Polis Koleji, Emniyet Genel Müdürlüğüne bağlı olan yatılı ve resmî üniformalı eski okul.

27 Mart 2015 tarihinde TBMM'de kabul edilen 6638 sayılı İç Güvenlik Paketi kapsamında kapatılarak öğrenciler Millî Eğitim Bakanlığına bağlı diğer okullara nakledilmişlerdir.

Tarihçe
Ankara Polis Koleji, Emniyet Genel Müdürlüğü'ne amir yetiştiren Polis Akademisi'ne ve Emniyet Genel Müdürlüğü'nün ihtiyaç duyduğu branşlarda fakülte ve yüksekokullara öğrenci yetiştirmek ve lise derecesinde eğitim ve öğretim yapmak üzere 3201 sayılı Emniyet Teşkilatı Kanunun 19. maddesine göre 15 Haziran 1938 tarihinde Atatürk'ün direktifleriyle Anıttepe'deki Polis Enstitüsü binasında faaliyete geçmiştir.

1941 yılında 29 kişiden oluşan ilk mezunlarını vermiştir. Çeşitli nedenlerle 1950 yılında kapatılan Polis Koleji, 8 yıl aradan sonra 1958 yılında yeniden eğitim ve öğretime başlamıştır. Kuruluş yılı olan 1938'den 1978 yılına kadar Polis Akademisi Anıttepe Kampüsü'nde eğitim veren Polis Koleji, Eylül 1978 tarihinden itibaren Ankara İli Yenimahalle İlçesi Çamlıca Mahallesinde, 88.625 metrekarelik arsanın yaklaşık 55.000 metrekaresi üzerinde eğitim ve öğretime devam etmekteydi. 1979 yılında yabancı dil gereksinimi duyulup hazırlık sınıfı konularak eğitim süresi dört yıla çıkarılmış olup, 2005 yılında Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığının orta öğretim kurumlarındaki hazırlık sınıfını kaldırması ile birlikte Polis Koleji Müdürlüğü de hazırlık sınıfını kaldırarak 4 yıllık eğitime geçmiştir. Müfredatı geliştirilerek Fen Lisesi statüsünde ve fen alanında eğitim yapmaya başlamıştır. Bakanlar Kurulunun 19 Eylül 2004 tarih ve 2004/7935 sayılı kararları ile Bursa iline de Polis Koleji açılmış olup, 2005 yılında eğitim ve öğretime başlamıştır.

1985 yılında Ankara'ya ek olarak İzmir, İstanbul ve Afyon'da da Polis Kolejleri açılarak Polis Koleji sayısı 4'e çıkmıştır. 1988 yılında ise Afyonkarahisar Polis Koleji kapatılmış ve öğrenciler yeni açılan Adana ve Kayseri Kolejlerine aktarılmıştır. Böylece 1988 yılında Polis Kolejleri'nin sayısı 5'e çıkmıştır. 1992 yılında Adana, Kayseri ve İzmir Polis Kolejleri, 1994 yılında ise İstanbul Polis Koleji kapatılmış ve Polis Meslek Yüksekokulu olarak faaliyetine devam etmiştir. İzmir Polis Koleji, kurulduğu 1985 yılından kapandığı 1992 yılına kadar 549 öğrenci mezun vermiştir. İstanbul Polis Koleji, kurulduğu 1985 yılından kapandığı 1994 yılına kadar 1.102 öğrenci mezun vermiştir. Kayseri Polis Koleji, kurulduğu 1988 yılından kapandığı 1992 yılına kadar 244 öğrenci mezun vermiştir. Adana Polis Koleji, kurulduğu 1988 yılından kapandığı 1992 yılına kadar 267 öğrenci mezun vermiştir. Ankara Polis Koleji, kurulduğu 1938 yılından günümüze kadar 8.442 öğrenci mezun vermiştir. Kurulduğu günden bu güne Polis Kolejlerinden toplam 10.894 öğrenci mezun olmuştur.

Bakanlar Kurulunun 19 Eylül 2004 tarih ve 2004/7935 sayılı kararları ile Bursa iline de Polis Koleji açılmış olup, 2005 yılında eğitim ve öğretime başlamıştır. Emniyet Genel Müdürlüğü Makamı'nın 12.03.2012 tarihli olurları ile Bursa Polis Koleji öğrenci kontenjanı, Ankara Polis Koleji'ne aktarılarak Bursa Polis Koleji'ne öğrenci alımı durdurulmuştur. 2013-2014 eğitim öğretim yılı itibarıyla sadece Ankara Polis Kolejinde eğitim ve öğretime devam edilmiştir. Ankara Polis Koleji;, 2012-2013 eğitim öğretim yılı itibarıyla öğrenci alımı durdurulmuştur. En son çıkan emniyet teşkilatı düzenlemelerine ilişkin Türkiye Büyük Millet Meclisinde kabul edilen yasa taslağına göre, 2014-2015 eğitim öğretim yılı itibarı ile şu anda eğitimine devam eden öğrenciler de millî eğitim bakanlığına bağlı dengi okullara gönderilecek, 27 Mart 2015 tarihinde TBMM'de kabul edilen 6638 sayılı İç Güvenlik Paketi kapsamında Polis Kolejleri kapatılarak öğrenciler başka okullara nakil edilmişlerdir.

Kuruluş amacı
Polis Koleji; lise derecesinde eğitim ve öğretim yapmak üzere Emniyet Genel Müdürlüğüne bağlı olarak parasız yatılı ve resmî üniformalı okullar olarak kurulmuştur. Polis Kolejleri Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığına bağlı Anadolu liselerinin fen bilimleri öğretim programlarına uygun olarak lise derecesinde eğitim ve öğretim yapmaktadır.

Polis Koleji Mezunları; Emniyet Genel Müdürlüğüne orta ve üst kademe amir yetiştiren Polis Akademisinden mezun olduktan sonra Komiser Yardımcısı rütbesi ile Emniyet Genel Müdürlüğünde çalışmaya başlamaktadırlar.

Polis Koleji öğrencilerinin eğitim faaliyetleri amaç ve ilke bakımından Millî Eğitim Temel Kanunu hükümlerine uygun olarak yürütülmekte olup, öğrencilerin;
 Atatürk İlke ve İnkılâplarına ve Anayasa'nın başlangıcında ifadesini bulan Türk Milliyetçiliğine bağlı; Türk Millî Eğitiminin millî, kültürel değerlerini benimseyen, koruyan ve geliştiren, ailesini, vatanını, milletini seven ve daima üstün tutmaya çalışan, insan haklarına saygılı ve Anayasa'da özellikleri belirlenen Türkiye'ne karşı görev ve sorumluluklarını bilen ve bunları davranış haline getiren kişiler olarak yetiştirilmesi,
 Emniyet Genel Müdürlüğü'nün orta ve üst kademe amir ve yöneticilerini yetiştirmek amacıyla kurulan Polis Akademisi'nin öğrenci kaynağını oluşturmak üzere, meslek terbiye ve disiplin anlayışına küçük yaşlardan itibaren alıştırılması,
 Beden, zihin, şahsiyet, ruh ve duygu bakımından dengeli ve sağlıklı şekilde gelişmiş bir kişiliğe ve karaktere, hür ve bilimsel düşünce gücüne, geniş bir dünya görüşüne sahip kişiler olarak yetiştirilmesi,
 Bilgi, beceri ve yeteneklerini geliştirmek, birlikte iş görme alışkanlığını kazandırmak suretiyle hayata ve polislik mesleğine hazırlamak ve onları kendilerini mutlu kılacak ve toplumun mutluluğuna katkıda bulunacak şekilde millî birlik ve beraberlik içinde Türk Milleti ile polislik mesleğini yapıcı ve seçkin bir ferdi olarak yetiştirilmesi temel ilkedir.

Fiziki durumu
Modern bir çehreye sahip sınıf katlarında; 37 adet derslik, fizik, kimya, biyoloji, bilgisayar, Self Access laboratuvarları, resim ve müzik odaları bulunmaktadır. Yatakhane katlarında öğrencilerin dinlenmeleri için odalar ve en alt katında öğrencilerin de faydalandıkları çamaşırhane bulunmaktadır. Spor imkânları açısından; yarı olimpik yüzme havuzu ve günümüz koşullarında yeniden düzenlenmiş kondisyon salonu bulunmaktadır. Ayrıca Kondisyon Salonu ile bağlantılı olan Havalı Tabanca Atış Poligonu'nda Atış Takımı çalışmaktadır. Okulda hentbol, karate, judo, yüzme, tenis, basketbol, voleybol, badminton, oryantiring gibi sporlar yapılmaktadır. Bunların yanında kamelyalar, futbol, basketbol, voleybol sahası, tenis kortu ve halı saha öğrencilerin kullanımına açıktır. Öğrenci Dinlenme Salonlarında kantin ve çay ocağı bulunmaktadır. Öğrenciler boş vakitlerinde dinlenme salonlarından faydalanabilecekleri gibi satranç odası, kütüphane, bilardo salonu, playstation salonu, bilgisayar laboratuvarları gibi alanları kullanabilmektedirler. Okulda Bilişim Teknolojileri Topluluğu'nda öğrenciler, kendilerini tasarım, programlama gibi alanlarda geliştirebilmektedirler. Okulda Aktif Kolej Dergi Grubu yılda 2 kere çıkardığı Polis Koleji "Aktif Kolej Dergisi" ile tüm emniyet teşkilatına yayında bulunmaktadır. Sağlık hizmetleri olarak Başhekimlik bünyesinde  bir diş hekimi ve bir hemşire bulunup öğrencinin sağlık problemlerini imkanlar dahilinde giderirler. Ciddi ve tedavisi kurumda yapılamayacak öğrenciler hastaneye sevk edilirler.

Başarıları
Polis Koleji öğrencileri her sene çeşitli spor (özellikle atıcılık, karate, oryantring, atletizm ve güreş), bilişim,
ve Akıl Oyunları  yarışmalarında Türkiye ve dünya dereceleri elde etmektedir. Polis Koleji Sinema Kulübü, katıldığı kısa metrajlı film yarışmalarında çeşitli dereceler almaktadır.

Kaynakça

Kolej
Kolejler
Ankara ilinde bulunan liseler
Yenimahalle
Türlerine göre liseler
1938'de kurulan kuruluşlar
1938'de Ankara

Polis Koleji


Gülhane Parkı, İstanbul'un Fatih ilçesinin Eminönü semtinde yer alan tarihî bir parktır. Alay Köşkü, Topkapı Sarayı ve Sarayburnu arasında yer alır.

Tarih
Gülhane Parkı, Osmanlı İmparatorluğu döneminde Topkapı Sarayı'nın dış bahçesiydi ve içinde bir koru ve gül bahçelerini barındırırdı. Türk tarihinde demokratikleşmenin ilk somut adımı olan Tanzimat Fermanı, 3 Kasım 1839'da Abdülmecit döneminde Hariciye Nazırı Mustafa Reşit Paşa tarafından Gülhane Parkı'nda okunmuştur ve bu nedenle Gülhane Hatt-ı Hümayunu da denir.

İstanbul şehremini operatör Cemil Paşa (Topuzlu) zamanında düzenlenerek 1912 yılında park haline getirildi ve halka açıldı. Toplam alanı 163 dönüm kadardır. Parkın girişinde sağ tarafta İstanbul şehremini ve belediye başkanlarının büstleri vardır. Parkın ortasından iki yanı ağaçlı yol geçer. Bu yolun sağında ve solunda dinlenme yerleri, çocuk bahçesi bulunmaktadır. Boğaza doğru kıvrılarak inen yokuşun hemen sağında bir Aşık Veysel heykeli, yokuşun sonuna doğru biraz üst kısımda ise Romalılardan kalma Gotlar Sütunu vardır.

Sarayburnu Parkı kısmı eskiden Sirkeci Demiryolu hattı üstünden bir köprüyle ana parka bağlıydı. Bu kısım sonradan sahilyolu (1958) ile parktan ayrıldı. Sarayburnu kısmında Atatürk'ün Cumhuriyetten sonra dikilen ilk heykeli (3 Ekim 1926) bulunur. Heykel, Avustralyalı mimar Kripel tarafından yapılmıştır. Atatürk, halka latin harflerini halka ilk defa bu parkta 1 Eylül 1928 tarihinde gösterdi. Atatürk'ün naaşı Ankara'ya gönderilirken, İstanbul'daki son tören Gülhane Parkı'nın Sarayburnu bölümünde 19 Kasım 1938 tarihinde yapıldı. Tabut, top arabasından 12 general tarafından alınarak Yavuz zırhlısına götürülmek üzere rıhtımdaki bir dubaya yanaşan Zafer destroyerine konuldu.

Yeniden onarımı
Yıllardır çok kötü ve harap bir şekilde bulunan park 2003 yılında İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından restore edilerek, eski görkemli günlerini aratmayacak bir duruma getirildi.

İslam Bilim ve Teknoloji Müzesi
Ayrica 25 Mayıs 2008'de Gülhane Parkı içindeki Has Ahırlar Binası'nda, İstanbul İslam, Bilim ve Teknoloji Müzesi hizmete girmiştir.

Galeri

Kaynakça

İç bağlantılar
İstanbul İslam, Bilim ve Teknoloji Müzesi

Dış bağlantılar

 T.C. Gülhane Parkı tanıtım sayfası İstanbul Valiliği
 Gülhane Parkı hakkında bilgi

Fatih'teki parklar
İstanbul'daki korular
Cankurtaran, Fatih

Gülhane Parkı


Hans Christian Andersen (2 Nisan 1805 - 4 Ağustos 1875), Danimarkalı yazar, şair.

Geleneksel masallardan yararlanarak yazdığı özgün masallar ile tüm dünyada tanınmıştır. UNESCO'nun dünya çeviri bibliyografyasına göre dünyanın eserleri en çok dile çevrilen sekizinci  yazarıdır. Birçok ülkeyi gezmiş, masallar dışında yirmi kadar gezi kitabı, elliye yakın tiyatro oyunu, altı roman yazmıştır.

Hayatı

2 Nisan 1805'te  Odense kentinde doğdu. Babası ayakkabı tamircisi Hans Andersen, annesi ise çamaşırcı Anne Marie Andersdatter'dir. Danimarka ve Norveç edebiyatının kurucusu kabul edilen Lodvig Holberg'in komedilerini okuyarak çocuk yaşında tiyatro ile tanıştı. Babasının yardımı ile oyuncak bebeklerden bir kukla tiyatrosu kurdu. Kopenhag Kraliyet Tiyatrosu'nun gezici oyunlarını Odense'deki tiyatroda izleme olanağı buldu.

11 yaşındayken babasının ölümü üzerine okula ara verdi ve annesiyle birlikte temizlikçilik, çamaşırcılık yaptı. Annesi 1818'de ilk eşi gibi ayakkabıcı olan biriyle ikinci evliliğini yaptı. Yoksul çocukların okuduğu bir okula gönderilen Hans Andersen, okulla birlikte dokumacı ve terzi çıraklığı, tütün fabrikasında işçilik yaptı.

1819'da tiyatro oyuncusu olmak ümidiyle Kopenhag'a gitti. Oyunculuğu ve dansçılığı denedi; başarılı olamayınca oyun yazarlığına  yöneldi. Sesi kalınlaşana kadar koroda şarkı söyledi; 1822'de korodan çıkarıldı. Tiyatro müdürü Joans Collins'in himayesinde Slagelse ve Elsinore'de bir okula gönderildi; okul müdürünün evinde yaşadı. Okul müdürü ile yaşadığı sorunlar üzerine 1827'de Kopenhag'a geri döndü ve ertesi yıl Kopenhag Üniversitesi'ne girdi.

1829'da ilk önemli yapıtı sayılan "Holmen Kanalından Amager Adasının Doğu Ucuna Bir Yürüyüş"'ü yayımladı.  Hemen ardından "St. Nicholas Kilisesi Kulesi'nde Aşk"' adlı vodvili ve bazı şiirlerini yayımladı.

Yayımlanan bu eserlerin ardından küçük bir seyahat ödeneği alarak ilk defa ülke dışına çıktı. Bu ilk deneyimden sonra ülkesi ve Avrupa ülkeleri arasında sıklıkla seyahat etti;  yolculuklarından gezi kitapları için birçok malzeme çıkardı.  1832 yılına kadar şiir, oyun, gezi yazısı türlerinde ilk eserlerini verdi, 1832'de ilk librettolarını yazdı.

Yaşadığı dönemin masal anlatma geleneğine uygun olarak, çocuklara hatırladığı ya da bulduğu masalları anlatan Andersen, iyi bir masal anlatıcısı idi.  Kendine özgü masal anlatma yöntemini ve  birçok kaynağı kullanarak yarattığı masalları sonradan yazıya geçirerek masal yazarlığına başladı. Yazıya geçirdiği ilk masalın  el yazması 2012 yılında bir arşivde bulunmuştur. Bu masal, 1820'de öğrenciyken yazdığı "Tællelyset" (Don Yağından Mum) idi. "İç güzelliği fark edilene ve tutuşturulana kadar ihmal edilen ve kirlenen saygıdeğer bir mumun hikâyesi" idi ve "Bayan Bunkeflod"'a atfetmişti. Bayan Bunkeflod'ın, Andersen'in çocukken ziyaret ettiği ve ödünç kitap aldığı dul bir kadın olduğu sanılıyor.

1833-1834'te  Almanya, Fransa, İtalya'ya yaptığı büyük gezi sırasında Paris'te Heinrich Heine ve Victor Hugo, Roma'da Bertel Thorvaldsen ile tanıştı. Bu geziden sonra  İmprivisatoren (Doğaçlamacı, 1835) adlı ilk romanını ve Eventyr, fortalte for Born (Çocuklar için Peri Masalları, 1835) adlı peri masallarını yayımladı. 1830'ların ortalarından itibaren romanları Almanya'da büyük bir tiraja ulaştı; 1839'dan itibaren ise peri masalları şöhrete kavuştu. Köleliğin kötülüklerini anlattığı Mulatten (Melez, 1840) adlı oyunu Kraliyet Tiyatrosu'nda başarı kazandı.

1840-1841 yıllarında yaptığı  Türkiye'yi de içeren gezisinin ardından ilk gezi kitabı olan En Digters Bazar (Bir Şairin Çarşısı, 1842)'ı yayımladı. Masallarının yetişkinlerin de ilgisini çektiğini fark ettiği için 1843'te yeni peri masallarını  Eventyr  adıyla " fortalte for Born "  (çocuklar için) ifadesini kaldırarak yayımladı.

Romanları 1845'te İngilizce'ye çevrilmeye başladı; peri masalları ve romanları hem İngiltere'de hem ABD'de başarı elde etti.  Peri masalları 1848'de Fransızca'ya çevrilmeye başladı. Ünü ilerleyen yıllarda tüm dünyaya yayıldı.

Andersen, otobiyografisini 1855'te Mit Livs Eventyr (Hayatımın Öyküsü) adıyla yayımladı. 1857'de İngiltere'ye seyahat etti ve ünlü yazar Charles Dickens'ın evinde kaldı. Gezilerine İspanya (1862) ve Portekiz (1866) ile devam etti.

1867'de Odense Onursal Hemşehrisi ünvanı verildi. Dryaden (1868) adlı hikâyesini, Lykee-Peer adlı altıncı ve son romanını yazdıktan sonra 1871'de bir Norveç gezisine gitti. Ardından Almanya, Avusturya, İtalya'ya ve son olarak İsviçre'ye seyahat etti. Son peri masallarını 1872'de yazdı.

Kopenhag'da hayatının son dönemlerinde bakımını üstlenen ailenin evinde 4 Ağustos 1875 günü karaciğer kanserinden öldü. Mezarı Kopenhag'da  Assistens Mezarlığı'ndadır.

Eserleri

Başlıca masalları
Elias Bredsdorff'un yazdığı biyografiye göre Andersen'in yazdığı 156 masal arasında dünya çapında en ünlü 30 masal şunlardır:

 Çakmak (1835)
 Küçük Klaus ve Büyük Klaus (1835)
 Küçük Prenses ve Bezelye Tanesi (1835)
 Küçük İda'nın Çiçekleri (1835)
 Parmak Kız (1835)
 Yol Arkadaşı (1835)
 Küçük Deniz Kızı (1837)
 Kralın Yeni Giysisi (1837)
 Kurşun Asker (1838)
 Yaban Kuğuları (1838)

 Cennet Bahçesi (1839)
 Uçan Sandık (1839)
 Leylekler (1839)
 Ole Lukoie (1841)
 Akıllı Çoban (1841)
 Karabuğday (1841)
 Bülbül (1843)
 Topaç ile Top (1843)
 Çirkin Ördek Yavrusu (1843)
 Çam Ağacı (1844)

 Karlar Kraliçesi (1844)
 Örgü İğnesi (1845)
 Elverhøi (1845)
 Kırmızı Dans Pabuçları (1845)
 Çoban Kızı ve Baca Temizleyicisi (1845)
 Kibritçi Kız (1845)
 Gölge (1847);
 Eski ev (1848)
 Mutlu Aile (1848)
 Yakalık (1848)

Kültürel etkiler

Müzeler
Odense şehrinde Andersen'in doğduğu ev 1908'de, 2-14 yaş arasında yaşadığı ev 1930'da müzeye dönüştürülmüş; 2021 yılında ise onun eserlerine ve edebi dünyasına ilişkin bir deneyim sunan, Japon mimar Kengo Kuma'nın tasarladığı,  H.C Anderen'in  Evi adlı müze, ziyarete açılmıştır.

Ödüller
Uluslararası Çocuk ve Gençlik Kitapları Kurulu tarafından 1956 yılından beri iki yılda bir Hans Christian Andersen adına uluslararası bir ödül verilmektedir. Çocuk ve gençlik edebiyatı alanında kalıcı eserler üretmiş yazar ve çizerlere bizzat Danimarka Kraliçesi tarafından altın bir madalya ile sunulur.

Anıtlar

Filmler
Hayatı Hans Christian Andersen (1952) adıyla filme çekilmiş, Andersen'i Danny Kaye canlandırmıştır.

Diziler
1971 yılında Andersen Masalları adında bir anime televizyon serisine uyarlanmıştır.

Kaynaklar

Dış bağlantılar
 Tüm masalları  (İngilizce)

1805 doğumlular
Odense doğumlular
1875 yılında ölenler

19. yüzyıl yazarları
Danimarkalı roman yazarları
Danimarkalı şairler
Danimarkalı çocuk kitabı yazarları
Danimarka'da LGBT kişiler
Danimarkalı Hristiyanlar
LGBT şairler
LGBT yazarlar
Gezi yazarları

Hans Christian Andersen


عبد الظاهر بن محمد نور الدين أبو السمح الفقيه،  عالم أزهري وأحد أئمة الدعوة إلى السنة في مصر، والإمام والمدرس بالحرم المكي في عهد الملك عبد العزيز، ولد ببلدة التلين التابعة لمحافظة الشرقية بمصر، في عام 1300هـ.

نشأته
ينحدر الشيخ من عائلة عُرفت باهتمامها بالقرآن، فأتم حفظه على يد والده في سن التاسعة ثم التحق بالأزهر فقرأ روايات القرآن السبع، كما اهتم بالتفسير والفقه واللغة العربية. تلقى تعليمه على يد عدد من الشيوخ كمحمد الشنقيطي ومحمد عبده، وكان يحضر مجلس الشيخ محمد عبده وهو صغير السن.

وبعد سنين من طلبه للعلم وعدة محاورات بينه وبين العلامة محمد الشنقيطيِ؛ اعتنق الشيخ أبو السمح المذهب السلفي، فعكف على دراسة كتب ابن تيمية وابن القيم وغيرهما، وساعده في ذلك طلبه للقرآن والسنة.

وقد عمل بمدرسة بالسويس، ثم عاد للقاهرة وطلب العلم بمدرسة دار الدعوة، ثم عين مدرساً بالإسكندرية، وهناك قام يدعو إلى الله، مما أدى إلى انخفاض عدد زائري المشاهد والأضرحة وازدياد المصلين في المساجد، مما أدى إلى اعتداءات نفسية وبدنية عليه من قبل بعض أتباع الطرق الصوفية.

إمامته للحرم المكي
طلب الملك عبد العزيز بن عبد الرحمن آل سعود من الشيخ أن يكون إماماً للحرم المكي، ومدرساً به وبدار الحديث بمكة المكرمة؛ فقبل الشيخ فتفرغ للإمامة والتدريس ليكون ثالث شيوخ الحرم المكي في العهد السعودي بعد الشيخ عبد الله بن حسن آل الشيخ والشيخ عبد العزيز بن عبد الله بن حسن آل الشيخ. وكان معه خليفته في الإمامة المكية الشيخ محمد عبد الرزاق حمزة. و هو أول من استعمل مكبر الصوت في الحرم المكي.

تأثيره
الشيخ / محمد عبد الظاهر أبو السمح إمام وخطيب الحرم المكي 1300هـ - 1370هـ/ 1880 - 1950 م.

أبناؤه
 محمد عبد الظاهر بن محمد نور الدين الفقيه ( أبو السمح).
 محمود عبد الظاهر بن محمد نور الدين الفقيه (أبو السمح).
 عبد اللطيف عبد الظاهر بن محمد نور الدين الفقيه (أبو السمح).
 عبد الرحمن عبد الظاهر بن محمد نور الدين الفقيه (أبو السمح).
 أنس عبد الظاهر بن محمد نور الدين الفقيه (أبو السمح).
 عبدالله عبدالظاهر بن محمد نور الدين الفقيه (أبو السمح).
 سهيل عبد الظاهر بن محمد نور الدين الفقيه (أبو السمح)]].
 عاصم عبد الظاهر بن محمد نور الدين الفقيه (أبو السمح)]].

مولده
ولد في بلدة التلين مركز منيا القمح مديرية الشرقية 1300هـ. الموافق 1880 م.

والده
الشيخ / محمد نور الدين الفقيه، وقد حفظ القرآن الكريم على يديه، وهو في التاسعة من عمره

تعليمه
طلب العلم في الأزهر، ثم في مدرسة المعلمين الأولية. وقد حضر مجلس الشيخ / محمد عبده. حصل على شهادة كفاءة المعلمين. ثم عمل مدرسًا بمدرسة ابتدائية بالسويس. اشتغل بالتدريس، ثم التحق بدار الدعوة التي أنشأها رشيد رضا. كان يتعلم فيها ويعلم تجويد القرآن الكريم والخط. في سنة 1914 بعد إغلاق دار الدعوة انتقل الشيخ أبو السمح إلى الإسكندرية معلمًا خاصًّا لأبناء محمود الديب باشا. تزوج في الإسكندرية أخت الشيخ محمد بن عبد الرزاق حمزة، وكان قد تزوج قبلها مرتين أنجب من إحداهما ابنه الأكبر عبد اللطيف أبو السمح. وقد رزق الشيخ أبو السمح من أخت الشيخ حمزة ثلاثة أبناء وثلاث بنات. وقد تزوج للمرة الرابعة زوجة أعقب منها ثلاثة أبناء وثلاث بنات. فصار مجموع أبنائه وبناته أربعة عشر.

جهوده في نشر دعوة التوحيد
بدأ الشيخ أبو السمح دعوته إلى توحيد الله - عز وجل - في الإسكندرية، وقد استجاب له كثير ممن أكرمهم الله بالهداية والانتفاع بدعوته ؛ حتى كون جماعة قوية تناصره، وتؤيد دعوة الحق مما حرك الصوفية فألبوا عليه، وأغروا به أتباع كل ناعق، فآذوه أشد الأذى فكانت معارك وقضايا في المحاكم - خرج منها الشيخ - مؤيدًا منصورًا.

الحج
وقد أدى الشيخ أبو السمح فريضة الحج في سنة 1345 هـ. وذلك عندما دعاه عاهل السعودية الملك عبد العزيز عضوًا في مؤتمر مكة المكرمة ذلك العام.
لما كان الله قد جعل من الشيخ أبو السمح وعاء كريمًا من أوعية القرآن الكريم وأعطاه مزمارًا من مزامير آل داود، فقد طلب إليه الملك عبد العزيز آل سعود أن يكون إمامًا وخطيبًا للحرم المكي لما أعجبه من رخامة صوته وعذوبة تلاوته للقرآن.
وقد أشجى الشيخ أبو السمح وأبكى المصلين خلفه من الوافدين إلى بيت الله من كل فج عميق خصوصًا في صلاة الفجر. قرابة ربع قرن (من السنين). وكان موضع تقدير ولاة الأمر حينذاك، ولم تقف جهوده عند إمامة الناس بالمسجد الحرام، بل كانت له جهود أخرى في سبيل نشر دعوة التوحيد.

إسهاماته
وكانت له إسهامات طيبة في نشر العلم الصحيح، وتصحيح المفاهيم.
ومن هذه الجهود :
 درس كان يلقيه في الحرم الشريف يزكي به النفوس ويطهر به القلوب من أدران البدع والخرافات.
 كان له أثر كبير في تأسيس دار للحديث بمكة سنة 1352هـ على غرار ( دار الدعوة والإرشاد )، ورحب الملك عبد العزيز بها وخصص لها مساعدة مالية سنوية، وبلغ من إعجابه بها وبصاحبها أن جعل دار الأرقم بن أبي الأرقم مقرًّا لها.
 وقد ظل الشيخ أبو السمح مديرًا لدار الحديث ثمانية عشر عامًا موجهًا طلبتها وجهة الكتاب والسنة عملاً وعلمًا، وقد استعان بصهره الشيخ محمد بن عبد الرزاق حمزة ليعمل مساعدًا له ومعلمًا بالدار، وذلك بعد أن أصابته الشيخوخة المبكرة والضعف والوهن حتى عجز في آخر أيامه عن الإمامة والخطابة بالحرم إلا نادرًا.

وفاته
توفي في الساعة الثالثة من صباح يوم الاثنين العاشر من رجب 1370 من الهجرة النبوية 1950م وقد جاوز نصف العقد السابع، وكانت وفاته بمستشفى الجمعية الخيرية الإسلامية بالقاهرة أثر تسمم كان نتيجة التهاب في الكليتين، وقد كان يشكو من قديم مرض السكر، فنشأ عن ذلك ضعف في القلب وهبوط في قواه.

مؤلفاته
 كتاب «حياة القلوب في معاملة علام الغيوب».
 الرسالة المكية.
 كرامات الأولياء.
 الحج وفق السنة المحمدية.
 وله نظم كثير.

ماذا قالوا عنه
 الملك عبد العزيز عاهل الجزيرة العربية وقتذاك قال عنه في برقية العزاء التي أرسلها إلى عبد اللطيف أبو السمح : مصابنا مصابكم، وأمر باستضافة عائلته بالحجاز، وهذا إنما يدل على مكانة الرجل عند ملك السعودية وعظماء رجال الدولة.
 وقد قال عنه الشيخ محمد بن عبد الرزاق حمزة: " فقد الإسلام داعية من دعاته، وفقدت السنة بطلاً من أنصارها، وفقد المسجد الحرام إمامًا كان أهلاً لإمامته، وفقد القرآن المجيد وعاء من أوعيته، ومزمارًا من مزامير آل داود، مرتلاً لآياته بصوته الرخيم أمام وجه الكعبة ربع قرن من الزمان، وفقدت العبادة الخالصة تقيًّا من تقاة المؤمنين.
 وفقدت دار الحديث المكية إدارة رشيدة، وسندًا ساندًا وتوجيهًا حكيمًا. ماذا أبكي فيه، أعشرة ثلاثين عامًا في مذاكرة العلم من تفسير القرآن وتفهمه، وإحياء السنة متنًا وسندًا وفقهًا ؟ أم أبكيه صهرًا كريمًا وأبًا رحيمًا لأولاد أختي ؟ أم تبكيه كرام وجوه زوار بيت الله الحرام في داره حينما يدعوهم إلى الزيارة والأنس والتعارف وربط مودة الإسلام، فينصرفون من داره تبهرهم محاسن أخلاقه ولطف محضره وأنس حديثه، وبشاشة وجهه، وكرم ضيافته ؟ أم تبكيه عبقرية الشعر الذي خدم به دينه والصالحين من عباده، غير متآكل به ؟ إلا أن ذروة الأمر وسنامه، أنه فارس للقرآن حفظًا وتجويدًا ورخامة صوت ونداوة تلاوة، وعذوبة قراءة.
 وقال عنه الشيخ إبراهيم بن عبيد في ( تذكرة أولي النهي ) : ( كان رجلاً عاقلاً أديبًا ذا بشاشة وتواضع رزينًا، له لحية كثة بيضاء ممتلئ الجسم، بهي المنظر كان لخطبته وقراءته وقع عظيم في النفوس.

 قام بعمل عدد كبير من المحاضرات والمناظرات حضرها وإتبعه عددٌ كبير من مشايخ الأزهر، ومن أبرزهم العالم الأزهري محمد عبد الرزاق حمزة، وبعد هذا الجهد إزدادت شهرة الشيخ كعالم كبير ومناظر لا يشق له غبار.

تأثيره كمؤسس
أسس الشيخ حركة أنصار السنة المحمدية بالإسكندرية، والمعنية بالتعريف بالمذهب السني السلفي في مصر، وأسس أيضاً دار الحديث بمكة المكرمة.

مؤلفاته الدينية
للشيخ العديد من المؤلفات والرسائل، منها

 الرسالة المكية في الرد على الرسالة الرملية
 حياة القلوب بدعاء علام الغيوب
 الأولياء
 الكرامات

مؤلفاته الأدبية
كان الشيخ كاتبا للشعر العربي الفصيح، وقد كتب هذه النونية:

وفاته
توفي الشيخ بمصر عام 1370هـ.

مصادر

أئمة الحرم المكي
حنابلة
خريجو جامعة الأزهر
سلفيون مصريون
علماء دين سنة مصريون
مواليد 1300 هـ
مواليد 1881
وفيات 1370 هـ
وفيات 1952

عبد الظاهر أبو السمح


An Cenchrus myosuroides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth. An Cenchrus myosuroides in nahilalakip ha genus nga Cenchrus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cenchrus

Cenchrus myosuroides


MIM-14 Nike Hercules, Amerikalı Western Electric firması tarafından üretilen ve 1950'li yılların teknolojisini taşıyan bir yüksek irtifa hava savunma füzesidir. Tasarım amacı Sovyet bombardıman uçaklarının ve balistik füzelerinin yüksek irtifada önlenmesidir. Yerden radar güdümlü bir füzedir. 144 km menzil ve 45 km irtifa kapasitesine sahiptir. Katı yakıtlı roket motorunun sağladığı 3.65 mach hızla hedefe yönelir. 500 kg ağırlığındaki harp başlığı parça ve infilak tesirlidir. Sistem mobil hareket kabiliyetine sahip değildir. Nükleer başlık taşıyabilir ve teoride kısmi olarak kara hedeflerine karşı saldırı yeteneği de vardır.

Türk Hava Kuvvetleri bünyesine 1959-1964 yılları arasında ABD desteğiyle 72 adet Nike Hercules tedarik edilmiştir. Füzeler İstanbul'da konuşlu 15. Füze Üs Komutanlığı'na bağlı görev yapmışlardır.

Teknik Veriler
Tip: Karadan havaya (SAM)
Üretici: ABD / Western Electric
 Uzunluğu: 12,53 m; ikinci kademe 8,18 m
 Genişliği: 0,80 m; ikinci kademe 0,53 m
 Kanat Uzunluğu: 3,50 m; ikinci kademe 1,88 m
 Motor: katı sıvı yakıtı
 Tapa: T-45 HE
 Nuklear Tapa: 2 kt (M-97), 20 kt (M-22), 40 kt (M-23)
 Hızı: 3,65 Mach (4700 km/sa.)
 Azami Menzil: 144 km
 Hizmet Tavanı: 45,70 km
 Fırlatma Ağırlığı: 4.850 kg: ikinci kademe 2.505 kg
 Harp başlığı: 500 kg
 Birinci kademe: Hercules M42 katı sıvı yakıtı 978 kN
 Íkinci kademe: Thiokol M30 katı sıvı yakıtı 44,4 kN

Kullanıcılar

Eski kullanıcılar

 İtalya

 Tayvan

Dış bağlantılar

 MIM 14 Nike Hercules 2003 Atışları

Karadan havaya füzeler

MIM-14 Nike Hercules


Javier Vásconez (Quito, 1946) es un novelista, narrador, cuentista y editor ecuatoriano. Entre sus obras más conocidas destacan la novela El viajero de Praga (1996) y el cuento Angelote, amor mío (1982). En agosto de 2022, el presidente Guillermo Lasso le otorgó el Premio Nacional Eugenio Espejo, máximo galardón cultural ecuatoriano, en honor a su trayectoria literaria.

Trayectoria
Nació en Quito, aunque vivió su infancia en otros países. Realizó estudios secundarios en el Mount Saint Mary's College de Inglaterra. Luego, en el colegio Holy Croix de Roma y en Estados Unidos. Se graduó de bachiller en el Colegio Spellman de Quito. Prosiguió sus estudios de Artes Liberales y Filosofía en la Universidad de Navarra, en España, donde se graduó con una tesis acerca de los personajes en la obra de Juan Rulfo. También asistió a la Universidad de Vincennes, en París.

De 1986 a 1988 fue editor y director de Ediciones Librimundi, en Quito. Bajo su dirección se editó la colección de cuentistas ecuatorianos, traducida al inglés, francés y alemán. Durante este período se publicaron novelas de escritores como Francisco Tobar García, Gino Lofredo, Javier Ponce y Gustavo Vásconez Hurtado. Libros de poesía de Alfredo Gangotena, Alexis Naranjo, Iván Carvajal Aguirre e Iván Oñate. Participó en la edición de Semántica de la dominación: el concertaje de indios, del sociólogo Andrés Guerrero; del ensayo El realismo abierto de Pablo Palacio, de la escritora española María del Carmen Fernández; y de un libro de fotografías de Lucía Chiriboga y Soledad Cruz.

Bajo su dirección, la Municipalidad de Guayaquil publicó la Obra Completa de Medardo Ángel Silva, José de la Cuadra, y las Obras Selectas de Ángel Felicísimo Rojas, Alfredo Pareja Diezcanseco y Demetrio Aguilera Malta.

Publicó su primer libro, Ciudad Lejana, en la editorial El Conejo, de Quito, en 1982. La obra salió finalista en el género de cuento del Premio Casa de las Américas, en Cuba. Su cuento «Angelote, amor mío» salió premiado en la revista Plural, de México, en 1983. Ciudad Lejana se reeditó en Alfaguara, en el año 2003. El cuento «Angelote, amor mío» fue traducido al francés por Ediciones Librimundi, Quito (1996). La edición lleva un prólogo de Claude Couffon.

Algunos cuentos de Vásconez han sido publicados en revistas como Casa de las Américas, de Cuba; en la revista Sur-exprés, de Madrid; Plural, en México; en la revista Diners Club, en Quito; en la revista El Extramundi, de Galicia, España; en la revista Letras libres, de España; y en la revista Cultura del Banco Central del Ecuador.

En 1989 publicó en Ediciones Librimundi El hombre de la mirada oblicua. Con este libro ganó en 1990 el Premio Joaquín Gallegos Lara, otorgado por el Municipio de Quito al mejor libro del año.

En 1996, Editorial Alfaguara de México y España publicó la novela El viajero de Praga. Sobre esta novela han aparecido artículos y críticas en periódicos y revistas especializas de literatura en Argentina, Uruguay, México, Estados Unidos, Ecuador y España.

En 1998, la editorial Alfaguara de México y España publicó una selección de sus cuentos y la novela corta El secreto, bajo el título Un extraño en el puerto. El libro va acompañado de un prólogo de la doctora Mercedes Mafla.

En 1999 publicó la novela La sombra del apostador, que quedó finalista del Premio Rómulo Gallegos.

En noviembre de 2004, acompañando al número 10 de la revista El Búho, publicada en Quito, apareció el libro de cuentos Invitados de honor. Para su presentación viajó a Quito el crítico mexicano Christopher Domínguez Michael.

En noviembre de 2005, la editorial Alfaguara publicó la novela El retorno de las moscas, basada en uno de los personajes de John le Carré.

En abril de 2007, la editorial  publicó Apuesta. Los juegos de Vásconez, una recopilación de artículos y ensayos de escritores de Ecuador, Cuba, Estados Unidos, Argentina, México, España y Colombia acerca de la obra de Javier Vásconez.

En junio de 2007, se publicó su novela Jardín Capelo. La novela fue presentada en la Facultad Latinoamericana de Ciencias Sociales (FLACSO), Ecuador, y participaron en el acto el crítico cubano Eugenio Marrón, el escritor Efraín Villacís y el periodista Francisco Pérez Febres Cordero.

En el año 2010, editorial Planeta de Colombia y Viento Sur Editorial, de España, editaron, casi al mismo tiempo, la última novela de Vásconez, titulada La piel del miedo, la cual estuvo nominada para el Premio Rómulo Gallegos.

En el año 2012, Editorial Alfaguara publicó La otra muerte del doctor, una novela corta de Vásconez que vuelve sobre la figura del doctor Josef Kronz y sobre un episodio oscuro de su vida: su estadía en el páramo ecuatoriano.

Durante el primer semestre de 2015, Vásconez participó como jurado del Premio Rómulo Gallegos, en Venezuela.

Narrativa de Javier Vásconez
Las obras de Javier Vásconez permiten descifrar las constantes temáticas del autor y, sobre todo, los lugares únicos en los cuales se identifican los acontecimientos, la descripción del discurso, es decir, el manejo temporal y espacial, la construcción de personajes y las formas narrativas, nos enseñan  el estilo que el autor acogió a los largo de todas sus obras. El recorrido por las páginas de Vásconez es la confirmación del valor exclusivo que encierran sus textos y la certeza de que es uno de los autores ecuatorianos fundamentales y originales en la narrativa de la lengua española en las últimas décadas.

Javier Vásconez arranca con su narrativa en la década de los ochenta con la compilación de los relatos Ciudad Lejana (1982), una obra que dejó registrada su casualidad constructiva, la severidad de su escritura y la personal conciencia de que un escritor debe ser dueño de un universo propio e intransferible. La obra constituye la plataforma de su narrativa posterior, pues la reacción ante la desolada comprobación de lo efímero, en el espacio que se generan esos once cuentos, hace de esta obra un indispensable punto de apoyo para la presentación del universo creativo de este autor ecuatoriano.

La mayoría de sus obras corresponden a un mismo escenario, Quito, desde una perspectiva ficticia, en la que la visión de una ciudad aislada predomina, poblada por habitantes que son víctimas de la ilusión en un marco de descenso de los antiguos ideales. La necesidad de crear una ciudad fue una meta obsesiva en su proyecto narrativo desde el comienzo de sus obras.

La cualidad viajera de Vásconez, signado por sus experiencias como habitante de varias ciudades, lo convirtió en el escritor que más lejos ha llevado la síntesis entre una profunda solvencia de Quito y el contacto íntimo de la literatura del mundo. La variedad de recursos que ha usado para levantar su decisiva obra la convierten en un conjunto muy ambicioso y, al mismo tiempo unitario. El escritor ha buscado entender el espíritu de su ciudad, lo que logró introduciéndose en sus agujeros y finalmente ha recreado Quito, inventándola. Vásconez es uno de los escritores con mayor conciencia de los factores perjudiciales del encierro y una poética que está sujeta a esta preocupación.

Obras
Novelas
 El secreto (1996), novela corta
 El viajero de Praga (1996)
 La sombra del apostador (1999)
 El retorno de las moscas (2005)
 Jardín Capelo (2007)
 La piel del miedo (2010)
 La otra muerte del doctor (2012)
 Hoteles del silencio (2016)

Cuentos
 Ciudad lejana (1982), incluye el cuento Angelote, amor mío
 El hombre de la mirada oblicua (1989)
 Un extraño en el puerto (1998)
 Invitados de honor (2004)

Referencias

Enlaces externos
 Video: conocer al autor.
 Rodríguez, Augustoː Entrevista al escritor ecuatoriano Javier Vásconez. www.letras.s5.com - Proyecto Patrimonio. Chile, 2011
 Ramírez, Sergioː Novelista nicaragüense exalta literatura de Javier Vásconez. Diario "El Universo". Guayaquil, 15 de febrero de 2015
 Valle, Amir: "No creo que la literatura sea un ajuste de cuentas". Ómnibus, n° 43. Año IX, mayo de 2013
 Ecured: Javier Vásconez

Escritores de Quito
Novelistas de Ecuador
Narradores
Cuentistas de Ecuador
Editores de Ecuador
Escritores en español del siglo XX
Escritores en español del siglo XXI
Premio Joaquín Gallegos Lara
Ganadores del Premio Eugenio Espejo
Alumnado de la Universidad de Navarra

Javier Vásconez


DB-Baureihe 488/888 ist die Bezeichnung für Sonderfahrzeuge der Berliner S-Bahn.

 DB-Baureihe 488.0/888.0, die Panorama-S-Bahn
 DB-Baureihe 488.1–2/888.1–2, die historischen Züge

DB-Baureihe 488


Lilly Gräfin zu Rantzau (auch: Lilli zu Rantzau, * 11. März 1895 als Lilli Freiin von Maltzahn in Bromberg; † 9. Dezember 1988 in Freiburg im Breisgau) war eine deutsche Schriftstellerin.

Leben
Lilly zu Rantzau war seit 1917 mit dem Polizeipräsidenten und späteren Ministerialrat Otto zu Rantzau verheiratet; aus der Ehe gingen zwei Söhne hervor, die beide im Zweiten Weltkrieg fielen. Das Ehepaar lebte während der Zeit des Nationalsozialismus in Berlin.

Lilly zu Rantzau verfasste mehrere Romane, von denen das Werk Kamerad Frau zwischen 1937 und 1941 eine Gesamtauflage von über 80.000 Exemplaren erreichte.

Werke
 Sprung über den Schatten. Berlin 1931.
 Das Glied in der Kette. München 1935.
 Kamerad Frau. Berlin 1937.
 Der weiße Esel. Berlin 1939.
 Winterreise. Berlin 1943.
 Das Herz schlägt weiter. Berlin 1950.

Weblinks

 Lilly zu Rantzau im Stammbaum der Familie Rantzau (Nr. 27)

Autor
Trivialliteratur
Literatur (Deutsch)
Lilly
Lilly
⚭Lilly
Deutscher
Geboren 1895
Gestorben 1988
Frau

Lilly zu Rantzau


دريزل  هو نظام إدارة قواعد بيانات حر ومفتوح المصدر مشتق من مشروع قاعدة بيانات ماي إس كيو إل.
وحتى الآن لا يوجد جدول زمني يحدد وقت انطلاق المشروع لعامة المستخدمين، لكن الكود المصدري والتعليمات الخاصة به متاحة للمطورين على موقع وثائق المشروع.
وسيكون المشروع متاحاً تحت رخصة رخصة جنو العمومية الإصدار الثاني، ويسهم فيه كانونيكال ليمتد، جوجل، صن ميكروسيستمز، Six Apart وRackspace.

لفترة من الزمن تم اعتبار قاعدة قاعدة بيانات ماي إس كيو إل كبديل خفيف لقواعد البيانات الأخرى الشرهة في أخذ الموارد مثل أوراكل وسايبيز.
وخلال سنوات بالرغم من ذلك طالب المستخدمون بالمزيد من الإمكانيات، مما أدى إلى انتفاخ ماي إس كيو إل بإمكانيات وجدت من قبل فقط في أنظمة قواعد البيانات التجارية الأخرى.
ولكن لم يكن كل مطوري ماي إس كيو إل موافقون على سيره بهذا الاتجاه، فالبعض يشعر بأنه الوقت المناسب ليس فقط بالتوقف عن السير بهذا الاتجاه، بل بالالتفاف والعودة.

في الواقع، بعض العملاء في مجتمع تطوير تطبيقات الويب يطالبون بقاعدة بيانات خفيفة، أي لا تضيع الوقت بإمكانيات ومميزات عالية وفي نفس الوقت غير ضرورية لتطبيقات الويب.
ولحسن حظهم، تمت الاستجابة بمطالبتهم هذه، لكن في أثناء ذلك ظهر منافس جديد هو إس كيو لايت.

تم الإعلان عن مشروع دريزل مؤخراً بواسطه مدير معمارية ماي إس كيو إل، وهو عبارة عن محاولة لإعادة اختراع ماي إس كيو إل باستخدام بنية مايكروكيرنل (Micro-kernel Architecture).

سيتم تجريد أساس ماي إس كيو إل من الميزات الزائدة أو غير الضرورية وسيتم نقلها إلى وحدات ، مما يسمح للمستخدم بحرية الاختيار ما بين تحميل هذه الإمكانيات أو عدم تحميلها بحسب احتياجه.
من بين الميزات التي من المتوقع أن يتم تحويلها إلى وحدات: Triggers وViews وStored Procedures وAccess Control Lists وحتى بعض أنواع المعطيات في قاعدة البيانات.

المراجع

انظر أيضًا

 ماي إس كيو إل
 إنجرس
 إس كيو لايت
 ماريا دي بي

وصلات خارجية

 الصفحة الرئيسية لمشروع دريزل
 وثائق المشروع
 خبر انطلاق المشروع
 الحاجة إلى المشروع - بقلم مدير مشروع MySQL

انشقاقات برمجية
ماي إس كيو إل
نظم إدارة قواعد بيانات مفتوحة المصدر
محركات قواعد بيانات

دريزل


Edith Rose Woodford-Grimes (* 18. Dezember 1887 in Malton, North Yorkshire; † 1975 in Welwyn, Hertfordshire) war eine britische Wiccan, die allgemein bekannt wurde als die früheste Anhängerin des Wicca-Glaubens. Sie war Mitglied des New Forest Coven, der während der späten 1930er Jahre und der frühen 1940er Jahre Zusammenkünfte hatte. Dadurch wurde sie eine Freundin und Arbeitspartnerin von Gerald Gardner, der die  Gardnerische Wicca-Tradition mit ihrer Hilfe begründete. Allgemein unter ihrem Spitznamen Dafo bekannt, war ihre Beteiligung lange Zeit ein Geheimnis geblieben. Erst in den späten 1990er Jahren wurde ihre Rolle in der Geschichte des Wicca durch Historiker untersucht und ihre wahre Identität aufgedeckt.

Der Grund für ihren Spitznamen Dafo ist unbekannt; der Forscher Philip Heselton vermutet dahinter nicht ihren Hexennamen, sondern einen Spitznamen, der ihr von Gardner gegeben wurde und vielleicht auf dessen Erfahrungen in Asien beruht, weil gewisse Buddha-Statuen so genannt wurden.

Werdegang bis 1938
Woodford-Grimes wurde geboren als Edith Rose Wray in einem Haus in Malton, North Yorkshire, am 18. Dezember 1887. Ihr Vater, William Henry Wray, war ein Werkzeugmacher bei der örtlichen Hafenverwaltung, ihre Mutter war Caroline Wray, geborene Harrison. Über ihre Kindheit und Jugend ist nichts bekannt. Sie wurde Lehrerin für Englisch, Dramaturgie und Musik und war später Angestellte des London College of Music und der London Academy of Music and Dramatic Art.

Am 16. Juni 1920 heiratete sie Samuel William Woodford Grimes, einen 1880 in Bangalore, Indien geborenen Engländer, der zu der Zeit als Schreiber im Kriegspensionsbüro in Southampton arbeitete. Anschließend nahm sie seinen Familiennamen Grimes an und entschied dabei, seinen dritten Vornamen mit einem Bindestrich voranzustellen (Woodford-Grimes). Forscher Philip Heselton bemerkte später: "Dies dürfte reiner Snobismus gewesen sein oder sie dürfte gefühlt haben, dass es sich eleganter und exklusiver anhört." Bald nach der Eheschließung zog das Paar in ein neu gebautes Haus in der Osborne Straße 67 in Portswood, einer Vorstadt von Southampton im südlichen England. Dann kam am 30. Juni 1921 Rosanne, ihr erstes und einziges Kind auf die Welt. Bereits 1924 nahm sie wieder eine Anstellung als Tutorin für Englisch und Dramaturgische Literatur an, die sie bis 1934 fortsetzte. Ab 1924 begann sie auch, Rhetorik und Dramaturgie auf Abendkursen der Southamptoner Unterrichtsbehörden zu lehren. Schließlich hatte sich die Beziehung zwischen dem Paar auseinander gelebt, sie blieben verheiratet (zur damaligen Zeit war eine Scheidung sehr schwierig), aber sie zog 1938 nach Christchurch, Hampshire. Hier kaufte sie sich einen neu gebauten Bungalow in der Dennistoun Allee, Somerford, und begann, als private Lehrerin für Rhetorik und Dramaturgie zu arbeiten. In Christchurch bekam sie Kontakt mit einer esoterischen Gruppe, dem Rosicrucian Order Crotona Fellowship (Orden der Rosenkreuzer Crotona Kameradschaft). Sie interessierte sich zunehmend für deren Philosophien und Praxis und entschied, ihren Bungalow "Theano" zu nennen, nach dem Namen der Ehefrau des altgriechischen  Philosophen Pythagoras. Sie selbst hatte auch die Rolle der Theano in einem Theaterstück um Pythagoras gespielt, das vom Leiter der Gruppe George Alexander Sullivan geschrieben worden war.

Verbindungen mit Wicca ab 1939
Durch ihre Mitwirkung im Rosicrucian Order Crotona Fellowship (Orden der Rosenkreuzer Crotona Kameradschaft) bekam Edith Rose Woodford-Grimes Kontakt mit einer weiteren örtlichen esoterischen Gruppe, die sich New Forest Coven nannte, einer der ältesten Wiccan Coven, die noch existieren. Diese Mitglieder haben sich dem Erhalt und der Fortsetzung eines historischen Hexenkults verschrieben, den sie als "Alte Religion" bezeichneten; eine alte Religion, welche von der Anthropologin Margaret Murray in mehreren Büchern, herausgegeben in den 1920er Jahren und den 1930er Jahren, beschrieben worden ist. Bisherige Untersuchungen und Nachforschungen von Historikern konnten hierzu keinen Nachweis erbringen; sie vermuten deshalb, dass der New Forest Coven eine Gruppe ist, die erst in den frühen 1930er Jahren gegründet worden war.

Später zogen Rosanne und ihr Ehemann in den Bungalow von Woodford-Grimes ein, während Edith Woodford-Grimes selbst noch einmal umzog nach Avenue Cottage in Walkford, ein Dorf neben Highcliffe, wo Gardner und seine Ehefrau Donna gelebt haben. Gardner sagte später über die Veröffentlichung seiner zwei Bücher über Hexerei, dass er von den Hexen, die er damals kannte, die Erlaubnis für die Veröffentlichung erhalten habe. Deshalb wird allgemein angenommen, dass dies ein versteckter Hinweis auf Dafo war, welche erheblich öffentlichkeitsscheuer war als Gardner selbst. In den späten 1940er Jahren hat Gerald Gardner den Bricket Wood Coven gegründet, dem sich auch Dafo anschloss. 1952 hat sie aber diesen Coven verlassen, da sie durch die wachsende Publizität von Gardner befürchtete, enttarnt zu werden.

Im Winter 1952 lud Gardner Doreen Valiente ein, ihn und Dafo in Dafos Haus zu treffen. Sie haben sich dann hier zu mehreren  Gelegenheiten getroffen und im Hochsommer 1953 weihte Gardner dann Valiente in das Hexenhandwerk ein (Initiation). Anschließend brachen die drei nach Stonehenge auf, wo sie einem Ritual der Neo-Druiden beiwohnten.

Ab 1954 wohnte Dafo mit ihrer streng christlichen Nichte zusammen, die Okkultismus und Hexerei missbilligte. Dafo hielt daher ihre von Hexerei geprägte Vergangenheit vor ihrer Familie strikt geheim. 1958 nahmen drei getrennte Gruppen von Hexen mit ihr Kontakt auf und baten sie, die Ansprüche von Gardner zu beglaubigen. Dafo hat auf zwei von diesen nicht geantwortet und der dritten Gruppe nur mitgeteilt, dass sie nur rein theoretisches Interesse an der Hexerei hatte und sich nie beteiligt habe.

Der Historiker Ronald Hutton schrieb 1999 in seinem Buch The Triumph of the Moon: A History of Modern Pagan Witchcraft, dass er nie die Vergangenheit von Dafo erforscht hätte, weil sie dies abgelehnt habe, da die meisten ihrer Verwandten strenge Christen waren.

Vermächtnis
Woodford-Grimes hinterließ ein dauerndes Vermächtnis im Wiccan und der größeren neopaganen Gemeinschaft, die sie als eine der frühesten bekannten Anhängerinnen ihres Glaubens anerkennen. Weil sie zu Lebzeiten nie öffentlich bekannt wurde und auch bis zum Lebensende jeglichen Kontakt zur Hexerei abgestritten hatte, konnte ihre wahre Identität erst mehrere Jahrzehnte nach ihrem Tod aufgedeckt werden. Nichtsdestoweniger wurde später ihre Mitgliedschaft im New Forest Coven unter ihrem Pseudonym Dafo bekannt; eine der frühesten Quellen war die 1969 erschienene Biografie von June Johns von Alex Sanders, King of the Witches, in dem ihr Pseudonym irrtümlich als "Daffo" falsch buchstabiert wurde.

Seitdem ihre Identität offenbart wurde, ist sie in Wiccan-Kreisen gut bekannt, zum Beispiel hat der neopagane Barde Francis Cameron eine prosaische Interpretation ihres Lebens geschrieben: "Dafo's Tale" ("Die Erzählung von Dafo"), vorgetragen auf der Konferenz "The Charge of the Goddess conference 2010" in der Conway Hall in London.

Literatur

Weblinks
 Englischer Wikipedia-Eintrag über die Mitglieder des New Forest Coven: New Forest Coven
 Erwähnung von Dafo als Hohepriesterin: www.cumhachd.de

Einzelnachweise

Wicca
Person des Neopaganismus
Brite
Geboren 1887
Gestorben 1975
Frau

Edith Rose Woodford-Grimes


Khyal (hindi: , urdu: ) steht für:
 Khyal, auch Khayal, Stilrichtung der klassischen nordindischen Musik
 Khyal (Theater), Volksschauspiel im indischen Bundesstaat Rajasthan

Khyal ist der Familienname von:
 Hafizullah Khyal (* 1931), afghanischer Komponist und Sänger

Khyal (Begriffsklärung)


Nacionalni park Őrség je mađarski nacionalni park. Otvoren je 8. ožujka 2002. godine, a nalazi se u Željeznoj županiji.

Ima ukupnu površinu od 43,933 ha i nalazi se na tromeđi Mađarske, Austrije i Slovenije kao dio tri zaštićena prirodna područja u tri susjedne države, koji se zove Raab-Őrség-Goričko, a čine ga Nacionalni park Őrség u Mađarskoj, Park prirode Raab u Austriji (osnovan je 12. rujna 1998.) i slovenski Park prirode Goričko (osnovan 9. listopada 2003.).

Područje Őrség nalazi se u trokutu između Kirmieda na sjeveru, Zalaegerszega na istoku i mađarsko-austrijske granice na zapadu. Stanovništvo ovoga graničnog područja služilo je kao straža mađarskim vladarima još u 11. i 12. stoljeću, iz čega je izveden zemljopisni naziv "straža" (mađ. "Őrség"). Za ove dobrovoljne usluge, stanovnici su bili nagrađeni povlasticama i većom autonomijom.

Za Őrség su karakteristična mala naselja, skupine kuća i zaselaka, nazvani na mađarskom "Szer", koji su činili lanac graničnih straža.

U selu Velemér na mađarsko-slovenskoj granici, dobro je očuvana crkva iz 13. stoljeća s freskama austrijskoga slikara Johanna Aquile iz 1378. godine, koji je dao naslutiti već u to vrijeme tzv. "međunarodni stil". Slikar se ovjekovječio na sjevernom zidu.

Őrség ima niz rijetkih životinja i biljaka, kao što su crne rode, troprsti djetlić ili škanjac osaš kao i razni rijetke vrste leptira i vretenaca. Često cvijeće su perunike i sirištare.

Dobio je nagradu EDEN (Europske destinacije izvrsnosti) za krajolik u skladu s prirodom, bogat planinama i dolinama, listopadnim i crnogoričnim šumama, livadama, izvorima i rijekama, koji se harmonično povezuju. Osim toga, posjetitelji uživaju u istinskim tradicijama i običajima, obrtima, proizvodima poljoprivrednika, koji su samodostatni i određuju način života regije.

Nacionalni parkovi u Mađarskoj

Nacionalni park Őrség


Josef Huber Edler von Szekelyföld (Beč, 17. lipnja 1868. – Perchtoldsdorf, 26. srpnja 1944.) je bio austrougarski general i vojni zapovjednik. Tijekom Prvog svjetskog rata obnašao je dužnost načelnika stožera VI. korpusa i 1. armije na Istočnom i Rumunjskom bojištu.

Vojna karijera
Josef Huber von Szekelyföld je rođen 17. lipnja 1868. u Beču. Sin je Josefa Hubera i Katharine Antonie Stöger. U austrougarsku vojsku stupa 1885. godine služeći u 38. pješačkoj pukovniji, nakon čega se od iduće, 1886. godine, nalazi na službi u 46. pješačkoj pukovniji. Tijekom osam godina službe u 46. pješačkoj pukovniji promaknut je u svibnju 1889. u čin poručnika, te u studenom 1893. u čin natporučnika. Od 1894. pohađa Ratnu školu u Beču koju završava 1896. godine, nakon čega je raspoređen kao stožerni časnik na službu u stožer 70. pješačke brigade. Od 1898. zapovijeda satnijom, a te iste godine, u studenom, je unaprijeđen u čin satnika. Od 1900. raspoređen je na službu u Glavni stožer uz koju dužnost obnaša i dužnost predavača u Kadetskoj pješačkoj školi. Godine 1907. imenovan je načelnikom stožera 16. pješačke divizije koju dužnost obnaša do 1909. godine. U studenom 1908. promaknut je u čin bojnika, dok od iduće, 1909. godine radi kao predavač u Ratnoj školi i to do 1912. godine. U međuvremenu je, u studenom 1911., unaprijeđen u čin potpukovnika, nakon čega se od 1912. nalazi na službi u 44. pješačkoj pukovniji. U listopadu 1913. imenovan je načelnikom stožera VI. korpusa na kojoj dužnosti se nalazi i na početku Prvog svjetskog rata. Neposredno pred početak rata, u srpnju 1914., promaknut je u čin pukovnika.

Prvi svjetski rat
Na početku Prvog svjetskog rata VI. korpus kojemu je Huber bio načelnikom stožera, a kojim je zapovijedao Svetozar Borojević, nalazio se na Istočnom bojištu u sastavu 4. armije. Sa VI. korpusom, kojim je od početka rujna zapovijedao Artur Arz von Straussenburg, sudjeluje u Bitci kod Komarowa i Galicijskoj bitci, te nakon toga u pokušaju deblokade Przemysla i u studenom u Bitci kod Limanowe-Lapanowa. Tijekom 1915. VI. korpus sudjeluje u borbama u Karpatima, te u svibnju u uspješnoj ofenzivi Gorlice-Tarnow tijekom koje korpus zauzima Brest-Litovsk. U kolovozu 1915. VI. korpus ulazi u sastav 7. armije u sklopu koje sudjeluje u ljeto 1916. u zaustavljanju Brusilovljeve ofenzive.

Kad je Arz von Straussenburg u kolovozu 1916. imenovan zapovjednikom ponovno ustrojene 1. armije sa svrhom obrane Transilvanije, Huber je imenovan njegovim načelnikom stožera. Sa 1. armijom istom sudjeluje u Bitci za Transilvaniju, te nakon toga štiteći bok njemačke 9. armije u zauzimanju većine Rumunjske. Dužnost načelnika stožera 1. armije obnaša do travnja 1918. kada je armija nakon potpisivanja Brest-Litovskog mira raspuštena. U međuvremenu je, u studenom 1917., promaknut u čin general bojnika. Od lipnja 1918. pa do kraja rata obnaša dužnost načelnika stožera Vojnog zapovjedništva u Poljskoj.

Poslije rata
Nakon završetka rata Huber je sa 1. siječnjem 1919. umirovljen. Preminuo je 26. srpnja 1944. u 77. godini života u Perchtoldsdorfu.

Vanjske poveznice
      Josef Huber von Szekelyföld na stranici Armedconflicts.com

Izvori

Austrougarski vojni zapovjednici u Prvom svjetskom ratu

Josef Huber von Szekelyföld


تَرْجَالَة أو تُرْجِيلَة  هي مدينة وبلدية تقع في مقاطعة قصرش بمنطقة إكستريمادورا بغربي إسبانيا. بلغ عدد سكانها 10,296 نسمة عام 2007. وتبلغ مساحتها 655 ، وبذلك تكون كثافتها السكانية 0,02 نسمة\. يبلغ ارتفاعها 564 م عن سطح البحر.

توأمة
لترجالة اتفاقيات توأمة مع كل من:

 تروخيو

 الماجرو

 سانتا في دي أنتيوكيا
 بيورا
 أورديثيا

أعلام
 غونثالو بيثارو
 غاسبار دي كارفاغال
 هيرناندو بيزارو
 فرانثيسكو بيثارو
 خوان بيزارو

المراجع

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 إسبانيا.

وصلات خارجية
 موقع رسمي

أماكن مأهولة في قصرش
بلديات قصرش

ترجالة


Edenbridge puede hacer referencia a:

 Edenbridge, una parroquia civil y una villa en el condado de Kent (Inglaterra).
 Edenbridge y Edenbridge Town, dos estaciones de ferrocarril en la localidad anterior.
 Edenbridge, una banda musical de Austria.

Edenbridge


Svätuš este o comună slovacă, aflată în districtul Sobrance din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 109 locuitori. Se învecinează cu Porostov, Kristy, Tašuľa,  și Blatná Polianka.

Istoric
Localitatea Svätuš este atestată documentar din 1386.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Svätuš


Dub je naselje u Boki kotorskoj, u općini Kotor.

Zemljopisni položaj

Povijest

Stanovništvo

Nacionalni sastav po popisu 2003.
 Srbi -  160
 Crnogorci -  52
 Bošnjaci -  7
 Hrvati -  5
 Slovenci - 1
 ostali -  5

Uprava

Gospodarstvo

Kultura

Znamenitosti

Šport

Izvori

Vanjske poveznice

Naselja u Boki kotorskoj

Dub (Kotor, Crna Gora)


Las elecciones federales de México de 1824 se llevaron a cabo en agosto de 1824. Fueron las primeras elecciones en el país en el que se eligió a su gobernante.

En ellas se eligieron los siguientes cargos de elección indirecta:

 Presidente de la República. Jefe de Estado y de Gobierno, electo por un periodo de cuatro años (1825-1829), sin posibilidad de reelección inmediata, del cual tomaría posesión el 1 de abril de 1825.  El candidato electo fue Guadalupe Victoria.
Vicepresidente de la República. Substituto constitucional del presidente, electo para el mismo periodo como el segunda candidato más votado para el cargo de presidente. El candidato electo fue Nicolás Bravo.
38 senadores. Miembros de la cámara alta del Congreso General, dos electos por mayoría absoluta por los congresos locales de cada estado para un periodo, por única ocasión, de cuatro años que conformó a partir del 1 de enero de 1825 el I Congreso Constitucional.
No obstante, el Congreso Constituyente cambió la fecha de posesión al 10 de octubre de 1824 por el fin del gobierno provisional.

Resultados electorales del presidente y vicepresidente

Véase también
 Primera República Federal (México)
 Anexo:Elecciones federales en México

Referencias

Biografía

1824
1824
México
México

Elecciones federales de México de 1824


Topkapı Sarayı (Osmanlı Türkçesi: طوپقپو سرايى), İstanbul Sarayburnu'nda, Osmanlı İmparatorluğu'nun 600 yıllık tarihinin 400 yılı boyunca, devletin idare merkezi olarak kullanılan ve Osmanlı padişahlarının yaşadığı saraydır. Bir zamanlar içinde 4.000'e yakın insan yaşamıştır.

Topkapı Sarayı Fatih Sultan Mehmed tarafından 1478'de yaptırılmış, Abdülmecid'in Dolmabahçe Sarayı'nı yaptırmasına kadar yaklaşık 380 sene boyunca devletin idare merkezi ve Osmanlı padişahlarının resmi ikâmetgâhı olmuştur. Kuruluş yıllarında yaklaşık 700.000 m²'lik bir alanda yer alan sarayın bugünkü alanı 80.000 m²'dir.

Topkapı Sarayı, padişahın ve saray halkının Dolmabahçe Sarayı, Yıldız Sarayı ve diğer saraylarda yaşamaya başlaması ile birlikte boşaltılmıştır. Padişahlar tarafından terk edildikten sonra da içinde birçok görevlinin yaşadığı Topkapı Sarayı hiçbir zaman önemini kaybetmemiştir. Saray zaman zaman onarılmıştır. Ramazan ayı içerisinde padişah ve ailesi tarafından ziyaret edilen Kutsal Emanetler'in bulunduğu Hırka-i Saadet Dairesi'nin her yıl bakımının yapılmasına ayrı bir önem verilmiştir.

Topkapı Sarayı'nın ilk defa, adeta bir müze gibi ziyarete açılması Abdülmecid dönemine rastlamıştır. O dönemin İngiliz elçisine Topkapı Sarayı Hazinesi'ndeki eşyalar gösterilmiştir. Bundan sonra Topkapı Sarayı Hazinesi'ndeki eski eserleri yabancılara göstermek gelenek haline gelir ve Abdülaziz zamanında, ampir üslupta camekanlı vitrinler yaptırılır, hazinedeki eski eserler bu vitrinler içinde yabancılara gösterilmeye başlanır. II. Abdülhamid tahttan indirildiği sıralarda Topkapı Sarayı Hazine-i Hümâyûn'un pazar ve salı günleri olmak üzere halkın ziyaretine açılması düşünülmüşse de bu gerçekleşememiştir.

Mustafa Kemal Atatürk'ün emriyle 3 Nisan 1924 tarihinde halkın ziyaretine açılmak üzere İstanbul Âsâr-ı Atika Müzeleri Müdürlüğü'ne bağlanan Topkapı Sarayı önce Hazine Kethüdalığı, sonra Hazine Müdüriyeti adıyla hizmet vermeye başlamıştır. Bugün ise Topkapı Sarayı Müzesi Müdürlüğü adıyla hizmet vermeye devam etmektedir.

1924 yılında bazı ufak onarımlar yapıldıktan ve ziyaretçilerin gezebilmeleri için gereken idari önlemler de alındıktan sonra Topkapı Sarayı 9 Ekim 1924 tarihinde müze olarak ziyarete açılmıştır. O tarihte ziyarete açılan bölümler Kubbealtı, Arz Odası, Mecidiye Köşkü, Hekimbaşı Odası, Mustafa Paşa Köşkü ve Bağdat Köşkü'dür.

Günümüzde büyük turist kitlelerini kendine çeken saray 1985 yılında UNESCO Dünya Mirasları Listesi'ne giren İstanbul Tarihî yarımada içerisindeki tarihi eserlerin en başında gelmektedir. Günümüzde müze olarak hizmet vermektedir.

Topkapı Sarayı'nın bölümleri

Topkapı Sarayı, Marmara Denizi, İstanbul Boğazı ve Haliç arasında kalan tarihsel İstanbul yarımadasının ucundaki Sarayburnu'nda Bizans akropolü üzerinde kurulmuştur. Saray, kara tarafından Fatih Sultan Mehmed'in yaptırdığı Sûr-ı Sultâni, deniz tarafından ise Bizans surları ile şehirden ayrılmıştır. Çeşitli kara kapılarıyla ve deniz kapılarıyla saray içerisindeki değişik yerlere açılan kapıların haricinde, sarayın anıtsal girişi Ayasofya'nın arkasında bulunan Bâb-ı Hümâyûn (Saltanat Kapısı)dur.
Topkapı Sarayı yönetim, eğitim yeri ve padişahın ikâmetgâhı olması sebebiyle oluşturulan yapılanmaya uygun olarak iki ana bölüme ayrılmıştır. Bunlar, birinci ve ikinci avludaki hizmet yapılarından oluşan Birun ile iç örgütlenme ile ilgili yapılardan oluşan Enderûn'dur.

Saray-ı Hümayun ve İç Saray
Surlarla çevrili Saray-ı Hümayun'un yapıları:
Bab-ı Hümayun (Saltanat Kapısı), Hasbahçe (Gülhane Parkı), Istabl-ı Âmire (Has Ahırlar), Soğukçeşme Kapısı, Otluk Kapısı, Odun Kapısı, Balıkhane Kapısı, Vükela Kapısı, Yalıköşkü Kapısı, Alay Köşkü, Sepetçiler Kasrı, Yalı Köşkü,  İncili Köşk, Şevkiye Köşkü, Eski Kayıkhaneler, Yeni Darphane, Darphane Köşkü, Gülhane Kasrı, Gotlar Sütunu, Çinili Köşk, Revan Köşkü, Bağdat Köşkü, III. Osman Taşlığı, Sofa Köşkü

İç saraydaki yapılar:
Bâbüsselâm (Selam Kapısı), Mutfak kanadı, Babüssaade (Saadet Kapısı), Arz Odası, Fatih Köşkü, Hekimbaşı odası, Ağalar Camii, İç hazine, Raht Hazinesi, Has Ahır, Kubbealtı, III. Ahmet Kütüphanesi, Sünnet odası, III. Murat Köşkü (DBİA, C.7, 283-5)

Bab-ı Hümayun (Saltanat Kapısı)

Sarayı şehirden ayıran ve Fatih Sultan Mehmed tarafından sarayın inşaatıyla birlikte yaptırılmış olan Sur-i Sultani içerisindeki saray alanına Bâb-ı Hümâyûn'dan girilmektedir.

Kapının en üstünde Ali bin Yahya Sofi tarafından yazılmış bulunan müsemmen (karşılıklı) tarzda, celi sülüs hat ile Hicr Suresi'nin 45-48. ayetleri yazılıdır. Kapının üstündeki ilk kitabede sadeleştirilmiş şekliyle şöyle yazar: "Bu mübarek kale, Allah'ın rızası ve inayetiyle bina edilmiş. Karaların sultanı, denizlerin hakanı, iki alemde Allah'ın gölgesi, Doğu'da ve Batı'da Allah'ın yardımı, su ve toprağın kahramanı, Konstantiniyye'nin fatihi ve cihan fetihlerinin babası olan Sultan Mehmed Han oğlu Sultan Murad Han oğlu Sultan Mehmed Han'ın Allah Teala onun hükümdarlığını ebedi kılsın ve makamını feleğin en parlak yıldızının üstüne çıkarsın, Ebu'l Feth Sultan Mehmed Han emriyle 883(Hicri) yılının mübarek Ramazan ayında(Kasım-Aralık 1478) imar ve inşa edildi." ifadesi yer alır.

Kitabenin altında ve kapının iç tarafında bulunan II. Mahmud ve Abdülaziz'e ait tuğralardan, kapının birkaç defa onarıldığı anlaşılmaktadır.

Bab-ı Hümayun'un iki yanında, kapıcılara ayrılmış küçük odalar vardır. Kapının üstünde 1766 yılında yandığı için günümüze ulaşamayan, Fatih Sultan Mehmed'in kendisi için yaptırdığı köşk biçiminde küçük bir daire vardı. Üst katın asıl önemi Beytül mâl (Kapı arası hazinesi) olarak kullanılmış olmasıdır. Padişahın ölen kulları veya varissiz ölen şahısların servetlerinin sultan hazinesine alınması sistemi olan muhallefat sistemi ile bağlantılı olan bu mekan, sultan hazinesine alınmayan emtianın yedi sene emanete alındığı mekan olarak kullanılmıştır.

I. Avlu (Alay Meydanı)
Bab-ı Hümayun'dan girilen, asimetrik planlı bu avluya saray-kent-devlet üçlü yönetim sisteminin ikinci derecede öneme sahip olan yapıları yerleştirilmiştir. Burası halkın belirli günlerde girebildiği ve devletle olan ilişkilerini yürüttüğü bir merkez niteliğindedir. Devlet erkanının at ile girebildiği tek alandır.

Bab-ı Hümayun'u Bab-üs Selam'a bağlayan 300 metre uzunluğundaki ağaçlı yol sultanların Cülus, Sefer, Cuma Selamlıklarına ihtişamla geçtiklerine sahne olmuştur. Bu avlu aynı zamanda Elçi alayları, Beşik alayları ile Valide Sultanların saraya taşınmasındaki Valide alaylarına da sahne olmuştur.

Alay Meydanı'nında bulunan hizmet yapıları

Sol tarafta sarayın ihtiyacını karşılayan odun ambarı ve hasırcılar ocakları bulunmaktaydı. Hamamları, koğuşları, işlikleri, ahırları ile bir bütün teşkil eden bu kısımlar günümüze ulaşamamıştır. Avlunun sol tarafındaki, günümüzde  Karakol Restoran olarak hizmet veren  bina, Osmanlı döneminde Topkapı Sarayı'nın dış karakolu olarak kullanılmaktaydı.

Bu yapılardan sonra gelen Fatih Sultan Mehmed döneminden itibaren Cebehane olarak kullanılan Aya İrini Kilisesi günümüze ulaşmış ender yapılardandır. Cebehane'nin yanından başlayarak sarayın bahçelerine ve Çinili Köşk'e geçit veren yol boyunca uzanan bu yapılar günümüze tamamıyla değişmiş olarak gelmiştir.

Darphanenin 17.786 metrekarelik kısmı günümüze ulaşmıştır, Darphane Genel Müdürlüğü Damga Matbaası Daire Başkanlığı, Röleve ve Anıtlar Müdürlüğü ile Restorasyon ve Konservasyon Merkez Laboratuvarı Müdürlüğü bu yapıların bir kısmını kullanmaktadır. Koz bekçileri kapısından sonra gelerek İstanbul Arkeoloji Müzeleri'nin karşısında kalan yapıları Türkiye Cumhuriyeti Kültür ve Turizm Bakanlığı'ndan kiralayan Tarih Vakfı kullanmaktadır.

Günümüzde I. Avlu'da Bulunmayan Yapılar

Darphane binalarının sonunda Kız bekçileri veya Koz bekçileri adı verilen bir kuruluşun yerinin bulunduğu bilinmektedir. Görevleri depoların ve haremin dıştan korunması olan Koz Bekçiler Ocağı'nın bulunduğu kısımdaki yolun üzerindeki kapı da Koz Bekçiler Kapısı adıyla anılmaktadır.

Bâb-ı Hümâyûn'un girişinden itibaren sağ tarafta sırasıyla Enderûn Hastahanesi, sarayın Marmara Denizi tarafındaki yapılarına ve bahçelerine inen yol ile Dizme ya da Dizme Kapısı denilen kapı, Hasfırın ve Dolap Ocağı vardı.

Kapının girişine yaklaştıkça II. Abdülhamid tarafından meydanın bu kenarındaki duvara taşınan 16. yüzyıla ait Cellat Çeşmesi görülür. Yolun sol tarafında ise avlunun Bab-üs Selam'a yakın kısmında küçük sekizgen köşk biçiminde bir yapı bulunuyordu. Külah biçiminde sivri çatısı olan yapı Kağıt Emini Kulesi veya Deavi Kasrı olarak  da tanınmaktadır. Buraya her gün Kubbealtı vezirlerinden biri gelerek halkın verdiği dilekçeleri toplar, dava sahiplerini dinler ve konuyu Dîvân-ı Hümâyun'a sunardı.

Bugün aşağı yukarı bu mekânın bulunduğu yerde saraya giren-çıkan ziyaretçilere yiyecek-içecek servisi yapılan DÖSİM'e ait çay bahçesi bulunmaktadır.

Bâbüsselâm (Selam Kapısı / Orta Kapı)

Bâbüsselâm (Selam Kapısı), II. Mehmed tarafından 1468 yılında yaptırılmıştır. Kanunî döneminde yapılan onarımlardan sonra, kesme taştan, geniş kemerli portal tonozu, yan nişleri ile 16. yüzyıl Osmanlı mimarisinin klasik unsurlarını yansıtan kapı, İki kulesi ile çağdaşı Avrupa kale kapılarına da benzer. Demir kapı 1524'te İsa bin Mehmed tarafından yapılmıştır. I. Avluya bakan cephede Kelime-i Tevhid, Sultan II. Mahmud tuğrası, yanlarda 1758 tarihli tamir kitabeleri ve Sultan III. Mustafa tuğraları vardır.

II. Avlu (Divan Meydanı) Bâbüssaâde
Avlu, tahminen 1465 yılında Fatih Sultan Mehmet döneminde yapılmıştır. Etrafında saray hastanesi, pastane, Yeniçeri kışlaları, Istabl-ı Âmire adlı ahırlar, Harem bulunur. Kuzeyinde divan, güneyinde saray mutfakları vardır. Arkeolojik çalışmalarda Bizans ve Roma kalıntıları sarayda bulunmuştur. Bu buluntular 2. Avlu'da saray mutfaklarının önünde sergilenir. Sarayın altında Bizans döneminden kalma bir sarnıç vardır. Osmanlı döneminde kullanımdayken avluda büyük sayıda tavus kuşları ve ceylanlar bulunurdu. Istabl-ı Âmire (Has Ahırlar), II. Mehmed tarafından yaptırılıp I. Süleyman döneminde yenilenmiştir. Raht Hazinesi adı verilen geniş bir hazine mahrem ahırında tutulur. Harem ağası Beşir Ağa adına 18. yapılmış Beşir Ağa Cami ve Hamamı da burada bulunur.

Saray Mutfakları ve Porselen Koleksiyonu
Mutfaklar avluyla Marmara Denizi arasındaki bir iç sokakta bulunur. Edirne Sarayı'nın mutfaklarından ilham alan saray mutfakları 15. yüzyılda inşa edilmiştir. 1574 yangınından sonra hasar alan mutfaklar Mimar Sinan tarafından tekrar tasarlanmıştır.

Osmanlı İmparatorluğu'nun en büyük mutfaklarıdır. Sayıları 800'e varan mutfak çalışanları yaklaşık 4.000 insana yemek sağlamaktan sorumluydu. Mutfaklar yurtlar, hamamlar ve çalışanlar için bir cami içerirdi, ancak bunların çoğunluğu zamanla yok oldu.

Kubbealtı
Kubbealtı, Dîvân-ı Hümâyûn'a (Padişah Divanı) ev sahipliği yapardı. Fatih Sultan Mehmed'ten sonraki dönemde sadrazam (veya vezîr-i âzam) bu divanın başkanlığı görevini üstlenirdi.

Hazine-ı Âmire (Dîvân-ı Hümâyûn Hazinesi)
III. Avluda "iç" bir hazine daha olduğu için Dîvân-ı Hümâyûn Hazinesi'ne dış hazine denir. Yapılma zamanı belli olmasa da, inşa  edilme şekli ve planlarından 15. yüzyılın sonlarında Kanuni döneminde yapıldığı tahmin edilir.

Hazinede imparatorluğun mali yönetimi yapılırdı. Mali yöneticilerin vezirlere, elçilere ve saray sakinlerine verecekleri değerli kaftanlar, mücevherler ve diğer hediyeler burada saklanırdı. Yeniçerilerin üç ayda bir aldıkları ulufe adlı maaş burada bulunurdu. Topkapı Sarayı'nın müze hâline getirilmesinden 4 yıl sonra(1928) Topkapı Sarayı'nın silah ve zırh koleksiyonu bu binada sergilenir.

1937'de yapılan arkeolojik çalışmalarda, binanın önünde 5. yüzyıldan kalma bir bazilika bulunur. Bu bazilika çıkarılan diğer kiliselerle eşleştirilemediğinden "Saray Bazilikası" olarak bilinir.

Galeri

Ayrıca bakınız
 Adalet Kulesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Topkapı Sarayı - Millisaraylar.gov.tr
 Sarayın 3 Boyutlu Resimleri / Sanal Turu
 Kültür ve Turizm Bakanlığı Topkapı Sarayı sayfası
 Topkapı Sarayı Tanıtım ve Fotoğrafları
 Topkapı Sarayı Sayfası - Bilkent Üniversitesi
 T.C. İstanbul Valiliği (Harika İstanbul) / Topkapı Sarayı Müzesi ve Tanıtımı
 Uzaydan Topkapı Sarayı

Türk lirası üstünde görünen yapılar
İstanbul'un Tarihî Alanları

Topkapı Sarayı


Confinada é uma webcomic brasileira criada em 2020 por Leandro Assis e Triscila Oliveira.

História

No início de 2020, pouco depois do começo da pandemia de COVID-19, os autores Leandro Assis e Triscila Olvieira decidiram dar uma pausa na webcomic Os Santos, que publicavam semanalmente no Instagram, porque já havia um planejamento para a história e não seria possível encaixar o que estava acontecendo no país por conta da pandemia.

Para não deixarem publicar uma HQ regularmente, criaram a série Confinada, uma espécie de spin-off de Os Santos por trazer como uma das protagonistas a sobrinha dos personagens que davam título à série anterior, mas com foco em personagens novos. A nova publicação manteve a ênfase na crítica social, abordando o período de confinamento decorrente da pandemia.

Pouco depois da conclusão da história, em 2021, foi iniciado um financiamento coletivo pela editora Todavia na plataforma Catarse com o objetivo de publicar a versão impressa de Confinada. A campanha bateu o recorde da plataforma em quantidade de apoiadores: 7.859 pessoas, em uma arrecadação total de R$ 611.445,00 (quase nove vezes a meta original de R$ 69 mil). Por conta do volume de apoio, 600 exemplares do livro foram doados para 100 bibliotecas comunitárias de todas as regiões do país e para outras entidades de São Paulo e 220 volumes de títulos diversos da editora foram doados para a Biblioteca de São Paulo.

Sinopse

Fran Clemente é uma milionária influencer que mora sozinha em uma cobertura no Rio de Janeiro e tem três empregadas domésticas. Quando começa a pandemia de COVID-19, seguida por um lockdown, apenas uma das três empregadas, Ju, aceita passar o período de quarentena com Fran, enquanto as outras duas são mandadas para casa recebendo apenas metade do salário.

A convivência das duas, "confinadas" no apartamento de mil metros quadrados (embora Ju tenha que se limitar ao "quartinho de empregada" sem ar condicionado na área de serviço), vai se tornando cada vez mais difícil à medida em que crescem os conflitos decorrentes das desigualdades sociais e do racismo. Em paralelo, a HQ mostra o quanto a pandemia afetou os brasileiros de forma diferente, de acordo com o acesso de cada um a cuidados médicos e outras questões sociais.

Prêmios e indicações

Em 2022, a edição impressa de Confinada ganhou o Prêmio Angelo Agostini de melhor lançamento. Além disso, Leandro e Triscila também ganharam o prêmio de melhores roteiristas. Além disso, o livro também foi finalista em cinco categorias da CCXP Awards: melhor quadrinho, melhor quadrinista (Leandro), melhor roteirista (Leandro e Triscila), melhor desenhista (Leandro) e melhor arte-finalista (Leandro).

Webcomics do Brasil
Obras sobre a pandemia de COVID-19
Obras ganhadoras do Prêmio Angelo Agostini

Confinada


(5307) Paul-Andre, denumire internațională (5307) Paul-André, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5307 Paul-André este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Edward L. G. Bowell. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,41 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 7,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1980
Centura de asteroizi

5307 Paul-André


Julius Heinrich von Buggenhagen (* 18. September 1768 in Papitz; † 18. November 1827 in Duisburg) war ein preußischer Kriegs- und Domänenrat und Landrat.

Leben
Julius Heinrich entstammte der adeligen Familie Buggenhagen und war der Sohn von Julius Ernst von Buggenhagen (1736–1806) und dessen Cousine Marie Angelika Henrietta Digeon von Monteton (1749–1823). Sein Vater war von 1777 bis 1793 Kammerpräsident in Kleve und 1797 Etat- und Kriegsminister im Generaldirektorium und Chef der General-Tabaks-Administration. Julius Heinrich trat zunächst 1777 als Fahnenjunker für kurze Zeit dem Militär bei. Er musste sich jedoch seinem Vater fügen, der die Aufnahme eines Studiums für vorsah. Nachdem der Vater zum Kammerpräsidenten ernannt worden war, begleitete er ihn nach Kleve und wurde dort von Hauslehrern unterrichtet. 1784 besuchte er das Königliche Pädagogium und ab 1787 die Universität in Halle. 1789 ging er an die Universität Frankfurt (Oder), wo er sein dreijähriges Studium abschloss. Anschließend trat er in Kleve eine Stelle als Kammerreferendar an.

1793 wurde er Referendar bei Departement des Ministers von Heinitz in Berlin und wechselte später als Kammerassessor nach Küstrin. Beim Generaldirektorium war er für die General-Tabaksadministration zuständig. 1797 wurde er zum Kriegs- und Domänenrat in Küstrin ernannt.

Auf eigenen Wunsch wurde er 1798 wieder bei der Kriegs- und Domänenkammer in Küstrin angestellt. 1802 wurde er Landrat des Kreises Wesel mit Sitz und Stimme in der Cleveschen Kammer. Bereits 1796 war das Gut Bärenkamp in seinen Besitz gelangt, wo er ab jetzt wohnte. Bei der Vereinigung des Kreises Wesel mit dem Kreis Emmerich verlor er sein Amt. Während der Befreiungskriege gehörte er dem Landsturm an. 1816 wurde er landrätlicher Kommissarius und Wirklicher Landrat des Kreises Dinslaken. 1823 wurde er Landrat des aus den Kreisen Dinslaken und Essen gebildeten Kreises Duisburg. 1824 siedelte er an den Amtssitz Duisburg über.

Am 18. Januar 1826 wurde er mit dem Roten Adlerorden ausgezeichnet.

Er war der erste Meister vom Stuhl der St. Johannis Freimaurerloge "Zur Deutschen Burg" in Duisburg (1820–1822).

Familie
Er heiratete 1797 in Küstrin Juliane Frederike Schulz (* 1778; † 20. September 1799). Nach dem Tod seiner ersten Frau heiratete er am 24. April 1809 Johanne Luise Henriette (* 4. Februar 1789).
Buggenhagen hatte drei Söhne:
 Heinrich Ferdinand († 17. Februar 1808), Adelslegitimation am 25. Juli 1806
 Sohn (1810–1810)
 Melchior Julius (* 9. April 1811; † 21. März 1890) ⚭ Auguste Charlotte Geyer (* 24. April 1808; † 29. Januar 1857)

Literatur
 Julius Heinrich v. Buggenhagen. In: Neuer Nekrolog der Deutschen. 1827, Band 5, Teil 2, Bernhard Friedrich Voigt, Ilmenau 1829, S. 957–960.
 Jahrbuch des Deutschen Adels, Band 1, 1896, S. 376 f
 Bernd Haunfelder, Von der Niederlausitz an den Niederrhein – Die Herren von Buggenhagen in Kleve und Dinslaken. Familie und Nachkommen (= Stadtgeschichte Dinslaken – Quellen und Forschungen. Neue Forschungen. Band 4), Dinslaken 2023, ISBN 978-3-9819992-4-2.

Einzelnachweise

Landrat (Kreis Dinslaken)
Landrat (Kreis Duisburg)
Kriegsminister (Preußen)
Kriegs- und Domänenrat
Verwaltungsjurist
Träger des Roten Adlerordens (Ausprägung unbekannt)
Person in den Koalitionskriegen (Preußen)
Geboren 1768
Gestorben 1827
Mann

Julius Heinrich von Buggenhagen


Alessandro Nunes (født 2. marts 1982) er en brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Alessandro Nunes


Sefaköy, İstanbul'da Balkan göçmenlerinin yoğun olarak yerleşik oldukları bir semttir.

Küçükçekmece ilçesinin kaymakamlık, emniyet, nüfus, tapu müdürlüğü gibi kamu bina ve hizmet alanları bu semtte yer alır. Bir anlamda ilçenin merkezi konumundadır.

Sefaköy semtindeki mahalleler
 Fevzi Çakmak
 Gültepe
 İnönü
 Kartaltepe
 Kemalpaşa
 Sultanmurat
 Tevfikbey

Hakkında
Sefaköy, 1967'de belde belediyesi statüsü kazanmıştır. 12 Eylül askeri müdahalesine kadar bu statüsünü sürdürmüştür. Bu tarihten sonra İstanbul Belediyesi şube müdürlerince idare edilmiştir. 1988'de ise yeniden belediye olan Küçükçekmece'ye bağlanmıştır.

Ulaşım
Semte Metrobüs ile ulaşmak mümkündür. Aynı zamanda birçok İETT hattı semtten geçmektedir.

Adları
Safraköy
Sofraköy
Sefaköy

Bir rivayete göre kervan yolları arasında bulunan Sefaköy'ün ilk ismi Sofraköy'dür. .Konumu itibarıyla korunaklı bir yer olduğundan duraklama, dinlenme yeri olarak da söylenmektedir.Diğer bir rivayete göre ise Osmanlı padişahları bu bölgeyi avlanmak için kullanmaktaymış.

Spor kulüpleri
Küçükçekmece ilçesinin en eski üç kulübünden biri olan Sefaköyspor, 1959'da Tevfikbey'de kurulmuştur. Sefaköyspor dışında, Sefaköy Kartalspor,  İstanbul Balkanspor, Söğütlüçeşmespor, Gültepe Özgençlikspor, İstanbul Sinopspor, Filizspor, Öz Muratspor, İstanbul Trabzonspor, Yeni Ufukspor ve Alkanspor kulüpleri vardır.

Kaynakça

Küçükçekmece'nin semtleri

Sefaköy, Küçükçekmece


An Eriocaulon nigrobracteatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni E.L.Bridges ngan Orzell. An Eriocaulon nigrobracteatum in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon nigrobracteatum


Srpska državna straža (skraćeno SDS) je bila kolaboracionistička organizacijska policijsko-vojna postrojba Ministarstva unutarnjih poslova Vlade narodnog spasa na čijem je čelu bio Milan Nedić, a čiji je djelokrug bio na teritoriju Srbije pod okupacijom Trećeg Reicha, od listopada 1941. do listopada 1944. Službenog je stvorena 3. ožujka 1942. godine. Cijeli je rat bila najbrojnija kvislinška formacija. Popunjavali su ju žandari bivše Kraljevine Jugoslavije, četnici Koste Pećanca, legalizirani četnici Dragoljuba Mihailovića i manji dio prisilno mobiliziranih. Bila je pod neposrednim nadzorom Vojnog zapovjedništva Wehrmachta, a djelovala samostalno obavljajući klasični policijski posao koji je bio u nadležnosti Ministarstva unutarnjih poslova kao što je održavanje javnog reda i mira, privođenje prijestupnika, razbojnika, ubojica i ostalih zločinaca. Tijekom samog osnivanja, jeseni 1941. bila je angažirana u sukobima protiv partizana, nakon toga prešla je u redovno stanje sve do siječnja 1944. kada je ponovo angažirana u oružanim sukobima protiv partizana. Tijekom rujna i listopada 1944. dio postrojbi prelazi u sastav JVuO, organizirano se probijajući s njemačkom vojskom preko Sandžaka u istočnu Bosnu. Od Sarajeva, Nijemci su ih siječnja 1945. prebacili željeznicom u Austriju, odakle su raspoređeni u Sloveniju a potom na zapad Hrvatske u Istru, te na koncu u Italiji. Teritorij na kojoj su postrojbe SDS bile nadležne i imale isključivo operativno delovanje bila je Srbija pod njemačkom okupacijom.
U početku je u sastavu Srpske državne straže bila i Banatska državna straža u autonomnom Banatu, koja je poslije potpuno odvojena od srpskih organa. Zapovjednici SDS-a bili su pukovnik Jovan Trišić i poslije general Borivoje Jonić.

Stražarski i dočasnički činovi
 Stražar pripravnik
 Stražar
 Kaplar
 Podnarednik
 Narednik
 Narednik-vodnik

Časnički činovi
 Potporučnik pripravnik
 Potporučnik
 Poručnik
 Kapetan
 Major
 Potpukovnik
 Pukovnik
 General

Izvori

Literatura

Vanjske poveznice
Srpska državna straža na vojska.net

Srbija u Drugom svjetskom ratu

Srpska državna straža


An Eria glandulifera in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Deori ngan Sandhyajyoti Phukan. An Eria glandulifera in nahilalakip ha genus nga Eria, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Assam. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eria

Eria glandulifera


مغرومة هو أحد ألبومات المطربة نجوى كرم وصدر في عام 1998 وقد احتوى الألبوم على ثمان أغاني.

الأغاني

 التوبة	 04:14
	طلة ملك		05:03
	عم بيقولوا		04:46
	غمزه		04:46
	محسوب علي		05:02
	مغرومة		04:29
	نقطه عالسطر		04:45
 ودعتو		04:09

ألبومات 1998
ألبومات شركة روتانا
ألبومات نجوى كرم

مغرومة (ألبوم)


Ivana Marie Trump (; n. 30 octombrie 1981) este o femeie de afaceri, fost fotomodel american și fiica celui de-al 45-lea președinte al Statelor Unite, Donald Trump, și a primei sale soții, fostul model Ivana Trump.

Trump a fost vicepreședinte executiv al companiei tatălui său - The Trump Organization - și a servit drept consilier în consiliul emisiunii tatălui său The Apprentice. S-a mutat la Washington, D.C. în ianuarie 2017, după ce soțul ei, Jared Kushner, a fost numit în funcția de consilier principal al președintelui Statelor Unite de către tatăl ei.

Începând cu sfârșitul lunii martie 2017 și până în 2021, atunci când s-a încheiat mandatul lui Donald Trump, Ivanka a lucrat în administrația tatălui ei ca asistentă a președintelui.

Referințe

Legături externe

 Biography at Trump.com (archived)
 Ivanka Trump – Fashion, Family & Lifestyle
 Ivanka Trump – Jewelry Collection

Americani în viață
Politicieni americani

Ivanka Trump


An Carex hordeistichos in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dominique Villars. An Carex hordeistichos in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex hordeistichos


Austromatthaea, monotipski biljni rod iz porodice boldovki, dio reda lovorolike. Jedina vrsta je A. elegans, 2 do 6 metara visok grm iz Queenslanda, Australija

Javlja se na visinama od razine mora do 1000 m n/m.

Izvori

Boldovke
Flora Queenslanda

Austromatthaea


أبورتيونيتي  كما تعرف أيضاً باسم  واختصاراً  هي ثاني مركبة فضاء غير مأهولة من وكالة ناسا أرسلت إلى سطح المريخ في عام 2004 كجزء من برنامج استكشاف المريخ. الروبوت هبط بنجاح على الكوكب يوم 25 يناير 2004 في الساعة 05:05 بالتوقيت العالمي.

هبط المسبار أبورتونيتي على كوكب المريخ في مهمة بحث عن المياه على سطحه ودراسة صخوره وتربته، لتكون الثانية بعد نظيره المسبار سبيريت، الذي أرسلته وكالة الفضاء الأمريكية (ناسا) إلى المريخ قبل أبورتيونيتي بأسبوعين حيث هبط على الجانب الآخر للمريخ. والمسبار سبيريت توأم لمسبار أبورتيونيتي ويماثله تماما من ناحية التركيب وما يحمله من أجهزة علمية للفحص والاختبار.

تركيب أبورتيونيتي
يتشابه تركيب المسبارين أبورتيونيتي وسبيريت الذي أنزلته ناسا على الناحية الأخرى للمريخ. ويتحرك كل منهما على 6 عجلات تشغـّلها اللوحات الشمسية. ويبلغ ارتفاع المسبار 5,1 متر وطوله 6,1 متر وعرضه 3,2 متر، ويزن نحو 185 كيلوجرام. والستة عجلات معلقة مرنة، كل 3 منها مثبتة على قضيب واحد، تسمح بالسير على أرضية وعرة، وتعمل كل عجلة بموتور خاص بها ويمكن توجيه حركة المتجول من الأمام أو الخلف، وهو مصمم للعمل بسلام حتى درجة ميل 30 درجة. وتبلغ سرعته نحو 5 سنتيمتر/ثانية.

تولد اللوحات الشمسية طاقة كهربائية مقدارها 140 واط لمدة 4 ساعات من كل يوم من أيام المريخ (sol). وبغرض استخدام الكهرباء ليلا، زود أبورتيونيتي ببطاريات ليثيوم أيون لتخزين الكهرباء. ويحتوي أبورتيونيتي أيضا على حاسوب من تصنيع آي بي إم ذو ذاكرة الوصول العشوائي سعة 128 ميجا بايت وذاكرة عمل 3 ميجابايت وذاكرة تصوير 256 ميجابايت. ويعمل المسبار في درجات حرارة متباينة بين −40 ° و+40 درجة مئوية، ويحافظ على درجة حرارته الداخلية سخان يعمل بالنظائر المشعة ويكمله سخان يعمل بالكهرباء. ويغطي أبورتيونيتي عازل حراري مصنوع من رقاقة من الذهب.

وقد زود أبورتيونيتي  بهوائي منخفض الكسب يعمل على البث في عرض محزم للموجات اللاسلكية عريض نسبيا وبمعدل منخفض، وهوائي عالي الكسب ذو عاكس مقعر يمكن توجيهه ويعمل بموجة لاسلكية لها عرض محزم محدود. ويقوم الاثنان بالاتصال وإرسال المعلومات إلى الأرض. كما يمكن للهوائي المنخفض الكسب إرسال المعلومات إلى قمر صناعي يدور حول المريخ.

أجهزة علمية يحملها أبورتيونيتي
 كاميرا بانورامية للتصوير البعيد واسعة الأفق،
 كاميرا ملاحية للتوجيه وتحديد الموقع على المريخ،
 مطياف للقياس الحراري، يتعرف على الأحجار ونوع التربة ذات الأهمية، ويمكنه تحليل العينات وتعيين طرق تكوّنها.

والأجهزة العلمية التالية:
 مطياف يعمل بتأثير موسباور يمكنه فحص العينات التي تحتوي على الحديد،
 مطياف أشعة إكس يعمل جسيمات ألفا يمكنه تحليل مركبات العينات ومعرفة نسب مكوناتها، * مغناطيس يلتقط العينات المغناطيسية،
 مجهر يصور الأحجار والتربة،
 خرّامة تخرم الأحجار والأرضية وتأخذ منها عينات.

وتلتقط الكاميرا صورا بعدد 1024 بيكسل طولا و1024 بيكسل عرضا، تُضغط المعلومات وتخزن ثم تـُرسل فيما بعد إلى الأرض حين استدعائها.

أبورتيونيتي على سطح المريخ

نجاح الهبوط

لامس المسبار الفضائي «أبورتيونتي» صباح الأحد 25 يناير 2004 سطح كوكب المريخ، وذلك بعد اسبوع من هبوط توأمه «سبيريت» على الجانب الأخر من الكوكب الأحمر.

وتدحرج المسبار - غير المأهول - والمحمي بوسائد هوائية لمدة عشرة دقائق في أعقاب هبوطه في تمام الساعة 12:05 بالتوقيت المحلي لولاية كاليفورنيا، قبيل توقفه لإرسال إشارات إلى مركز التحكم في الأرض. عثرت على آثار للمياه على سطح المريخ في مارس 2004

أبورتيونيتي ينغرس في الرمال

بعد مسيرة أبورتيونيتي مسافة 5.346 متر بدون صعوبة، حدث في يوم 26 أبريل 2005 الموافق يوم المريخ 446 (سول) أن انغرست عجلات أبورتيونيتي في رمال ناعمة عند محاولته صعود إحدى الكومات. وبدت الصور للمختصين على الأرض أن الأربعة عجلات في مقدمة ومؤخرة المسبار قد انغرست في الرمل إلى مستوي ارتفاع العجلات.

فقام المختصون بالاستعانة بموديل على الأرض، وأجرو عليه مناورات يستطيعون بها إخراج أبورتيونيتي من مأزقه. وبعد عدة محاولات توصل الخبراء إلى طريقة أخرجوا بها أبورتيونيتي من الرمال، وفي كل محاولة كان المسبار يتحرك مجرد مسافة سنتيمترات. وعند انتهاء كل حركة منها كان المسبار يلتقط صورا للمنطقة المحيطة بة ويختبر مكونات جو المريخ. ثم تمت عملية إخراج أبورتيونيتي من الرمال في 4 يونيو 2005، في يوم المريخ (سول 484). أصبحت الستة عجلات لأبورتيونيتي حرة ثانيا وواقفة على أرضية مستوية صلبة. وبعد أن قام أبورتيونيتي بدراسة كوم الرمال هذا الذي أطلق عليه الخبراء لقب بورجاتوري خلال الأيام 498 إلى 510، بدأ أبورتيونيتي المسيرة في اتجاه فوهة إيريبوس  التي تبعد نحو 500متر إلى الجنوب ووصلها عند نهاية العام.

المسيرة إلى فوهة فيكتوريا

خلال مارس 2006 بدأ المسبار المسيرة إلى فوهة فيكتوريا التي يبعد نحو 2 كيلومتر من فوهة أيريبوس حيث يبدو أنها تحتوي على أحجار ترسيبية. وفي الطريق وصل المسبار إلى فوهة بيجل التي يبلغ اتساعها 35 متر وهي تقع على مقربة 500 متر من فيكتوريا. وبعد مضي شهر أصبح المسبار أبورتيونيتي على بعد 200 متر من حافة فيكتوريا.

وبعد أن انفرس المسبار في طريقة عدة مرات في الرمال وصل في 28 سبتمبر 2006 حافة الفوهة. وتبين أن عمقها يبلغ نحو 60 متر وقطرها 800 متر.ويبدو من فحص طبقاتها الصخرية احتوائها الماء. وفي أوائل شهر أكتوبر 2006 نشرت ناسا صورا التقطها القمر الصناعي في فلك المريخ Mars Reconnaissance Orbiter وبدت فيها صورة الفوهة والمسبار. وقرر الخبراء أن يُسيّروا المسبار إلى داخل الفوهة إذا وجدوا طريقا سهلا لذلك. واتضح أن على المسبار التقدم إلي لسان أرضي يسمى كاب فيردي ومنه يسهل له الاستمرار إلى أن يصل إلى قاع الفوهة.

حتي 20 فبراير 2008 قطع المسبار أبورتيونيتي مسافة تقدر بنحو 11.670 متر فوق المريخ، وهي تفوق المسافة التي كان مصمما لها أساسا والتي تبلغ 600 متر فقط، كما قضي حتى ذلك التاريخ 1449 (سول) من أيام المريخ. ويعتبر السبب في هذا النجاح أن رياح المريخ كانت تزيح من عليه الاتربة بحيث عملت ألواحة الضوئية على ما يرام.

الرحلة إلى فوهة أنديوفر
قرر فريق أبورتيونتي بعد أن اتم دراسته لفوهة فكتوريا التوجهه إلى فوهة جديدة تدعى "أنديوفر " والتي يبلغ قطرها 22 كيلومتر وتقع في الجهة الجنوبية الشرقية على بعد 12 كيلومتر من فكتوريا. ومن المتوقع ان يقطع الجوال تلك المسافة خلال سنتين حيث يرجح العلماء أن يرو المزيد من الطبقات الصخرية القديمة أكثر من تلك التي عاينها الجوال في فوهة فكتوريا، بالإضافة إلى أن اكتشاف طين سليكات الورقي في حافة فوهة أنديوفر يعد في الكشف عن أنواع صخرية أكثر ضيافتا للحياة من تلك الأنواع التي فحصت سابقا.

احداث 2009
• في سول 1818(سابع من مارس لعام 2009) وبعد اجتياز الجوال مسافه تقدر 3,2 كيلومتر استطاع ابورتيونتي يشاهد لأول مره فوهة انديوفر  بالإضافة إلى فوهة  ايزو Iazu التي تبعد عنه 38 كيلومترا.

• من سول 1859 حتى سول 1865 قطع ابورتيونتي مسافه تقدر 478 مترا ليتوقف بعد ذلك محركه الميكانيكي للعجله الاماميه اثتاء معاينته نتوء صخري أطلق عليه اسم  بنرهين Penrhyn .

• في سول 1947 (18 من يوليو لعام 2009) جلب انتباه العلماء صخرة سوداء تقع في الاتجاه المعاكس لمسير الجوال لذلك توجهه ابورتيونتي نحوها، حيث عاينها في سول 1957 ليتبين انها نيزك أطلق عليه اسم  Block Island حيث بقي الجوال هناك حتى ثاني عشر من سبتمبر 2009 الموافق لسول 2004 بتقصي وتحليلها قبل ان يعاود مسيرته من جديد نحو انديوفر.

• توقف ابورتيونتي في سول 2022 بعد ان عثر على صخرة نيزكية أخرى سميت هذه المرة  Shelter Island استمر الجوال حتى سول 2034 بدراسة تلك الصخرة ليتوجهه بعدها إلى نيزك اخر يقع بالقرب منه وقد أطلق عليه تسمية  Mackinac Island ليستانف رحلة بعد ذلك دون دراسة ذلك النيزك.

• في سول 2059 (العاشر من نوفمبر لعام 2009) وصل الجوال إلى هدفه الجديد صخرة تدعى  Marquette Island وقد بدت ذات اهميه فلم يكن معلوما لاي صنف من الصخور تنتمي حيث واصل الجوال تقصيه هناك حتى سول 2121 الموافق لثاني عشر من يناير لعام2010 ليستنتج العلماء في النهاية على ان تلك الصخرة قذفت من الاعماق إلى السطح بدل من ان تكون نيزكية الاصل.

احداث 2010

• في سول 2138 (28 مايو من عام 2010) استطاع الجوال ان يبحر بنجاح حول فوهة  كونسيبشن Concepcion  قبل ان يتوجهه من جديد نحو انديوفر.

• في سول 2231 (الخامس من مايو لعام 2010) تم وضع خطه اتمديد المسافة مابين فكتوريا وانديوفر إلى 19 كيلومتر نضرا لوجود حقول من الكثبان الخطره الممتدة على طول الطريق.

• في 19 من مايو لعام2010 استطاع ابورتيونتي ان يكسر الرقم القياسي لاطول مدة عمل المسبار على سطح المريخ والذي كان مسجل سابقا باسم فايكينغ 1 حيث بلغت 2245 سول مريخي.

• في سول 2353 (الثامن من سبتمبر لعام 2010) قطع ابورتيونتي نصف المسافة مابين فوهة فكتوريا وانديوفر البالغه 19 كيلونترا.

فوهة القديسة مريم

في سول 2449 (15 ديسمبر من عام 2010) وصل ابورتيونتي إلى فوهة القديسة مريم  التي يبلغ قطرها 90 مترا، حيث قضى عدة اسابيع بدراسة تلك الفوهة الواسعه لتقارن في النهاية نتائج الجوال مع معطيات مسبار مارس ريكونيسانس التي كشفت عن معادن حملت بواسطة الماء في سنتا ماريا وساعد ابورتيونتي في تحليل ودراسة المزيد منها.
و هكذا قضي الجوال ابورتيونتي سنه مريخيه كامله في الترحال على سطح المريخ سابقة هي الأولى له منذو هبوطه في عام 2004 .

احداث 2011
بعد وصول الجوال إلى فوهه القديسة مريم قرر الفريق وضع ابورتيونتي في الجهة الجنوبية الشرقية من حافة الفوهة لغرض جمع المعلومات بالإضافة إلى انهم بداوا يستعدوا إلى التزامن الشمسي (و هي ظاهره تحصل عندما تصبح الشمس مابين المريخ والأرض حيث يصبح الاتصال بالجوال غير ممكن لمدة اسبوعين)لاحقا في شهر مارس بداء الجوال رحلته من جديد نحو انديوفر حيث لا يفصل عنها سوى 6.5 كيلومتر.

الوصول إلى فوهة انديوفر

تمكن ابورتيونتي اخيرا في سول 2709 الموافق لتاسع من أغسطس لعام 2011 من الوصول إلى فوهة انديوفر قاطعا بذلك 13 ميلا خلال ثلاثة سنين حيث سيتوفر للعلماء مناطق جديده للاستكشاف يتضمن صخور لم يصادفوا انواعا من فبلها ومعادن طينيه ربما تكونت بوجود الماء وقد صرخ نائب رئيس المحققين  ري ارفدسن  : من المحتمل فوهة انديوفر تحتوي على معادن تختلف عن تلك التي عثر عليها سابقا حيث ان الصخور أكثر قدما من أي صخرة أخرى قد درست من قبل ابورتيونتي  واضاف ارفدسن  هنالك اهتمام كبير في القيادة حول تلك الحافة

الاكتشافات الكبرى
– في سول 2692 (22 من أغسطس لعام 2011) بداء ابورتيونتي بفحص صخرة تسدال Tisdale وهي كتله صخريه كبيره مقذوفه حيث قال استيف سكوايرز  رئيس المحققين لبعثة ابورتيونتي: ان مكونات تسدال شبيه ببعض الصخور البركانيه لكن هنالك كميات كبيره من الزنك والبروم أكثر مما نشاهده عادتا في تلك الصخور وهذا الاكتشاف اثبت لنا ان بلوغ انديوفر حقا كان بمثابة هبوط اخر لابورتيونتي على سطح المريخ
– في ديسمبر فحص ابورتيونتي مكونات صخره أخرى تدعى Homestake  مستخدما ثلاثه من اجهزته العلمية، المجهر المصور، مظار الطيف اشعةاكس لجسيمات الفا والكاميرا البانوراميه ذات المصفيات الضوء حيث اكتشف العلماء انها تتكون اما من سلفات الكالسيوم أو الجبس، والجبس معدن لا يتشكل الا بوجود الماء وهذا دليل على ان المياه قد تدفقت اسفل قطع الصخريه المتكسره في الماضي.

الشتاء في فوهة انديوفر
- في سول 2783 الموافق 22 نوفمبر من عام 2011 قطع ابورتيونتي أكثر من 34 كيلومترا على سطح المريخ وبدا الآن يستعد إلى فصل الشتاء حيث سيتوجهه إلى إلى منطقه تتموضع 15 درجه نحو الشمال حيث تكون الزاوية أكثر ملائمتا لانتاج الطاقة الشمسية خلال هذا الفصل.
- في شهر يناير وبينما كان الجوال يقضي شتائه الخامس على سطح الكوكب ارسل معطيات من منطقة  Greeley Haven ، حيث بداء الجوال بدراست رياح المريخيه التي تصف على انها أكثر العوامل فعاليتا على سطح الكوكب بالاضافه إلى قيام بتجارب راديويه علميه تتضمن قياس دقيق للذبذبات والاشارات الراديويه الدقيقة اثناء دوران الكوكب لمعرفة ان كان باطن المريخ صلب أو سائل.

احداث 2012
• في سول 2852 (واحد فبراير من عام 2012) كانت الطاقة المنتجة من قبل الالواح الشمسية تقدر 270 واط في الساعة.

• في شهر مارس الموافق لسول 2890 درس الجوال صخرة Amboy  بواسطت مطياف موسبار والمجهر المصور، كما ان كميه من غاز الاركون قد قيس في جو المريخ.

• في سول 2940 (واحد من مي لعام 2012) كانت الطاقة المنتجة من قبل الجوال قد ازدادت إلى 360 واط في الساعة حيث استعد الفريق إلى تحريك ابورتيونتي بعد ان اتموا دراستهم لصخرة Amboy حيث قطع ابورتيونتي في سول 2947 ثلاثة امتار لينهي بذلك 130 سول من السكون قظاها الجوال في Greeley Haven .

الثلاثة آلاف سول

احتفل ابورتيونتي في الثاني من يوليو لعام 2012 بسول الثلاثة الاف له على سطح المريخ حيث نشر صوره بانوراميه تظهر ما حوله في Greeley Haven كما تلاحظ فوهة انديوفر في النصف الأيمن من الصورة.

• اقتصرت فعاليات ابورتيونتي في شهر أغسطس على:

- إرسال اشاره راديويه مميزه فائقة التردد إلى المسبار كوريوسيتي قبل هبوطه في السادس من هذا الشهر لتحفيزه.

- جمع معلومات عن الغلاف الجوي الشفاف للمريخ.

- زيارة فوهة  ساو رافاييل Sao Rafael  و بيرو Berrio  .

• في خريف 2012 توجهه ابورتيونتي إلى الجنوب لاستكشاف هضبة  ماتجفك  والبحث عن معدن سليكات الورقي.

نهاية المهمة

 في 13 فبراير 2019 أعلن مسؤولو وكالة ناسا عن اكتمال مهمة أبورتيونيتي، بعد فشل المركبة الفضائية في الاستجابة لأكثر من 1000 إشارة أرسلت منذ أغسطس 2018.

 آخر رسالة لمسبار أبورتيونيتي كانت مناظرة ل«بطاريتي ضعيفة وأنها ستصبح مظلمة.», كما ذكر مراسل KPCC جاكوب موراليس.

انظر أيضاً
 مارس روفر
 مافن (مسبار)
 برنامج سيرفيور
 سبيريت
 تشانغ إي-3
 مختبر علوم المريخ
 ديب امباكت
 إلكروس
 كمال الودغيري
 مارس ريكونيسانس أوربيتر
 المريخ
 برسفيرنس روفر

مراجع

المريخ في 2004
متجولات المريخ
مركبات فضائية أطلقت بواسطة صواريخ دلتا 2
مسابر فضائية هابطة مهجورة
مهام إلى المريخ
مهمة متجول استكشاف المريخ

أبورتيونيتي


Ferdinand Maria, kurfurste af Bayern (født 31. oktober 1636, død 26. maj 1679) var søn af kurfyrste Maximilian 1. af Bayern og dattersøn af kejser Ferdinand 2.

Ferdinand Maria var gift med Adelheid af Savoyen (Henriette Adelheid af Savoyen var datter af hertug Viktor Amadeus 1. af Savoyen). De blev forældre til Maximilian 2. Emanuel af Bayern.

Huset Wittelsbach
Kurfyrster af Bayern

Ferdinand Maria, kurfurste af Bayern


Der Distrikt () war eine Verwaltungseinheit, die in Frankreich zwischen 1790 und 1795 bestand. Sie entspricht den heutigen Arrondissements.

Im Zuge der Französischen Revolution beschloss die Nationalversammlung am 22. Dezember 1789 eine Neueinteilung des Staatsgebiets in 75–85 Départements, die in je 3 bis 9 Distrikte eingeteilt werden sollten. Die Distrikte wiederum sollten in Kantone von etwa 4 französischen Quadratmeilen ("environ de quatre lieues carrées") aufgeteilt werden. In wenig mehr als zwei Monaten wurde die Neustrukturierung in 83 Départements und 555 Distrikte vorgenommen, als "Décret sur la Division du royaume en départemens" am 28. Februar 1790 verabschiedet und vom König am 4. März 1790 bestätigt. Die Distrikte sollten die Verwaltung des Départements bei der Durchsetzung der Gesetze unterstützen.

In der Verfassung der Republik vom Jahr III (1795) werden die Distrikte nicht mehr erwähnt, sondern nur noch Départements und Kantone. Fünf Jahre später wurde durch das Gesetz vom 28. Pluviose des Jahres VIII (17. Februar 1800) die Idee der weiteren Stufe zwischen Präfektur und Kanton wieder aufgenommen; allerdings wurden diese Untergliederungen nun deutlich vergrößert und "Arrondissement" genannt in Anlehnung an schon zur Zeit des Ancien Régime seit den 1770er Jahren bestehende Überlegungen. Die Zahl der Arrondissements – bezogen auf das heutige Staatsgebiet – belief sich im Jahr 1800 auf 371.

Heutzutage wird die vierte Ebene der Verwaltungsgliederung in den Französischen Süd- und Antarktisgebieten als Distrikt bezeichnet (entspricht der Gemeinde in den übrigen Gebieten Frankreichs).

Weblinks
 Loi du 28 pluviose an VIII (PDF; 25 kB), Gesetz, das unter anderem die Umwandlung der Distrikte in Arrondissements vorsah

Einzelnachweise

Verwaltungsgliederung Frankreichs

Distrikt (Frankreich)


Žan Kranjec (Ljubljana, 15. studenog 1992.), slovenski je alpski skijaš.

Kranjec se natječe za Sloveniju u veleslalomu a prvi put je nastupio u Kranjskoj Gori 2011. na Svjetskom skijaškom kupu.
Prvi put je osvojio bodove 22. prosinca 2013. kada je u utrci veleslaloma u Alta Badiji bio 23. U veleslalomskoj utrci u Val d'Isèreu zauzeo je 12 mjesto, 2. prosinca 2015.

Prvo postolje je osvojijo 17. prosinca 2017. u Alta Badi kada je zauzeo 3. mjesto.

Pobjede u svjetskom skijaškom kupu

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena stranica

Slovenski alpski skijaši

Žan Kranjec


3-fluormetkatinon (alternativni naziv: 3-FMC ) je psihotropna tvar. Dio skupine novih psihoaktivnih tvari. U Hrvatskoj su uvrštene izmjenama i dopunama uvrštene na Popis droga, psihotropnih tvari i biljaka iz kojih se može dobiti droga te tvari koje se mogu uporabiti za izradu droga donesenim od strane Ministarstva zdravstva i socijalne skrbi Republike Hrvatske ( Narodne novine br.: 19, 11. veljače 2011.).
Kemijsko ime je 1-(3-fluorfenil)-2-metilaminopropan-1-on . Identificiran je kao novi kemijski spoj u kapsulama označen kao hrana za biljke, a dostupan je na internetu. Pretraživanjem internetskih foruma došlo se do saznanja da se navedena tvar koristi kao rekreacijska droga.

Izvori

Vanjske poveznice
https://www.uredzadroge.hr
https://www.nijd.uredzadroge.hr

Psihoaktivne droge

3-fluormetkatinon


Zlatko Junuzović (Loznica, Mačva, Serbia, 26 de septiembre de 1987) es exfutbolista austríaco. Jugaba como centrocampista y desde junio de 2022 es segundo entrenador del F. C. Liefering.

Trayectoria
El 30 de enero de 2012 se confirmó su traspaso al Werder Bremen por 400000 euros.

Al término de la temporada 2021-22 se retiró y pasó a ejercer de segundo entrenador en el F. C. Liefering.

Estadísticas

Clubes
Actualizado al último partido disputado de su carrera.

Palmarés

Títulos nacionales

Referencias

Enlaces externos

 Sitio oficial - Zlatko Junuzovic
 Ficha del jugador - Austria Karnten
 Estadísticas de su carrera - National Football Teams

Futbolistas de Serbia
Futbolistas nacionalizados en Austria
Futbolistas nacionalizados en Bosnia y Herzegovina
Serbobosnios
Futbolistas del Grazer AK
Futbolistas del Austria Kärnten
Futbolistas del Austria Viena
Futbolistas del Werder Bremen en los años 2010
Futbolistas del Red Bull Salzburg
Futbolistas de la selección de fútbol de Austria en los años 2000

Futbolistas de Austria en la Eurocopa 2016
Nacidos en Serbia

Zlatko Junuzović


Sorbonne Université (Sorbonne) je javno istraživačko sveučilište sa sjedištem u Parizu, Francuska.

Povijest

Nastala je 1. siječnja 2018. spajanjem sveučilišta Paris-Sorbonne (Pariz-IV) i Pierre-et-Marie-Curie (Pariz-VI).

Podijeljen je na tri fakulteta, koji su raspoređeni na 26 web stranica: Fakultet književnosti, Medicinski fakultet i Prirodoslovno -tehnološki fakultet. U 2019. godini na Sveučilištu Sorbonne bilo je 55.600 studenata, od čega 10.200 međunarodnih studenata i 6.700 istraživača i nastavnika-istraživača.

Svjetska sveučilišna QS ljestvica za 2021. godinu, koja odlikuje najbolja sveučilišta u svijetu, svrstava Sveučilište Sorbonne na 97. mjesto. Šangajska ljestvica rangira Sveučilište Sorbonne kao 39. najbolje sveučilište na svijetu.

Vanjske poveznice
 Sorbonne Université

Visokoškolske ustanove u Francuskoj

Sorbonne Université


An Pleioblastus truncatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tai Hui Wen. An Pleioblastus truncatus in nahilalakip ha genus nga Pleioblastus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pleioblastus

Pleioblastus truncatus


تمثال معبد الربيع لبوذا بمدينة تشانجتشو في مقاطعة جيانغسو شرق الصين ويصل ارتفاع التمثال إلى  متر وهو أطول من تمثال (شويداجون بايا) في ميانمار بنحو 42 مترا وأقصر ارتفاعا من هرم خوفو بمصر بنحو  متر.

التمثال موضوع في وسط حديقة بمساحة 27 ألف متر مربع. بلغت تكلفة بنائه حوالي  مليون دولار أمريكي ويزن 30 ألف كجم ويقع قبالة معبد ياننينج أحد أكبر المعابد الأربعة الكبرى للبوذية على مستوى العالم ويعود تاريخه إلى عهد أسرة تانج المزدهرة عام 1350 وكان قد تم تدميره وأعيد بناؤه خمس مرات طوال هذه الفترة.

معرض صور

مراجع

تأسيسات سنة 2008 في الصين
مبان ومنشآت اكتملت في 2002
مبان ومنشآت اكتملت في 2008
مبان ومنشآت في خنان
معابد صينية
منحوتات 2008
مواقع جذب سياحي في خنان

معابد بوذية في بينغدينغشان

تمثال معبد الربيع لبوذا


Silogizam (lat. syllogismus < grč. συλλoγισμóς: logički zaključak) oblik je logičkog deduktivnog zaključivanja, misaoni proces kojim se iz dvaju ili više već gotovih sudova (premisa, pretpostavki) izvodi novi sud (conclusio, zaključak), koji omogućuje zajednički pojam (terminus medius, posredni pojam) u objema premisama.

Tradicionalni i ujedno najpoznatiji primjer silogizma jest:

Glavna premisa:   Svi ljudi su smrtni.
            Sporedna premisa: Sokrat je čovjek.
            Zaključak:        Sokrat je smrtan.

Vrste silogizama

Silogizama postoji beskonačno mnogo, ali samo ih je 256 logički različite vrste, a samo su 24 vrste valjane (vidi ispod). Kategorički silogizam ima oblik:
 Glavna premisa: Svi M su P.
 Sporedna premisa: Svi S su M.
 Zaključak: Svi S su P.
Premise i zaključak silogizma mogu imati četiri tipa, označenih slovima, kako slijedi. Značenje slova opisano je tablicom:

Još je Aristotel uveo skraćeno zapisivanje kategoričkih silogizama infiksima:

Izvori

Literatura
 Kovač, Srećko, Logika za gimnazije, Hrvatska sveučilišna naklada, Zagreb, 2009.

Logički termini

Silogizam


Die Niederländische Badmintonmeisterschaft 1992 war die 47. Austragung der nationalen Titelkämpfe im Badminton in den Niederlanden.

Sieger und Finalisten

Weblinks
badminton.nl

1992
Badminton 1992


La gare d'Aventura est une gare ferroviaire américaine à Ojus, dans le comté de Miami-Dade, en Floride. Elle est située en face de l'Aventura Mall, sur la Brightline entre MiamiCentral et la gare de Fort Lauderdale.

Situation ferroviaire

Histoire

Service des voyageurs

Accueil

Desserte

Intermodalité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Brightline
 Florida East Coast Industries
 Gare de Fort Lauderdale
 Gare de MiamiCentral
 Gare de Boca Raton

Liens externes

Gare en Floride
Brightline
Gare
Gare mise en service en 2022

Gare d'Aventura


The Boy (tidligere kendt som The Inhabitant) er en amerikansk-canadisk psykologisk horror film fra 2016. Filmen er instrueret af William Brent Bell og skrevet af Stacey Menear.

Medvirkende
 Lauren Cohan som Greta Evans
 Rupert Evans som Malcolm
 James Russell som James
 Jim Norton som Hr. Heelshire
 Diana Hardcastle som Fru Heelshire
 Ben Robson som Cole
 Lily Pater som Emily Cribbs
 Stephanie Lemelin som Sandy
 Jett Klyne som Brahms
 Matthew Walker som Taxichauffør

Kilder

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 2016
Gyserfilm fra USA
Canadiske film fra 2016
Film fra Kina

The Boy (film fra 2016)