امتدت الامبراطورية الرومانية على مساحة واسعة وكونت أحد أكبر الامبراطويات القديمة وكانت عاصمتهم روما، واعتمد الرومان اللغة الخارجية للعمارة اليونانية وناسبوها لاحتياجتهم كما في الإمبراطورية الرومانية الشرقية والتي كان مركزها سوريا.، مع ذلك رؤيتهم الفضائية، كانت مختلفة جذرياً عن العمارة اليونانية وشكل البناء عكس هذا الاختلاف تماما، الفرق الرئيسي هو الطابع السياسي والاجتماعي: الهيكل اليوناني كان مشكل من العديد من المدن - والدول التي إتضحت فيها فنون العمارة الرومانية، الرومان فتحوا العديد من البلاد وأخضعوها لسلطتم، لذلك كانوا بحاجه إلى عدد من المباني والمعابد والهياكل العامة والقلاع للمراقبة والتخطيط للطرق الرومانية، ترك الرومان عشرات المدن الرومانية ذات التخطيط المتقن والكثير جداً من المواقع الأثرية الهامة تنتشر من روما إلى آسيا الصغرى وسوريا وتمتد إلى مناطق في شمال أفريقيا وفي آسيا، وتمثلت العمارة الرومانية في المعابد والقلاع والكنائس والقنوات المائية والطرقات والقناطر والخزانات والمنازل والمباني الرسمية والكثير من المعالم التي تمثل أهم معالم الحضارات.

تعتبر العمارة الرومانية كغيرها من النماذج المعمارية الأخرى، حصيلة الفنون والحضارات السابقة والمحيطه وأهمها الإغريقية، ولكن الرومان طبعوها بطابعهم الخاص الذي لا يمكن أن يخطئه أحد وكانت رابطته بالماضي قويه معبره في نماذج المعابد المختلفة التي تشهد بعظمتها في تاريخنا المعاصر.

أهم مميزات العمارة الرومانية
وأهم ما يميز العمارة الرومانية هو الطريق الجديد الذي أنتهجته هذه العمارة حيث إنها إتجهت إلى الاهتمام بالمباني الدنيويه عن الدينية وعن الأماكن العامة عن الخاصة وأيضاً استخدام العقود بأشكالها المختلفة والتي إتخذت عدة أشكال جميله؛ وأهم معالم ومميزات العمارة الرومانية: القوة، قلة التكاليف، المرونة التامه، سهولة الوصول إلي وحدات متسعه. أظهرت أعمال المعماريين الرومان عدم اهتمامهم بالمعابد الدينية فكانوا يكتفون بمحراب في كل بيت، ومن أهم المعابد الدينية والذي يعتبر نموذجاً آخر من النماذج المعمارية «سيباي» في «تيفولي» وقد استخدمت فيه الخرسانة والتي استخدمت من قبل الشرق ولكن في التحصينات، وقد عرف الرومان كيفية إخفاء الشكل الغير مقبول للخرسانة عن طريق تكسيتها بالطوب أو الحجر.

وقد تميز الإبداع والفن في العمارة الرومانية بالصعوبة والتعقيد الذي لم يكن ملحوظاً في العمارة الإغريقيه بسبب الابتكارات المعمارية التي أنشأت عناصر معماريه جديده مثل: العقود، قبوات، والقباب جميعها باستخدام الخرسانة.

وعمارة الرومان مكنتهم من بناء قبوات وقباب واسعه باستعمال الحديد مثل:

1. القبوة نصف الإسطوانيه: محمله على حائطين متوازيين. 2. القبوة المكونة من قبوتين نصف إسطوانتيتين متقابلتين. 3. القبوة نصف الكرويه.

المعابد الرومانية
يعتبر معبد فورتينا فيرليس النموذج الأول للمعابد الرومانية التي حققت طموح الرومان في الحصول على صالات متسعة رحبة لعرض التماثيل والأسلحة والأدوات التي اغتنموها من حروبهم، والنموذج الثاني هو معبد سيباي والذي كان عبارة عن كوخ مستدير في الريف الروماني ثم تم إنشائه بالحجر ويملك واجهات جميلة ورشيقة وداخل الصالة يحتوي على شبابيك وأبواب تم بناؤها بالحجر المنحوت والجدران تم بناؤها بالخرسانة ولأول مرة بكسر الأحجار والطوب وخلافه ثم غطيت الحوائط بكسوة من قطع الأحجار الصغيرة وقد استخدمت هذه المباني قبل ذلك بألفي عام في الشرق ولكنها أصبحت علامة مميزة للحضارة الرومانية وذلك لسهولة تشكيلها ورخص ثمنها وسهولة الوصول على تصميم وحدات متسعة.

وما يميز الرومان أنهم استطاعوا أن يخفوا تلك الخرسانة تحت غطاء جميل من الطوب أو الحجر أو الرخام أو بطلاء أبيض ناعم ولكنها اليوم معظمها عارية على عكس الأطلال الإغريقية والتي ما زالت تتمتع برونقها وجمالها حيث ظهرت الخرسانة العارية القبيحة التي بنيت بها المعابد الرومانية.

كانت تبنى عادة المعابد الرومانية إما مواجهة لمصدر الضوء أو مواجهة لميدان عام وكان للموقع أهمية كبرى في التصميم واهتم الرومان بمداخل المعابد ولم يهتموا بأن يكون المعبد في موقع يسمح برؤيته من جميع الاتجاهات كما كان عند الإغريق.

وتم تصميم المعابد الرومانية على نوعين رئيسيين، فهي إما مستطيلة الشكل أو دائرية، وكانت المعابد عامة تحتوي على خلوة واحدة متسعة ورواق من الأمام، ويعد أشهر المعابد المستطيلة (معبد فينوس):

هذا المعبد مقام على قاعدة طولها 540x 521 قدم وبه 200 عمود من الجرانيت المصري وتحتوي الواجهة على أعمدة من النظام الكورنثي ومن مميزاته أيضا أنه كان يحتوي على هيكلين ويمتاز بسقفه المغطى بالقرميد الزجاجي المغطى بطبقة من البرونز المذهب التي نزعت عنه عام 625 لتغطية سقف كنيسة سانت بيتر روما ولذا يمكن أن نتصور مقدار ما كان لهذا المعبد من روعة وجمال من حيث التنسيق الهندسي وروعة الفن التشكيلي المنبثق من التكوينات المعمارية والعناصر الفنية.

المقابر

كانت المقابر الرومانية التي تعتبر في منتهى البساطة من حيث المسقط الأفقي العام والمكونات والعناصر تنقسم في عهد الرومان إلى ثلاثة أنواع:

1. القبور: وهي عبارة عن أقبية تحت الأرض وبحوائط فتحات معقودة للوصول إلى رفات الموتى بعد حرقها.

2. القبور التذكارية: وهي عبارة عن أبنية مستديرة الشكل ذات اتساع معين محاطة ببواكي وترتكز على أسفال مرتفعة وسقف مخروطي الشكل.

3. القبور الهرمية: وقد أدخلت في روما عقب فتح مصر عام 30 ق.م. على شكل أهرام.

المسارح والمدرجات

تم تصميم المسارح الرومانية على شكل نصف دائرة مثل الإغريقية وكانت تبنى على مواقع مسطحة مقامة على عقود من الحجر ونقط ارتكاز معمارية وإنشائية بالطرق العادية المستعملة.

أما المدرجات فكانت تعبر عن عمل واضح لحياة الرومان من حيث القوة، الروعة، القسوة، الوحشية حيث تقام المعارك بين الاسرى والوحوش لتسلية المشاهدين، وأشهر هذه المباني هو «الكولوزيوم» عام 70-82 ق.م.

تم تصميم الكولوزيوم بمسقط أفقي بيضاوي الشكل، يحتوي على 80 باكية خارجيه لكل طابق يحيط بالجزء الداخلي حائط بارتفاع 50 م وخلفه اليوديوم وهي مدرجات الإمبراطور وحاشيته.

يتسع الكولوزيوم لثمانين (80) ألف متفرج، يبلغ ارتفاع الواجهات 52 م مقسمة أربعة أدوار وكان الدور الأرضي مزداناً بأصناف أعمدة على الطراز التوسكاني والايواني والكورنشي وكانت الأعمدة مخالفة للموديول، ويحمل الطابق الأول اعمدة من النوع الدوري (وهو أبسط وأقدم نوع من الاعمدة في الهندسة المعمارية الاغريقية) ويليه طابق تحمله اعمدة من النوع الايوني (نسبة إلى ايونيا اليونانية) ثم ترى الطابق الثالث تحمله اعمدة من النوع الكورنثي (نسبة إلى كورنث في اليونان التي اشتهرت قديما بالترف والتهتك وتزدان تيجان الاعمدة بزخارف تشبه اوراق الاشجار) وله ثمانون مدخلا مثل ملاعب المدن الرياضية الحديثة أما داخله فينقسم إلى ثلاثة اقسام: المسرح المدور أو مكان التنافس والمنصة العالية ومقاعد المتفرجين وتنقسم حسب طبقاتهم من الاشراف وأعضاء مجلس الشيوخ وبقية أفراد الشعب.

بدأ إنشاء الكولوسيوم عام 72 بعد الميلاد ودشنه الإمبراطور تيتوس الذي هدم المعبد في القدس بعد 8 سنوات من البناء فأقيمت فيه الألعاب الرياضية لمدة مائة يوم قتل خلالها خمسة آلاف حيوان مفترس ونصب البحارة خياما وأشرعة على سقفه لحجب ضياء الشمس القوية عن المتفرجين، وسمي كولوسيوم نسبة إلى تمثال نيرون البرونزي الضخم في شكل اله الشمس وارتفاعه 38 مترا، والذي كان منتصبا بالقرب من المدرج في أول شارع النصر (أو المنصة الامبراطورية الآن) بعد أن جره 12 فيلا لإقامته في ذلك الموقع وبني بالقرب منه قوس قسطنطين عام 315 بعد الميلاد تكريما لنصر الإمبراطور الذي بنى القسطنطينية والذي قلده الفرنسيون في قوس النصر بباريس.

ومن أهم الابتكارات المعمارية الرومانية هنا:

1. الأكتاف الكبيرة التي تحمل ثلاثة أدوار من البواكي وتدور حول المبنى من الخارج.
2. الطريقة الزخرفية في استعمال الأنظمة المختلفة الواحدة فوق الأخرى وهي طريقة تستعمل في العمارة الإغريقية.
3. الكورنيش العظيم المستمر بانتظام في أعلى المبنى.

أقواس النصر

هي عبارة عن بناء ضخم من الحجارة مزين بنقوش تاريخية متصلة به أعمدة محمولة على قواعد مرتفعة تحمل تتمة البناء بشكل دورة منقوش عليها بالكتابة السبب الذي شيد من اجله حيث كانت تشير للأباطرة والقواد تذكاراً لانتصاراتهم وقد استعمل الطرازين الكرونيشي والمركب وأشهرهما:

1. قوس نصر تيتوس
شيد عام 18 ق.م، في بيت المقدس وهو قوس ذو فتحة واحدة وعلى الواجهتين نصف أعمدة ملتصقة وفي الأركان ثلاثة أرباع عمود على النظام المركب.

2. قوس نصر سيتمس
شيد عام 204، وهو قوس ذو ثلاث فتحات مصنوع من الرخام الأبيض وترتكز عقوده على أكتاف في مقدمتها أعمدة على النظام المركب، ويحتوي الكتف القبلي على سلم يوصل إلى الأعلى. ومن أشهر وأفضل الأقواس الرومانية أيضاً قوس الإمبراطور قسنطنطين الذي شيد في عام 315 ق.م.

المساكن الرومانية

تنقسم المساكن الرومانية إلى نوعين رئيسيين هما:

1. مسكن العائلة المفردة: وهو النوع المفضل من المساكن الفردية المخصصة لسكن الأسر الغنية من معالمه المميزة وجود صالة مربعة أو مستطيلة تتوسط المسكن مضاءة من السقف تتجمع حولها الحجرات ويحمل السقف المفتوح إلي السماء عند أركان الفتحة أربعة أعمدة كورنثية وفي أرضية هذه الصالة حوض غير عميق يستقبل مياه المطر من فتحة السقف وتتصل هذه الصالة بحديقة خارجية ويحيط بالمسكن حوائط صماء لحجبه عن الشارع وتوفير عوامل الخصوصية.

2. مجمع المساكن: عبارة عن عدة مساكن مجتمعة في مبنى واحد وهي مبنية من الخرسانة والطوب تشكل في مجموعها ومن تكويناتها أفنية داخلية ويحتوي الدور الأرضي على محلات تجارية وحواصل ودكاكين وحانات ولم تكن لها علاقة بالمساكن العلوية، وتصل الأدوار السكنية في المباني من حيث الارتفاع إلى خمس طوابق.

الأعمدة الرومانية
النمط المعماري للأعمدة الرومانية جاءت طرز الأعمدة الرومانية على ثلاث أنواع هي:

1 - الطراز الدوري Doric ظهر في سواحل البيلوبونيز وإيطاليا وصقلية لم ينسب إلى الأم الدورية، ونشأ منه نوعان: الدوري الإغريقي، والدوري الروماني.

2 - الطراز اليوني Ionic ويعتقد بأن جذوره تعود إلى أصول رافديه وحيثية وظهر في العمارة الكنعانية الفينيقية وتوجد أمثله له في الأطلال الفينيقية بما يدعى (السابق للايوني،(Preionic ثم تسنى له الانتقال إلى اليونان عن طريق آسيا الصغرى وانتشر بها أواسط القرن السادس قبل الميلاد، ثم إلى سواحل بحر إيجة وبعض الأراضي الشرقية التي كانت تحت حكم اليونان.

3 - الطراز الكورنثي Corinthian ، وورد من أصول العمارة المصرية ثم انتقل إلى الإغريق ونشأ في مدينة أثينا في القرن الخامس قبل الميلاد، واشتقت تسميته من مدينة كورنث اليونانية، وطوره الرومان في حقبة لاحقة. ويتشكل تاجه من نسقين من أوراق نبات الأقنثا. وظهر من هذا الطراز نوعان: الكورنثي الإغريقي، والكورنثي الروماني.

واستعمل الرومان في عمارتهم نفس طرز الأعمدة الإغريقية الدوري والايوني والكورنثي، وأدخلوا عليها بعض التعديلات، كما طوروا الطراز الدوري فعرف باسم: الدوري الروماني، وكذلك الكورنثي الروماني، وفي بعض الأحيان كانوا يدمجون الطرز الثلاثة في عمود واحد. وكان للنهج الكورنثي النصيب الأكبر في الانتشار والشيوع أكثر من غيره، ونشاهد ذلك في آثار تدمر، وفي بدايات هذا العهد نشأ منه نوع مطور نشاهده في أطلال مدينة أفاميا حيث يأخذ بدن العمود شكلا حلزونيا مع بقاء التاج كورنثي الطراز.

تيجان الأعمدة
وفيما يخص تيجان الأعمدة، استعمل الرومان في عمارتهم نفس طرز التيجان الإغريقية: الدوري والايوني والكورنثي، وأدخلوا عليها بعض التعديلات، كما طوروا الطراز الدوري فعرف باسم: الدوري الروماني، وكذلك الطراز الكورنثي الذي عرف بالروماني، وفي بعض الأحيان كانوا يدمجون الطرز الثلاثة في تاج واحد.وكان للنهج الكورنثي النصيب الأكبر في الانتشار أكثر من غيره، ونشأ منه نوع مطور نشاهده في أطلال مدينة أفاميا. كذلك ظهر طرازان جديدان هما:

1. التوسكاني Tuscan وهو طراز دوري روماني تاجه بسيط غير مزخرف، وقد عم في عمارة المغرب العربي إبان حروب (الاسترجاع) التي قامت بين الشاطئين الشمالي والجنوبي للبحر المتوسط في القرون الوسطى، ونقلها البناءون من أسرى الحروب الأوربيين إلى تلك الديار.

2. المركب Composite نموذج طوره الرومان في حقبة متأخرة، ويتألف تاجه في نصفه العلوي من الزخرفة اليونانية، ونصفه السفلي من الكورنثية.

انظر أيضًا
 طوب روماني
 ثورة العمارة الرومانية
 أوبوس لاتيريكيوم

مراجع

تاريخ العمارة
ثقافة روما القديمة
طرز معمارية
عمارة حسب الثقافة
عمارة روما القديمة
عمارة قديمة

عمارة رومانية


Insularno pismo (tj. otočko pismo)  je srednjovjekovni krasopisni sustav izmišljen u Irskoj. Proširio se na anglosasku Englesku i europski kontinent pod utjecajem irskog kršćanstva. Irski su misionari prenijeli krasopis na kontinentalnu Europu gdje su utemeljili samostane poput opatije sv. Kolumbana u talijanskom gradiću Bobbiju. Krasopisom su se također služili u samostanima poput benediktinskog samostana Fulde, gdje su bili pod utjecajem engleskih misionara. Dio je insularne umjetnosti od koje je najviše što je ostalo su oslikani rukopisi. Pod velikim je bila utjecajem irskog alfabeta i suvremenog gaelskog pisma u rukopisima i oblicima pisma.

Insularno pismo obuhvaća obitelj različitih pisama rabljenih u različite namjene. Na vrhu ljestvice je insularni poluuncijal (insularno veliko slovo) koji se rabilo za važne isprave i svete tekstove. Puni uncijal, u inačici zvanoj "engleski uncijal", bio je u uporabi u nekim engleskim središtima. Slijede u padajućem nizu po formalnosti i rastućem nizu po brzini pisanja dolazi skup malih slova, kurzivna mala slova i tekuća mala slova. Ove se rabilo za neskripturalne tekstove, pisma (dopisivanje), računovodstvene bilješke, napomene i sve ostale vrste pisanih isprava.

Povezani članci
 Đ
 Thorn
 Afričko D
 Insularno G
 Eth
 Insularna umjetnost
 Gaelsko pismo

Izvori

Vanjske poveznice

 .

Pismo

Insularno pismo


Hugh McIlvanney (1934-2019), est un journaliste sportif écossais qui a longtemps travaillé pour The Observer puis The Sunday Times. Après près de six décennies dans la profession, il prend sa retraite en , à l'âge de 82 ans.

Biographie

Jeunesse
Hugh McIlvanney naît le  à Kilmarnock, en Écosse. Il est le fils de William et Helen McIlvanney (née Montgomery). Il fait ses études à l'école primaire de Hillhead, à la  puis à la , lorsque son frère William y commence.

Carrière
Hugh McIlvanney quitte l'école pour travailler comme reporter à The Kilmarnock Standard, puis au Scottish Daily Express. Au milieu de la vingtaine, alors qu'il travaille à The Scotsman, on le persuade d'écrire sur le sport. Il  rejoint The Observer, en 1962, en tant qu'assistant rédacteur sportif et travaille pour ce journal jusqu'en 1993, interrompu lorsqu'il prend un rôle d'information et de reportage en 1972-1973 au Daily Express, avant de rejoindre The Sunday Times, en 1993. Son éditorial sur la dernière page de la section sportive du Sunday Times fonctionne jusqu'en 2016.

Ses articles sont décrits comme visant la perfection - avec une grande attention portée aux détails. Toute expression de joie pour les écrits qu'il soumet est reportée jusqu'à ce qu'il ait vu ce qui est effectivement imprimé. Il n'hésite pas à offrir son analyse des stars du sport. En 1974, immédiatement après The Rumble in the Jungle, il approche Mohamed Ali et obtient une interview de deux heures. En , il fait un reportage à Los Angeles sur le combat professionnel au cours duquel Johnny Owen est battu et mis KO.

Dans The Football Men, il examine la vie et la carrière de trois grands managers de football écossais modernes - Matt Busby, Jock Stein et Bill Shankly - pour le programme télévisé  de la BBC. Cette émission utilise des images d'archives de la BBC et est diffusée en 1997 sous la forme d'une série en trois parties.

Il prend sa retraite à l'âge de 82 ans, citant les exigences physiques du travail comme étant devenues trop éprouvantes

Publications
 .
 .
 .
 .

Notes et références

Liens externes

Journaliste sportif britannique
Officier de l'ordre de l'Empire britannique

Naissance en février 1934
Naissance à Kilmarnock
Décès en janvier 2019
Décès à 85 ans

Hugh McIlvanney


Influenza hemagglutinin (HA) or haemagglutinin[p] (British English) is a homotrimeric glycoprotein found on the surface of influenza viruses and is integral to its infectivity.

Hemagglutinin is a Class I Fusion Protein, having multifunctional activity as both an attachment factor and membrane fusion protein. Therefore, HA is responsible for binding Influenza virus to sialic acid on the surface of target cells, such as cells in the upper respiratory tract or erythrocytes, causing as a result the internalization of the virus. Secondarily, HA is responsible for the fusion of the viral envelope with the late endosomal membrane once exposed to low pH (5.0-5.5).

The name "hemagglutinin" comes from the protein's ability to cause red blood cells (erythrocytes) to clump together ("agglutinate") in vitro.

Subtypes
Hemagglutinin (HA) in influenza A has at least 18 different subtypes. These subtypes are named H1 through H18. H16 was discovered in 2004 on influenza A viruses isolated from black-headed gulls from Sweden and Norway.  H17 was discovered in 2012 in fruit bats. Most recently, H18 was discovered in a Peruvian bat in 2013. The first three hemagglutinins, H1, H2, and H3, are found in human influenza viruses. By phylogenic similarity, the HA proteins are divided into 2 groups, with H1, H2, H5, H6, H8, H9, H11, H12, H13, H16, H17, and H18 belonging to group 1 and the rest in group 2. The serotype of influenza A virus is determined by the Hemagglutinin (HA) and Neuraminidase (NA) proteins present on its surface. Neuraminidase (NA) has 11 known subtypes, hence influenza virus is named as H1N1, H5N2 etc., depending on the combinations of HA and NA.

A highly pathogenic avian flu virus of H5N1 type has been found to infect humans at a low rate. It has been reported that single amino acid changes in this avian virus strain's type H5 hemagglutinin have been found in human patients that "can significantly alter receptor specificity of avian H5N1 viruses, providing them with an ability to bind to receptors optimal for human influenza viruses". This finding seems to explain how an H5N1 virus that normally does not infect humans can mutate and become able to efficiently infect human cells. The hemagglutinin of the H5N1 virus has been associated with the high pathogenicity of this flu virus strain, apparently due to its ease of conversion to an active form by proteolysis.

Structure
HA is a homotrimeric integral membrane glycoprotein. It is shaped like a cylinder, and is approximately 13.5 nanometres long. HA trimer is made of three identical monomers. Each monomer is made of an intact HA0 single polypeptide chain with HA1 and HA2 regions that are linked by 2 disulfide bridges. Each HA2 region adopts alpha helical coiled coil structure and sits on top of the HA1 region, which is a small globular domain that consists of a mix of α/β structures. The HA trimer is synthesized as inactive precursor protein HA0 to prevent any premature and unwanted fusion activity and must be cleaved by host proteases in order to be infectious. At neutral pH, the 23 residues near the N-terminus of HA2, also known as the fusion peptide that is eventually responsible for fusion between viral and host membrane, is hidden in a hydrophobic pocket between the HA2 trimeric interface. The C-terminus of HA2, also known as the transmembrane domain, spans the viral membrane and anchors protein to the membrane.

HA1
 HA1 is mostly composed of antiparallel beta-sheets.

HA2
HA2 domain contains three long alpha helices, one from each monomer. Each of these helices is connected by a flexible, loop region called Loop-B (residue 59 to 76).

Function

HA plays two key functions in viral entry. Firstly, it allows the recognition of target vertebrate cells, accomplished through the binding to these cells' sialic acid-containing receptors. Secondly, once bound it facilitates the entry of the viral genome into the target cells by causing the fusion of host endosomal membrane with the viral membrane.

Specifically, the HA1 domain of the protein binds to the monosaccharide sialic acid which is present on the surface of its target cells, allowing attachment of viral particle to the host cell surface. HA17 and HA18 have been described to bind MHC class II molecules as a receptor for entry rather than sialic acid. The host cell membrane then engulfs the virus, a process known as endocytosis, and pinches off to form a new membrane-bound compartment within the cell called an endosome. The cell then attempts to begin digesting the contents of the endosome by acidifying its interior and transforming it into a lysosome.  Once the pH within the endosome drops to about 5.0 to 6.0, a series of conformational rearrangement occurs to the protein. First, fusion peptide is released from the hydrophobic pocket and HA1 is dissociated from HA2 domain. HA2 domain then undergoes extensive conformation change that eventually bring the two membranes into close contact.

This so-called "fusion peptide" that was released as pH is lowered, acts like a molecular grappling hook by inserting itself into the endosomal membrane and locking on. Then, HA2 refolds into a new structure (which is more stable at the lower pH), it "retracts the grappling hook" and pulls the endosomal membrane right up next to the virus particle's own membrane, causing the two to fuse together.  Once this has happened, the contents of the virus such as viral RNA are released in the host cell's cytoplasm and then transported to the host cell nucleus for replication.

As a treatment target

Since hemagglutinin is the major surface protein of the influenza A virus and is essential to the entry process, it is the primary target of neutralizing antibodies. These antibodies against flu have been found to act by two different mechanisms, mirroring the dual functions of hemagglutinin:

Head antibodies
Some antibodies against hemagglutinin act by inhibiting attachment.  This is because these antibodies bind near the top of the hemagglutinin "head" (blue region in figure above) and physically block the interaction with sialic acid receptors on target cells.

Stem antibodies
This group of antibodies acts by preventing membrane fusion (only in vitro; the efficacy of these antibodies in vivo is believed to be a result of antibody-dependent cell-mediated cytotoxicity and the complement system).

The stem or stalk region of HA (HA2), is highly conserved across different strains of influenza viruses. The conservation makes it an attractive target for broadly neutralizing antibodies that target all flu subtypes, and for developing universal vaccines that let humans produce these antibodies naturally. Its structural changes from prefusion to postfusion conformation drives fusion between viral membrane and host membrane. Therefore, antibodies targeting this region can block key structural changes that eventually drive the membrane fusion process, and therefore are able to achieve antiviral activity against several influenza virus subtypes.  At least one fusion-inhibiting antibody was found to bind closer to the top of hemagglutinin, and is thought to work by cross-linking the heads together, the opening of which is thought to be the first step in the membrane fusion process.

Examples are human antibodies F10, FI6, CR6261. They recognize sites in the stem/stalk region (orange region in figure at right), far away from the receptor binding site.

In 2015 researchers designed an immunogen mimicking the HA stem, specifically the area where the antibody ties to the virus of the antibody CR9114. Rodent and nonhuman primate models given the immunogen produced antibodies that could bind with HAs in many influenza subtypes, including H5N1. When the HA head is present, the immune system does not generally make bNAbs (broadly neutralizing antibodies). Instead, it makes the head antibodies that only recognize a few subtypes. Since the head is responsible for holding the three HA units together, a stem-only HA needs its own way to hold itself together. One team designed self-assembling HA-stem nanoparticles, using a protein called ferritin to hold the HA together. Another replaced and added amino acids to stabilize a mini-HA lacking a proper head.

A 2016 vaccine trial in humans found many broadly neutralizing antibodies targeting the stem produced by the immune system. Three classes of highly similar antibodies were recovered from multiple human volunteers, suggesting that a universal vaccine that produces reproducible antibodies is indeed possible.

Other agents
There are also other hemagglutinin-targeted influenza virus inhibitors that are not antibodies:
 Arbidol
 Small Molecules
 Natural compounds
 Proteins and peptides

See also

 FI6 antibody
 Phytohemagglutinin
 Hemagglutinin
 Neuraminidase
 Antigenic shift
 Sialic acid
 Epitope
 H5N1 genetic structure

Notes

 [p] ^Hemagglutinin is pronounced /he-mah-Glue-tin-in/.

References

External links
 Jmol tutorial of influenza hemagglutinin structure and activity.
  (April 2006)
 Influenza Research Database Database of influenza protein sequences and structures
 3D macromolecular structures of influenza hemagglutinin from the EM Data Bank(EMDB)

Influenza A virus
Viral structural proteins

Hemagglutinin (influenza)


Linea Aspera est un groupe de dark wave et de cold wave formé en 2011 à Londres, en Angleterre. Duo musical, il est composé de la chanteuse Zoè Zanias (née Alison Lewis) et de Ryan Ambridge aux synthétiseurs. Zanias écrit les paroles tandis qu'Ambridge compose, mixe et produit les enregistrements.

Historique
Créé en novembre 2011, Linea Aspera est influencé par les groupes électroniques des années 1980 et adopte une esthétique cold wave. Un critique note en janvier 2012 que leur musique sonne « très années 80 », et qu'ils s'inscrivent dans la culture de la musique underground à Londres. Ce mois-là, une cassette audio en extended play est auto-publiée, intitulée Linea Aspera EP. Cet EP est décrit par le site Web Burning Flame comme leur favori de leur Top 20 de 2012.

Signé chez le label Dark Entries Records, le premier album du groupe, Linea Aspera LP, sort le 25 septembre 2012. Sorti en numérique et en vinyle par Dark Entries, un CD est produit par la société allemande Genetic Records.

Linea Aspera se dissout en 2013. Zoè Zanias forme alors Keluar avec Sid Lamar puis décide de se lancer en solo sous pseudo de Zoè Zanias.

Le 16 septembre 2019, Linea Aspera annonce leur reformation sur leur page Facebook avant de réaliser de multiples concerts en Europe.

En 2020, ils publient leur second EP Linea Aspera LP II.

Discographie

Références

Groupe musical de Londres
Groupe musical reformé en 2019
Groupe musical séparé en 2013
Groupe musical formé en 2011

Linea Aspera


نيديركورن (Niederkorn) مدينة تقع في بلدية ديفيردانغ جنوب غرب لوكسمبورغ. بلغ عدد سكانها عام 2005 ما يقارب 3000 نسمة.

أعلام
 نيكولا ماي
 داني موتا
 أوليفييه ثيل
 فرناند بروسيوس
 أرنولد كيفر

مراجع

بلدات في لوكسمبورغ
مدن لوكسمبورغ

ديفردانج

نيديركورن


Turn Me On ist ein Lied des französischen Produzenten David Guetta gemeinsam mit der US-amerikanischen Rapperin Nicki Minaj aus seinem fünften Album Nothing but the Beat. Außerdem erschien das Lied auf der Deluxe-Edition des zweiten Albums von Minaj Pink Friday: Roman Reloaded. Geschrieben wurde der Song von Ester Dean, David Guetta und Giorgio Tuinfort; die Rap-Verse schrieb Minaj. Von Kritikern wurde die Aufnahme gelobt. Am 13. Dezember 2011 wurde das Lied als fünfte Single von Nothing but the Beat veröffentlicht. Das Lied wurde Guettas bisher erfolgreichste Single in den Vereinigten Staaten zusammen mit Without You, welche in den Vereinigten Staaten beide Platz 4 der Billboard Hot 100 erreichten. Das Lied wurde zum Titelsong der WrestleMania XXVIII.

Hintergrund
 Das Lied wurde von Ester Dean, David Guetta und Giorgio Tuinfort geschrieben, die Rap-Verse schrieb Minaj. In einem Interview mit dem Billboard Magazin sagte David Guetta: "I am so proud of what Nicki did on this record because we know her for those crazy raps but the other record that we have, she is singing like – oh man. The world is gonna be shocked. Because they don't know her like this. And we came up with that amazing song and she just killed it."

Komposition
Turn Me On ist ein Uptempo-Club-Titel mit schweren Beats und dem Gesang und Rap von Nicki Minaj. Neben Where Them Girls At ist Turn Me On das zweite Lied von Nothing but the Beat, indem Guetta mit Minaj arbeitet. Minaj singt: "Doctor doctor, need you back, call me babe / Doctor doctor, where you at, give me something / I need your love, I need your love, I need your loving / You got that kind of medicine to keep me comin.'" Zehn Sekunden vor dem Ende des Liedes rapt Minaj: "D-D-D-D-Don't let me die young / I just want you to father my young / I just want you to be my doctor / We 'gon get it crackin,' chiropractor."

Musikvideo
Das Musikvideo zu Turn Me On wurde im November 2011 gedreht. Regie führte Sanji. Ein kurzer Trailer zum Musikvideo wurde am 27. Januar 2012 veröffentlicht und das komplette offizielle Musikvideo am 31. Januar 2012.

Im Musikvideo spielt Guetta einen verrückten Wissenschaftler, der aus mechanischen Stücken seine eigene Nicki Minaj aufbaut.

Auftritte

Turn Me On wurde bei den American Music Awards 2011 zusammen mit Nicki Minajs eigenem Hit Super Bass gespielt. Minaj sang das Lied auch beim New Year's Rockin' Eve with Ryan Seacrest sowie während des NBA All-Star Game 2012 und bei ihrer Roman Reloaded Tour.

Chartplatzierungen

Auszeichnungen für Musikverkäufe

Einzelnachweise

Lied 2011
Rapsong
House-Lied
Disco-Song
David-Guetta-Lied
Nicki-Minaj-Lied
Lied von Ester Dean
Lied von David Guetta
Lied von Nicki Minaj
Lied von Giorgio Tuinfort
Platin-Lied (Vereinigtes Königreich)
Mehrfach-Platin-Lied (Schweiz)
Mehrfach-Platin-Lied (Vereinigte Staaten)

Turn Me On


Michael Ronda () este un actor și cântăreț mexican cunoscut pentru rolul său Poncho din Como dice el dicho și Simon Alvarez în Soy Luna ("Sunt Luna").

Filmografie

Referințe

Nașteri în 1996
Actori mexicani
Cântăreți mexicani
Soy Luna

Michael Ronda


الحزب الإسلامي التركستاني  هي منظمة مسلحة ايغورية انفصالية تدعو إلى إنشاء دولة إسلامية في إقليم شينجيانغ، شمال غرب الصين، شاركت الحزب في الحرب الأهلية السورية كـ مرتزقة لتركيا، كما استعانت تركيا ميليشيات الحزب ضد الأكراد في ديار بكر. تم تصنيفها من قبل الأمم المتحدة عام 2002 كمنظمة إرهابية، كما أدرجت واشنطن علناً حركة شرق تركستان الإسلامية على قائمة التنظيمات الإرهابية في 27 أغسطس 2002، عقب زيارة قام بها إلى الصين من نائب وزير الخارجية ريتشارد ارميتاج، إلا أنها درجت على لفت النظر نحو ما تعتبره استغلالاً للنظم القانونية والتربوية من قبل بكين لسحق عرقية الإيغور. مؤسس وزعيم التنظيم هو حسن محسوم، الذي قتل برصاص الجيش الباكستاني يوم 2 أكتوبر 2003.

اتهمت الحكومة الصينية أعضاء الحركة بعدة هجمات بسيارات مفخخة في منطقة شينجيانغ في التسعينات، فضلا عن مقتل دبلوماسي صينى في قيرغيزستان في عام 2002، لكن الجماعة لم تعترف أو تنفي هذه الاتهامات. كما تزعم الصين والولايات المتحدة بأن الحركة لها علاقات مع تنظيم القاعدة.

في يناير 2002 أصدرت الحكومة الصينية تقريراً حاول أن يثبت أن حسن محسوم التقى أسامة بن لادن في عام 1999، وتلقى وعودًا من المال، وأن بن لادن أرسل العشرات إلى الصين. لكن زعيم وقائد الحركة حسن محسوم نفى هذه العلاقات التنظيمية وقال أن الصين تبالغ، ووصفها كوسيلة لحشد الدعم من الولايات المتحدة.

انظر أيضاً
 غارة شينجيانغ.
 ربيعة قدير.
 اضطرابات باشو (أبريل 2013).

مراجع

 موقع صوت شعب الأويغور باللغة العربية.

أويغور
الإسلام السياسي في الصين
الإسلام السياسي في باكستان
الإسلاموية في سوريا
الحراك الانفصالي في تركستان الشرقية
إرهاب في الصين
إرهاب في باكستان
تأسيسات سنة 1997 في الصين
مجموعات متمردة في أفغانستان
مجموعات متمردة في باكستان
منظمات إسلامية أسست في 1997
منظمات تصنف كإرهابية في كازاخستان
منظمات جهادية
منظمات جهادية في أفغانستان
منظمات جهادية في باكستان
منظمات مصنفة على أنها إرهابية حسب البحرين
منظمات مصنفة على أنها إرهابية حسب باكستان
منظمات مصنفة على أنها إرهابية حسب تركيا
منظمات مصنفة على أنها إرهابية حسب حكومة كندا
منظمات مصنفة على أنها إرهابية في آسيا
منظمات مقرها في الصين

الحزب الإسلامي التركستاني


Sturlaugs saga starfsama es una saga legendaria del  sobre un personaje llamado Sturlaugr, hijo de un hersir de Noruega.

Argumento

Sturlaug es presentado junto a quienes serán sus hermanos juramentados: Aki, Hrolf, Sighvat, Soti, Guttorm y Jokul. Tras ser rechazado en matrimonio por Åsa la Justa, hija de un poderoso jarl, Sturlaug partirá  a saquear la costa del Báltico. Mientras tanto, el rey Harald tratará de pedir la mano de Åsa, pero otro poderoso señor llamado Kol también querrá pedirle matrimonio. El rey envía a un poderoso guerrero a batirse en duelo con Kol, pero este lo derrota.

Una vez Sturlaug y sus hermanos juramentados regresan, el rey le pide a Sturlaug que se enfrente a Kol en su nombre. Éste acepta, pero solo si le ofrece a Åsa en matrimonio. El rey acepta a regañadientes, y antes de ir al duelo, Åsa le recomienda a Sturlaug que visite a su madre adoptiva, quien le brinda consejos, además de una espada.

Gracias a dicha espada, Sturlaug logra derrotar a Kol, y vivir en paz con Åsa. Pero pronto, el hermano de Kol, Framar, llegaría para reclamar venganza. Descrito como el polo opuesto de Kol, quien era astuto y taimado, Framar era un guerrero reconocido por su fuerza y habilidad. Una vez reunidos, dejaron que sus guerreros se enfrentaran, lo que terminó en la muerte de Jokul a manos de Frosti, uno de los guerreros de Framar.
Sturlaug derrotó a Framar, dejándolo malherido, y la madre adoptiva de Åsa se hizo cargo de sus heridas. Terminado el combate, Frosti se une a los hermanos juramentados, para así sustituir a Jokul. Regresando al hogar del padre de su esposa, Sturlaug se encuentra con el rey, quien le obliga a conseguirle un antiguo tesoro, el Cuerno del Uro. Antes de partir, Framar, ya recuperado, se une al grupo y se vuelve un hermano juramentado de Sturlaug.

Durante el viaje, se detienen a descansar una noche, y Aki, Framar y Sturlaug son los encargados de montar guardia en ese orden. A los tres les visitan tres mujeres trol. Las dos primeras les piden a Aki y a Framar que las lleven a una isla cercana, a reclamar su herencia. La tercera, en cambio, le pide a Sturlaug que le presente a su hermano juramentado Hrolf, a cambio de ofrecerle una alabarda con propiedades mágicas. Dicho encuentro acaba con la mujer trol muerta por la propia alabarda que le dio a Sturlaug.

Tras descubrir el paradero del cuerno, llegan al templo donde se dice que se encuentra, y aunque Sturlaug les advierte que solo él puede entrar a reclamarlo, Hrolf le desobedece, lo que termina en su muerte. Una vez conseguido el cuerno, Sturlaug se lo devuelve al rey, y se va a vivir con su esposa.

Después de un tiempo, en Yule, Sturlaug y sus hermanos hacen promesas que se comprometen cumplir, y en el caso del héroe, es descubrir el origen del cuerno.

Frosti es enviado a Finlandia, donde invita a la hija de un rey a volverse la esposa de Sturlaug. La princesa se cree la mentira, y una vez regresan al hogar de Sturlaug, Frosti se hace pasar por él, y tras concluir la ceremonia y con ambos en el lecho, la princesa le cuenta el origen del cuerno, mientras Sturlaug los escuchaba tras una pared. una descubierto el origen, le prende fuego a la casa, matando a Frosti y a la princesa, tal y como la madre adoptiva de Åsa le había dicho, ya que dicha princesa era en verdad un bruja poderosa, que habría montado en cólera si hubiera descubierto la verdad.

Por su lado, Aki logró contraer matrimonio con la princesa de un reino de Rusia, con ayuda de Sturlaug y los hermanos juramentados, mientras que Framar se dispuso a casarse con la hija de un poderoso señor. Esta se negaba a ello, pero tras librar una guerra contra su padre y sus aliados, acabó por contraer matrimonio con ella.

En ocasiones, Sturlaugr es un caudillo militar del ejército sueco. Tuvo un hijo llamado Göngu-Hrólf que tiene su propia saga, la saga de Göngu-Hrólfs.

Bibliografía
Ohlmarks, Åke. (1982). Fornnordiskt lexikon. Tiden. ISBN 91-550-2511-0
 The two versions of Sturlaugs saga Starfsama: A decipherment, edition, and translation of a fourteenth century Icelandic mythical-heroic saga, Michael Triltsch (ed.), 1969

Enlaces externos
Sturlaugs saga starfsama en sperpa.is (en islandés)
Sturlaugs saga starfsama (en inglés)

Sagas legendarias
Noruega en el siglo XIV

Sturlaugs saga starfsama


Lora Logic (* 1960 als Susan Whitby) ist eine britische Saxophonistin und Sängerin. Sie war von 1976 bis 1978 Mitglied der Punk-Band X-Ray Spex und gründete danach Essential Logic. Als Gastmusikerin war sie auf Alben von z. B. Red Krayola oder den Stranglers vertreten. In den 1980er Jahren wurde sie Mitglied der Hare-Krishna-Bewegung. 1982 trat sie als Schauspielerin in Peter Wollens Film Crystal Gazing auf. 1995 war sie an einer kurzlebigen X-Ray-Spex-Reunion beteiligt, 2001 an einer Reunion von Essential Logic.

Diskographie
 Lora Logic – Pedigree Charm, Rough Trade Records, 1982
 Lora Logic – Wonderful Offer, Rough Trade Records, 1981

Weblinks
 Interview, 2003 (en)

Quellen

Sänger
Saxophonist
Musiker (Vereinigtes Königreich)
Künstler der feministischen Kunst
Brite
Geboren 1960
Frau

Lora Logic


රියෝ චිත්‍රපට මාලාවේ ප්‍රථම චිත්‍රපටය ලෙස රියෝ 2011 වසරේ මාර්තු 22 දින ලොව පුරා ප්‍රදර්ශනය ආරම්භවිය. සජීවීකරණ චිත්‍රපටයක් ලෙස නිකුත් වූ මෙය කාලෝස් සැල්ඩන්හාගේ අධ්‍යක්ෂණයකි.

රියෝ (2011 චිත්‍රපටය)


Jong Station (Jong stasjon eller Jong holdeplass) var en jernbanestation på Drammenbanen, der lå i området Jong i Bærum kommune i Norge.

Stationen åbnede som trinbræt 31. maj 1959. Den blev nedlagt 23. maj 1993, hvor den og Slependen Station blev erstattet af en ny Slependen station. Ved nedlæggelsen bestod Jong Station af to spor med hver sin sideliggende perron.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Drammenbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1959
Ophørt i 1993
Jernbanestationer i Bærum

Jong Station


الإخوة رنجلنج كانو خمسة إخوة أسسوا أشهر سيرك في تاريخ دُور اللهو في الولايات المتحدة الأمريكية. وهم ألبرت (1852-1916)، وأوتو (1858 - 1911)، وألفرد (1861 - 1919)، وتشارلز (1864 - 1926)، وجون (1866 - 1936)، وقد ساعد تفانيهم ومهاراتهم التنظيمية على إنشاء واحد من أهم أنواع السيرك في العالم من مجموعة صغيرة من اللاعبين.

نبذة

في عام 1884 بدأ الإخوة يقيمون سيركا متجولا. وفي ذلك الوقت كان هناك عدد من فرق السيرك تجوب أنحاء الولايات المتحدة، منها فرق بارنم الضخم التي كانت تستقل 60 عربة من القطار عند سفرها ولم يكن لدى الإخوة رنجلنج مال يكفي لشراء المعدات أو استئجار اللاعبين، لذا قاموا بأغلب العملِ معتمدين على أنفسهم، وأقاموا أول عرض لهم في 19 مايو 1884 في بارابو. فقام الإخوة ومعهم 17 من العاملين بخياطة الخيام وإقامتها وبيع التذاكر وأداء الألعاب. استثمر الإخوة كل أرباح السيرك تقريبا في تحسينه، فاتسع سريعا. وفي البداية كانوا يتنقلون بعروضهم من مدينة إلى مدينة في عربات تجرها الخيول. وبحلول عام 1890، بدأ السيرك يتنقل باستخدام السكك الحديدية. وفي الحال أصبح الإخوة رنجلنج منافسا قويا لسيرك بارنم وبيلي، أقوى فرقة سيرك في ذلك الوقت، وفي عام 1907 اشترى الإخوة رنجلنج سيرك بارنم وبيلي، إلا أن عروض كل منهما كانت تنتقل منفصلة عن الأخرى حتى عام 1919. وفي ذلك العام، اندمجا في سيرك الإخوة رنجلنج وبارنم وبيلي.

مراجع

سيرك

الإخوة رنجلنج


Pewaukee est une ville du comté de Waukesha, dans l'État du Wisconsin, aux États-Unis.

Il entoure le .

Liens externes

Ville au Wisconsin
Comté de Waukesha

Pewaukee (Wisconsin)


Lammekød og fårekød er kød fra domesticerede får (arterne Ovis aries) af forskellig alder.

Generelt kaldes et får for "lam" det første leveår, og kødet kaldes lammekød. Kødet fra voksne får kaldes fårekød, men sælges nogle gange også som lammekød.

Lammekød er normalt dyrere end fårekød. I Australien bliver termen prime lamb (prima lam) ofte brugt om lam, der er opdrættet som slagtedyr. På flere sydeuropæiske sprog som fransk, spansk og italiensk har man flere specialiserede ord for lamme- og fårekød afhængig af dyrets alder og køn: ordet lechazo bruges på spansk om kød fra lam, der er opforstret med mælk.

Referencer

Kød
Får

Lammekød


Der Ausdruck Polyphonie (von altgriechisch πολύ polý "viel", "mehr", und φωνή phonḗ "Stimme") bedeutet bei Elektrophonen, dass ein Gerät zur Erzeugung mehrerer gleichzeitig erklingender Töne fähig ist (im Unterschied zur Monophonie beziehungsweise zum Unisono). Nicht nur die Anzahl gleichzeitiger Töne ist ausschlaggebend für den Grad der Polyphonie, sondern auch deren Unabhängigkeit, etwa was Hüllkurve (ADSR) oder Klangfarbe betrifft. In der Regel benötigen getrennte musikalische Stimmen auch getrennte Kanäle, bei stereophoner Übertragung zwei Kanäle pro Stimme. Wenn die Klangfarben der einzelnen Stimmen verschieden sein können, spricht man von Multitimbralität.

In der Musiktheorie dagegen ist mit dem Ausdruck Polyphonie gemeint, dass sich die gleichzeitigen Stimmen möglichst unabhängig zueinander verhalten, ohne gemeinsame Regeln (z. B. erlaubte Zusammenklänge) zu verletzen.

Frühe Elektrophone

Die frühen rein elektronischen Musikinstrumente wie das Theremin seit 1919 oder die Ondes Martenot seit 1928 waren monophon, da sie nur einen einzigen variablen Schwingkreis besaßen. Die hörbaren Frequenzen wurden nach dem Prinzip des Schwebungssummers erzeugt. Sie konnten also nur als Melodieinstrument eingesetzt werden.

Frühe elektronische Orgeln wie die Hammond-Orgel seit 1935 erzeugten dagegen die Töne über eine größere Zahl mechanischer Tonräder, die vor elektromagnetischen Tonabnehmern rotierten. Auf diese Weise konnten beliebig viele Töne zugleich erklingen. Auch die frühen Formen des Elektronischen Pianos wie der Neo-Bechstein beruhten auf mechanischer Klangerzeugung, die mit Hilfe von Tonabnehmern in elektrische Signale umgesetzt wurde, und erlaubten dadurch ein vielstimmiges Spiel.

Analoge Synthesizer

Die frühen Synthesizer dagegen, wie die Moog-Synthesizer seit den 1960er-Jahren, erzeugten die Tonfrequenzen elektronisch und waren zunächst auf einen einzigen Signalgenerator beschränkt. Ihr Kernstück war ein spannungsgesteuerter Oszillator. Die Wandelbarkeit des damals neuartigen Klangs durch Modulatoren und Filter wurde für wichtiger gehalten als ein mehrstimmiges Spiel.

Grob gesagt, braucht ein Gerät mehrere getrennt einstellbare Oszillatoren, um polyphone Klänge zu erzeugen. Dabei muss berücksichtigt werden, dass für komplexere Stimmen zahlreiche Oszillatoren nötig sein können und für die Modulation der Tonfrequenzen (Low Frequency Oscillator) sowie für Geräuschanteile (Rauschgenerator) und Rhythmen ebenfalls Oszillatoren eingesetzt werden, die keine Stimmen im musikalischen Sinn erzeugen. – "Echt polyphone" analoge Synthesizer wie der Yamaha CS-80 erschienen erst Mitte der 1970er-Jahre auf dem Markt.

Digitalisierung

Die Digitalisierung der Klangerzeugung mit der Sampler-Technologie, die sich seit etwa 1980 durchsetzte (siehe etwa Fairlight CMI), beschränkte sich wegen der erforderlichen Rechenleistung wiederum auf monophone Wiedergabe. Echte digitale Polyphonie war auf den handelsüblichen Personal Computers erst in den 1990er Jahren möglich.

In der Entwicklung der Klingeltöne von Mobiltelefonen sowie der Videospielmusik wurde die Polyphonie als elementarer technischer Fortschritt betrachtet. Der Heimcomputer Commodore 64 konnte 1982 bereits drei unabhängige musikalische Stimmen produzieren. Während der Systemlautsprecher der PCs in den 1980er Jahren nur einzelne Töne von sich geben konnte, ermöglichten die Soundkarten als Zubehör, wie diejenigen von AdLib, sechs gleichzeitige Stimmen in bescheidener Qualität, in den 1990ern waren es mit Sound Blaster von Creative Labs bereits 32 und mehr. Seitdem auch mit Mobiltelefonen ganze Musikdateien im MP3-Format abgespielt werden können, ohne die einzelnen Stimmen neu zu erzeugen, ist die Frage der Polyphonie in den Hintergrund getreten.

Digitalpianos haben seit den 2010er Jahren bis zu 256 Klangerzeuger, die gleichzeitig angesteuert werden können, um einen möglichst natürlichen und realistischen Klang ausgeben zu können.

Wahrnehmung

Wieweit in einem Gesamtklang überhaupt unterschiedliche musikalische Stimmen wahrgenommen werden, ist eine Frage der Musikpsychologie und von den technischen Möglichkeiten unabhängig.
Professionelle Musiker lernen die Unterscheidung zusammenklingender Töne im Fach der Gehörbildung. Eine automatische Analyse von zweistimmigen Zusammenklängen geschieht etwa beim Mehrfrequenzwahlverfahren.

Literatur
 Gunnar Eisenberg: Identifikation und Klassifikation von Musikinstrumentenklängen in monophoner und polyphoner Musik. Cuvillier, Göttingen 2008, ISBN 978-3-86727-825-6 (Zugleich: Berlin, Technische Universität, Dissertation, 2008).

Klangsynthese

Polyphonie (Elektrophon)


Kelime veya sözcük, tek başına anlamlı, bir ya da birbirine bağlı birden fazla biçimbirimden (morfem) oluşan, ses değeri taşıyan dil birimidir.

Etimoloji
Kelime sözcüğü Arapça "söylenen şey, söz" manasına gelen كلمة (kalima(t)) sözcüğünden ödünçlenmiştir. Arapça sözcük yine aynı dilde bulunan كَلَمَ (kalama) "söyledi" fiilinin faˁila(t) vezninde türevidir. Kelimenin Türkçede tespit edildiği ilk kaynak 1300 civarına tarihlenen Mukaddimetü'l-Edeb adlı eserin tercümesinde görülmektedir.

Sözcük kelimesi, Türkçede yer alan söz sözcüğüne Yeni Türkçe +çUk eklenmesi sonucunda türetilmiştir. Sözcüğün tespit edildiği ilk kaynak Meninski'nin 1680'e tarihlenen Thesaurus'u olup; burada sözcik kelimesinin karşılığı olarak kelimecik manasındaki "vocula, verbulum" verilmiştir. Sözcük, "kelimecik" anlamında marjinal bir tabir iken, Dil Devrimi'nin ikinci evresinde, muhtemelen Fransızca vocable "söz-cük" > "kelime" bağıntısından esinlenerek "kelime" anlamı yüklenmiştir. "Kelime" anlamında kullanımına dair ilk kayıt 1959'da görülmektedir. Sözcük kelimesi TDK sözlüğünün 1969 basımından öncesindeki sözlüklerde yer almamıştır.

Özellikler
Yazı dilinde her iki tarafında birer boşluk verilerek gösterilirler. Sözcükler, bir kök ve ona bağlı bir ya da daha fazla ekten oluşabilir.

Yazında sözcükler hecelerden, heceler ise harflerden meydana gelir. Bir sözcük en az bir harften ve en az bir heceden meydana gelir: can, at, mal, o vb. Sözcükler bir araya gelerek sözcük öbeklerini, cümlecik ve cümleleri meydana getirirler.

Günümüzdeki her milletin bir geçmişi olduğu ve o milletin birçok asır içinde şekillenerek günümüze ulaşması gibi, diller ve dilin birimi olan kelimeler de bir geçmişe sahiptir ve çeşitli şekillenmeler sonucu günümüz şekilleri ortaya çıkmıştır.

Nurullah Ataç eserlerinde sözcük kelimesi yerine ''Tilcik'' kelimesini kullanmıştır.

Kelimelerin kökenlerini (sözköklerini) inceleyen bilim dalına Etimoloji (Kökenbilim) adı verilir.

Türkçede sözcük türleri
 Ad ya da isim
 Adıl ya da zamir
 Bağlaç ya da rabıt
 Belirteç ya da zarf
 Eylem ya da fiil
 İlgeç ya da edat
 Önad ya da sıfat
 Ünlem ya da nida

Bu sözcük türlerinden ilk yedisi isim soyludur. Yani isimlerden türetilmiş ya da isimlerin farklı görevlerde kullanılmaya başlanmasıyla oluşturulmuştur. Eylemler (fiiller) ise kendi içinde önemli bir sözcük türünü oluşturur.

Sözcük türleri içinde en önemlileri ad ve eylemlerdir. Jean Deny, Türkçedeki sözcük türlerini ad, eylem ve ilgeç olmak üzere üçe ayırır. Bu temel ayrım Türkçe için genelde kabul gören bir anlayışı gösterir. Çünkü, dilin anlatım yapısının temelinde yapılan bir iş vardır, bir de işi yapan kişi bulunur. Ad işi yapanı, eylem işin yapılışını bildirir. Öteki sözcük türleri ise yalnızca ad ve eylemin anlamlarını tamamlar.

Türkçede sözcük türleri birbirinden kesin çizgilerle ayrılmaz. Aynı sözcük ad, ön ad, belirteç, ünlem gibi görevleri üstlendiği için sözcük türlerini sınıflandırmak zordur. Bu konuda en geçerli ve kolay çözüm, sözcüklerin cümle içerisindeki anlam ve işlevlerine bakmaktır. Bu nedenle, bir sözcük belirli bir sözcük türü ile etiketlenmemeli, cümle içerisindeki anlam ve işleyişine göre değerlendirmelidir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Türk Dil Kurumu, Sözcük & Kelime

Arapçadan Türkçeye geçen sözcükler
Dilbilgisi
Pragmatik
Anlambilim
Sözdizim

Kelime


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte im Okres Bratislava I/T–V enthält die nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte im Stadtbezirk Okres Bratislava I, der den Stadtteil Staré Mesto umfasst, in den Straßen beginnend mit den Buchstaben T bis V.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

Weblinks

Bratislava I/T-V
!Denkmalgeschutzte Objekte T


Maskwacis est un hameau situé dans la province d'Alberta, dans le centre.

Histoire

Économie

Géographie

Démographie

Notes et références

Hameau en Alberta

Maskwacis (Alberta)


Ruth Boehringer geb. Ruth Dyckerhoff (* 24. März 1906 in Amöneburg; † 11. November 2007 in Ingelheim am Rhein) war eine deutsche Unternehmerin.

Leben
Ruth Dyckerhoff war seit 1929 mit Ernst Boehringer verheiratet, der Ehe entstammen die beiden Söhne Otto und Hans Boehringer. Während des Zweiten Weltkrieges half sie im Lazarett. Nach dem Ende des Krieges organisierte sie in Zusammenarbeit mit dem Roten Kreuz Kleider- und Möbelsammlungen zu Gunsten von Kriegsgefangenen, Flüchtlingen und anderen Bedürftigen. Auch die Organisation von Schulspeisungen fand ihre Aufmerksamkeit. Später gründete sie zusammen mit anderen den Kreis der Älteren. Dort konnten erstmals die älteren Mitbürger in der Stadt Ingelheim in geselliger Runde zusammenfinden und ihre Freizeit beispielsweise in Bastelkreisen organisieren. Auf ihre Anregung entstand 1958 in Zusammenarbeit mit dem DRK-Ortsverband und Hans-Heinz Eppelsheimer, dem Direktor der Volkshochschule Ingelheim, ein Begegnungszentrum im neuerbauten Fridtjof-Nansen-Haus. Auf ihre Initiative ging auch der Versand von Geschenkpaketen in die damalige DDR sowie an weniger bemittelte Mitbürger in der Stadt zurück. Im Jahr 1959 wurde ihr dieserhalb das DRK-Ehrenzeichen, 1964 die silberne Ehrennadel und 1967 die Landesverdienstnadel in Gold verliehen. Von 1961 bis 1979 leitete sie den Ortsverband des Roten Kreuzes in Ingelheim, dann wurde sie zur Ehrenvorsitzenden des DRK ernannt.

Am 15. Dezember 1970 wurde Ruth Boehringer mit dem Bundesverdienstkreuz am Bande ausgezeichnet. In Würdigung ihres sozialen Engagements und ihres persönlichen Einsatzes für ältere oder bedürftige Mitbürger in der Stadt wurde ihr am 16. Dezember 1985 anlässlich des 100-jährigen Jubiläums von Boehringer Ingelheim durch den Stadtrat die Ehrenbürgerwürde der Stadt Ingelheim am Rhein verliehen.

Weblinks
 [http://www.rlb.de/cgi-bin/wwwalleg/regsrch.pl?wert=boehringer+ruth+/+biographie&recnums=73538&index=7&db=rpb&barcode=&nachname= Eintrag] in der Rheinland-Pfälzischen Bibliographie

Einzelnachweise

Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
Ehrenbürger von Ingelheim am Rhein
Person (Boehringer Ingelheim)
Person (Deutsches Rotes Kreuz)
Hundertjähriger
Träger des Ehrenzeichens des Deutschen Roten Kreuzes
Deutscher
Geboren 1906
Gestorben 2007
Frau

Ruth Boehringer


Banduk Mamburra Wananamba Marika (Yirrkala,  - ) est une graveuse australienne, membre du clan Rirratjingu du peuple aborigène des Yolngu.

Militante et leader environnementale, elle est la première personne aborigène à siéger au conseil d'administration de la Galerie nationale d'Australie.

Biographie

Jeunesse et formation
Marika est née le  à Yirrkala, au nord-est de la Terre d'Arnhem, dans le Territoire du Nord, en Australie et fait partie du clan Rirratjingu du peuple aborigène des Yolngu, dont la terre traditionnelle est Yalangbara. Son père, Mawalan Marika (1908-1967), est un artiste et il lui a enseigné les techniques de la peinture sur écorce, dont il est reconnu pour sa maîtrise. Elle a pour frères et sœurs Wandjuk et Dhuwarrwarr (qui deviendront artistes), ainsi que Bayngul et Laklak.

Elle étudie à la mission de Yirrkala jusqu'à l'âge de 15 ans.

Marika fait partie d'un petit groupe d'artistes féminines dont le père leur a enseigné et apporté leur soutien pour peindre des histoires traditionnelles de la création, qui n'étaient auparavant autorisées qu'aux hommes.

En 2020, elle a déclaré dans une interview télévisée :

Carrière artistique
En 1972 ou 1974, elle s'installe à Darwin, où elle occupe le poste de secrétaire du Northern Land Council jusqu'en 1980. Pendant cette période, elle travaille également en tant qu'agent de terrain aborigène, animatrice socioculturelle à la YWCA, et devient mère de quatre enfants.

Elle s'installe ensuite à Sydney en 1980 pour poursuivre sa carrière artistique. Elle y commence à faire de la gravure, qu'elle a préfère à la peinture pour le reste de sa carrière. À Sydney, elle organise également des expositions d'art aborigène. Au milieu des années 1980, Marika est d'abord artiste en résidence à la Canberra School of Art (1984 ou 1985), puis à l'université Flinders d'Adélaïde (1985 ou 1986).

En 1988, elle retourne à Yirrkala pour assumer le rôle de directrice du centre artistique et du musée Buku-Larrnggay Mulka, et devient membre du conseil communautaire de Yirrkala-Dhanbul. Elle continue à voyager dans le cadre de collaborations artistiques avec d'autres graveurs.

Djanda and the Sacred Waterhole (1988), est une série d'estampes commandée par l'université nationale australienne pour commémorer le bicentenaire de l'Australie, a été réalisée par linogravure sur papier en six couleurs. Elle représente une histoire très importante pour le clan Rirratjingu, qui fait partie de l'histoire complexe des Djanggawul à Yalangbara. Elle avait des droits spéciaux pour utiliser cette histoire en vertu de sa propriété foncière et de sa position dans le clan. La National Gallery of Australia a acheté l'une des gravures qu'elle a réalisées, tandis qu'une autre a été achetée pour être reproduite dans un livre intitulé Aboriginality.

Elle a également été artiste en résidence à la « Sydney School of Art ».

Marika a intégré les histoires de son clan dans son travail artistique, comme les Djanggawul, les sœurs Wagilag et les chasseurs de tortues.

Marika, le clan Rirratjingi et le Musée et galerie d'art du Territoire du Nord (MAGNT) ont collaboré à la publication de Yalangbara: Art of the Djang'kawu, lancé à la Government House de Darwin en 2009. Le livre examine de nombreux aspects de la culture, de l'art, de l'histoire, de la tradition Yolngu, ainsi que leur relation de gardien à la terre et la question du droit d'auteur. Le nom dérive des frères et sœurs ancêtres surnaturels, les Djanggawul, et comprend des œuvres d'art de trois générations de Marikas représentant des aspects de l'histoire.

L'exposition itinérante Yalangbara : art of the Djang'kawu, initiée par Marika et développée avec l'aide d'autres membres de la famille et du MAGNT, a ouvert au Musée national d'Australie à partir du 7 décembre 2010. Il s'agit alors de la première grande exposition de l'œuvre de la famille Marika, qui couvre une cinquantaine de sites de la péninsule de Yalangbara qui ont été traversés par le voyage des Djanggawul.

En 2017, elle et Bede Tungutalum, originaire des îles Tiwi, sont choisis pour concevoir une série de quatre timbres-poste sur le thème « Art of the North » pour Australia Post.

Ses œuvres ont été exposées aux États-Unis, en Inde, en Égypte, à Nouméa et à Singapour, et sont représentées dans les collections de la Galerie nationale d'Australie, de Te Papa Tongarewa en Nouvelle-Zélande et de la National Gallery of Art de Washington D.C..

Banduk Marika meurt le , à l'âge de .

Publications
 Le livre Gong-wapitja : Women and art from Yirrkala, northeast Arnhem Land (1998) comprend « Story from Banduk ».
 .

Filmographie
Elle a travaillé comme traductrice avec Film Australia et sur la série télévisée Women of the Sun.

Elle est apparue dans plusieurs films :

 Banduk (1985), réalisé par Di Drew ;
 Cactus (1986), réalisé par Paul Cox et avec Isabelle Huppert ;
 Copyrites (1997), un film documentaire sur le droit d'auteur autochtone.

Elle est également apparue dans Bride for all Seasons ! et la série télévisée docudrame Flight into Hell (1985). Elle apparaît dans le film documentaire d'ABC Television Dream Time, Machine Time (1987) aux côtés du poète Oodgeroo Noonuccal, du peintre Trevor Nickolls et de l'écrivain Archie Weller.

Engagements

Propriété intellectuelle autochtone
Banduk a dit en 1997 :

1993–19944 - affaire de droit d'auteur
En 1993, il a été découvert que la gravure de Marika, Djanda and the Sacred Waterhole (1988) avait été reproduite sans autorisation sur des tapis fabriqués au Viêt Nam et commercialisés par la société Indofurn Pty Ltd, basée à Perth, en Australie. Marika s'est jointe aux deux autres artistes dont les œuvres avaient été utilisées, George Milpurrurru et Tim Payungka Tjapangarti, pour demander réparation en vertu de la loi de 1968 sur le droit d'auteur et de la loi sur les pratiques commerciales. Au total, huit artistes ont intenté une action contre la société, dans une affaire qui est devenue connue sous le nom de « l'affaire des tapis » et, en 1994, la Cour fédérale d'Australie a accordé des dommages-intérêts de  aux artistes et a ordonné que les tapis leur soient remis. Il s'agissait de la plus importante sanction accordée jusqu'alors pour violation du droit d'auteur à l'encontre d'artistes australiens, et elle comprenait une indemnisation pour le préjudice culturel découlant de l'utilisation non autorisée d'images sacrées. Toutefois, aucun dédommagement n'a jamais été versé aux artistes ou à leurs proches, car la société a été déclarée en faillite et liquidée.

Un film documentaire intitulé Copyrites (1997), consacré aux droits d'auteur sur les créations des peuples autochtones, mettait en scène Marika et Gawirrin Gumana, un autre artiste de la région d'Arnhem.

Autres travaux sur la propriété intellectuelle
Marika a témoigné en 2019 contre Birubi Art pour avoir dissimulé le fait que les objets « autochtones » qu'ils vendaient étaient fabriqués en Indonésie et non par des artistes autochtones. La Cour fédérale s'est prononcée contre l'entreprise.

Terre et langue
En 1999, Marika a commencé à travailler pour obtenir le statut de patrimoine pour les sites sacrés de Yalangbara, qui fait partie des terres de son clan Rirratjingu. Le site a été inscrit en 2003 sur le registre du domaine national de la Commission du patrimoine australien en grande partie sur la base du travail effectué avec Mawalan Marika et l'anthropologue Geoffrey Bagshaw.

Elle a donné la conférence Eric Johnston 2010 sur le sujet « Gestion des terres et responsabilité culturelle », dont l'enregistrement est conservé par la bibliothèque du Territoire du Nord, et a dirigé l'association Mawalan Gamarrwa Nuwul, une organisation locale de protection des terres.

En 2014, Marika est apparue dans une série documentaire SBS/ NITV sur les langues aborigènes d'Australie, intitulée Talking Language, présentée par Ernie Dingo.

Conseils d'administration
Marika a siégé aux conseils d'administration de la National Gallery of Australia et des musées et galeries d'art du Territoire du Nord. Elle a également été membre du conseil d'administration de l'Aboriginal and Torres Strait Islander Arts Board de l'Australia Council.

Elle a été membre du conseil d'administration de l'Indigenous Art Code, un groupe d'artistes, de conservateurs et d'organisations artistiques et juridiques qui s'efforcent de rendre illégal le faux art aborigène.

Hommages, distinctions et récompenses
Un portrait photographique en couleur de Marika, pris par Anne Zahalka en 1990, est conservé par la National Portrait Gallery of Australia.

Lors des National Indigenous Arts Awards 2001, Marika a remporté le Red Ochre Award pour son travail dans le domaine des arts visuels, ce prix ayant été créé pour reconnaître les « contributions exceptionnelles au développement et à la reconnaissance des arts et de la culture autochtones ».

En 2005, elle a remporté le prix de peinture sur écorce aux Telstra National Aboriginal and Torres Strait Islander Art Awards pour la peinture Yalangbara. Boliny et Ralwurrandji Wanambi l'ont aidée à peindre cette œuvre.

Son livre, Yalangbara: Art of the Djang'kawu, a été le co-lauréat des 2009 Chief Minister's Northern Territory Book History Awards.

En avril 2018, Marika a reçu un doctorat honorifique de l'université Flinders pour « ses contributions remarquables en tant qu'artiste des Premières Nations et défenseure de la culture du peuple Yolngu ».

Marika a été nommée officier de l'Ordre d'Australie (AO) dans les Australia Day Honours 2019 pour « services distingués rendus aux arts visuels, en particulier à la gravure aborigène et à la peinture sur écorce, et à travers des rôles de conseil culturel ».

En 2020, Marika a été l'une des six artistes aborigènes de la série télévisée ABC This Place : Artist Series. Cette série est un partenariat entre l'Australian Broadcasting Corporation et la Galerie nationale d'Australie, dans lequel les producteurs se sont rendus dans les pays de « certains des plus grands artistes aborigènes d'Australie pour partager des histoires sur leur travail, leur pays et leurs communautés ».

Toujours en 2020, elle a été nommée Senior Australian of the Year.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

  Biographies brèves de Mawalan Marika (vers 1908–1967), Mathaman Marika (vers 1920–1970), Milirrpum Marika (vers 1923–1983), Roy Marika (vers 1925–1993), Wandjuk Djuwakan Marika (1929–1987), Banduk Marika (né en 1954), Dhuwarrwarr Marika (née vers 1946), Wanyubi Marika (né en 1967), Yalmay Gurrwun (Marika) Yunupingu (born 1956), Mawalan Marika (junior) (né en 1957), Jimmy Barrmula Yunupingu (né en 1963, fils de Dhuwarrwarr Marika).

Liens externes

Artiste aborigène d'Australie
Graveuse australienne
Graveuse du XXe siècle
Graveuse du XXIe siècle
Linograveur
Peintre australienne
Peintre australien du XXe siècle
Peintre australien du XXIe siècle
Officier de l'ordre d'Australie
Droit d'auteur
Naissance en octobre 1954
Décès en juillet 2021
Décès à 66 ans

Banduk Marika


Eiker, også Eikerbygda eller Eikerbygdene, er et landskap i Buskerud fylke i Norge og et fællesnavn på kommunerne Nedre og Øvre Eiker. En person fra Eiker kaldes eikværing. Denne betegnelse bruges også om dialekten her, som er typisk østlandsk med nogle specielle indslag.

De vestlige dele af Eikers bjerggrund blev dannet i prækambrium (altså fra 700 millioner år tilbage helt frem til 4,5 millioner år siden) Dermed er grundfjeldet blandt det ældste som findes i Norge, og består hovedsageligt af gneis. I kambrium blev Eiker dækket af vand, som varede gennem de næste perioder ordovicium og silur. Søen var da ikke dybere end 100-130 meter. Der er fundet mange fossiler, specielt af trilobitter og snegle.

Landskabet består til dels af den frodige Eikerdalen, som strækker sig fra Modum i nord til Drammen i øst. Gennem dalen løber Drammenselva. I områderne på hver side af den østlige del af dalen findes rige forekomster af orkideer. Mod syd løber Eikernvassdraget, som domineres af de sammenhængende søer Eikern og Fiskumvannet. På begge sider af den dybe og lange Eikern stiger skovklædte højder op til omkring 700 moh. Fiskumvannet er, i modsætning til Eikern, lavvandet. Området omkring deltaet hvor floden Dørja løber ud i Fiskumvannet, er et beskyttet fuglereservat.

Der findes bevis for at mennesker har levet her siden 8000 f. Kr. Tidlig i vikingetiden var Eiker den vestlige del af kongeriget Vingulmark. Noget senere blev det en del af kongeriget Vestfold.

Oprindelsen til navnet Eiker er usikker. Både Øvre og Nedre Eiker har egeblade i kommunevåbnene, men navnet kan lige så godt have ophav i gamle variationer af ordet åker, mark.

Eiker var tidligere en selvstændig kommune i Buskerud fylke, oprettet som Eger formandskabsdistrikt i 1837.

I 1843 blev en ubeboet del af Eger overført til Skoger formandskabsdistrikt, som samtidig blev en del af Larvik og Jarlsberg amt (Vestfold).

1. juli 1885 blev Eiker kommune delt i Øvre Eiker og Nedre Eiker. Eiker havde ved delingen 11.531 indbyggere.

Se også
 Øvre Eiker
 Nedre Eiker

Eksterne henvisninger

 eikerbygda.no
 Øvre Eiker kommunes websted
 Nedre Eiker kommunes websted

Buskerud fylke
Landskap i Norge
Øvre Eiker
Nedre Eiker

Eiker


Tethered Aerostat Radar System (TARS) er et amerikansk radarovervågningssystem baseret på aerostater (luftballoner) som radarplatforme. Lignende systemer er EL/M-2083 eller JLENS.

Systemet
Aerostaterne er store balloner fyldt med helium og kan operere til en højde på 7.600 meter (15.000 fod). Ballonen er fastgjort med et kabel. Ballonerne har en lasteevne på 1000 kg og kan bære et radarsystem designet til at overvåge hav- og jordoverfladen. Aerostaterne består af fire dele: skroget/finnerne, radarsystemet, generator og kabelfæstningen.

Skroget på en TARS-aerostat består af to kamre adskilt af et gastæt stof. Det øvre kammer er fyldt med helium og giver platformens opdrift. Det nedre kammer er tryksat og er fyldt med atmosfærisk luft. Skroget er bygget af et letvægts polyurethane-belagt Tedlar-stof. Platformens generator bliver forsynet med brændstof fra en 378 liter dieseltank.

I slutningen af 1990'erne, blev luftballonerne udskiftet til en nyere model benævnt Lockheed Martin 420K. Radarsystemet blev i samme omgang opdateret til Lockheed Martin L-88. L-88 er en overvågningsradar med en rækkevidde på 370 km (200 sømil). 420K-systemet er optimeret til aerodynamisk stabilitet og nem styring fra jorden. Selvom Lockheed Martin er hovedentreprenøren på projektet er selve ballonerne bygget af ILC Dover.

I 2004 var alle TARS-systemerne placeret på 420K-balloner bortset fra systemet der var placeret på Cudjoe Key som består af to mindre, men lignende Lockheed Martin 275K balloner. Den ene er udstyret med en L-88(V)3-radar, en letvægtsmodel af L-88, mens den anden bruges til at sende Radio y Televisión Martí TV-signalet til Cuba.

Historie
De første aerostater blev tildelt United States Air Force (USAF) i december 1980 ved Cudjoe Key i Florida. I 1980'erne, benyttede U.S. Customs Service en række aerostater til at støtte indsatsen mod illegal narkosmugling. Deres første placering var ved High Rock på Grand Bahamas Island i 1984. Den anden placering blev Fort Huachuca i Arizona i 1986. Før 1992 var der tre forskellige brugere af TARS-netværket: Luftvåbnet, U.S. Customs Service og U.S. Coast Guard. Kongressen overførte i 1992 styringen af netværket til Forsvarsministeriet hvor det blev underlagt luftvåbnet. Under US Air Forces administration lykkedes det at bringe de løbende omkostninger pr system ned fra 6 mio amerikanske dollar i 1992 til 3,5 mio i 2007. I 2011 blev USAF pålagt at spare et større beløb og ønskede derfor at nedlægge TARS-projektet i den forbindelse.  U.S. Customs and Border Protection (CBP) og dermed United States Department of Homeland Security overtog ansvaret for Tethered Aerostat Radar System-projektet og dets finansiering fra 2014.

Brug
Aerostaten letter fra en stor cirkulær landingsplads hvor den er ankret på midten eller fra et mobilt system. Ankersystemet består af et stort spil med 7.600 meter ankerkabel. Systemet er kun afhængig af vejret og vedligehold og er i stand til at operere i stabile vindforhold på op til 65 knob (120 km/t). Historisk set har systemet haft en rådighedsprocent på mere end 98.

Af sikkerhedshensyn er luftrummet i en omkreds på 4-5 kilometer og op til 4,6 kilometer (15.000 fod) omkring disse ballonbaser lukket for civil luftfart.

Ogave
Aerostaternes primære opgave er et give beslutningstagerne et varsel om lavtgående fly langs USA's sydvestlige grænse mod Mexico, Floridastrædet og det Caribiske Hav, det er en del af USAs forsøg på at dæmme op for narkotikasmugling. En sekundær opgave er at give det amerikanske militær bedre radardækning i lav højde i samme område. Systemets radarbillede er tilgængeligt for både NORAD og CBP.

Tekniske og operative data
 Primær opgave: luftovervågning af de lavere luftrum
 Volumen: 12.000 kubikmeter
 Ankerkæde: 7.600 meter
 Nyttelast: 1,200-2,200 pounds
 Maksimal radarrækning:

Referencer

Eksterne henvisninger
designation-systems.net: aerostats
archive.is (af.mil): factsheet

United States Air Force
Militære radarer

Tethered Aerostat Radar System


Yağcıhüseyin, Ankara ilinin Kızılcahamam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Bir rivayete göre, bu mahallede, Hüseyin adında biri varmış. Çok zeki ve çalışkan olan bu kişi, Hopagil sülalesinden olup, geçimini o zamanın zorlukları içerisinde, yağ satarak sağlarmış. Bu yüzden mahallenin adı, Yağcı Hüseyin olmuş.Derlerse inanmayın bunlar uydurma laflardır :) tarihçesi tam olarak bilinmemektedir.

Coğrafya
Ankara iline 117 km, Kızılcahamam ilçesine 29 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yağcıhüseyin resmi sitesi

Kızılcahamam'ın mahalleleri

Yağcıhüseyin, Kızılcahamam


Codeceda Portekiz'de Vila Verde belediyesine bağlı olan, 3,75 km2 yüzölçümüne sahip, 212 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Vila Verde'nin bucakları

Codeceda


Otok Axel Heiberg (jezik Inuktitut ᐅᒥᖕᒪᑦ ᓄᓈᑦ, Umingmat Nunaat) je nenaseljeni otok u regiji Qikiqtaaluk, Nunavut, Kanada. Smješten u Arktičkom oceanu, to je 32. najveći otok na svijetu i sedmi po veličini otok u Kanadi. Prema Statistics Canada, ima površinu od 43.178 km². Ime je dobio po Axelu Heibergu.

Jedan je od većih otoka Kanadskog arktičkog otočja, također je član Otočja Sverdrup i Otoka kraljice Elizabete. Poznato je po svojim neobičnim fosilnim šumama, koje datiraju iz razdoblja eocena. Zbog nedostatka mineralizacije u mnogim šumskim primjercima, tradicionalna karakterizacija "fosilizacije" nije primjenjiva za ove šume i "mumifikacija" ih jasnije opisuje. Fosilni zapisi pružaju snažne dokaze da je šuma Axel Heiberg bila močvarna šuma na visokim geografskim širinama.

Povijest

Otok Axel Heiberg su u prošlosti naseljavali Inuiti, ali je bio nenaseljen u vrijeme kada ga je nazvao Otto Sverdrup, koji ga je istraživao 1900.-1901. Nazvao ju je po Axelu Heibergu, financijskom direktoru norveške pivovare Ringnes koja je sponzorirala ekspediciju. Drugi istraživači posjetili su otok početkom 20. stoljeća, a za to vrijeme je Norveška polagala pravo na njega do 1930. godine. Sada je dio teritorija Nunavut, Kanada. Tek kasnih 1940-ih, otok je zračno fotografiran operacijom Polaris zračnih snaga Sjedinjenih Američkih Država. Godine 1955. dva geologa iz Geološkog zavoda Kanade, N.J. McMillan i Souther prešli su unutrašnjost u sklopu operacije Franklin. McMillanova opažanja ledenjaka Bunde, na sjeverozapadu otoka Axel Heiberg, najranija su glaciološka opažanja na tlu koja su se našla u znanstvenoj publikaciji.

Godine 1959. znanstvenici sa Sveučilišta McGill istražili su Expedition Fiord (prije Sør Fjord ili South Fiord) na središnjem dijelu otoka Axel Heiberg. To je rezultiralo osnivanjem arktičke istraživačke stanice McGill (), izgrađeno 8 km dalje u unutrašnjosti od Expedition Fjorda 1960. godine. Postaja je u početku bila intenzivno korištena tijekom ranih 1960-ih, tijekom kojih je bilo prisutno 20 stanovnika. Arktička istraživačka postaja McGill aktivna je od ožujka do kolovoza, a istraživanja su trenutno usmjerena na polarnu geomorfologiju, geologiju, glaciologiju, permafrost, klimatske promjene i polarnu mikrobiologiju. Tijekom posljednjih 10-15 godina služio je kao značajna analogija Marsu za astrobiološka istraživanja proučavanja života i nastanjivosti polarnih krio-okruženja i terenskih testiranja instrumentalnih platformi za istraživanje planeta.

U ljeto 1972. godine, ekspedicija britanske vojske planinarskog saveza rezultirala je imenovanjem ledenjaka Scaife, nakon slučajne smrti narednika Kennetha Scaifea.

Tijekom ljeta 1986., kanadska ekspedicija na čelu s dr. Jamesom Basingerom krenula je istraživati vrlo neobičnu fosilnu šumu na otoku. Nalazi ovih i kasnijih ekspedicija od tada su popularno izvještavani u Kanadi. Prije više od 40 milijuna godina tijekom eocenske epohe, na otoku rasla je šuma visokog drveća. Stabla su dosezala do 35 m visine; neka su mogla biti stara 500 do 1000 godina. U to je vrijeme polarna klima bila topla, ali su zime i dalje bile kontinuirano mračne po tri mjeseca godišnje. Kako su stabla padala, fini sediment u kojem je rasla šuma štitio je biljke. Umjesto da se pretvore u okamenjene "kamene" fosile, oni su u konačnici mumificirani hladnom, suhom arktičkom klimom, a tek nedavno izloženi eroziji.

Još 1999. godine, očuvanje ovog jedinstvenog nalazišta bilo je zabrinjavajuće, jer se fosilno drvo lako oštetilo i erodiralo nakon što je otkriveno. Postojala je zabrinutost da drva nose turisti s arktičkih kruzera, te da mjesto ometaju kanadski vojni helikopteri iz obližnje baze, pa čak i sami znanstvenici u svojim istraživanjima. Bilo je poziva na veću zaštitu tog područja. Trenutačno nema službeni status, dijelom i zbog toga što su se zemljišna potraživanja morala riješiti. Ali sada Nunavut razmatra kako najbolje zaštititi fosilnu šumu, eventualno postavljanjem teritorijalnog parka koji će se zvati Napaaqtulik, "gdje ima drveća".

Na otoku su otkriveni zanimljivi životinjski fosili, uključujući izvanredno očuvan primjerak drevne kornjače Aurorachelys i humerus ptice Tingmiatornis identificirane 2016.

Glacijacija
Bijeli ledenjak je dolinski ledenjak koji zauzima 38,7 km² u području Expedition Fjorda na otoku Axel Heiberg ( ). Proteže se na nadmorskoj visini od 56 to 1.782 m iznad razine mora, raspon koji, kako je primijetio Dyurgerov (2002), premašuje samo ledena kapa Devon na svjetskoj listi ledenjaka s izmjerenom ravnotežom mase. Debljina leda doseže ili prelazi 400 m. Njegovo maksimalno proširenje u novijoj povijesti, označavajući napredovanje ledenjaka kao odgovor na zahlađenje malog ledenog doba, dosegnuto je tek krajem 18. stoljeća, a vjerojatnije početkom 20. stoljeća. Postoje dokazi da se povlačenje terminala, prethodno oko 5 m godišnje, usporava (Cogley et al. 1996a; Cogley i Adams 2000). Bijeli ledenjak bio je predmet mnogih radova u glaciološkoj literaturi od 1960. godine, npr.  Müller (1962) bio je izvor sada već klasičnog dijagrama koji razrađuje i ilustrira koncept "facijesa ledenjaka".

Stanovništvo
Otok je nenaseljen osim sezonsko naseljene istraživače stanice McGill Arctic kojom upravlja Sveučilište McGill.

Lost Hammer izvor
Izvor Lost Hammer, koji se nalazi u središnjem zapadnom dijelu otoka () je najhladniji i najslaniji od svih arktičkih izvora opisanih do sada. Karakterizira ga višegodišnji vrlo slano (24%) istjecanje na temperaturama ispod nule otprilike −5 °C teče na površinu kroz šulplju konusna struktura slane sedre visoku 2 m. Kontinuirane emisije plinova iz izvora ukazuju na termogeni izvor metana u pozadini. Na temelju ovih svojstava, ovaj se izvor smatra značajnim astrobiološkim analognim mjestom za moguća staništa koja su trenutno prisutna na Marsu i hladnim mjesecima Europa i Enceladus.

Pogledi na otok

Izvori

Daljnja literatura

Chih-Ying Lay, Nadia C. S. Mykytczuk, Étienne Yergeau, Guillaume Lamarche-Gagnon, Charles W. Greer, & Lyle G. Whyte, "Defining the Functional Potential and Active Community Members of a Sediment Microbial Community in a High-Arctic Hypersaline Subzero Spring," Applied and Environmental Microbiology, Volume 79 Number 12 (June 2013), p. 3637–3648. http://aem.asm.org/content/79/12/3637

Vanjske poveznice

 Otok Axel Heiberg u Atlasu Kanade - Toporama; Prirodni resursi Kanade
 Eocenske šume otoka Axel Heiberg
 Otkopavanje smrznute šume
 Fosili arktičkog sekvoja su tragovi za drevnu klimu

Axel Heiberg (otok)

Axel Heiberg (otok)


An Cyperus boreobellus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kaare Arnstein Lye. An Cyperus boreobellus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Kenya. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus boreobellus


King Solomon's Ring may refer to:
 The Seal of Solomon, a legendary ring
 King Solomon's Ring (book), a book by Konrad Lorenz
 "King Solomon's Ring" (short story), a short story by Roger Zelazny
 The Ring of Solomon, a children's fantasy novel by Jonathan Stroud

King Solomon's Ring


Villers-sur-Mer ist eine französische Gemeinde des Départements Calvados in der Region Normandie. Administrativ ist sie dem Kanton Pont-l'Évêque und dem Arrondissement Lisieux zugeteilt.

Geographie
Der Ort mit  Einwohnern (Stand ) liegt zwischen Deauville und Cabourg auf einer bewaldeten Anhöhe in der Landschaft Pays d'Auge. Im Osten schließen sich 30 Hektar Moorfläche an, wo unter anderem Sumpfhühner vorkommen. Villers-sur-Mer ist der nördlichste Ort Festlandeuropas, durch den der Nullmeridian verläuft.

Geschichte
Funde an der nahen Vaches-Noires-Steilküste trugen zu den Dinosaurierfunden in Frankreich bei. Die Orientierung des Ortes auf den Tourismus begann 1852, als ein erstes Hotel gebaut wurde. 1901 gab es 1441 Einwohner. 1922 wurde der Ort als Luftkurort klassifiziert. Im Juni 1940 wurde Villers-sur-Mer von der Wehrmacht besetzt und im August 1944 durch die 1. belgische Infanteriebrigade unter General Jean-Baptiste Piron befreit. Daraufhin siedelten sich etliche Flüchtlinge in dem Ort an, so dass dessen Bevölkerung 1946 auf 1761 Einwohner anstieg.

Bevölkerungsentwicklung

Gemeindepartnerschaften
Partnerstädte sind Boffzen und Wickham (Hampshire).

Sehenswürdigkeiten
 Villa Durenne, 1854 erbaut, mit Tourismusbüro und Paläontologiemuseum
 neugotische Kirche Saint Martin, 1872 erbaut
 Pastorenhaus im normannischen Stil des 18. Jahrhunderts

Persönlichkeiten
 Félix Godefroid (1818–1897), Harfenist und Komponist
 Louis Armand (1905–1971), Bergbauingenieur, Eisenbahner und Präsident der Europäischen Atomgemeinschaft (EURATOM)

Weblinks

 Villers sur mer

Ort in der Normandie
Ort auf dem Nullmeridian

Villers-sur-Mer


Ruth Foster (* 29. Januar 1920 in Cincinnati, Ohio; † 12. Mai 2012 in Del Mar, Kalifornien) war eine US-amerikanische Schauspielerin.

Leben
Ruth Foster begann ihre künstlerische Laufbahn als Tänzerin. Sie gewann bereits mit 12 Jahren den ersten Preis in einem vom Shubert Theatre am Broadway in New York City ausgerichteten Fred Astaire-und-Ginger Rogers-Tanzwettbewerb. Sie tanzte zunächst bei verschiedenen Tournee-Tanztheatergruppen; später erhielt sie einen Vertrag als Tänzerin und Showgirl bei der Latin Quarter Show.

Nach einigen Jahren als Tänzerin wechselte sie zur Schauspielerei. Eine wiederkehrende Serienrolle hatte sie von 1962 bis 1964 als Miss Fleming in der Arztserie Ben Casey. Ihre bekannteste Rolle hatte sie von 1974 bis 1983 als Mrs. Melinda Foster in der US-amerikanischen Fernsehserie Unsere kleine Farm. Sie verkörperte darin in über 60 Folgen die Rolle der Inhaberin der Poststation in Walnut Grove. Diese Rolle spielte sie 1983 und 1984 auch in zwei Fernsehfilmen zur Serie Unsere kleine Farm – Das Ende von Walnut Grove (1983) und Unsere kleine Farm – Wo ist Rose (1984), die als Nachfolgefilme zur Serie gedreht wurden.

Sie hatte außerdem kleinere Episodenrollen und Gastrollen in verschiedenen US-amerikanischen Fernsehserien, unter anderem in The Spike Jones Show (1957), Dimension 5 (1966), Bonanza (1969) und Ein Engel auf Erden (1989).

Filmografie (Auswahl)
 1957: The Spike Jones Show
 1962–1964: Ben Casey (Fernsehserie)
 1966: Cyborg 2087 (Spielfilm)
 1966: Dimension 5 (Fernsehserie, 1 Folge)
 1969: Bonanza (Fernsehserie, 1 Folge)
 1974–1983: Unsere kleine Farm (Little House on the Prairie)
 1983: Unsere kleine Farm – Das Ende von Walnut Grove (Little House: The Last Farewell)
 1984: Unsere kleine Farm – Wo ist Rose (Little House: Bless All the Dear Children)
 1989: Ein Engel auf Erden (Fernsehserie, 1 Folge)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Tänzer (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1920
Gestorben 2012
Frau

Ruth Foster


Grushovi  es un jútor del raión de Beloréchensk del krai de Krasnodar, en Rusia. Se sitúa a orillas del río Psenafa, tributario del Labá, afluente del río Kubán, 8 km al suroeste de Beloréchensk y 81 km al sureste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 394 habitantes (2008).

Pertenece al municipio Rodnikóvskoye.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Грушёвый (Краснодарский край).
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net .

Localidades del raión de Beloréchensk del krai de Krasnodar

Grushovi (Krasnodar)


King Water is a river in the north of Cumbria, England. The Brampton Angling Association has a long term let from the Earl of Carlisle for fishing rights on a portion of the River Irthing and part of the King Water.  Hadrian's Wall crossed the King Water to the east of the village of Walton

References

Rivers of Cumbria
2King

King Water


O índice de Jaccard, também conhecido como coeficiente de similaridade de Jaccard, é uma estatística usada para mensurar a similaridade e a diversidade de conjuntos de amostras . Foi desenvolvido por Grove Karl Gilbert em 1884 como sua razão de verificação (v) e agora é frequentemente mencionado como Índice de Sucesso Crítico em meteorologia.  Mais tarde, foi desenvolvido de forma independente por Paul Jaccard, originalmente dando o nome francês "coefficient de communauté", e formulado de forma independente novamente por T. Tanimoto. Assim, o índice Tanimoto ou coeficiente Tanimoto também são usados em alguns campos. No entanto, eles são idênticos em geral, considerando a proporção de Interseção sobre União. O coeficiente de Jaccard mensura a similaridade entre conjuntos de amostras finitos, e é definido como o tamanho da interseção dividido pelo tamanho da união dos conjuntos de amostras:

Observe que, de forma inerente,  Se A interseção B é vazia, então J(A,B) = 0. O coeficiente de Jaccard é amplamente utilizado em ciência da computação, ecologia, genômica e outras ciências, onde dados binários ou binarizados são usados. Tanto a solução exata quanto métodos de aproximação estão disponíveis para testar hipóteses com o coeficiente de Jaccard.

A similaridade de Jaccard também se aplica a "bags", ou seja, Multiconjuntos . Isso tem uma fórmula semelhante, mas os símbolos significam interseção de multiconjuntos e soma de multiconjuntos (não união). O valor máximo é 1/2.

A distância Jaccard, que mensura diferença entre conjuntos de amostras, é complementar ao coeficiente de Jaccard e é obtido pela subtração do coeficiente de 1, ou, igualmente, pela divisão da diferença entre os tamanhos da união e interseção de dois conjuntos pelo tamanho da união:

Uma interpretação alternativa da distância de Jaccard é a razão entre o tamanho da diferença simétrica  e a união. A distância de Jaccard é comumente usada para calcular uma matriz n × n para agrupamento e escalonamento multidimensional de n conjuntos de amostras.

Esta distância é uma métrica na coleção de todos os conjuntos finitos.

Há também uma versão da distância Jaccard para medidas, incluindo medidas de probabilidade . Se  é uma medida em um espaço mensurável , então definimos o coeficiente de Jaccard por:

e a distância de Jaccard por:

Deve-se ter cuidado se  ou , pois essas fórmulas não estão bem definidas nesses casos.

Similaridade de atributos binários assimétricos
Dados dois objetos, A e B, com n atributos binários cada um, o coeficiente Jaccard é uma medida útil da sobreposição que A e B compartilham através de seus atributos. Cada atributo de A e B podem ser 0 ou 1. O número total de cada combinação de atributos, de ambos A e B, são dados pelo seguinte:

  representa o número total de atributos em que A e B têm o valor 1.
  representa o número total de atributos onde o atributo de A é 0 e o atributo de B é 1.
  representa o número total de atributos onde o atributo de A é 1 e o atributo de B é 0.
  representa o número total de atributos onde A e B têm um valor de 0.

Cada atributo deve se encaixar em uma dessas quatro categorias, ou seja:

Então, coeficiente de similaridade Jaccard, J, é dado por:

E a distância Jaccard, dJ, e dado por:

Análises estatísticas podem ser feitas baseando-se nos coeficientes de similaridade Jaccard, e consequentemente métricas relacionadas. Dados dois conjuntos de amostras A e B com n atributos, um teste estatístico pode ser conduzido para avaliar se uma sobreposição tem significância estatística. A solução exata é possível, porém os custos computacionais podem aumentar quanto maior o valor de n.Métodos estimativos são possíveis por distribuição multinomial ou por bootstrapping.

Diferença do coeficiente de correlação simples (SMC)
Quando usado para atributos binários, o índice Jaccard é muito similar ao coeficiente de correlação simples. A diferença principal é que o SMC tem o termo  no numerador e no denominador, enquanto o índice Jaccar não o tem. Portanto, o SMC leva em conta tanto presenças mútuas (quando um atributo está presente em ambos conjuntos) e ausências mútuas (quando um atributo está ausente em ambos conjuntos) enquanto combina e compara com o número total de atributos no universo, enquanto o índice Jaccard considera apenas presenças mútuas enquanto combina e compara com o número de atributos que foram escolhidos por ao menos um de dois conjuntos.

Na análise da cesta de mercado, por exemplo, a cesta de dois clientes que desejamos comparar pode conter apenas uma pequena fração de todos os produtos disponíveis na loja, então o SMC normalmente vai informar um valor muito alto de similaridades, mesmo que as cestas carreguem pouquíssima semelhança, tornando assim o índice Jaccard mais apropriado para mensurar similaridade neste contexto. Por exemplo, considere um supermercado que 1000 produtos e dois clientes. A cesta do primeiro cliente contém sal e pimenta e a cesta do segundo contém sal e açúcar. Neste cenário, a similaridade entre as duas cestas medida pelo índice Jaccard seria de 1/3, mas seria 0.998 usando o SMC.

Em outros contextos, onde 0 e 1 carregam informações equivalentes (simetria), o SMC é uma medição de similaridade melhor. Por exemplo, vetores de variações demográficas armazenadas em variáveis fictícias (ou variáveis dummy), como gênero, seriam melhor comparados com o SMC que com o índice Jaccard já que o impacto do gênero na similaridade deve ser igual, independentemente se "macho" é definido como 0 e "fêmea" como 1 ou o oposto. Entretanto, quando temos variáveis fictícias simétricas, pode-se replicar o comportamento do SMC separando as variáveis em dois atributos binários (neste caso, macho e fêmea), e assim transformando-os em atributos assimétricos, permitindo o uso do índice Jaccard sem introduzir viéses. Ainda assim, o SMC permanece mais eficiente do ponto de vista computacional em casos de variáveis fictícias simétricas, já que não requer dimensões extras.

Similaridade e distância Jaccard ponderadas
Se  e  são dois vetores com  reais, então o coeficiente de similaridade Jaccard deles (também conhecido como similaridade de Ruzicka) é definido por:

E a distância Jaccard (também conhedida como distância Soergel) por:

Com ainda mais generalidades, se  e  são duas funções mensuráveis não-negativas em um espaço mensurável  com medida , então podemos definir:

Onde  and  são operadores pontuais. Então a distância Jaccard é:

Então, por exemplo, para dois conjuntos mensuráveis , temos que  onde  e  são funções características do conjunto correspondente.

Distância e similaridade Jaccard de probabilidades
A similaridade ponderada Jaccard descrita anteriormente generaliza o índice Jaccard para vetores positivos, onde um conjunto corresponde a um vetor bináriodado pela função indicadora,ou seja . Contudo, ela não generaliza o índice Jaccard para distribuições de probabilidades, onde um conjunto corresponde a uma distribuição de probabilidades uniforme, ou seja:

É sempre menor se os conjuntos diferem em tamanho. Se , e  então:

Em vez disso, uma generalização que é contínua entre distribuições de probabilidades e seus conjuntos de suporte correspondentes é:

É chamada de "Probabilidade" Jaccard. Tem os vínculos a seguir com o Jaccard Ponderado em vetores de probabilidade.

Aqui o vínculo superior é o coeficiente Sørensen–Dice (ponderado). A distância correspondente, , é uma métrica sobre distribuições de probabilidade, e uma pseudométrica sobre vetores não-negativos.

O Índice de Probabilidade Jaccard tem uma interpretação geométrica como a área de uma interseção de simplices. Todo ponto em uma unidade -simplex corresponde a uma distribuição de probabilidade em  elementos, porque a unidade -simplex é um conjunto de pontos em  dimensões que a soma resulta em 1. Para derivar o Índice de Probabilidade Jaccard geometricamente, represente a distribuição de probabilidade como uma unidade simplex dividida em subsimplices, de acordo com a massa de cada item. Se você sobrepor duas distribuições representadas desta maneira, e cruzar as simplices correspondentes de cada item, a área que permaneçe é igual ao Índice de Probabilidade Jaccard das distribuições.

Otimização do Índice de Probabilidade Jaccard

Considere o problema de construir variáves aleatórias tais que estas colidam entre si o máximo possível. Isto é, se  e , gostaríamos de construir  e  para maximizar . Se olharmospara apenas duas distribuições  isoladas, o maior  que obtemos é dado por  onde  é a distância da Variação Total. Entretando, suponha que não estamos apenas almejando maximizar este par em particular, mas maximizar a probabilidade de colisão de qualquer par arbitrário. É possível construir um número infinito de variáveis aleatórias, uma para cada distribuição , e buscar a maximização de  para todos os pares . Pode-se assumir que a Índice de Probabilidade Jaccard é uma forma otimizada de alinhar estas variáveis aleatórias, como descrito abaixo:

Para qualquer método de amostragem  e distribuições discretas , se  então para uns  onde  e , ou  ou .

Isto é, nenhum método de amostragem pode retornar mais colisões que  em um par sem retornar menos colisões que  em outro par, onde o par reduzido é mais similar sob  que o par aumentado. Este teorema é válido para o Índice Jaccard de conjuntos (se interpretado como distribuições uniformes) e a probabilidade Jaccard, mas não para o Jaccard ponderado. (Este teorema usa o termo "método de amostragem" para descrever uma distribuição conjunta sobre todas distribuições em um espaço, pois deriva do uso de algoritmos ponderados minhashing que retornam isto como suas probabilidades de colisão.)

Este teorema tem uma prova visual em três distribuições de elementos usando a representação simplex.

Similaridade e distância Tanimoto
Várias formas de função descritas como similaridade Tanimoto e distância Tanimoto ocorrem na literatura e Internet. A maioria destas são sinônimos da similaridade Jaccard e distância Jaccard, mas têm diferenças matemáticas. Várias fontes citam um Relatório Técnico IBM como referência seminal. O relatório está disponível em várias bibliotecas.

Em "A Computer Program for Classifying Plants" ("Um programa computacional para classificar plantas", em português), publicado em Outubro de 1960, um método de classificação baseado na razão de similaridade, e um função de distância derivada, são apresentados. Aparentemente, esta é a principal fonte para o significado dos termos "similaridade Tanimoto" e "distância Tanimoto". A razão de similaridade é equivalente à similaridade Jaccard, mas a função de distância não é equivalente à distância Jaccard.

As definições de Tanimoto para similaridade e distância
Neste artigo, a "razão de similaridade" é dada na forma de bitmaps, onde cada bit de uma malha de tamanho fixo representa a presença ou ausência de uma característica na planta sendo modelada. A definição da razão é o número de bits em comum, dividido pelo número de conjuntos de bits (isto é, não-zero) em cada amostra.

Apresentando em termos matemáticos, se amostras X e Y são bitmaps,  é o ith bit de X, e  são operadores lógicos "e, ou" respectivamente, então a razão de similaridade  é:

Em vez disso, se cada amostra é modelada como um conjunto de atributos, este valor é igual ao coeficiente Jaccard de dois conjuntos. Jaccard não é citado neste artigo, e parece que os autores não estavam cientes desta relação.

Tanimoto continua a definir o "coeficiente de distância" baseado nesta razão, definida por bitmaps como similaridade não-zero:

Este coeficinte não é, deliberadamente, uma métrica de distância. Foi escolhido permitir a possibilidade de dois espécimes, que são bem diferentes entre si, a serem similares a um terceiro. É fácil construir um exemplo que refuta a propriedade da desigualdade triangular.

Outras definições da distância Tanimoto
A distância Tanimoto é comumente mencionada, erroneamente, como um sinônimo da distância Jaccard . Esta função é uma métrica de distância apropriada. A "distância Tanimoto" é comumente definida como sendo uma métrica de distância apropriada, provavelmente devido à esta confusão com a distância Jaccard.

Se a similaridade Jaccard ou Tanimoto é expressa por um vetor bit, então pode ser escrita como:

Onde o mesmo cálculo é expresso em termos de produto e magnitude de vetor escalar. Esta representação baseia-se no fato de que, para um vetor bit (onde o valor de cada dimensão é 0 ou 1):

e

Está é uma representação potencialmente confusa, pois a função expressa sobre vetores é mais genérica, a não ser que seu domínio seja restrito explicitamente. Propriedade de  não se estendem necessariamente à . Particularmente, a função diferencial  não preserva a desigualdade triangular, portanto não é uma métrica de distância apropriada, enquanto  o é.

Há um risco real de que a combinação da "distância Tanimoto" sendo definida usando esta fórmula, em conjunto com a declaração "a distância Tanimoto é uma métrica de distância apropriada" levará à falsa conclusão de que a função  é de fato uma métrica de distância sobre vetores ou multiconjuntos em geral, enquanto seu uso na busca por similaridades ou aglutinação de algoritmos pode falhar na produção de resultados corretos.

Lipkus usa a definição da similaridade de Tanimoto que é equivalente à , e refere-se a distância Tanimoto como a função ..Porém, é esclarecido no artigo que o contexto é restrito pelo uso de um vetor ponderado (positivo)  tal que, para qualquer vetor A sendo considerado,  Sob estas circunstâncias, a função é uma métrica de distância apropriada, e então um conjunto de vetores governado por tal vetor ponderado forma um espaço métrico sob esta função.

Índice Jaccard em matrizes de confusão de classificação binária
Em matrizes de confusão usadas para classificação binária, o índice Jaccard pode ser arranjado na seguinte fórmula:

Onde TP são os positivos reais, FP os falsos positivos e FN os falsos negativos.

Veja também

 Distância Hamming
 Correlação
 Informação mútua, uma variante normalizada na qual é uma distância Jaccard entrópica.

Referências

Ligações externas

 Introduction to Data Mining lecture notes from Tan, Steinbach, Kumar
 SimMetrics a sourceforge implementation of Jaccard index and many other similarity metrics
 A web-based calculator for finding the Jaccard Coefficient
 Tutorial on how to calculate different similarities
 Intersection over Union (IoU) for object detection
 Kaggle Dstl Satellite Imagery Feature Detection - Evaluation
 Similarity and dissimilarity measures used in data science

Teoria da medida
Índices
Medidas de similaridade

Índice Jaccard


Lawrence Park ist der Name folgender

 Personen:
 Lawrence Park (Kunsthistoriker) (1873–1924), amerikanischer Architekt und Kunsthistoriker

 geografischen Objekte:
in den Vereinigten Staaten:
 Lawrence Park (New York), Ort in New York
 Lawrence Park (Pennsylvania), Ort in Pennsylvania
 Lawrence Park Township, Township in Pennsylvania
 Lawrence Park Historic District, im Westchester County, New York

in Kanada:
 Lawrence Park (Toronto), Stadtteil von Toronto

Lawrence Park


Rionansa, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin kuzey sahilinde Kantabria Denizi olarak da anılan Atlas Okyanusu'nun Fransa ile İspanya arasındaki bölümüne kıyısı bulunan, Kantabria otonom bölgesine bağlı belediye. Rionansa belediyesinin nüfusu 2002 yılı nüfus sayımlarına göre 1.341 kişidir.

Rionansa


Svijet

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za književnost dodijeljena Ivi Andriću

Rođenja

Smrti

 2. srpnja – Ernest Hemingway, američki romanopisac (* 1899.)

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 3. svibnja – Miro Gavran,  hrvatski dramatičar, romanopisac, pripovjedač i pisac za mlade

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1961.