LGBT prava u Europskoj uniji zaštićena su ugovorima i zakonom Europske unije. Istospolna seksualna aktivnost zakonita je u svim državama EU, a diskriminacija pri zapošljavanju zabranjena je od 2000. godine. Međutim, države članice EU imaju drugačije zakone kada je u pitanju veća zaštita, istospolna građanska zajednica, istospolni brak i posvojenje djece od strane istopolnih parova.

Zaštite usvojene Ugovorima
Ugovor o funkcioniranju Europske unije sadrži u člancima 10. i 19. odredbe za borbu protiv diskriminacije na temelju seksualne orijentacije. Te su odredbe usvojene Amsterdamskim ugovorom 1999. godine.

Nadalje, člankom 21. Povelje o temeljnim pravima stoji da je "zabranjena svaka diskriminacija na temelju bilo kojeg temelja poput [...] seksualne orijentacije". Povelja je dogovorena 2000. godine i postala je pravno obvezujuća 2009. godine.

Zakonodavna zaštita

Nakon uključivanja gore spomenutih odredbi iz Amsterdamskog ugovora Direktiva o uspostavi općeg okvira za jednako postupanje pri zapošljavanju i obavljanju zanimanja stupila je na snagu 2000. godine. Ova je okvirna direktiva primorala sve države članice Unije da u roku od tri godine usvoje antidiskriminacijsko zakonodavstvo koje mora sadržavati i odredbe za zaštitu ljudi u području zapošljavanja. To zakonodavstvo moralo je sadržavati odredbe za zaštitu ljudi od diskriminacije na osnovu seksualne orijentacije.

To u praksi štiti građane EU od odbijanja posla ili otpuštanja zbog njihove seksualne orijentacije. Također ih štiti da ih kolege ne uznemiravaju zbog seksualne orijentacije. To ne uključuje odbijanje medicinske usluge ili liječenja, odbijanje dvokrevetne sobe u hotelu, zaštitu od nasilja u školi i odbijanje programa socijalnog osiguranja (npr. Mirovine preživjelih i financijsku pomoć njegovateljima). Međutim u tim se okolnostima zaštita pruža prema zakonodavstvu EU-a na temelju rase ili spola.

Predložena direktiva
Predloženi europski zakon o suzbijanju diskriminacije zabranio bi diskriminaciju u područjima socijalne zaštite, socijalnih prednosti, obrazovanja i pristupa opskrbi robom, na temelju vjerskog uvjerenja, invaliditeta, starosti i seksualne orijentacije. No direktiva je zastala u Vijeću, usprkos snažnoj podršci Europskog parlamenta.

Prava transrodnih osoba
Pravo Europske unije trenutno ima drugačiji pristup transrodnim pitanjima. Unatoč tome što je Europski parlament već 1989. godine usvojio rezoluciju o pravima transrodnih osoba, transrodni identitet nije uključen u financiranje od strane EU-a i nije spomenut u zakonu o osnivanju Europskog instituta za ravnopravnost spolova (EIGE) dok seksualna orijentacija jest. Međutim, sudska praksa Europskog suda pruža određenu zaštitu tumačenjem diskriminacije na temelju "spola", da se odnosi i na ljude koji su bili podvrgnuti terapijom promjene spola. Stoga se svi propisi EU o spolnoj diskriminaciji primjenjuju i na transrodne osobe. 2002. godine revidirana je Direktiva o jednakom postupanju iz 1976. godine koja uključuje diskriminaciju na temelju rodnog identiteta, kako bi odražavala sudsku praksu te direktive.

Prava intersex osoba
U veljači 2019. Europski parlament usvojio je rezoluciju o pravima interseksualaca. Rezolucijom se pozivaju države članice Europske unije da usvoje bolje politike koje štite interseksualne pojedince, posebno od nepotrebnih operacija i diskriminacije. U njemu je rečeno da parlament "oštro osuđuje tretmane i operaciju koja normaliziraju spol; pozdravlja zakone koji zabranjuju takvu operaciju, kao na Malti i u Portugalu, te potiče ostale države članice da što prije usvoje slično zakonodavstvo". Rezolucijom se također traži pravno priznavanje roda na temelju samoodređenja. Također potvrđuje da su interseksualni ljudi "izloženi višestrukim slučajevima nasilja i diskriminacije u Europskoj uniji" i poziva Europsku komisiju i države članice da predlože zakone za rješavanje ovih pitanja. Također uključuje potrebu odgovarajućeg savjetovanja i podrške za interseksualne osobe i njihove obitelji, mjere za zaustavljanje stigme i patologizacije s kojima se susreću interseksualne osobe i povećanje financiranja organizacija civilnog društva pod vodstvom interseksa.

Ostala djelovanja
Između 2001. i 2006., Akcijski program Zajednice za borbu protiv diskriminacije uključivao je potrošnju u iznosu od 100 milijuna eura za borbu protiv diskriminacije na mnogim područjima, uključujući i seksualnu orijentaciju.

Europska komisija je 2009. godine u Litvi uklonila zakon koji uključuje homofobni jezik i također podržala gay paradu ponosa u toj zemlji.

Vanjski odnosi
U lipnju 2010. gopdine Vijeće Europske unije usvojilo je neobvezujući skup alata za promicanje ljudskih prava LGBT osoba.

U lipnju 2013.godine Vijeće ga je nadogradilo obvezujućim LGBTI smjernicama, upućujući diplomate EU širom svijeta da brane ljudska prava LGBTI osoba.

Istospolni brak

Istopolni brak legaliziran je u Austriji, Belgiji, Danskoj, Finskoj, Francuskoj, Njemačkoj, Irskoj, Luksemburgu, Malti, Nizozemskoj, Portugalu, Španjolskoj i Švedskoj. Istospolne građanske zajednice legalizirane su u Austriji, Belgiji, Hrvatskoj, Cipru, Češkoj, Estoniji, Francuskoj, Grčkoj, Mađarskoj, Italiji, Luksemburgu, Nizozemskoj i Sloveniji. U Danskoj, Švedskoj i Finskoj, građanska partnerstva bila su zakonita između 1989. i 2012., te između 1995. i 2009., odnosno između 2002. i 2017. godine. U Njemačkoj su registrirana životna partnerstva bila zakonita između 2001. i 2017. godine. U Irskoj su građanska partnerstva bila zakonita između 2011. i 2015. godine. Međutim, postojeće civilne zajednice / registrirana životna partnerstva i dalje su priznata u svim tim zemljama.

Bugarska, Hrvatska, Mađarska, Latvija, Litva, Poljska i Slovačka ustavno su definirale brak kao zajednicu muškarca i žene.

Pravo Europske unije (Direktiva o građanskim pravima 2004/38 /EZ) zahtijeva da one države članice koje su legalizirale istospolna partnerstva međusobno priznaju istospolna partnerstva sklopljena u ostalim zemljama članicama u svrhu slobode kretanja. Europski parlament je odobrio izvješće koje poziva na uzajamno priznavanje.

Prema sudskoj praksi Europskog suda pravde koja se temelji na Okvirnoj direktivi o ravnopravnosti pri zapošljavanju, zaposlenicima koji su u zajednici s istospolnim partnerom moraju biti dodijeljene iste pogodnosti kao njihovim kolegama koje su dodijeljene nakon njihovog (heteroseksualnog) braka, gdje brak nije moguć za istospolne parove. Sud je ovo načelo utvrdio 2008. godine u slučaju Tadao Maruko protiv Versorgungsanstalt der deutschen Bühnen s obzirom na njemačko registrirano životno partnerstvo. U prosincu 2013. Sud je to potvrdio u predmetu Frédéric Hay v. Crédit Agricole mutuel (C-267/12) s obzirom na francuski pakt o građanskoj solidarnosti, koji je znatno inferiorniji u odnosu na brak od njemačkog registriranog životnog partnerstva.

Također, prema Europskom sudu u slučaju Coman i drugi, presudom od 5. lipnja 2018. "supružnik" (ili partner ili bilo koji drugi član obitelji) u Direktivi o slobodnom kretanju (2004/38 / EZ) uključuje (stranog) istospolnog supružnika; države članice moraju dodijeliti pravo boravka (stranom) istospolnom supružniku državljanina Europske unije.

Pretvorbena terapija
U ožujku 2018. većina zastupnika u Europskom parlamentu donijela je rezoluciju na 435-109 glasova kojom je osudila terapiju konverzije i pozvala države članice Europske unije da zabrane tu praksu. Izvješće koje je Intergrupa Europskog parlamenta objavila o LGBT pravima nakon donošenja mjere navodi da "trenutno samo Malta i neke regije u Španjolskoj izričito zabranjuju terapiju LGBTI konverzije."

Zakoni država članica o seksualnoj orijentaciji

 Za detalje pogledajte: LGBT prava u Europi

Otvoreno gay ljudi smiju služiti u vojsci svake zemlje Europske unije od 2018. godine.

U prosincu 2016. Malta je postala prva zemlja u EU - kao i u Europi - koja je zabranila terapiju konverzije.

Udio ispitanika po zemljama koji su se složili sa sljedećim izjavama Eurobarometra o diskriminaciji 2019. godine.

Izvori

Europsko pravo
Stranice s nepregledanim prijevodima
Prava LGBT osoba prema državi ili teritoriju

Prava LGBT osoba u Europskoj uniji


Avalon Beach is a northern beachside suburb of Sydney, in the state of New South Wales, Australia. It is 37 kilometres north of the Sydney central business district, in the local government area of Northern Beaches Council, in the Northern Beaches region.  The area was previously called Avalon, with the name Avalon Beach being assigned during a change in boundaries and names in the Pittwater region in 2012.

History
The Pittwater and Northern Beaches area was formerly inhabited by the Garigal or Caregal people in a region known as Guringai country.

European settlement
Avalon was named after the mythical Avalon, a legendary island in Celtic languages mythology. According to legends, Avalon was an earthly paradise and the final resting place of King Arthur.

The first land grant in the area was  to John Farrell in 1827. In 1833 a  land grant was made to Australia's first Catholic priest, John Joseph Therry, by Governor Bourke. A further grant of 280 acres made in 1837 meant that Therry's holdings covered most of the peninsula from Newport to Whale Beach. He built a church in this area but his plans for a settlement never eventuated. Therry fought hard for the recognition of the Catholic Church in the colony. After he died, the land was left to the Jesuit order and was then sold to help finance the rebuilding of St. Mary's Cathedral in Sydney. In the 1920s, the area was still known as 'Priest's Flat'. Arthur J Small handled a subdivision in 1921 and chose the name Avalon. Lots were sold for £100 each and included two year's free membership in the local golf club.

Significant housing developments took place during the 1920s. The architect Alexander Stewart Jolly designed a number of houses that were built in the Avalon area in that period. Loggan Rock was a flamboyant log cabin combined with a stone tower; the combination of logs and rocks gave rise to the name. The house is heritage-listed. Careel House is a bungalow made of stone that was quarried in the area. Nowadays it is on the Whale Beach side of the boundary. It is also heritage-listed. Hy Brasil, located near Clareville, was built in 1936, but was originally known as The Gem. Later it was bought by Ted Herman, son of the painter Sali Herman, who changed the name, using the name of a mythical island west of Ireland. It is heritage-listed. A sandstone cottage known as Wickham, designed by Walter Burley Griffin, was demolished with council approval in 1994.

Another significant development was the creation of Ruskin Rowe in 1950. This street was designed as an estate by the architect Harry Ruskin Rowe, son of the architect Thomas Rowe. Rowe created covenants to preserve the character of the estate, but they have been ignored to an extent over the years. Nevertheless, the estate is heritage-listed because of its historic significance, as well as its scientific significance in preserving the bushland environment of the area.

Early subdivision plans

Heritage listings
Avalon Beach has a number of heritage-listed sites, including:
 32 Plateau Road: Walter Burley Griffin Lodge
 111 Whale Beach Road: Loggan Rock

Demographics
According to the 2016 census of population, there were 9,905 residents in Avalon Beach.  73.3% of people were born in Australia. The next most common countries of birth were England 9.6%, New Zealand 2.0% and United States of America 1.1%. 90.2% of people only spoke English at home. The most common responses for religious affiliation were No Religion 43.0%, Catholic 19.4% and Anglican 18.6%.

Commercial areas
Avalon Beach features an RSL club, a surf club, bowling and sailing clubs; a golf club, a supermarket, shops, offices, cafes and a cinema. Cuisines include French, Vietnamese, Italian, Mexican, American Diner, Japanese, Thai and other Asian. There is a book shop, hairdresser, artisan bakery, petrol station, Red Cross Shop, bottle shop, many real estate agents, hardware store, florists and many homewares and dress shops. It is unique in that this large commercial centre is separated from the beach only by the road, a fact which until recently was used to argue against commercialisation of the beach side buildings themselves as restaurants and cafes were already so close to the beach.

Sport and recreation
Avalon Beach is a surfing beach and has a 25-metre salt water rock pool at the south end. It is renowned for its rich orange-coloured sand (that indicate the presence of iron oxide), which contrasts to the typical yellow coloured beaches in the eastern suburbs. Avalon Beach SLSC members patrol Avalon Beach. Several former surfing world champions are also past or current Avalon residents, including Ben Player.

Avalon Soccer Club, established 1982, has over 80 teams and 1000 registered players. Avalon Junior Rugby League Club has contributed several players active in the Australian National Rugby League. Avalon also has a small nine-hole golf course.

The former Pittwater Council created the Bangalley Headland Bicentennical Walk, which goes through part of the Careel Headland Reserve. The track starts at Whale Beach Road and goes to Marine Parade. The council also proposed a Plan of Management for the Bicentennial Walk in 2001, and adopted it in 2002. St Michaels Cave is an interesting coastal feature.

Schools
 Barrenjoey High School
 Avalon Public School
 Maria Regina Catholic Primary School
 Montessori public school on the former grounds of Barrenjoey Highschool

Culture/politics
An episode of the American television show Baywatch was shot at Avalon Beach in the late 1990s. Producers of the show, seeking to relocate from their Californian base due to cost constraints, proposed a full relocation to Avalon and promised an upgrading of the SLSC in return, painting a huge sign saying "Avalon Beach" across the surf club. However, following complaints from residents (supported by former world surfing champion and local property owner Mark Warren), the series moved instead to Hawaii. The anti-Baywatch supporters were led by former Pittwater mayor Alex McTaggart, who was subsequently elected to NSW State Parliament for two years.

In 2011-13 there was a move by the Avalon Beach Surf Life Saving club officials, led by Christine Hopton, to replace the existing surf club. The development went ahead despite opposition from local residents in the land and environment court.

Australian drama series Blue Water High was set at Avalon Beach, and the series was filmed there.

Gallery

Notable residents
 Yahoo Serious (1953-), actor and director
 Mandy Zieren (1978-), competitive bodyboarder

References

Suburbs of Sydney
Beaches of Sydney
Surfing locations in New South Wales
Northern Beaches Council

Avalon Beach, New South Wales


An Pleurothallis rubroinversa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer. An Pleurothallis rubroinversa in nahilalakip ha genus nga Pleurothallis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pleurothallis

Pleurothallis rubroinversa


Shyam Benegal (d. 1934), Hint film yönetmeni.

Unutulmaz filmleri
 1973 Ankur
 1975 Nishant
 1976 Manthan
 1977 Bhumika
 1979 Junoon
 1984 Satyajit Ray (Belgesel)
 1985 Trikaal
 1988 Bharat Ek Khoj (TV Dizisi)
 1992 Suraj Ka Satwaan Ghoda
 1998 Samar
 2001 Zubeidaa

Dış bağlantılar
 IMDB sayfası

1934 doğumlular
Andhra Pradeş doğumlular
Hint film yönetmenleri
Yaşayan insanlar
Filmfare Ödülü sahipleri

Shyam Benegal


Phrurotimpus baoshanensis est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Phrurolithidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du Yunnan en Chine. Elle se rencontre dans le district de Longyang.

Description
Le mâle holotype mesure  et la femelle paratype

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Mu, Lin et Zhang en 2022.

Étymologie
Son nom d'espèce, composé de baoshan et du suffixe latin , « qui vit dans, qui habite », lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, Baoshan.

Publication originale
 Mu, Lin & Zhang, 2022 : « First records of the genus Phrurotimpus Chamberlin & Ivie, 1935 from China, with two new species and one new combination (Araneae: Phrurolithidae). » Zootaxa, , .

Liens externes

Notes et références

Phrurolithidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique du Yunnan

Phrurotimpus baoshanensis


Agrilus interstitialis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Hespenheide & Westcott, em 2011.

Referências

interstitialis

Agrilus interstitialis


Anvar Kamilevici Ibraghimov (în ; ) a fost un scrimer specializat pe floretă, care a reprezentat succesiv Uniunea Sovietică, Echipa Unificată și Rusia. A fost laureat cu aur pe echipe la Jocurile Olimpice de vară din 1988 de la Seul și cu argint pe echipe la Campionatul Mondial din 1995 de la Haga.

După ce s-a retras din activitatea competițională, a devenit antrenor de scrimă. Din 2000 până în 2004 a fost antrenor național al echipa Rusiei de floretă juniori.

A fost căsătorit cu fosta floretistă Olga Veliciko. Împreună au un copii, Kamil, dublu campion mondial pe echipe la sabie.

Note

Legături externe
  Prezentare la Federația Rusă de Scrimă

Nașteri în 1965
Decese în 2023
Oameni din Ufa
Scrimeri olimpici sovietici
Scrimeri olimpici din Echipa Unificată
Scrimeri ruși
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 1988
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 1992
Medaliați olimpici cu aur sovietici
Antrenori de scrimă ruși
Floretiști

Anvar Ibraghimov


Christian Heinrich Hornschuch (* 3. März 1838 in Abtswind; † 17. Januar 1912 in Fürth) war ein deutscher Unternehmer, Kommunalpolitiker und Mäzen. Für seine unternehmerischen und sozialen Verdienste wurde er vielfach ausgezeichnet, u. a. mit der Ehrenbürgerwürde von Weißenstadt und Forchheim.

Für sein Unternehmen Weber & Ott ließ er die erste Überland-Telefonverbindung Deutschlands von Fürth nach Forchheim installieren.

Leben
Er war der Sohn des Weinhändlers Carl Heinrich Hornschuch (1809–1884), besuchte die Volksschule in Abtswind und danach eine Handelsschule in Neustadt an der Aisch. Gemeinsam mit seinem Vater erwarb er 1857 ein Handelshaus in Windsheim. 1861 heiratete er Elisabeth Babette Magdalena Ott (1835–1870) und wurde dadurch Mitinhaber des vom Schwiegervater Konrad Ott geleiteten Textilhauses Weber & Ott in Fürth.

1883 ließ er zwischen seinem Fürther Hauptkontor (Maxstraße 36–38) und der Weberei in Forchheim entlang des Ludwig-Donau-Main-Kanals eine Telefonleitung legen, die die erste Überlandtelefonanlage Deutschlands überhaupt war und mit 34 Kilometern Gesamtlänge bis mindestens 1887 die längste Telefonleitung Deutschlands blieb. Die Leitung diente bis 1921 ausschließlich seinem Unternehmen.

Nach dem Tod seiner ersten Frau heiratete er 1870 deren Cousine, Anna Maria Johanna Ott (1845–1921). Beiden Ehen entstammten insgesamt zwölf Kinder. Nachdem der Schwiegervater Ott in den Ruhestand getreten war, wurde Hornschuch 1872 alleiniger Inhaber des Textilhauses in Fürth. Hatte das Unternehmen bislang nur Handweber in Heimarbeit beschäftigt, so gründete Hornschuch 1873 in Forchheim eine mechanische Weberei, die rasch anwuchs und alsbald Zweigbetriebe in Erlangen, Brand, Marktredwitz und Wunsiedel sowie zugehörige Spinnereien in Forchheim, Kulmbach und Mainleus betrieb. Bis kurz vor dem Ersten Weltkrieg war das Unternehmen auf rund 5000 Beschäftigte angewachsen.

Hornschuch wurde 1869 Vorstand des Kaufmännischen Vereins von Fürth und Ergänzungsrichter beim dortigen Handelsgericht. 1886 wurde er zum Kommerzienrat und zum Ehrenbürger von Weißenstadt ernannt, wo er viele Hausweber beschäftigt hat. 1889 wurde er in den Vorstand des Bezirksgremiums gewählt. Ab 1892 gehörte er dem Ausschuss zur Hebung der Fluss- und Kanalschifffahrt in Bayern an.

Hornschuch zeichnete sich außer durch seinen unternehmerischen Geist auch durch großes soziales Engagement aus. In Fürth und Forchheim hat er zahlreiche Stiftungen für soziale Zwecke errichtet, u. a. für das Fürther Volksbildungsheim und die dortige Schulzahnklinik, für die Mädchenschule in Forchheim sowie für verschiedene Kirchen. am 27. Juli 1906 wurde er mit der silbernen Prinzregent-Luitpold-Medaille ausgezeichnet, am 1. Januar 1908 mit dem Verdienstorden IV. Klasse vom Heiligen Michael. Er wurde auch Ehrenbürger von Forchheim. In Fürth wurde die Hornschuchpromenade nach ihm benannt.

Sein Unternehmen wurde 1905 in eine Familien-Aktiengesellschaft umgewandelt. Ein Sohn aus der zweiten Ehe, Fritz Hornschuch (1874–1955), übernahm das Tochterunternehmen Kulmbacher Spinnerei. Der aus erster Ehe stammende Sohn Konrad Hornschuch (1864–1943) gründete 1905 in Urbach eine eigene Weberei, aus der sich die heute in Weißbach ansässige Konrad Hornschuch AG entwickelte.

Literatur
 Hermann Strole: Darinnen leben und weben wir. 50 Jahre Konrad Hornschuch. Die Landschaft, das Geschlecht, das Werk, das Jubiläum. Urbach 1956, S. 158–163.

Unternehmer (19. Jahrhundert)
Ehrenbürger von Forchheim
Ritter IV. Klasse des Verdienstordens vom Heiligen Michael
Ehrenbürger im Landkreis Wunsiedel im Fichtelgebirge
Weißenstadt
Deutscher
Geboren 1838
Gestorben 1912
Mann

Heinrich Hornschuch


Âyet ya da Âyet-i Kerime (Arapça: آية veya آية كريمة), Kur'an surelerini oluşturan harf, kelime veya cümlelerdir.

Âyet Arapçada delil, açık alamet, veri veya işâret gibi anlamlara gelmektedir. Türkçe olarak Ayet şeklinde kullanımı yaygındır. Kur'an'da da cümle içinde bulunduğu konuma göre mucize (Bakara, 2/211), alamet (Bakara, 2/248), ibret (Nahl,16/ 11), acayip iş (Mü'minun, 23/50), delil (İsra, 17/12) ve Kur'an ayeti (Nahl, 16/101) karşılığı olarak kullanılmıştır.

Ayetlerin yapısı ve sayısı
Kur'an'daki ayetlerin uzunlukları, Mushaf'ta tam bir sayfa ile en kısa olarak bir ya da birkaç harften oluşan 'kesik harfler' veya Mukattaa harfleri arasında değişmektedir.

Kur'an ayetlerinin sayısı Orijinal Kur'anın elde olmaması, Kur'anın yazım dönemindeki alfabetik yetersizliklerden dolayı noktalama işaretlerinin olmaması sebebiyle ayetlerin nereden başlayıp nerede bittiğinin bilinmemesi, besmelenin ayet olup olmadığı, mukatta' harflerinin birer ayet sayılıp sayılmaması gibi sebeplerle kesin olarak bilinmemektedir. Kur'an mushaflarında mevcut numaralandırmaya göre 6237 ayet bulunmaktadır. Ayrıca resmi Osman mushafı dışındaki sahabelere ait bazı Kuran nüshaları arasında farklılıklar bulunduğu da bilinenler arasındadır.

Farklı zamanlarda yazılan ayetlerin sureler içerisinde diziliminin vahiy ile belirlendiğine inanılır.

Kur'an ayetleri Kur'ana göre muhkem ve müteşabih (alegorik) olarak ikiye ayrılır.

Bunlardan muhkem (sağlam, tahkimat yapılmış, güçlendirilmiş) olanların anlamlarının herkesin anlayabileceği şekilde apaçık, müteşabih (benzeşik, temsili veya alegorik) olanların ise birtakım anlatı, işaret, ima veya imgelerle konuları ele aldığına, önemli olanın anlatılmak istenen mana ve ana fikir olduğuna inanılır. Ayetlerin sınıflandırılması ve anlaşılması amacıyla islam dünyasında binlerce tefsir ve meal kitabı yazılmıştır.

Kur'an

Arapçadan Türkçeye geçen sözcükler

Ayet


O HMS Searcher foi um porta-aviões de escolta operado pela Marinha Real Britânica e um membro da Classe Attacker. Sua construção começou em fevereiro de 1942 nos estaleiros da Seattle-Tacoma Shipbuilding originalmente como um membro da Classe Bogue para a Marinha dos Estados Unidos e foi lançado ao mar em junho do mesmo ano. Ele foi transferido para o Reino Unido ao ser finalizado e comissionado em abril de 1943. Era capaz de transportar 24 aeronaves, era armado com uma bateria antiaérea de canhões de 102, 40 e 20 milímetros, tinha um deslocamento carregado de mais de catorze mil toneladas e conseguia alcançar uma velocidade máxima de dezoito nós.

O Seacher operou principalmente com a Frota Doméstica, proporcionando escolta para comboios no Oceano Atlântico e participando de ataques contra alvos inimigos na Noruega. Em meados de 1944 tomou parte da invasão do sul da França, retomou suas funções de escolta de comboios e ataque até julho de 1945, quando foi transferido para a Frota Oriental, porém a guerra acabou antes que ele chegasse. O navio foi descomissionado e devolvido para aos Estados Unidos, que o revendeu para uso comercial. Foi vendido para a J & A T Vatis da Grécia como o SS Captain Theo e depois comprado pela Orient Overseas Line, que o operou como SS Oriental Banker até desmontá-lo.

Navios de 1942
Navios construídos em Washington
Porta-aviões de escolta da Marinha Real Britânica
Porta-aviões de escolta do Reino Unido na Segunda Guerra Mundial

HMS Searcher (D40)


Gilgel Abay (ግልገል አባይ, Gǝlgäl Abbay) je rijeka u središnjoj Etiopiji. Izvire u planinama Gojjam, teče prema sjeveru i prazni se u jugozapadni dio jezero Tana, na . Veće pritoke Gilgel Abbay su Ashar, Jamma, Kelti i Koger. Dugo se smatrao pravim izvorom Nila, a isusovački svećenik Pedro Paez posjetio je rijeku 1618. Ime Gilgel Abbay znači Mali Nil, kao što je Abbay naziv za Plavi Nil.

Osobine
To je vijugava rijeka, sa slijevom od 3887 km³. Blizu ušća je široka 71 metar, s nagibom od 0,7 metara po kilometru. Prosječni promjer materijala na dnu rijeke je 0,37 mm (pijesak).

Gilgel Abay izvire na sjevernim padinama planine Giš koja se uzdiže na jugu jezera jezera Tana u regiji Amhara na visini od 2600 m. Potom rijeka teče prema sjeveru i uvire u jezero Tana pored grada Bahir Dar.

Najveći su pritoci rijeke Gilgel Abay: Ašar, Jama, Kelti, i Koger.

Transport taloga
Rijeka godišnje prenosi 22.185 tona taloga i 7,6 milijuna tona suspendiranog nanosa do jezera Tana.

Izvori

Daljnje čitanje
 S. Uhlenbrook, Y. Mohamed, and A. S. Gragne, "Analyzing catchment behavior through catchment modeling in the Gilgel Abay, Upper Blue Nile River Basin, Ethiopia." Hydrol. Earth Syst. Sci., 14, 2153–2165, 2010
Hydrologic Impact of Land-Use Change in The Upper Gilgel Abay River Basin, Ethiopia; TOPMODEL http://www.itc.nl/library/papers_2010/msc/wrem/gumindoga.pdf

Rijeke u Etiopiji
Porječje Nila

Gilgel Abay


Bosnek (en bulgare : ) est un village bulgare situé dans la municipalité de Pernik, dans l'ouest du pays. En 2020, il a une population de .

Le village est bordé de montagnes et de forêts. On peut y camper.

Références

Voir aussi

Liens externes

Pernik

Bosnek


Adra je grad u pokrajini Almeriji, autonomnoj zajednici Andaluziji u Španjolskoj. Grad je prema popisu stanovništva iz 2018. imao 24.859 stanovnika.

Povijest

Abderu su osnovali Feničani kao trgovačku luku. Za vrijeme Rimskog Carstva Abdera grad je postao jedan od važnijih gradova Rimske provincije Betike.

Grad je bio zadnje uporište Maura. U siječnju 1492. ovdje su Mauri pod vodstvom Boabdila bile poražene, čime je došlo do kraja Maurske vlasti u Španjolskoj.

Galerija

Izvori

Vanjske poveznice

  Službena stranica grada
  Službena stranica grada

Gradovi u Andaluziji

Adra (Španjolska)


نت توب  هو أحد أنواع أجهزة المكتب المصغرة أو كمبيوتر مصغر صنع لأداء مهام محددة مثل تصفح الإنترنت، والوصول إلى تطبيقات شبكة الإنترنت، وتطبيقات الإنترنت الغنية، ومعالجة ملفات الصوت والفيديو.

مراجع

تقنية ملائمة
حواسيب شخصية

نت توب


كوارك ساحر أو فاتن  ورمزه (c)، ثالث أثقل الكواركات وزنا، وهو جسيم أولي وأحد المكونات الرئيسية للمادة. وقد وجد الكوارك الساحر في الهادرونات والتي هي جسيمات دون ذرية متكونة من الكوارك، ومن الهادرونات التي تحتوي على كوارك ساحر: ميزون () وميزون ()، و()، وجسيمات ساحرة أخرى.

الكوارك الساحر جزء من الجيل الثاني للمادة مع كوارك غريب، ولديه شحنة كهربائية تعادل+  e وكتلة ظاهرة . كما هو الحال في جميع الكواركات فإن الكوارك الساحر يعتبر فرميون أولي له لف مغزلي - وتفاعله مع جميع قوى الترابط الأربع: كهرومغناطيسية, جاذبية, و تآثر قوي , و تآثر ضعيف. ويسمى ضديده باسم مضاد الكوارك الساحر أو كوارك ساحر مضاد أو نقيض الساحر، فهو يعادله بالحجم ومعاكس له بالرمز.

خمن بعض العلماء مثل جيمس بيوركن وشيلدون جلاشو بوجود هذا الكوارك سنة 1964. لكن الذي تنبأ بها كان وجون ليوبولوس ولوسيانو مياني إضافة إلى شيلدون جلاشو سنة (1970). أول جسيم ساحر (وهو الجسيم الذي يحتوي على كوارك ساحر) تم أكتشافه هو ميزون J/ψ بواسطة فريق عمل في مختبر مركز المعجل الخطي ستانفورد SLAC تحت إشراف  بورتون ريختر وفريق آخر في مختبر (BNL) بقيادة صمويل تينج اكتشاف ميزون  -ومن ثم الكوارك الساحر- قد بشر بسلسلة من الاكتشافات والتي تعرف مايسمى بثورة نوفمبر.

الهادرونات التي تحتوي على كوارك ساحر

من الهادرونات التي تحتوي على على كوارك ساحر:
 ميزون دي ويحتوي على كوارك ساحر (أو ضديده) وعلوي أو كوارك سفلي.
 ميزون  يحتوي على كوارك ساحر وكوارك غريب.
 يوجد العديد من حالات السحر، مثل  ميزون J/Psi والتي تحتوي على كوارك ساحر ونقيضها .
 تم رصد باريون ساحر، وتسميته بالتناظر مع الباريونات الغريبة (أي )

المصادر

جسيمات أولية
كوارك

كوارك ساحر


is a town located in Chita District, Aichi Prefecture, Japan. , the town had an estimated population of 22,701 in 8852 households, and a population density of 491 persons per km². The total area of the town was

Geography
Mihama is located in the center of Chita Peninsula in southern Aichi Prefecture, bordered by Mikawa Bay to the east and Ise Bay to the west. Part of the town's area is within the borders of the Mikawa Wan Quasi-National Park.

Neighboring municipalities
Aichi Prefecture
Taketoyo
Tokoname
Minamichita

Demographics
Per Japanese census data, the population of Mihama peaked at around the year 2005 and has been in slow decline since.

Climate
The town has a climate characterized by hot and humid summers, and relatively mild winters (Köppen climate classification Cfa).  The average annual temperature in Mihama is 15.6 °C. The average annual rainfall is 1737 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around 27.4 °C, and lowest in January, at around 4.8 °C.

History
The villages of Kōwa and Noma were established within Chita District, Aichi with the establishment of the modern municipalities system on October 1, 1889. Kōwa was raised to town status on May 6, 1903 and Noma on July 1, 1942
The town of Mihama was established on April 1, 1955 through the merger of the towns of Kōwa and Noma. On March 31, 1957, the area of the town expanded when the neighboring town of Kosugaya was dissolved, and divided between Mihama and Tokoname. During March 2006, discussions were held to merge Mihama with the town of Minamichita to the south to form the new city of "Minamicentrair" named after the popular nickname for Chūbu Centrair International Airport, but the merger proposal was strongly opposed by the majority of the inhabitants of Minamichita, and the merger did not take place.

Economy
The primary sector dominates the economy of Mihama, notably commercial fishing and agriculture.

Education
Nihon Fukushi University – Mihama Campus
Mihama has five public elementary schools and two public junior high schools operated by the town government, and one high school operated by the Aichi Prefectural Board of Education.

High school
Nihon Fukushi University Affiliated High School

Junior high schools
Kōwa Junior High School
Noma Junior High School

Elementary schools
Okuda Elementary School
Kōwa Elementary School
Kaminoma Elementary School
Futo Elementary School
Noma Elementary School
Minami-Kōwa Elementary school (School closed and merged with Kōwa Elementary School on March 31, 2022)

Transportation

Railway
 Meitetsu – Kōwa Line
-
 Meitetsu – Chita New Line
 -  -  -

Buses

Chita Noriai
Kōwa - Morozaki port
Uenoma - Tokoname - Rinkū Tokoname - Tokoname Hospital

Highway
  Minamichita Road

Local attractions

Minami-Chita Beachland - beach resort
Nomazaki Lighthouse
Sugimoto Art Museum
Tylek & Tylecek Mihama Museum

Notable people
Otokichi, Edo period Japanese castaway
Souichi, Japanese comedian

References

External links

Towns in Aichi Prefecture
Populated coastal places in Japan

Mihama, Aichi


කමිලා ඇන්ටොනියා අමරන්ටා බෂේහෝ ඩව්ලින් () () (උපත 28 අප්‍රේල් 1988 සන්තියාගෝ හිදී) යනු චිලියානු භූගෝල විද්‍යා උපාධිඅපේක්ෂක ශිෂ්‍යාවක් සහ චිලියානු කොමියුනිස්ට් තාරුණ්‍යය පක්ෂයේ සාමාජිකාවක් වෙයි. චිලි විශ්වවිද්‍යාල මහා ශිෂ්‍ය සංගමයයේ  (Fech) සභාපති සහ චිලියානු ශිෂ්‍ය සන්ධානයෙහි (Confech) ප්‍රධාන ප්‍රකාශක ලෙසින් ඇය, උසස් තත්ත්වයෙහි අධ්‍යාපනය ලැබීමට වඩාත් හොඳ අවස්ථා දිනාගැනීමේ ව්‍යාපාරය අප්‍රේල් 2011 අගභාගයෙහිදී මෙහෙයවූ අතර — එය  දිගටම  පවතියි.

ආශ්‍රිත

1988 උපත්

කමිලා බෂේහෝ


Silvestro Belli (Anagni, 29 de dezembro de 1781 - Jesi, 9 de setembro de 1844) foi um cardeal italiano.

Nascimento
Nasceu em Anagni em 29 de dezembro de 1781. De família patrícia. Filho de Tommaso Belli e Diomira Rinaldi. Seu irmão Francesco foi auditor (1816) e internúncio da nunciatura em Lucerna (1818-1819) e faleceu em 1820. Seu primeiro nome também consta como Silvester.

Educação
Estudou no Seminário de Anagni; e mais tarde, com Canon Carticoni. Estudou Direito em Roma.

Início da vida
Foi secretário do Bispo de Anagni, Giovanni Devoti (1800). Cônego coadjutor da Catedral de Anagni (1803). Professor de Física, Metafísica e Matemática do Seminário de Anagni (1804). cônego titular da catedral de Anagni (1811); depois professor de filosofia e reitor do Seminário até 1817. Ainda cônego coadjutor de Anagni, prestou juramento de fidelidade ao imperador Napoleão I da França, como quase todo o clero da diocese, seguindo as instruções do então bispo Gioacchino Tosi (então suspenso em 1815), e em 1814 teve que se retratar. Ingressou ao serviço da Cúria Romana como camareiro particular supranumerário. Somistada SC de Propaganda Fide (1820) e censor da Academia de Religião Católica (1822). Secretário da Comissão Apostólica para a Holanda (1823-1825). Cônego beneficiário da Basílica Patriarcal do Vaticano e auditor do Cardeal Ignazio Nasalli. Pro-sigillatore da Penitenciária Apostólica (1826-1832). Roupão com nomepelo Papa Pio VIII antes de 4 de abril de 1829. Prelado doméstico de Sua Santidade, 2 de julho de 1830. Tenente civil do tribunal do Vicariato de Roma, 2 de julho de 1830. Referendário do Tribunal da Assinatura Apostólica de Justiça, 15 de julho , 1830. Nomeado prelado da SC da Imunidade Eclesiástica antes de 4 de setembro de 1830. Nomeado delegado apostólico em Benevento antes de 25 de junho de 1831; em Orvieto, antes de 5 de outubro de 1831 e em Fermo, antes de 27 de junho de 1832. Chamado de volta a Roma, foi nomeado cônego da patriarcal basílica vaticana em 29 de junho de 1834. Substituto de assuntos internos na Secretaria de Estado, 1º de agosto de 1834. Secretário da SC Consistorial e do Sagrado Colégio dos Cardeais, 11 de julho de 1836. Assessor da SC da Suprema SC do Santo Ofício, antes de 3 de novembro de 1838. Examinador dos bispos em direito canônico, 18 de dezembro de 1839.

Ordens sagradas
(Nenhuma informação encontrada).

Cardinalado
Criado cardeal e reservado in pectore no consistório de 14 de dezembro de 1840; publicado no consistório de 12 de julho de 1841; recebeu o gorro vermelho e o título de S. Balbina, a 15 de julho de 1841.

Episcopado
Eleito bispo de Iesi em 24 de janeiro de 1842. Consagrado em 24 de fevereiro de 1842, na igreja de S. Lorezno em Damaso, Roma, pelo cardeal Carlo Pedicini, auxiliado por Fabio Maria Asquini, arcebispo titular de Tarso, e por Stefano Scerra, bispo titular de Orope.

Morte
Morreu em Iesi em 9 de setembro de 1844. Exposto e enterrado na catedral de Iesi.

Cardeais nomeados pelo papa Gregório XVI

Silvestro Belli


Pizza is an open-source superset of Java 1.4, prior to the introduction of generics for the Java programming language.  In addition to its own solution for adding generics to the language, Pizza also added function pointers and algebraic types with case classes and pattern matching.

In August 2001, the developers made a compiler capable of working with Java.  Most Pizza applications can run in a Java environment, but certain cases will cause problems.

Pizza's last version was released in January 2002. Its main developers turned their focus afterwards to the Generic Java project: another attempt to add generics to Java that was officially adopted as of
version 5 of the language. The pattern matching and other functional programming-like features have been further developed in the Scala programming language.
Martin Odersky remarked, "we wanted to integrate the functional and object-oriented parts in a cleaner way than what we were able to achieve before with the Pizza language. [...] In Pizza we did a clunkier attempt, and in Scala I think we achieved a much smoother integration between the two."

Example
public final class Main {
  public int main(String args[]) {
    System.out.println(
      new Lines(new DataInputStream(System.in))
        .takeWhile(nonEmpty)
        .map(fun(String s) -> int { return Integer.parseInt(s); })
        .reduceLeft(0, fun(int x, int y) -> int { return x + y; }));
        while(x == 0) { map.create.newInstance() }
  }
}

References

External links

Java programming language family
JVM programming languages

Pizza (programming language)


Árpád Bárány, né le , est un escrimeur hongrois pratiquant l'épée. Il a été champion olympique d'épée avec l'équipe de Hongrie en 1964.

Palmarès
 Jeux olympiques
  Médaille d'or par équipes aux Jeux olympiques de 1964 à Tokyo

Notes et références

Liens externes

Épéiste hongrois
Champion olympique d'escrime
Champion olympique hongrois
Escrimeur aux Jeux olympiques d'été de 1964
Naissance en juin 1931

Árpád Bárány


Constantin Drăgănescu () a fost un actor român.

Filmografie

 Puterea și adevărul (1972)
 Conspirația (1973)
 Departe de Tipperary (1973)
 Actorul și sălbaticii (1975)
 Ultimele zile ale verii (1976)
 Am fost șaisprezece (1980)
 Angela merge mai departe (1982)
 Secvențe... (1982)
 Glissando (1984)
 François Villon – Poetul vagabond (1987)
 Secretul armei... secrete! (1989)
 Drumeț în calea lupilor (1990)
 Marea sfidare (1990)
 A unsprezecea poruncă (1991)
 Cel mai iubit dintre pămînteni (1993)
 E pericoloso sporgersi (1993) - regizorul tehnic
 Începutul adevărului (Oglinda) (1994)
 Punctul zero (1996)
 Asfalt Tango (1996)
 Omul zilei (1997)
 Marfa și banii (2001) - tatăl lui Ovidiu
 Filantropica (2002) - tatăl lui Ovidiu
 Turnul din Pisa (2002)
 Niki Ardelean, colonel în rezervă (2003) - Predescu, administratorul blocului
 Milionari de weekend (2004) - nea Alecu
 Tache (2008) - Bobicescu
 Amintiri din Epoca de Aur 2: Dragoste în timpul liber (2009) - administratorul blocului
 Medalia de onoare (2009) - Petre

 Pup-o, mă! (2018) - bătrânul
 Coborâm la prima (2018)
 Un etaj mai jos (2015) - Dan
 Cel ales (2015)
 Condamnat la viață (2013) - Markus
 Câinele japonez (2013)
 Carmen (2013) - tatăl lui Puiu
 Sunt o babă comunistă (2013) - nea Pancu
 Las Fierbinți (2012) - Drăgănescu
 Ursul (2011) - nuntaș bătrân
 O secundă de viață (2009)
 Bomboane de ciocolată (2007)
 California Dreamin' (nesfârșit) (2007) - bunicul
 Cu un pas înainte (2007) - Vasile Leonte (1 episod, 2007)
 Cu inima îndoită (2006) - Emil
 Margo (2006)
 Marilena de la P7 (2006) - Nea Costel
 Nevroze nocturne (2006)
 15 (2005)
 Challenge Day (2005) - Administrator
 Le tramway d'Andréa (2005) - Le chef de dépôt
 Camera ascunsă (2004) - Nea Tomiță
 Italiencele (2004) - Nea Chitu
 Maria (2003) - fratele lui Ion
 Țăcăniții (2002)
 În fiecare zi Dumnezeu ne sărută pe gură (2001)
 Detectiv fără voie (2001) - bețiv
 Epicentru (2000) - Passenger #1
 Zack și sabia vrajită (1999) - Old Man with Cart
 Trenul vieții (1998)
 Brâncuși (1996)
 Dark Angel: The Ascent (1994) - Man in Hell
 Invisible: The Chronicles of Benjamin Knight (1993) - gropar
 Balanța (1992)
 Șobolanii roșii (1991)
 Din nou împreună (1978) - Talica
 Nu-ți plătesc (1968)
 Regina (2009) - Doctorul David
 Iubire și onoare (2010) - Marcel
 "Otto barbarul(2020) - Bubu

Referințe și note

Vezi și
 Listă de actori români

Legături externe

 https://www.cinemagia.ro/actori/constantin-draganescu-19690/

Nașteri în 1936
Decese în 2020
Actori de film români
Constănțeni

Constantin Drăgănescu


An Platanthera vossii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni F.W.Case. An Platanthera vossii in nahilalakip ha genus nga Platanthera, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Platanthera

Platanthera vossii


Las provincias de Bolivia son las subdivisiones territoriales intermedias del país, inferiores a los departamentos y superiores a los municipios. El gobernador de cada departamento designa los subgobernadores, que están a cargo de la administración de las provincias. En el departamento de Tarija la autoridad que ejerce la representación político administrativa de la provincia se denomina ejecutivo seccional de desarrollo.

Bolivia posee 112 provincias, que se agrupan en 9 departamentos. La provincia más meridional es la de Sud Lípez en el departamento de Potosí; la más oriental es la de Germán Busch en el departamento de Santa Cruz; la más septentrional es la provincia del General Federico Román en el departamento de Pando; y la más occidental es la del General José Manuel Pando en el departamento de La Paz.

La provincia más grande es la provincia Cordillera en el departamento de Santa Cruz; y la más pequeña es la provincia de Germán Jordán en el departamento de Cochabamba: La provincia más poblada es la provincia Andrés Ibáñez en el departamento de Santa Cruz; y la menos poblada es la provincia de Mejillones en el departamento de Oruro.

Historia

Real Audiencia de Charcas
Desde la época de la Nueva Toledo hasta la Real Audiencia de Charcas de la época colonial, el territorio de Bolivia comprendió cuatro provincias. La jurisdicción territorial de la Audiencia de Charcas se abarcaba tierras desde el Cuzco, al norte, hasta Buenos Aires (incluyendo Paraguay y Tucumán) al sur y desde el Océano Pacífico (Atacama) al oeste, hasta la frontera con el Brasil, al este. En el año 1776, al establecerse el virreinato de Buenos Aires, los territorios del Río de La Plata, Tucumán y Paraguay, pasaron a depender de ella. Se tenían, en lo que hoy es el territorio boliviano, 4 provincias y corregimientos además de 2 misiones: Intendencia de La Paz que incluía Chucuíto, Azángaro, Lampa, Carabaya y Paucarcolla, actualmente en el Perú, intendencia de Potosí con territorios en Atacama y el actual departamento de Tarija más el Chaco Central o Gualamba, la intendencia de Chuquisaca que incluía partes del norte del departamento de Potosí, todo el departamento de Oruro y todo el departamento de Chuquisaca que incluía al Chaco Boreal, intendencia de Santa Cruz de la Sierra, que incluía todo el departamento de Cochabamba y el departamento de Santa Cruz las dos misiones de Moxos y Chiquitos, la población de Mizque era su capital. Años después, las provincias fueron convertidas en departamentos.

Independencia
Después de la Independencia de Bolivia en 1825, el nuevo gobierno adoptó el sistema francés de división territorial que dividía al país en departamentos, estos en provincias y éstas en cantones. El 23 de enero de 1826, en el gobierno de Antonio José de Sucre se estableció por ley que esta fuese la división territorial oficial de Bolivia, convirtiendo lo que eran antes las subdelegacías en provincias. Esta división política-territorial fue cambiada durante los 167 años de vida republicana de Bolivia, en los cuales se fueron creando nuevas provincias sobre la base de las ya existentes.

Opción por la autonomía
La Constitución Política de Bolivia de 2009 reconoce a la provincia como una unidad político administrativa o unidad territorial en su artículo 269 y le da derecho a la autonomía.

El 6 de diciembre de 2009 se realizó el referendo por el que la población de la provincia del Gran Chaco en Tarija aprobó por 80,4% el establecimiento de la región autónoma del Gran Chaco, sobre la base de la jurisdicción territorial de tres municipios: Caraparí, Villamontes y Yacuiba.

Véase también
 Anexo:Provincias de Bolivia
 Organización territorial de Bolivia
 Departamentos de Bolivia
 Municipios de Bolivia

Referencias

Provincias de Bolivia


Ivan Gašparovič (d. 27 Mart 1941), Slovak politikacı ve hukuk profesörü olan Gašparovič, 2004-2014 yılları arası Slovakya eski Cumhurbaşkanıdır. Aynı zamanda yeniden seçilebilen için ilk Slovak devlet başkanıdır.

Dış bağlantılar

  website
 Resmi websitesi

|-

|-

1941 doğumlular
Slovakya cumhurbaşkanları
Yaşayan insanlar
Hırvat asıllı Slovaklar
Ulusal Konsey (Slovakya) başkanları

Ivan Gašparovič


Arnaud Gouillon (pseudonymes Arnaud Borella et Arno Gujon) est un militant identitaire franco - serbe né le  à Grenoble. Il est le fondateur et directeur de l'ONG française d'extrême droite Solidarité Kosovo et directeur par intérim de la Direction de la coopération avec la diaspora et les Serbes de la région, un organe administratif du ministère des Affaires étrangères serbe.

En 2011, il est investi par le Bloc identitaire pour se présenter aux élections présidentielles. Depuis 2012, il vit à Belgrade. En 2018, suspecté d'espionner pour la Russie, il est interdit d'entrée au Kosovo. Proche du pouvoir serbe, il est actif dans plusieurs associations culturelles et organise des conférences et forums en Serbie et à l'étranger, faisant l'objet de controverses, décrites comme des outils de propagande servant à rallier l'opinion contre le multiculturalisme et l'immigration musulmane.

Biographie
Arnaud Gouillon naît le 27 novembre 1985 à Grenoble, France et grandit à Jarrie.

En 2011, Arnaud Gouillon se présente à l'élection présidentielle de 2012 en France, pour le Bloc identitaire, avant de retirer sa candidature.

En septembre 2018, Arnaud Gouillon, soupçonné de travailler secrètement pour la Russie, est interdit d'entrée au Kosovo par les gardes frontières albanais du Kosovo.

Il est proche de Nikola Mirkovic, militant d'extrême droite partisan d'un Kosovo serbe et du SNS, parti nationaliste serbe.

En août 2022, son compte Twitter est suspendu, ainsi que celui d'autres responsables serbes.

Carrière
En 2020, il est nommé directeur du Bureau de coopération avec la diaspora et les Serbes de la région par le gouvernement serbe.

Solidarité Kosovo

En 2004, il fonde l'organisation humanitaire Solidarité Kosovo. L'association est classée à l'extrême droite et décrite comme proche du mouvement identitaire, auquel appartiennent Philippe Vardon, Arnaud et Bertrand Gouillon. Selon Le Monde, en 2017, le bracelet « Solidarité Kosovo » est devenu un symbole de ralliement des identitaires. Nikola Mirkovic, militant d'extrême droite partisan d'un Kosovo serbe, est également membre de l'association. En 2022, l'organisation est liée et affiliées à divers réseaux d'extrême droite à travers l'Europe, parmi lesquels Génération Identitaire, le Rassemblement national de Marine Le Pen, et est en lien avec le ministère des Affaires étrangères serbe et les mouvements nationalistes serbes.

L'ONG est considérée, ainsi que d'autres ONG similaires, comme une tentative de changer l'image de l'extrême droite et d'« élaborer un récit qui dépeint le christianisme en Europe comme menacé par l'Islam ».

L'organisation fait l'objet de controverses : elle est accusée d'être en réalité un outil de propagande servant à rallier l'opinion publique contre le multiculturalisme et l'immigration musulmane, dont la façade humanitaire, discriminatoire car ne s'adressant qu'à un certain groupe de population, servirait essentiellement à pousser des idées politiques et contribuer à de la propagande, plutôt qu'à changer la situation des habitants sur le terrain. Balkan Insight note que moins de la moitié des subventions reçues par l'ONG bénéficient aux personnes « sur le terrain ».

Ses actions sont controversées, qualifiées d'activités de propagande pour diffuser des théories d'extrême droite, selon lesquelles les Chrétiens blancs d'Europe seraient menacés par l'islam, en lien avec la théorie complotiste du Grand remplacement.

Engagement politique : mouvement identitaire
Dès 2003, Arnaud Gouillon rejoint le mouvement identitaire.

En 2011, il est investi par le Bloc Identitaire, dont il est membre. Il tente d'obtenir 500 parrainages d'élus pour se présenter à l'élection présidentielle française en 2012. Il est connu pour son engagement pour une Europe forte et son opposition à l'arrivée illégale de migrants en France. En septembre 2011, il retire sa candidature, faute de signatures et évoquant un manque d'argent pour poursuivre sa campagne. Le désistement, en faveur de Marine Le Pen, est également perçu comme un moyen de négocier des circonscriptions du FN pour des candidats du Bloc Identitaire aux législatives, alors qu'Arnaud Gouillon n'était pas certain de pouvoir réunir les parrainages nécessaires.

Plusieurs années après, Arnaud Gouillon est toujours considéré comme actif au sein de l'extrême droite et proche de militants et mouvements identitaires et d'extrême droite européens, bien que cela ne soit pas un sujet sur lequel ses soutiens et lui communiquent.

Ouvrages

En Serbie
Il est l'auteur du livre "All My Ways Lead to Serbia" (Tous mes chemins mènent en Serbie), relatant sa première visite en Serbie en 2005 avec son frère Bertrand, au volant d'une camionnette chargée d'aide humanitaire pour les Serbes du Kosovo-Metohija, son installation à Belgrade, et son obtention de la nationalité serbe en 2015, pour le travail humanitaire effectué. Il y décrit la Serbie vue par un étranger.

En France
Il organise le tournage d'un documentaire de  "Kosovo, christianisme en danger" sur la vie des Serbes au Kosovo-Metohija, diffusé quatre fois sur la télévision française KTO et deux fois sur la RTS. Le film est récompensé comme la meilleure réalisation au Festival du film documentaire spirituel de Zajecar et au Festival international du film orthodoxe de Kruševac en 2018.

En juin 2019, après la publication d'un article d'une dizaine de pages dans le Figaro Magazine, il affirme avoir été menacé et insulté de « fasciste ». L'article du Figaro magazine fait pour sa part l'objet de critiques.

Décorations

 2016: Médaille d'or pour mérites exceptionnels dans le domaine du travail humanitaire, décernée par le président de la République de Serbie Tomislav Nikolić;
 2018: Ordre de Saint Sava du premier degré décerné par le Saint Synode des évêques de l'Église orthodoxe serbe;
 2018: Ordre du Saint-évêque Nikolaj, plus haute reconnaissance du diocèse de Sabac "pour le grand amour pour le peuple serbe au Kosovo-Metohija et le travail humanitaire".

Autres récompenses
 2012: Plaque spéciale pour l'exploit le plus noble de l'année, décernée par la société Novosti;
 2015: Citoyenneté de la République de Serbie sur la base du mérite.

Notes et références

Liens externes

 Solidarité Kosovo / Présentation officielle

Pages avec des traductions non relues
Militant français
Personnalité française de la mouvance identitaire
Personnalité politique serbe
Grand remplacement
Naissance en novembre 1985

Arnaud Gouillon


James George Anson Butler,  marquis d'Ormonde ( - ) est un noble britannique.

Biographie
Il est le fils de Arthur Butler (4e marquis d'Ormonde) et de l'héritière américaine Ellen Stager, fille du général de l'Union .

À la mort de son oncle, James Butler (3e marquis d'Ormonde), Lord Ossory (comme on l'appelle après la mort de son oncle) hérite du siège familial du château de Kilkenny et de plusieurs autres domaines appartenant traditionnellement au marquis d'Ormonde. Cela est fait dans le but d'éviter d'alourdir le domaine avec des droits de succession pour les  et  marquis. Son père, le  marquis, est soutenu par la richesse indépendante de sa femme américaine, Ellen Stager.

Dernier membre de la famille à y vivre, il quitte le Château de Kilkenny en 1935 et réside à Londres. Le contenu du château est vendu en 1935 et le château laissé à l'abandon.

George Butler,  marquis d'Ormonde est décédé le 21 juin 1949. Son domaine est évalué à 26 884 £.

Mariage et descendance
Il épouse Sybil Inna Mildred Fellowes, fille de William Henry Fellowes,  baron de Ramsey et de Rosamond Fellowes, baronne de Ramsey, le 23 février 1915. Ils ont deux enfants.

 James Anthony Butler, vicomte Thurles (1916-1940), est mort célibataire en servant pendant la Seconde Guerre mondiale en tant que conducteur, Royal Army Service Corps
 Moyra Rosamond Butler (1920–1959) épouse (1) Charles Weld-Forester et (2) Guy van den Steen de Jehay.
 Piers Weld-Forestier (né en 1946)
 Gerard van den Steen (né en 1949) (m. Patricia Delloye)

La mère de Lady Ormonde, Lady Rosamond Spencer-Churchill est la fille de John Spencer-Churchill (7e duc de Marlborough), la tante de Charles Spencer-Churchill (9e duc de Marlborough) (qui est marié à la plus célèbre des « princesses du dollar » américaines, Consuelo Vanderbilt) et la sœur de Randolph Churchill, père du Premier ministre britannique Winston Churchill. Lady Ormonde est donc la cousine germaine de Winston Churchill.

Butler combat et est blessé pendant la Première Guerre mondiale. Son fils unique est décédé avant lui pendant la Seconde guerre, il est donc remplacé par son frère Arthur Butler (6e marquis d'Ormonde).

Références

Liens externes

Militaire britannique de la Première Guerre mondiale
Famille Butler
Décès en juin 1949
Naissance en avril 1890
Marquis d'Ormonde
Décès à 59 ans

George Butler (5e marquis d'Ormonde)


Mali, resmi adıyla Mali Cumhuriyeti, Batı Afrika'da denize kıyısı olmayan bir ülkedir. 1.240.000 km²'lik yüz ölçümüyle Afrika'nın sekizinci büyük ülkesidir. Nüfusu 19,1 milyondur ve bu nüfusun %65'ini 25 yaş altındakiler oluşturmaktadır. Başkenti Bamako'dur. Mali sekiz bölgeye ayrılmıştır, kuzey sınırları Sahra'nın derinliklerine kadar uzanır. Ülkenin güney bölümü Nijer ve Sénégal nehirlerinin geçtiği Sudan Savanı'ndadır ve nüfusun çoğunluğu bu bölümde yaşar. Mali ekonomisi tarım ve madencilik temellidir. Altın ülkenin önde gelen doğal kaynaklarındandır ve Mali Afrika'nın en büyük üçüncü altın üreticisidir. Tuz da ihraç ürünlerindendir.

Bugün Mali'nin bulunduğu topraklar, bir zamanlar trans Sahra ticaretini kontrol etmiş Gana İmparatorluğu (Gana'ya ismini verdi), Mali İmparatorluğu (Mali'ye ismini verdi) ve Songhay İmparatorluğu'nun egemenliğindeydi. Mali İmparatorluğu 1300 yılında en geniş sınırlarına ulaştığında günümüz Fransa'sının iki katı bir alana hükmediyordu ve Afrika'nın batı kıyısına kadar uzanmıştı. 19. yüzyıl sonlarındaki Afrika Talanı'nda Fransa Mali'yi ele geçirdi ve Mali Fransız Sudanı'nın bir parçası oldu. Fransız Sudanı (o dönemde République Soudanaise olarak biliniyordu) 1959'da Senegal ile birleşerek 1960'ta Mali Federasyonu ismiyle bağımsızlığını kazandı. Senegal'in federasyondan çekilmesinin ardından République Soudanaise ismini Mali Cumhuriyeti olarak değiştirdi. Uzun süreli tek parti yönetimi 1991'de bir darbe ile sonlandı ve Mali yeni bir anayasa yazımı ve demokratik çok partili düzenin kurulmasını hedefleyen bir reform dönemine girdi.

Ocak 2012'de Kuzey Mali'da silahlı çatışmalar patlak verdi, Tuareg isyancılar ülkenin kuzey bölümünün kontrolünü ele geçirdi ve aynı yılın nisan ayında Azavad ismiyle bağımsızlık ilan ettiler. Çatışmalar mart ayında ülkede gerçekleşen bir askeri darbe ve Tuareg ve diğer isyancıların kendi iç mücadeleleriyle içinden çıkılmaz bir hal aldı. İsyancıların git gide kontrolü ele alması üzerine Fransız ordusu Ocak 2013'te Serval Harekâtı'nı başlattı. Bir ay sonra Malili ve Fransız kuvvetler kuzeyi büyük oranda ele geçirdi.

Ağustos 2020'de ekonomik sıkıntılar ve ulusal güvenlik sorunları nedeniyle başlayan protestolar sonucu başbakan ve cumhurbaşkanı ordu tarafından tutuklandı ve ertesi gün istifa ettirildi.

Ülke ismi
Ülkenin ismi tarihte yer alan Mali İmparatorluğu ile bu imparatorlukta yaşanan Malinkeliler'den esinlenerek konulmuştur. Ayrıca ülkede konuşulan dillerden biri olan Bambaraca'da mali kelimesi su aygırı anlamında kullanılmaktadır.

Coğrafya
Ülkenin deniz seviyesinden yüksekliği ortalama 343 m düzeyindedir. Ülkenin en yüksek noktasını Hombori Toldo Dağı oluşturmakta olup, dağın zirvesi 1.155 m yüksekliktedir. Ülkenin en alçak noktasını ise 23 m ile Sénégal Nehri oluşturmaktadır.

Ülkenin toplamda sahip olduğu 7.908 km sınırın 1.359 km'si Cezayir, 1.325 km'si Burkina Faso, 599 km'si Fildişi Sahili, 1.062 km'si Gine, 2.236 km'si Moritanya, 838 km'si Nijer ve 489 km'si ise Senegal ile oluşmaktadır. Ülke, kıta içerisinde kara ülkesi konumunda olduğu için herhangi bir denize kıyısı bulunmamaktadır.

Sekiz ayrı bölgeden oluşan Mali'nin kuzeydeki sınırları Sahra Çölü'nün tam ortasına ulaşır. Ülke nüfusun çoğunun yaşadığı yeri olan güneydeki bölgede ise Nijer ve Senegal nehirlerini içermektedir.

Günümüzün Mali Cumhuriyeti, bir zamanlar üç tane Batı Afrika imparatorluğunun bir parçasıydı: Gana İmparatorluğu, Mali İmparatorluğu (ülkenin ismi bu imparatorluktan türetilmiştir) ve Songhay İmparatorluğu. 19. yüzyılın sonuna doğru Mali, Fransız idaresinin altına alınarak Fransız Sudanı'nın bir parçası oldu. 1959'da Mali, Senegal ile Mali Federasyonu olarak bağımsızlığını kazandı. Bir yıl sonra Mali Federasyonu bağımsız Mali devleti oldu. Uzun bir tek-partili dönemden sonraki 1991 darbesinin ardından yeni bir anayasa yazıldı ve Mali demokratik, çok-partili bir devlet oldu.

Nüfus

Temmuz 2007'de Mali'nin tahminî nüfusu 12 milyondu ve nüfusun büyüme oranı %2,96'dır. Mali nüfusu ağırlıkla kırsalda yaşamakta olup, şehirde yaşayanların oranı %39,9 düzeyindedir. Malililerin %5 ila %10 arasındaki bir oran göçebedir. Nüfusun %90'undan fazlası ülkenin güney kısmında, özellikle 1 milyon kişilik nüfusu olan Bamako'da yaşamaktadır.

2007'de Malililer'in %48'i on beş yaşından daha genç, %49'ü 15 ve 64 yaşları arasında, %3'ü ise 65'ten daha yaşlıydı. Medyan yaş 15,9 idi. 2007'deki doğum oranı her 1.000 kişi için 49,6 tane doğum, doğurganlık oranı ise her kadın için 7,4 tane çocuk. 2007'deki ölüm oranı, her 1.000 kişi için 16,5 tane ölüm. Doğumda beklenen yaşam süresi toplam 49,5 sene (erkekler için 47,6 ve kadınlar için 51,5). 2007'de her 1.000 tane doğum için 106 tane ölüm ile Mali, dünyanın en yüksek bebek ölüm oranlarına sahiptir.

Mali genç bir nüfusa sahip olup, 2020 tahmini verilerine göre %66,69'u 0-24 yaş aralığındadır. Ülkenin sadece %3,02'si 65 yaş ve üzerindedir.

0-14 yaş: %47.69 (erkek 4,689,121/kadın 4,636,685)
15-24 yaş: %19 (erkek 1,768,772/kadın 1,945,582)
25-54 yaş: %26.61 (erkek 2,395,566/kadın 2,806,830)
55-64 yaş: %3.68 (erkek 367,710/kadın 352,170)
65 yaş ve üzeri: %3.02 (erkek 293,560/kadın 297,401)

Şehirde yaşayanların oranı 2022 verilerine göre %45,4 olan ülkede, nüfusun yıllık artış oranı 2022 tahmini verilerine göre %2,95 düzeyindedir.

Din

İslam 11. yüzyılda Batı Afrika'ya gelmiştir. 13. yüzyılda Jenne'de kendine has mimarisi ile tanılan, 1907'de yenilenen Jenne Büyük Camii inşa edildi. Jenne kasabası, Camii ve civar köyleri 1988'de UNESCO Dünya Miras Listesi'ne eklendi. Ülkenin %95'e yakını Müslüman (çoğunlukla Sünni ve Şii), yaklaşık %2,5'i Hristiyan (yaklaşık üçte ikisi olan Roma Katolik ve üçte biri Protestan) ve kalan %3'ü de yerli veya geleneksel animist inançlar olmak üzere diğer dinlere inanmaktadır.

Dil
Ülkede on üç adet ulusal dil bulunmaktadır. 9 Ağustos 2023 itibarıyla Fransızca resmi dil olmaktan çıkarılmıştır Bu on üç ulusal dil Bambaraca, Bomuca, Bozoca, Dogonca, Maasinankoorence, Hasaniye Arapçası, Minyankaca, Kita Maninkaca, Soninkece, Koyrabori Sennice, Senaraca, Tamaşekce ve Kassonkece olup, birçok kişi tarafından konuşulmaktadır. Bu diller içerisinde en yaygın dil konumunda olan Bambaraca dili nüfusun %46'sı tarafından konuşulmaktadır.

Sosyal hayat

Eğitim
Ülke genelinde okula gitme zorunluluğu bulunmaktadır ve yedi yaş ile on altı yaş arasında çocukların dokuz yıl okula gitme zorunluluğu vardır. Ülkede okuma-yazma bilmeyenlerin oranı %65'in üzerindedir. Ülkede 15 yaş ve üzeri erkeklerde okuma-yazma oranı %45,1 iken, aynı kategoride kadınlarda %22,2 düzeyindedir. Eğitimin ücretsiz olarak verilmesine rağmen, bu olanaklardan faydalanabilen nüfus çok az sayıdadır. Ülkenin en büyük üniversitesini başkentte bulunan Bamako Üniversitesi oluşturmaktadır.

Sağlık
Ülkede var olan sağlık hizmetleri yaşanan tifo, sıtma, cüzzam, AIDS, uyku hastalığı ve diğer hastalıkların üstesinden gelme konusunda yeterlilik arz edememektedir. Ülke nüfusunun %24,7'si tam teçhizatlı sağlık hizmeti alabilmektedir. Nüfus içerisinde HIV virüsünen yakalanan 15 ile 49 yaşları arasındaki yetişkin topluluğun oranı %1 düzeyindedir.

Tarih

Mali'ye insanlar çok erken bir tarihte yerleşti. Her yerde yok olmuş uygarlıkların izlerine rastlanır: Özellikle Nijer'in taşma alanında dikili taşlar, ölü odaları, tümülüs, tellemlerin yerleştiği Bandiagara yarlarındaki mağaralar (aşağı yukarı bin yılı). Tarım ve göçebe hayvancılıkla uğraşan bu toplulukların Sahra'yı geçerek Akdeniz dünyasıyla ilişki kurmaları çok eski tarihlere uzanır.

Sahil sınırında, Soninke kavminin (sarakole) bulunduğu yerde, Orta Senegal'den Nijer'in taşma alanına ve Tişit Dahar'ından (Moritanya) 14 derece enlemine dek uzanan Gana İmparatorluğu bu şekilde gelişti. Kumbi Saleh sitinde olduğu sanılan başkent, Müslümanlığı yayan kuzey Afrikalı tüccarların sık sık uğradığı bir ticaret merkeziydi; İslamlığı Gana'ya Murabıt istilacılar yerleştirdi (1076). Murabıtlar'ın tutunamaması üzerine imparatorluk sarsıldı ve parçalanmaya başladı. Sosso kralı Sumanguru Kante 1203'te Gana'ya saldırdı; 1235-1240'ta Mali İmparatorluğu'nun kurucusu Sundiata Keita başkenti yıktı ve toprakları ilhak etti.

7. yüzyılda Koukya'da, 9. yüzyılda Gao'da tarımcı ve balıkçı bir halk olan Songhaylar (Sorkolar) arasında Nijer menderesinin aşağısında şekillenmeye başlayan Mali İmparatorluğu, 15. yüzyılda Mosiler'in saldırısına uğradıysa da aynı yüzyılda yeni bir hegemonya kurdu, Songhay etkisi yavaş yavaş Nijer'in yukarı kesimine doğru, Segu'ya dek yayıldı; ama en parlak döneminde Mali'ye boyun eğdi. Songhaylar yavaş yavaş özgürlüklerini kazandılar ve 1464-1492 arasında hüküm süren önderleri Sonni Ali, Gao Krallığı'nın temellerini attı. Sahra ticaretinin merkezleri olan Timbuktu ve Cenne'yi ele geçirdi ve Mosiller'e, Tuaregler ve Pöller'e karşı silahlı mücadeleye girişti. Sonni Ali'nin valilerinden biri olan Askia Muhammet (1492-1528), kuvvete başvurarak imparatorluğun devamını sağladı. Mali'den Ayr'a dek fethedilen toprakları sağlam bir şekilde örgütledi. Timbuktu ikinci başkent oldu ve aydın Müslümanların öncülüğünde büyük bir düşünsel gelişme içine girdi. Birbirini izleyen karışıklık ve huzur dönemlerinin ortasında, Teghaza tuzlaları (Timbuktu'nun 800 km kuzeyinde) konusunda Fas sultanıyla bir çatışma meydana geldi; bu çatışma, 12 Nisan 1591'de Tondibi (Gao'nun kuzeyinde) bozgunundan sonra imparatorluğun çöküşüne yol açtı. Faslılar da Tuaregler karşısında bir varlık gösteremediler ve Tuaregler 1737'de Timbuktu'ya yerleştiler.

17. yüzyılda gücünü ortaya koyan Bambaralar'ın kurduğu Segu Krallığı'na sırasıyla, kuruluş tarihinden 1770'e dek Kullibali ve özellikle Ngolo (1770-1790), Manson (ya da Monzon) [1790-1808] ve Daa (1808-1827) adlı krallarla Diaralar egemen oldu. Krallık, Kaarta'da Cenne ve Timbuktu'yla Yatenga'ya (Mosiler) dek yayıldı. 18. yüzyıl sonundan itibaren Manson, isyancı vasallarla (özellikle Kaarta ve Timbuktu) uğraştı; krallık, 19. yüzyılda gerilemeye başladı.

19. yüzyıl başında Ahmedu Şeyhu'nun (1818-1844) kurduğu Masina pöl İmparatorluğu, müslümanlık adına animist Bambaralar ve Bobolar'ın yanı sıra Mağribliler ve Tuaregler'le çatıştı, hatta Timbuktu'yu işgal etti. Oğlu Ahmedu Şeyhu (1844-1853), babasının savaşçı ve örgütçü niteliklerine sahip çıktı. Bununla birlikte, 1857'de, Fransızlar'ın Senegal ırmağı kıyılarından attığı Takruri murabıt Elhac Ömer, Nioro'ya yerleşti, Bambaralar'ı Segu'dan çıkarınca oğlu Ahmedu burada 1861'den 1890'a dek hüküm sürdü ve 1862'de Masina'ya egemen oldu. Yeğeni Tidiani kral oldu ve Bandiagara'ya yerleşerek ülkeyi 1893'e dek yönetti.

Gine ve Mali arasındaki çatışmalar 1874'ten sonra diula Samori Ture'nin öncülüğünde yeni bir devletin hareket noktası oldu. Samori Ture, önce, bir diula hanedanına boyun eğmiş bir senufo ülkesi olan Kenedugu'la çatıştı. Bu ülkenin kralı Tieba, Sikasso kalesinden başarılı bir şekilde direnince (1887) Samori Ture Dabakala'ya (Fildişi Kıyısı) yerleşerek Buguni ve Sikasso bölgesinde operasyona devam etti; tek gerçek engel olarak karşısına çıkan Fransızlar tarafından Gine'ye püskürtüldü ve 1898'de esir düştü.

Senegal vadisinden başlayan Fransız askerî müdahalesinin ilk işi Medine kalesinin yapımı oldu (1857). Bunu çeşitli misyonlar izledi:Mage (1863), Soleillet (1878), Gallieni (1880). Nijer'de Kayes demiryolunun yapımına girişildi (1881-1904), 1883'te Bamako işgal edildi; kademeli olan işgal harekâtı, 1893'te albay Archinard'ın yönetiminde topyekûn bir nitelik kazandı ve 1898'de, Tieba'nın kardeşi Ba Bemba'nın hüküm sürdüğü Sikasso'nun alınmasıyla tamamlandı.

İşgal edilen topraklar 1904'te, başkenti önce Kayes, sonra 1908'de Bamako olmak üzere Haut-Senegal-Niger sömürgesini oluşturdu. Sömürgenin adı 1920'de Fransız Sudanı olarak değiştirilirken doğu topraklarının 1919'da ayrılmasıyla Yukarı Volta (Burkina Faso) kuruldu. Göçebe Mağribliler'in yaşadığı 15. paralelin kuzeyindeki topraklar 1945'te Moritanya'ya bırakıldı. Fransız Sudanı 1899'dan 1959'a dek Fransız Batı Afrikası Federayonu'na, yani Dakar Genel Valiliği'ne bağlı kaldı.

4 Ekim 1958 tarihinde Fransa'da gerçekleştirilen anayasa referandumu ile Fransa'da "République Soudanaise" olarak adlandırılan bölge, Fransız Uluslar Topluluğu bölgesinin bir parçası olarak kabul edildi. 25 Kasım 1958 tarihinde eski koloni ülkesi iç işlerinde bağımsızlık elde etti. Referandum sonucunda Fransız Sudanı önce Mali Federasyonu içinde Senegal'e bağlıyken, bu federasyonun parçalanması üzerine 20 Ağustos 1960'ta tam bağımsızlığına kavuştu ve 22 Eylül 1960'ta da Mali Cumhuriyeti adını aldı. Yeni devlet, Afrika Demokratik topluluğu Sudan birliği (ADTSB) ve önderi, Cumhurbaşkanı Modibo Keita'nın girişimiyle, Batı'dan kopmaksızın sosyalizmi seçti. Ama ekonomisi gelişmedi ve hoşnutsuzluk arttı. Ağustos 1967'de iktidar bütünüyle Modibo Keita'nın başkanlığındaki Devrimi Savunma Ulusal Konseyi'ne devredildi; M. Keita kemerleri sıkma politikası uygulamaya çalıştı.

19 Kasım 1968 hükûmet darbesi sonunda ordu iktidarı ele geçirdi ve oluşturduğu Ulusal Kurtuluş Askeri Komitesi, teğmen, sonra albay Musa Traore'yi Devlet Başkanlığı'na getirdi. Eylül 1969'dan itibaren Musa Traore hem Devlet hem de Hükûmet Başkanlığı görevlerini birden üstlendi. Haziran 1974'te kabul edilen yeni anayasa; ancak bir kez yenilenebilmek üzere beş yıl süreyle Cumhurbaşkanı ve Başbakanın seçilmesini, dört yılda bir yenilenen bir Millet Neclisi seçimini ve bir tek partinin kurulmasını öngörüyordu. 1972-1975 arasındaki kuraklığın ağırlaştığı iktisadi güçlüklere çözüm bulunamadı. Fransa, 1980 yılı içinde, bütçeyi dengelemek için yaptığı desteği kesti. Ocak 1981'de general Musa Traore, Mali'nin Batı Afrika Para Birliği'ne (ancak 1983'te müdahale etti) yeniden kabul edilmesi talebinde bulundu; tek parti olan Mali Halkı Demokratik Birliği (MHDB, Mart 1979'da kurulmuştu), Şubat 1981'de ekonominin liberalleşmesini kararlaştırdı. General Traore, Burkina Faso ve Mali arasında 1974'ten beri devam eden sınır ihtilafını çözemediği gibi sürüp giden iç bunalımı da kontrol altına alamadı. Mart 1991'de 23 yıllık iktidardan ve dört gün süren şiddetli gösterilerden sonra (Bamako'da askerlerin ateş açması sonucu 100'den fazla ölü) askeri bir darbe ile devrildi. Geçici Halk Selamet Komitesi (GHSK) yarbay Amadou Toumany Toure'nin başkanlığında bir ulusal konferans topladı. Temmuz-Ağustos'ta Bamako'da toplanan 1800 delege yeni bir anayasa, yeni bir seçim ve siyasi partiler yasası hazırladı. Anayasa Ocak 1992'de yapılan referandumda onaylandı. Nisan 1992'de yapılan Başkanlık, Milletvekili ve yerel yönetim seçimlerini Mali'de Demokrasi için İttifak Partisi (ADEMA) kazandı. Partinin adayı Alpha Oumar Konare Cumhurbaşkanı seçildi. Eski Başkan Traore, 1991 ayaklanması sırasında meydana gelen ölümlerden dolayı yargılanarak Şubat 1993'te ölüm cezasına çarptırıldı.

22 Mart 2012'de, ordudan isyancı askerler devlet televizyonundan ülkenin kontrolünü ele geçirdiklerini açıkladılar. Küçük bir grup asker, cumhurbaşkanlığı sarayının kontrolünü ele geçirdi ve Hükûmetin lağvedildiğini ve anayasanın askıya alındığını ilan etti. Askerlerin sözcüsü, Devlet Başkanı Amadou Toumani Toure'nin rejiminin ülkenin kuzeyindeki krizi yönetmekteki yetersizliği üzerine harekete geçtiklerini belirtmiştir.

İsyancı kuvvetlerin Ocak 2013 tarihinde ülkenin güney bölgelerini de kontrol altına alma çabaları karşısında dönemin geçici olarak makamda bulunan Devlet Başkanı Dioncounda Traoré eski sömürge ülkesi Fransa'dan askerî yardım talep etmiştir. Bu talep neticesinde gerçekleştirilen Serval Harekâtı kapsamında bölge isyancılardan kurtarılmış ve yeniden Mali ordusunun denetimine verilmiştir.

İdari yapılanma

Mali'nin en üst düzey yönetim birimleri sekiz bölge ve bir başkent bölgesinden (Bamako) oluşur.

Ekonomi
Ülkenin ekonomik altyapısını başlıca tarım ve madencilik oluşturmaktadır. Mali'nin bazı doğal kaynakları altın, uranyum ve tuzdur.

Kaynakça

Bibliografya

VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler
İslam İşbirliği Teşkilatı ülkeleri
Cumhuriyetler
Uluslararası Frankofoni Örgütü üyesi ülkeler
Batı Afrika ülkeleri

Mali


Alexander Boris de Pfeffel Johnson (19 Haziran 1964, New York, ABD), Britanyalı muhafazakâr politikacı, gazeteci ve eski Birleşik Krallık başbakanı. Londra Eski Belediye Başkanı olan Johnson, daha önce Henley milletvekilliği görevinde bulundu. Ayrıca The Spectator dergisinde editör olarak çalıştı.

İlk yılları ve eğitimi
Osmanlı'nın son döneminde Dahiliye Nazırlığı (İçişleri bakanlığı) yapmış olan Ali Kemal'in torunu olan Stanley Johnson'ın oğludur (Osman Kemal'in torunudur). Johnson'un ailesinin kökleri Çankırı'nın Orta ilçesine bağlı Kalfat köyüne kadar uzanmaktadır. Babasının (Stanley Johnson'ın) Kral II. George'a uzanan kökeninde İngilizlik, Almanlık ve Fransızlık da vardır. Annesi ise Rus-Yahudi paleograf Elias Avery Lowe'un torunudur. Müslüman, Yahudi, ve Hristiyanlardan oluşan atalarına atfen, kendisini "tek kişilik eritme kazanı" olarak tanımlamıştır. Boris ismini ailesinin tanıştığı bir Rus göçmenden almıştır.

Kariyeri
Oxford Üniversitesi'nden mezun olduktan sonra The Timesta kariyerine başladı. Daha sonra editör asistanı olduğu The Daily Telegrapha geçti. 1999'da The Spectatorda editör oldu. 2001 Genel Seçimlerinde Avam Kamarasına seçildi ve ülkenin önde gelen siyasetçileri arasında yerini aldı.

İngiltere Muhafazakâr Parti'nin Henley milletvekili iken girdiği yerel seçimlerde, 1 Mayıs 2008 tarihinde Londra Belediye Başkanı seçildi ve 2016 yerel seçimlerine kadar bu görevini sürdürdü. 13 Temmuz 2016 tarihinde David Cameron'un yerine başbakan olan Theresa May tarafından Birleşik Krallık Dışişleri Bakanı olarak görevlendirildi.

23 Temmuz 2019'da, Muhafazakâr Parti'nin lideri seçilmiştir; 24 Temmuz 2019'da Theresa May'in istifasını takiben Birleşik Krallık başbakanı görevini üstlenmiştir. Kabinesini Brexit yanlısı isimler ile kuran Boris Johnson, 31 Ekim itibarıyla Brexit'i gerçekleştirme sözü vermiştir. 12 Aralık 2019'da gerçekleştirilen seçimlerde 650 sandalyeli Avam Kamarası'nda 365 sandalye kazanarak Margaret Thatcher'dan bu yana en yüksek oranda Muhafazakâr Parti zaferini elde etmiş oldu. 20 Aralık 2019'da yapılan oylamayla Johnson'ın Avrupa Birliği ile gerçekleştirdiği Brexit anlaşması 234'e karşı 358 oyla kabul edildi. Bu sonuçla, 31 Ocak 2020 tarihinde Birleşik Krallık, Avrupa Birliği'nden ayrıldı.

2019 yılında Çin'de ortaya çıkan ve tüm dünyayı etkileyen COVID-19'a yakalanmış, bir süre yoğun bakımda kalmıştır.

7 Temmuz 2022'de yakında istifa edeceğini duyurmuş, 8 Temmuz 2022'de istifa etmiştir. 5 Eylül 2022'de Muhafazakâr Parti Genel Başkanlığını, 6 Eylül 2022'de Başbakanlık koltuğunu Liz Truss'a devretti.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Hacı Ahmed Efendi'den Boris Johnson'a  Kalfat Köyünden Londraya uzanan bir hayat hikâyesi
 Boris Johnson.com  Resmi sitesi ve günlüğü

|-

|-

|-

|-

Yaşayan insanlar
1964 doğumlular
New York doğumlu siyasetçiler
Alman asıllı İngilizler
Çerkes asıllı İngilizler
Fransız asıllı İngilizler
Litvanya Yahudisi asıllı İngilizler
Rusya Yahudisi asıllı İngilizler
Türk asıllı İngilizler
İngiliz Anglikanlar
İngiliz siyasetçiler
İngiliz köşe yazarları
Londra Belediye Başkanları
Görev başındaki ulusal liderler
Birleşik Krallık Avam Kamarası (2001-2005)
Birleşik Krallık Avam Kamarası (2005-2010)
Birleşik Krallık Avam Kamarası (2015-2017)
Birleşik Krallık Avam Kamarası (2017-2019)
Birleşik Krallık Parlamentosu üyeleri
Britanyalı siyasetçiler
Balliol College'da öğrenim görenler
The Daily Telegraph kişileri

Boris Johnson


SummerSlam 2004 a fost cea de-a șaptesprezecea ediție a pay-per-view-ului anual SummerSlam organizat de World Wrestling Entertainment. Evenimentul a avut loc pe 15 august 2004 și a fost găzduit de Air Canada Centre în Toronto, Ontario, Canada. Sloganul oficial a fost "Summertime Blues" de la Rush.

Rezultate
 Sunday Night Heat: Rob Van Dam l-a învins pe René Duprée (9:38)
 The Dudley Boyz (Bubba Ray Dudley, D-Von Dudley & Spike Dudley) i-au învins pe Rey Mysterio, Billy Kidman & Paul London (8:07)
 Spike l-a numărat pe Kidman după un "3D" a lui Bubba & D-Von.
 Kane l-a învins pe Matt Hardy (cu Lita) într-un "Till Death Do Us Part Match" (6:08)
 Kane l-a numărat pe Hardy după un "Super Chokeslam".
 Cu această victorie, Lita trebuia să devină soția lui Kane.
  John Cena l-a învins pe campionul Statelor Unite Booker T într-un Best of Five Series (1) (06:26)
 Cena l-a numărat pe Booker după un "FU".
 Cu această victorie, Cena a reușit să câștige primul meci din 5.
 Edge i-a învins pe Chris Jericho și Batista păstrându-și titlul WWE Intercontinental Championship (8:26)
 Edge l-a numărat pe Jericho după un "Spear".
 Kurt Angle (însoțit de Luther Reigns) l-a învins pe Eddie Guerrero (13:37)
 Angle l-a făcut pe Guerrero să cedeze cu un "Angle Lock".
 Triple H (însoțit de Ric Flair) l-a învins pe Eugene (14:06)
 Triple H l-a numărat pe Eugene după un "Pedigree".
 John "Bradshaw" Layfield l-a învins pe The Undertaker prin descalificare păstrându-și titlul WWE Championship (17:37)
 Undertaker a fost descalificat după ce l-a lovit pe JBL cu centura
 După meci, Undertaker i-a aplicat lui JBL un Chokeslam pe acoperișul limuzini sale.
 '''Randy Orton l-a învins pe Chris Benoit câștigând titlul WWE World Heavyweight Championship (20:08)
 Orton l-a numărat pe Benoit după un "RKO".
 După meci, Orton și Benoit și-au dat mâna în semn de respect.
 Orton devenea campionul mondial cel mai tânăr din istorie la doar 24 de ani.

Referințe
SummerSlam

SummerSlam (2004)


est un genre éteinte et fossile de mollusques de la classe éteinte des Rostroconchia.

Liste des espèces
Selon  :

Classification
Le nom valide complet (avec auteur) de ce taxon est Conocardium Bronn, 1835.

Bibliographie

Publication originale
  H. G. Bronn, 1835, Lethaea Geognostica, oder Abbildungen und Beschreibungen der für die Gebirgs-Formationem bezeichnensten Versteinerungen,  (lire en ligne).

Liens externes

Notes et références

Références taxonomiques

Références

†
Taxon fossile décrit en 1835

Conocardium


ريدلر أسمه الحقيقي إدوارد نيغما هو أحد أعداء بطل روايات الكومكس باتمان. يرتدي بزة خضراء اللون مليئة بعلامات الاستفهام. كان عالم عبقري ولكنه فقد عقله. يحب أن يستخدم الألغاز في إعطاء دليل عن أماكن جرائمه القادمة.

المصادر

معذبون خياليون
أبطال خارقون ظهروا في أفلام
أبطال دي سي كومكس
أشرار العصر الذهبي
أشرار دي سي كومكس الخارقين
خاطفون خياليون
زعماء (شخصيات ألعاب فيديو)
شخصيات تلفزيونية من دي سي كومكس
شخصيات خيالية
شخصيات قصص مصورة ظهرت في سنة 1948
شخصيات من ابتكار بيل فينغر
علماء أدلة جنائية خياليون
علماء مجانين خياليون
فنانو هروب خياليون
قتلة جماعيون خياليون
قراصنة حاسوب خياليون
قصص مصورة
لصوص محترفون خياليون
مخترعون خياليون
النرجسية في الأعمال الخيالية

ريدلر


En mecánica cuántica, existen diversas formas de presentar las ecuaciones de movimiento de un sistema. En la imagen de Schrödinger la evolución temporal del mismo afecta al estado cuántico que lo representa. Es la manera «estándar» de introducir las ecuaciones de la mecánica cuántica.  Por el contrario, en la imagen de Heisenberg dicha evolución afecta únicamente a los operadores que representan las cantidades observables. Mediante esta imagen se pueden analizar las similitudes entre las ecuaciones de movimiento clásicas y cuánticas. La imagen de interacción (también de Dirac o de Dyson) es un enfoque intermedio entre los dos anteriores, utilizado en teoría de perturbaciones. Las predicciones físicas de la mecánica cuántica no dependen de la imagen que se utilice.

Imagen de Schrödinger
La imagen de Schrödinger se corresponde con la formulación estándar de la ecuación de Schrödinger. Esta dicta que el estado de un sistema, representado por un ket |ψ〉, cambia a medida que transcurre el tiempo y que su evolución está dictada por la ecuación diferencial:

donde H(t) es el operador hamiltoniano, relacionado con la energía de dicho sistema, y cuya forma puede depender explícitamente del tiempo. Esta ecuación sólo es válida para un sistema aislado en el que no se efectúa ninguna medida.

La ecuación de Schrödinger es lineal, por lo que la evolución temporal se corresponde con la acción de un cierto operador de evolución temporal U(t,t0):

el cual obedece una versión de la ecuación de Schrödinger «para operadores»:

Imagen de Heisenberg
La imagen de Heisenberg es una manera distinta de presentar la evolución de un sistema cuántico, en la que esta se refleja únicamente en los operadores. Una cantidad observable está representada por un operador que puede depender explícitamente del tiempo, O(t). Su valor esperado en un cierto instante es:

Los superíndices «S» y «H» indican que se trata de la imagen de Schrödinger o de Heisenberg. La expresión  muestra que el valor esperado de un observable en el instante t es idéntico al que se obtendría utilizando un estado que no cambia con el tiempo, |ψH〉 = |ψS(t0)〉; y un operador OH(t) que recoja la evolución del sistema:

En la imagen de Heisenberg el estado del sistema es una condición inicial |ψH〉, que basta para analizarlo en cualquier otro instante. Cambiar de la representación de Schrödinger a la de Heisenberg requiere una elección del instante t0 en el que se especifican estas condiciones iniciales.

La imagen de Heisenberg guarda cierta similitud con la mecánica clásica. La dependencia con el tiempo de los operadores está descrita por la ecuación de Heisenberg, que es la contrapartida de la ecuación de Schrödinger:

Esta ecuación es completamente análoga a la ecuación hamiltoniana de un observable clásico f expresada mediante corchetes de Poisson:

Imagen de interacción
La imagen (o representación) de interacción consiste en «repartir» la evolución temporal del sistema entre estados y operadores. Su aplicación es útil cuando el hamiltoniano del sistema puede dividirse en dos partes, considerando una de ellas una perturbación de la otra:

donde WS es la perturbación y H0S es el hamiltoniano sin perturbar o libre, cuyo espectro de energías normalmente se supone conocido. Esto significa que la forma exacta del operador de evolución temporal libre U0(t,t0) es también conocida. La definición de estado y operador en esta representación es:

U(t,t0) es el operador evolución del hamiltoniano completo (incluyendo a W). En esta representación, los estados |ψ(t)〉 sólo cambian debido a la perturbación, mientras que los operadores obedecen la ecuación de Heisenberg libre:

Referencias

  Capítulo GIII.

Matemáticas de la mecánica cuántica

Imagen de evolución temporal


بلدية كاستروجايرز , هي إحدى بلديات مقاطعة برغش, التي تقع في منطقة قشتالة وليون, والتي تقع في شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 976 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

أعلام
 كونستانس من قشتالة

مراجع

بلديات برغش

كاستروجايرز


Nitrianske Rudno este o comună slovacă, aflată în districtul Prievidza din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.936 de locuitori.

Istoric
Localitatea Nitrianske Rudno este atestată documentar din 1275.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Nitrianske Rudno


Beyyayla, Eskişehir ilinin Günyüzü ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin eski adı Sürez'dir.

Coğrafya
Eskişehir iline 140 km, Günyüzü ilçesine 2 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Günyüzü'nün mahalleleri

Beyyayla, Günyüzü


Zeytinyağı, zeytin ağacının (Olea europaea) meyvesinden elde edilen yeşilimsi-sarımtırak renkte sıvı bir yağdır.

Özellikleri

İhtiva Ettiği Maddeler
Zeytinyağında, diğer birçok bitkisel yağda olduğu gibi yapısında büyük oranda gliserin etrafında bağlanmış yağ asitlerinden bulunmaktadır. Zeytinyağı yapısında  % 55-83 oranında sıvıyağ asitleri, % 7-20 arasında Palmatik asit, % 0-5 arasında Linoleik asit, % 0-4 oranında Steraik asit ve %0,1-0,7 miktarınca Palmitoleik Asiti ihtiva etmektedir. Zeytinyağının sabunlaşmama değeri %0,5 ve 1,3 oranındadır. Bu sabunlaşmayan oranın içinde % 0,15-0,37 oranında Steroller, % 0,1-0,7 oranında Skualen ve 0-10 ppm miktarında Klorofiller yer almaktadır. Bunların yanı sıra 300 IE miktarlarda A vitaminide yapısında bulundurmaktadır.

Zeytinyağı Omega-3 yağ asitleri bakımından çok büyük bir önem teşkil etmemektedir. Sadece çoklu doymamış yağ oranın %9 yapısında Omega-3 yağ asitleri barındırmaktadır.

Genel Özellikleri
Zeytinyağının rengi yeşilimsi ve sarımtırak arası değişebilmektedir. Rengin değişken olması yapısında bulundurduğu maddeler sonucudur. Örneğin yeşil renkteki zeytinyağına yeşil rengini veren yapısında 10ppm'ye kadar klorofil barındırmasındandır. Sarı renkteki yağda bu rengi veren yapısındaki karotin maddesidir. Halk arasında zeytinyağının kalitesi ve rengi arasında bir bağlantı kurulsa da gerçekte rengin yağın kalitesi üzerine hiçbir etkisi yoktur. Bunun yanında filtrelenmemiş zeytinyağı bulanık bir görüntüye de sahip olabilmektedir. Zeytinyağı mor ötesi ışık altında bakılırsa yapısında barındırdığı klorofilin floresan özelliği sayesinde kırmızı renkte görülür.

Tarihi

Zeytin ağacına ilişkin mevcut en eski veri Ege Denizi'ndeki Santorini Adası'nda yapılan arkeolojik çalışmalarda ortaya çıkarılan 39.000 yıllık zeytin yaprağı fosilleridir. Kuzey Afrika'daki Sahra bölgesinde gerçekleştirilen arkeolojik araştırmalarda ise M.Ö. 12.000'e ait zeytin ağacı bulgularına rastlandı. İlk zeytin hasadının ne zaman ve hangi uygarlık tarafından yapıldığıysa bilinmemektedir.

Tarih, zeytinyağı üretimine ilişkin en belirgin izlerin Akdeniz'in tam ortasındaki Girit Medeniyeti 'ne, MÖ 4500 yıllarına dek uzandığını göstermektedir.

Zeytinyağı kültürünün Akdeniz'deki diğer kavimlere yayılmasında en önemli rolü Giritliler oynamıştır; hem de yaklaşık 3000 yıl boyunca. Güçlü ticaret filolarına sahip olan Giritliler 'in gerçekleştirdiği zeytinyağı ticaretinin günümüzdeki en canlı tanıkları, Knossos ve Faistos saraylarının yıkıntıları arasında bulunan 2 metrelik zeytinyağı küpleridir. "Pithoi" denilen bu dev küplerle beraber bulunan tabletlerde ise o günkü zeytinyağı ticaretinin nerelere yapıldığını ve zeytinyağının nerelerde üretildiğine dair bilgiler yer almaktadır.

Aslında zeytinyağı kültüründe Anadolu, coğrafya olarak hep vardır; ama ön planda görünen Ege'nin karşı yakasıdır. Bunun sebebi, Homeros'un Batı Medeniyetindeki tartışmasız ağırlığından ötürü zeytinyağı kültürünün merkezine sürekli olarak Antik Yunan'ın yerleştirilmesidir. Helen Medeniyeti 'nin sadece Ege'nin karşı kıyısını değil Anadolu coğrafyasını da kapsadığı unutulur. Milet'in, Efes'in, Foça'nın, Klazomenai'nin (Urla), Erythrai'nin, Assos'un Anadolu'da olduğu ihmal edilir.

Ayakla ezilip ve daha sonra sıcak su yardımıyla yağının alınması zeytinyağını elde etmekte kullanılan ilk yöntemdir. Bu yöntemle zeytinyağını üretmek için kurulan ve bilinen en eski tesis, M.Ö.6. Yüzyıla ait İzmir'in Urla ilçesinin yakında bulunan antik Klazomenika kentinde yapılan kazı çalışmalarında bulunmuştur. Bu yöntem kullanılan ilk yöntem olsa da son yöntem değildir. Daha sonraları Romalılar Zeytini iki taş arasında ezerek zeytinyağı elde etme yöntemini bulmuşlardır. Bu işlem esnasında hareketli taşı döndürmek için gerekli olan enerji ilk etapta insanlar tarafından sağlamıştır. Daha sonraları hayvan gücünden yararlanmıştır. Zamanın ilerlemesi ve paralelin de bilim alanındaki gelişmeler sonucunda ezilen zeytin hamurunun sıkıştırmak için Arşiment vidasının hareketi sonucunda elde edilen basınçtan faydalanılmıştır. Buna Mengene yöntemi denilmekte ve günümüzde halen bazı küçük işletmemelerde kullanılmaktadır.

Zeytinyağı sanayiinde kilometre taşı olarak adlandırabileceğimiz olay 19. Yüzyılda zeytinyağı üretiminde buharın kullanılmasını sayabiliriz. Bu yöntemin kullanılmaya başlanmasıyla işlenen zeytin ve bunun akabinde üretilen yağın miktarında büyük artışlar olmuştur. Daha sonraları hidrolik preslemeler akabinde dizel motorları ve elektrikli motorların kullanılmasıyla günümüzde kullanılan en modern sistemlere kadar ulaşılmıştır. Bugün zeytin yağı üretiminde kullanılan en modern sistem olan Kontinü sistemleridir.

Üretimi

Zeytin ağacı (Olea europea) narin bir ağaçtır. Ağır ve zahmetli büyümesine karşın oldukça uzun ömürlüdür. Bir zeytin ağacının ortalama ömrü 300-400 yıldır, ancak 3 bin yaşında zeytin ağaçlarına da rastlanmıştır. Bu nedenle zeytin ağacının adı mitoloji ve botanikte "ölümsüz ağaç" tır.

Derinlere uzayan kökleri sayesinde kalkerli, çakıllı, taşlı ve kurak topraklarda yetiştirilmeye elverişli olan zeytin ağacı için en verimli ortam yazları sıcak, kışları ise ılıman geçen iklimlerdir. Çünkü zeytin ağacı ışığı, güneşi ve 15 °C üstündeki sıcaklığı sever. Yıllık ortalama 220 mm yağış zeytin ağacının verimli bir şekilde büyümesi için yeterlidir. Zeytin ağacı genellikle rakımı düşük coğrafyalarda yetişir. Ancak denizden 1000 metre yükseklikte de zeytin tarımı yapılabilmektedir. Çalı görünümündeki zeytin ağacının yapraklarının üst yüzü koyu, alt yüzü ise gümüş rengindedir. Yapraklar mükemmel bir düzen içinde dalın iki tarafından karşılıklı olarak çıkar. Ortalama 40 – 50 cm. genişliğindeki gövde çürümeye karşı çok dayanıklıdır. Ağaç yaşlanınca yamrulardan gelişen yeni uçlar gövdeyi tazeler. Ortalama boyu 4m ila 10 m olan zeytin ağacı bir yıl bol, bir yıl az ürün verir. Çiçek verme mevsimi kuzey yarım kürede Nisan - Haziran ayları arasındadır. Yeşil zeytinler Ağustos ayı sonundan Kasım ayı başına kadar olan süre içinde olgunlaşır.

Zeytin hasatında toplama şekilleri binlerce yıldan bu yana neredeyse hiç değişmemiş, asırlar boyunca elle toplama ya da silkme yöntemi kullanılmıştır. Bir de, yere düşmüş zeytin meyvelerini toplama yöntemi vardır. Hasat, Kasım ile Mart ayları arasında yapılır.

Ancak genel yöntem silkmedir. Elle toplamada, sağma veya taraklama yöntemi, yerden toplamada ise merdane veya fırça kullanılır. Günümüzde zeytin hasadında makineden de (sarsma ve yerdeki meyveleri emici ekipmanlarla toplama) yararlanılmaktadır. Uygulamada en fazla emek gerektiren yöntem, elle toplamadır. Saatte en fazla 9-10 kilogram zeytinin toplandığı bu yöntem, meyve sağlam ise en iyi kalitede zeytinyağı üretilmesini sağlar.

ISIL işlem görmeden meyvesinden yağ çıkarılan Zeytinyağı kültüründe, binlerce yıldan bu yana değişmeyen başka bir gelenek de zeytinden yağ çıkarma yöntemidir. Bunun nedeni zeytinyağının, zeytinlerin soğuk presten geçirilmesiyle elde edilmesi ve hiçbir kimyasal işleme gerek duymadan yenilebilmesidir. İşte bu yüzden, bugün hâlâ Ortadoğu'da rastlanan zeytin üretme yöntemiyle, yaklaşık 6 bin yıl önceki zeytinyağı elde etme yöntemi arasında hiç fark yoktur: Zeytinler ezilerek hamur haline getirilir. Daha sonra bu hamur sıkılır veya presten geçirilir. En sonunda ise yağ, zeytin meyvesinin suyundan (karasu) ayrıştırılır. 19. yüzyılın başında ise teknolojinin gelişmesiyle hidrolik pres makinelerine geçildi. Bugün hidrolik pres makinelerinin yanı sıra, zeytin hamuruna hiç pres uygulamadan merkezkaç kuvvetiyle zeytinyağı elde etmeyi sağlayan makineler de kullanılıyor. Bunların içinde de en yaygını "kontinü sistemi".

Kontinü sisteme, tam otomatik sistem denir. Önce zeytinler türlerine göre ayrılır. Huni adlı çukura dökülen zeytinler makine sistemiyle yapraklardan temizlenir ve kırıcıda ezilip kırılır (makine, üç bin devirle çekirdeği un ufak eder). Buradan çıkan hamur, karıştırma yoğurmadan sonra su verilir, posa ve şırası ayrıştırılır. Şıradan da yağ ve karasu ayrıştırılıp, yağ filtre tankına alınır, son tortuları ayıklanıp dinlenme tankına bırakılır. Buradan doğal yağ güğümlere, teneke ve şişelere doldurulur. Yağdan geriye kalan pirina tekrar öğütülüp sabun yapmada kullanılır. Pirina posasına pelet denir ve yakacak, yakıt olarak kullanılır.

Kaliteli zeytinyağı elde etmek için: Zeytinlerin, hasattan sonra mümkün olan en kısa süre içinde işlenmesi gerekir. Çünkü zeytin bekletilirse fermente olur, bu ise zeytinyağının kalitesinin düşmesine yol açar. Ancak, zeytinin "bol" olduğu dönemlerde, bekletilme mecburiyeti de doğabilir. Bu durumda işlemeden bekletilen zeytinler, genellikle 20-30 santim yüksekliğindeki yığınlar şeklinde, iyi havalandırılmış ve serin depolarda saklanır. Doğal zeytinyağı kaliteli olması için şu işlemlerden geçirilir: Zeytin zamanında toplanır, fazla bekletilmeden yağhanede iyice temizlenir, en uygun kaplarda dinlendirilir, serin ve karanlıkta korunur. TSE'ye göre 4 çeşit kalite zeytinyağı vardır: Sızma (kusursuz), doğal (hafif kusurlu), doğal birinci (hafif kusurlu), Lampant (kusurlu). Zeytinyağında renk, koku, tat değerlendirmesi yapan uzmanlar vardır. Uzmanlar yağın organoleptikini şu parametrelere göre belirler: taze, yakıcı, acı, meyvemsi, tatlı, kekremsi veya küflü, rutubetli, sirkemsi, ekşi, çamurlu, metalik, yanık, karasu, tuzlu, minder, kurtlu, salatalık.

Türkiye'de kaliteyi TSE (TS 341) belirliyor. Denetimi Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı, Türk Gıda Kodeksi'ne göre yapıyor. Piyasanın %65'i markasızdır. Zeytinde ürün rekoltesi 40-250 bin ton arasında değişmektedir. Ülke genelinde kişi başına tüketim 2 kilodur. Bu düşük tüketimin sebebi, zeytinyağının pahalı oluşundandır, çünkü Ayçiçek yağı 4-5 kat daha ucuzdur. Bu üründe de diğer pek çok üründe olduğu gibi, üreticiden ucuz çıkmakta tüketiciye pahalı satılmakta, yani aracılar kazanmaktadır.

Türleri

Natürel zeytinyağı
a) Natürel sızma zeytinyağı: Serbest yağ asitliği, oleik asit cinsinden her 100 gramda 0,8 gramdan fazla olmayan yağdır.

b) Natürel birinci zeytinyağı: Serbest yağ asitliği, oleik asit cinsinden her 100 gramda 0,8 gramdan az, 2,0 gramdan fazla olmayan yağdır.

c) Natürel ikinci zeytinyağı: Serbest yağ asitliği, oleik asit cinsinden her 100 gramda 2,0 gramdan az, 3,3 gramdan fazla olmayan yağ.

  Lampant
Asit oranı 3,3 ten yüksek olan bu yağlar kusurlu olarak ifade edilir. Küflü ve bozuk yağları temsil eden bu yağlar doğrudan tüketim için uygun değildir. Sağlıklı olarak tüketebilmek için rafine edilerek yüksek asit ve kötü tat ve kokuları giderilir. Bu yağlar aynı zamanda sabun yapmak için kullanılır.

Rafine zeytinyağı
Zeytin ham yağının doğal trigliserid yapısında değişikliğe yol açmayan metotlarla rafine edilmeleri sonucu elde edilen, sarının değişik tonlarında rengi olan, kendine özgü tat ve kokuda bir yağdır. Serbest yağ asitliği oleik asit cinsinden her 100 gramda 0.3 gramdan fazla olmamalıdır. Rafine yağ, ince, yemeklik yağdır. Temizleme işlemi damıtma, nötralizasyon, ağartma, deodorizasyon işlemleridir. Bunun doğalla harmanlanmasından yemeklik tipler (Riviera ve A tipi) üretilir.

Rafine pirina yağı
Ham pirina yağının doğal trigliserid yapısında değişikliğe yol açmayan metotlarla rafine edilmeleri sonucu elde edilen, rengi açık sarıdan kahverengi sarıya kadar değişebilen bir yağdır. Rafine pirina yağı olduğu gibi veya naturel zeytinyağları ile karıştırılarak tüketime sunulabilir. Serbest yağ asitliği oleik asit cinsinden her 100 gramda 0.3 (%0.3) gramdan fazla olmamalıdır.

Riviera (Karma pirina) yağı
Doğrudan gıda olarak tüketilebilecek natürel zeytinyağları ile yemeklik rafine pirina yağı karışımından oluşan bir yağdır. Bu yağların duyusal özellikleri karışımda kullanılan yağların duyusal özellikleri arasında değişir. Serbest yağ asitliği oleik asit cinsinden her 100 gramda 1.5 gramdan fazla olmamalıdır.

Dip zeytini olarak tabir edilen dalından koparak ağaç dibine düşen zeytinler dalından koptuğu anda asitlenmeye başlar. Bu zeytinlerden kimyasal ve ısı işlemlerinden geçtikten sonra tat ve kokusuz olarak yağ elde edilir. asitlik derecesi 3.3 üzerindedir. Yenmeyecek olan bu yağ içine %10-20 arasında sızma zeytin yağı eklenerek tat ve koku bakımından yenebilecek duruma getirilmektedir. Bu yüzden yemeklerimizde kullanabilmekteyiz. Antioksidan ve mineral yönünden fakirdirler.

Çeşnili zeytinyağı
Zeytinyağlarına değişik baharat, meyve ve sebzeler veya bunların doğal aroma maddeleri katılarak çeşitlendirilmesi ile elde edilen yağlardır.

Çanakkale bölgesinde zeytinyağı üretimi yapan köylüler arasında asit yerine dizyem kullanılır. Örneğin 0,8 Asit olarak bilinen sızma zeytinyağı köylüler arasında 8 dizyem olarak geçer. Kısaca 1/10 Asit 1 dizyeme karşılık gelmektedir.

Kaliteli doğal zeytinyağı üretiminde birçok ideal koşulun bir arada bulunması gerekir. Zeytinyağının tadını ve kalitesini, yöre ikliminden toprağın verimine, zeytinin toplanma şeklinden kullanılan gübreye ve mekanik ezme makinelerinin özelliklerine kadar her şey belirler. Riviera tipi zeytinyağında ise kalite, üretim tesisinin rafinasyon teknolojisi, doğal zeytinyağının yüzdesi ve niteliğiyle doğru orantılıdır. Üretilen zeytinyağının kalitesini belirlemek ise bambaşka bir uzmanlık alanıdır. doğal zeytinyağında kalite dendiğinde, iki faktör önem taşır. Birincisi, kimyasal analizlerle ölçülebilen asit oranıdır. İkinci faktör ise lezzet ve kokuyu tespit etme ve ölçmedir. Tadım uzmanları tarafından gerçekleştirilen bu işleme "degüstasyon" adı verilir. Tadım uzmanlarının birikimine bağlı olarak gerçekleştirilen degüstasyon, zeytinyağına vurulan kalite damgasının en önemli aşamasıdır.

Türkiye bulunduğu coğrafi konum ve sahip olduğu Akdeniz iklimi özellikleriyle İtalya, İspanya, Yunanistan ve Tunus gibi diğer Akdeniz ülkeleriyle birlikte dünyanın önde gelen zeytin ve zeytinyağı üreticilerindendir. Üretime gelince dane zeytin yoğunluklu olarak Bursa, Manisa, Aydın, İzmir, Balıkesir'de yapılıyor. Ortalama 100 Milyon olan zeytin ağacı sayısı da gün geçtikçe de artmakta. Devlet İstatistikleri Enstitüsü araştırmalarına göre, Türkiye'de üretilen zeytinlerin 68'i yağ üretimine ve 28'ide sofrada kullanılmak üzere yetiştiriliyor. Zeytinin ürününü 2 senede bir verdiği düşünülürse, verim alınan senede ortalama 150.000, az ürün verdiği senede elde edilen zeytinlerden ortalama 70,000 ton zeytinyağı üretilmektedir.

Ortalama 850 zeytinyağı fabrikasıyla Türkiye dünyada zeytinyağı üretiminde 5. sırada yer alıyor.

Dünyada 7.5 milyon  alan üzerinde mevcut toplam 800 milyon adet zeytin ağacının yüzde 98'i Akdeniz havzasında bulunmaktadır. Dünya zeytinyağı üretiminin ise 95'i Akdeniz ülkelerinde yapılmaktadır.

Türkiye'de Balıkesir ili Edremit ilçesi  Narlı köyünde dünyaca meşhur içimlik kıvamda üretilebilmektedir. Özelliği diğer düz bahçelere göre, Narlı  köyü bahçeleri güney yamaçlı bahçeler olup, hafif yamaç ve yüksek (200-250m) rakımlı bahçelerdir.

Yapılışı
Zeytinyağı için zeytin sıkılır, hamuru çıkarılır, şırası elde edilir. Şırada su ve yağ karışıktır. Yağ, su ve tortudan ayrıştırılır. Sıkma için havan, dibek, ezme havuzu, tokmak, ayakla ezme, merdane, patos, delip, yuvgu,  değirmentaşı, torku, falaka, pres, kontinü adlarıyla sistemler geliştirilmiştir. Bazı yörelerde elle sıkmadan suyağı, suzeyti; ayakla sıkmadan ayakyağı denilen saf zeytinyağı hala üretilmektedir. Çuvalda sıkılmayı beklerken kendiliğinden akan yağa burun yağı, gözyağı denir. Bez çuvala kese, kazana dağar, kazan karıştırmaya yarayan kabak kepçeye çomça, şaraphaneye sıkanak, teknelere innaz denir. Basit sıkmada zeytinin cinsine göre ortalama 20 kilodan 4 kilo saf yağ çıkar. Basit usulde, Ekim-Aralık ayında zeytin toplanır, dal ve yapraklardan çamur ve topraktan temizlenir, çuvala konur, hortumla yıkanıp temizlenir. Çuvaldaki zeytin bir zemin üzerinde ağaç tokmakla kırılır, iki gün bekletilir, sonra ayakla ezilir, bir defa kuru sonra suyla ezilir ve yalaka şırası çıkartılır. Üste çıkan yağ kepçeyle alınır kazana konur, dinlendirilir. Tortusu dibe çöker, bundan sabun yapılır, üstteki temiz yağ kaplara doldurulur. Dağ köylerinde kara yağhanelerde mengene  ile sıkılır. Yağhaneye tasirhane, masara da denir. Zeytin sineğinden hastalıklı olan zeytinden çıkarılan yağa kıymalı yağ denir. Lodos ve poyrazda yapılan sıkma, yağ asidini yükseltir.

Saklanması: Zeytinyağı ışık, sıcak, hava, zaman faktörlerinden etkilenir. Alırken ve saklarken, kapalı ve ışıksız yerde korunmalıdır. Serin bir yerde durmalıdır. Buzdolabına konulmaz. Cam ve koyu renkli olan şişeler tercih edilmelidir. Hava almamalıdır. Zeytinyağı bekledikçe bozulur. Natürel Sızma tipi genellikle salatalarda ve soğuk yemeklerde, rafine riviera ve pirina yağı ise yemeklerde ve kızartmalarda kullanılır. Kızartmalarda kullanılan rafine pirina yağı tekrar kullanmak için uygundur.

Faydaları

Zeytinyağı, %75 oranında oleik asit gliseritleri taşır. A, E vitaminleri ve az miktarda fitoserol maddesi bünyesinde bulunur.

Sıcaklığın Zeytinyağı Üzerindeki Etkisi
Zeytinyağının yemek yapılırken yüksek sıcaklıkta, diğer yağlara kıyasla daha erken yanmaya başladığı ve duman çıkarttığı gözlemlenebilir. Yüksek sıcaklığın kullanıldığı (örneğin kızartma) pişirme yöntemlerinde zeytinyağı, onu sağlıklı kılan özellikleri yitirmeye başlar. Ancak bazı araştırmaların incelenmesi sonucu [180-190]°C dereceye kadar zeytinyağının diğer yağlara göre daha üstün olduğu sonucuna varılmıştır.

Küresel zeytin yağı pazarı

Aşağıdaki tabloda 2009'dan 2014'te kadar zeytinyağı üretiminde başı çeken ülkeleri ve bunların üretimdeki farklarının yıllara göre dağılımını bulanilirsiniz. Bu tabloda Türkiye'nin 2009'da 147 bin tonla 7.sıradayken, takip eden yıllarda üretimi artırarak 2014 yılında yıllık 180 bin tonla 4.sıraya yükseldiğini görebilmekteyiz.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 https://web.archive.org/web/20080516072951/http://www.zae.gov.tr/ - Zeytincilik Araştırma Enstitüsü
 http://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2010/08/20100807-9.htm

Olea
Bitkisel yağlar

Zeytinyağı


3C 273 er en kvasar i stjernebilledet Jomfruen som klassificeres som en blazar.

3C 273 er den optisk lysstærkeste kvasar på himlen, med en tilsyneladende størrelsesklasse på 12,9. Den er også et af de lysstærkeste objekter vi kender til i universet, med en absolut størrelsesklasse på -26,7. Det betyder at hvis kvasarens samlede lys var samlet i et punkt og placeret i 10 parsec afstand (ca.= 3,085 × 10^8 millioner km), dvs. standarden for måling af absolutte størrelsesklasser, skulle 3C 273 på denne afstand lyse ligeså kraftigt som Solen 149,6 millioner km væk.

Opdagelse
Maarten Schmidt opdagede i 1963, ved en nærmere granskning af tidligere katalogiserede kosmiske radiokilder, at 3C 273 fra Martin Ryles Third Cambridge Catalogue ("3C") har en ret stor rødforskydning, som ikke passede med datidens teorier om punktformede kilder. Radiogalaksen 3C 273 var derfor kun quasi stellar, hvilket førte til betegnelsen "quasar" (kvasar). 3C 273 har en rødforskydning z=0,158, svarende til en afstand på 746,9 Mpc, omregnet til cirka 2,4 milliarder lysår.

Referencer

 3C 273's Database - INTEGRAL Science Data Centre (ESA)
 Parkes and 3C 273 – The Identification of the First Quasar
Kvasarer

3C 273