancho, el Reino de Castilla, a Alfonso, el Reino de León; a García, el Reino de Galicia, a Elvira, la ciudad de Toro y a Urraca, la ciudad de Zamora.

Tras la muerte de su madre, Sancha de León (1067), Sancho consideraba que tenía derecho de primogenitura, por lo cual conquistó el Reino de Galicia en 1071 y el Reino de León en 1072.

Arias Gonzalo. Un cuarto personaje relacionado con el Cerco es el zamorano Conde Arias Gonzalo. En su casa, situada enfrente de la Catedral, y que aún se conserva, se crio el propio Rodrigo Díaz de Vivar. Fue además preceptor de Urraca de Zamora y albacea del padre de ésta, el rey Fernando I de León. Tras la muerte de Sancho II de Castilla durante el cerco, a las puertas de Zamora, de la que el propio Arias Gonzalo era entonces gobernador; y el reto del capitán Diego Ordóñez a la ciudad, el ya anciano Arias será el primero en defender la honra de Zamora. Al no permitirle luchar Urraca, envió uno tras otro a sus cuatro hijos en duelo, todos los cuales murieron en combate frente a Ordóñez en el Campo de la Verdad, pero con su sacrificio consiguieron salvar el honor de la ciudad. Zamora honra su memoria con una plaza y un Colegio Público a él dedicados.

Referencias

Véase también
 Historia de la provincia de Zamora

Zamora

Campo de la Verdad (Zamora)


Manastir Pitareti (gruz.ფიტარეთის მონასტერი) srednjovjekovni je pravoslavni samostan u Gruziji, otprilike 26 km jugozapadno od grada Tetrickara, Kvemo Kartli, jugozapadno od glavnog grada Tbilisija.

Samostan Pitareti sastoji se od crkve Theotokos, zvonika, porušenog zida i nekoliko manjih pomoćnih zgrada. Čini se da je glavna crkva sagrađena u doba Đure IV. početkom 13. stoljeća. Njegov je dizajn sukladan suvremenom kanonu gruzijske kupolaste crkve i dijeli niz zajedničkih obilježja - poput tipičnog križnog plana i jedinstvenog bočnog trijema - sa samostanima Betanija, Kvatahevi i Timotesubani. Fasade su ukrašene, naglašavajući niše i kapake. Cijeli je interijer nekoć bio freskopisan, ali preživjeli su samo znatno oštećeni fragmenti tih freski.

Samostan je bio posjed i groblje plemićke obitelji Kačibadze-Baratašvili i od 1536. njihovih potomaka - prinčeva Orbelišvilija. Natpis iz 14. stoljeća spominje ktitora (osnivača) - kraljevskog komornika Kavtara Kačibadzea. Drugi natpis s grobnog kamena bilježi ime Kaplana Orbelišvilija koji je preuredio samostan 1671. godine. Samostan u Pitaretiju napredovao je do 1752. godine kada je bio prisiljen zatvoriti zbog pljačkaškog napada iz Dagestana.

Izvori
 (gruz.) Zakaraia, P. (1990), ქართული ხუროთმოძღვრება XI-XVIII სს. (Gruzijska arhitektura od 11 do 18. stoljeća). Tbilisi, str. 96. – 113.

Samostani Gruzijske pravoslavne Crkve

Manastir Pitareti


IV ist das 2006 veröffentlichte vierte Studioalbum der US-amerikanischen Hard-Rock-Band Winger.

Hintergrund
Winger hatte sich 1993 nach dem kommerziellen Flop des Albums Pull getrennt. Gitarrist Reb Beach veröffentlichte ein Soloalbum, Kip Winger startete ebenfalls eine Solokarriere. 2001 veröffentlichte Atlantic Records eine Best-of-CD mit dem Titel The Very Best of Winger, 2002 kam die Gruppe für ein Comeback wieder zusammen.

Im Mai 2006 unterschrieben Winger beim italienischen Label Frontiers Records einen neuen Plattenvertrag, anschließend nahm die Gruppe ein neues Studioalbum auf. Da es sich um das vierte Album der Band handelte, wurde es schlicht IV betitelt. Kip Winger gab in einem Interview dazu an, er sei eines Morgens aufgewacht und habe das nächste Winger-Album im Kopf gehabt und sofort gewusst, was er damit tun wolle. Das Cover des Albums wurde von Ethan van Sciver gezeichnet, der bei DC Comics als Zeichner für Serien wie Green Lantern, Superman und Batman arbeitete.

In Japan erschien das Album mit einer akustischen Version des Liedes Blue Suede Shoes als Bonustrack.

Titelliste

 Right up Ahead (Winger, Beach) – 5:07
 Blue Suede Shoes (Winger, Beach) – 3:46
 Four Leaf Clover (Winger, Beach) – 4:18
 M16 (Winger) – 3:57
 Your Great Escape (Winger, Beach) – 3:55
 Disappear (Winger, Beach) – 3:49
 On a day Like Today (Winger, Beach) – 6:24
 Livin' Just to Die (Winger, Beach) – 3:14
 Short Flight to Mexico (Winger, Beach) – 4:18
 Generica (Winger, Beach) – 6:33
 Can't Take It Back (Winger, Beach) – 4:05

Rezeption
Frank Albrecht vom Magazin Rock Hard schrieb, die Scheiben von Winger hätten "stets auch von ihren überdimensionalen Breitwand-Produktionen" gelebt, was "anno 2006 nicht mehr drin" sei, wenn man "bei einem Indie-Label gelandet" sei. Das sei etwa so, "als ob man Teil drei von «Der Fluch der Karibik» mit dem Budget eines «Polizeiruf 110»-Abendkrimis produzieren" wolle. Es sei "Kip Winger gelungen, eine dennoch amtlich tönende Scheibe" aufzunehmen. Vielleicht klänge vieles "deswegen auch gar nicht so glattgebügelt", sondern habe "durchaus Kanten und Ecken". Entscheidend sei, dass es dem Duo Reb Beach / Kip Winger "wieder gelungen" sei, einige "wirklich wunderprächtige Songs zu schreiben, die den geneigten Melodic-Fan einfach nicht mehr verlassen" wollten. Es handele sich um "herrliche Songs mit tollen Melodien, erstklassiger Gitarrenarbeit und schönen Vocals" des "Meisters und Namensgebers". Alles in allem sei das Album "ein richtig gutes Comeback".

Weblinks

Einzelnachweise

Album (Hard Rock)
Album 2006
Winger

IV (Winger-Album)


Flushing is to become markedly red in the face and often other areas of the skin, from various physiological conditions. Flushing is generally distinguished  from blushing, since blushing is psychosomatic, milder, generally restricted to the face, cheeks or ears, and generally assumed to reflect emotional stress, such as embarrassment, anger, or romantic stimulation. Flushing is also a cardinal symptom of carcinoid syndrome—the syndrome that results from hormones (often serotonin or histamine) being secreted into systemic circulation.

Causes

 abrupt cessation of physical exertion (resulting in heart output in excess of current muscular need for blood flow)
 abdominal cutaneous nerve entrapment syndrome (ACNES), usually in patients who have had abdominal surgery
 alcohol flush reaction
 antiestrogens such as tamoxifen
 atropine poisoning
 body contact with warm or hot water (hot tub, bath, shower)
 butorphanol reaction with some narcotic analgesics (since butorphanol is also an antagonist)
 caffeine consumption
 carbon monoxide poisoning
 carcinoid tumor
 chronic obstructive pulmonary disease (COPD), especially emphysema (also known as "pink puffer")
 cluster headache attack or headache
 compression of the nerve by the sixth thoracic vertebrae
 coughing, particularly severe coughing fits
 Cushing's syndrome
 dehydration
 dysautonomia
 emotions: anger, embarrassment (for this reason it is also called erythema pudoris, from the Latinized Greek word for "redness" and the Latin "of embarrassment")
 fever
 fibromyalgia
 histamines
 homocystinuria (flushing across the cheeks)
 Horner's syndrome
 hot flush
 hyperglycaemia
 hyperstimulation of the parasympathetic nervous system, especially the vagus nerve
 hyperthyroidism
 inflammation (for example, caused by allergic reaction or infection)
 iron poisoning
 Jarisch-Herxheimer reaction (caused by antibiotics)
 keratosis pilaris rubra faceii
 Kratom
 mastocytosis
 medullary thyroid cancer
 mixing an antibiotic with alcohol
 neuroendocrine tumors
 niacin (vitamin B3)
 pheochromocytoma
 polycythemia vera
 powerful vasodilators, such as dihydropyridine calcium channel blockers
 severe pain
 sexual arousal, especially orgasm (see following section)
 sexual intercourse (see below)
 sneezing (red nose)
 some recreational drugs, such as alcohol, heroin, cocaine and amphetamines
 spicy foods
 sunburn (erythema)
 tachycardia
 vinpocetine

Sex flush
Commonly referred to as the sex flush, vasocongestion (increased blood flow) of the skin can occur during all four phases of the human sexual response cycle. Studies show that the sex flush occurs in approximately 50–75% of females and 25% of males, yet not consistently. The sex flush tends to occur more often under warmer conditions and may not appear at all under lower temperatures.

During the female sex flush, pinkish spots develop under the breasts, then spread to the breasts, torso, face, hands, soles of the feet, and possibly over the entire body. Vasocongestion is also responsible for the darkening of the clitoris and the walls of the vagina during sexual arousal. During the male sex flush, the coloration of the skin develops less consistently than in the female, but typically starts with the epigastrium (upper abdomen), spreads across the chest, then continues to the neck, face, forehead, back, and sometimes, shoulders and forearms.

The sex flush typically disappears soon after reaching orgasm, but in other cases, may take up to two hours or more, and sometimes intense sweating occurs simultaneously.

See also
 Cholinergic urticaria
 Erythema
 Pallor
 Rash

References

Sexual arousal
Symptoms and signs: Skin and subcutaneous tissue

Flushing (physiology)


A Copa das Confederações da CAF de 2018-19 é a 20ª edição do torneio, que é a segunda competição de clubes mais importante do continente africano. O vencedor da Copa das Confederações da CAF em 2022-23 ganhará o direito de jogar contra o vencedor da Liga dos Campeões da CAF de 2022–23 na Supercopa da CAF de 2023.

 era o atual campeão e, portanto, o defensor do título. Entretanto, foi eliminado nos Play-offs pelo .

Alocação das vagas
Todos os 56 membros da CAF podem entrar na Liga dos Campeões da CAF, com os 12 melhores ranqueados de acordo com o Ranking de 5 anos da CAF podendo inscrever duas equipes na competição. O campeão da edição da passada da competição também tem direito a uma vaga.

Para a edição de 2022–23, a CAF usou o ranking entre 2018 e 2022, que calcula pontos para cada associação participante com base na performance dos clubes através destes 5 anos na Liga dos Campeões da CAF e na Copa das Confederações da CAF. Os critérios para os pontos são os seguintes:

Os pontos são multiplicados por um coeficiente de acordo com o ano do seguinte modo:
2021–22 – 5
2020–21 – 4
2019–20 – 3
2019 – 2
2018 – 1

Equipes classificadas
As seguintes 50 equipes de 39 associações entraram na competição.
Equipes (em negrito) se classificaram diretamente a segunda fase.
As outras equipes entraram na primeira fase.
As associações abaixo são mostradas de acordo com o seu ranking entre 2018 e 2022.

Fases de qualificação
O sorteio para a primeira e a segunda fase foi realizado em 9 de agosto de 2022, na sede da CAF, no Cairo, Egito.

Nesta fase, cada vaga foi disputada em partidas de ida e volta. Caso o placar agregado esteja empatado no final da partida de volta a regra do gol fora de casa foi aplicada. Caso o empate ainda persista o vencedor foi definido pela disputa por pênaltis.

Primeira fase

|}

Segunda Fase

|}

Play-offs

|}

Fase de Grupos

O sorteio para a fase de grupos foi realizado em 12 de dezembro de 2022 na sede da CAF no Cairo, Egito. Os 16 vencedores dos play-offs foram alocados em dois grupos, Pote 1 e Pote 2, contendo 4 e 12 times, respectivamente. Os times do Pote 1 foram sorteados em diferentes grupos.

As equipes foram divididas nos potes pelo ranking da CAF (em parênteses).

Grupo A

Grupo B

Grupo C

Grupo D

Fase final

Sorteio
O sorteio para a fase final ocorreu em 5 de abril de 2023, as 18:30 (UTC+2), em Cairo, Egito.
O mecanismo de sorteio de cada fase é o seguinte:
No sorteio das quartas de final, os quatro líderes dos grupos serão colocados em um pote, enquanto que os quatro vice-líderes serão colocados em outro. As equipes que finalizaram em primeiro lugar na fase de grupos (pote 1 no sorteio) enfrentarão as equipes que finalizaram em segundo lugar (pote 2). As equipes do mesmo grupo não podem ser sorteadas entre si, podendo ser sorteadas equipes de um mesmo país.
No sorteio das semifinais não existe cabeça de chave e equipes do mesmo grupo (fase de grupos) e do mesmo país podem ser sorteadas.

Equipes classificadas

Chaveamento

Quartas de final

|}

Semifinais

|}

Finais

Premiação

Copa das Confederações da CAF

Copa das Confederações da CAF de 2022–23


Cabinetul medical este unitatea cu sau fără personalitate juridică, furnizoare de servicii publice, de stat sau private, de asistență medicală umană preventivă, curativă, de recuperare și de urgență. În cabinetul medical serviciile de sănătate se realizează de medici de medicină generală – medici de familie, medici stomatologi, medici specialiști și alte categorii de personal medical autorizat. De regulă, un cabinet medical cuprinde o sală de așteptare pentru pacienți și aparținători și o cameră în care se desfășoară actul medical propriu-zis. Dotările unui cabinet variază în funcție de tipul cabinetului, locația acestuia și tipul de medic practicant în cabinet. Printre obiectele ce pot fi găsite într-un cabinet medical se numără patul pentru îngrijire, chiuveta, scaunul și diversele accesorii medicale (tensiometru, stetoscop, termometru, ciocan de reflexe, seringi de unică folosință etc.).

Tipuri de cabinete medicale
Pentru a-și practica profesia, medicii își pot înființa cabinetul medical în una dintre următoarele forme:
 cabinet medical individual – în care medicul titular își exercită profesia;
 cabinete medicale grupate – în care mai multe cabinete individuale își creează facilități economice și își păstrează individualitatea în relațiile cu terții;
 cabinete medicale asociate – în care mai multe cabinete medicale s-au asociat pentru a exercita în comun, în beneficiul pacienților, servicii medicale complete;
 societate civilă medicală – este formată din cel puțin doi medici asociați.

Note

Lectură suplimentară

Îngrijirea sănătății

Cabinet medical


Club Deportivo San Francisco puede referirse a:

 Club Deportivo San Francisco (Bahía Blanca), club deportivo de esa ciudad de Argentina.
 Club Deportivo San Francisco (Las Piedras), club deportivo de esa ciudad de Uruguay.
 Club Deportivo San Francisco (Azogues), club deportivo de esa ciudad de Ecuador.
 Club Deportivo San Francisco (El Monte), club deportivo de esa comuna de la Región Metropolitana de Chile.

Club Deportivo San Francisco


was a town located in Naoiri District, Ōita Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 4,686 and the density of 32.84 persons per km². The total area was 142.69 km².

On April 1, 2005, Kujū, along with the towns of Naoiri and Ogi (all from Naoiri District), was merged into the expanded city of Taketa.

In addition to being a tourist destination, beef, strawberries, rice and mushrooms are produced locally by small scale farmers. Mount Kujū is a popular local destination for hiking and in the spring, there are abundant pink flowering shrubs (miayama kirishima.) Hikers may use the Bogatsuru (坊がつる) campsite free of charge. The surrounding areas have many onsen or natural hot springs. Kujū also has a flower park, which sells lavender ice cream.

Many of the families in Kujū still live a traditional Japanese lifestyle, with extended families living together, houses with real shoji - rice paper sliding doors and tatami mats, and people eating rice, fish and miso soup for breakfast. Kujū is also home to TAO, one of Japan's foremost taiko groups, and Kudami Taiko, an all women taiko group.

Dissolved municipalities of Ōita Prefecture

Kujū, Ōita


The Truckee River is a river in the U.S. states of California and Nevada. The river flows northeasterly and is  long. The Truckee is the sole outlet of Lake Tahoe and drains part of the high Sierra Nevada, emptying into Pyramid Lake in the Great Basin. Its waters are an important source of irrigation along its valley and adjacent valleys.

Naming of the river
A Northern Paiute word for the Truckee is Kuyuinahukwa. Kuyui- refers to the Cui-ui, a species of fish endemic to Pyramid Lake which is central to the lives of the Northern Paiute band called the Kuyui Dükadü (cui-ui-fish-eaters).

In the Washo language, different parts of the river have different names. Two names, 'Át'abi wá't'a and Á'waku wá't'a translate to "trout stream." The latter name refers to the river at and around Pyramid Lake. At the outlet at Lake Tahoe, there are multiple names as well. Dawbayódok is said to refer to the area when one is situated "on the down side" of the outlet, while Dawbayóduwé is used when one is "on the up side." Debeyúmewe, translated as "coming out," is less specific.

When John C. Frémont and Kit Carson ascended the Truckee River on January 16, 1844, they called it the Salmon Trout River, after the huge Lahontan cutthroat trout (Oncorhynchus clarki henshawi) that ran up the river from Pyramid Lake to spawn. However, the river was ultimately named after a Paiute chief known as Truckee, who in 1844 guided an emigrant party from the headwaters of the Humboldt River to California via the Truckee River, Donner Lake, and Donner Pass. Appreciative of their Native American guide's services, the party named the river after him. The chief's real name might not have been Truckee, but perhaps Tru-ki-zo, which could have become distorted as "Truckee". There are numerous other theories about Chief Truckee and his name.

Course and watershed

The Truckee River's source is the outlet of Lake Tahoe, at the dam on the northwest side of the lake near Tahoe City, California. It flows generally northeast through the mountains to Truckee, California, then turns sharply to the east and flows into Nevada, through Reno and Sparks and along the northern end of the Carson Range. At Fernley it turns north, flowing along the east side of the Pah Rah Range. It empties into the southern end of Pyramid Lake, a remnant of prehistoric Lake Lahontan, in northern Washoe County in the Pyramid Lake Indian Reservation.

The Truckee River's endorheic drainage basin is about , of which about  are in Nevada. The Middle Watershed is regarded as the  of river and its tributaries from Tahoe City in Placer County, through the Town of Truckee in Nevada County, to the state line between Sierra and Washoe counties. The major tributaries to the Truckee River in California from the Lake Tahoe outlet and heading downstream include: Bear Creek, Squaw Creek, Cabin Creek, Pole Creek, Donner Creek, Trout Creek, Martis Creek, Prosser Creek, the Little Truckee River, Gray Creek, and Bronco Creek. Major lakes and reservoirs in the California part of the watershed include Lake Tahoe, Donner Lake, Independence Lake (California), Webber Lake, Boca Reservoir, Stampede Reservoir, Prosser Creek Reservoir, and Martis Creek Reservoir. In the Lower Watershed, Steamboat Creek, which drains Washoe Lake, is the major tributary to the Truckee River.

River modifications

Like many other rivers in the western United States, the Truckee's flow is highly regulated, with most river flow fully allocated through a system of water rights, set in 2015 by the Truckee River Operating Agreement. This system over-allocates available water during low flow periods. Disputes occur among those asserting rights to the water. In the early 20th century, the Newlands Reclamation Act instituted a diversion that removed river flows from the Truckee River watershed and transferred them to the Carson River watershed. Currently the Truckee–Carson Irrigation District supervises the diversion of approximately one-third of the river flow at the Derby Dam to the Lahontan Valley to irrigate alfalfa and pastures. Truckee River water is also supplied to the resort communities surrounding Lake Tahoe, the greater metropolitan area of Reno and Sparks, and the Pyramid Lake Paiute Indian Reservation. The U.S. Fish and Wildlife Service uses some of the water to induce spawning of the endangered fish cui-ui and to provide drought relief.

Ecology
Beavers were re-introduced to the Truckee River watershed and Tahoe Basin by the California Department of Fish and Game (CDFG) and the U. S. Forest Service between 1934 and 1949 in order to prevent stream degradation and to promote wetland restoration. That beaver were once native to the area is supported by the fact that the Washo have a word for beaver, c'imhélhel and the northern Paiute of Walker Lake, Honey Lake and Pyramid Lake have a word for beaver su-i'-tu-ti-kut'-teh. When Stephen Powers visited the northern Paiute to collect Indian materials for the Smithsonian Institution in preparation for the Centennial Exhibition of 1876, he reported that the northern Paiute wrapped their hair in strips of beaver fur, made medicine from parts of beaver and that their creation legend included beaver. In addition, fur trapper Stephen Hall Meek "set his traps on the Truckee River in 1833", which strongly suggests that he saw a beaver or beaver sign. Supporting this line of evidence, Tappe records in 1941 an eyewitness who said beaver were plentiful on the eastern slope of the Sierra Nevada on the upper part of the Carson River and its tributaries in Alpine County until 1892 when they fell victim to heavy trapping. James "Grizzly" Adams' also reports trapping beaver in the lower Carson River around 1860, "In the evening we caught a fine lot of salmon-trout (Cutthroat trout), using grasshoppers for bait, and in the night killed half a dozen beavers, which were very tame." Recent novel physical evidence of beaver's historic presence in the Sierra Nevada was the discovery of beaver dams dating to the 1850s in Red Clover Creek in the Feather River watershed. The presence of beaver dams has been shown to either increase the number of fish, their size, or both, in a study of brook, rainbow and brown trout in nearby Sagehen Creek, which flows into the Little Truckee River at an altitude of  and is a stream typical of the eastern slope of the northern Sierra Nevada. Not only have aspen and cottonwood survived ongoing beaver colonization but a recent study of ten Tahoe streams utilizing aerial multispectral videography, including Trout Creek and Cold Creek, has shown that deciduous, thick and thin herbaceous vegetation has increased near beaver dams, whereas coniferous trees are decreased. Benefits of beaver dams include removal of sediment and excessive pollutants travelling downstream, which improves water clarity, which was shown to worsen when beaver dams were recently removed in nearby Taylor Creek and Ward Creek. Flooding from beaver dams is relatively inexpensively controlled with flow devices.

Recreation

The river is heavily used for recreation, including whitewater rafting and fly fishing. A common rafting run is the River Ranch Run. Starting from the outlet gates at Lake Tahoe stretching about , the run ends at the River Ranch Restaurant. These rapids are almost all class 1 and class 2. In downtown Reno the river has been sculpted into a half-mile Class 2/3 whitewater park, and is used mainly for kayaking.

The Truckee River is western Nevada's largest river. It supports a large sport fishing population each year. Kim Tisdale of the Nevada Department of Wildlife (NDOW), is the state's Western Regions Fishery Supervisor; she commented that NDOW's goal is for a catch rate of one to two fish per hour in the Truckee. To accomplish this, NDOW stocks a total of 105,000 trout per year. 70,000 of those are native Lahontan cutthroat trout (Oncorhynchus clarki henshawi) and the rest are non-native Rainbow trout (Oncorhynchus mykiss). The Truckee also boasts a healthy, self-sustaining non-native Brown trout (Salmo trutta) population.

Hydrology and water quality
Because of the endangered species present and because the Lake Tahoe Basin comprises the headwaters of the Truckee River, the river has been the focus of several water quality investigations, the most detailed starting in the mid-1980s. Under the direction of the U.S. Environmental Protection Agency, a comprehensive dynamic hydrology transport model was developed by Earth Metrics Inc. The model's name was subsequently changed to DSSAM, and it was applied to analyze land use, and wastewater management decisions throughout the Truckee River Basin of  and to provide guidance in other U.S. river basins. Analytes addressed included nitrogen, reactive phosphate, dissolved oxygen, total dissolved solids and nine other parameters. Based on the use of the model, some decisions have been influenced to enhance riverine quality and aid the viability of associated biota. Impacts upon the receiving waters of Pyramid Lake were also analyzed.

See also

 List of rivers of California
 List of rivers of Nevada
 List of rivers in the Great Basin
 Upper Truckee River
 Carson River
 Beaver in the Sierra Nevada

References

External links

 Truckee River Flows, Stages and Forecasts
 Reno Gazette-Journal Special Report on the Truckee River
 Truckee River Watershed Council
 Tahoe Institute for Natural Science

Rivers of the Sierra Nevada in Nevada
Rivers of the Sierra Nevada in California
Rivers of the Great Basin
Rivers of Placer County, California
Rivers of El Dorado County, California
Lake Tahoe
Reno, Nevada
Sparks, Nevada
Truckee, California
Rivers of Northern California
Rivers of the Sierra Nevada (United States)
Rivers of Storey County, Nevada
Rivers of Washoe County, Nevada
Paiute

Truckee River


Peter Pace (born November 5, 1945) is a retired United States Marine Corps general who served as the 16th chairman of the Joint Chiefs of Staff. Pace was the first Marine officer appointed as chairman and the first Marine officer to be appointed to three different four-star assignments; the others were as the sixth vice chairman of the Joint Chiefs of Staff from October 1, 2001, to August 12, 2005, and as Commander-in-Chief, U.S. Southern Command from September 8, 2000, to September 30, 2001. Appointed chairman by President George W. Bush, Pace succeeded U.S. Air Force General Richard Myers on September 30, 2005.

Secretary of Defense Robert Gates announced on June 8, 2007, that he would advise the President to not renominate Pace for a second term. Pace retired from the Marine Corps and stepped down as chairman on October 1, 2007. He was replaced by Chief of Naval Operations Admiral Michael Mullen.

Early life and education
Pace was born on November 5, 1945, in New York City's Brooklyn to Italian American parents (from Noci) and raised in Teaneck, New Jersey, graduating from Teaneck High School in 1963. He received his commission in June 1967, following graduation from the United States Naval Academy. He also holds a Master of Business Administration degree from George Washington University. Pace currently resides in McLean, Virginia; he is married to Lynne Pace, whom he met as a midshipman. They have a son, also named Peter, and a daughter, Tiffany. Pace is a Roman Catholic.

Career

1968–1979
Upon completion of The Basic School at Marine Corps Base Quantico, Virginia, in 1968, Pace was assigned to the 2nd Battalion, 5th Marines, 1st Marine Division in the Republic of Vietnam, serving first as Platoon Leader of Golf Company's Second Platoon and subsequently as assistant Operations Officer.

Returning from overseas in March 1969, he reported to Marine Barracks, Washington, D.C. During this tour, he served as head of the Infantry Writer Unit, Marine Corps Institute; platoon leader, Guard Company; security detachment commander, Camp David; White House social aide; and platoon leader, Special Ceremonial Platoon. He was promoted to captain in April 1971. In September 1971, Pace attended the Infantry Officers' Advanced Course at Fort Benning, Georgia. Returning overseas in October 1972, he was assigned to the Security Element, Marine Aircraft Group 15, 1st Marine Aircraft Wing, Namphong, Thailand, where he served as operations officer and then Executive Officer.

In October 1973, he was assigned to Headquarters Marine Corps, Washington, D.C., for duty as the assistant majors' monitor. During October 1976, he reported to the 1st Marine Division, Marine Corps Base Camp Pendleton, California, where he served as operations officer, 2nd Battalion, 5th Marines; executive officer, 3rd Battalion, 5th Marines; and division staff secretary. He was promoted to major on November 1, 1977. In August 1979, he reported to the Marine Corps Command and Staff College as a student.

1980–1988
Upon completion of school in June 1980, he was assigned duty as commanding officer, Marine Corps Recruiting Station, Buffalo, New York. While in this assignment, he was promoted to lieutenant colonel in October 1982. Reassigned to the 1st Marine Division, Camp Pendleton, Pace served from June 1983 until June 1985 as commanding officer, 2nd Battalion, 1st Marines. In June 1985, he was selected to attend the National War College in Washington, D.C.

After graduation the following June, he was assigned to the Combined/Joint Staff in Seoul, South Korea. He served as chief, Ground Forces Branch until April 1987, when he became executive officer to the assistant chief of staff, C/J/G3, United Nations Command/Combined Forces Command/United States Forces Korea/Eighth United States Army. Pace returned to Marine Barracks in Washington, D.C. in August 1988 for duty as commanding officer. He was promoted to colonel in October 1988.

1990s

In August 1991, Pace was assigned duty as chief of staff, 2nd Marine Division, Camp Lejeune. During February 1992, he was assigned duty as assistant division commander. He was advanced to brigadier general on April 6, 1992, and was assigned as president of the Marine Corps University and commanding general of Marine Corps Schools at the Marine Corps Combat Development Command, Quantico, Virginia, on July 13, 1992. While serving in this capacity, he also served as deputy commander, Marine Forces, Somalia, from December 1992 to February 1993, and as the deputy commander, Joint Task Force – Somalia from October 1993 to March 1994. Pace was advanced to major general on June 21, 1994, and was assigned as the deputy commander/chief of staff, U.S. Forces, Japan. He was promoted to lieutenant general and assigned as the director for operations (J-3), Joint Staff, Washington, D.C., on August 5, 1996.

Pace served as the commander, U.S. Marine Corps Forces, Atlantic/Europe/South from November 23, 1997, to September 8, 2000.

2000s: Joint Chiefs of Staff
Pace was promoted to general and assumed duties as the commander-in-chief of United States Southern Command on September 8, 2000, until September 30, 2001, when he was appointed Vice Chairman of the Joint Chiefs of Staff. On August 12, 2005, he was succeeded as vice chairman by Admiral Edmund P. Giambastiani.

On April 22, 2005, at a White House press conference, President George W. Bush nominated Pace to be the next Chairman of the Joint Chiefs of Staff. The previous chairman, Richard Myers, retired from the position on September 30, 2005.

On his nomination, Pace said, "This is an incredible moment for me. It is both exhilarating and humbling. It's exhilarating because I have the opportunity, if confirmed by the Senate, to continue to serve this great nation. It's humbling because I know the challenges ahead are formidable."

On June 29, 2005, Pace appeared before the Armed Services Committee for consideration of his nomination and was later confirmed by the Senate. On September 30, 2005, Pace was sworn in as the 16th Chairman of the Joint Chiefs of Staff.

On November 29, 2005, Pace was present at a press conference given by US Secretary of Defense Donald Rumsfeld, where Rumsfeld said that "the United States does not have a responsibility" to prevent torture by Iraqi officials. Pace drew a distinction between the national responsibility of the United States and the responsibility of individual service members, saying "It is the absolute responsibility of every U.S. service member, if they see inhumane treatment being conducted, to intervene, to stop it".

In 2006 Pace was named Grand Marshal of New York City's Columbus Day parade.

After White House officials asserted that Iran was supplying insurgents in Iraq with munitions, Pace questioned the validity of the claim in a February 2007 press conference. Specifically, Pace questioned the existence of direct evidence linking the Iranian government to the supply of the weapons, explosively formed penetrators.

Retirement

On June 8, 2007, Defense Secretary Robert Gates announced that he would advise the President to not renominate Pace because of concerns about contentious confirmation hearings in Congress. The President instead nominated the Chief of Naval Operations, Admiral Michael Mullen, to replace Pace. On October 1, 2007, Pace officially retired at Fort Myer, Virginia.

On one of his last days before retirement, Pace gave a speech at Chaminade High School on Long Island, the high school of the first Marine who died under his command in Vietnam, Guido Farinaro.

After his retirement ceremony, Pace visited the Vietnam Veterans Memorial in Washington, D.C. There, he left handwritten notes in memory of each of the Marines who died under his command while he was a platoon leader in Vietnam, with a set of his general's rank insignia attached to each one. Each note was similar to this one:

These are yours – not mine! With love and respect, your platoon leader, Pete Pace.

Post-military career

On October 1, 2007, the editors of the National Review encouraged Virginia voters to draft Pace to run in 2008 for the Senate seat to be vacated by retiring Senator John Warner. The magazine cited Pace's conservative Catholic beliefs in making its suggestion.

On April 3, 2008, private equity firm Behrman Capital announced that Pace had joined the firm as an operating partner and been named chairman of the board of Behrman portfolio company, Pelican Products. He was also named a director of ILC Industries, Inc., also a Behrman company.

Pace also currently serves on the Secretary of Defense's Policy Board, and as chairman of the board for Wall Street Warfighters Foundation, an organization founded by principals of Drexel Hamilton that provides training support and job placement services for disabled veterans interested in careers in the financial services industry.

Pace serves on the board of advisors of the Code of Support Foundation, a nonprofit military service organization.

During the 2016 United States presidential election, the Trump transition team chaired by New Jersey Governor Chris Christie recommended Pace to be Trump's National Security Advisor.

Pace became chair of the board of trustees for the Naval Institute Foundation on January 31, 2017. Founded in 1873, the US Naval Institute provides an independent forum for the Navy, Marine Corps and Coast Guard.

Dates of rank

Awards and decorations

Military and foreign awards

Pace's personal decorations include:

Non-military awards
In October 2004, Pace received the Keeper of the Flame Award by the Center for Security Policy.
In October 2005, Pace accepted the National Italian American Foundation's (NIAF) Special Achievement Award for Military Service.
Pace was awarded the 2005 Henry M. Jackson Distinguished Service Award from the Jewish Institute for National Security Affairs (JINSA).
During the 2006 Congressional Medal of Honor Society meeting, Gen. Pace was awarded the Society's  Patriot Award, which is presented annually to a "distinguished American who has exemplified the ideals that make this country strong. Their dedication to freedom, their love for fellow man, their allegiance to our flag and a full understanding of its demands, accepted without reservation".
In April 2006, the John Carroll Society honored him with the John Carroll Medal.

In October 2006, Georgetown University honors Pace with its President's Medal.
In June 2007, Pace received the Golden Plate Award of the American Academy of Achievement presented by Awards Council member and U.S. Secretary of Defense Robert Gates.
Pace received the Global Service Award from the World Affairs Council.
Pace received the Presidential Medal of Freedom on June 19, 2008.
Pace was recognized as a Distinguished Graduate of the United States Naval Academy on March 6, 2009, at the Naval Academy's 11th annual Distinguished Graduate Award Medal Ceremony.

See also

List of United States Marine Corps four-star generals
List of historically important U.S. Marines

Notes

References
This article incorporates text in the public domain from the Joint Chiefs of Staff.

External links

 Peter Pace's statement concerning the use of White phosphorus in Iraq.
General Pace's Current Corporate Bio and Position at SM&A

|-

|-

|-

1945 births
United States Marine Corps personnel of the Vietnam War
American people of Italian descent
Chairmen of the Joint Chiefs of Staff
George Washington University School of Business alumni
Harvard University alumni
Joint Chiefs of Staff
Living people
Military personnel from New Jersey
National War College alumni
Order of National Security Merit members
People from Brooklyn
Presidential Medal of Freedom recipients
Recipients of the Air Force Distinguished Service Medal
Recipients of the Coast Guard Distinguished Service Medal
Recipients of the Distinguished Service Medal (US Army)
Recipients of the Defense Superior Service Medal
Recipients of the Defense Distinguished Service Medal
Recipients of the Legion of Merit
Recipients of the Meritorious Service Decoration
Recipients of the Navy Distinguished Service Medal
Grand Cordons of the Order of the Rising Sun
Recipients of the Order of the Sacred Treasure
Teaneck High School alumni
United States Marine Corps generals
United States Naval Academy alumni
Vice Chairmen of the Joint Chiefs of Staff
Virginia Republicans
Catholics from New York (state)
Catholics from New Jersey
Recipients of the Humanitarian Service Medal
Recipients of the Medal of Military Merit (Uruguay)

Peter Pace


The S6G reactor is a naval reactor used by the United States Navy to provide electricity generation and propulsion on  attack submarines.  The S6G designation stands for:

 S = Submarine platform
 6 = Sixth generation core designed by the contractor
 G = General Electric was the contracted designer

Design
This nuclear reactor was designed by General Electric for use on the  attack submarines. The S6G reactor plant consists of the reactor coolant, steam generation, and other support systems that supply steam to the engine room. The S6G is a 165 megawatt (MW) reactor driving two 26 MW steam turbines.

The Los Angeles-class engine room also contains the steam turbines that generate electricity and drive the propeller shaft.  While exact specifications are classified, the S6G reactor can propel a Los Angeles-class submarine at over  when surfaced and over  while submerged.

Design and operational support for the S6G is provided by Knolls Atomic Power Laboratory (KAPL).  The S6G reactor plant was originally designed to use the D1G-2 core, similar to the D2G reactor used on the  guided missile cruiser.  All Los Angeles-class submarines from  on were built with a D2W core. The D1G-2 cores are being replaced with D2W cores when the boats are refueled.

References

United States naval reactors

S6G reactor


Portis est une ville américaine située dans le comté d'Osborne, au Kansas. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Notes et références

Liens externes

Ville au Kansas
Comté d'Osborne

Portis (Kansas)


شلوح أو الشُّلُوحُ أو الشَّلْحِيُّونَ (بالشلحية: إيشلحین) هم واحدة من المجموعات الإثنية الأمازيغية الكبرى في شمال إفريقيا وتتواجد أساسا بجبال الأطلس الكبير والأطلس الصغير وسهل سوس في الجنوب الغربي للمغرب. وبلغ تعدادهم سنة 2014 أزيد من 7 ونصف مليون فرد يشكلون 20.14% من سكان المغرب.

التاريخ
كان الأمازيغ في المغرب يتاجرون مع الفينيقيين والقرطاجيين منذ العصور القديمة على طول الساحل الشمالي الغربي إلى أن أسسوا مملكة موريطنية القديمة والتي سقطت تحت الحكم الروماني سنة 33 م.

في القرن السابع وخلال فترة الخلافة الأموية قام العرب بالإستيلاء على المعاقل الأمازيغية والبيزنطيين في شمال غرب إفريقيا بما في ذلك قرطاج عام 698 م. على الرغم من سيطرة الأمويين على المغرب على مدى السنوات التالية إلا أن حكمهم كان ضعيفاً بسبب مقاومة السكان المحليون. وفي سنة 739 م ، هُزم العرب الأمويون على يد البربر في معركة الأشراف وبقي المغرب تحت حكم ممالك أمازيغية مثل بورغواطة وبنو مدرار.

خضع الشلوح بعدها لحكم سلالات محتلفة مثل الأدارسة والمرابطين (1053-1147) والموحدين (1147-1275) والمرينية (1213-1490) . و الدولة الوطاسية (1470-1554) والسعديين (1554-1659م). بعدها سلالة العلويين الحالية من عام 1668

الثقافة
يعيش الشلوح بشكل رئيسي على تربية المواشي والزراعة في جبال الأطلس ووادي سوس والتي تنتعش خلال مواسم الأمطار. كما أن بعض المجموعات تتحرك مع قطعانها خلال مواسم الجفاف.

اللغة
يتكلم الشلوح لغة أطلسية أمازيغية تسمى اللغة الشلحية أو تشلحيت أو السوسية وهي من أكبر اللغات أمازيغية من حيث عدد الناطقين. تنتشر أساسا في المغرب الأقصى وخصوصا في مدن منطقة سوس مثل أڭادير والصويرة وتزنيت.

انظر أيضًا

 اللغة الشلحية
 أدب تشلحيت
 سهل سوس
 الأمازيغ

روابط خارجية

 خارطة المغرب الإثنية واللغوية

مراجع

أمازيغ في المغرب
أمازيغ
قبائل أمازيغية
مجموعات عرقية في المغرب

شلوح


Phasmodinae es una subfamilia de insectos ortópteros de la familia Tettigoniidae. Tiene un solo género Phasmodes, que es originario de Australia Occidental.

Especies

Incluye las siguientes especies:
 Phasmodes jeeba Rentz, 1993
 Phasmodes nungeroo Rentz, 1993
 Phasmodes ranatriformis Westwood, 1843

Referencias

 Westwood, 1843 : Arcana Entomologica, or illustrations of new, rare, and interesting Insects. vol. 2,n. 16, 53-57 (texto original).
 Caudell, 1912 : Genera Insectorum. 138, 1-25.

Enlaces externos

 http://tolweb.org/Phasmodinae
 Phasmodinae en Biolib

Tettigoniidae

Phasmodinae


Santa Cesarea Terme ist eine südostitalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Lecce in Apulien. Die Gemeinde liegt etwa 38 Kilometer südsüdöstlich von Lecce im südlichen Salento an der Küste zum Mittelmeer. Hier geht das Adriatische Meer in das Ionische Meer über.

Geschichte
Der Ortsteil Cerfignano soll auf eine griechische Gründung zurückgehen. Vitigliano ist erstmals 1447 urkundlich erwähnt worden. Aus dem 16. Jahrhundert stammen vier Türme, die von Karl V. im Königreich Neapel zum Schutz vor Seeangriffen errichten ließ.

Persönlichkeiten
 Carmelo Bene (1937–2002), Theater- und Filmregisseur, in Santa Cesarea Terme aufgewachsen.

Gemeindepartnerschaft
  Vocha, Korinthia, Peloponnes

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Apulien

Santa Cesarea Terme


Warwick Tucker (né en 1970 à Sydney) est un mathématicien australien de l'université Monash (anciennement vice-président et président du département de mathématiques de l'université d'Uppsala 2009-2020) qui travaille sur les systèmes dynamiques, la théorie du chaos et les mathématiques computationnelles.

Formation et carrière
Tucker a obtenu son doctorat en 1998 à l'université d'Uppsala avec une thèse intitulée « The Lorenz attractor exists » et consacrée à l'attracteur de Lorenz, sous la direction de Lennart Carleson. Il est ensuite chercheur post-doctoral à l'Institut national de mathématiques pures et appliquées (IMPA) à Rio de Janeiro puis à partir de 2000 professeur adjoint à l'université Cornell.

Travaux
En 2002, Tucker a réussi à résoudre un problème ouvert important qui avait été posé par Stephen Smale (le quatorzième problème sur la liste des problèmes de Smale), en utilisant l'arithmétique des intervalles.

Prix et distinctions
Il est lauréat du prix Moore 2002 et du prix de la Société mathématique européenne 2004. Il a également reçu en 2001 le prix Wallenberg de la Société mathématique suédoise.

Références

Liens externes

Professeur à l'université d'Uppsala
Universitaire australien du XXe siècle
Universitaire australien du XXIe siècle
Mathématicien australien du XXe siècle
Mathématicien australien du XXIe siècle
Mathématicien suédois
Universitaire suédois
Lauréat du prix de la Société mathématique européenne
Systèmes dynamiques
Naissance en 1970
Naissance à Sydney

Warwick Tucker


Bagrat I. od Taoa (gruz. ბაგრატ I; umro u ožujku 945.), iz dinastije Bagrationi, bio je gruzijski knez Tao-Klardžetije i nasljedni vladar Gornjeg Taoa s bizantskim naslovom magistros. Također je držao zemlje u Džavahetiji, Šavšetiji, Koli, Artaaniju i Basianiju.

Bagrat je bio sin gruzijskog kralja Adarnaza IV. i stekao je vojvodstvo Gornji Tao nakon smrti, 941. godine, njegovog rođaka Gurgena II. s kojim je izumrla prva kuća Tao. Bagrat je, dakle, bio osnivač druge Taoove kuće čiji će uspon trajati do 1000./1001. godine. Prema Vahuštiju, povjesničaru iz 18. stoljeća, Bagrat je također imao bizantski naslov kuropalat, ali to ne potvrđuju raniji izvori. Bagrata je naslijedio njegov sin Adarnaz V. Crkveni natpis iz Išhanija (danas u Turskoj) naziva Bagrata "magistrosom i kraljem".

Izvori

Gruzijski vladari
Bagrationi

Bagrat I. od Taoa


مسييه 87 أو م87 (بالإنجليزية: Messier 87 أو M87 أو Virgo A أو NGC 4486) هي مجرة إهليجية ضخمة، أشد المجرات لمعانا في الجزء الشمالي من تجمع مجرات العذراء، وتقع على بعد 55 مليون سنة ضوئية من مجرتنا. وتحوي مجرة مسييه 87 حوصلة مجرية نشطة تصدر اشعاعات لها ترددات مختلفة عديدة. واسمها بالعربية العذراء أ.

والمجرة مسييه 87 هي أقرب المجرات الإهليجية للأرض وهي في نفس الوقت تشع إشاعات في حيّز الموجات الراديوية ويهتم بها على السواء علماء الفلك والهواة. وتقدر كتلة حوصلة المجرة العذراء أ  بين 2 إلى 3 ألف مليون كتلة شمسية.
ويقدر قطر المجرة م87 نحو 120 ألف سنة ضوئية، وعلى ذلك فهي أصغر قليلا من مجرتنا التي يبلغ قطرها 150 ألف سنة ضوئية.

اكتشف أول ثقب أسود في مجرة مسييه 87 وأصدرت صورته في 10 أبريل 2019.

نفاثة

في عام 1918 اكتشف العالم الفلك هيبر كورتيس خروج نفاثة مادية من تلك المجرة ووصفها بأنها «فيض غريب مستقيم». وتمتد تلك النفاثة مسافة 5000 سنة ضوئية من نواة م87 هي تتكون من مادة منطلقة ربما بفعل ثقب أسود فائق الكتلة (وقد ثبت وجود قرص من المادة يدور حول النواة بسرعة عظيمة). ويعتقد العلماء أن الثقب الأسود الموجود في م87 تبلغ كتلته نحو 4 و 6 مليار كتلة شمسية. كما اكتشف أن المجرة مسييه 87 تصدر أشعة سينية عالية الطاقة. وقد أصبحت المجرة مسييه 87 من أكثر الأجرام التي يهتم بدراستها.

تجمعات نجمية هائلة

موقع M87 (أعلى إلى اليمين) في تجمع مجرات العذراء

تحوي المجرة مسييه 87 على عدد ضخم جدا من التجمعات النجمية (ربما كانت أغنى مجرة بالتجمعات النجمية). وتقدر دراسة أجريت عام 2006 أن م87 تحوي نحو 12000 من تلك التجمعات النجمية، أي أكثر ما تحويه مجرتنا ب 150 إلى 200 مرة.

تصدر الأشعة السينية

تبين المشاهدة بواسطة تلسكوب شاندرا الفضائي للأشعة السينية وجود مدارات حلقية ولولبية في م87 (العذراء أ) تُصدر أشعة سينية عالية الطاقة. وتنشأ تلك المدارات عن تغيرات في معدل انطلاق المادة من المنطقة القريبة للثقب الأسود في صورة نفاثات. ويبين توزيع تلك الحلقات اللولبية أن التغيرات تحدث كل نحو 6 ملايين سنة.

نشأت إحدى تلك الحلقات من نشاط كبير عل هيئة موجة انفجارية عرضها 85.000 سنة ضوئية حول الثقب الأسود. كما تبدي المشاهدة وجود أفياض رفيعة من الأشعة السينية يصل طولها 100.000 سنة ضوئية، كما توجد فجوة كبيرة في الغاز المنبعث حدثت منذ 70 مليون سنة. ويمنع ذلك النشاط الهائج قرب الثقب الأسود تبريد الغاز أو تجمعه لتكوين نجوم جديدة وقد يكون ذلك هو السبب في عدم تكون أذرعة للمجرة م87 .

المجرة M87 تبتلع مجرة أُخرى بالكامل خلال المليار سنة الماضية
كشفت عمليات رصد جديدة بواسطة التلسكوب الكبير للغاية (Very Large Telescope) التابع لوكالة الفضاء الأوروبية، أن المجرة الإهليلجية ميسييه 87 (M87) قد ابتلعت مجرة كاملة متوسطة الحجم خلال السنوات المليار الماضية. وقد تمكن فريق من الفلكيين للمرة الأولى من تتبع حركة 300 سديم كوكبي ساطع للعثور على أدلة صريحة تؤكد هذا الحدث، كما عثر الفريق على دلائل تشير إلى وجود كمية فائضة من الضوء تَصدُر عن بقايا المجرة الضحية التي تحولت إلى اشلاء

اقرأ أيضا
الرامي A*
مسييه 82 مجرة
 مجرة إهليجية
 مجرة حلزونية
 مجرة محدبة
 نجم
 مجرة
 قزم أبيض
 عملاق أحمر
 الانفجار العظيم
 خط زمني للانفجار العظيم
 نجم نيوتروني
 ثقب أسود

وصلات خارجية
 موقع «الكون» في الإنترنت
 Messier 87, SEDS Messier pages
 Simbad data on M87
 ESA/Hubble News Release
 ESA/Hubble images of M87
 Amateur Images of M87 Jet
 Another amateur image showing M87 jet and M87 globulars

مسييه 87
أجرام 3C
أجرام أرب
أجرام الفهرس العام الجديد
أجرام فلكية اكتشفت في 1781
أجرام فهرس أوبسالا العام
اكتشافات بواسطة شارل مسييه
اكتشافات شارل مسييه
سدم
عنقود العذراء المجري
فهرس المجرات الرئيسية
فهرس مسييه
كوكبة العذراء
مجرات إهليلجية
مجرات راديوية
مجرات غريبة

مسييه 87


Ekümen kavramı, 'dünya patrikliği' anlamına gelmektedir. Ekümen kavramının ilk ortaya çıkışı 1517 yılında Yavuz Selim'in, Mısır'ı fethettiğinde, İskenderiye ve Antakya Patrikhanelerini de, İstanbul'daki Patrikhane'ye bağlaması ve patriği de 'Milletbaşı'lıktan, 'Ekümen' yani 'Cihan patriği' ilan etmesiyle ortaya çıktı. Ekümenlik kavramı Ekümenik Patrik I. Bartholomeos'un dış ilişkilerinde "Yeni Roma'nın ve İstanbul'un Başpiskoposu ve Evrensel Patriği" unvanını kullanmasıyla Lozan Antlaşması'yla hukuki ve siyasi konumu kaldırılan bu unvanı tanımayan Türkiye'yle sürtüşmelere yol açmaktadır.

Hristiyanlık
Hristiyan terminolojisi

Ekümen


Edílson da Silva Ferreira, más conocido como Edílson (Salvador, 17 de septiembre de 1971), es un exfutbolista brasileño. Jugó como delantero, principalmente con Palmeiras y Corinthians. Fue Campeón del Mundo con la Selección de Brasil en el Mundial Corea-Japón 2002.

Trayectoria
En 1998, recibió la «Pelota Dorada», otorgada al mejor jugador del Campeonato Brasileño Serie A. Durante su temporada en el Corinthians fue el ganador del Balón de Oro del Mundial de Clubes 2000 en el que resultó campeón con su equipo. Actualmente se encuentra arrestado tras no pagar una pensión alimentaria en Brasil.

Selección nacional
Su debut se produjo el 24 de junio de 1993, en un amistoso con victoria 3 a 0 sobre Paraguay. Con su selección, disputó la Copa América jugada ese mismo año, en la que Brasil fue eliminado en cuartos de final por Argentina, quien sería el campeón. Luego, Luis Felipe Scolari lo lleva a la Copa Mundial de Fútbol de 2002 en Corea-Japón, de la cual se consagraría campeón del mundo con la Selección de Brasil.

Participaciones en Copas del Mundo

Clubes

Palmarés

Torneos estaduales

Torneos nacionales

Torneos internacionales

Individual
Balón de Oro de Copa Mundial de Clubes de la FIFA: 2000
Bola de Ouro: 1998
Bola de Prata: 1998
Campeonato Carioca máximo goleador: 2001

Referencias

Futbolistas de Brasil en la Copa América 1993
Futbolistas de Brasil en la Copa Mundial de 2002
Futbolistas del Guarani Futebol Clube
Futbolistas de la Sociedade Esportiva Palmeiras
Futbolistas del Sport Lisboa e Benfica
Futbolistas del Kashiwa Reysol
Futbolistas del Sport Club Corinthians Paulista
Futbolistas del Clube de Regatas do Flamengo
Futbolistas del Cruzeiro Esporte Clube
Futbolistas del Esporte Clube Vitória
Futbolistas de la Associação Desportiva São Caetano
Futbolistas del Club de Regatas Vasco da Gama
Futbolistas del Esporte Clube Bahia

Edílson da Silva Ferreira


Die Straßenbahn Miskolc ist ein wichtiger Teil des ÖPNV in der ungarischen Stadt Miskolc.

Das Straßenbahnnetz ist seit 1897 in Betrieb und wird heute von zwei Linien befahren.

Geschichte

Der Bedarf an öffentlichen Verkehrsmitteln in Miskolc kam in der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts auf. Die neu gebaute Eisenbahnstrecke und ihr Bahnhof waren zur damaligen Zeit weit von der eigentlichen Stadt entfernt und noch weiter war der Weg von der benachbarten Stadt Diósgyőr und ihrer Eisenhütte. Die Pläne für die erste Straßenbahnstrecke wurden im Jahr 1895 fertiggestellt.

Die erste Straßenbahnlinie wurde am 10. Juli 1897 eröffnet und bediente einschließlich der Endhaltestellen elf Stationen. Sie verlief vom Bahnhof Tiszai zur Sankt-Anna-Kirche. Diese Strecke wird auch von beiden heute betriebenen Linien noch befahren. Zudem wurde auch Güterverkehr durchgeführt, hierzu stand von Beginn an eine Straßenbahnlokomotive zur Beförderung von Eisenbahngüterwagen im Stadtgebiet zur Verfügung. Miskolc war nach Budapest (1887), Pozsony (1895, heute Bratislava) und Szombathely (Anfang 1897) die vierte ungarische Stadt, welche eine elektrische Straßenbahn erhielt. Miskolc war ferner nach Budapest, Temesvár, Szeged und Debrecen die fünfte Stadt mit einem Normalspurbetrieb, während die Netze in Pozsony und Szombathely meterspurig waren.

Wegen des Erfolgs der Ost-West-Strecke wurde schon vor dem Ende des Jahres 1897 eine Nord-Süd-Linie zwischen Búza tér (dem Hauptmarkt der Stadt) und dem Volksgarten (einem beliebten Freizeitpark) gebaut. Diese Strecke wurde im Jahr 1910 zum benachbarten Dorf Hejőcsaba verlängert.

Zu Beginn des 20. Jahrhunderts wurde die Ost-West-Strecke nach Diósgyőr verlängert. Der Verkehr auf der Linie zwischen der Sankt-Anna-Kirche und Diósgyőr wurde im Jahr 1904 aufgenommen.

Die Konzession für diese Strecke wurde nicht als städtische Bahn vergeben, sondern als Vorstadtbahn, da sie die Stadtgrenze von Miskolc überquerte. Sie wurde auch von einer anderen Gesellschaft betrieben, der Miskolc-Diósgyőri Helyiérdekű Vasút Rt. (MDV, Städtische Bahngesellschaft Miskolc-Diósgyőr), wohingegen die Linie Bahnhof Tiszai – Sankt Anna-Kirche von der Miskolci Városi Villamos Vasút (MVV, Städtische Straßenbahn Miskolc) betrieben wurde. Aus diesem Grund mussten die Fahrgäste an der Kirche umsteigen. Diese Unannehmlichkeit wurde im Jahr 1906 beseitigt, als beide Linien vereinigt wurden und der Betrieb der Strecke nach Diósgyőr von der MVV übernommen wurde.

Bis 1947 versorgte die Straßenbahngesellschaft die Stadt Miskolc auch mit elektrischer Energie.

Nach dem Zweiten Weltkrieg wurden die Stadtgrenzen weiter nach außen verschoben. Miskolc wurde zur zweitgrößten Stadt der Ungarischen Volksrepublik. Die Schwerindustrie gewann an Bedeutung und Sozialwohnungen wurden gebaut, wodurch Bus- und Straßenbahnlinien neue Fahrgäste gewannen. Jetzt wurde ihre Hauptaufgabe der Transport von Arbeitern zu den Fabriken.

Im Jahr 1954 wurde die MVV mit der Betreibergesellschaft der Buslinien unter dem Namen Miskolc Városi Közlekedési (MVK, Stadtverkehr Miskolc) zusammengefasst. Die Nord-Süd-Strecke wurde im Jahr 1960 stillgelegt, da sie die neuen Wohngebiete in diesem Gebiet nicht erschloss. 1964 wurde die Strecke Bahnhof Tiszai – Diósgyőr zweigleisig ausgebaut.

Seit dem Jahr 1989

Nach dem Fall des Eisernen Vorhangs begann der MVK mit der Erneuerung des Fahrzeugparks. Ab 1991 kamen gebrauchte Tatra-Straßenbahnen aus der Tschechoslowakei nach Miskolc, ab 2002 gebrauchte Wagen der Straßenbahn Wien. Auf diese Weise konnten die Béngali-Triebwagen, die einen starken Schienenverschleiß verursachten, aus dem Betrieb genommen werden. Nach dem Beitritt zur Europäischen Union wurde die Entscheidung getroffen, 31 neue Niederflur-Gelenktriebwagen zu beschaffen. Im Jahr 2010 ging AnsaldoBreda als Gewinner aus der Ausschreibung hervor und sollte die neuen Bahnen zwischen Anfang 2012 und Ende 2012 liefern. Da Mitbewerber gegen die Entscheidung Berufung einlegten, wurde diese Bestellung noch 2010 gerichtlich aufgehoben. Zwei neue Ausschreibungen verliefen ergebnislos und erst am 15. Februar 2012 wurden die neuen Bahnen bei Škoda Transportation bestellt. Die Lieferung soll jetzt zwischen Februar 2014 und Februar 2015 erfolgen.

Am 3. Mai 2010 begannen die Arbeiten zur vollständigen Erneuerung der Strecke der Linie 1 und ihrer Verlängerung über die bisherige Stumpfendstelle Diósgyőr hinaus um 1,5 Kilometer bis zur neuen Wendeschleife Felső-Majláth. Insgesamt umfasst die Streckenverlängerung drei Haltestellen. Sie endet am Bahnhof der Schmalspurbahn LÁEV nach Lillafüred und Garadna, die allerdings nur dem Touristenverkehr dient. An der Haltestelle Diósgyőri Gimnázium wurde mittig zwischen den Streckengleisen ein Kehrgleis angelegt, so dass die Möglichkeit besteht, Verstärkungsfahrten an dieser Haltestelle enden zu lassen. Seit dem 14. Dezember 2011 fanden auf dem neuen Abschnitt Probe- und Fahrschulfahrten statt. Am 16. Januar 2012 ging die Neubaustrecke in Betrieb.

Seit dem 1. März 2012 verkehrt die Linie 2 zur Eisenhütte nur noch montags bis freitags. Die Eisenhütte, die früher ein starkes Verkehrsaufkommen hatte und auf der ein Großteil der Miskolcer Bürger arbeitete, ist inzwischen fast völlig stillgelegt. Am Wochenende wurde zunächst die Ringlinie 0 zwischen Újgyőr und der Eisenhütte eingesetzt. Der Straßenbahnverkehr zur Eisenhütte an Samstagen und Sonntagen wurde dann nach kurzer Zeit ganz eingestellt.

Linien

|}

Entwicklung des Liniennetzes
Im Laufe der Geschichte verkehrten in Miskolc folgende Straßenbahnlinien:

 Linie 1 Bahnhof Tiszai ↔ Diósgyőr (1897 bis heute)
 Linie 1A Bahnhof Tiszai ↔ Eszperantó tér (1958) (heute: Szent Anna tér)
 Linie 2 Búza tér ↔ Hejőcsaba (1897 bis 1960)
 Linie 2 Bahnhof Tiszai ↔ Vasgyár (Eisenhütte) (1964 bis heute)
 Linie 3 Diósgyőr ↔ Vasgyár (1951 bis 1991)
 Linie 4 Bulgárföld ↔ Tatárdomb (1964 bis 1976)
 Linie 0 Vasgyár ↔ Marx tér/Újgyőri főtér (1970 bis 1989, Feb.–Apr. 2012 und 2014 bis 2015)

Wagenpark

Tatra KT8D5

Ab 1991 übernahm die Straßenbahn Miskolc von der Straßenbahn Košice insgesamt acht gebrauchte Zweirichtungs-Gelenktriebwagen des Typs KT8D5 des Herstellers ČKD Tatra, die dort nicht mehr benötigt wurden. Dazu kamen 1997 noch zehn Wagen von der Straßenbahn Most–Litvínov in Tschechien. Sie wurden in den Jahren 1986 bis 1991 hergestellt und erhielten in Miskolc die Wagennummern 200 bis 217. Die Wagen fuhren bis 2014 auf der Linie 1, und wurden anschließend auf beiden Linien 1 und 2 eingesetzt.

Nach Inbetriebnahme der Škoda 26 T wurden sie noch im Jahr 2015 außer Betrieb genommen. Drei werden als Reservefahrzeuge weiter betriebsfähig vorgehalten. Eines der Fahrzeuge soll als Museumswagen langfristig erhalten werden.

Im Laufe des Jahres 2016 wurden insgesamt sieben Fahrzeuge an die Verkehrsbetriebe Prag abgegeben. Dort sollen sie ein niederfluriges  Mittelteil erhalten und weiter im Linienbetrieb eingesetzt werden. Weitere acht Triebzüge wurden ab Mai 2019 ebenfalls nach Prag verkauft. In Miskolc verblieben die Wagen mit den Nummern 202, 203 und 209. Sie stammen alle aus Košice.

Škoda 26 T

Am 15. Februar 2012 unterzeichnete der tschechische Hersteller Škoda Transportation einen Vertrag zur Lieferung von 31 Niederflurwagen des Typs 26 T nach Miskolc. Der Vertrag hat einen Umfang von 74 Millionen Euro und schließt einen zehnjährigen Wartungsvertrag ein. Die fünfteiligen Zweirichtungswagen sind 32 Meter lang und 2,65 Meter breit. Die Antrieb erfolgt mit vier Drehstrom-Asynchronmotoren mit einer Antriebsleistung von jeweils 100 Kilowatt. Das Fassungsvermögen beträgt 56 Sitzplätze und 244 Stehplätze (maximal). Die Wagen sind vollständig niederflurig mit einer Einstiegshöhe von 33 Zentimetern und klimatisiert. Die Lieferung ist für den Zeitraum 2013 bis 2015 geplant. Der erste Wagen mit der Nummer 601 absolvierte im Juli 2013 bereits Probefahrten in Miskolc. Die Škoda-Wagen fahren seit 2014 im Fahrgastbetrieb.
Die Škoda-Wagen werden auf den Linien 1 und 2 eingesetzt.

Außerdem verfügt die Straßenbahn Miskolc über einen Schneepflug aus dem Jahr 1910 mit der Wagennummer M 5.

Museumswagen

FVV CsM–2
Diese 3-türigen Einrichtungs-Gelenktriebwagen wurden von 1962 bis 1966 in der Betriebswerkstatt der Straßenbahn Budapest gebaut. Insgesamt elf Wagen kamen in Miskolc zum Einsatz. Wegen ihrer schlechten Laufeigenschaften aufgrund der starren Achsen und ihrer geringen Antriebsleistung wurden sie im Zeitraum von 1982 bis 1989 abgestellt. Lediglich Wagen 100 (Baujahr 1962) wurde im betriebsfähigen Zustand erhalten, renoviert und verkehrt als Museumsbahn. Er erhielt die ursprüngliche Budapester Lackierung. Insbesondere während des Miskolcer Opernfestivals kommt es zu regelmäßigen Einsätzen.

FVV CsM–4
Diese 10-türigen Zweirichtungs-Gelenktriebwagen wurden zwischen 1970 und 1978 als Nachfolger des CsM-2 hergestellt und konnten freizügiger in Straßenbahnnetzen ohne Wendeschleifen eingesetzt werden. Insgesamt 35 Wagen wurden nach Miskolc geliefert, die Produktion war zur Hauptwerkstatt der Straßenbahn Debrecen verlegt worden. Da auch dieses Modell die gleichen konstruktiven Nachteile wie der CsM-2 aufwies, wurden alle Wagen außer Nummer 151 (Baujahr 1973) zwischen 1991 und 2005 abgestellt. Wagen 151 wird noch gelegentlich eingesetzt, wenn Wagen 100 aufgrund einer Stumpfendstelle nicht zum Einsatz kommen kann. Er wurde jedoch im Gegensatz zu Wagen 100 nicht renoviert.

SGP E1
In den Jahren 2002 bis 2004 kamen insgesamt 25 gebrauchte Einrichtungs-Gelenktriebwagen SGP E1 von der Straßenbahn Wien nach Miskolc. Bei diesen Wagen handelt es sich um Lizenzbauten der Duewag-Einheitswagen. Die in Miskolc eingesetzten Wagen wurden in den Jahren 1967 bis 1969 hergestellt. Betriebsfähig werden nur 17 Wagen vorgehalten, die in Miskolc die Wagennummern 180 bis 186 und 188 bis 197 tragen. Die übrigen Wagen dienen als Ersatzteilspender. Die Wiener Wagen werden auf der Linie 0 und 2 eingesetzt.
Sie wurden am 14. März 2015 endgültig abgestellt.

Lohner c3 Beiwagen
Gemeinsam mit den vorgenannten Triebwagen kamen auch sechs Lohner c3 Beiwagen aus Wien nach Miskolc sowie vier weitere als Ersatzteilspender. Sie wurden zwischen 1959 und 1962 gebaut. Die Beiwagen befinden sich nicht mehr im Fahrgasteinsatz. Sie wurden am 3. Mai 2010 endgültig abgestellt.

Literatur

Weblinks

 MVK Zrt. Webseite des Betreibers MVK (ungarisch)
 Straßenbahnen in Miskolc (deutsch, englisch)
 Fahrzeugliste der Straßenbahn Miskolc auf transphoto.ru
 Datenbank und Bildergalerie Miskolc auf transphoto.ru

Einzelnachweise

Miskolc
Miskolc
Miskolc
Verkehr (Komitat Borsod-Abaúj-Zemplén)

Straßenbahn Miskolc


Frank Serpico (Francisco Vincent Serpico, 14 Nisan 1936,Brooklyn,New York) New York Emniyet Müdürlüğünden ayrılmış bir polis memuru olup, 1971 yılında emniyet teşkilatındaki çürümeye dair mahkemede ifade vermesi ile dikkatleri üzerine çekmiştir. Meslek ve meslek sonrası hayatını bu misyonu gerçekleştirmeye adadı.

Memur Serpico bu yoldaki faaliyetleri nedeniyle meslektaşlarının tepkisini çekmiş, bir uyuşturucu operasyonunda yüzüne kurşun yarası almış ve ambulansı çağıran da arkadaşları değil operasyonun yapıldığı apartman sakini bir İspanyol olmuştur.

Memur Serpico 1972 yılında ülkesini terkederek İsviçre'ye gitti. 1973 yılı yapımı Serpico adlı filmde Al Pacino tarafından canlandırıldı.

Kitapları
 Serpico: The Classic Story of the Cop Who Couldn't Be Bought. Yazarı: Peter Maas Perennial Yayınları. New York 2005 ISBN 978-0-06-073818-1

Filmografi
 A&E Biography: Frank Serpico (2000) (TV) .... Kendisi
 American Justice: Cops on Trial (2000) (TV) .... Kendisi

Dış bağlantılar

 Frank Serpico'nun blogu
 Frank Serpico hakkında dokümanlar

1936 doğumlular
Brooklyn doğumlular
Amerikalı polis memurları
Amerika Birleşik Devletleri Kara Kuvvetleri askerleri
İtalyan asıllı Amerikalılar
Yaşayan insanlar

Frank Serpico


Olaylar
 1550 - Finlandiya'nın başkenti Helsinki kuruldu.
 1826 - Yeniçeri Ocağı'nın yerine Eşkinci Ocağı'nın kurulmasına başlandı.
 1898 - Filipinler, İspanya'dan bağımsızlığını ilan etti.
 1908 - Tokat'ta sel felaketi yaşandı. 459 bina zarar gördü, 223 kişi öldü.
 1919 - Mustafa Kemal Paşa, Havza'dan Amasya'ya geçti.
 1921 - Yunan taarruzu öncesinde, Yunan Kralı Aleksandros, Başbakanı Venizelos ve Genelkurmay Başkanı İzmir'e geldi.
 1924 - Türkiye'nin ilk sanatoryumu olan Heybeliada Sanatoryumu açıldı.
 1925 - İstanbul Muallimler Cemiyeti kongresi yapıldı.
 1932 - Hicaz Naibi Emir Faysal, Türkiye'yi ziyaret etti.
 1935 - Bolivya ve Paraguay, Gran Chaco bölgesinde üç yıldır sürdürdükleri Chaco Savaşı'na bir antlaşmayla son verdi.
 1940 - Cumhurbaşkanı İsmet İnönü Başkanlığında toplanan Hükûmet, savaş dışı kalınmasını kararlaştırdı.
 1940 - II. Dünya Savaşı: 54 bin kişiden oluşan İngiliz ve Fransız Birlikleri, Manş Denizi sınırında Saint-Valery-en-Caux'da, Alman Generalfeldmarschall Erwin Rommel'in ordularına teslim oldu. Alman Birlikleri, Paris'e doğru ilerlemeye devam etti.
 1941 - Çanakkale açıklarında bir Fransız ticaret gemisi torpillenerek batırıldı. Geminin mürettebatı kurtarılarak İstanbul'a getirildi.
 1947 - Büyük Doğu dergisi, Mahkeme kararıyla 4 ay kapatıldı.
 1948 - 1956 yılına kadar Macaristan Halk Cumhuriyeti'nde iktidar olan Macar İşçi Partisi kuruldu.
 1957 - Kırşehir yeniden il yapıldı.
 1958 - Ankara'da Kıbrıs için yapılan mitinge, 150 binden fazla kişi katıldı.
 1960 - Geçici Anayasa açıklandı. TBMM'nin bütün hak ve yetkileri, Geçici Anayasa gereğince Millî Birlik Komitesi'ne verildi.
 1966 - Keban Barajı'nın temeli atıldı.
 1967 - Sovyetler Birliği, uzay aracı "Venera 4" Venüs gezegenine yolladı.
 1967 - ABD'de ırklar arası evliliği yasaklayan yasalar tamamen lağvedildi.
 1968 - İstanbul Üniversitesi, Deniz Gezmiş önderliğinde öğrenciler tarafından işgal edildi.
 1971 - Cumhuriyet Başsavcılığı, Türkiye İşçi Partisi'nin kapatılması için Anayasa Mahkemesi'ne başvurdu.
 1974 - Hükûmet, Ataş Rafinerisi'ni devletleştireceğini açıkladı.
 1975 - Yunanistan, Avrupa Ekonomik Topluluğu (AET) üyeliği için resmen başvurdu.
 1982 - 12 Eylül Darbesi'nin 17. idamı: 3 Şubat 1976'da kan davası sebebiyle kahve basıp bir kişiyi 5 kurşunla öldüren Şahabettin Ovalı idam edildi.
 1984 - Urfa'nın adı, "Şanlıurfa" olarak değiştirildi.
 1984 - Foto Muhabirleri Derneği kuruldu.
 1986 - Ahmet Altan'ın "Sudaki İz" adlı romanı "muzır" bulundu. Altan ve yayımcısı Erdal Öz hakkında dava açıldı.
 1986 - Haydar Dümen'in "Cinsel Yaşam 2" adlı kitabı toplatıldı.
 1987 - Birleşik Krallık'ta genel seçim yapıldı. Margaret Thatcher önderliğinde Muhafazakârlar 3. kez seçimi kazandı.
 1988 - Ankara'da 15 dakika esen 80 kilometre hızındaki rüzgâr ve şiddetli yağmur, arkasında 14 ölü bıraktı.
 1989 - Bulgaristan'dan göç eden Türklerin sayısı 90 bin kişiyi buldu.
 1990 - Rusya resmen bağımsızlığını ilan etti.
 1994 - Boeing 777, Paine Field'den kalkarak ilk uçuşunu gerçekleştirdi.
 2000 - Türkiye'nin ilk uzay kampı, "Uzay Kampı Türkiye" açıldı.
 2002 - TOFAŞ Kuş Serisi'nin üretimini sonlandırdı.
 2004 - Yeni Zelanda'da bir evin tepesine düşen 1,3 kg ağırlığında kondrit tipinden bir gök taşı evde büyük hasara yol açtı, ama can kaybına neden olmadı.
 2005 - Bakü-Tiflis-Ceyhan Petrol Boru Hattı'na ilk petrol verildi.
 2007 - Anayasa Mahkemesi'nin ilk kadın Başkanı Tülay Tuğcu emekliye ayrıldı.
 2009 - İran'da cumhurbaşkanlığı seçimleri yapıldı.
 2011 - Türkiye'de 2011 TBMM Milletvekilliği genel seçimleri yapıldı.
 2016 - Orlando, Florida'daki bir gey bara düzenlenen saldırıda 49 kişi öldü, 53 kişi yaralandı. Saldırgan Omar Mateen, polisle girdiği silahlı çatışmada öldürüldü.

Doğumlar
 950 - Reizei, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 63. imparatorudur (ö. 1011)
 1107 - Gaozong, Çin'in Song Hanedanı'nın 10. imparatorudur (ö. 1187)
 1519 - I. Cosimo, Floransa Dükalığıın II. Dükü ve Toskana Büyük Dükalığının ise I. Büyük Düküdür (ö. 1584)
 1819 - Charles Kingsley, İngiliz yazar (ö. 1875)
 1827 - Johanna Spyri, İşviçreli yazar (ö. 1901)
 1890 - Egon Schiele, Avusturyalı ressam (ö. 1918)
 1892 - Djuna Barnes, Amerikalı modernist yazar (ö. 1982)
 1897 - Anthony Eden, Britanyalı siyasetçi (ö. 1977)
 1899 - Fritz Albert Lipmann, Alman asıllı Amerikalı biyokimyacı ve Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü sahibi (ö. 1986)
 1908 - Otto Skorzeny, Alman SS askeri (ö. 1975)
 1909 - Ali Tantâvi, Suriyeli bilim insanı (ö. 1999)
 1910 - Füreyya Koral, Türk seramik sanatçısı (ö. 1997)
 1915 - David Rockefeller, Amerikalı bankacı ve iş insanı (ö. 2017)
 1924 - George H. W. Bush, ABD'nin 41. Başkanı (ö. 2018)
 1926 - Norval White, Amerikalı mimar, tarihçi ve profesör (ö. 2009)
 1929 - Anne Frank, Yahudi kızı (günlüğüyle Nazi zulmünü açığa çıkartan) (ö. 1945)
 1930 - Adolf Born, Çek ressam, karikatürist ve çizgi film yapımcısı (ö. 2016)
 1931 - Rodney William Whitaker, Amerikalı yazar (ö. 2005)
 1941 - Chick Corea, İspanyol kökenli Amerikalı caz piyanisti
 1941 - Roy Harper, İngiliz müzisyen
 1943 - Sennur Sezer, Türk şair ve yazar (ö. 2015)
 1950 - Oğuz Abadan, Türk müzisyen
 1951 - Andranik Markaryan, Ermeni politikacı (ö. 2007)
 1953 - Muhammed Rıza Serşar; araştırmacı, edebiyat eleştirmeni, romancı ve yazar
 1960 - Angela Ahrendts, Amerikalı iş insanı
 1965 - Gwen Torrence, Amerikalı atlet
 1969 - Heinz-Christian Strache, Avusturyalı politikacı
 1973 - Victor Ikpeba, Nijeryalı futbolcu
 1974 - Jason Mewes, Amerikalı aktör
 1976 - Antawn Jamison, Amerikalı basketbolcu
 1976 - Thomas Sørensen, Danimarkalı eski millî kaleci
 1979 - Burcu Kaya Koç, Türk voleybol hakemi ve haber spikeri
 1979 - Evrim Akın, Türk sinema, televizyon ve tiyatro oyuncusu ve sunucu
 1979 - Diego Milito, Arjantinli eski millî futbolcu
 1979 - Robyn, İsveçli müzisyen
 1979 - Earl Watson, Amerikalı Basketbolcu
 1980 - Denis Monastırski, Ukraynalı avukat, siyasetçi ve Ukrayna İçişleri Bakanı (ö. 2023)
 1981 - Adriana Lima, Brezilyalı model
 1982 - Diem Brown, Amerikalı sunucu ve gazeteci (ö. 2014)
 1983 - Anja Rubik, Polonyalı model
 1983 - Christine Sinclair, Kanadalı futbolcu
 1984 - Bruno Soriano, eski İspanyol futbolcu
 1985 - Dave Franco, Amerikalı oyuncu
 1986 - Mario Casas, İspanyol oyuncu
 1986 - Sergio Rodríguez, İspanyol millî profesyonel basketbolcu
 1988 - Eren Derdiyok, İsviçreli millî futbolcudur
 1988 - Mauricio Isla, Şilili millî futbolcu
 1990 - Umut Gündoğan, Türk futbolcu
 1990 - Jrue Holiday, Amerikalı profesyonel basketbolcu
 1990 - Cemal Kütahya, Türk hentbolcu (ö. 2023)
 1992 - Philippe Coutinho, Brezilyalı millî futbolcu
 1994 - Don Toliver, Amerikalı rapçi
 1995 - Furkan Soyalp, Türk futbolcu
 1995 - Ezgi Dilik, Türk voleybolcu
 1995 - Sun Qiaolu, Çinli aktris ve model (ö. 2021)

Ölümler
 816 - III. Leo, Katolik Kilisesi'nin 27 Aralık 795 - 12 Haziran 816 arasında Papa (d. 750)
 1124 - Hasan Sabbah, Haşhaşiler tarikatının kurucusu (d. 1050'ler)
 1144 - Zemahşerî, İranlı İslam bilgini (d. 1075)
 1675 - Charles Emmanuel II, 1638'den 1675'e kadar Savoy Düküydü (d. 1634)
 1772 - Marc-Joseph Marion du Fresne, Fransız kâşif (d. 1724)
 1816 - Pierre Augereau, Fransız mareşal ve Yüksek meclis üyesi (d. 1757)
 1840 - Gerald Griffin, İrlandalı yazar (d. 1803)
 1841 - Konstantinos Nikolopoulos, Yunan besteci, arkeolojist ve filolojistdir (d. 1768)
 1912 - Frédéric Passy, Fransız ekonomist ve Nobel Barış Ödülü sahibi (d. 1822)
 1932 - Theo Heemskerk, Hollandalı Devrimci-karşıtı politikacı (d. 1852)
 1937 - Mikhail Tukhachevsky, Sovyet mareşal ve Kızıl Ordu'nun Genelkurmay Başkanı (d. 1893)
 1937 - Mariya Ulyanova, Rus kadın devrimci (d. 1878)
 1946 - Hisaichi Terauchi, II. Dünya Savaşı sırasında Japon İmparatorluk Kara Kuvvetleri mareşali (d. 1879)
 1968 - Helbert Read, İngiliz şair ve eleştirmen (d. 1893)
 1969 - Aleksandr Deyneka, Sovyet-Rus ressam, grafik sanatçısı ve heykeltıraş (d. 1899)
 1972 - Edmund Wilson, Amerikalı yazar, eleştirmen ve deneme yazarı (d. 1895)
 1978 - Guo Moruo, Çinli yazar, şair, siyasetçi, senaryo yazarı, tarihçi, arkeolog ve antik yazı uzmanı (d. 1892)
 1980 - Masayoshi Ōhira, Japon siyasetçi (d. 1910)
 1982 - Karl von Frisch, Avusturyalı etolog ve Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü sahibi (d. 1886)
 1983 - Clemens Holzmeister, Avusturyalı mimar ve tasarımcı (d. 1886)
 1983 - Norma Shearer, Kanadalı oyuncu (d. 1902)
 1985 - İbrahim Delideniz, Türk tiyatro sanatçısı (d. 1901)
 1994 - Menahem Mendel Schneerson, Rusya İmparatorluğu doğumlu Amerikalı Ortodoks Yahudi hahamı (d. 1902)
 1996 - Tolga Aşkıner, Türk tiyatro sanatçısı (d. 1942)
 1997 - Bulat Okucava, Gürcü-Ermeni asıllı Sovyet müzisyen, şair ve yazar (d. 1924)
 1998 - Leo Buscaglia, Amerikalı eğitimci ve yazar (d. 1924)
 2001 - Berat Yurdakul, Türk gazeteci (d. 1948)
 2003 - Gregory Peck, Amerikalı aktör (d. 1916)
 2005 - Álvaro Cunhal, Portekizli komünist siyasetçi (d. 1912)
 2006 - György Ligeti, Macar-Avusturyalı müzik bestecisi ve müzik öğretmeni (d. 1923)
 2008 - Şener Koltuk, Türk deneme pilotu (d. 1951)
 2009 - Félix Malloum, Çadlı asker ve siyasetçi (d. 1932)
 2011 - Laura Ziskin, Amerikalı film yapımcısı (d. 1950)
 2012 - Henry Hill, Amerikalı gangster (d. 1943)
 2012 - Elinor Ostrom, Amerikalı siyaset bilimci ve ekonomist (d. 1933)
 2012 - Pahiño, İspanyol eski millî futbolcu (d. 1923)
 2012 - Sabri Ülker, Türk sanayici ve iş insanı (Ülker Grubu'nun kurucusu) (d. 1920)
 2015 - Rick Ducommun, Kanadalı oyuncu ve senarist (d. 1952)
 2015 - Sümer Tilmaç, Türk oyuncu (d. 1948)
 2015 - Antoni Pitxot, İspanyol ressam (d. 1934)
 2016 - Michu Meszaros, Macar asıllı Amerikalı cüce oyuncu, sirk sanatçısı ve dublör (d. 1939)
 2016 - Janet Waldo, Amerikalı oyuncu ve seslendirme sanatçısı (d. 1920)
 2017 - Piotr Andrejew, Polonyalı film yönetmeni ve senarist (d. 1949)
 2017 - Sam Beazley, Britanyalı oyuncu (d. 2016)
 2017 - Fernando Martínez Heredia, Kübalı siyasetçi (d. 1939)
 2017 - Charles P. Thacker, Amerikalı öncü bilgisayar tasarımcısı (d. 1943)
 2019 - Philomena Lynott, İrlandalı yazar ve iş insanı (d. 1930)
 2019 - Sylvia Miles, Amerikalı oyuncu (d. 1924)
 2020 - Ali Hadi Muhsin, Iraklı profesyonel futbolcu ve teknik direktör (d. 1967)
 2020 - Ricky Valance, Galli pop şarkıcısı (d. 1936)
 2020 - Perfecto Yasay Jr., Filipinli siyasetçi (d. 1947)
 2021 - Dennis Berry, Amerikalı-Fransız film yönetmeni, aktör ve senarist (d. 1944)
 2021 - Igor Zhelezovski, Sovyet-Belaruslu sürat patencisi (d. 1963)
 2022 - Philip Bennett, Galli ragbi birliği oyuncusu (d. 1948)
 2022 - Sylvie Granger, Fransız modern tarihçi (d. 1955)
 2022 - Philip Baker Hall, Amerikalı karakter oyuncusu (d. 1931)
 2022 - Heidi Horten, Avusturyalı bir milyarder ve sanat koleksiyoncusuydu (d. 1941)
 2022 - Vĕslav Michalik, Çek siyasetçi ve fizikçi (d. 1963)
 2023 - Silvio Berlusconi, İtalyan siyasetçi ve Başbakan (d. 1936)

Tatiller ve özel günler
 Rusya Günü (Bağımsızlık Günü)
 Dünya Çocuk İşçiliğiyle Mücadele Günü

0612
12

12 Haziran


وقع زلزال القاهرة 1992 في يوم 12 أكتوبر 1992 عند الساعة الثالثة و 9 دقائق عصراً تقريبا (15:09 بالتوقيت المحلي للقاهرة - 13:09 توقيت عالمي منسق) وكان مركزه السطحي بالقرب من قرية دهشور، بمحافظة الجيزة، على بعد 18 كيلومترا (11 ميل) إلى الجنوب الغربي من عاصمة مصر، القاهرة. استمر الزلزال لمدة نصف دقيقة تقريباً مما أصاب معظم بيوت شمال مصر -القديمة منها- بتصدعات وبعضها تهدم منه. بلغت قوة الزلزال 5.8 درجة على مقياس ريختر ولكنه كان مدمرا بشكل غير عادي بالنسبة لحجمه، وقد تسبب في وفاة 561 شخصا وإصابة 12,392 آخرين حسب تقرير لرئيس مجلس الوزراء بعد الزلزال بأسبوعين. وشرد حوالي 50000 شخص إذ أصبحوا بلا مأوى. شهدت مصر عدة توابع لهذا الزلزال استمرت على مدار الأربعة أيام التالية. كان هذا الحدث هو الأكثر تدميرا من حيث الزلازل التي أثرت في القاهرة منذ عام 1847.

جيولوجيا
تقع القاهرة داخل منطقة انتشار للتصدع الأرضي والتي تنقل الامتدادات الأرضية من صدع خليج السويس إلى صدع المنزلة تحت أراضي دلتا النيل. إنحصرت الأحداث الجيولوجية للزلزال في عملية تسييل التربة التي أثرت بشكل كبير على قرية منشية فاضل بمركز العياط بمحافظة الجيزة، حوالي 18 كم (11 ميل) جنوب مركز الزلزال، ولم تظهر أي تصدعات أرضية أو فوالق.

الأضرار
كانت مناطق القاهرة القديمة هي الأكثر تضررا من الزلزال، بداية من بولاق وجنوبا على طول نهر النيل حتي قرية جرزة، العياط على الضفة الغربية للنهر. . فقد أدى الزلزال لتدمير 350 مبنى بالكامل وإلحاق أضرار بالغة 9000 مبان أخرى. أصيب 216 مسجد و350 مدرسة بأضرار بالغة وأصبح حوالي 50000 شخص مشردون بلا مأوى. أغلب الأضرار الجسيمة أنحصرت في المباني القديمة وخاصة تلك التي بنيت من الطوب. وأفادت التقارير أن حالات تسيل للتربة قد رصدت في المناطق القريبة من مركز الزلزال.

يرجع جزء من ارتفاع عدد القتلى والجرحى لحجم الذعر الناجم عن الزلزال في القاهرة نفسها. وذكر أن أضرارا قد لحقت بعدد من الآثار التاريخية في القاهرة بلغت 212 أثر من أصل 560. وسقطت كتلة كبيرة من الهرم الأكبر في الجيزة.

خصائص الزلزال
شمل الإحساس بالزلزال معظم أنحاء شمال مصر، في الإسكندرية وبورسعيد وجنوبا حتى أسيوط، وفي جنوب فلسطين. الميكانيكية البؤرية المحسوبة للزلزال ترجح أن هذا الحدث قد نشأ عن فالق عادي (انزلاق مائل ) في اتجاه غربي/شمال غربي - شرقي/جنوب شرقي أو غربي - شرقي بعنصر صغير من عملية انزلاق مضربي. انتشرت التوابع لحوالي 11 كم (6.8 ميل) إلى الجنوب الشرقي من مركز الهزة السطحي الرئيسي، مشيرا إلى انتشار أحادي الاتجاه للتمزق.كان أيضا طول التمزق للفالق يقدر بحوالي 11 كم (6.8 ميل). وقد تألف الزلزال من حدثين فرعيين، وقع الثاني منهما على بعد حوالي 27 كم (17 ميل) جنوب شرق الأول.

زلازل لاحقة
بعد 21 سنة من الزلزال حصلت هزة أرضية في مصر وكانت امتداد لهزة ارضية في اليونان بقوة 6.5 درجة على مقياس رختر، وهذه الهزة تتواكب مع الذكرى الحادية والعشرين لزلزال 12 أكتوبر 1992 المدمر، والذي وقع في الساعة الثالثة و 9 دقائق عصرًا تقريبًا.

قال الدكتور أبو العلا أمين، نائب رئيس معهد الفلك ورصد الزلازل، لأنه لا توجد علاقة علمية بين زلزال 1992 وزلزال 2013 الذي حدث في نفس اليوم والتوقيت وشعر به المصريون، وقال أنها مجرد صدفة.

المراجع

مصر في 1992
أحداث أكتوبر 1992 في إفريقيا
زلازل 1992
زلازل في مصر

زلزال القاهرة 1992


වසර 133ක් පරාධීනත්වයෙන් ගතකොට එයින් මිදී ස්වෛරී අදීන දේශයක් ලෙස යළි නැගී සිටීමේ උතුම් අවස්ථාව වර්ෂ එක්දහස් නවසිය හතලිස් අටක් වු පෙබරවාරි මස හතර වැනිදා උදාවිය. 1815 වසරේ මාර්තු 2 දින දක්වා පැවති සිංහලේ නම් රාජධානිය, ලංකා රාජධානිය (Dominion of Ceylon) යන නමින් නැවත පිහිටුවන ලදී.

එදා පැවති විවිධ හා විචිත්‍ර උත්සව හා පිංකම් මාලාව මුළු මහත් ලක් දෙරණතම සතුටු වගුරුවන විලාශයක් මවා පෑවේය.එදා පැවති ඒ අසිරිමත් පළමු නිදහස් උළෙල ජාතියේ උතුම් සැමරුමක්ම විය.පෙබරවාරි හතරවැනිදාට ඉකුත් මධ්‍යම රාත්‍රියේ ලංකාව යටත් විජිතභාවයෙන් මිදී  අනෙකුත් නිදහස් ජාතීන් අතරට එක්වීය. නැවත පිහිටවූ  ලංකා (සිලෝන්) රාජ්‍යයේ   (ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජගෙන් පසු අහෝසිව පැවති ) රජතනතුර නැවත ඇතිකරනලදී. ලංකා රාජධානියේ රජ ලෙස  ලංකාවේ VIවන ජෝජ් රජතුමා අභිශේක ලද අතර එය නාම මාත්‍රික රජ තනතුරකි. අග්‍රාමාත්‍යවරයා වුයේ ඩී.එස්.සේනානායක මැතිතුමන්ය. රජතුමන්ගේ පදිංචිය වෙනත් රටක බැවින් උන් වහන්සේ නියෝජනය පිණිස අග්‍රාණ්ඩුකාරවරයා ලෙස සර් හෙන්රි මන්ක් මේසන් මුවර් දිව්රැම් දුන්නේ ය.

ලංකාව ස්වාධීනත්වයට පත් වු මේ ඓතිහාසික දිනය රජයේ නිවාඩු දිනයක් වශෙයන් ප්‍රකාශකරන ලදි.ප්‍රථමවරට ලංකා පාර්ලිමේන්තු මන්දිරයේ කොඩි ගසෙහි සිංහ කොඩිය හා ඉංග්‍රීසි කොඩිය එකට එකක් නොපරදින සේ එදින ළෙල දුනි.බොහෝ විහාරස්ථාන හා දේවස්ථානවල ආගමික පුදපූජා පවත්වන ලදි.එක්දහස් නවසිය හතලිස් අටේ පෙබරවාරි හතරවැනිදා ඇරඹී දහහත්වන දින අවසන් වීමට නියමිත වු උත්සව මාලාවේ අතිඋත්කර්ෂවත් දිනය පෙබරවාරි දහවැනිදා උදාවිය.

එදින ස්වාධීන ලංකාවේ ප්‍රථම පාර්ලමේන්තු  සභාවාරය කොළඹ ටොරින්ටන් චතුරශ්‍රයේ ඉදිකරනලද නව රැස්වීම් ශාලාවේ පැවැත්විය.එම ගොඩනැගිල්ල මඟුල් මඩුවේ ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය අනුකරණය කොට ගොඩනගා තිබුණි.මෙම උත්සවයේ ප්‍රධානත්වය උසුලන ලද්දේ ලංකාවේ VIවන ජෝර්ජ් මහරජතුමාගේ සොහොයුරු ග්ලෝස්ටර් ආදිපාදවරයා ය. එදින උත්සවයෙන් පසු දහතුන්වැනි දින මහනුවර මඟුල් මඩුවේ පැවති උත්සවයේදී ග්ලෝස්ටර් ආදිපාදතුමා පත්තිරිප්පුවේ සිට සිංහ ධජය ඹසවා  ලංකාව නිදහස් රාජ්‍යයක් බවට ප්‍රකාශ කළේය.ඒ ප්‍රකාශයෙන් අදට වසර හෑට නවයක් ගෙවීඇත.

මේ අඩවියත් බලන්න
 ශ්‍රී ලංකාව
 ශ්‍රි ලංකාවේ ජාතිකත්වය
 සිංහලේ රාජාවලිය

ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසය

ලංකාව ස්වාධීන රාජ්‍යයක් වීම


Fernreith ist der Name folgender Orte:

 Fernreith (Feichten an der Alz), Ortsteil der Gemeinde Feichten an der Alz, Landkreis Altötting, Bayern
 Fernreith (Gemeinde Gunskirchen), Ortschaft der Katastralgemeinde Grünbach von Gunskirchen, Bezirk Wels-Land, Oberösterreich

Fernreith


Christian August von Sachsen-Zeitz (Dresden, 9 de outubro de 1666 - Regensburg, 23 de agosto de 1725) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Dresden em 9 de outubro de 1666, Castelo de Moritzburg, Dresden, Saxônia. Dos príncipes da Saxônia. Oitavo dos doze filhos do Duque Moritz de Saxe-Zeitz e sua segunda esposa Dorothea Marie de Saxe-Weimar. As outras crianças eram Johann Philipp, Mortiz, Eleonore Magdalene, Wilhelmine Eleonore, Erdmuthe Dorothea, Moritz Wilhelm, Friedrich Heinrich, Marie Sofie, Magdalene Sibylle e Wilhelmine Sofie. Ele foi destinado aos militares por sua família. Ele era duque da Saxônia. Ele também está listado como Cristiano Augusto di Sassonia; como Christianus Augustus de Saxonia, e como Ágost Keresztély (somente Christian August), por fontes húngaras.

Educação
(Nenhuma informação encontrada).

Início da vida
Com a morte de seu pai em 1681, ele o sucedeu como oficial de justiça de Thüringen. Comandou um regimento no cerco de Mainz. Ele foi para a Hungria e se juntou ao exército imperial; sua ação foi decisiva na tomada do Castelo de Buda. Entrou na Ordem Teutônica enquanto ainda era luterano. Convertido do luteranismo em 1693.

Sacerdócio
Ordenado na Letônia (sem maiores informações encontradas). Cônego, reitor, tesoureiro e decano do capítulo da catedral de Colônia. Reitor de Sankt Gerson, Colônia. Canon dos capítulos catedrais de Liège, Münster e Breslau.

Episcopado
Eleito bispo de Györ, com dispensa de idade e graus, em 18 de junho de 1696. Consagrado em 1696, Viena, pelo cardeal Leopold von Kollonitz, arcebispo de Esztergom. Concedeu dispensa para ser eleito para qualquer outra diocese alemã, em 22 de setembro de 1696. Arcebispo coadjutor de Esztergom, com direito de sucessão, e retendo a diocese de Györ durante sua coadjutora, em 24 de janeiro de 1701. Administrador, sede vacante, da arquidiocese de Colônia, 1703.

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 17 de maio de 1706; com o breve apostólico de 22 de maio de 1706, o papa lhe enviou o barrete vermelho; nunca foi a Roma para receber o chapéu vermelho e o título. Promovido à sede metropolitana e primacial de Esztergom, em 20 de janeiro de 1707. Chanceler supremo do reino húngaro. conselheiro imperial. Abençoou o casamento do imperador Carlos VI com a princesa Isabel Cristina e coroou-os como monarcas da Hungria em Pressburg (ou Pozsony, ou Possonia, hoje Bratislava, Eslováquia). Retenção concedida da administração de Györ por uma década, 15 de janeiro de 1711; prorrogado por um triênio, 30 de setembro de 1721. Nomeado protetor da Ordem de Szent Paul na Hungria, 1º de outubro de 1712. Concedeu novamente dispensa para ser eleito para qualquer outra diocese alemã, 23 de maio de 1716. Primeiro comissário imperial na Dieta de Regensburg de 1716 até sua morte, embora tenha tentado renunciar. Não participou do conclave de 1721, que elegeu o Papa Inocêncio XIII. Não participou do conclave de 1724, que elegeu o Papa Bento XIII.

Morte
Morreu em Regensburg em 23 de agosto de 1725, enquanto em uma legação imperial plenipotenciária à Dieta. Exposto na catedral de Regensburg, onde foi erguido um suntuoso monumento em sua memória. Mais tarde, o corpo foi transferido para Ujfalu, Hungria; e depois transferido para Pressburg (Bratislava), onde foi enterrado na abóbada da igreja de Saint Martin, em 16 de novembro de 1725.

Cardeais nomeados pelo papa Clemente XI

Christian August von Sachsen-Zeitz


Concatenation (ulama), SQL'de birden fazla sütunda veya değişkende yer alan metinleri birleştirme işlemidir.

SQL'de metinler + işareti ile birleştirilir.

Örnek
"SELECT isim + ' ' + soyad as kullanici FROM tblkullanici"

Formal dilleri
Programlama
Diziler ve seriler
Veri tipleri
SQL

Concatenation


O francolim-do-cabo (Pternistis capensis) é uma espécie de ave galiforme da família dos faisões (Phasianidae). É endémico da África Austral, onde é o maior francolim de sua distribuição. Ocorre na província do Cabo Ocidental na África do Sul e localmente para o norte até o sul da Namíbia. Se adaptou à vegetação exótica e a uma variedade de hábitats alterados pelo homem, mas o espaço para ninhos e poleiros é um pré-requisito. A espécie não está ameaçada.

Taxonomia
O ornitólogo inglês John Latham descreveu o francolim-do-cabo em seu A General Synopsis of Birds em 1783. Ele usou o nome inglês "Cape partridge", mas não introduziu um nome latino. Seis anos depois, em 1789, quando o naturalista alemão Johann Friedrich Gmelin atualizou o Systema Naturae de Carl Linnaeus, ele incluiu uma descrição concisa da espécie, cunhou o nome binomial Tetrao capensis e citou o trabalho de Latham. O epíteto específico capensis é o latim para o Cabo da Boa Esperança. A espécie é agora colocada no gênero Pternistis que foi introduzido pelo naturalista alemão Johann Georg Wagler em 1832. O francolim-do-cabo é considerado monotípico: nenhuma subespécie é reconhecida. Seu parente mais próximo é o francolim-do-natal, que tem uma plumagem vermiculada semelhante.

Distribuição e hábitat
É um residente comum nas regiões de veld e fynbos do Cabo Ocidental, especialmente em altitudes mais baixas, sendo substituído em altitudes elevadas pelo francolim-de-asa-cinzenta. Está presente no Carru em densidades mais baixas. A sua presença nos matos ao longo das margens dos rios inferiores Orange e Fish parece ser um fenómeno natural. Foi introduzido na Ilha Robben, onde se beneficia de um ambiente livre de parasitas. Costuma forragear em hábitats alterados, como parques, terras agrícolas, pomares, vinhedos e campos de Acacia cyclops invasoras.

Hábitos
É uma ave de áreas abertas e raquíticas, de preferência perto de água corrente. Se reproduz na primavera e no início do verão, quando também é mais vocal. Seu ninho é feito sob um arbusto e forrado com grama e ramos, seis a oito ovos são postos (mas às vezes duas fêmeas colocam em um único ninho). Esta espécie pode se tornar muito mansa se a perturbação for pouca e se alimentará em jardins, beira de estradas ou com galinhas-domésticas. Prefere correr em vez de voar ao ser perturbado, porém voa rápido e fortemente quando assustado ou pressionado. O chamado é um .

Descrição
O francolim-do-cabo mede aproximadamente  de comprimento. O macho pesa em torno de , sendo maior que a fêmea, que pesa aproximadamente . Este grande francolim parece todo escuro de longe, exceto pelas pernas vermelhas, mas quando visto de perto a plumagem é finamente vermiculada em cinza e branco, com coroa e nuca cinzentas.

Os sexos são semelhantes em plumagem, mas o macho tem duas esporas nas pernas, enquanto a fêmea pode ocasionalmente ter uma espora curta. Os jovens são semelhantes aos adultos, mas tem pernas mais opacas e vermiculações mais claras. É improvável que esse francolim seja confundido com qualquer outra espécie em sua área de alcance.

Referências

 Madge e McGowan, Faisões, Perdizes e Perdiz ,
 Sinclair, Hockey e Tarboton, Sasol Birds of Southern Africa ,

Ligações externas
 Cape francolin - Texto da espécie no Atlas das Aves da África Austral
 Xeno-canto: gravações de áudio do spurfowl do Cabo

Espécies descritas por Johann Friedrich Gmelin
Aves descritas em 1789
Espécies pouco preocupantes
Pternistis

Francolim-do-cabo


Marino Baldini (Poreč, 12. srpnja 1963.), hrvatski arheolog i povjesničar umjetnosti, lokalni dužnosnik i zastupnik u Europskom parlamentu. Obnašao dužnost načelnika općine Vižinade. Član je brojnih kulturnih vijeća i udruga kulture. Služi se engleskim, njemačkim i talijanskim jezikom. Nakon izbora 2013. ušao je u Europski parlament s liste SDP-HNS-HSU, kao član SDP-a.

Izvori

Hrvatski političari od 1989.
Životopisi, Poreč
Hrvatski arheolozi
Hrvatski povjesničari umjetnosti

Marino Baldini


An Andropogon mederensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jason Richard Swallen. An Andropogon mederensis in nahilalakip ha genus nga Andropogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Andropogon

Andropogon mederensis


Reacția Kolbe-Schmitt (denumită după Hermann Kolbe și Rudolf Schmitt) este o reacție organică de carboxilare care se realizează prin tratarea fenoxidului de sodiu (sarea sodică a fenolului) cu dioxid de carbon în condiții de presiune ridicată și la temperatură (100 atm, 125 °C), urmând ca produsul de reacție să fie tratat cu acid sulfuric. Produsul final este un hidroxi-acid aromatic, cunoscut sub numele de acid salicilic, și este un precursor al aspirinei.

Mecanism de reacție
Reacția Kolbe-Schmitt are loc după un mecanism de adiție nucleofilă a unui fenoxid, de obicei fenoxidul de sodiu (NaOC6H5) la dioxidul de carbon, cu obținerea ionului salicilat. Etapa finală este reprezentată de reacția salicilatului cu un acid, cu formarea de acid salicilic.

Aplicații
Dacă se folosește în schimb hidroxid de potasiu, se poate obține acidul p-hidroxibenzoic, un precursor important pentru obținerea de parabeni, compuși care au utilizări în industria cosmetică.

În mod similar, această metodă poate fi folosită pentru obținerea industrială a acidului 3-hidroxi-2-naftoic. Regiochimia acestei reacții de carboxilarea este favorizată de temperatură.

Vezi și
 Electroliză Kolbe

Referințe

Legături externe
 traducerea în engleză  a articolului lui Kolbe din Annalen der Chemie und Pharmacie în care se descrie descoperirea acestei reacții ('On the syntheses of salicylic acid'; titlu original: "Ueber Synthese der Salicylsäure".)
 Animație care prezintă mecanismul de reacție

Reacții de adiție
Procese industriale
Kolbe-Schmitt

Reacție Kolbe-Schmitt


Michael Thackwell (Papakura, Auckland, Novi Zeland, 30. ožujka 1961.) je bivši novozelandski vozač automobilističkih utrka. Godine 1979. osvojio je treće mjesto u Britanskoj Formuli 3 za momčad March Engineering. U Europskoj Formuli 2 se natjecao od 1980. do 1984. gdje je upisao ukupno devet pobjeda. Nakon što je 1983. osvojio titulu viceprvaka za Ralt Racing, za istu je momčad sljedeće 1984. osvojio naslov prvaka. Godine 1985. osvojio je naslov viceprvaka u Formuli 3000, također za momčad Ralt Racing. U Formuli 1 je nastupao 1980. i 1984. Debitirao je na Velikoj nagradi Nizozemske 1980. na Zandvoortu. Thackwell je na tu utrku stigao kao Tyrrellov mladi vozač i gledatelj, a onda ga je Jackie Oliver nakon prvog treninga pozvao da vozi Arrowsov bolid umjesto Jochena Massa, koji se ozlijedio na prethodnoj Velikoj nagradi Austrije. Thackwell je prihvatio poziv, no nije se uspio kvalificirati za utrku.

Izvori

Vanjske poveznice
Mike Thackwell - Driver Database
Mike Thackwell - Stats F1
Mike Thackwell - Racing Sports Cars

Novozelandski vozači Formule 1

Mike Thackwell


دائرة صبرة إحدى دوائر ولاية تلمسان وتضم بلديات:
 صبرة
 بوحلو

المصادر

صبرة

دائرة صبرة


Pot of Gold (olla de oro) es el nombre de una roca de unos 30 centímetros de diámetro con protuberancias nudosas ubicada en el cráter Gusev, en Marte. Durante un examen realizado el 25 de junio de 2004 por el vehículo Spirit se detectó hematita, lo que sugiere un pasado marciano con presencia de agua.

Referencias

Véase también
Anexo: Rocas de Marte

Enlaces externos
Nasa's Mars Exploration Program (en inglés)

Rocas de Marte
Características superficiales del cuadrángulo MC-23 (Aeolis)

Pot of Gold (Marte)


අංක ගණිතයේදී, දීර්ඝ බෙදීම යනු, සරල හෝ සංකීර්ණ  හෝ බහු-සංඛ්‍යාංක සංඛ්‍යාවන් සඳහා වන්නාවූ,  අතින් සිදු කිරීමට හැකි තරම් සරල,  බෙදීම් සිදුකිරීමට සුදුසු සම්මත බෙදුම් ඇල්ගොරිතමයකි. එය විසින් බෙදීම් ගැටළුවක්, වඩාත් පහසු පියවර මාලාවකට  කඩා වෙන් කරයි. සියළු බෙදීම් ගැටළු වලදී මෙන්ම, භාජ්‍යය නමින් හැඳින්වෙන එක් සංඛ්‍යාවක්, භාජකය නමින් හැඳින්වෙන තවත් සංඛ්‍යාවකින් බෙදෙන අතර,  ලැබෙන ප්‍රතිඵලය ලබ්ධිය ලෙසින් හැඳින්වෙයි. අභිමත පරිදී විශාල සංඛ්‍යාවන් සම්බන්ධ වන ගණනය කිරීම් සරල පියවර මාලාවක් අනුගමනය කිරීමෙන් විසඳීමට මෙය මගින් ඉඩ සලසයි.  දීර්ඝ බෙදීම සඳහා කෙටි ආකාරය හැඳින්වෙන්නේ කෙටි බෙදීම යනුවෙන් වන අතර, භාජකය එක් සංඛ්‍යාංකයක් සහිත වන සැම විටකම පාහේ දීර්ඝ බෙදීම වෙනුවට එය භාවිතා වෙයි.

අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රයේ එය සතු තැන
සාම්ප්‍රදායික ගණිතමය අභ්‍යාසයක් භාවිතයෙන් බැහැර කරමින් , බෙදුම් ගැටළු විසඳීමට බෙහෙවින් පොදු ක්‍රමය බවට මිල අධික නොවන ගණන යන්ත්‍ර සහ පරිගණක පත්ව ඇති බැවින්,  එම ගැටළු විසඳීමට කඩදාසිය හා පැන්සල භාවිතා කර ගත හැක්කේ කෙලෙසද යන්න අධ්‍යාපනික ලෙසින් පෙන්වාදීමේ ඉඩප්‍රස්ථාව අවම කර ඇත. (අභ්‍යන්තර වශයෙන්, මෙම උපකරණ විසින් විවිධවූ බෙදුම් ඇල්ගොරිතම ගොන්නක් භාවිතා කරති). එක්සත් ජනපදයෙහිදී, නොවැදගත් බවක් හුවා දැක්වීමකට දීර්ඝ බෙදීම ඉලක්කවී ඇති අතර, 4වන හෝ 5වන ශ්‍රේණි වලදී  සාම්ප්‍රදායික ලෙසින් හඳුන්වාදුන්නද, ප්‍රතිසංස්කරණ ගණිතය ඔස්සේ  පාසැල් විෂය මාලාවෙන් බැහැර කිරීමට පවා යෝජනා වී ඇත.

ක්‍රමය

ඉංග්‍රීසි-කතා කරන රටවල, ඇලය (/) හෝ  බෙදීම (÷) හෝ ලකුණු, දීර්ඝ බෙදීම හා සම්බන්ධිතව භාවිතා නොවන අතර, ඒ වෙනුවට භාජ්‍යය, භාජකය, හා  (එය ගණනය කල පසුව) ලබ්ධිය යන්නන් ටැබ්ලෝවක් ඇසුරෙන් දක්වාලනු ලැබේ.

මෙම ක්‍රියාවලිය ඇරඹෙනුයේ භාජ්‍යයේ වම් කෙළවරෙහිම ඇති සංඛ්‍යාංකය භාජකයෙන් බෙදීමෙනි. .  (පූර්ණ සංඛ්‍යාවකට වටැයන ලද) ලබ්ධිය, ප්‍රතිඵලයෙහි පළමු සංඛ්‍යාංකය වන අතර, ශේෂය ගණනය කරනු ලැබේ (මෙම පියවර අංකනය කෙරෙන්නේ අඩුකිරීමක් ලෙසිනි). භාජ්‍යයේ ඊළග සංඛ්‍යාංකය සඳහා ක්‍රියාවලිය යළි සිදුකෙරෙන විට මෙම ශේෂය ඉදිරියට ගෙන එනු ලැබේ (ශේෂය වෙත  ඊළග සංඛ්‍යාංකය 'පසුපසට ගෙන යාමක්' ලෙසින් අංකනය කෙරෙයි). සියළුම සංඛ්‍යාංක ප්‍රක්‍රියනය කෙරුමෙන් අනුතුරුව හා කිසිදු ශේෂයක් ඉතිරිව නොමැති විට ක්‍රියාවලිය සම්පූර්ණ වෙයි.

නිදසුනක් පහත දැක්වෙන අතර, 4 වෙතින් 500 බෙදීම (ප්‍රතිඵලය ලෙසින් 125 ලගා කර ලමින්) එහිදී නිරූපණය වෙයි.

      125     (පැහැදිලි කිරීම්)
    4)500
      4        (4 ×  1 = 4)
      10       (5 -  4 = 1)
       8       (4 ×  2 = 8)
       20     (10 -  8 = 2)
       20      (4 ×  5 = 20)
        0     (20 - 20 = 0)

ආශ්‍රිත

ගණිතය

දීර්ඝ බෙදීම