Kremlin Cup 2018 (russisk: Кубок Кремля 2018) er en tennisturnering, der af sponsorårsager afvikles under navnet VTB Kremlin Cup (russisk: ВТБ Кубок Кремля), og som bliver spillet indendørs på hardcourt-baner af typen RuKortHard i Sportivnyj Kompleks Olimpijskij i Moskva, Rusland i perioden 11. - 21. oktober 2018. Det er den 29. udgave af Kremlin Cup, og kvindernes rækker er en del af WTA Tour 2018, hvor turneringen er sæsonens sidste i kategorien WTA Premier, mens herrernes rækker er en del af ATP World Tour 2018, hvor den tilhører kategorien ATP World Tour 250.

Præmier

Kvinder

Den samlede præmiesum for kvindernes rækker under WTA Tour andrager $ ??? og fordeler sig som følger.

Mænd

Den samlede præmiesum for mændenes rækker under ATP World Tour andrager $ ??? og fordeler sig som følger.

Resultater

Damesingle

Hovedturnering

Hovedturneringen har deltagelse af 28 spillere, der fordeler sig på:
 22 direkte kvalificerede spillere i form af deres placering på WTA's verdensrangliste pr. 31. august 2018 (seks uger før turneringens start).
 2 spillere, der havde modtaget et wildcard.
 4 spillere fra kvalifikationsturneringen.

Kvalifikation

Kvalifikationen har deltagelse af 32 spillere, der spiller om de sidste fire ledige pladser i hovedturneringen.

Damedouble

Damedoubleturneringen har deltagelse af 16 par, der fordeler sig på:
 14 direkte kvalificerede par i form af deres placering på WTA's verdensrangliste.
 2 par, der havde modtaget et wildcard.

Herresingle

Hovedturnering

Hovedturneringen har deltagelse af 28 spillere, der fordeler sig på:
 21 direkte kvalificerede spillere i form af deres placering på ATP's verdensrangliste pr. 31. august 2018 (seks uger før turneringens start).
 3 spillere, der havde modtaget et wildcard.
 4 spillere fra kvalifikationsturneringen.

Kvalifikation

Kvalifikationen har deltagelse af 16 spillere, der spiller om de sidste fire ledige pladser i hovedturneringen.

Herredouble

Herredoubleturneringen har deltagelse af 16 par, der fordeler sig på:
 14 direkte kvalificerede par i form af deres placering på ATP's verdensrangliste.
 2 par, der havde modtaget et wildcard.

Eksterne henvisninger
 Кубок Кремля

Noter

2018
WTA Tour 2018
ATP World Tour 2018

Kremlin Cup 2018


L'ID. Buzz  est un monospace 100 % électrique du constructeur automobile allemand Volkswagen produit à partir de 2022.

Présentation

Volkswagen annonce l'arrivée en 2022 de l'ID. Buzz par une courte vidéo diffusée le , après avoir déjà publié des photos d'une version autonome et camouflée de cette ID. Buzz. Celui-ci veut rendre hommage au Combi présenté en 1950 au Salon de Genève et décliné les années suivantes en différentes versions. Cet héritage est caractérisé, entre autres, par la peinture bicolore.

Volkswagen a d'ores et déjà annoncé qu'une version à empattement allongé serait également commercialisée, après la version « standard » offrant ainsi sept places, ainsi qu'une version « California » équipée pour le camping et prévue pour 2025.

Elle est présentée officiellement le . Le modèle est commandable en France à partir de mai. La production de série débute en juin dans l'usine allemande de Hanovre. L'arrivée en concession est attendue pour le mois d'.

De l'ouverture des commandes jusqu'au ,  sont enregistrées pour l'ID. Buzz ( en Norvège,  en Allemagne,  aux Pays-Bas). Les chiffres pour la France ne sont pas connus à cette date, les précommandes n'y ayant pas encore débuté. Volkswagen a pour objectif de produire  en 2022,  en 2023, puis jusqu'à  en 2024.

L'ID. Buzz est l'un des sept finalistes pour le concours de Voiture de l'année 2023.

ID. Buzz Cargo

En , Volkswagen dévoile au salon du véhicule utilitaire à Hanovre la version utilitaire et tôlée du concept car ID. Buzz, le ID. Buzz Cargo.

L'ID. Buzz est finalement disponible de série dans une variante utilitaire, à trois places, dont les vitres arrière ont été remplacées par une tôle.

La version Cargo bénéficie d'une capacité de chargement de  pouvant recevoir deux euro-palettes et une charge maximale de . De série, l'ID. Buzz Cargo est doté d'une porte coulissante côté passager et peut recevoir une porte coulissante côté conducteur en option.

À l'intérieur, l'écran d'info-divertissement est plus petit que dans la version familiale (10 à 12 pouces selon les versions).

ID. Buzz LWB
La version à long empattement LWB () de l'ID. Buzz est présentée le . Elle est exposée au public le , lors du VW Bus Festival à Hanovre, en Allemagne. La version courte est ainsi renommée en ID. Buzz NWB ().

Elle offre au Combi moderne la possibilité de proposer 5, 6 ou 7 places assises. L'ID. Buzz LWB bénéficie de  supplémentaires sur son empattement pour une longueur totale de .

L'ID. Buzz LWB se dote du nouveau moteur électrique inauguré sur la récente Volkswagen ID.7, et repris sur la Cupra Tavascan, d'une puissance de  et  de couple, associé à une batterie d'une capacité de .

Le Long Wheelbase peut recevoir un toit vitré d'un surface de .

Caractéristiques techniques
L'ID. Buzz repose sur la plateforme modulaire MEB (Modularen Elektrik Baukasten) dédiée aux véhicules électriques du groupe Volkswagen, servant notamment à l'ID.3.

La banquette de l'ID. Buzz est rabattable en 2/3 - 1/3 et coulisse sur .

Le rayon de braquage de ce modèle électrique est de 11 mètres. Sa longueur atteint 4,72 m et son empattement 2,99 m. La vitesse maximale est quant à elle limitée électroniquement à 145 km/h. Les jantes ont un diamètre de 18 à 21 pouces, selon le modèle de jante. Elle présente un Cx de 0,285 particulièrement bas pour un véhicule utilitaire (0,29 en version Cargo).

Motorisation
Lors de sa commercialisation, l'ID. Buzz propose une unique motorisation composée d'un moteur électrique synchrone à aimants permanents, placé sur l'essieu arrière (propulsion), d'une puissance de  () et  de couple. Avec l'arrivée de la version LWB, une nouvelle motorisation (code  APP550) de  () et  de couple est disponible.

Batterie
La Volkswagen ID. Buzz est dotée d'une batterie Lithium-ion d'une capacité de  brute, soit  utiles, offrant une autonomie de . La batterie accepte une charge rapide maximale à  en courant continu. En , Volkswagen propose la batterie de  utiles sur l'ID. Buzz LWB.

Finitions

 Pure
 Pro

Concept cars
Le constructeur allemand a présenté, depuis une vingtaine d'années, plusieurs concept cars hommage au Combi, avant l'ID. Buzz Concept annonçant la version de série définitive dévoilée en 2022.

Microbus Concept

C'est en 2001, au salon de Genève que le constructeur allemand présente le premier concept hommage au combi, le Microbus Concept, qui ne donnera finalement pas suite à un véhicule de série.

Bulli Concept

Au salon de Francfort 2011, Volkswagen présente le concept car Bulli, nouvelle interprétation au style néo-rétro du VW Combi, dans un format plus court.

ID.Buzz Concept

Le Volkswagen ID. Buzz est préfiguré par le concept car Volkswagen ID.Buzz Concept présenté au salon de Détroit 2017

ID. Buzz Doka Concept
Le  à l'occasion de la Journée du Design en Europe, Klaus Zyciora (responsable du design Volkswagen) a publié sur Instagram une image d'une version Pick-up de l'ID. Buzz nommée « Doka » en référence à la carrosserie Doka (pour Doppelkabine) des années 1950.

ID. Buzz Obi-Wan Kenobi
Le , à l'occasion de la première de la nouvelle série de Disney+ inspirée de l'univers de Star Wars nommée Obi-Wan Kenobi, Volkswagen présente deux show cars : ID. Buzz Obi-Wan Kenobi Light Side Edition et ID. Buzz Obi-Wan Kenobi Dark Side Edition (le second étant basé sur le modèle utilitaire).

Notes et références

Liens externes

ID. Buzz
Monospace
Automobile des années 2020
Automobile électrique
Véhicule utilitaire

Volkswagen ID. Buzz


Ljestvica

Povezani članci
 Jedinstvena Zagrebačka županijska nogometna liga
 1. ŽNL Sisačko-moslavačka 2011./12.

Vanjske poveznice
 nszz.hr, Nogometni savez Zagrebačke županije

Izvori

  rsssf.org, Croatia 2011/12 / Fifth Level

2011./12.
Zagrebačka-0-JŽNL

Jedinstvena Zagrebačka ŽNL 2011./12.


No começo da tarde da segunda-feira 19 fevereiro de 2001, o senador Antônio Carlos Magalhães (PFL-BA) entrou pela garagem do prédio da Procuradoria da República no Distrito Federal com o propósito de trocar informações com o Ministério Público Federal como retaliação por sua humilhante derrota na guerra pelo comando do Congresso. Trechos de uma conversa de Antonio Carlos Magalhães com os procuradores da República: Luiz Francisco de Souza, Guilherme Zanina Schelb e Eliana Péres Torelly de Carvalho, foram divulgados pela revista IstoÉ. Segundo esta, entre revelações e denúncias, o senador fez acusações contra o ex-secretário geral da presidência Eduardo Jorge bem como contra seu antagonista na disputa pelo comando da casa, Jader Barbalho, este recém eleito presidente do Senado Federal numa campanha acirrada com o próprio ACM. Estava ali atrás de documentos que imaginava que a Procuradoria possuí-se e de uma certa gravação que comprometeriam o presidente do Senado, Jader Barbalho (PMDB-PA). Estava também decidido a dar o troco ao apoio que o presidente Fernando Henrique Cardoso havia dado a Jader, a quem atribui a maior culpa por sua humilhante derrota na luta pelo comando do Congresso.

Além de tecer várias criticas ao governo de Fernando Henrique Cardoso, aos procuradores ACM também revelou ter a lista de todos que votaram contra e a favor na sessão secreta que resultou na cassação do mandato do ex-senador Luiz Estevão, em junho de 2000, e ainda afirmou que a senadora do PT Heloísa Helena teria votado a favor de Estevão.

Na ânsia de se mostrar aos procuradores como um político poderoso e bem informado, ACM acabou confessando um crime. Contou que tem em seu poder uma lista de quem votou a favor e contra a cassação do mandato do ex-senador Luiz Estevão, apesar de a votação pelo painel eletrônico ter sido secreta. Foi além: acusou a senadora Heloísa Helena de ter votado a favor de Estevão, atendendo a pedido do novo líder do PMDB no Senado, Renan Calheiros, também de Alagoas.

Depois de ter desempenhado papel decisivo para impedir que as denúncias contra o ex-secretário-geral da Presidência da República Eduardo Jorge Caldas Pereira fossem apuradas, ACM reabriu o caso EJ. "Os dados que vocês receberam do Eduardo Jorge estão incompletos. O que pega Eduardo Jorge são os sigilos bancários de 94 e 98. Se pegar o Eduardo Jorge, chega ao presidente", assegurou, para surpresa dos procuradores. Na realidade, ACM estava fazendo seu habitual jogo duplo: pelas costas, engrossou a voz e atiçou o Ministério Público contra o presidente, enquanto no discurso que pronunciou no dia seguinte no Senado afinou, numa tentativa de manter intacto seu naco de poder no governo federal.

O que ACM não contava era com a reação do PMDB logo após seu discurso. Em vez de sair em defesa dos correligionários, em sua estréia como líder do partido, Renan Calheiros partiu para o ataque. Surpreendeu o cacique baiano com seis requerimentos de informações sobre operações feitas nos Ministérios das Minas e Energia e Previdência Social e a abertura de inquéritos para apurar negócios feitos na gestão de Antônio Carlos Magalhaes.

No começo da noite da quinta-feira 16/09/1999, o líder do PMDB no Senado, Jader Barbalho, se encontrou com o Presidente FHC do Palácio da Alvorada. Buscava seu apoio na disputa com o senador Antônio Carlos Magalhães (PFL-BA) em torno da relatoria do PPA, o ambicioso plano de investimentos de R$ 1,1 trilhão para os próximos quatro anos, que recebeu o apelido de Avança Brasil.

Antônio Carlos havia pedido ao vice-presidente Marco Maciel e ao presidente do PFL, senador Jorge Bornhausen (SC), que o ajudassem a convencer Fernando Henrique a entrar em campo e forçar um recuo de Jader. Não deu certo. Na quarta-feira 15/09/1999, o presidente recebeu o trio pefelista, numa reunião no Palácio da Alvorada, e manifestou sua preocupação com a guerrilha entre os aliados, mas negou-se a interferir na briga. Tudo de acordo com o script que havia traçado com Jader e a cúpula do PSDB. Um abatido ACM retornou ao Congresso e procurou manter as aparências. Chegou a dar um ultimato às lideranças partidárias para que chegassem a um entendimento em 90 minutos, caso contrário, adotaria uma medida de força intervindo na Comissão Mista de Orçamento e destituindo Jader da relatoria do Avança Brasil, a marca de fantasia do PPA. Mesmo já tendo desistido de ser o relator do plano do governo, o presidente do PMDB resolveu desafiar ACM. Cercado de líderes dos partidos, fez questão de permanecer sentado numa cadeira na primeira fila do plenário, e a reunião acabou sendo adiada para a manhã seguinte. Naquela noite, o presidente do Senado sentiu que havia perdido a batalha, saindo derrotado da refrega política, e que o PMDB acabaria ficando mesmo com a relatoria do PPA. Enquanto Antônio Carlos se recolhia na residência oficial da presidência do Senado, Jader foi à casa da deputada Maria Elvira (PMDB-MG) comemorar o aniversário do deputado Michel Temer (SP) então presidente da Câmara dos Deputados.

Na manhã de quinta-feira 16, os líderes chegaram a um entendimento e resolveram dar a um deputado do PMDB a relatoria do Avança Brasil.

link para suposta lista abaixo.

https://istoe.com.br/38358_MALVADEZA+TEM+LIMITE/

https://memoriaglobo.globo.com/jornalismo/coberturas/crise-do-painel-do-senado/

https://istoe.com.br/39868_ABAIXO+DA+CINTURA/

https://www1.folha.uol.com.br/folha/brasil/ult96u18888.shtml

Escândalo da Quebra do Sigilo do Painel no Senado


Víðidalur er dalur í austur-Reykjavík, milli hverfanna Breiðholts og Árbæjar, suður af Elliðaárdal. Í dalnum er hesthúsabyggð með reiðhöll og reiðvelli.

Víðidalur er frostpollur en veðurstöð var sett þar upp árið 2018 og hefur mælst yfir 25 stiga frost.

Landafræði Reykjavíkur
Dalir á Íslandi

Víðidalur (Reykjavík)


Sob o Ancien Régime em França, a administração dos Bâtiments du Roi ou Edifícios do Rei, dependente do departamento da Casa do Rei, era principalmente responsável pelas obras encomendadas pelo soberano, nas suas residências em Paris ou arredores.

História
A superintendência de edifícios foi criada por Henrique IV e confiada por ele a Sully, para acabar com a situação anterior em que cada residência real tinha seu próprio superintendente. O superintendente era auxiliado por um intendente e um controlador geral.

Durante o século XVII, os poderes do Superintendente de Edifícios estenderam-se às fábricas de tapeçarias, à Imprensa Real, ao Jardim Real (futuro Jardin des Plantes) e o seu título foi modificado em conformidade: em 1664, Jean-Baptiste Colbert é assim "superintendente e diretor geral de edifícios, artes, tapeçarias e manufaturas da França".

Pela importância de suas atribuições e pela personalidade excepcional de vários dos titulares da função, o superintendente adquire um grau quase equivalente ao de um ministro. Por ordens régias, exerceu uma influência considerável na vida artística de seu tempo e na evolução do gosto.

Em 1708, o serviço foi reconduzido ao posto de direção geral. Retomou o seu nome de superintendência em 1716, antes de recuperar o de direção geral em 1726. A partir desta data, a função deixa de ser encargo para se tornar uma simples comissão, revogável ad nutum. O título mais comum é "diretor e diretor geral de edifícios, jardins, artes, academias e fábricas reais".

Organização
A administração do edifício emprega entre 250 e 300 pessoas, com um orçamento que varia entre 14 milhões (1685) e 1,2 milhões de libras (1709).

O Diretor Geral é assistido pelo Primeiro Arquiteto do Rei e o Primeiro Pintor do Rei. Até 1776, teve sob suas ordens vários intendentes gerais, organizadores gerais e controladores gerais; depois de 1776, havia três intendentes, um arquiteto comum, um inspetor geral e quatro controladores. Oficiais de construção também são designados para cada casa real.

Fontes

 Mathieu da Vinha et Raphaël Masson (dir.), Versailles. Histoire, dictionnaire et anthologie, Paris, Robert Laffont, coll. « Bouquins », 2015, 988 p. (ISBN 978-2-221-11502-2), p. 134-138.
 Léon de Laborde, Les comptes des bâtiments du Roi (1528-1571) : suivis de documents inédits sur les châteaux royaux et les beaux-arts au xvie siècle, t. 1, Paris, Société de l'histoire de l'art français, 1877-1880
 Léon de Laborde, Les comptes des bâtiments du Roi (1528-1571) : suivis de documents inédits sur les châteaux royaux et les beaux-arts au xvie siècle, t. 2, Paris, Société de l'histoire de l'art français, 1877-1880
 Jules Guiffrey, Comptes des Bâtiments du roi sous le règne de Louis XIV, t. 1 : Colbert, 1664-1680, Paris, Imprimerie nationale, 1881
 Jules Guiffrey, Comptes des Bâtiments du roi sous le règne de Louis XIV, t. 2 : Colbert et Louvois, 1681-1687, Paris, Imprimerie nationale, 1881 (lire en ligne [archive]).
 Jules Guiffrey, Comptes des Bâtiments du roi sous le règne de Louis XIV, t. 3 : Louvois et Colbert de Villacerf, 1688-1695, Paris, Imprimerie nationale, 1881
 Jules Guiffrey, Comptes des Bâtiments du roi sous le règne de Louis XIV, t. 4 : Colbert de Villacerf et Jules Hardouin Mansard, 1696-1705, Paris, Imprimerie nationale, 1881
 Jules Guiffrey, Comptes des Bâtiments du roi sous le règne de Louis XIV, t. 5 : Jules Hardouin-Mansard et le duc d'Antin, 1706-1715, Paris, Imprimerie nationale, 1881
 Marc Furcy-Raynaud, Inventaire des sculptures commandées au xviiie siècle par la direction générale des Bâtiments du roi (1720-1790), Le Mans, Monnoyer, 1909

História da França

Bâtiments du Roi


Ange-Philippe-Honoré d'Esterno (1770-1822), homme politique français ;
 Ferdinand Charles Honoré Philippe d'Esterno (1805-1883), agronome, inventeur et écrivain français.

Autre
 Hôtel d'Esterno, ancien hôtel particulier à Dijon.

D'Esterno


Ahmed Khairy (atletičar), egipatski atletičar
Ahmed Khairy (nogometaš), egipatski nogometaš
Ahmed Khairy (rukometaš), egipatski rukometaš

Ahmed Khairy


Canterburyjska provincija, ili manje formalno Južna provincija, jedna je od dvije crkvene provincije koje čine Englesku crkvu. Druga je Yorčka provincija i ona se sastoji od 12 biskupija.
Caterburijska provincija se sastoji od 30 biskupija, koje pokrivaju otprilike dvije trećine Engleske, dijelove Walesa i Kanalske otoke, dok ostatak čini kontinentalna Europa (pod jurisdikcijom Gibraltarske biskupije za Europu).

Metropolitski biskup Canterburyjske provincije je nadbiskup Canterburyja koji također nadgleda izvanprovincijsku župu Falklandske otoke, te Cejlonsku crkvu - anglikanska crkva na Šri Lanki ustanovljena 1845. koja ima dvije biskupije: biskupiju Colombo i biskupiju Kurunegala, a obje su izvanprovincijalne biskupije pod jurisdikcijom Canterburyjskog nadbiskupa.

Lichfieldska provincija

Između 787. i 803. godine na Sinodu u Chelseaju, sukladno inzistiranju kralja Offe od Mercie, biskup Hygeberht proglašen je nadbiskupom a sve iz razloga što je kralj želio da "njegov" nadbiskup konkurira Canterburyjskom nadbiskupu. Tim činom je ustanovljena Lichfieldska provincija koja je bila treća provincija.
Nakon Offine smrti 796. godine, papa Lav III. je Hygeberhtu oduzeo rank nadbiskupa te Lichfieldskoj provinciji vratio status biskupije i stavio je pod jurisdikciju Canterburyjske provincije. 803. godine Koncil iz Cloveshoa prihvatilo je ovu odluku.

Irska Crkva

Irski crkveni Zakon iz 1869. (Irish Church Act 1869.) godine bio je Zakon Parlamenta Ujedinjenog Kraljevstva kojim je Irska Crkva odvojena od Engleske crkve čime je postala autonomna Crkva. Zakon je donesen tijekom prvog mandata premijera Williama Ewarta Gladstonea (29. prosinca 1809. – 19. svibnja 1898.), a stupio je na snagu 1. siječnja 1871. godine.

Crkva u Walesu

Na osnovu Zakona Parlamenta iz 1911. (Parliament Act 1911) uslijedio je Welshki Zakon o Crkvi iz 1914. godine, (Welsh Church Act 1914) čijim usvajanjem je Crkva u Walesu 1920. godine lišena statusa i privilegija utemeljene crkve te stoga više nije bila državna crkva.
Sastoji se od šest biskupija i crkvena je provincija anglikanske zajednice. Nadbiskupija Walesa nema stalnog nadbiskupa, već tu funkciju obnaša jedan od šest dijecezanskih biskupa. Taj položaj trenutno obnaša John Davies, biskup Swansea i Brecona.

Provincijsko Vijeće

Biskupi Južne Provincije održavaju sastanke u Vijećima u kojima su biskupske uloge analogne ulogama unutar katedralnog kaptola. U 19. stoljeću Edward White Benson (14. srpnja 1829. – 11. listopada 1896.), nadbiskup Canterburyja, diskutirao je s biskupom od Winchestera i drugima o ulozi biskupa iz Winchestera u okviru kaptola.
Knjižničar palače Lambeth (službene londonske rezidencije Canterburyjskog nadbiskupa) Samuel Kershaw otkrio je dokumente u kojima je bilo navedeno da je biskup Winchestera bio poddekan, a biskup Lincolna kancelar (sudac konzistorijalnog suda), te druge dokumente po kojima je biskup Winchestera bio kancelar, a biskup Lincolna vicekancelar.
Benson je presudio da će biskup iz Winchestera biti kancelar provincije i dodatno poddekan samo tijekom upražnjenog mjesta u Londonskoj biskupiji.

Od tada, uz Canterburyjskog nadbiskupa (metropolita i primasa), službenici kaptola su:

Londonski biskup - Dekan
Biskup iz Winchestera - kancelar (Dekan tijekom London sede vacante)
Biskup Lincolna - vicekancelar
Biskup Salisburyja - precentor
Biskup Worcestera - kapelan
Biskup Rochestera - nositelj križa.

Biskupi koji se kvalificiraju kao Duhovni lordovi

Londonski i Winchesterski biskupi pridružuju se nadbiskupu Canterburyja i dvojici iz Sjeverne provincije Engleske - Yorške provincije, (po jedan iz Yorka te Durhama), u tome da po službenoj dužnosti (što znači na temelju funkcije koju obavljaju, dakle automatski) sjede u Domu lordova podložni pridržavanju određenih ustavnih konvencija koje su naložene Duhovnom lordu, zahtijevajući od njih da govore, iako često politički ali svakako nepristrano, i da ne sudjeluju u glasovanju u kojemu članovi stranaka glasuju prema stranačkoj platformi, a ne prema vlastitoj individualnoj ideologiji ili volji svojih donatora ili birača. Dvadeset i jedan dijecezanski biskup Engleske Crkve (koji su najduže služili) čine ostale Duhovne lordove u Domu lordova.

Galerija

Izvori

Anglikanstvo u Ujedinjenom Kraljevstvu

Canterburyjska provincija


Constantin Baicu (n. 1865, Streisângeorgiu, Comitatul Hunedoara, Regatul Ungariei – d. 1945, Orăștie, Regatul României) a fost delegat al Reuniunii învățătorilor din comitatul Hunedoara la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918.

Biografie
A urmat, Școala primară, Liceul la Orăștie, Pedagogia și Teologia la Sibiu.
Învățător la Orăștie, unde desfășoară o bogată activitate pe plan cultural și național. Între anii 1891-1929 a fost președintele Asociației învățătorilor români din județul Hunedoara.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Serban, Dictionarul Personalitatilor unirii. Trimisii Romanilor Transilvaneni la Marea Adunare Nationala de la Alba Iulia, Alba Iulia, 2003, pp. 194–195.

Vezi și
Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1865
Decese în 1945
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Învățători români
Oameni din Orăștie
Oameni din Călan
Români din Austro-Ungaria

Constantin Baicu


Yahya Kılıç ya da tam adıyla Yahya Ali Kılıç (10 Mart 1933, Sürmene, Trabzon - 25 Ekim 1994, İstanbul), Türk film yapımcısı. Dündar Kılıç'ın ağabeyi olan Yahya Kılıç, Kemal Sunal, Cüneyt Arkın, Türkân Şoray gibi oyuncularla toplam 39 film çekmiştir.

Hayatı
II. Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden sonra, altı yaşında ailesi ile birlikte Ankara'ya göç etti. İş hayatına babasının Hacettepe'de açtığı fırında çalışarak başladı. Daha sonra askerlik görevine başlayana kadar Toprak Mahsulleri Ofisi'nde (TMO) memuriyet yaptı. İki senelik askerlik hizmetinden sonra, Almanya'da işçilik yaptı. Kardeşi Dündar Kılıç'ın çeşitli olaylara karışması nedeniyle tekrar Türkiye'ye dönerek bir süre de kulüp işletmeciliği yaptı.

1960'lı yıllarda ilk evliliğinden Cem Vedat adında bir oğlu oldu. 1974 yılında Cemile hanımla yaptığı ikinci evlilikten Cumhur, Cesur ve Mert adında üç oğlu daha oldu. 1974 yılında çok küçük bir sermaye ile sinema sektörüne girdi ve 1990 yılına kadar pek çok başarıya imza attı.

Yirmi ikisi Kemal Sunal ile olmak üzere toplam 39 filmin yapımcılığını yürüttü. 1990'lı yıllardaki krizlerle iki kez iflas etti. 1994 yılında tekstil sektörüne yöneldi. İş hayatındaki ve aile yaşantısındaki sıkıntılar nedeniyle sağlığı bozuldu. 25 Ekim 1994'te kaldırıldığı International Hospital'da öldü.

Filmografi

Yapımcı olarak

 1973: Çaresizler
 1973: Aşkın Zaferi / Aşk ve Vatan
 1974: Yüreğimde Yare Var
 1974: Belalılar
 1974: Çılgınlar
 1975: Soysuzlar
 1975: Ana Kurban Can Kurban
 1975: Hanzo
 1976: Sahte Kabadayı
 1976: Hınç
 1977: Sakar Şakir
 1978: Son Sabah
 1978: Avanak Apti
 1979: Yuvasız Kuşlar
 1979: Korkusuz Korkak
 1980: Huzurum Kalmadı
 1980: Gerzek Şaban
 1981: Üç Kağıtçı
 1981: Kara Gurbet
 1982: Yedi Bela Hüsnü
 1982: Günaha Girme
 1983: Çarıklı Milyoner
 1983: En Büyük Şaban
 1983: Tokatçı
 1983: Kalbimdeki Acı
 1984: Atla Gel Şaban
 1985: Şaban Pabucu Yarım
 1985: Şendul Şaban
 1985: Sosyete Şaban
 1986: Tarzan Rıfkı
 1986: Davacı
 1987: Japon İşi
 1988: Sevimli Hırsız
 1988: Uyanık Gazeteci
 1988: İnatçı
 1989: Gülen Adam
 1990: Koltuk Belası

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Sinemalar

 TSA´de Yahya Kılıç

Türk film yapımcıları
Türk film yönetmenleri
1933 doğumlular
1994 yılında ölenler
Sürmene doğumlular
Trabzon doğumlu film yönetmenleri

Yahya Kılıç


The year 1633 in science and technology involved some significant events.

Events
 June 22 – Galileo Galilei, the Italian scientist, is convicted of heresy by the Inquisition for his book Dialogue Concerning the Two Chief World Systems. He is sentenced to house arrest for the remainder of his life.

Botany
 Jesuit scholar Giovanni Baptista Ferrari publishes De Florum Cultura in Rome, a pioneering text in floriculture.

Chemistry
 The first, crude, isolation of lactose, by Italian physician Fabrizio Bartoletti (1576–1630), is published.

Births
 c. May 1 – Sébastien Le Prestre de Vauban, French military engineer (died 1707)
 May 28 - Nicolas Venette, French physician, sexologist and writer (died 1698)
 November 3 – Bernardino Ramazzini, Italian physician, a founder of occupational medicine (died 1714)

Deaths
 November 7 – Cornelius Drebbel, Dutch inventor who built the first navigable submarine (born 1572)
 November 8 – Xu Guangqi, Chinese polymath (born 1562)

References

17th century in science
1630s in science

1633 in science


El Tuzobús es un sistema de autobús de tránsito rápido para la ciudad de Pachuca de Soto y su zona metropolitana, en el estado de Hidalgo, México. El 29 de octubre de 2013, empezó de manera oficial la construcción de la primera ruta troncal, el 16 de agosto de 2015, fue inaugurado y puesto en funcionamiento la ruta troncal (Centro-Téllez).

Historia

Antecedentes y construcción

En el año 2008, el Gobierno del Estado de Hidalgo planteo un sistema de autobús de tránsito rápido, como parte de un Proyecto Regional de Movilidad Urbana de la Zona Metropolitana de Pachuca. Como parte del proyecto se tenían contempladas seis líneas, la primera ruta troncal daría servicio cubriendo una ruta alrededor de Pachuca de Soto. Las cinco rutas troncales restantes cruzarían la región de un punto a otro, por ejemplo, de centro a sur; otra de Loreto a Zapotlán, una más por el Río de las Avenidas y una última del distribuidor vial Bicentenario a la Plaza de Toros.

El 17 de noviembre de 2011 se hizo el anuncio oficial de la construcción del Tuzobús, como nuevo medio de transporte. En un inicio se anunció que las primeras obras darían inicio en el año 2012; después se anunció que su construcción formalmente en el año 2013; y quedaría terminado para el segundo semestre de 2013. El 29 de octubre de 2013, arrancó de manera oficial la construcción de la ruta troncal; con una inversión inicial de 857 millones pesos mexicanos. Se informó que sería funcional en agosto de 2014.

El 16 de agosto de 2015 a las 07:00 a.m. fue inaugurado y puesto en funcionamiento la ruta troncal (Centro-Téllez), con la salida de dos unidades en ambos sentidos de Téllez hacia el centro de Pachuca y viceversa; con una inversión final de 1278 millones pesos mexicanos, en su infraestructura. El Corredor 1 en un inicio contó con cinco servicios de ruta, cuatro ofrecen una ruta exprés y una ruta paradora; y contó con 19 rutas alimentadoras.

Primeros años

En abril de 2017 se anunció la construcción de una nueva estación en las inmediaciones de la Central de Autobuses y Central de Abasto. La Secretaría de Obras Públicas y Ordenamiento Territorial (Sopot) en coordinación con la Secretaría de Movilidad y Transporte (Semot) retiraron el 11 de julio de 2017, 450 metros lineales por sentido, del carril confinado al Tuzobús, en el tramo de la estación Santa Julia a la Prepa uno para reducir el tráfico.

Para diciembre de 2017, la Sopot emitió la licitación para la construcción de la estación en la Central de Autobuses. De acuerdo con la licitación pública LO-913005997-E126-2017 emitida por la Sopot, la construcción tendría un costo de 16 millones 600 mil pesos mexicanos y estará a cargo del Grupo Galume, con un tiempo de ejecución de seis meses. También se incluye un proyecto de movilidad alternativa, lo que asciende la inversión 3 millones pesos mexicanos. El 8 de marzo de 2018 entró en funcionamiento el Tuzobús Rosa, de uso exclusivo para mujeres.

El 18 de enero de 2019 que la dependencia entregó la obra al Sistema Integrado de Transporte Masivo de Hidalgo (Sitmah); cuya inversión final fue de 19 millones 263 mil 635 pesos mexicanos. El 6 de febrero de 2019, la Semot pondría en operación la nueva estación y el servicio exprés T01, pero tras el incumplimiento de la empresa en la compra de cuatro unidades requeridas fue pospuesta. El 5 de abril de 2019, se instaló sanitarios públicos en las estaciones Tecnológico de Monterrey, Juan C Doria, Hospitales, y Matilde; con una inversión privada de aproximadamente 5 millones de pesos.

El 24 de agosto de 2019 se inauguró la estación Central de Autobuses, el ciclopuerto y la conexión con la ciclovía del Río de las Avenidas; y puso en operación nuevamente de la línea exprés T-01. Para lo cual se arrendo 20 unidades, cuatro de ellas son marca Gran Vial con una capacidad de 80 pasajeros y 16 unidades Torento para 50 pasajeros; arrendadas por la Compañía Vanguardia y Cambio S.A. de C.V. También con una inversión de 1 millón 400 mil pesos mexicanos, el Sistema Integrado de Transporte Masivo de Hidalgo (Sitmah) rescató 10 unidades descompuestas. El 26 de agosto de 2019, se lanzó una app disponible para IOS y Android. El 24 de septiembre de 2019, empezó en funcionamiento el denominado Tuzobúho, un sistema de transporte nocturno.

Años 2020

En 2020 durante la pandemia de enfermedad COVID-19 en el estado de Hidalgo, en dos estaciones y en la Central de Autobuses de Pachuca, se colocaron cámaras térmicas. También se suspendió el pago de dinero en efectivo en el servicio troncal y alimentadoras, con la finalidad de privilegiar el uso de tarjetas inteligentes. El número de pasajeros se redujo hasta en un 71.5 %; el pico de usuarios se registra de las 7:00 a las 10:00 y de las 18:00 a las 20:00. En el primer horario la ocupación promedio es de 33.7 %, mientras que por la noche la ocupación es de 29.4 %.

El 11 de enero de 2021, fue suspendido de forma temporal el servicio nocturno Tuzobúho. El 8 de marzo de 2021, durante la marcha para conmemorar el Día Internacional de la Mujer, las estaciones Bioparque, Parque del Maestro y Plaza Juárez fueron vandalizadas; con pérdidas valuadas en un millón de pesos. Entre las afectaciones se reportó la destrucción de 52 vidrios, un módulo de atención en la primera presentó daños en el equipo de cómputo; y se afectó el mecanismo de las puertas automáticas. El 24 de marzo de 2021, se reabrió la estación Plaza Juárez; y partir del 31 de marzo las estaciones Bioparque y Parque del Maestro reactivaron su operación.

El 18 de junio de 2021, después de la marcha por abuso policial  y las muertes de Beatriz Hernández Ruiz y Leobardo H. R.; las estaciones Bioparque, Parque del Maestro y Plaza Juárez fueron de nuevo vandalizadas. Se dio a conocer que fueron 71 cristales rotos en las tres estaciones, 30 de Parque del Maestro, 20 de Bioparque y 21 de Plaza Juárez. El 17 de julio e 2021, se empezó a trabajar en la restauración de la estación Plaza Juárez, con modificaciones que contemplan refuerzo en la estructura de las estaciones con muros de concreto.

Red

Corredor 1

El Corredor Téllez-Centro cuenta con 31 estaciones, y una longitud de 16.5 km; recorriendo la Carretera México-Pachuca, Blvd. Felipe Ángeles, el par vial Av. Benito Juárez-Av. Revolución, y en el Centro histórico de Pachuca de Soto las calles de Allende y Matamoros.

Rutas

Cuenta con cuatro rutas: el servicio parador (T05) y tres exprés (T01, T02 y T04):

 Exprés T01: Terminal Téllez, Matilde, Felipe Ángeles, Juan C. Doria, Bicentenario, Tecnológico de Monterrey, Estadio Hidalgo, Central de Autobuses, Prepa 1, Presidente Alemán, Plaza Juárez.
 Exprés T02: Matilde, Felipe Ángeles, Centro de Justicia, Vicente Segura, Juan C. Doria , Hospitales, Bicentenario, Centro Minero, Zona Plateada, Tecnológico de Monterrey, Estadio Hidalgo, Prepa 1, Revolución, Presidente Alemán, Plaza Juárez.
 Exprés T04: Matilde, Efrén Rebolledo, Ejército Mexicano, Felipe Ángeles, SEPH, Tecnológico, Bicentenario, Tecnológico de Monterrey, Estadio Hidalgo, Santa Julia, Presidente Alemán, Plaza Juárez, Niños Héroes, Centro Histórico.
 Parador T05: realiza paradas en todas las estaciones del corredor, excepto en Central de Autobuses.

Estaciones

Rutas Alimentadoras

Expansión del sistema

El 8 de octubre de 2015, se anunció una segunda ruta troncal, denominada Corredor Circuito Metropolitano, conectando los municipios de Pachuca y Mineral de la Reforma. El circuito partirá del Monumento al Bombero, siguiendo en Blvd. Colosio hasta el Túnel Independencia, siguiendo por Blvd. Independencia, Blvd. Pachuca-Pachuquilla, el par vial Av. Madero-Av. Dr. Eliseo Ramírez Ulloa, las calles de Abasolo, Camerino Mendoza, y el Blvd. del Minero para llegar hasta su punto de origen. En septiembre de 2016, el gobernador de Hidalgo, Omar Fayad descartó una segunda ruta troncal.

Otros servicios

Tuzobúho

El 24 de septiembre de 2019, empezó en funcionamiento el denominado Tuzobúho, un sistema de transporte nocturno. Inicialmente este sistema fue presentado para dar servicio durante la Feria San Francisco 2019. A partir del 11 de enero de 2021, fue suspendido de forma temporal el servicio nocturno Tuzobúho.

El sistema tenía un horario de lunes a viernes de 11:00 de la noche a 3:00 de la mañana y los sábados de 10:30 de la noche a 3:00 de la mañana; y operan dos rutas:

 RB1N-BÚHO: De color verde con 32 paradas, 16 de ida y 16 de regreso, que va del centro histórico a Matilde. En el Blvd. Felipe Ángeles se cerraban las estaciones del Tuzobús, pero las unidades circulaban en la lateral y las paradas eran las mismas, excepto en la Central de Autobuses y Terminal Téllez.

 RB2N-BÚHO: De color rojo con 17 paradas, ocho en el sentido sur y nueve en el sentido norte, que va sobre el  Blvd. Luis Donaldo Colosio, del fraccionamiento del mismo nombre hasta plaza Q. Entre las paradas se encuentran el Chacón, Privada del Bosque, Cbtis 8, Comercial Mexicana, Plaza Gran Patio, Soriana, Cenhies, Ferrocarril Central, San Cayetano, Gran Foro, El Palmar, Punta Azul y Fraccionamiento Colosio. También la Fuente San Javier y la Central de Autobuses.

Tuzobús Rosa

El Tuzobús rosa también denominado Tuzobús Sihuatl. Cada unidad de la ruta 1 del Tuzobús, cuenta con seis asientos reservados para mujeres. El 8 de marzo de 2018 entró en funcionamiento el Tuzobús Rosa, de uso exclusivo para mujeres. En un principio se inició con dos unidades con cromática rosa donde se dará preferencia al género femenino, para las rutas Exprés T02 y T04.

Tuzobús app
El 26 de agosto de 2019, se lanzó una app disponible para IOS y Android. La app guarda información sobre los Tuzobuses que están en uso, el mapa de las rutas y el horario en que pasará a cada estación. Permite recibir notificaciones de este sistema de transporte masivo, así como las unidades alimentadoras por ruta, los puntos para recargar crédito en las tarjetas de transporte y sugerencias de mejora. En 2020, la Asociación Latinoamericana de Sistemas Integrados para la Movilidad Urbana Sustentable (SIMUS) otorgó el Premio SIMUS a la Movilidad Urbana Sustentable en la categoría Tecnologías Inteligentes orientadas a la movilidad y también el reconocimiento como mejor iniciativa 2019 a la App Tuzobús Oficial.

Para 2021, la aplicación móvil cuenta con numerosas quejas por desfase de horarios, falta de conexión, entre otras. La aplicación se encuentra en mantenimiento y no existe fecha para su reactivación.

Ciclopuertos

En las estaciones Central de Autobuses y en la Terminal Téllez se cuenta con ciclopuerto con capacidad de 60 bicicletas y 100 bicicletas respectivamente. También se cuenta con los biciestacionamientos con capacidad para resguardar 338 bicicletas y se ubican en las siguientes estaciones: Gabriel Mancera, Matilde, Efrén Rebolledo, Tercera Edad, San Antonio, Ejército Mexicano, Felipe Ángeles, Centro de Justicia, Vicente Segura, Juan C. Doria, Hospitales, SEPH, Tecnológico, Bicentenario, Zona Plateada, Tecnológico de Monterrey, Estadio Hidalgo, Cuna del Futbol, Santa Julia y Plaza Juárez.

Tarifas, sistemas de pago y horario de servicio

 Tuzobús
La tarifa vigente es de MXN$ 10.00 (tanto rutas alimentadoras como en la ruta troncal). La forma principal de pago es con la Tarjeta Tuzobús, con la Tarjeta Tuzobús el primer viaje costará $10, primer transbordo $0 y el segundo será de $0 (dentro de los primeros cincuenta minutos de tu último viaje). El horario es el siguiente:

 Lunes a viernes de 5:30 de la mañana a 10:30 de la noche.
 Sábados de 6:00 de la mañana a 10:00 de la noche.
 Domingos de 7:00 de la mañana a 10:00 de la noche.

Operador

El 13 de octubre de 2014, la Secretaría de Gobierno del estado de Hidalgo extendió el título de concesión T/SG/SITMAH/RITC1ZMP/OC-01/2014 a la empresa Corredor Felipe Ángeles, Sociedad Anónima Promotora de Inversión de Capital Variable (CFA, SAPI CV). Desde 2014 hasta 2019 fue operado por esta empresa. El 6 de febrero de 2019, la ecretaría de Movilidad y Transporte (Semot) pondría en operación la estación Central de Autobuces, y el servicio exprés T01, pero tras el incumplimiento de la empresa en la compra de cuatro unidades requeridas fue pospuesta. El 24 de agosto de 2019 se inauguró la estación Central de Autobuses,y se arrendo 20 unidades, a la Compañía Vanguardia y Cambio S.A. de C.V.

La Semot dio a conocer que por incumplimiento e irregularidades de la empresa Corredor Felipe Ángeles (CFA) SAPI, se podría revocarle la concesión, además que dicha empresa sumaba una deuda de 90 millones de pesos mexicanos, en infracciones, las cuales evadió interponiendo amparos. El 3 de junio de 2019, la Semot, a través del Sitmah, revocó la concesión y tomó la operación del Tuzobús. La empresa CFA presentó acciones jurídicas contra el gobierno de Hidalgo tras la revocación, por lo que la Semot respondió igual con acciones jurídicas. El 3 de julio, un juez concedió la suspensión provisional para que el Sitmah dejara de ejecutar la revocación de la concesión, por lo que la operaciónregresó a CFA; el 9 de julio el juez negó a la empresa la suspensión definitiva de la revocación la operación del servicio regresó al Sitmah hasta que concluya el proceso jurídico.

El 27 de noviembre de 2019, la autoridad judicial se negó la suspensión definitiva al amparo contra los actos realizados por el gobierno de Hidalgo al quitar la concesión a la empresa Corredor Felipe Ángeles S.A.P.I. de C.V., para la operación del Sistema Masivo de Transporte Tuzobús. La empresa Vanguardia y Cambio S.A. de C.V., opera de forma temporal el sistema Tuzobús desde el 2 de diciembre de 2019.

Parque vehicular

En un inicio el sistema era soportado por 134 unidades Mercedes-Benz, de las cuales 43 son modelo Gran Viale de 12 m con capacidad de 80 pasajeros; 42 Boxer de 8 m con capacidad para 50 pasajeros y 48 vanes Sprinter para 19 pasajeros. El 24 de agosto de 2019 se inauguró la estación Central de Autobuses, y se puso en operación nuevamente de la línea exprés T-01. Para lo cual se arrendo 20 unidades, cuatro de ellas son marca Gran Viale con una capacidad de 80 pasajeros y 16 unidades Torento para 50 pasajeros; arrendadas por la Compañía Vanguardia y Cambio S.A. de C.V.

También con una inversión de 1 millón 400 mil pesos mexicanos, el Sistema Integrado de Transporte Masivo de Hidalgo (Sitmah) rescató 10 unidades descompuestas. Lo que da un total de 128 vehículos en operación. El 6 de enero de 2020, el  Sistema Integrado de Transporte Masivo de Hidalgo (Sitmah) informó que por día operan 98 unidades; 30 modelo Gran Viale que operan en la troncal, 44 camiones y 24 vanes de los vehículos pequeños para las rutas alimentadoras.

Críticas y controversias

Este proyecto en sus inicios creó conflicto y polémica entre concesionarios, operadores y usuarios de las rutas de transporte. Distintos organismos señalaban que la demanda, necesidad de movimiento y la oferta de Pachuca es muy baja, así como el nivel de ingreso de la población no soportaría pagar el transporte como el de un BRT. La subsecretaría de Transporte
de Hidalgo dio a conocer que 29 rutas del servicio de pasajeros, salieron de circulación cuando el Tuzobús inicio actividades.

En los primeros años del funcionamiento del Tuzobús recibió constantes críticas de los usuarios y distintos organismos, entre las principales quejas se encuentra el tiempo de traslado, ya que el tiempo era más del doble de lo que solía ser anteriormente. Otra de las principales inconformidades era el costo del servicio: de acuerdo con la revista Forbes, en México los habitantes de Pachuca son quienes ostentan el tercer ingreso más bajo mientras que la tarifa es la segunda más cara. De acuerdo a diversos estudios era necesario laborar el equivalente a 17.6 días de trabajo adicionales al año para costear el incremento al transporte. Los grupos inconformes pedían una tarifa integrada de 5 pesos, aludiendo a que el proyecto original contemplaba un costo de 5 pesos, a la vez que pagando 27.9 pesos a los concesionarios, por cada kilómetro recorrido, bastaría una demanda de 134 000 usuarios diarios para costear todo el sistema.

El 20 de agosto de 2015, un grupo de alrededor 300 inconformes de las colonias de El Huixmí y Santa Gertrudis; tras realizar una manifestación en la estación que se ubica a las afueras de sus colonias, decidieron retener tres unidades de la ruta. Los inconformes manifestaron que el Tuzobús ofrece un mal servicio, ya que a estas colonias solo llegan tres unidades, las cuales llegan a tardar en sus recorridos hasta una hora y media.

El 20 de agosto de 2015, alrededor de 2000 personas se manifestaron contra la operación del Tuzobús, el contingente partió de la Avenida Juárez a partir de la Preparatoria número 1, avanzando sobre Av. Revolución llegando a Plaza Juárez. Los inconformes exigen bajar la tarifa, mejorar el servicio y aumentr el número de vehículos. El 1 de abril de 2016, se realizaron manifestaciones en las paradas del Tuzobús debido a la inconformidad de la reconfiguración de las rutas alimentadoras.

En los primeros meses del año 2016 el Gobierno del Estado de Hidalgo a cargo del gobernador, Francisco Olvera Ruiz; luego del descontento social, anuncio volverían las rutas convencionales a ciertas colonias de Pachuca y Mineral de la Reforma; se obtendrían descuentos para personas de la tercera edad o con discapacidad; la reducción del costo del servicio, suprimiendo el pago por transbordo; la desaparición de dos rutas exprés; y la modificación de las rutas alimentadoras. También se anunció que en los puentes peatonales se agregarían escaleras; debido a que inicialmente solo se contaban con las rampas de acceso, ya que la población los consideraba largos y complicados, estas rampas fueron construidas para facilitar el acceso, a las personas con discapacidad.

En septiembre de 2016, el gobernador de Hidalgo, Omar Fayad descartó una segunda ruta troncal; en diciembre, se dio a conocer el Plan de intervención del sistema de transporte Tuzobús. Dicho programa incluyó varias adecuaciones, mejoras en operación, accesibilidad y tránsito vehicular, con una con una inversión inicial de 10 millones pesos mexicanos. En los primeros meses del año 2017 se rediseñaron distintas rutas alimentadoras.

Véase también

 Sistemas de autobús de tránsito rápido en México
 Sistema Integrado de Transporte Optibús de León
 Metrobús de la Ciudad de México
 Mi Macro de Guadalajara
 Mexibús del Estado de México
 TransMetro y Ecovía de Monterrey

Notas

Referencias

Enlaces externos

 Sitio oficial del Tuzobús
 Twitter oficial del Tuzobús

Sistemas de Autobuses de Tránsito Rápido de México
Zona Metropolitana de Pachuca de Soto
Transporte del estado de Hidalgo

Tuzobús


L'école européenne austro-hongroise de Budapest (, ) est une école privée et une  des Frères des écoles chrétiennes. Elle est composée d'une Volksschule et d'une , et est située dans le 12e arrondissement de Budapest en Hongrie. Le jardin d'enfants de La Salle (Österreichisch-Ungarischer Kindergarten) et une autre école autrichienne à l'étranger, l'école autrichienne de Budapest, se trouvent à proximité immédiate.

Histoire
L'école européenne austro-hongroise se trouve dans un bâtiment construit en 1896 qui abritait un orphelinat, mais qui a été transformé plus tard en une école de garçons avec un internat attenant (St. Josef-Knabenerziehungsanstalt, Szent József Fiúnevelő Intézet). En 1914, le terrain de la rue Istenhegyi út 32 a été acheté par l'ordre des Frères des Écoles.

Après la Seconde Guerre mondiale, l'école primaire et civile a repris ses activités dans le bâtiment alors gravement endommagé. En raison des attaques de l'époque contre les écoles privées catholiques, le parlement hongrois décida de nationaliser tous les établissements d'enseignement religieux. Deux ans plus tard, sous l'ancienne République populaire hongroise, le Parti des travailleurs hongrois a dissous tous les ordres religieux et les Frères ont dû quitter l'école Saint-Joseph. Le bâtiment a ensuite été utilisé à différentes fins, la dernière étant de faire partie de la faculté de médecine.

Le retour des Frères dans l'école a été décidé en 1990 à condition que l'histoire hongroise et la grammaire hongroise fussent enseignées en langue hongroise par des pédagogues hongrois, afin que les élèves pussent ensuite passer sans problème le baccalauréat dans un lycée hongrois. Le 30 juin 1993, après l'intervention d'Alois Mock (ministre des Affaires étrangères) et d' (ministre de l'Éducation), la propriété a été restituée aux frères à condition qu'ils pussent y ouvrir une école.

En 1995, l'école déjà existante a été officiellement ouverte en tant qu'"école européenne austro-hongroise" avec Alfred Brychta comme directeur, en même temps que le "jardin d'enfants austro-hongrois". La même année, les Frères des écoles chrétiennes ont alors créé la fondation "École européenne austro-hongroise" (Osztrák-Magyar Európaiskola Alapítvány). Le ministère autrichien de l'éducation subventionne depuis lors cette fondation en envoyant et en payant le personnel enseignant autrichien (professeurs subventionnés).

Scolarité
Les quelque 450 élèves âgés de 6 à 14 ans sont majoritairement originaires de Hongrie et fréquentent l'école primaire de la 1ère à la 4ème année et l'école secondaire de la 5ème à la 8ème année. Ils apprennent à l'école non seulement le hongrois et l'allemand, mais aussi l'anglais (à partir du collège) comme langue étrangère. Après avoir terminé l'école européenne, les élèves sont autorisés à fréquenter un lycée hongrois, comme par exemple l'école autrichienne de Budapest.

Les frais de scolarité pour l'année scolaire 2021/22 s'élèvent à 641.000 forints (1.799 euros) par an.

Références

Articles connexes
 École autrichienne du Guatemala
 École autrichienne mexicaine
 Lycée autrichien de Prague
 Lycée autrichien Saint-Georges

Liens externes

Établissement scolaire autrichien à l'étranger
Enseignement à Budapest
Relations entre l'Autriche et la Hongrie
Frères des écoles chrétiennes

École européenne austro-hongroise de Budapest


Kim Jong-chul (; born 25 September 1981), sometimes spelled Kim Jong Chol, is a son of former North Korean Supreme Leader Kim Jong Il. His younger brother is current Supreme Leader Kim Jong Un. His older half-brother Kim Jong-nam was assassinated in February 2017.

In 2007, Jong-chul was appointed deputy chief of a leadership division of the Workers' Party of Korea. However, on 15 January 2009, the South Korean Yonhap News Agency reported that Kim Jong Il appointed his youngest son, Jong-un, to be his successor, passing over Jong-nam and Jong-chul. These reports were supported in April 2009 when Kim Jong Un assumed a low-level position within the ruling Workers' Party since Kim Jong Il was groomed by his own father, Kim Il Sung, in a similar way before becoming North Korean leader in 1994.

Early life
Kim Jong-chul was born in 1981.  He is the son of Kim Jong Il and companion Ko Yong-hui, who died in 2004. He was educated at the International School of Berne with younger brother Kim Jong Un.

Heir apparent
In February 2003, moves began to raise the profile of Kim Jong-chul. The Korean People's Army began a propaganda campaign using the slogan "The Respected Mother is the Most Faithful and Loyal Subject to the Dear Leader Comrade Supreme Commander". Since the "Respected Mother" was described as "[devoting] herself to the personal safety of the comrade supreme commander", and "[assisting] the comrade supreme commander nearest to his body", Western analysts assume that the "Respected Mother" was Ko Yong-hui, mother of Kim Jong-chul and Kim Jong Un. A similar campaign was launched in praise of Kim Jong Il's mother (Kim Jong-suk) during the later years of Kim Il Sung's life. This suggested that Kim Jong-chul, despite his youth, had emerged with Army backing to be a serious contender to succeed his father.

However, Kenji Fujimoto, Kim Jong Il's personal sushi chef, wrote in his memoir, I Was Kim Jong-il's Cook, that Kim Jong Il thought Jong-chul was "no good because he is like a little girl". Fujimoto believed Kim Jong Il favoured his youngest son, Kim Jong Un.

On 1 June 2009, it was reported that Kim Jong-chul had been passed over as his younger brother, Kim Jong Un, was to succeed his father as the head of the Workers' Party of Korea and de facto head of state of North Korea.

2011–present
Kim Jong-chul was reportedly spotted in Singapore on 14 February 2011, where he was attending an Eric Clapton concert. In late 2011, his father died and his younger brother, Kim Jong Un, succeeded his father as the head of state. He was again apparently spotted attending two additional Clapton concerts on successive days at the Royal Albert Hall in London, in May 2015.

According to Lee Yun-keol (as reported by Wen Wei Po), chairman of the North Korea Strategy Information Service Center, Kim Jong-chul personally led the arrest of his uncle Jang Song-thaek. Some analysts believe that this signals an expanded role for Kim Jong-chul in the North Korean regime.

Kim Jong-chul does not involve himself in politics, leading a quiet life in Pyongyang where he plays guitar in a band, according to Thae Yong-ho, North Korea's former deputy ambassador in London who defected to the South.

References

Further reading
 Bradley Martin, Under The Loving Care of the Fatherly Leader: North Korea and the Kim Dynasty, St. Martins (2004), hardcover, 868 pages,
 Kenji Fujimoto. I Was Kim Jong Il's Cook.

1981 births
Living people
Children of heads of state
Kim family (North Korea)
North Korean expatriates in Macau
Alternate members of the 8th Central Committee of the Workers' Party of Korea

Kim Jong-chul


ද්විතීය සම්මත ග්‍රන්ථ ("දෙවන  ධර්ම සංහිතාවට අයත්" යන ග්‍රීක අර්ථයෙන්) යනු, කතෝලික සභාව, නැගෙනහිර ඕර්තඩොක්ස් සභාව, පෙරදිග ඕර්තඩොක්ස් සභා සහ පෙරදිග ඇසිරියන් සභාව විසින් ධර්ම සංහිතානුකූල පොත් ලෙසින් සැලකෙන මුත්  ප්‍රොතෙස්තන්ත නිකායයන් විසින් ධර්ම සංහිතානුකූල-නොවන බවට සැලකෙන පුරාණ ගිවිසුමෙහි පොත් සහ පාඨයන් වෙති.

ද්විතීය සම්මත ග්‍රන්ථ


26357 Laguerre este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
26357 Laguerre este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Prescott (Arizona) de Paul G. Comba. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,62 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 11,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 26001-27000
 Centura de asteroizi

Referințe

Familia Eunomia

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

26357 Laguerre


Manox (bürgerlich Max Kleinschmidt) ist ein deutscher Musikproduzent im Bereich der kommerziellen elektronischen Tanzmusik. Grundsätzlich lässt sich sein Stil in das Genre Hands up einordnen, daneben fallen allerdings einige seiner Veröffentlichungen auch in die Bereiche House und Elektro. Manox steckt hinter zahlreichen Projekten, wie z. B. Max K., Mad Flush, Bazzpitchers, SupaHit und vielen mehr.

Werdegang
Mit seinem Projekt Manox ist Max Kleinschmidt seit 2007 bei dem Plattenlabel Zooland Records unter Vertrag. Dort veröffentlichte er bis dato vier Singles: Supermodel Girlfriend, Almost Lover, Autumn Shine und Magnetize. Manox hat neben der eigenen Songproduktion auch im Remixbereich gearbeitet. Dabei entstanden u. a. Remixe für Cascada, R.I.O., Brooklyn Bounce, Sean Kingston und viele mehr.

So sind seine Singles und Remixe unter anderem auf diversen Compilations (u. a. Future Trance, Dream Dance, Club Sounds, DJ Networx), per Download oder auf Vinyl erhältlich.

Mit seinem Projekt Max K. ist er bei Mental Madness unter Vertrag. Sein Remix für Whigfield feat. Carlprit (Saturday Night) erreichte 2013 Platz 83 der deutschen Charts.

2014 gründete er das deutsche Dance-Projekt LIZOT, mit dem er zahlreiche Erfolge verbuchen konnte. Seitdem ist er festes Mitglied sowie Produzent.

Diskografie

Singles
 Magnetize
 Autumn Shine
 Almost Lover
 Supermodel Girlfriend

Remixes

Weblinks
 http://www.manox-music.de/

Belege

Musikproduzent
Künstler der elektronischen Tanzmusik
Pseudonym
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann
Hands up

Manox


An Sporobolus novoguineensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Baaijens. An Sporobolus novoguineensis in nahilalakip ha genus nga Sporobolus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sporobolus

Sporobolus novoguineensis


An Pleurostachys pearcei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Baron Clarke. An Pleurostachys pearcei in nahilalakip ha genus nga Pleurostachys, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pleurostachys

Pleurostachys pearcei


Mogens Høgh Jensen (Født 2. marts 1955) er en dansk fysiker, der har lavet afgørende bidrag inden for komplekse dynamiske systemer og fraktaler. Han er professor ved Niels Bohr Institutet på Københavns Universitet og er samtidig præsident for Videnskabernes Selskab.

Han færdiggjorde sin kandidatuddannelse i 1981, med professor Per Bak som vejleder. Hans speciale omhandlede faseovergange og havde titlen "Theory of Helical Magnetic Structure and Phase Transitions" som senere blev tilegnet et kapitel i L.D. Landau og E.M. Lifshitz, Electrodynamics of Continuous Media (Kapitel 52).

I løbet af hans PhD arbejdede han med studier af kaos og fraktal dimensioner, og sammen med Per Bak og Tomas Bohr opdagede han den universelle skalerings struktur i sammenkoblingen mellem to frekvenser der hvor kaos indtræder .

Efter hans PhD i 1984, fortsatte han sin akademiske karriere som postdoc ved James Franck Instituttet i Chicago, med Leo Kadanoff som vejleder. Her bidrog han til en serie af meget indflydelsesrige artikler, specielt spillede han en ledende rolle i udviklingen af multi fraktaler .

Senere arbejdede han med fuldt udviklet turbulens og sammen med Giovanni Paladin og Angelo Vulpiani revolutinerede han studiet af intermittenskorrektion I form af skalmodeller . Han var leder af 'Center for Chaos and Turbulence Studies: CATS' før han i 2004 blev leder af 'BioNET: Danish Center for Biophysics'. Siden har han hovedsageligt arbejdet med projekter i biofysik, særligt protein oscillationer indeni celler .

Han har modtaget adskillige priser, her mest bemærkelsesværdigt den norske fysik pris 'Gunnar Randers' som han blev overrakt i 2011 af Kong Harald 5. af Norge.

Han har været besøgende professor ved universiteterne i Chicago, Rom, Fukuoka og Harvard.

Mogens Høgh Jensen har været medlem af videnskabernes selskab siden 2000, generalsekretær i perioden 2012-2016 og endelig præsident siden 2016. Han blev slået til ridder af Dronning Margrethe 2. i 2017.

Referencer

Fysikere fra Danmark
Riddere af Dannebrog

Mogens Høgh Jensen


Kirkor Zohrab Efendi (; 26 Haziran 1861 - 1915), Osmanlı Ermenisi yazar, akademisyen, siyasetçi ve avukat. Ermeni Kırımı'nın başlangıcında Osmanlı hükûmeti tarafından İstanbul'da tutuklandı ve yargılanmak üzere Diyarbakır'da bir askeri mahkemeye gönderildi. Yolculuk esnasında 15-20 Temmuz 1915'te Urfa yakınlarındaki Karaköprü'de Çerkez Ahmet, Halil ve Nazım'ın başını çektiği bir grup eşkıya tarafından öldürüldü.

Yaşamı
26 Haziran 1861'de İstanbul'un Beşiktaş semtinde doğdu. İlkokula, 1867'de semtin Makruhyan Ermeni Okulu'nda başladı. 1870 yılında babasının ölümü ve annesinin tekrar evlenmesiyle taşındıkları Ortaköy semti'nde, Tarkmançats Ermeni Okulu'na devam etti. Edebiyat öğretmeni şair-yazar Tomas Terziyan'ı örnek alarak, şiirler ve kompozisyonlar yazmaya başladı. 1873 yılında mali sıkıntılardan dolayı Tarkmançats Okulu kapanınca, Katolik Lusaroviçyan Okulu'na geçti. 1876 yılında Galatasaray Mekteb-i Sultanisinin Mühendislik bölümüne girdi. İlk yazıları Ermenice yayınlanan Lrakir gazetesinde 1878'de yayınlandı. 1879 yılında Ingenieur des Ponts et Chaussées (inşaat mühendisi) diploması alarak mezun oldu. 1880'de üvey babası avukat Avedis Yordamyan'ın bürosunda ona yardım etmeye başladı ve Galatasaray Sultanisi Hukuk Bölümü'ne kaydoldu. 1881'de Darülfünun'un yeni açılan Mekteb-i Hukuk'una geçerek üç yıllık eğitimini 1883'te tamamladı. 1884 yılında Edirne'ye gidip vilayet nezdindeki özel kurul önünde verdiği sınavla "birinci sınıf avukat" diplomasını aldı.

1885 yılında Klara Yazıcıyan'la evlendi. Ayrı bir ev kurarak Kandilli'ye yerleştiler, dört çocukları oldu. En son İstanbul Ayaspaşa Gümüşsuyu Apartmanı 3. katında oturdular.

Meslek yaşamı

Mizah yazarı Hagop Baronyan'ın başyazarlığında, Ermenice Yergrakunt (Yerküre) edebiyat dergisini çıkardı. Dergi, daha sonra yazar Yeğya Demircibaşyan'ın yönetiminde 1889'a kadar yayınlandı. Sırpuhi Düsap'ın kadın eşitliğini ve özgürlüğünü savunan romanı Mayda'nın yayınlanması üzerine Zohrab, Yergrakunt'ta bu eseri ve yazarını ağır bir şekilde eleştirdi. Devrin saygın öğretmenlerinden Reteos Berberyan'ın aynı dergide Düsap'ı savunan yazısına da, sert bir karşılık vermekten çekinmedi. Bu arada Hukuk-ı Ceza Müruruzamanları konulu ilk mesleki çalışması yayınlandı. Arpiar Arpiaryan'dan ve realizm akımından etkilendi; eğitici, halkı bilinçlendirici yazılar yazmaya yöneldi. Yergrakunt'ta Anhedatsadz Serunt Mı (Yok Olan Kuşak) adlı romanı tefrika edildi.

Gülizar adlı bir Ermeni kızını kaçıran, köyleri talan eden Musa Bey aleyhinde, İstanbul'a gelerek dava açan Gülizar ve 50 Muşlu Ermeni'nin açtığı Gülizar Davasına Vıramşabuh Manuşyan ve Simon Tıngıryan'la birlikte 1889 yılında avukat tayin edildi. Arpiar Arpiaryan'ın kurduğu Hayrenik (Vatan) gazetesinde yazmaya başladı. 1892'de ise Hırant Asadur ve Dikran Gamsaragan'la birlikte Masis haftalık dergisini çıkardı; ertesi yıl dergi kapanınca uzun süre yayın dünyasından uzak kaldı. Zareh Yusufyan'ın 1898'de tekrar yayına soktuğu Masis'in yayın kurulunda Sibil ve Hırant Asadur ile birlikte yer alarak, ilerici, aydınlatıcı, dürüst, halktan yana bir yayın politikası izledi. Birçok öykü kaleme aldı.

Tarihi Dreyfus Davası için Fransızca bir savunma hazırlayıp, 1899'da Dreyfus'u savunan Yahudi Komitesi'ne gönderdi. Komiteden bir teşekkür mektubu ve Dreyfus portreli altın bir madalya aldı. Bir süre sonra, avukatlığı engellendiği, rejimle de barışık olmadığı için 1908'de Fransa'ya gitti. Ardından, II. Meşrutiyet'in ilanıyla birlikte İstanbul'a döndü. Avukatlığın yanı sıra Darülfünun Hukuk Fakültesi'nde Ceza Hukuku müderrisliği yaptı, Ceza Kanunu'nda değişiklik yapacak kurulda yer aldı.

20. Yüzyıl başlarında Dzağig yayın çevresi içindendi. Zohrab, bir sebeple Marcel Leart takma adını kullanarak, Osmanlı Devleti'ndeki Ermeni nüfusun miktarları hakkında (yüksek gösteren) tezler ileri süren 1913'te Fransızca olarak La Question Armenienne a la Lumiere des Documents (Belgeler Işığında Ermeni Sorunu) adıyla yayınlanan bir kitap çalışması hazırladı.

1909 yılında Azadamard'da (Özgürlük Mücadelesi) yazmaya başladı. Eçer Uğevori mı Orakren (Bir Yolcunun Güncesinden Sayfalar) başlığı altında Avrupa gezi notlarını tefrika etti. Osmanlı Hürriyet ve Teavün-i Millî Cemiyeti'ne üye oldu. Prens Sabahattin'in Ahrar Fırkası paralelinde, liberal fikirleri ve etnik gruplar arasında eşitliği savundu. Önce Ermeni cemaat meclisine üye seçildi, sonra üç kez seçim kazanarak yedi yıl üyeliğini sürdürdüğü Osmanlı Meclis-i Mebûsan'ında İstanbul mebusu olarak bulundu. Milletler arasında dost ve kardeşçe ilişkilerin ve toplumsal eşitliğin kökleşmesi anlayışına bağlılığı ile bu yönde düzenlemeler yapılmasına çalıştı. Doğu vilayetlerinde can ve mal güvenliğini sağlayacak reformların önemini savundu. Güçlü bir donanma kurulması, gayrimüslimlerin de askere alınması, "gayrimeşru çocuk" kavramının terk edilmesi, kadınlar lehine yasal değişiklikler yapılması yönünde ve daha birçok konuda etkili meclis konuşmalarıyla tanındı. Genellikle İttihat ve Terakki ile paralel yönde oy kullandı. 1909 Adana olayları ve Türk-Ermeni ilişkileri konularında dikkatle incelenmesi gereken konuşma, tutum ve raporları bulunmaktadır.

Ölümü
Kirkor Zohrab, Osmanlı Devleti'ni yönetmekte olan İttihat ve Terakki hükûmeti tarafından 14 Mayıs 1915´te çıkarılan Tehcir Kanunu gereğince 21 Mayıs 1915'te tutuklandı. Erzurum Mebusu Vartkes Hovhannes Serengülyan'la birlikte Diyarbakır'da Divan-ı Harp önüne çıkarılmak üzere trene bindirildi.  Önce Konya'ya, ardından Adana ve Halep'e gönderildi. Halep'te, iki mebusun yakın arkadaşı olan vali Mehmed Celal Bey tarafından bir otele yerleştirilmiş ve İstanbul'a dönebilmeleri için Celal Bey ve diğer bazı Türk dostlarınca Talat Paşa ve Cemal Paşa'lar nezdinde girişimler başlatılmıştır. Ancak, bir kaynağa göre, İstanbul'a geri çağrılan Vali Celal Bey olmuş, aynı gün iki Ermeni mebus Urfa'ya gönderilmiştir. Urfa'da, bir kaynağa göre, hapiste tutulan mebuslar, aynı kaynağa göre, Osmanlı mebusu Mahmut Nedim Bey'in evinde yemeğe davet edilmiş iken, polislerce yemek esnasında götürülmüşlerdir. Birinde iki mebus, diğerinde Urfa piskoposu Ardavast Kalenderyan ve şehrin iki Ermeni ileri geleni olmak üzere, iki araba halinde hareket edilmiş, Karaköprü (veya Şeytan Deresi) mevkiinde yolları çeteci Çerkes Ahmet ve yardakçıları Nazım ve Halil tarafından kesilmiş ve iki mebus öldürülmüştür. Çerkes Ahmet'in anlattıkları seneler sonra "Yeni İstiklal" gazetesinde neşredilmiştir. Ahmet şu kelimelerle itirafta bulunmuştur: "...sonra, Zohrab'ı tuttum, ayağımın altına aldım, taşla başına vura vura geberttim". Ölümlerden sonra yeni Halep valisi Mustafa Abdülhalik, Sevkiyat Müdürü Abdülahad Nuri Bey, Urfa mutasarrıfı ve Şevket Paşa gibi askeri yetkilileri aylarca meşgul eden resmi soruşturma ve dosya tekemmülü sürecinin ve çetebaşı Çerkes Ahmet'in Ahmet Refik Altınay'a verdiği 29 Aralık 1918 tarihli İkdam Gazetesi'nde yayınlanan bilgilerin oluşturduğu bu karışık cinayet anlatımları dışında bilinen, Zöhrap'tan alınan en son haberin karısına yolladığı 15 Temmuz 1915 tarihli mektup olduğudur. Zohrab'ın Urfa belediye doktoru Tahsin imzalı kalp krizinden ölüm ifadesi taşıyan sertifikası 20 Temmuz 1915 tarihini taşımaktadır (Zohrab'ın kalp rahatsızlığı bilinmekteydi ve Vartkes'in eşi yeni doğum yapmıştı). Zohrab ve Serengülyan'ın ölümleri olayı 28 Kasım 1916'da Meclisi Mebusan'da da gündeme getirilmiştir.

Kirkor Zohrab'ın ölümünden kısa bir süre sonra, eşi Klara Yazıcıyan ve çocukları Dolores, Hermine, Leon ve Annen'in, Bulgaristan yoluyla Avrupa'ya gitmelerine izin verilmiş, çocuklarından Dolores Zohrab, dönemin ABD biracılık sektörünün önde gelen isimlerinden Henry L. Liebmann ile evlenmiştir. Hayır işlerinde kendini göstermiş olup, Columbia Üniversitesi'nde Ermeni öğrencilere yönelik olarak ve özellikle Orta Doğu ve Asya dilleri ve kültürleri eğitimi için başlatmış olduğu kapsamlı bir burs programı ve 1987'de faaliyete geçmiş Krikor ve Klara Zöhrap Enformasyon Merkezi (Krikor and Clara Zohrab Information Center) halen ailenin ismini yaşatmaktadır.

Dış bağlantılar
 Krikor Zohrab Kimdir?, Bianet.org
 1915 Olayları Bianet

Kaynakça

Zohrab, Kirkor
Zohrab, Kirkor
Zohrab, Kirkor
1861 doğumlular
1915 yılında ölenler
Beşiktaş doğumlular
19. yüzyıl Osmanlı yazarları
20. yüzyıl Osmanlı yazarları
Zohrab, Kirkor
Ermeni asıllı Osmanlı siyasetçileri
Kalp krizinden ölenler
Ceza hukukçuları
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğretim üyeleri
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Ermeni Kırımı kurbanları
20. yüzyılda Osmanlılar
Şanlıurfa'da ölenler

Kirkor Zohrab


It's a Very Merry Muppet Christmas Movie  é o telefilme norte-americano de 2002, do gênero fantasia natalina, musical e comédia, dirigido por Kirk R. Thatcher (em sua estreia na direção) e escrito por Tom Martin e Jim Lewis. O filme estreou em 29 de novembro de 2002 na NBC e foi o primeiro filme a ser feito para a televisão da franquia Muppets.

O filme é estrelado por Steve Whitmire, Dave Goelz, Bill Barretta, Eric Jacobson, Dave Arquette, Joan Cusack, Matthew Lillard, William H. Macy e Whoopi Goldberg. A trama gira em torno de Caco, o Sapo, que, após perder todas as esperanças de salvar o Teatro Muppet, é assistido por um anjo que lhe mostra um mundo no qual ele nunca nasceu. O filme é uma homenagem ao filme de 1946 de Frank Capra, It's a Wonderful Life, que tem um enredo semelhante.

Esta foi a primeira produção de Muppets sem o envolvimento do veterano e o artista Muppet, Frank Oz. Em vez disso, Eric Jacobson interpretou os personagens Urso Fozzie, Miss Piggy e Animal de Frank Oz, marcando sua estreia no cinema como esses personagens. O filme também é uma das poucas produções relacionadas aos Muppets que atualmente não são propriedade da The Walt Disney Company, a única propriedade da NBCUniversal.

Este também é o material final dos Muppets da The Jim Henson Company, já que os Muppets estavam em seus últimos anos de propriedade da Henson antes de serem vendidos para a Disney em 2004.

Enredo
Durante a temporada de férias, o Teatro Muppet está passando por dificuldades financeiras, e os Muppets procuram Caco, o Sapo, para obter orientação. Caco eventualmente sente que não é útil para ninguém e um anjo chamado Daniel (David Arquette) traz isso à tona com seu chefe (Whoopi Goldberg) enquanto eles revisam o que aconteceu com Caco nas últimas horas.

Horas antes, Caco prepara um show de Natal com seus companheiros Muppets, com Bobo, o Urso, fazendo o papel de Papai Noel. Caco é abordado por Rachel Bitterman (Joan Cusack), uma banqueira/corretora imobiliária que diz que vai executar o Teatro Muppet se Caco não pagar.

Pepe, o Rei Camarão, deixa os Muppets porque se apaixonou por Bitterman. Enquanto tenta arrecadar dinheiro para pagar Rachel Bitterman, Caco tenta encontrar uma celebridade para participar de sua peça de Natal sem sucesso. Enquanto isso, depois de saber por Pepe que o prazo é meia-noite, Rachel Bitterman muda para 18h. Pepe ouve isso e avisa Caco sobre a mudança do prazo. Enquanto isso, depois de saber por Pepe que o prazo é meia-noite, Bitterman muda para 18h.  Pepe ouve isso e avisa Caco sobre a mudança do prazo. Ao saber disso, Caco envia Fozzie para entregar o dinheiro para Rachel Bitterman. Fozzie confronta um apresentador de programa da natureza enlouquecido (imitando Steve Irwin) e uma gangue de Whos depois de ser tingido de verde em um lote de árvore de Natal e confundido com o Grinch.  Fozzie passa pelo banho de vapor e acaba voltando ao normal.

Quando Fozzie finalmente consegue chegar ao banco e ao escritório de Rachel Bitterman, ele passa por uma gigantesca teia de lasers em chamas que leva ao escritório de Rachel Bitterman várias vezes antes de finalmente descobrir que é tarde demais e que agarrou a sacola errada contendo roupas para o Exército de Salvação seguindo seu incidente no lote da árvore de Natal.

Depois de testemunhar esses eventos, o chefe permite que Daniel ajude Caco. Quando Daniel chega, e depois de Caco desejar nunca ter nascido, ele acaba mostrando a Caco o que teria acontecido se ele não existisse. No mundo sem Caco, Rachel Bitterman transformou o parque perto do Teatro Muppet em um shopping center chamado Bitterman Plaza, o Teatro Muppet se tornou uma boate chamada Club Dot de propriedade de Rachel Bitterman, o French-Fried Frog Legs de Doc Hopper (visto pela primeira vez no The Muppet Movie) se tornou um famoso restaurante fast-food, e todos os amigos de Caco já caíram em várias situações prejudiciais.

Caco faz com que Daniel o devolva à sua realidade e volte ao Teatro Muppet. No entanto, Rachel Bitterman chega para fechar o teatro e briga com Miss Piggy. Pepe chega e anuncia que transformou o Teatro Muppet em um marco histórico, frustrando os planos de Rachel Bitterman. Amargurado e derrotado, Bitterman sai tempestuosamente do Teatro Muppet.

Lá fora, os Muppets cantam: "We Wish You a Merry Christmas".

Elenco
 David Arquette como Daniel, um anjo que aparece a Caco no Natal
 Joan Cusack como Rachel Bitterman, uma jovem banqueira rica e mimada
 Matthew Lillard como Luc Fromage, um coreógrafo francês petulante
 Whoopi Goldberg como o chefe, o criador do universo
 William H. Macy como Glenn, um anjo
 Mel Brooks como Joe Snow (voz apenas), parodiando Sam, o Boneco de Neve, de Rudolph the Red-Nosed Reindeer.
 Chantal Strand como Nancy Nut-What
 Dave "Squatch" Ward como Sally Ann Papai Noel

Elenco dos Muppets

 Steve Whitmire como Caco, o Sapo, Rizzo, o Rato, Beaker
 Dave Goelz como Gonzo, Dr. Bunsen, Waldorf e Zoot
 Bill Barretta como Pepé, o Camarão Rei, Bobo, o Urso, Johnny Fiama, Cozinheiro Sueco, Lew Zealand, Howard Tubman, Rowlf, o Cão
 Eric Jacobson como Miss Piggy, Urso Fozzie, Animal, Yoda
 Brian Henson como Scooter, Janice, Sal Minella
 Kevin Clash como Sam, a Águia
 John Henson como Sweetums
 John Kennedy como Dr. Dentuço
 Jerry Nelson como Robin, o Sapo, Statler, Floyd Pepper, Locutor
 Allan Trautman como Joe Snow (apenas teatro de fantoches), Eugene, o Jogador de Tuba
Artistas adicionais de Muppet: Alice Dinnean, Geoff Redknap, Denise Cheshire, Drew Massey, Adam Behr e Gord Robertson.

Convidados de Cameo
 Zach Braff como Ele mesmo/Dr. John "J.D." Dorian
 Sarah Chalke as Ele mesmo/Dr. Elliot Reid
 Carson Daly as Ele mesmo
 Snoop Dogg as Ele mesmo (cena excluída)
 Neil Flynn como Ele mesmo/Zelador
 Bill Lawrence como Ele mesmo
 John C. McGinley como Ele mesmo/Dr. Perry Cox
 Judy Reyes as Herself/Nurse Carla Espinosa
 Kelly Ripa como Ela própria
 Joe Rogan como Ela própria
 Molly Shannon como Ela própria
 Robert Smigel como Triunfo o Cão Cômico Insulto

Notas de produção
O veterano e artista Muppet, Jerry Nelson estava doente durante as filmagens, então a maioria de seus personagens foram manipulados por marionetes no set por outros e mais tarde dublado por Nelson na pós-produção. A exceção foi o personagem de Nelson, Lew Zealand, interpretado por Bill Barretta. Sam, a Águia, um personagem originalmente interpretado por Frank Oz, foi dublado no filme por Kevin Clash, enquanto John Kennedy forneceu os fantoches no set.

Scooter, interpretada no filme por Brian Henson, faz sua primeira aparição importante desde a morte de seu ator inicial Richard Hunt. A personagem de Richard Hunt, Janice, também foi interpretada por Henson e fala pela primeira vez desde a morte de Hunt.

O filme contém uma canção original, "Everyone Matters", interpretada por Caco e Gonzo como parte do mundo em que nunca tinha nascido, e depois reprisada no final. O filme também faz referência à clássica canção do Muppets "Rainbow Connection", que apresenta uma estátua de Caco em um parque, erguida em dedicatória "para os amantes, os sonhadores e você".

O filme foi filmado antes dos ataques de 11 de setembro; uma cena, ambientada na linha do tempo onde Caco nunca nasceu, mostra as Torres Gêmeas visíveis ao fundo. Anos após o lançamento do filme, esse detalhe ganhou atenção viral, inspirando piadas de que Caco foi o responsável pelo 11 de setembro.

Telefilmes dos Estados Unidos de 2002
Filmes de comédia dos Estados Unidos
Telefilmes de Natal
Filmes da The Jim Henson Company
Filmes em língua inglesa
Filmes infantis dos Estados Unidos
Filmes sobre realização de desejos
Muppets


La sierra de Santo Domingo y Lucientes est une chaîne de montagnes située dans les Pré-Pyrénées aragonaises.

Elle s'étend depuis la vallée de Cinco Villas, dans la province de Saragosse, jusqu'à la province de Huesca. Orientée ouest-est, elle rencontre des vents humides atlantiques. Son sommet le plus élevé et le plus représentatif est le pic Santo Domingo, culminant à  d'altitude, dans la commune de Longás.

Notes et références

Massif de montagnes des Pyrénées
Massif de montagnes en Espagne
Montagne en Aragon
Montagne dans la province de Huesca

Sierra de Santo Domingo y Lucientes


An Puya gerd-muelleri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Wilhelm Weber. An Puya gerd-muelleri in nahilalakip ha genus nga Puya, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Puya

Puya gerd-muelleri


IV. Romanos (, Romanos IV Diogenis) ya da yaygın Türkçe adıyla Romen Diyojen (d. y. 1030 - ö. 4 Ağustos 1072), 1068 ile 1071 arasında hüküm süren Bizans imparatoru. Anadolu'yu Türklere karşı savunmak için tahta çıkıp büyük bir ordu topladı ama Malazgirt Meydan Muharebesi'nde Alparslan'a karşı başarısız olunca tahttan indirildi ve Bizans tarafından gözlerine mil çekildi. Gözlerine mil çekme işlemi çok kötü yapıldığı için öldü.

Tahta çıkışı
Romanos Diogenis, Bizans devleti içinde çok iyi tanınmış ve yüksek siyasal gücü olan Kapadokyalı Diogenii ailesinin mensubudur ve babasının adı Konstantinos Diogenisdir. Romanos Diogenis, Bizans ordusunda yüksek rütbelere yükselmiş ve 1067 yılında Bizans İmparatoru X. Konstantinos Dukas'ın oğullarını imparatorluk tahtından indirmek için hazırladığı bir komplo nedeni ile idama mahkûm edilmiştir. İdam infazını hapiste beklerken Bizans'ta gerçek iktidar sahibi olan taht naibi Eudokia'nın ilgisini çekmiş ve onun huzuruna çağrılmıştır. Eudokia, ondan çok etkilenip ve onu affederek 1 Ocak 1068 tarihinde onunla evlenmiştir. Bu evlilikle IV. Romanos Diogenis olarak, VII Mikhail ile beraber ortak İmparator olmuştur.

Türkler üzerine seferler
IV. Romanos Diogenis tahta geçtikten sonra Bizans İmparatorluğunun doğusundaki ortaya çıkan durumla ilgilenmiştir. Doğu Anadolu'ya giren Selçuklu ordularına karşı başarılı üç askerî sefer düzenlemiştir. 1068-69'daki son seferi ile Selçuk ordularını Fırat Nehri'nin doğusuna püskürtmeyi başarmıştır.

1071'de IV. Romanos Selçuk Sultanı Alp Arslan'ın Mısır'a sefere çıkışını fırsat bilerek yeni bir sefere hazırlanmıştır. Bu sefere çıkan Bizans ordusu Anadolu içinden ilerleyip, Doğu Anadolu'da yakın savaşa girişmeyen Selçuklu öncü birlikleri tarafından meşgul edilmiş, Bizans arazilerinin çok dışında kalan Selçuklu Hanedanı elinde bulunan önemli bir kale olan Malazgirt kalesine yönlendirilmiştir. Selçuk Sultanı Alp Arslan haberdar olmuş ve ordusunu Anadolu önlerine doğru hareket ettirmiştir. Dağınık şekilde ilerleyen Bizans ordusu, bu mevkide savaş düzeninde bekleyen Selçuklu Sultanı Alp Arslan idaresindeki ana Selçuk güçleri ile karşı karşıya gelmiştir. Bizans kuvvetleri sayıca güçlü olmakla beraber (70.000 mevcutlu), Balkanlar'dan ve Anadolu'dan toplanan birçok paralı asker kapsadığı için iyi eğitimli olmayan ve kumanda ve kontrolü birleşiklikten uzak bir ordu idi. Ayrıca ileri yürüyüşte, ordu dağınıklık göstermiştir. Her iki ordu da yorgun durumda olup tam güç ile savaşa girememiştir.

Malazgirt Meydan Muharebesi 26 Ağustos 1071'de iki ordunun savaşa girişmesi ile başlamıştır. Bizans yazarlarına göre, savaşın sonucunda Oğuz, Peçinek ve diğer Türk asıllı Bizans paralı askerlerinin karşılarında Türkleri görünce Bizans ordusunu terk etmeleri önemli rol oynamıştır. Savaş Bizans ordusu aleyhine gelişmiş, IV. Romanos ve Bizans merkez birlikleri merkezde hücumla ilerlemiş, fakat Bizans ordusundan büyük bir kısmından ayrılmış ve Selçuklu birlikleri tarafından kuşatılmıştır. Zaten eksik ve aksak eğitimli olan ve kumanda ve kontrolden yoksun olan Bizans ordusunun kalan kısmı komuta alamadan ve Selçuklu ordusunun baskına dayanamayarak dağınık bir halde geri çekilmeye başlamış ve çok geçmeden bu bir bozguna dönmüştür. Böylece Bizans ordusu sadece büyük bir yenilgiye uğramakla kalmamış; merkezde kuşatılıp tecrid edilen İmparator IV. Romanos Selçuklular tarafından esir alınmıştır.

Sultan Alp Arslan önce önüne getirilen pejmürde kılıklı, toztoprak kaplı, yorgun argın kişinin Bizans İmparatoru olduğuna inanamamıştır. Ama sonra, zamanın tarihçilerinin hepsinin üzerinde anlaştığı gibi, Selçuklu Sultanı, esiri Bizans İmparatoru'nu çok büyük bir nezaketle karşılamış ve İmparator'un Selçuklu karargahında 8 günlük kalması sırasında ona tek sert bir söz söylememiştir. Sonra imzalanan bir barış anlaşması ve miktar üzerinde pazarlıktan sonra anlaşmaya varılan bir salıverme tazminatı ve yıllık vergi verme sözü alındıktan sonra IV. Romanos Konstantinopolis'e gitmek üzere serbest bırakılmıştır. Salıverme tazminatının 1.500.000 Bizans altını ve yıllık verginin 360.000 Bizans altını olması üzerine anlaşma yapılmıştır.

İhanet

Malazgirt Savaşında Bizans ordusunun ihtiyatlarının komutanı ve IV. Romanos'un rakiplerinden olan Andronikos Dukas zayiat vermeden savaş alanından ayrılmış ve ordusu ile hemen Konstantinopolis'e dönmüştür. IV. Romanos'a muhalif olanların başı olarak Sezar unvanı taşıyan İoannis Dukas ile birlikte yenilgiden menfaat temin etmek için bir plan uygulamaya başlamışlardır. İoannis Dukas ve yüksek saray memuru Mihail Psellos hemen taht naibi olan Eudokia'yı bir manastıra kapatmışlar; Eudokia'nın X. Konstantinos Dukas'dan olan oğlu ve İoannis Dukas'ın yeğeni olan VII. Mihail'i kıdemli imparator ilan etmişler ve VII. Mihail'i inandırıp IV. Romanos'un tahttan indirildiğinin ilanını sağlamışlardır.

IV. Romanos ise geri dönmekte iken Anadolu'ya dağılmış ordunun kalanlarından derme çatma bir ordu düzenlemiş ve kendisini tahttan indirenlerin ordularına karşı iki savaş yapmıştır. Birincisi Sezar İoannis Dukas'ın en genç oğlu Konstantinos Dukas idaresinde ordulara karşı Dokeia'ta yapılmıştır. Bu savaşta yenilen IV. Romanos kaçıp Adana yakınlarında bir ufak kaleye sığınmıştır. Takip eden ordu daha kıdemli Andronikos Dukas emrine verilmiştir. Kuşatılan kaleden IV. Romanos bazı şartlarla Andronikos Dukas'a teslim olmuş ve esaret şartlarının ağır olmayacağı hakkında bir anlaşma imzalanmıştır. IV. Romanos özel giysiler ve saç kesimi ile hemen keşiş yapılmıştır. Anlaşmaya rağmen 600 kilometre kadar katır sırtında Adana'dan Cotiaecum (Kütahya)'ya kadar götürülmüştür. Oradan da Konstantinopolis'e getirilen IV. Romanos, 29 Haziran 1072'de gözlerine mil çekilip Proti adasında (Kınalıada)'da manastıra sürgüne gönderilmiştir. Kör edilme operasyonu o kadar acımasız ve acemice yapılmıştır ki, IV. Romanos Diogenis sürgünde bulunduğu günlerde, yaraları ve sonradan ortaya çıkan enfeksiyon nedeniyle 4 Ağustos 1072'de öldü. Karısı İmparatoriçe Eudokia, öldüğü adada ona görkemli bir cenaze töreni yapmak için izin aldı.

Ailesi
IV. Romanos Diogenis ile Bulgar Çarı İvan Vladislav'ın oğlu Alusian'in kızı olan Anna ile evliliğinden ismi bilinen tek oğulları vardır:
 Konstantinos Diogenis

İmparatoriçe Eudokia Makrembolitissa ile IV. Romanos Diogenis'in evliliğinden çocukları şunlardır:
 Nikiforos Diogenis
 Leon Diogenis

Popüler kültürdeki yeri
TRT 1'de yayınlanan Alparslan: Büyük Selçuklu dizisinde Sarp Levendoğlu tarafından canlandırılmıştır.

2019'da çekilen, Şubat 2022 tarihinde yayınlanması beklenen Malazgirt 1071 filminde Caner Kurtaran tarafından canlandırılmıştır.

Kaynakça

Çoban, Ramazan Volkan. (2020). Giovanni Boccaccio'nun "De Casibus Virorum Illustrium" Adlı Eserinin Bibliothèque Nationale de France'daki 226 ve 232 Numaralı Fransızca Nüshalarında Yer Alan Minyatürlerde XV. Yüzyıl'da Avrupalı Gözüyle Malazgirt Savaşı ve Sultan Alp Arslan'a Bakış. S. Karakaya ve V. Baydar (Ed.), II. Uluslararası Muş Sempozyumu Bildiriler Kitabı içinde (48-64 ss.). Muş: Muş Alparaslan Üniversitesi. Kaynak

1030 doğumlular
1072 yılında ölenler
Dukas Hanedanı
Diogenis ailesi
11. yüzyılda Bizans imparatorları
Bizans-Selçuklu savaşlarında Bizanslılar
Ortodoks hükümdarlar
Bizanslı savaş tutsakları
1060'larda Bizans
1070'lerde Bizans
Kapadokya asıllı Bizanslılar

Romen Diyojen


Nasmyth ist ein Einschlagkrater am südwestlichen Rand der Mondvorderseite, südlich der großen Wallebene des Schickard, östlich von Wargentin und nördlich von Phocylides, der den südlichen Teil von Nasmyth überlagert.
Der Kraterrand ist erodiert und das Innere wie bei den benachbarten Kratern mit Lava gefüllt.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem schottischen Ingenieur und Astronom James Nasmyth offiziell benannt.

Weblinks

 Nasmyth auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Nasmyth (Mondkrater)


Türkmenistan millî futbol takımı, Türkmenistan Cumhuriyeti'ni uluslararası arenada temsil eden futbol takımıdır. Dünya Kupası ve Konfederasyon Kupası'na Türkmenistan hiç katılamamıştır. Asya Kupası'na bir defa 2004 yılında katılabilen Türkmenistan, tarihinin en iyi başarısını elde etmiştir. Maçları genelde Aşkabat Olimpiyat Stadyumu'nda oynanır.

Turnuva tarihi

FIFA Dünya Kupası tarihi

Asya Kupası tarihi

AFC Challenge Cup tarihi

Güncel kadro
29 Mart 2016 itibarıyla

Teknik Direktörler

Kaynakça
   Turkmenistan at FIFA.com
   Turkmen National League Live Standings
 Türkmenistan 1. Toparlar Live Fixtures & Results

Kaynakça

Asya'da millî futbol takımları
Türkmenistan'da futbol

Türkmenistan millî futbol takımı


Shobee, de son vrai nom Chouaib Ribati, est un rappeur marocain.

Biographie

Shobee, de son vrai nom Chouaib Rabati, est un rappeur et chanteur marocain né à Safi le 12 mai 1991. Avant de se lancer dans une carrière solo, il a fait partie du groupe de rap Shayfeen aux côtés de Small-X et Snow. Ensemble, ils ont contribué à faire connaître le rap marocain sur la scène internationale. En 2019, Shobee et Shayfeen ont rejoint le collectif NAAR pour participer à l'album 'Safar'.

Outre sa participation au sein du groupe, Shobee s'est également fait remarquer en tant qu'artiste solo sur la compilation Safar. Il a notamment collaboré avec Lomepal sur le titre "Ciel" et avec Madd et Laylow sur "[[Shayfeen Money Call]]". Ces deux morceaux ont accumulé des millions d'écoutes sur les plateformes de streaming, propulsant ainsi Shobee sur le devant de la scène.

Discographie

Avec Shayfeen
 2018: Money Call feat. Laylow ET Madd
 2018 : For The Love feat. Madd, Jonas Benyoub, West et NOR
 2019 : HLG
 2019 : Tcha Ra
 2020 : Koun Wajed
 2020 : Blessed

Carrière solo
 2021: Makayn Tahed
 2023: Power-ALBUM HOWLS

Notes et références

Naissance à Safi

Shobee


Presidente Castelo Branco es un municipio brasileño del estado del Paraná, localizado en la Región Metropolitana de Maringá.

Fue creado a través de la Ley Estatal n.º 4.992, del 21 de diciembre de 1964, e instalado el 29 de noviembre de 1965, fue separado de Nova Esperança, y también alteró su nombre de Iroí para Presidente Castelo Branco, en homenaje al primer presidente de la dictadura militar del país.

Geografía
Posee un área de 155,734 km² representando 0,0781 % del estado, 0,0276 % de la región y 0,0018 % de todo el territorio brasileño. Se localiza a una latitud 23º16'40" sur y a una longitud 52º09'07" oeste, estando a una altitud de 570 metros. Su población estimada en 2005 era de 4.726 habitantes.

Demografía
 Datos del Censo - 2000
Población total: 4.305
 Urbana: 3.247
 Rural: 1.058
 Hombres: 2.210
 Mujeres: 2.095
Índice de Desarrollo Humano Municipal (IDH-M): 0,742
 Idh salario: 0,653
 Idh longevidad: 0,743
 Idh educación: 0,8312

Administración
 Prefecto: Valdomiro Canegundes de Souza (2009/2012)
 Viceprefecto: Dirceu Alves de la Costa
 Presidente de la Cámara: (2007/2008)

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Paraná

Presidente Castelo Branco (Paraná)


El RIM-24 Tartar de General Dynamics fue un misil naval de medio alcance tierra-aire (SAM) y uno de los primeros misiles tierra-aire en equipar a los navíos de la Armada de Estados Unidos. El Tartar era el tercero de los llamados "3 T", los tres SAM principales de la Armada usados en los años sesenta y setenta, los otros eran el RIM-2 Terrier y el RIM-8 Talos.

Historia

El Tartar nació de la necesidad de un sistema más ligero para embarcaciones más pequeñas y algo que pudiera atacar objetivos a muy corta distancia. Esencialmente, el Tartar era básicamente un RIM-2C Terrier sin el refuerzo secundario. El Tartar nunca tuvo una designación de SAM-N-x y fue conocido simplemente como misil Mk 15 hasta que se introdujo el sistema de designaciones unificado del Ejército-Marina en 1963.

El Tartar se utilizó en diferentes buques, con una variedad tanto en tamaño como en número. Inicialmente se utilizó el lanzador de doble rail Mk 11, los barcos posteriores utilizaron los lanzadores de rail único Mk 13 y Mk 22. Las primeras versiones demostraron ser poco fiables. El programa de conversión del Tartar para mejorarlo actualizaron los misiles anteriores al estándar RIM-24C que era mucho mejor. Se canceló el desarrollo y un nuevo misil, el estándar RIM-66, fue diseñado para reemplazarlo. Incluso después de la actualización al nuevo misil, se decía que los barcos eran todavía buques Tartar porque llevaban el sistema de Control de disparo de misiles guiados Tartar.

Variantes

 RIM-24A:     Misil Original
 RIM-24B:     Tartar mejorado
 RIM     24C: Programa de conversión del Tartar (ITR). Programa de mejora de fiabilidad     del Tartar (TRIP)

Buques que transportaban el sistema de control de disparo Tartar

 Destructores clase Charles f. Adams / destructores clase Lütjens (Alemania) / Destructores clase Perth (Australia)
 Cruceros clase Albany
 Destructores clase Mitscher (modificación de los misiles guiados)
 Destructores clase Forrest Sherman (modificación de los misiles guiados)
 Fragatas clase Brooke
 Cruceros de la clase California
 Cruceros de la clase Virginia
 Destructores de la clase Kidd
 Destructores de la clase T 47 (modificación de los misiles guiados)
 Fragata Cassard

Operadores

Royal Australian Navy

Marina Alemana

Marina de los Estados Unidos

Véase también

S-300RIM-2 TerrierRIM-8 TalosRIM-66 Standard

Enlaces externos

 http://www.designation-systems.net/dusrm/m-24.html
 https://web.archive.org/web/20100603112347/http://www.astronautix.com/lvs/tartar.htm
 http://www.history.navy.mil/photos/images/kn10000/kn11658c.htm (Potential image source)

Misiles de Estados Unidos
Misiles antiaéreos

RIM-24 Tartar


Gertrude Olmstead () a fost o actriță americană a filmului  din 1920.

Biografie

Filmografie
 Tipped Off (1920)
 The Dritin' Kid (1921)
 Sweet Revenge (1921)
 Kickaroo (1921)
 The Fightin' Fury (1921)
 Out o' Luck (1921)
 The Fox (1921)
 The Adventures of Robinson Crusoe (1922)
 The Loaded Door (1922)
 Camo Kirbly (1923) - Adele Randall
 George Washington Jr. (1924) - Dolly Johnson
 The Monster (1925) - Betty Watson
 Cobra (1925) - Mary Drake
 The Boob (1926) - Army
 Torrent (1926) - Ann Kent
 The Cheefrul Fraud (1927) - Monica Murphy
 The Callahans and Murphys (1927)
 Becky (1927) - Nan Estabrook
 Green Grass Widows (1928) - Betty Worthing
 Bringing Up Father (1928) - Betty Brown
 Midnight Life (1928) - Lutie
 Hey Rube! (1928) - Kathlyn Carson
 Hit of the Show (1928)
 The Show of Shows (1929) - "Motion Picture Pirate"
 Sonny Boy (1929) - Mary

Note

Legături externe

Nașteri în 1897
Decese în 1975
Actrițe americane

Gertrude Olmstead


Sophie Hedwig af Braunschweig-Wolfenbüttel (født 13. juni 1592 i Wolfenbüttel, død 13. januar 1642 i Arnhem), var en hertuginde af Braunschweig og Lüneburg ved fødsel og ved ægteskab en grevinde af Nassau-Diez.

Liv og gerning

Sophia var datter af hertug Henrik Julius af Braunschweig-Wolfenbüttel (1564-1613) og hans anden kone prinsesse Elisabeth af Danmark (1573-1626), den ældste datter af kong Frederik II af Danmark.

Sophia tog bopæl på enkesædet Countly Slot ved Diez (Dietz), og det lykkedes at minimere skaderne forårsagede under Trediveårskrigen. Hun forhindrede plyndringer og ødelæggelser i byen og grevskabet Dietz under Trediveårskrigen ved dygtigt at forhandle med hærens kommandanter. Sophia blev kendt bredere i Europa, da hun henvendte sig til Axel Oxenstierna i 1633 og krævede erstatning for den skade, som hans tropper havde gjort ved hendes territorium. Indenrigspolitisk vågede hun over landbefolkningens interesser og sørgede for, at der var et tilstrækkeligt udbud af mad og vand. Da Dietz blev ramt af en pestepidemi i 1635, var hun klar til at hjælpe den lidende befolkning.

Sophia var calvinist, men det forhindrede ikke hende fra at nyde godt af et samarbejde med sin svoger John Louis af Nassau-Hadamar, som var vendt tilbage til katolicismen.

Ægteskab og børn

Den 8. juni 1607 blev Sophie Hedwig gift med greve Ernst Casimir af Nassau-Diez (1573–1632). Kun to af hendes børn nåede voksenalder.

 dødfødt datter (1608)
 dødfødt søn (1609)
 navnløs søn (1610-1610)
 Hindrik Kasimir I af Nassau-Diez (1612-1640)
 Willem Freark af Nassau-Diez (1613-1664)
 Elisabeth (25. juli 1614 i Ljouwert (Leeuwarden) - 18. september 1614 i Ljouwert)
 Johan Ernst (29. marts 1617 i Arnhim- maj 1617)
 Maurits (21. februar 1619 i Grins - 18. september 1628 i Grins)
 Elisabeth Friso (25. november 1620 i Ljouwert - 20. september 1628 i Grins)

Litteratur

 Uwe Schögl (Red.): Oranien. 500 Jahre Bildnisse einer Dynastie aus der Porträtsammlung der Österreichischen Nationalbibliothek, Wien und der Niederländischen Königlichen Sammlung Den Haag. (Ausstellung vom 1. Februar bis 19. März 2002, Camineum der Österreichischen Nationalbibliothek, Wien). Österreichische Nationalbibliothek u. a., Wien 2002, , S. 85–87.

Eksterne henvisninger

Braunschweig-Wolfenbüttel


بيتنا فيلم وثائقي صدر في سنة 2009، كتبه وأخرجه يان آرثس برتراند. الفيلم عبارة في مجمله عن مقاطع فيديو جوية التقطت من عدة أماكن حول العالم (الأرض)، حيث تم التصوير من ما يقارب 50 دولة، يظهر الفيلم مدى تنوع وغنى الحياة على الأرض، ويحذر من الأخطار التي سببها الإنسان للنظام والتوازن البيئي عليها. يتميز الفيلم باتبعاده عن النظرة الكارثية لمستقبل الأرض وذلك برسالة الأمل التي يدعوا عبرها البشر إلى التحرك قبل فوات الأوان.

مدة الفيلم الزمنية هي 93 دقيقة لنسخة التلفاز، أقراص الدي في دي و الإنترنت، أما النسخة المطولة (السينما) فهي تمتد إلى 120 دقيقة.

تم إطلاق الفيلم في الخامس من شهر جوان في قاعات السينما عبر العالم، أقراص الدي في دي، قنوات التلفاز و يوتيوب. بإطلاقه في نفس اليوم عبر 181 بلداً يكون الوثائقي قد حقق رقما قياسيا تاريخا، الفيلم مجاني وليس له أية أغراض تجارية أو ربحية مستقبلية. تم تمويل الفيلم من طرف شركة PPR (شركة قابضة فرنسية متعددة الجنسيات).

من الجدير بالذكر أيضا أن الفيلم متوفر بأربعة عشر لغة، من ضمنها اللغة العربية. وقام بأداء النسخة العربية الفنان الفلسطيني محمود سعيد.

مراجع

انظر أيضا
 حكاية القطب الشمالي

وصلات خارجية

أفلام إنتاج 2009
أفلام عالمية
أفلام فرنسية
أفلام فرنسية في عقد 2000
أفلام مصورة في كاليفورنيا
أفلام من إنتاج لوك بيسون
أفلام وثائقية 2009
أفلام وثائقية عقد 2000
أفلام وثائقية عن قضايا بيئية
أفلام وثائقية فرنسية
برامج تلفزيونية وثائقية

بيتنا (وثائقي)


Tehnica votului multiplu () este o metodă de luare a deciziei în grup care restrânge o listă largă de posibilități de alegere a unor idei (sau itemi) la o listă mai restrânsă de idei prioritare sau la o selecție finală. Această metodă/tehnică este de preferat deoarece permite unui element (sau unei idei sau unui item) care este susținut de toți membrii grupului, însă nu este alegerea de top a niciunuia, să urce în clasament. Atunci când este folosit ca tehnică de facilitare a deciziei în grup, acest proces este denumit vot multiplu ().

Situații de utilizare
Cazurile curente de utilizare pot fi:
 După ce a fost folosită o sesiune de brainstorming sau alte instrumente de dezvoltare cu scopul de a genera o lungă listă de posibilități sau alternative (opțiuni), fără a le discuta și compara între ele;
 Atunci când lista trebuie redusă;
 Atunci când decizia trebuie luată folosind discernământul unui grup.

Procedura de aplicare
1. Se afișează lista de opțiuni (idei, itemi) care vor fi prioritizate. Se combină elementele (itemii) care se repetă. Se poate utiliza diagrama afinităților pentru a organiza un număr mare de idei și pentru a elimina repetările și suprapunerile. Poate fi folositoare și reducerea listelor.

2. Se numerotează (sau se marchează prin litere) toate elementele.

3. Se decide câte elemente trebuie să rămână pe lista redusă, obținută la final. Se decide pentru câte alegeri va vota fiecare membru al grupului. De obicei sunt permise cinci alegeri. Cu cât lista originală este mai lungă, cu atât vor fi permise mai multe voturi pentru fiecare membru, până la zece.

4. Lucrând individual, fiecare membru al grupului selectează cele cinci atribute/itemi (sau oricâte alegeri sunt permise) pe care le consideră cele mai importante. Fiecare membru aranjează opțiunile sale, în ordinea sa de prioritate, prima fiind relativ cea mai importantă. De exemplu, dacă fiecărui membru îi sunt permise cinci voturi, opțiunea de top (considerată de el/ea ca fiind cea mai importantă) va fi clasată pe locul cinci, următoarea pe locul patru ș.a.m.d. Fiecare opțiune este scrisă pe o foaie de hârtie separată, cu clasarea evidențiată în colțul din dreapta jos al paginii.

5. Se numără voturile. Se colectează foile de hârtie, se amestecă apoi se scriu pe un flipchart sau pe o tablă albă. Cea mai simplă modalitate de a înscrie voturile acordate este ca cineva să noteze toate valorile individuale acordate, în dreptul fiecărei opțiuni. Se însumează valorile voturilor (scoruri) acordate pentru fiecare opțiune, pentru a stabili prioritățile asumate de acest grup.

6. Dacă decizia este clară, procedura este încheiată. În caz contrar, procedura continuă cu o discuție scurtă în legătură cu votul. Scopul discuției este concentrarea atenției asupra diferențelor de vot drastice, de exemplu un atribut/item care a primit atât votul 5 cât și 1; se înlătură greșelile care pot apărea datorită informațiilor incorecte sau neînțelegerii unui atribut.

7. Se repetă procesul de votare cu pașii 4 și 5. Dacă este necesară o precizie mai mare în privința luării deciziei, acest vot poate fi realizat prin ponderarea criteriului importanței pentru fiecare opțiune pe o scară de la 1 la 10, unde 10 este cel mai important.

Metoda bulinelor adezive
Se folosește procedura de bază, prezentată mai înainte, cu excepția votului individual, înainte de care se plasează etichete adezive rotunde alături de alegerile fiecăruia, câte o bulină pentru fiecare alegere a fiecărei persoane votante, și se scrie punctajul pe această bulină. Această metodă se poate folosi pentru votarea de către un grup mai mare care nu se poate întruni în același timp, dar care poate folosi flipchart-ul pentru a-și exprima opțiunile. Un alt scop al acestei metode poate fi de a deosebi alegerile diferitelor segmente de votanți, prin oferirea unor buline de culori diferite.

Caracteristici ale votului multiplu

Votul multiplu nu asigură consensul asupra priorității ideilor (itemilor). Aprobarea unanimă este o decizie "cu care poate trăi" orice membru al echipei și pe care "o poate suporta". Discuțiile de după votul multiplu vor indica dacă echipa a ajuns la consens.

În sesiunea de brainstorming inițială se pot discuta mai multe criterii care pot fi importante pentru decizia curentă, de exemplu:
 itemi cu cele mai scăzute costuri;
 itemii cei mai inovativi;
 itemii cei mai importanți pentru clienții noștri.

Note

Procese
Sisteme electorale

Tehnica votului multiplu


Forseti, İskandinav mitolojisinde adalet tanrısı olarak bilinir. Odin'in (İskandinav mitolojisinin en büyük tanrısının) torunudur. İsminin anlamı "yöneten"dir. Babası, İskandinav mitolojisinin tanrısı Balder'dir.

Aesir
İskandinav tanrıları
Adalet tanrıları
Barış tanrıları

Forseti


Gültekin Oransay (9 Eylül 1930, Berlin - 20 Kasım 1989, İzmir), müzikbilimci, tarih ve dil araştırmacısı.

Hayatı

Gültekin Oransay; öğrenimi için Almanya'da bulunan babası mühendis Bekir Sıtkı Oransay ve öğretmen annesi Keriman (Karina) Oransay ile birlikte 1932 yılında ailesi Türkiye'ye döndü. Orta öğretimini ve lise eğitimini Ankara Koleji'nde tamamladı. Ankara Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi'ndeki eğitiminin ardından müzik tutkusu ağır bastı ve 1950 yılında Ankara Devlet Konservatuvarı'nın Kompozisyon Bölümü'nün Yüksek Dönemi'nde eğitimine başladı. 1954 yılında mezuniyetinin ardından Münih Üniversitesi Felsefe Fakültesi'ndeki "Müzikoloji Doktorası"nı 1962 yılında tamamladı.

Türkiye'ye dönüşünün ardından Ankara Devlet Konservatuvarı Müdürlüğü ve Öğretmenliği, Ankara İl Radyosu Transkripsiyon Müdürlüğü, Milli Eğitim Bakanlığı Güzel Sanatlar Genel Müdürlüğü Şube Müdürlüğü görevlerini üstlendi. Bu dönemde Derleme Gezileri bünyesinde Kars ve Gaziantep gibi bölgelerde araştırmalar yaptı. 1971 yılında Doçent olan Oransay; Ankara Üniversitesi İlâhiyat Fakültesi Türk Din Musıkisi Kürsü Başkanlığı görevini üstlendi.

1976 yılında ise İzmir'e giderek EGE  Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Küğbilim Bölümü'nü kurdu. 1978 yılında Profesör oldu. Aynı okulda Dekan Yardımcılığı görevini de üstlenen Oransay; kalp krizi sonucu öldü.

Kitap okuma tutkusu ile tanınan Gültekin Oransay; geniş ve zengin bilgi dağarcığıyla bilinir. Türk geleneksel müzikleri üzerine müzikolojik araştırmaların yanı sıra çoksesli müzik üzerine de yayınlar sahip olan Oransay; Almanca, İngilizce, Arapça, Farsça ve Osmanlıca bilmekteydi. Bu sayede Osmanoğulları (Mehmed Sureyya'nın Sicill-i Osmanisi) gibi çeviriler de yapmıştı.

Oransay'ın kitapları vefatından sonra ailesince Bilkent Üniversitesi ve Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi, Müzik Bilimleri Bölümü'ne hibe edildi.

Eserleri

 Bağdarlar Geçidi,
 Atatürk ve Küğ

Dipnotlar

1930 doğumlular
1989 yılında ölenler
Türk müzikologlar
Türk güzel sanatlar akademisyenleri
Ege Üniversitesi öğretim üyeleri
Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi öğretim üyeleri
Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesinde öğrenim görenler

Gültekin Oransay


Matsuichi Yamada (født 21. februar 1961) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Honda FC.

Han har tidligere trænet Shonan Bellmare og Vanraure Hachinohe.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Matsuichi Yamada