زوجتي وأطفالي  هو مسلسل أمريكي كوميدي مضحك بثّ على قناة الـأي بي سي من 28 مارس 2001 وحتى 17 مايو 2005، من بطولة دامون وايانز وتيشا مارتن كامبل، ينتجه استوديوهات أي بي سي أبدعه ويانز ودون ريو
عرض شخصية مايكل كايل زوجاً محباً، من العصر الحديث يحكم بيته بأبوة فريدة ومتميزة، حيث يعلم أطفاله الثلاثة بعضًا من دروس الحياة، وهو يفعل ذلك بطريقته المميزة من الحكمة والانضباط وروح الفكاهة.

المقدمة
المسلسل يستند إلى التاجر العصامي مايكل كايل ديمون وايانس الذي يرعى أسرته في ضواحي ستامفورد بولاية كونيتيكت. عائلته تتكون من الأم والزوجة جانيت «جاي» كايل (تيشا كامبل مارتن)، وثلاثة أطفال: مايكل كايل الابن (جورج O. غور الثاني)، كلير كيلي (جاز رايكول - في وقت لاحق جنيفر فريمان) - وكادي كايل الصغير (باركر بوسي ماكينا).

تاريخ البث

العرض تم إنشاؤه من قبل دون ريو، كريس سكانتلي، ودامون وايانز. تم بثه في الولايات المتحدة على المحطات المحلية المختلفة وفي المملكة المتحدة على Living وVirgin 1. وبدأ بث هذا المسلسل بالجودة العالية على أي بي سي للعائلة في أيلول / سبتمبر 2008. كما تم بث هذا المسلسل في أستراليا، بلجيكا، كندا، البرازيل، ساموا، جنوب أفريقيا كينيا وسنغافورة وتنزانيا والهند وباكستان والفلبين وبنغلاديش ودولة الإمارات العربية المتحدة وقطر وإيطاليا وهولندا وقبرص ونيوزيلندا، فرنسا وألمانيا وبولندا والمجر

طاقم العمل
الجاز رايكول (في البداية كلير) غادرت بعد الموسم الأول، وأُعلن أنها انسحبت من المسلسل بسبب مخاوف والدتها من الموسم الثاني في القصة التي تجد رايكول (ككلير) فيها صديقتها شارمين (التي تجسدها Raven - Symoné) أصبحت حاملا. الممثلة البديلة جنيفر فريمان تم الاستعانة بها في نفس الدور بنفس الأحداث. بالنظر إلى أن فريمان لا تشبه الممثلة الأولى، عرض الموسم الثاني («أمي بعيدا») بشكل غير مباشر ما يشير إلى التغيير: عند دخول كلير، مايكل لاحظ اختلافًا في إبنته، ويعلن، «أنا لا أعرف ما هذا، ولكنك تبدين وكأنك شخص جديد كليًا !»

خلال الموسم الثالث، انضم عازف البيانو الموهوب نوح جراي كابي إلى طاقم العمل كفرانكلين وهو زميل لكادي الصغير في اللعب. على الرغم من كونه زميل في اللعب هو وفرانكلين كادي بشكل أصح «صديق وصديقته».

أيضًا، على الرغم من أن الموسم الثالث سيبدأ مع الممثلة ميغان جيد للعضو الجديد كصديقته فانيسا، لكنها استبدلت بعد خمس حلقات بالممثلة سودانو بروكلين (ابنة المغني دونا سامر) لأسباب لم يُكشف عنها. خلافا للتغيير في دور كلير، لا يوجد مرجعية على الشاشة تمت بشأن هذا التغيير. العلاقة بين الزوج البارع خلال هذا الموسم، أدت إلى أن تصبح فانيسا حاملًا في نهاية الموسم، وإقامة المسلسل على أساس سياق هذه القصة للفترة المتبقية من العرض. ويصبحون آباء في الموسم الرابع النهائي.

في منتصف الموسم الثاني، كلير تبدأ علاقة مع شاب ذي توجهات دينية توني، يصوره الممثل الصغير اندرو ماكفارلين. وتظل العلاقة بينهما حتى نهاية المسلسل. في الحلقة "Breaking Up and Breaking It ،" يظهر ماكفرلين كروجر، حب كلير الأول.

الحلقات

الشخصيات

الرئيسية
 دامون وايانز -- مايكل ريتشارد كيلي، الوالد.
مايكل ' ويعتبر الأطفال رعاى الأب ولكن متعجرف قليلا وزوج محب، لكن متعجرف مقارنة بمارتن باين في سيت كوم مارتن.
 تيشا كامبل مارتن -- جانيت ماري 'جاي' كايل، الأم.
 جورج O. غور الثاني -- مايكل ريتشارد كيلي، الابن (ويعرف أيضا باسم اكا الأبن)، الطفل وابنه الأول.
 جاز رايكول -- كلير كايل # 1 وابنته والطفل الثاني (الموسم رقم واحد).
 جنيفر فريمان -- كلير كايل # 2 وابنته والطفل الثاني (من الموسم الثاني وحتى نهاية هذا المسلسل).
 باركر ماكينا بوسي -- كادي كايل ، ابنة والطفلة الثالثة.
 نواه غراي، كابي -- فرانكلين الوشيوس مومفورد ، رفيق كادي العبقرية في اللعب / «الصديق» (الموسم الثلاث وحتى نهاية هذا المسلسل).
 ميغان جود -- فانيسا سكوت ، صديقة جونيور (الموسم الثالث).
 بروكلين سودانو -- فانيسا سكوت كيلي ، صديقة جونيور وزوجته في وقت لاحق (الموسم الرابع وحتى نهاية هذا المسلسل).
 أندرو ماكفارلين -- توني جيفرز ، صديق كلير (الموسم الثاني وحتى نهاية هذا المسلسل).

المتكررة والثانوية
 كينان ايفورى ايانز -- كين كيلي، شقيق الناجح مايكل.
 كات ويليامز -- بوبي شو، زميل سابق ومنافس لمايكل جاي.
 دامون وايانز الابن -- جون، صديق سخيفة من جونيور.
 ليستر "راستا" سبيت -- كالفين سكوت، أب فانيسا الغبي الحساس.
 ايلا جويس -- ياسمين سكوت، أم فانيسا الشجاعة.
 شون الن -- لاري، موظف مايكل إلى يعمل كثيراً.
 ليليانا مامى -- راشيل، واحدة من زملاء كادي التي كثيرا ما تُهين مايكل.
 جاميا سيمون ناش -- مومفورد اريثا شقيقة فرانكلين الصغرى.
 لاري ميلر -- ستيوارت تايلر، واحد من خصوم مايكل اللدودين لعدة حلقات في الموسم الثاني.
 مارلين فورت -- روزا لوبيز، ومربية كيلى/ مدبرة المنزل لعدة حلقات في الموسم الأول.
 لورين توم وآني هوو، صاحب أحد المطاعم الصينية المحلية الذي يذهب إلى مسابقة مع جاي.

الإلغاء
في أيار / مايو 2005، دامون وايانز قرر إنهاء هذا المعرض، مشيرًا إلى انخفاض التقييم. المسلسل لم يحصل على النهاية السليمة، تُرك العرض مع نهاية معلقة. تفيد بعض المصادر أن النهاية كانت سيتم حلها بمعرفة جاي بأنها لم تكن حاملًا، ولكن هذه النظرية لم تتأكد قط من قبل ABC أو وايانز.

نفوذ وايانز
كثيرون من أعضاء أسرة وايانز عملوا أمام الكاميرا أو من وراء الكواليس في زوجتي وأطفالي. في بعض الحالات، وقد تسارع التدرج الوظيفي. على سبيل المثال، داميان دانتي وأيانز كان منتجًا مشرفًا في الموسم الثلاث، ومنتج أو منتج مشارك في الموسم الرابع، ومحرر القصة التنفيذي في الموسم الرابع والخامس.

وراء الكاميرا
في منتصف الموسم الثاني، كيم وأيانز، الذي كان يتصرف بخبرة في بطولة In Living Color وفي In the House أصبح كاتبًا للمسلسل بعد كتابة حلقات الموسم الثاني. أصبح المحرر التنفيذي للقصة في الموسم الثالث، ومنتج في الموسم الرابع والمنتج المشرف في الموسم الخامس. كيم لم يقم بالظهور أمام الكاميرا خلال العرض.

داميان دانتي أيانز كتب واخرج عدة حلقات من المسلسل في المواسم من الثالث حتى الخامس، دامون وأيانز، الابن، وكتب أربعة حلقات في الموسم وأصبح كاتبًا عاديًا في الموسم الخامس. ألفيرا أيانز أيضاً كتب بضع حلقات في الموسم الخامس. ديمون ابن عم كريغ أيانز بدأ ككاتب قصة والمحرر التنفيذي على العرض في الموسم الثاني، ومن ثم أصبح المنتج المشرف دون تخطي أحد.

أمام الكاميرا
كينين ايفورى ايانز ظهر مرة واحدة ككين شقيق مايكل في الموسم الأول "A Little Romance".

أطفال دامون، كارا ميا، مايكل ودامون الابن ظهروا في حلقات خلال المواسم الأربعة الأولى. جوجو ودامون الابن لعبا دور أصدقاء مايك وجون، على التوالي، بينما لعبت كارا ميا صديقة كلير Bre في "Of Breasts and Basketball". شخصية كارا ميا أعيدت تسميتها شانتى في ظهورها في الموسم الثالث.

الجوائز والترشيحات

برامج تلفزيونية باللغة الإنجليزية
برامج تلفزيونية تقع أحداثها في كونيتيكت
برامج هيئة الإذاعة الأمريكية الأصلية
حمل المراهقات في التلفاز
عروض تلفزيونية صورت في لوس أنجلوس
عروض شبكة هيئة الإذاعة الأمريكية
مسلسلات أمريكية انتهت في 2005
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 2001
مسلسلات تلفزيونية عن الزواج
مسلسلات تلفزيونية عن أطفال
مسلسلات تلفزيونية من إنتاج استوديوهات أي بي سي
مسلسلات عن عائلات
مسلسلات عن عائلات مفككة
مسلسلات كوميديا موقف أمريكية
مسلسلات كوميديا موقف عن المراهقين

زوجتي وأطفالي


Diana Nicole DeGarmo (born June 16, 1987) is an American singer-songwriter and actress. She rose to fame in 2004 as the runner-up of the third season of American Idol, releasing her debut studio album, Blue Skies, later that year. The following year, DeGarmo ventured into a career in musical theatre. She has starred in two Broadway, one off-Broadway and three national tours. She made her television acting debut in a six-month arc as Angelina Veneziano on The Young and the Restless. DeGarmo has since released two extended plays, Unplugged in Nashville (2009) and Live to Love (2012). She is married to fifth season American Idol finalist Ace Young.

Early life
Diana DeGarmo was born in Birmingham, Alabama, but was raised primarily in Snellville, Georgia. DeGarmo began singing at a young age, including the 1997 Georgia Music Hall of Fame Awards, and in Atlanta-based stage productions of Annie and Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat.
At age ten she was part of the Cartoon Gang on The Cartoon Network, appearing in various bumper segments. As a third grader she was a Coca-Cola Kid during the 1996 Summer Olympics in Atlanta, Georgia. The next year she sang at Opryland USA during the Christmas season. In 2002, she was named Miss Georgia Teen and was also a finalist on the NBC talent search program America's Most Talented Kid.

 American Idol
DeGarmo took part in the third season of American Idol in 2004, finishing second to winner Fantasia Barrino.

During her American Idol run she was in the bottom three, three times, but she was the first contestant sent to safety each time and thus she was never in the bottom two. She became one of the front runners by week 6. She was 16 years old at the time she competed. She performed around the country with the rest of the third season top ten contestants during the summer of 2004.

Performances
The songs DeGarmo sang on the show follow:

Post-Idol music career

DeGarmo was signed to RCA Records shortly after the Idol finale and released her single, "Dreams," on June 29, 2004.  The single reached number 2 in Canada and number 14 on the Billboard Hot 100 chart. The single also included her version of "I Believe" and a remake of Melissa Manchester's "Don't Cry Out Loud". She recorded her debut album in between Idol summer tour stops.

DeGarmo's debut album, Blue Skies, was released on December 7, 2004, to opening week sales of 47,000. The album debuted at number 52 on the Billboard 200 and included songs written by future American Idol judge Kara DioGuardi, as well as Desmond Child, Adam Shankman, and Andreas Carlsson, among others. As of fall 2008, the album had sold 168,000 copies with little to no advertising. The lone single from the CD, "Emotional", was released to radio in November 2004, peaking at number 54 on the Mediabase Pop Chart. She toured independently in the spring and summer of 2005 in support of Blue Skies. During the same time she recorded a song for the soundtrack of the Disney movie Ice Princess. "Reaching for Heaven", written by Desmond Child, can be heard during the climactic ice skating scene in the movie. In June 2005, RCA and DeGarmo parted ways. On September 17, 2005, DeGarmo received the Horizon Award at the Georgia Music Hall Of Fame Awards ceremony; the award recognizes Georgia artists on the path to successful and lengthy careers.

DeGarmo began recording a pop/R&B album in 2007; however, she backed out of the project to return to her country music roots. After filming CMT's Gone Country in late 2007, she relocated to Nashville. She signed to John Rich's production company and recorded material with him in 2008. The songs were never released and DeGarmo moved on to other collaborators. In February 2009 she self-released a four-song acoustic country EP, Unplugged in Nashville, to digital retailers.

In March 2012, DeGarmo wrote "Good Goodbye" for use with her character on The Young and the Restless. It was released to iTunes and was included on her May 2012 EP Live to Love. After producing a music video for "Good Goodbye," fans were asked to vote on two versions of the video on the American Idol website. The winning video became available on iTunes.

DeGarmo's second album, Gemini, was released August 2, 2019 with a release concert at Sony Hall. DeGarmo presented and streamed a live concert of Gemini in the summer of 2020, ultimately winning the 2020 BroadwayWorld Award for Best Streamed Concert.

 Musical theatre
DeGarmo made her major stage debut as Maria in an American Musical Theatre of San Jose production of West Side Story in November 2005. She followed with her Broadway debut in a four-month run of Hairspray as nerdy Penny Pingleton taking over for Tracy Miller in February 2006. She also performed the lead role of Brooklyn in the 2006 national tour of Brooklyn: The Musical alongside one of her idols, Melba Moore. DeGarmo returned to Hairspray for a second engagement from September 2006 to February 2007. She made her Carnegie Hall debut in April 2007 at a tribute to Neil Sedaka.

In 2008, DeGarmo was set to star in a Broadway revival of Godspell at the Ethel Barrymore Theatre, but on August 19, it was announced that the show was postponed indefinitely due to the loss of an investor.

In May 2009, DeGarmo starred in the musical revue Back to Bacharach and David, which featured the songs of Burt Bacharach and Hal David. The Kathy Najimy created and produced show played a limited two-week engagement in Los Angeles at the Music Box Theater on Hollywood Boulevard. In July 2009, she starred as the narrator in the Oklahoma Lyric's Theatre production of Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat alongside Idol alum Anthony Federov. Her next role saw her return to New York City when she debuted in August 2009 as Sarah, the "sexy, blind librarian" and love interest of Toxie, in the off-Broadway musical The Toxic Avenger. The show was housed at New World Stages. DeGarmo remained with Avenger until it closed on January 3, 2010.

DeGarmo made her return to Broadway, starring as Sheila in the Broadway company of Hair where she met her future husband, Ace Young. She succeeded original cast member Caissie Levy beginning March 9, 2010. She played Sheila until the show's closure on June 27, 2010.

DeGarmo played the role of Doralee Rhodes in the national tour of 9 to 5, which was launched in Nashville on September 21, 2010. She ended her run as Doralee after the July 2011 Minneapolis tour stop.

DeGarmo appeared on musical theatre composer Scott Alan's third album, What I Wanna Be When I Grow Up with the song "I Wish", released November 1, 2010.

She reprised the role of Penny Pingleton in the Hollywood Bowl production of Hairspray, which ran from August 5–7, 2011.

DeGarmo has done several readings for new musicals over the years, starting with In Your Dreams in early October 2006. In 2009, she played the title role in a concert for Liberty: A New Musical at the New York Musical Theatre Festival (NYMF) and in 2009 played the role of Chris in the much anticipated reading of an updated Carrie: The Musical. In 2011 and again in 2013 she played Fern/Vylette in Manhattan industry readings of "Jawbreaker," a musical based on the 1990s movie of the same name.

In January 2013, DeGarmo played "Sally" in the pre-Broadway run of the new musical "NERDS," in Raleigh, NC, for the North Carolina Theatre.

DeGarmo played The Narrator in the national tour of Andrew Lloyd Webber's musical Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat from March 4, 2014, to April 2015.

In June 2015, DeGarmo starred as Dorothy in Studio Tenn's production of The Wizard of Oz at The Schermerhorn Symphony Theater in Nashville, Tennessee. She and Young are set to lead the first national tour of First Date, which is set to launch in the fall of 2020.

She played Lucy in the 2016 to 2017 world tour of Jekyll & Hyde.

In 2023, she played the Witch in a regional production of Into the Woods.

 Film and television
DeGarmo joined the cast of The Young and the Restless in October 2011. She portrayed Angelina Veneziano, the daughter of resident mobster, Angelo. Her character was a terrible singer who was obsessed with gaining the affections of Kevin Fisher. Her character went through a redemption arc, and by the time her last episode aired in March 2012, Angelina not only could sing, she had matured into a kinder and gentler character.

In film, DeGarmo played Dora Hand, a dance hall singer in the 2012 western film Wyatt Earp's Revenge.DeGarmo made a cameo appearance as herself in the Lifetime Network holiday movie All About Christmas Eve starring Haylie Duff. She also appeared on the second season of TLC's wedding dress show Brides of Beverly Hills, which documented her search for a wedding dress.

During 2013, DeGarmo and Ace Young hosted a weekly one-hour entertainment show, Planet 360. It started on the Hallmark Movie Channel in March, moved to TVGN in May and was canceled in December.

In 2013, DeGarmo starred in an independent film comedy, Alto. DeGarmo's character, Frankie, is a struggling musician who falls in love with the daughter of a mafia don, and the two women become involved in a murder while also trying to come out to "Family." As of June 2015 the film has been shown at four festivals: The Miami Gay and Lesbian Film Festival, The VisionFest Film Festival in New York City, the Hoboken International Film Festival in Middletown, New York and the Frameline LGBTQ film festival in San Francisco. DeGarmo was nominated for the Jack Nance Breakthrough Performance Award at VisionFest, where Alto won the Audience Award.

In 2016, DeGarmo's third film, The Morning Sun, based on the play The Morning the Sun Fell Down, was released.

Other activities
DeGarmo was the first American Idol finalist to participate in a USO tour. She has been on four USO tours. She first went overseas in December 2005 – January 2006. On that tour she entertained troops in Southwest Asia on a tour hosted by General Peter Pace. Her song "Thank You" is inspired by this trip. In April 2012, she and Ace Young went on a USO tour, accompanied by fellow performers and athletes Anthony Anderson, Weeman, Dennis Haysbert, Randy Johnson, and The Dallas Cowboys Cheerleaders. In February 2013 she began her third USO tour, this time joining Ace Young, Peyton Manning, Austin Collie, Curt Schilling and the Dallas Cowboys Cheerleaders. Her fourth tour took place in March 2015, joining Andrew Luck, Weeman, Miss America, and several other celebrities on a tour of the middle east and military installations in Korea, Japan, and Hawaii.

In late 2007/early 2008, DeGarmo participated as a Southern celebrity in television ads for the Zaxby's restaurant chain. She also appeared as a guest voice on The Fairly OddParents Fairy Idol episode as Cosmo after Cosmo watches How to Sing Like Diana DeGarmo''.

In November 2008, DeGarmo appeared on the Howard Stern Show.

DeGarmo is also a celebrity ambassador of the Muscular Dystrophy Association where she supports the cause at numerous events including the 2012 MDA "Show of Strength" Telethon to raise money for children and adults with neuromuscular disease. She also supports and performs in fundraisers for a number of charitable organizations both nationally and locally, including Broadway Cares/Equity Fights Aids.

Personal life
DeGarmo is the niece of Eddie DeGarmo of DeGarmo & Key.

DeGarmo married Ace Young on June 1, 2013, at the Luxe Sunset Boulevard hotel in Los Angeles. She lives in Nashville, Tennessee with Young.

Discography

The following is a complete discography of every album and single released by DeGarmo.

Albums

Extended plays

Singles

Other recordings

Music videos

References

External links

1987 births
21st-century American singer-songwriters
21st-century American actresses
American child singers
American Idol participants
American women singer-songwriters
American musical theatre actresses
Living people
Musicians from Birmingham, Alabama
19 Recordings artists
People from Snellville, Georgia
21st-century American women singers
Singer-songwriters from Alabama
Singer-songwriters from Georgia (U.S. state)

Diana DeGarmo


«You're Getting Old» (en España y en Hispanoamérica «Estás envejeciendo») es el episodio número 216 de la serie animada South Park, emitido como el séptimo de la decimoquinta temporada de la serie, el 8 de junio de 2011 en Estados Unidos. El episodio gira en torno a Stan, quién poco antes de cumplir 10 años comienza a ver el mundo de una manera negativa producto del cinismo que lo afecta.
Debido a la especial trama y triste final de este episodio existieron fuertes rumores sobre el supuesto fin de la serie, apuntados por la crítica.

Argumento
Durante la fiesta por su cumpleaños número 10, Stan recibe por parte de Kyle un regalo que resulta ser un nuevo CD de la última banda de moda entre los pre-adolescentes. Su madre Sharon le prohíbe escuchar el CD y se lo quita, discutiendo sobre el asunto con Randy, quién le dice que disfruta esa música (que de hecho sólo son sonidos del tambor de una batería y una defecación).

Como la música que está "en onda" se hace popular, Sharon y otros padres de algunos niños confiscan los CD, y los hacen escuchar el álbum Synchronicity de la banda The Police como ejemplo de buena música, pero para los niños y el espectador el álbum suena como gente defecando, justo como el nuevo álbum de moda se escucha para los adultos. Esa noche Stan escucha la música confiscada, pero descubre que "suena como mierda", hecho que lo confunde.

Stan va al doctor, quién lo examina y diagnóstica que es un "idiota cínico", por lo que ahora ve todo como una mierda (y literalmente, ve diversos objetos y personas en forma de mojón), desde el más delicioso helado hasta los trailers de películas. Esta perspectiva negativa de las cosas hace que Kyle, Kenny y Cartman se alejen de él.

Sharon acusa a Randy estar fingiendo interés en la música con el fin de aferrarse a sus sueños de niño de ser un artista, negando que está envejeciendo. Randy no le hace caso, y comienza a interpretar la música de moda en una cantina local, tocando guitarra y defecando como parte de su show. Durante una de sus presentaciones en un dueto con una mujer llamada Steamy Nicks (parodia a Stevie Nicks), Sharon lo descubre, y le reprocha todos los anteriores rumbos tomados por él, como las peleas en partidos de Béisbol, jugar World of Warcraft, y convertirse en un famoso chef, pero Randy le confiesa no ser feliz desde hace mucho tiempo y los dos dicen no sentir ya nada el uno por el otro. Unos viejos granjeros que presenciaban los shows en la cantina, entran a la casa de los Marsh y roban la ropa interior de Randy.

El episodio finaliza con la canción de Fleetwood Mac, "Landside" sonando de fondo, Randy y Sharon se separan, y como ella se muda a otra casa junto a Shelly y Stan. Mientras, la policía arresta a los granjeros que robaron la ropa interior, y se muestra como entre Cartman y Kyle parece surgir un amistad, cuando sonríen mutuamente al jugar videojuegos.

Stan, completamente alejado de sus amigos, no muestra signos de terminar su cinismo, al sentarse tristemente en la orilla de un lago y ver una flor en forma de mojón.

Rumores del término de la serie
Durante la creación de "Estás envejeciendo", los creadores de la serie, Trey Parker y Matt Stone producían en Broadway el musical El Libro del Mormón, por lo tanto, el ajetreo entre la serie y la obra, provocaron diversas especulaciones con respecto al futuro de South Park en el mismo equipo del programa.

Estas especulaciones aumentaron cuando Parker comentó a un medio sobre la situación, diciendo sobre la próxima temporada: "No sé como vamos a hacerlo. Es como una pesadilla", y con la declaración de Comedy Central (canal que transmite el show) previa a la emisión del episodio: "Después que Stan celebra su cumpleaños número 10, comienza a ver todo diferente...La verdadera estructura de South Park se comienza a desentrañar".

La crítica del episodio fue en general positiva. Medios como IGN y HitFix apuntaron a la falta de humor de Estás envejeciendo, pero destacaron la alta emocionalidad producida por la crisis existencial del personaje de Stan, además de comparar la incierta situación de la serie y el capítulo.

Enlaces externos
Capítulo "You're getting old" en South Park Studios (en inglés)

Episodios de South Park
Episodios de televisión de 2011

You're Getting Old


There are eight ships of the British Royal Navy that have been named HMS Edgar.

 , a 70-gun third rate launched in 1668, rebuilt in 1700, and destroyed in an accidental fire 1711.
 , a 60-gun fourth rate launched in 1758 and sunk as a breakwater in 1774.
 , a 74-gun third rate launched in 1779, converted to a prison hulk in 1813, renamed Retribution in 1814, and broken up 1835.
 , a screw-propelled 91-gun second rate launched in 1858, on loan to the Customs Service as a hulk in 1870, and sold 1904.
 The fifth Edgar, launched 1859, was renamed  in 1860.
 , an  launched in 1890 and sold 1921.
 , an aircraft carrier launched in March 1944, renamed Perseus in June, and broken up 1958.
 The eighth Edgar was to have been a 9,000-ton cruiser; projected in 1945, the ship was cancelled in March 1946.

References

Royal Navy ship names

HMS Edgar


Ioan Cristina () este un senator român, ales în 2012.

Vezi și
 Legislatura 2012-2016 (Senat)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Senatori români 2012-2016
Politicieni români în viață
Senatori români 2016-2020
Nașteri în 1975
Nașteri pe 9 septembrie
Membri ai Partidului Național Liberal
Oameni din județul Arad
Senatori români 2020-2024

Ioan Cristina


Primorski dvornik ( lat. Polygonum maritimum), višegodišđnji polugrm iz roda dvornika, i porodice dvornikovki. U Hrvatskoj raste na Biokovu, a raširen je i po Mediteranu i zemljama uz atlantsku obalu Europe (južna Engleska, južna Irska, Kanalski otoci, zapadna obala Francuske).

Izvori

Dvornik

Primorski dvornik


جهاز سوكسلت  هو جهاز معملي اخترعه فرانز فون سوكسلت عام 1879. صمم الجهاز أصلا لإستخلاص الليبيدات من المواد الصلبة، ولكن سوكسلت ليس محدودا بإستخلاص الليبيدات. عادة ما يكون سوكسلت مطلوبا فقط عندما يكون المركب المرغوب محدود الذوبان في المذيب والشوائب غير ذائبة في هذا المذيب. إذا كان المركب المطلوب له ذوبانية عالية في المذيب إذن يمكن استعمال الترشيح البسيط لفصل المركب من المواد غير الذائبة.

توضع المادة الصلبة المحتوية على المركب المرغوب داخل أنبوبة مصنوعة من ورق ترشيح سميك والذي يوضع في الغرفة الرئيسية لجهاز سوكسلت. يركب جهاز سوكسلت في دورق يحتوي على مذيب الإستخلاص. ثم يركب المكثف.

يسخن المذيب لإعادة الإذابة. يسافر بخار المذيب في ذراع تقطير، ثم يفيض إلى الغرفة المحتوية على المادة الصلبة المراد الإستخلاص منها. يضمن المكثف تبريد أي بخار للمذيب حيث يقطر على الغرفة المحتوية المادة الصلبة.

تمتلئ الغرفة المحتوية على المادة الصلبة ببطء بالمذيب الدافئ. وذلك سوف يجعل بعض المادة المرغوبة تذوب في المذيب الدافئ. عندما تكاد أن تمتلئ غرفة سوكسلت، فأن الغرفة تفرغ تلقائيا بواسطة ذراع سيفون جانبية والمذيب يرجع مرة أخرى لدورق التقطير. ربما تترك هذه الدورة لتتكرر عدة مرات، تترك ساعات أو أيام.

خلال كل دورة فأن جزء من المركب غير الطيار يذوب في المذيب. بعد عدة دورات فأن المركب يكون تركز في دورق التقطير. ميزة هذا النظام أنه بدلا من إمرار عدة أجزاء من المذيب الدافئ خلال العينة فأنه يتم استعمال كمية ثابتة من المذيب يعاد تدويرها.

يزال المذيب بعد الإستخلاص، عادة يكون باستعمال المبخر الدوراني حيث يعطي المركب المستخلص. يتبقى الجزء غير الذائب من المادة الصلبة في الأنبوبة وعادة ما يتخلص منه.

تاريخ

يقول ويليام جنسن  أن أول مثال لمستخلص مستمر هو الدليل الأثري لمستخلص مواد عضوية بالماء الساخن من بلاد الرافدين يرجع لحوالي 3500 سنة قبل الميلاد. تفوق الكيميائي الفرنسي أنسيلم باين في الإستخلاص المستمر في ثلاثينيات القرن الثامن عشر وذلك قبل سوكسلت.

مراجع

وصلات خارجية
 شرح مستخلص سوكسلت.
 Soxhlet apparatus used as a replenishing source of solvent in chromatography.

استخلاص
تقطير
تقنيات مخبرية
كيمياء تحليلية
كيمياء عضوية
معدات مخبرية
معدات مخبرية زجاجية

جهاز سوكسلت


Piso Point est une ancienne base navale japonaise pendant la Seconde Guerre mondiale qui est située dans la partie orientale du golfe de Davao, en face de Davao City, aux Philippines. Ce fut aussi un port pour les bateaux suicides japonais qui harcelaient les navires américains dans le golfe de Davao. Lors de la libération des Philippines le 14 mai 1945, de nombreux Shin'yō des  ont été anéantis par l'US Navy.

Bataille de Piso Point
Le 14 mai 1945, Edgar D. Hoagland, commandant naval de la 24 division de l'armée américaine avec l'Enseigne John Adams, USNR et leurs vedettes lance-torpilles se rapprochèrent de Piso Point pour détruire les troupes japonaises restantes avec leurs vedettes suicides. Ils gagnèrent la bataille contre les troupes japonaises et détruisirent leur attirail restant.

Notes et références

Théâtre sud-ouest de la guerre du Pacifique
Bataille de la Seconde Guerre mondiale impliquant les États-Unis
Mindanao
Marine impériale japonaise
Base navale de la marine de guerre japonaise
Base navale de l'océan Pacifique

Piso Point


Amphictyon or Amphiktyon (; ), in Greek mythology, was a king of Thermopylae and later Athens. In one account, he was the ruler of Locris.

Etymology
The name of Amphictyon is a back-formation from Amphictyons, plural, from Latin Amphictyones,  from Greek Amphiktyones, Amphiktiones, literally, "neighbors" or "those dwelling around" from amphi- + -ktyones, -ktiones (from ktizein to found); akin to Sanskrit kṣeti he dwells, kṣiti abode, Avestan shitish dwelling, Armenian šen inhabited, cultivated.

Family
Amphictyon was the second son of Deucalion and Pyrrha, although there was also a tradition that he was autochthonous (born from the earth); he was also said to be a son of Hellen, his brother in the first account. Amphictyon's other (possible) siblings besides Hellen were Protogeneia,  Thyia, Pandora II, Melantho (Melanthea) and Candybus.

Amphictyon married a daughter of King Cranaus of Athens.

Amphictyon had a son, Itonus, who in his turn became the father of Boeotus, Iodame and Chromia by Melanippe. He also had a daughter, never mentioned by name, who became the mother of Cercyon by Poseidon, and of Triptolemus by Rarus. Some added that Amphictyon had another son, Physcus, by Chthonopatra, daughter of his brother Hellen. However, others stated that Physcus was the grandson of Amphictyon through Aetolus. In this late account, the kingdom of Locris was ruled from Amphictyon to Aetolus, then Physcus and eventually, Locrus who gave his name to the land.

Mythology
One account related that during the reign of King Cranaus, Deucalion, who founded and ruled over Lycoreia in Mt. Parnassus, was said to have fled from his kingdom during the great flood with his sons Hellen and Amphictyon, and seek refuge to Athens. Later on, the latter became king of Thermopylae and brought together those living round about the temple and named them Amphictyons, and sacrificed on their behalf. While ruling in his new kingdom, Amphictyon's brother Hellen emigrated to Phthiotis where he became the ruler.

Eventually, Amphictyon deposed Cranaus and proclaimed himself king of Athens. Amphictyon ruled the kingdom for 10, or in some accounts, 12 years and founded the Amphictyonic League which traditionally met at Thermopylae in historical times. During his rule, Dionysus was supposed to have visited him in Athens and taught him how to mix water with wine in the proper proportions. Amphictyon was later on dethroned by Erichthonius, another autochthonous king of Athens.

See also
 Amphictyonic league, or Amphictyony, an ancient religious association of tribes

Notes

References

Primary sources
 Dionysus of Halicarnassus, Roman Antiquities. English translation by Earnest Cary in the Loeb Classical Library, 7 volumes. Harvard University Press, 1937–1950. Online version at Bill Thayer's Web Site
Dionysius of Halicarnassus, Antiquitatum Romanarum quae supersunt, Vol I-IV. . Karl Jacoby. In Aedibus B.G. Teubneri. Leipzig. 1885. Greek text available at the Perseus Digital Library.
Pausanias, Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D., and H.A. Ormerod, M.A., in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918. . Online version at the Perseus Digital Library
Pausanias, Graeciae Descriptio. 3 vols. Leipzig, Teubner. 1903.  Greek text available at the Perseus Digital Library.
Pseudo-Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921. . Online version at the Perseus Digital Library. Greek text available from the same website.
Stephanus of Byzantium, Stephani Byzantii Ethnicorum quae supersunt, edited by August Meineike (1790-1870), published 1849. A few entries from this important ancient handbook of place names have been translated by Brady Kiesling. Online version at the Topos Text Project.

Secondary sources
 Fowler, R. L. (2013), Early Greek Mythography: Volume 2: Commentary, Oxford University Press, 2013. . Google Books.
 Gantz, Timothy, Early Greek Myth: A Guide to Literary and Artistic Sources, Johns Hopkins University Press, 1996, Two volumes:  (Vol. 1),  (Vol. 2).
Smith, William; Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, London (1873). "Amphictyon"

Kings of Athens
Kings in Greek mythology
Autochthons of classical mythology
Deucalionids
Locrian characters in Greek mythology
Thessalian characters in Greek mythology
Attic mythology
Locris
Thessalian mythology
Delphic amphictyony

Amphictyon


UEFA Nations League 2020/21 var den anden udgave af UEFA Nations League. I forhold til den første udgave af turneringen var der lavet en ændring med hensyn til antallet af hold i hver række. Nu var der 16 hold i hver af de tre øverste rækker (League A, League B og League C), mens de resterende syv hold spillede i nederste række (League D). Turneringen løb fra september til november 2020. Finalekampene blev spillet 2. - 6. juni 2021.

Holdenes fordeling
Holdene var fordelt på fire niveauer, kaldet League A (øverste række), League B, League C og League D (nederste række). Her følger en oversigt over holdene:

Lodtrækningen fandt sted 3. marts 2020 i Amsterdam.

Kampdatoer
Nedenfor er en oversigt over kampdatoerne i 2020/21-udgaven af Nations League.

League A

Gruppe A1

Gruppe A2

Gruppe A3

Gruppe A4

League B

Gruppe B1

Gruppe B2

Gruppe B3

Gruppe B4

League C

Gruppe C1

Gruppe C2

Gruppe C3

Gruppe C4

League D

Gruppe D1

Gruppe D2

Bedste målscorere

Opdateret: 19. november 2020

Kilde:

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodbold i 2020
Fodbold i 2021

UEFA Nations League 2020-21


Danski nogometni savez (dk.:  Dansk Boldspil-Union (DBU)) je glavno nogometno tijelo Danske.
Osnovan je 1889. godine i s time jedan od najstariji nogometnih saveza na svijetu. Također je Danski nogometni savez jedan od osnivača UEFA-e. Najveći uspjeh saveza je osvajanje Europskog prvenstva 1992. godine.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica

Nogomet u Danskoj
Nacionalni nogometni savezi

Danski nogometni savez


Expozițiile Salonului Oficial de pictură și sculptură au reînceput în anul 1924 în condițiile în care la sfârșitul secolului al XIX și în primii ani ai secolului al XX-lea, Expozițiile artiștilor în viață au încetat să se mai organizeze datorită apariției pe scena artelor din România a diferitelor organizații și societăți artistice dintre care s-au remarcat Societatea Ileana, Societatea "Cercul artistic" și nu în ultimul rând Tinerimea artistică, cea care a coagulat interesele artiștilor români începând din anul 1901, cu o perioadă de inactivitate în timpul primului război mondial, și până în anul 1947 când s-a desființat. Constantin I. Stăncescu a revitalizat Expozițiile artiștilor în viață în anul 1894 prin organizarea la Ateneul Român a primei Expoziții a artiștilor în viață pe care a intitulat-o Salon. Stăncescu a coordonat mai multe expoziții până în 1899, an în care se retrage de la conducerea Școlii de Belle Arte și de la cea a salonului.

Salonul Oficial a avut încă de la înființare susținerea lui George Demetrescu Mirea și se organiza în primăvara fiecărui an. Începând din anul 1928 a luat ființă și Salonul Oficial de desen și gravură, organizat toamna, al cărui promotor și susținător a fost Jean Alexandru Steriadi, cel care a fost ani de-a rândul vicepreședintele manifestării.

În continuare, este prezentată componența juriilor manifestărilor expoziționale, laureații și artiștii participanți în perioada 1924-1944 după analiza pe care istoricul de artă Petre Oprea a făcut-o și a publicat-o în anul 2007.

Juriile Saloanelor Oficiale

Saloanele Oficiale de pictură și sculptură

 Anul 1924
Juriul:
Președinte - George Demetrescu Mirea
Vicepreședinte - Frederic Storck
Membri: Constantin Artachino, Auguste Baillayre, Marius Bunescu, Ștefan Dimitrescu, Ion Jalea, Ion Minulescu, George Demetrescu Mirea, Alexandru Popp, Jean Alexandru Steriadi, Arthur Verona.
Premiul național acordat lui George Demetrescu Mirea.

 Anul 1925
Juriul:
Președinte - Ștefan Popescu
Vicepreședinte - Gheorghe Petrașcu
Membri - Ștefan Dimitrescu, Ion Jalea, Gheorghe Petrașcu, Costin Petrescu, Ștefan Popescu, Camil Ressu, Jean Alexandru Steriadi, Frederic Storck, Ion Theodorescu Sion, Ioan Thorma
Premiul național acordat lui Gheorghe Petrașcu.

 Anul 1926
Juriul:
Președinte - Ion Minulescu - Director General al Artelor
Vicepreședinte - Frederic Storck
Membri - Ștefan Dimitrescu, Oscar Han, Cornel Medrea, Gheorghe Petrașcu, Camil Ressu, Jean Alexandru Steriadi, Ion Theodorescu Sion, Nicolae Tonitza
Premiul național acordat lui Theodor Pallady.
 Anul 1927
Juriul:
Președinte - Ion Minulescu - Director General al Artelor
Vicepreședinte - Ion Theodorescu Sion
Membri - Marius Bunescu, Ion Jalea, Cornel Medrea, Cornel Michăilescu, Gheorghe Petrașcu, Jean Alexandru Steriadi, Frederic Storck, Francisc Șirato
Premiul național acordat lui Dimitrie Paciurea.
 Anul 1928
Juriul:
Președinte - Ion Minulescu - Director General al Artelor
Vicepreședinte - Frederic Storck
Membri - Octav Băncilă, Ion Jalea, Cornel Medrea, Gheorghe Petrașcu, Ștefan Popescu, Camil Ressu, Jean Alexandru Steriadi, Frederic Storck, Ion Theodorescu Sion
Premiul național acordat lui Ștefan Popescu.

 Anul 1929
Juriul:
Președinte - Aurel Vlad - Ministrul Cultelor și Artelor
Vicepreședinte - Marius Bunescu
Membri - Petre Antonescu (arh.), State Ciortan (arh.), Constantin Iotzu (arh.), Ion Jalea, Cornel Medrea, Cornel Michăilescu, George Demetrescu Mirea, Costin Petrescu, Tache Soroceanu, Frederic Storck, Arthur Verona
Premiul național acordat lui Gabriel Popescu.

 Anul 1930
Juriul:
Președinte - Ion Minulescu - Director General al Artelor
Vicepreședinte - Gheorghe Petrașcu
Membri - Marius Bunescu, Oscar Han, Constantin Iotzu (arh.), Ion Jalea, Cornel Medrea, Gheorghe Petrașcu, Ștefan Popescu, Camil Ressu, Jean Alexandru Steriadi, Frederic Storck, Arthur Verona
Premiul național acordat lui Jean Alexandru Steriadi.

 Anul 1931
Juriul:
Președinte - Ion Minulescu - Director General al Artelor
Vicepreședinte - Jean Alexandru Steriadi
Membri - Cecilia Cuțescu Storck, Ștefan Dimitrescu, Oscar Han, Petre Iorgulescu Yor, Ion Jalea, Cornel Medrea, Jean Alexandru Steriadi, Ion Theodorescu Sion, Nicolae Tonitza, Arthur Verona
Premiul național acordat lui ? - nu există date.

 Anul 1932
Juriul:
Președinte - Arthur Verona
Vicepreședinte - Arthur Verona
Membri - Cecilia Cuțescu Storck, Oscar Han, Ion Jalea, Cornel Medrea, Dumitru Paciurea, Gheorghe Petrașcu, Camil Ressu, Jean Alexandru Steriadi, Ion Theodorescu Sion, Horia Theodoru (arh.), Nicolae Tonitza
Premiul național acordat lui ? - nu există date.

 Anul 1933
Juriul:
Președinte - Dimitrie Gusti - Ministrul Instrucției, Cultelor și Artelor
Vicepreședinte - Ion Theodorescu Sion
Membri - Marius Bunescu, Ion Jalea, Cornel Medrea, Gheorghe Petrașcu, Jean Alexandru Steriadi, Francisc Șirato, Ion Theodorescu Sion, Arthur Verona
Premiul național acordat lui ? - nu există date.

 Anul 1934
Juriul:
Președinte - Ion Minulescu - Director General al Artelor
Vicepreședinte - Marius Bunescu
Membri - Petre Antonescu (arh.), Marius Bunescu, Oscar Han, Ion Jalea, Cornel Medrea, Tache Soroceanu, Francisc Șirato, Ion Theodorescu Sion, Arthur Verona
Premiul național acordat lui ? - nu există date.

 Anul 1935
Juriul:
Președinte - Alexandru Lapedatu - Ministrul Cultelor și Artelor
Vicepreședinte - Ion Theodorescu Sion
Membri - Marius Bunescu, Ion Jalea, Cornel Medrea, Camil Ressu, Tache Soroceanu, Ion Theodorescu Sion, Arthur Verona
Premiul național acordat lui ? - nu există date.
 Anul 1936
Juriul:
Președinte - Alexandru Lapedatu - Ministrul Cultelor și Artelor
Vicepreședinte - Ion Theodorescu Sion
Membri - Marius Bunescu, Petre Iorgulescu Yor, Ion Jalea, Cornel Medrea, Gheorghe Petrașcu, Camil Ressu, Jean Alexandru Steriadi, Corneliu Themeli
Premiul național acordat lui ? - nu există date.
 Anul 1937
Juriul:
Președinte - Victor Iamandi - Ministrul Cultelor și Artelor
Vicepreședinte - Ion Theodorescu Sion
Membri - Marius Bunescu, Ion Jalea, Cornel Medrea, Camil Ressu, Corneliu Themeli, Jean Alexandru Steriadi, Arthur Verona
Premiul național acordat lui Ion Theodorescu Sion.
 Anul 1938
Juriul:
Președinte - Victor Iamandi - Ministrul Cultelor și Artelor
Vicepreședinte - Ion Theodorescu Sion
Membri - Marius Bunescu, Petre Iorgulescu Yor, Ion Jalea, Cornel Medrea, Camil Ressu, Ion Theodorescu Sion, Corneliu Themeli, Arthur Verona
Premiul național acordat lui Marius Bunescu.
 Anul 1939
Juriul:
Președinte - Nicolae Zigre - Ministrul Cultelor și Artelor
Vicepreședinte - Ion Theodorescu Sion
Membri - Marius Bunescu, T, N, Ioanițiu, Gheorghe Petrașcu, Camil Ressu, Jean Alexandru Steriadi, Ion Theodorescu Sion, Corneliu Themeli, Arthur Verona
Premiul național acordat lui ? - nu există date.

 Anul 1940
Juriul:
Președinte - Ion Nistor - Ministrul Cultelor și Artelor
Vicepreședinte - Jean Alexandru Steriadi
Membri - Marius Bunescu, Nicolae Dărăscu, Ion Jalea, Camil Ressu, Corneliu Themeli, Arthur Verona
Premiul național acordat lui Camil Ressu.
 Anul 1941
Juriul:
Președinte - Radu R. Rosetti - Ministrul Instrucției, Educației, Cultelor și Artelor
Vicepreședinte - Jean Alexandru Steriadi
Membri - Nicolae Dărăscu, Ion Jalea, Jean Alexandru Steriadi, Francisc Șirato, Corneliu Themeli, Arthur Verona
Premiul național acordat lui Ion Jalea.
 Anul 1942
Juriul:
Președinte - Ion Petrovici (profesor) - Ministrul Culturii Naționale și al Cultelor
Vicepreședinte - Jean Alexandru Steriadi
Membri - Adam Bălțatu, Marius Bunescu, Nicolae Dărăscu, Ion Jalea, Camil Ressu, Jean Alexandru Steriadi, Eustațiu Stoenescu, Nicolae Stoica, Corneliu Themeli
Premiul național acordat lui Eustațiu Stoenescu.
 Anul 1943
Juriul:
Președinte - Ion Petrovici (profesor) - Ministrul Culturii Naționale și al Cultelor
Vicepreședinte - Nicolae Dărăscu
Membri - Lucian Grigorescu, Nicolae Dărăscu, Ion Jalea, Ion Mihail, Mihai Onofrei, Ioan Gr. Popovici, Camil Ressu, Jean Alexandru Steriadi
Premiul național nu s-a acordat.
 Anul 1944
Juriul:
Președinte - Ion Petrovici (profesor) - Ministrul Culturii Naționale și al Cultelor
Vicepreședinte - Nicolae Dărăscu
Membri - Adam Bălțatu, Nicolae Dărăscu, Dumitru Ghiață, Ion Jalea, Alexandru Moscu, Eustațiu Stoenescu, Nicolae Stoica, Corneliu Themeli
Premiul național nu s-a acordat.

Saloanele Oficiale de toamnă - desen, gravură

 Anul 1928
Juriul:
Președinte - Ion Minulescu - Director General al Apelor
Vicepreședinte - Gabriel Popescu
Membri - Marius Bunescu, Cecilia Cuțescu-Storck, Gheorghe Petrașcu, Gabriel Popescu, Camil Ressu, Francisc Șirato
 Anul 1929
Juriul:
Președinte -  - Ion Minulescu
Vicepreședinte - nu s-a numit
Membri - Gheorghe Petrașcu, Jean Alexandru Steriadi, Frederic Storck
 Anul 1930
Juriul:
Președinte -  - Ion Minulescu
Vicepreședinte - nu s-a numit
Membri - Jean Alexandru Steriadi, Arthur Verona
 Anul 1931
Juriul:
Președinte - Ștefan Popescu
Vicepreședinte - Ion Theodorescu Sion
Membri - Ion Minulescu, Gheorghe Petrașcu, Camil Ressu, Jean Alexandru Steriadi, Ion Theodorescu Sion, Arthur Verona
 Anul 1932
Juriul:
Președinte - Dimitrie Gusti - Ministrul Instrucției, Cultelor și Artelor
Vicepreședinte - Arthur Verona
Membri - Gheorghe Petrașcu, Jean Alexandru Steriadi, Frederich Storck, Ion Theodorescu Sion, Nicolae Tonitza
 Anul 1933
Juriul:
Președinte - Dimitrie Gusti
Vicepreședinte - Ion Theodorescu Sion
Membri - Ștefan Popescu, Jean Alexandru Steriadi, Francisc Șirato, Ion Theodorescu Sion, Arthur Verona
 Anul 1934
Juriul:
Președinte - Marius Bunescu
Vicepreședinte - Ion Theodorescu Sion
Membri - Marius Bunescu, Camil Ressu, Jean Alexandru Steriadi, Francisc Șirato, Ion Theodorescu Sion
 Anul 1935
Juriul:
Președinte - Alexandru Lapedatu - Ministrul Cultelor și Artelor
Vicepreședinte - Ion Theodorescu Sion
Membri - Marius Bunescu, Gheorghe Petrașcu, Camil Ressu, Jean Alexandru Steriadi
 Anul 1936
Juriul:
Președinte - Victor Iamandi - Ministrul Cultelor și Artelor
Vicepreședinte - Ion Theodorescu Sion
Membri - Marius Bunescu, Gheorghe Petrașcu, Jean Alexandru Steriadi, Arthur Verona
 Anul 1937
Juriul:
Președinte - Victor Iamandi
Vicepreședinte - Ion Theodorescu Sion
Membri - Gheorghe Petrașcu
 Anul 1938
Juriul:
Președinte - Nicolae Colan - Ministrul Cultelor și Artelor
Vicepreședinte - Ion Theodorescu Sion
Membri - Marius Bunescu, T. N. Ioanițiu, Gheorghe Petrașcu, Camil Ressu, Jean Alexandru Steriadi, Ion Theodorescu Sion
 Anul 1939
Juriul:
Președinte - Ion Marin Sadoveanu - Subsecretar de Stat al Cultelor și Artelor
Vicepreședinte - Gheorghe Petrașcu
Membri - Gheorghe Petrașcu, Jean Alexandru Steriadi, Eustațiu Stoenescu, Ion Theodorescu Sion
 Anul 1940
Juriul:
Președinte - Vladimir Dumitrescu - Secretar General al Cultelor și Artelor
Vicepreședinte - Jean Alexandru Steriadi
Membri - Alexandru Basarab, Marius Bunescu, Jean Alexandru Steriadi, Nicolae Stoica
 Anul 1941
Juriul:
Președinte - Ion Antonescu - Mareșal al României și Conducătorul Statului, Ministrul Culturii Naționale și al Cultelor
Vicepreședinte - Marius Bunescu
Membri - Marius Bunescu, Nicolae Dărăscu, Ștefan Popescu, Camil Ressu, Jean Alexandru Steriadi
 Anul 1942
Juriul:
Președinte - Ion Petrovici - Ministrul Culturii Naționale și al Cultelor
Vicepreședinte - Jean Alexandru Steriadi
Membri - Nicolae Dărăscu, Dumitru Ghiață
 Anul 1943
Juriul:
Președinte - Ion Petrovici - Ministrul Culturii Naționale și al Cultelor
Vicepreședinte - Nicolae Dărăscu
Membri - Catul Bodan, Dumitru Ghiață, Ion Irimescu, Jean Alexandru Steriadi
 Anul 1944
Juriul:
Președinte - Gheorghe Popp - Ministrul Cultelor și Artelor
Vicepreședinte - Francisc Șirato
Membri -Marius Bunescu, Alexandru Ciucurencu,  Ion Irimescu, Camil Ressu, Jean Alexandru Steriadi, Francisc Șirato

Lista artiștilor participanți
Legenda:
 O - participanți la Saloanele Oficiale de pictură și sculptură care se desfășurau în primăvara fiecărui an;
 G - participanți la Saloanele de Grafică ce se  desfășurau în toamna fiecărui an;
 O-G - Participanți prezenți și la expozițiile din primăvară și din toamnă.

Referințe

Bibliografie
 Petre Oprea: Expozanți la Saloanele Oficiale de pictură, sculptură, grafică 1924 – 1944, Direcția pentru cultură, culte și patrimoniul cultural național, București 2007

Legături externe
 Virginia Barbu: Saloanele de desen și gravură din perioada interbelică - pe www.scia.ap.istoria-artei.ro, accesat 20 iulie 2018
 www.cimec.ro: Salonul Oficial de desen, gravură, pictură, afiș  - accesat 20 iulie 2018

Liste de artiști români

Lista artiștilor participanți la Saloanele Oficiale de pictură, sculptură, grafică din România (1924 - 1944)


Alles Klara ist eine deutsche Vorabend-Krimiserie, die vom 5. April 2012 bis 16. Mai 2017 im Ersten ausgestrahlt wurde. Sie spielt in Quedlinburg im Vorharz. Die Serie umfasste 48 Episoden in drei Staffeln. Die Serie startete ursprünglich als Teil der Vorabend-Krimireihe Heiter bis tödlich, daher liefen die 1. und 2. Staffel noch mit dem Reihenobertitel als Heiter bis tödlich: Alles Klara.

Der erste Teil von Staffel 3 wurde im Sommer 2015 gedreht und die Ausstrahlung erfolgte von März bis Mai 2016. Der zweite Teil von Staffel 3 wurde von September bis Dezember 2016 gedreht. Ausgestrahlt wurden diese neuen 8 Folgen vom 28. März 2017 bis zum 16. Mai 2017 im Ersten immer dienstags um 18:50 Uhr.

Im Februar 2018 gab Hauptdarstellerin Wolke Hegenbarth ihren Ausstieg aus der Serie bekannt. Daraufhin erklärte die ARD, die Serie nach Hegenbarths Weggang nicht fortsetzen zu wollen.

Handlung
Klara Degen wird gekündigt. Sie findet eine Anstellung bei der Kripo als Schwangerschaftsvertretung der Sekretärin Beil. Sie ermittelt ständig aus eigenem Antrieb und selten zur Freude ihres Vorgesetzten Paul Kleinert in den Mordfällen und hilft dabei entscheidend, den wahren Täter zu finden. Dabei droht Klara immer wieder die Kündigung. Ebenfalls ist die Kripo Quedlinburg als letzte Regionalstelle von der Schließung bedroht und die Aufgaben sollen der Kripo in Magdeburg übertragen werden.

Das Handlungsmuster clevere Sekretärin vom Kommissariat löst den Fall setzt das Konzept der Serie Adelheid und ihre Mörder fort. Klara Degen gerät dabei häufig am Ende des Falls in Lebensgefahr, aus der sie stets das rechtzeitige Eintreffen ihres Chefs rettet.

Figuren
Klara Degen

(gespielt von Wolke Hegenbarth) wohnt anfangs bei ihrer Schwester und verliert ihren Job, da ihr sie sexuell belästigender Arbeitgeber ermordet wurde. Sie ist geschieden, was aber nur in der Pilotfolge und in Folge 1/12 (Der allerletzte Zeuge) erwähnt wird. Sie hat am 17. Dezember 1982 Geburtstag und hat im letzten Jahr drei Jobs verloren. Als die Polizei sie als Mordverdächtige verhört, zeigt sie ihre Fähigkeiten im Umgang mit dem Computer. Nachdem sie auf eigene Faust recherchiert hatte und sich entlasten konnte, wird sie als Schwangerschaftsvertretung für die Sekretärin des Kommissariats, Frau Beil, in Quedlinburg eingestellt. Da Klara auch weiterhin immer wieder neben ihrem Chef Paul Kleinert ermittelt, steht sie oftmals vor der Kündigung, die dann aber immer wieder zurückgenommen wird. Herr Kleinert muss alle Fälle unter Zeitdruck erledigen und verdächtigt meistens die falschen Personen. Klara zeigt eher gesunden Menschenverstand und kennt lokale Befindlichkeiten und Zusammenhänge. Zwischen beiden entwickelt sich sowohl dienstlich als auch privat eine Art Hass-Liebe. Sie schätzen und mögen sich, ohne es sich eingestehen zu wollen. Als Klara bei ihrer Schwester auszieht und sich eine eigene Wohnung nimmt, befindet diese sich nicht nur im selben Haus wie die ihres Chefs, sondern sogar direkt daneben. Zu den anderen Kollegen und auch zur Leiterin des Kommissariats hat sie ein sehr gutes Verhältnis.

Klara Degen kann reiten und auch eine Kutsche führen.

Klara ist eine sehr feminine und selbstbewusste junge Frau, die sich meist sportlich und sehr modisch kleidet. Sie trägt fast immer kurze Röcke, Minikleider oder kurze Hosen mit Strumpfhosen. Ihr gewöhnliches Fortbewegungsmittel ist ihr Fahrrad, was den Kommissaren häufig ihren Aufenthalt verrät, wenn sie wieder mal vor ihrem Chef den Täter ermittelt hat. In der ersten Staffel benutzt sie häufig den alten Audi 80 B4 ihres Schwagers, der nachts bei einer Sicherheitsfirma arbeitet.

Bei ihren Ermittlungen gerät sie regelmäßig in Gefahr, weil der jeweilige Täter Klara als Zeugin beseitigen will. Hauptkommissar Kleinert muss sie am Ende der Folgen sehr oft befreien, entfesseln oder vor dem Täter retten.

Paul Kleinert

(gespielt von Felix Eitner) ist der Hauptkommissar in Quedlinburg. Den Posten hat er nur vertretungsweise für Herrn Schrader inne, der zur Kur an der Ostsee weilt und immer neue Gründe erfindet, um nicht wieder zurückkehren zu müssen (in Staffel 1 ist das in jeder Folge Thema, verschwindet dann aber). Kleinert ist ein gewissenhafter Polizist, der sein Handwerk versteht. Er ist jedoch häufig voreilig bei seinen Entschlüssen und präsentiert dann einen Mordverdächtigen, dem er im Verhör seine Version der Tat aufzudrängen versucht, welche von Klara dann aber regelmäßig hinterfragt und letztlich berichtigt werden. Aufgrund des Drucks von seiner Chefin Frau Dr. Müller-Dietz bekommt er oftmals nur 24 Stunden oder andere unrealistische Zeitvorgaben zur Lösung eines Falles.
Paul Kleinerts Mutter, Hermine Kleinert, wohnt in Magdeburg und betreibt dort eine kleine Kneipe. Sie ist nicht begeistert davon, dass ihr Sohn immer noch Junggeselle ist, und hält ihn und seine Kollegen auch mal von der Ermittlungsarbeit ab, indem sie ihn zu Renovierungsarbeiten in die Kneipe bestellt.
Paul Kleinert kommt Klara persönlich näher, aber er lässt keine Beziehung zu, die über eine tiefe Freundschaft hinausreicht. Nach dem überraschenden Tod seiner Mutter entschließt sich Kleinert, eine von ihr noch gebuchte und bezahlte Weltkreuzfahrt anzutreten. Dies tut er aber nicht freiwillig: Frau Degen hat diese Umbuchung auf seine Person veranlasst und auch seinen 180-tägigen Sonderurlaub für die Reise eingereicht, der auch genehmigt wird. Kleinert ist davon zu Beginn nicht begeistert, da er übergangen wurde. Letztlich dankt er Frau Degen für diese Umbuchung, auch hat er keine Alternative, da seine verstorbene Mutter keine Reiserücktrittsversicherung abgeschlossen hatte und er 25.000 Euro verlieren würde, wenn er die Reise nicht antreten würde. In einer Postkarte teilt er später den Kollegen mit, dass ihm die Reise zunehmend gefällt und später, dass er wahrscheinlich nicht in den Harz zurückkehren wird. Letztlich macht er eine Strandbar auf Trinidad auf. Er hat dort die Liebe seines Lebens getroffen.

Stefan Lauer

(gespielt von Marc Oliver Schulze) kommt als Kleinerts Vertreter nach Quedlinburg und zieht auch in dessen Wohnung. Er ist militärisch exakt, dienstbeflissen, lacht nie und ist überkorrekt. Bei ihm geht alles streng nach Vorschrift, und er trinkt auch bei dienstlichen Feiern keinen Alkohol. Zu Beginn ist er wenig beliebt. Ihm missfällt Klaras Aufklärungsarbeit, und er verbietet sie immer wieder. Klaras Versionen des Tathergangs will er nie hören und er zeigt dabei eine gewisse Arroganz. Als seine Vertretungszeit endet, liest Klara Degen bei seiner Verabschiedung den Kollegen die überraschende Mitteilung Kleinerts vor, nicht mehr zurück kommen zu wollen. Es bleibt offen, ob Stefan Lauer dadurch länger im Harz bleiben wird.

Frau Dr. Müller-Dietz

(gespielt von Alexa Maria Surholt) ist die Leiterin des Kommissariats. Frau Müller-Dietz bemängelt immer wieder völlig zu Unrecht die Arbeitsmoral und die Sorgfalt ihrer Mitarbeiter. Ihr ist es wichtiger, einen Fall schnell zu lösen, um es sich nicht mit lokalen Politikern oder Vereinen zu verderben. Sie setzt dem Team um Kleinert deshalb immer wieder unrealistisch kurze Zeitspannen zur Lösung der Fälle, was dieses nur dank Klara dann auch immer wieder schafft.
Von ihrer höheren Berufung überzeugt, erwägt sie den Einstieg in die Kommunalpolitik, lässt ihre Wahlkampfaktivitäten zur Landrätin jedoch nach einiger Zeit wieder fallen.

Jonas Wolter

(gespielt von Jan Niklas Berg) ist ein junger Kollege, der später zum LKA wechseln möchte. In Quedlinburg ist er Kriminalmeister. Jonas Wolter ist ein guter Polizist und überrascht immer wieder mit seinem Mut. Allerdings schießt er teilweise übers Ziel hinaus, indem er bei einfachen Delikten immer wieder mit der Mafia rechnet oder sofort das LKA einschalten möchte. Er lässt sich immer wieder von Krimiserien aus den USA (CSI, NSIS, und ähnlichen) zu Schlussfolgerungen verleiten bzw. versucht, deren Ermittlungsansätze auf den Harz zu übertragen.
Nebenthema der Serie ist seine Suche nach einer Partnerin. Allerdings lässt er bei Treffen mit Frauen kein Fettnäpfchen aus und bleibt letztlich immer wieder Single.

Tom Olli Ollenhauer

(gespielt von Christoph Hagen Dittmann) ist Mitarbeiter von Hauptkommissar Kleinert. Als Sohn des Inhabers der bekannten Fleischerei Ollenhauer ist er für die Vorliebe nach Essen (und hier insbesondere für seine Vorliebe für Mettbrötchen – ein lustiger Fehler der Drehbuchautoren, denn weder in Nordthüringen noch in Sachsen-Anhalt würde jemand ein Hackepeterbrötchen mit Zwiebeln und Gurke je so bezeichnen) bekannt, für die er schon mal seinen Job etwas schleifen lässt. Tom Ollenhauer ist meistens für die Arbeit am Schreibtisch zuständig, wo er Computer der Mordopfer auswertet oder Personen mit dem Computer überprüft. Gelegentlich deckt er Klara Degen, wenn diese wieder auf eigene Faust ermittelt und ihm zur Belohnung oft Mettbrötchen mitbringt.
Er schläft auch schon mal im Dienst und hilft lieber in der Fleischerei seines Vaters mit aus, als dass er dienstliche Überstunden macht. Er hat eine Freundin, die in der Serie aber nur hin und wieder gezeigt wird, ohne Einfluss auf die Handlung zu haben.

Familie Wegener

Sylvia und Jörg (gespielt von Winnie Böwe und Stephan Grossmann) sind Schwester und Schwager von Klara und haben ihr Unterkunft in ihrem Haus gegeben, bis sie sich eine eigene Wohnung genommen hat. Während Sylvia während ihrer Schwangerschaft zu Hause als Frisörin illegal arbeitet, ist Jörg als Wachmann in der Nachtschicht unterwegs und muss Klara öfter tagsüber seinen Wagen leihen. Er ist leidenschaftlicher Kaninchenzüchter, was mitunter auch für Klaras Ermittlungen nützlich ist. Beide haben noch eine Tochter Lena (gespielt von Antonia Görner), zu der sich im Verlauf der Serie ein kleines Brüderchen namens Lars einfindet.
Klara und Lena haben ein sehr inniges Verhältnis. Lena erzählt Klara alles, auch Dinge, die sie ihren Eltern gegenüber lieber verschweigt.
Sylvia tut alles Mögliche, um ihre Schwester Klara mit allen möglichen Männern zu verkuppeln, was Klara regelmäßig einfach nur nervt. In der dritten und abschließenden Staffel spielen ihre Familienangehörigen keine Rolle mehr.

Dr. Münster

(gespielt von Jörg Gudzuhn) ist der zuständige Rechtsmediziner der Kriminalpolizei Quedlinburg. Er ist gut in seinem Beruf, allerdings geht er lieber zum Angeln, als sich den Leichen zu widmen. Er hasst Überstunden und geht häufig nicht an sein Telefon, wenn er schon Feierabend hat. Dr. Münster ist grundsätzlich schlecht gelaunt und will einfach nur seine Ruhe. Er beschwert sich regelmäßig über die schlechten Verhältnisse in seinem Labor. Gelegentlich verweist er auf seine Kollegen aus Magdeburg, wenn er selbst keine Lust hat. Neben dem Angeln gehört auch klassische Musik zu seinen Leidenschaften. Der Rollenname ist als Anspielung auf den populären Münster-Tatort zu verstehen, in dem der Rechtsmediziner Prof. Boerne eine Hauptrolle spielt.

Lutz Christoph

(gespielt von Sebastian Achilles) in Staffel 3 ist er Tischlermeister mit eigenem "Ein-Mann-Betrieb" in Quedlinburg und Single. Als er das Schiebefenster zwischen den Büros von Hauptkommissar Kleinert und Klara repariert, begegnet er Klara zum ersten Mal und wird zu ihrem "Love Interest". Er ist ausgeglichen, souverän, liebt seinen Beruf und fängt Klaras Beziehungsängste spielerisch-humorvoll auf. In der "Asynchronität in der Bindungsgeschwindigkeit" liegt bei beiden aber ihr Hauptproblem. Nach anfänglichen Problemen kommt er Klara näher und beide beschließen, sich eine gemeinsame Wohnung zu suchen. Als diese gefunden ist, macht Klara aber einen Rückzieher und sie trennen sich.

Produktion

Überblick
Drehzeit für Staffel 1 war vom 26. Juli bis 22. Dezember 2011. Die zweite Staffel wurde von 5. November bis Dezember 2012 und von Juni bis Dezember 2013 in Quedlinburg und Umgebung gedreht. Sie wurde vom 10. Oktober 2013 bis zum 6. Februar 2014 jeden Donnerstag ausgestrahlt. Die Produktion einer dritten Staffel wurde am 7. Mai 2014 von der neuen deutschen Filmgesellschaft (ndF) bekannt gegeben. Die Dreharbeiten begannen am 27. Mai 2015, sollten bis August 2015 dauern und acht neue Folgen umfassen. Zwischen Ende September 2016 und Dezember 2016 wurde eine neue Staffel mit acht Folgen gedreht.

Inzwischen hat Das Erste die Einstellung der Serie bekannt gegeben, da die Hauptdarstellerin Wolke Hegenbarth sich anderen Projekten zugewendet hat.

Drehorte

Neben Quedlinburg wurden Teile auch in weiteren Orten der Umgebung gedreht, so dient die Alte Post in Blankenburg als Polizeidirektion. Daneben sind mehrere Einstellungen in Wernigerode, Ballenstedt und weiteren sehenswerten Orten im Harz gedreht worden. Das Wohnhaus von Klaras Schwester, das häufig in den ersten beiden Staffeln zu sehen ist, befindet sich in der Langen Straße in Hüttenrode und bietet unter der Bezeichnung Haus Asgard Ferienwohnungen an.

Episodenliste

Staffel 1

Staffel 2

Staffel 3

Rezensionen
Einen Tag vor der Erstausstrahlung urteilte Focus Online bereits:

Ebenfalls am Vortag der ersten Folge der zweiten Staffel kritisiert Kevin Kyburz diese eine Folge aufgrund ihrer fehlenden inhaltlichen Tiefe und der fehlenden Merkmale eines Krimis, ohne dabei jedoch den gezielten komödiantischen Anteil zu berücksichtigen. Dem entgegen lobt er jedoch die Auswahl des Drehortes und meint: "davon, dass die Figuren als wandelnde Stereotype konzipiert sind, könnte die Serie zwar profitieren", um schlussendlich zu resümieren:

Quoten
In der Erstausstrahlung der ersten Staffel erzielte man bei den Folgen 9 bis 12 Marktanteile von 5,7 bis 7,3 %. Dabei erreichte die Folge 12 die geringsten Zuschauerzahlen mit 0,97 Millionen Zuschauern. Für das Ausstrahlungsjahr 2017, in der die dritte Staffel erstmals lief, wurden durchschnittlich 1,87 Millionen Zuschauer bei rund 8,2 % Marktanteil erreicht.

Weitere Informationen
Die drei Staffeln erschienen auf DVD. Die erste Staffel erschien 2012, sowohl geteilt als auch als gesamte Staffel als Sammeledition. Dabei fehlte bei beiden Varianten die Folge "Tod in Lilliput", um die Altersfreigabe FSK ab 6 zu erreichen. Die zweite Staffel erschien im Jahr 2014 und enthält die besagte Folge auf einer Bonus-DVD. 2016 erschienen die Folgen 33 bis 40 (Staffel 3) ebenfalls auf DVD. Die Altersfreigabe beträgt jeweils FSK ab 12 Jahren. Im August 2018 erschienen die Folgen 41 bis 48 (Staffel 3 Teil 2) auf DVD. Die Altersfreigabe beträgt dabei FSK ab 6 Jahren.

Weblinks

 Offizielle Seite

 Weitere Folgen der TV-Serie "Alles Klara"

Einzelnachweise

Fernsehserie der 2010er Jahre
Kriminal-Fernsehserie
Fernsehserie (Das Erste)
Fernsehen (Sachsen-Anhalt)

Alles Klara


Sipaneeae es una tribu de plantas pertenecientes a la familia Rubiaceae.

Géneros
Según NCBI
''Chalepophyllum - Dendrosipanea - Limnosipanea - Maguireothamnus - Neobertiera - Platycarpum - Sipanea

Referencias

Enlaces externos

Sipaneeae


La U.S. Route 2 o Ruta Federal 2 (abreviada US 2) es una autopista federal ubicada en el estado de Idaho. La autopista inicia en el oeste desde la , hacia el este en la . La autopista tiene una longitud de 129 km (80.152 mi).

Mantenimiento
Al igual que las carreteras estatales, las carreteras interestatales, y el resto de rutas federales, la U.S. Route 2 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Idaho por sus siglas en inglés ITD.

Cruces
La U.S. Route 2 es atravesada principalmente por la .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial del ITD
 Lista de ciudades servidas por autopistas federales}
 Lista de Autopistas por estado en AARoads.com

Carreteras federales de Idaho

U.S. Route 2 en Idaho


كنيسة مريم المجدليَّة ، هي كنيسة روسيَّة أرثوذكسيَّة تقع على المُنحدرات الغربيَّة لجبل الزيتون في مدينة القُدس. بُنيت في أواخر القرن التاسع عشر لمريم المجدليَّة تلميذة السيِّد المسيح التي ذهبت ورائه في طريقه ليُصلب وكانت الأولى التي رأته بعدما عاد للحياة. تُعتبر هذه الكنيسة واحدة من أجمل الكنائس في فلسطين.

أعلام
 أليس أميرة باتنبرغ
 إليزابيث أميرة هسن والراين

المراجع

أرثوذكس شرقيون في إسرائيل
إحياء العمارة الروسية
جبل الزيتون
كنائس اكتملت في 1888
كنائس القدس
مبان كنسية ذات قباب
مريم المجدلية

كنيسة مريم المجدلية


Dorohojytchi ( ; , Dorogojitchi) est une station de la ligne Sirets'ko-Petchers'ka (M3) du métro de Kiev. Elle est située dans le raïon de Chevtchenko de la ville de Kiev, en Ukraine.

Mise en service en 2000, elle est desservie par les rames de la ligne M3. Le service est arrêté ou perturbé depuis l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022.

Situation sur le réseau

Établie en souterrain, la station Dorohojytchi, est une station de passage de la Ligne Sirets'ko-Petchers'ka (M3) du métro de Kiev. Elle est située entre la station Syrets, terminus ouest, et la station Loukianivska, en direction du terminus est, Tchervonyï khoutir.

Elle dispose d'un quai central encadré par les deux voies de la ligne.

Histoire
La station Dorohojytchi est mise en service le , lors de l'ouverture à l'exploitation de la section de Loukianivska à Dorohojytchi. Elle est conçue par les architectes : AT. Gneverev, N. Alyoshkin, T. Tselikovskaya.

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte
Dorohojytchi est desservie par les rames de la ligne M3.

Intermodalité

À proximité

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Kiev
 Ligne Sirets'ko-Petchers'ka (M3)

Liens externes
 .
 .

Station de la ligne M3 du métro de Kiev
Station de métro mise en service en 2000

Dorohojytchi (métro de Kiev)


La  de Tōbu est un type de rame automotrice exploitée par l'opérateur ferroviaire privé Tōbu au Japon depuis 2013.

Description

La série 60000 est basée sur le modèle A-train du constructeur Hitachi. Les rames sont composées de 6 voitures.

L'espace voyageurs se compose de banquettes longitudinales. Des places pour usagers en fauteuil roulant sont prévues à une extrémité de chacune des quatre voitures intermédiaires. Des écrans à cristaux liquides d'information voyageurs sont installés au-dessus des portes et un service d'accès à Internet par Wi-Fi est fourni.

Histoire
La première rame est entrée en service le .

Services
Les rames sont affectées à la ligne Urban Park.

Galerie photos

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Lien externe
  Série 60000 sur le site de la Tōbu

Automotrice du Japon
Automotrice 1500 V

Tōbu série 60000


أصدقاء الطبيعة هي منظمة عالمية غير ربحية، تأسست في فينا عام 1895. معروفة (بالفرنسية: Les Amis de la Nature ، بالألمانية: Naturfreunde، بالإيطالية: Amici della Natura.

مراجع

وصلات خارجية
 International International Friends of Nature
 Naturefriends - Great Britain
 Swiss organization
 Geneva organization
 International Young Friends of Nature

منظمات بيئية دولية
منظمات أسست في 1895
منظمات دولية مقرها في النمسا
منظمات دولية مقرها في فيينا
منظمات غير ربحية
منظمات مقرها في فيينا

أصدقاء الطبيعة


Ipueira es un municipio brasileño en el interior del estado del Rio Grande do Norte. Perteneciente a la Microrregión del Seridó Occidental y Mesorregión Central Potiguar, se localiza a sudoeste de la capital del estado, distando de esta a 305 kilómetros. Ocupa un área de 127,347 km², con solo el 0,3682 km² en el perímetro urbano, y la población del municipio fue estimada en el año de 2011 en 2090 habitantes, por el Instituto Brasileño de Geografía y Estadística siendo entonces el municipio menos poblado del estado.

Con una temperatura media anual de 27,5 °C, en la vegetación del municipio predomina la caatinga hiper xerófila.

Situado en un punto medio entre dos ciudades-polo (Caicó, en Rio Grande do Norte, y Patos de Paraíba), Ipueira fue emancipada de São João do Sabugi en la década de 1960.

Referencias

Enlaces externos

 Página de la prefectura

Localidades de Río Grande del Norte

Ipueira


Marth (pronunciation: MAHRT) is a Thuringian municipality in the district of Eichsfeld in Germany, in the Verwaltungsgemeinschaft Haustein-Rusteberg.

References

External links
Marth fire brigade
Verwaltungsgemeinschaft Hanstein-Rusteberg

Eichsfeld (district)

Marth, Thuringia


ميلكا بلانينك هي شخصية سياسية كرواتية.

مراجع

وصلات خارجية

المرأة في بارتيزان يوغوسلاف
رئيسات وزراء
رؤساء حكومات إناث
رؤساء وزراء كرواتيا
رؤساء وزراء يوغوسلافيا
سياسيات في القرن 20
سياسيات كرواتيات
سياسيات كرواتيات في القرن 20
سياسيون كروات في القرن 20
سياسيون يوغوسلافيون
شيوعيون كروات
صرب كرواتيا
مدفونون في مقبرة ميروغوي
مواليد 1924
وفيات 2010
وفيات في زغرب

ميلكا بلانينك


Utetheisa ornatrix ist ein Nachtfalter aus der Unterfamilie der Bärenspinner (Arctiinae).

Merkmale

Falter
Die Flügelspannweite der Falter beträgt 30 bis 44 Millimeter. Sie sind sehr auffällig gefärbt und variieren farblich stark. Die schmalen Vorderflügel sind weißrosa bis leuchtend rot und zeigen weißliche Querbinden, in denen sich schwarze Punkte befinden. Die Hinterflügel sind großflächig weiß bis kräftig rot und zeigen einen dünnen schwarzen Saum sowie einzelne kleine graue oder schwarze Flecke nahe dem Vorderrand. Kopf und Thorax sind weißlich und mit schwarzen Punkten versehen. Der Hinterleib hat eine weißgraue Farbe.

Ei, Raupe, Puppe
Das kugelförmige Ei ist weißlich bis gelblich gefärbt.

Erwachsene Raupen werden bis zu 35 Millimeter lang, sind orange bis braun gefärbt und zeigen schwarze Querstreifen auf jedem Segment.

Die Puppe hat eine glänzend schwarzbraune Farbe und ist mit einigen unregelmäßigen orange Querstreifen versehen.

Geographische Verbreitung
Die Art kommt in Nord-, Mittel- und Südamerika vor.

Lebensweise
Utetheisa ornatrix bildet je nach Vorkommen eine oder zwei Generationen im Jahr, zuweilen auch Generationen in kontinuierlicher Folge. Die Falter fliegen am Tag und in der Nacht. In Ruhestellung legen sie die Flügel in Form einer Pfeilspitze eng aneinander. Die Eier werden in  Gruppen auf den Blättern der Wirtspflanze abgelegt. Hauptfutterpflanzen der Raupen sind Crotalaria-Arten sowie Farnmyrte (Comptonia peregrina). Junge Raupen ernähren sich zunächst von den Blättern, später von den Früchten der Pflanzen. Eine Besonderheit ist hierbei, dass die Raupen aus den Futterpflanzen auch giftige Stoffe aufnehmen und speichern. Es handelt sich dabei um Pyrrolizidinalkaloide. Dadurch werden sie für potentielle Fressfeinde ungenießbar und sind vor diesen geschützt. Es ist beobachtet worden, wie Bärenspinner der Art Utetheisa ornatrix, die in Spinnennetzen gefangen wurden, durch die Spinne wieder freigeschnitten wurden. Zuweilen wurde bei den Raupen auch Kannibalismus beobachtet, insbesondere dann, wenn ältere Raupen noch Bedarf an Pyrrolizidinalkaloiden haben.

Systematik
Carl von Linné beschrieb zwei Arten, die blass gefärbte Phalaena ornatrix und die kräftiger gefärbte Phalaena bella. Hübner gab der Gattung später den Namen Utetheisa. Neuere Untersuchungen von Lafontaine et al. und DaCosta führen nur noch Utetheisa ornatrix als eigenständige Art.

Quellen

Einzelnachweise

Literatur
 Charles V. Covell: A Field Guide to Moths of Eastern North America. The Peterson Field Guide Series No. 30, Houghton Mifflin Co., Boston, 1984

Weblinks

 www.butterfliesandmoths.org Butterflies and Moths of  North America
 Klaus Roth: Die Chemie eines kleinen Spinners. In: Chemie in unserer Zeit. 39, 2005, S. 72–76, .
 www.bayceer.uni-bayreuth.de Chemische Ökologie
 bella_moth.htm Bella moth
 jamaicamoths Verbreitung

Bärenspinner
Arctiinae

Utetheisa ornatrix


බොහෝ විට  ලෙසින් කෙටි කර භාවිත වන  සියළු සාන්තුවරයන්ගේ දිනය ( රෝමානු කතෝලික සභාවේදී නිල වශයෙන් හැඳින්වෙන්නේ සියළු සාන්තුවරයන්ගේ මංගල්‍යය ලෙසින් වන අතර ඕල් හැලෝස් හෝ හැලෝමාස් ලෙසින්ද වැහැරේ),  අපරදිග ක්‍රිස්තියානි ධර්මය අදහන කොටස් විසින් නොවැම්බර් 1 වන දිනදී හා , පෙරදිග ක්‍රිස්තියානි ධර්මය අදහන්නන් විසින් පෙන්තකොස්ත මංගල්‍යයට පසුව පළමුවන ඉරුදිනදී, ඥාත (දන්නා) හා අඥාත (නොදන්නා) සියළු  සාන්තුවරයන්ට ගරු කිරීමක් ලෙසින්, ගාම්භීරයෙන් පැවැත්වෙන  විශේෂ මංගල්‍යයකි.

සටහන්

කතෝලික ශුද්ධ දිනයන්
පෙරදිග ඔර්තඩොක්ස් ජනවන්දනා දින
ලූතරියානු ජනවන්දනා ලිතෙහි ගරු කෙරෙන පුද්ගලයන්
ශුද්ධවරභාවය
සාන්තුවර දිනයන්
නොවැම්බරයේ සිහිකිරීම්
ක්‍රිස්තියානි නිවාඩුදින
හැලොවීන්

සියළු සාන්තුවරයන්ගේ දිනය


Jose de San Martin (Yapeyú, Argentina, 25. veljače 1778. — Boulogne-sur-Mer, 17. kolovoza 1850.) bio je argentinski revolucionar i general čije su vojne kampanje bile presudne za pobjedu pobornika nezavisnosti u Argentini, Čileu i Peruu. Zajedno sa Simonom Bolivarom smatra se za najznačajnijeg borca Južne Amerike protiv španjolske kolonijalne vlasti.

U Argentini je stekao titulu "Oca domovine" (špa. Padre de la Patria) i smatra se nacionalnim herojem. U Peruu je poznat kao "utemeljitelj slobodnog Perua" i "utemeljitelj Republike i generalisimus" (Fundador de la Libertad del Perú, Fundador de la República y de Generalísimo de las Armas). U Čileu mu je dodijeljena najviša vojna titula (Capitán General).

Životopis

Bio je sin španjolskog vojnika i Kreolke. Vojno obrazovanje stjecao je u Madridu, a od 11 do 20 godine služio je u Europi i Africi. Godine 1812. vratio se u Buenos Aires kao narednik španjolske vojske. Do tada je već stekao ratno iskustvo kao zapovjednik vojne jedinice u sukobu s Francuzima. Kao pukovnik pristupio je oslobodilačkom pokretu i organizirao je vojsku predvodeći je u prvim borbama protiv Španjolaca 1813. godine.

Onemogućio je španjolsko iskrcavanje u San Lorenzu (kod Parane). Organizator je čuvene Andske vojske i velikog vojnog podviga kada je prešavši Ande oslobodio Čile (1818.) i Peru (1820.) i bio na čelu tih država. Borio se s promijenljivom ratnom srećom. Poslije sukoba s Bolivarom povukao se u Europu. Vratio se u zemlju 1828., ali je odustao od iskrcavanja u Buenos Aires zbog tadašnjih političkih sukoba. Vratio se u Francusku u kojoj je umro slijep i zaboravljen.

Životopisi, Argentina
Vojni zapovjednici
Povijest Čilea
Povijest Perua
Povijest Argentine

José de San Martín


François Delaporte (Rabat, Marruecos, 28 de junio de 1941-28 de mayo de 2019) fue un filósofo y epistemólogo francés.

Biografía

Tras de unos estudios universitarios clásicos en filosofía en la Universidad de París, François Delaporte consiguió en 1976 el doctorado en filosofía  con una tesis titulada Las cuestiones de la vitalista su XVIII, desarrollada en el colegio de Francia bajo la dirección de Michel Foucault. Becario de la fundación Arthur Sachs, pasó un año en el departamento de historia de las ciencias de la Universidad de Harvard, tras lo cual se trasladó al Instituto de Investigaciones históricas de la UNAM (Universidad nacional autónoma de México), como profesor invitado. Obtiene el diploma de habilitación para dirigir investigaciones (filosofía-historia de las ciencias) el 23 de febrero de 1993.

Al finalizar en 1993 los estudios universitarios en la Universidad de París, François Delaporte, fue nombrado profesor de filosofía en la Universidad de Picardía Julio Verne en Amiens.  Ha sido invitado en diferentes ocasiones a universidades de América latina: Universidad Nacional Autónoma de México, Universidades de Santa Catarina y de Goiás (Brasil), Universidades de Valparaíso y de Santiago de Chile, Universidad Nacional de Colombia (cuya sede se encuentra en Medellín), Universidad del Norte en Barranquilla y diversas Universidades de Bogotá (Colombia), en el marco de Cátedra andina de filosofía francesa contemporánea.

Publicaciones

Libros
(en francés) Le Second Règne de la nature : essai sur les questions de la végétalité au XVIIe siècle, préface de Georges Canguilhem, Paris, Flammarion, 1979, 242 pages
(en inglés)  Nature's Second Kingdom, Cambridge, Massachusetts Institute of Technology Press, 1982
(en alemán) Das zweite Naturreich, Fráncfort, Ullstein Materialen, 1983
(en inglés) Disease and Civilization, The Cholera in Paris, 1832, avant-propos de Paul Rabinow, Cambridge-Londres, Massachusetts Institute of Technology, 1986, 250 pages
(en francés) Le Savoir de la maladie, Paris, Presses universitaires de France, 1990
(en español) El saber de la enfermedad, Bogotá, Universidad del Rosario, 2005. Traducción de Rodrigo Zapata Cano.
Histoire de la fièvre jaune, Naissance de la médecine tropicale, présentation de Georges Canguilhem, Paris, Payot, 1989, 182 pages (Prix de l'histoire de la médecine, MEDEC 1990)
(en español) Historia de la fiebre amarilla, México, Universidad nacional autónoma de México/Centre d'études mexicaines et centraméricaines, 1989
(en inglés) The History of Yellow Fever, Cambridge, Massachusetts Institute of Technology Press, 1991
(en japonés) Ounetsu no rekishi: Tokyo, Misuzu Shobo, 1993
(en inglés) A Vital Rationalist: Selected Writings from Georges Canguilhem, éd. Zone Books, New-York, 1994, 481 pages
(en francés) Les épidémies, Cité des Sciences et de l'Industrie, Presses Pocket, Paris, 1995, 126 pages
(en español) Las epidemias, RBA Editores, Barcelona, 1995
(en francés) Histoire des myopathies (en collaboration avec Patrice Pinell), Payot, Paris, 1998, 274 pages
(en francés) La Maladie de Chagas : histoire d'un fléau continental, Payot, Paris, 1999, 218 pages.
 (en español) La enfermedad de Chagas. Historia de una peste continental, Medellín, Universidad CES, 2010 (ISBN: 9789588674001). traducción de Rodrigo Zapata Cano.
(en portugués) La Doença de Chagas, Ribeiro Prieto, Holos Editora, 2003.
(en español) Filosofía de los acontecimientos, Medellín, Universidad Nacional de Colombia, Universidad de Antioquia, 2002, 250 pages.
(en francés) Anatomie des passions, Paris, PUF, 2003, 220 pages (Prix de la société française d'histoire de la médecine, 2003).
(en español) Anatomía de las pasiones, Universidad Uninorte, Barranquilla, Colombia, 2005. Traducción de Rodrigo Zapata Cano.
(en inglés) Anatomy of the Passions, Stanford University Press, 2008.
(en francés)Figures de la médecine, Paris, Éditions du Cerf, coll. « Passage », 2009, 220 pages.
(en francés)La Fabrique du visage. De la physiognomonie antique à la première greffe. Avec un inédit de Duchenne de Boulogne, avec Emmanuel Fournier et Bernard Devauchelle, Paris, Editions Brepols, coll. De Diversis Artibus, 2010, 350 pages.

Artículos (selección)
(en inglés) « Theories of Osteogenesis in the Eighteenth Century », Journal of History of Biology, Kluwer Academic Publishers Dordrecht, Boston, Londres, vol. 16, n° 3 (automne 1983), p.343-360.
 « Vie végétale », Encyclopaedia Universalis, 1991, vol. 23, 388-391 (ad vocem).
 « Georges Canguilhem  », in Vies et Portraits, Universalia, Encyclopédia Universalis, 1994, 84, p.482-484.
(en inglés) « Romana's Sign », Journal of History of Biology, Kluwer Academic Publishers Dordrecht, Boston, Londres, automne 1997, vol. 30, n° 30, p.357-366.
(en inglés) « Foucault, epistemology and history », Economy and Society, Routlege, 1998, vol. 27, n° 2 et 3, p.285-297.
(en francés) « Le choléra : présent et passé », Communications, Seuil, 1998, n° 66, p.75-85.
(en francés) « Le miroir de l'âme », Communications,  Seuil, n° 75, 2004, p.17-30.
 (en español) "El espejo del alma", Artes, La Revista, Medellín, Universidad de Antioquia, n° 7, vol. 4, enero/junio de 2004. Traducción de Rodrigo Zapata Cano.
(en inglés) « Chagas Today, Parasitic diseases in Brazil: the construction of parasitology, XIXth-XXth », in Parassitologia, Université de Rome La Sapienza, Official Journal of the Italian Society of Parasitology, A. Opinel et G. Gachelin (dir.), vol. 47, n° 3-4, décembre 2005, p.319-329.
(en francés) « Le visage, œuvre de la main », Le Monde diplomatique, mars 2006.
(en francés) « La transplantation partielle de face », La Revue du praticien, décembre 2007.
(en inglés) « The discovery of the vector of Robles disease », in Parassitologia, Université de Rome La Sapienza, Official Journal of the Italian Society of Parasitology, vol. 50, septembre 2008, p.227-231.
 (en español) "El espejo del alma", en Artes la Revista, Medellín, Universidad de Antioquia, vol. 4, n° 7 de 2004. Traducción de Rodrigo Zapata Cano.

Apariciones en obras colectivas
(en francés) La Problématique historique et la vie, in Georges Canguilhem, philosophe, historien des sciences, Albin Michel, 1993, p.223-232.
(en inglés) The History of Medicine According to M. Foucault, in Jane Goldstein éd., Foucault and the Writing of History Today, Basil Blackwell, Oxford - Cambridge, mars 1994, p.137-149.
(en francés) La Nouveauté en pathologie, in Vers de nouvelles maladies, P.U.F., 1998, p.9-37.
(en francés) Duchenne, Darwin et la mimique, in Duchenne de Boulogne, école nationale des beaux-arts, 1999, p.79-86.
(en francés) La Connaissance du vivant, in Philosopher 2, sous la direction de Christian Delacampagne et Robert Maggiori, Paris, Fayard, 2000, p.235-245.
(en alemán) Die Problematik der Geschichte und das Leben, in C. Borck, V. Hess, H. Schmidgen (éd.), MaB und Eigensinn, studien im AnschluB an Georges Canguilhem, Wilhelm Fink Verlag, Munich, 2005, p.295-316.
 Articles in Dictionnaire de la pensée médicale, sous la direction de Dominique Lecourt, PUF, Paris, 2004. - " Alexandrie (Ecole d') " 24-26. - " Auto-expérimentation ", op. cit., 133-137. - « Choléra », op. cit., 243-249. - " Contagion et infection ", op. cit., 283-287. - " Epidémie ", op. cit., 418-425. - " Expérimentation animale ", op. cit., 466-470. - " Fécondation artificielle " (en collaboration avec Cécilia Delaporte), op. cit., 481-488. - " Fièvre jaune ", op. cit., 495-499. - "Filarioses", op. cit., 500-501. - " Hippocratisme ", op. cit., 571-573. - " Myopathies", op. cit., 770-772. - " Parasitologie ", op. cit., 837-843. - " Photographie ", op. cit., 874-876. - " Syphilis ", op. cit., 1104-1110. - " Trypanosomiase africaine ", op. cit., 1161-1163. - "Trypanosomiase américaine", op. cit., 1163-1167. - "Vivisection", op. cit., 1214-1219.
(en francés) Foucault, Canguilhem et les monstres, in Canguilhem, histoire des sciences et politique du vivant, J.-F. Braunstein (éd.), P.U.F., 2007.

Referencias

Filósofos de Francia
Historiadores de la ciencia
Miembros de la Academia Internacional de Historia de la Ciencia
Nacidos en Rabat
Fallecidos en Amiens

François Delaporte


Caz rock, bir bağlantı sanılsa da aslında tamamen birbirine yakın iki müzik türünün birbiri ile evliliği gibidir. Müzik ritimleri sert ve bazı yerlerde yapılan belirli ritimlerle rock müziğin içindeki o baskın isyan tavrını sergiler. Ama bazı noktalarda doğaçlama ile gelen çıkış ve inişler cazın tadını yansıtır.

Caz tarzları

Caz Rock


صالح ريس، أمير البحر وباي لارباي أفريقيا. أجمع المؤرخون على أن أصل صالح ريس هو مصري ومن الإسكندرية تعرف إلى الأتراك حين قدومهم إلى مصر وقد رافق البحار عروج وخير الدين بربروسا في رحلاته وتعلم فنون الحرب والبحرية في سن مبكرة من أهم أعماله ساهم في إنقاد بقايا المسلمين في الأندلس منح لقب بكلربك أو باي لارباي إفريقيا أي أمير الأمراء، وهو لقب يخول لصاحبه أن يُصدر الأوامر إلى باشا تونس وطرابلس والجزائر وقد تولى منصب حاكم الجزائر في عام 1552 فأتم فتح بجاية سنة 1555 من الإسبان وقضى على التمردات في المغرب الأقصى وفتح فاس في عام 1554م.

حكم الباي لارباي
أسندت الدولة العثمانية بيلربيكية الجزائر إلى صالح ريس في صفر 960هـ/يناير 1552م،  بدلاً من حسن باشا بن خير الدين بربروس يحمل لقب باي لارباي أفريقيا، واعطاء هذا اللقب للوالي التركي على الجزائريكشف عن الاهمية التي كان يوليها الديوان العثماني للجزائر. فبعث السلطان العثماني مرسومه إلى العلماء والفقهاء وسائر رعايا الجزائر يُعلمهم فيه بتقليد صالح ريس مقاليد الولاية وقد جاء في ذلك المرسوم:

إنهاء التمرد في الجنوب
ما كاد صالح يصل إلى الجزائر، حتى ثار قائد تقرت وقائد ورقلة ورفضا الاعتراف بالوالي الجديد، معتمدين على طول المسافة وظنّا منهما أن الوالي لن يجرؤ على المغامرة في صحاري لا يعرفها، لكنه لم يتردد في السير إلى الجنوب رفقة الجنود المدججين بالبنادق، وبعد حصار المدينتين تمكن من الانتصار ومعاقبة القادة المتمردين.

حملة صالح ريس على المغرب

ابتدأ صالح ريس في مستهل ولايته بتحقيق الوحدة الداخلية للجزائر، واستطاع أن يخضع الإمارات المستقلة لنفوذ الدولة العثمانية وأصبح وضع العثمانيين في الجزائر أقوى مما كان عليه وعندما سمع بتحركات «علي بن محمد الوطاسي» (سلطان المغرب الوطاسي والذي كان استنجد بالإسبان والبرتغال ولم يقفو معه)، فتوجه نحو مضيق جبل طارق فاستولى على بواخره وأسر علي بن محمد الوطاسي في شهر يوليو من عام 1553م وحينما وقع أسيرا في يد صالح ريس حرضه على التوسع في بلاد المغرب وهذا ما أثار رغبة ريس في ضم المغرب إلى الجزائر تحت الراية العثمانية، فقرر في أواخر سنة 1553 م إرسال السير نحو المغرب على رأس 11 ألف جندي بينما جهز 22 سفينة سارت نحو مليلة، وفي طريقه عزز حامية تلمسان بالجند ودخل حدود المغرب الأقصى، وعندما وصل إلى منطقة تازة واجهته فرق الشريف وسدت طريقه إلى فاس، لكن صالح ريس عسكر بقواته إلى أن أجبر جيش الشريف على الانسحاب نحو فاس التي وصلها بعد تسعة أيام في شهر يناير 1554 م ودارت بها معركة بين جيش ريس وجيش محمد المهدي، حيث دامت مدة يومين، إنسحب على إثرهما محمد المهدي، ودخل ريس صالح مدينة فاس في 8 يناير 1554 الموافق لـ 3 صفر 961هـ ومكث بها أربعة أشهر، واعلن خلالها عليا بن محمد الوطاسي ملكا مكافأة له على المجهودات التي قدمها لصالح ريس والتي ساهمت في دخوله المدينة.

رأي المؤرخين
لتوضيح هذا الموضوع نفى المؤرخ المغربي عبد الكريم الفيلالي، الذي فند أطروحة المؤرخ العراقي، أن تكون هناك أدلة تاريخية حقيقية تثبت أن العثمانيين حكموا المغرب بالفعل. وقال الفيلالي إن ما تقدم به المؤرخ العراقي غير صحيح، لأن العثمانيين كانوا يرون في المغاربة سليلي الأشراف وكان المغاربة يرون بأنهم أحق بالخلافة، وهو ما جعلهم يطلقون على الحاكم تسمية السلطان، التي كان العثمانيون يطلقونها أيضاً على حكامهم، الأمر الذي جعل العثمانيين يتحاشون الدخول إلى المغرب. ويضيف الفيلالي عنصراً آخر يتعلق بقوة الأسطول البحري للمغاربة، وتفوقهم في مجال التسلح والحروب، حيث إنهم في تلك الفترة كانوا يملكون أقوى أسطول حربي في البحر الأبيض المتوسط، كما أن صلاح الدين الأيوبي سبق أن لجأ إليهم لمساعدته في رد الصليبيين. وأوضح المؤرخ المغربي أن العثمانيين توقفوا في منطقةٍ تسمى «جبوجت مولاي إسماعيل» على الحدود الجزائرية المغربية ولم يتجاوزوها. وبخصوص ما قدمه المؤرخ العراقي حول لجوء عبد المؤمن وعبد المالك إلى إسطنبول لطلب المساعدة والدعم قال الفيلالي إن الإثنين سافرا بالفعل إلى تركيا عن طريق الجزائر التي أقاما فيها مدة قصيرة كلاجئين إثر الخلاف الذي نشب مع شقيقهما، وأن السلطان العثماني قدم مساعدةً لهما حيث أمدهما بفرقة عسكرية ظلت رهن إشارة الحاكم الجديد للمغرب بعد مقتل السلطان المغربي أبو مروان عبد الملك السعدي في معركة وادي المخازن (4 أغسطس/آب 1578م) ضد البرتغاليين.

طرد الاسبان من بجاية
بعد عودته من المغرب واطمئنانه على غرب الجزائر، وبحكم الحروب التي خاضها إلى جانب الأخوين عروج وخير الدين بربروس ضد العدو التقليدي لهمن قرر طرد الاسبان من بجاية، غادر مدينة الجزائر في جوان 1555 متوجها اليها برا وارسل عددا من البواخر تحمل المدفعية بحرا وراحت قوات صالح ريس تدك حصون الاسبان بنيران المدفعية وبالفعل دخل الجزائريين المدينة في 28 من سبتمبر واستعادوها نهائيا. وأُسدل الستار عن مأساة بجاية تحت الحكم الاسباني.

تمهيده للعمل المشترك في استرداد الأندلس
لم يكن صالح ريس يهتم قبل كل شيء إلا بمحاربة الإسبان، ولا يهدف من وراء أي عمل إلا جمع القوى الإسلامية من أجل تطهير البلاد من التواجد المسيحي، كان يرى قبل كل شيء وجوب طرد الإسبان من وهران، من النزول إلى الأندلس.

الاستعداد لفتح وهران
صادفت هزيمة الإسبان بطردهم من بجاية، عرضا من طرف سلطان مراكش ليعينوهم على طرد الأتراك من الجزائر وقد صادف هذا هوى المسؤولين الإسبان، لكن صالح ريس استطاع الاطلاع على المفاوضات السرية بين الشريف السعدي وحاكم وهران الإسباني واطلع الباب العالي بما يُدبر من مشاريع بين إسبانيا والمغرب فأرسلت له إسطنبول ثلاثين سفينة حربية وأربعة الآف جندي تركي وكانت الخطة تتمثل في استرجاع وهران من الإسبان، وفي انتظار المدد من الباب العالي جهز السفن الحربية وسارت قوة برية في اتجاه وهران تتكون من حوالي ثلاثين ألف جزائري على أن يلحق بها صالح ريس.

وفاته
بينما كان صالح ريس يستعد لمغادرة رأس ماتيفو، وفي الوقت الذي كانت فيه السفن على أهبة الإقلاع متوجهة إلى وهران، توفي صالح ريس مصاباً بالطاعون وقد ناهز السبعين عاما في يونيو 1556/رجب 963هـ.

مراجع

 مبارك بن محمد الميلي، تاريخ الجزائر في القديم والحديث، الجزء الثالث، مكتبة النهضة الجزائرية، الجزائر

انظر أيضًا
 حصار نيس
 أيالة الجزائر

المراجع

أفراد عسكريون عثمانيون في القرن 16
أميرالات عثمانيون
الجزائر العثمانية
المغرب في القرن 16
إسبانيا في القرن 16
إيطاليا في القرن 16
تونس في القرن 16
مدينة الجزائر في القرن 16
بحارة عثمانيون
تاريخ إسبانيا
تاريخ إيطاليا
تاريخ تركيا
تاريخ تونس
تاريخ فرنسا العسكري
تاريخ مالطا
قراصنة مفوضون
ليبيا في العهد العثماني
وفيات في مدينة الجزائر

صالح ريس


Alexandre Natanson né le  à Varsovie et mort le  à Paris, est avocat et éditeur de presse français, cofondateur de périodiques comme La Revue blanche et Le Cri de Paris.

Biographie
Fils aîné du banquier Adam Natanson et d'Anne Reich, Alexandre a deux autres frères, Thadée et Louis-Alfred.

Il entre au lycée Condorcet à Paris, où il rencontre les futurs peintres Édouard Vuillard, et Maurice Denis, l'écrivain Marcel Proust et l'historien Daniel Halévy. Diplômé de ses études de droit, il devient avocat.

Avec ses frères Thadée et Louis-Alfred, il participe à la création de La Revue blanche, qui devient un lieu d'échanges sur l'avant-garde artistique parisienne de la fin du  et du début du . À la rédaction, il s'occupait des questions financières et fut l'ami de Léon Blum.

Il est également fondateur-directeur du Cri de Paris qui doit faire face à de nombreux scandales et procès. Souffrant ou lassé, Alexandre revend son titre en 1901. En outre, Pierre Lafitte le nomme directeur de La Vie au grand air en 1900.

Le 16 mai 1929, il met en vente à l'Hôtel Drouot une partie de sa collections d'objets d'art, expertisés par Étienne Bignou.

Marié à Sara Olga Cahn, il eut quatre filles dont Evelyn[e] Nattier-Natanson (1891-1962), graveuse ; Bolette Natanson (1892-1936), architecte et décoratrice, qui ouvrit une galerie d'art à Paris et qui fut co-designeuse d'objets avec Jean-Charles Moreux, Georgette (1894-1969) et Marcelle.

Alexandre Natanson est inhumé au cimetière de Montmartre le 15 mars 1936.

Notes et références

Liens externes

Avocat français du XXe siècle
Patron de presse français
Collectionneur français d'œuvres d'art
Mécène du XIXe siècle
Mécène du XXe siècle
Élève du lycée Condorcet
Étudiant de la faculté de droit de Paris
La Revue blanche
Naissance en septembre 1866
Naissance à Varsovie
Décès en mars 1936
Décès dans le 16e arrondissement de Paris
Décès à 69 ans
Personnalité inhumée au cimetière de Montmartre

Alexandre Natanson


Istoria unui manuscris este un film românesc din 1967 regizat de Nicolae Otrocol.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1967 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1967

Istoria unui manuscris


BWI GmbH est une entreprise fédérale à 100 pour cent. En tant qu'entreprise de système informatique pour la Bundeswehr et fournisseur de services informatiques pour le gouvernement fédéral, elle développe et exploite les technologies de l'information et de la communication de ses clients, en particulier de la Bundeswehr. L'entreprise, qui compte actuellement plus de 5 000 employés sur plus de 40 sites dans tout le pays, est dirigée par les Martin Kaloudis (président), Katrin Hahn et Frank Leidenberger.

Le siège de la société se trouve dans le district de Merl de la ville de Meckenheim en Rhénanie du Nord-Westphalie près de Bonn. Le bâtiment a été érigé sur l'ancien site de l'école fédérale DRK.

Récit
La BWI GmbH est née le 1er août 2017, de la fusion de BWI Informationstechnik GmbH et BWI Systeme GmbH . Les deux prédécesseurs ont été fondées en 2006 par la Bundeswehr, IBM et Siemens. Avec BWI Services GmbH, ils ont formé le réseau de services BWI pour la mise en œuvre du projet HERKULES, le plus grand partenariat public-privé en Europe. Avec la signature du contrat en décembre 2006, le groupe de services a reçu la commande de moderniser et de gérer l'informatique de la Bundeswehr.

Tâches et réalisations

Tâches du réseau de services de l'IBB jusqu'en 2016
À partir de 2007, l'IBB a créé un paysage informatique uniforme pour les processus logistiques et administratifs au sein de la Bundeswehr. Cela comprenait la mise en place et la gestion d'une infrastructure informatique moderne et la modernisation des centres de données. Parallèlement, la solution SAP SASPF a été intégrée. Le groupe de service a assuré le déploiement pour 50 000 utilisateurs ainsi que l'exploitation de la solution.

Services de l'IBB depuis 2017
L'IBB s'occupe d'environ 1 200 propriétés de la Bundeswehr en Allemagne et est également représentée dans tout le pays avec ses propres sites d'exploitation. BWI exploite cinq centres de données à Strausberg, Wilhelmshaven, Bonn, Cologne et Biere près de Magdebourg , trois sites de techniciens à Bogen, Dresde et Germersheim, 25 Service Center (SC) dans toute l'Allemagne, dix sites du service d'information et de médiation (service A&V), quatre User Help Desks (UHD) à Berlin, Hanovre, Meckenheim et Munich ainsi que trois centres de compétence opérationnelle (BKZ) à Bonn, Munich et Rheinbach. Le nouveau « réseau de centres de données » sera construit sur les sites de Strausberg (caserne Barnim), Wildflecken (caserne Rhön) et Roth (caserne Otto Lilienthal).

Voir également

 Liste des entreprises privées à participation fédérale en Allemagne

liens web

 Site Web de BWI GmbH
 Site Internet du Cyber Innovation Hub

Preuve individuelle

IBM
Fondation en 2006
Société militaire privée

BWI GmbH


سلطان البيشي، من مواليد 28 يناير 1990 في السعودية، لاعب كرة قدم سعودي يلعب في مركز ظهير أيمن.

أعاره الهلال إلى نادي الرائد في عام 2015 و انتقل إلى الفيصلي في عام 2016 و انتقل إلى نادي الخليج مطلع عام 2018 و لعب بعدها مع نادي الأنوار و في عام 2022 انتقل إلى نادي الجبيل.

مثل المنتخب السعودي لكرة القدم في بطولة كأس آسيا للشباب 2008
ومثل المنتخب السعودي الأول في كأس الخليج 21

إصابة اللاعب

أصيب اللاعب سلطان البيشي بالرباط الصليبي وقرر إجراء العملية الجراحيه بالنجاح .

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية سعوديون
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو دوري الدرجة الأولى السعودي
لاعبو دوري الدرجة الثالثة السعودي
لاعبو دوري الدرجة الثانية السعودي
لاعبو دوري الدرجة الرابعة السعودي
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو كرة قدم سعوديون
لاعبو منتخب المملكة العربية السعودية لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي الأنوار
لاعبو نادي الجبيل
لاعبو نادي الخليج (السعودية)
لاعبو نادي الرائد
لاعبو نادي الفيصلي (السعودية)
لاعبو نادي الهلال (السعودية)
لاعبو نادي بيشة
مواليد 1410 هـ
مواليد 1990
مواليد في الرياض

سلطان البيشي