Gustave Dhérin est un bassoniste et pédagogue français né le  à Paris  et mort le  à Paris .

Biographie
Gustave Dhérin naît à Paris en 1887.

Son père, Gustave-Victor Dhérin (1862-1940), est bassoniste et professeur au Conservatoire de Rennes, où il forme de nombreux élèves dont ses fils Christian et Gustave.

En 1907, Gustave Dhérin entre au Conservatoire de Paris et y obtient cette même année un premier prix de basson dans la classe d'Eugène Bourdeau. Deux ans après, il est nommé professeur au Conservatoire de Bordeaux.

À partir de 1934, Dhérin est professeur au Conservatoire de Paris, poste qu'il occupe jusqu'en 1957.

Basson solo au théâtre de l'Opéra-Comique et aux Concerts Colonne, il joue notamment en soliste le Concerto pour basson de Mozart et le Solo de concert de Gabriel Pierné sous la direction du compositeur.

Comme interprète, il est le créateur de nombreuses partitions de son temps, d'Heitor Villa-Lobos (Trio pour hautbois, clarinette et basson en 1924), Charles Koechlin (Trio pour flûte, clarinette et basson, , en 1927 ; Sonate pour basson, , en 1939 ; Septuor d'instruments à vent, , en 1943) et Francis Poulenc (Trio pour hautbois, basson et piano en 1926, avec le compositeur au piano).

Gustave Dhérin est aussi le dédicataire de nombreuses œuvres (Récit, Sicilienne et Rondo d'Eugène Bozza ; Pièces brèves de Félicien Foret ; Portuguesa d'Henri Büsser ; Thème et Variations de Paul Pierné ; Sarabande et Cortège d'Henri Dutilleux ; Fantaisie pour basson et piano de Bozza ; Fagottino de René Duclos ; Concertino de Marcel Bitsch ; Sonatine pour basson et piano d'Alexandre Tansman ; Concerto pour basson d'Henri Tomasi, Lied et Rondo pour basson et piano (Concours du Conservatoire National de Musique) de Marie-Véra Maixandeau), et l'auteur de plusieurs ouvrages didactiques : Seize Variations, Nouvelle technique du basson, et Traits difficiles tirés d'œuvres symphoniques et dramatiques, notamment.

Il meurt en 1964.

Bibliographie
 .
 .
 .
 .

Notes et références

Liens externes

Naissance en juin 1887
Naissance dans le 16e arrondissement de Paris
Élève du Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Paris
Enseignant au Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Paris
Bassoniste français
Décès en janvier 1964
Décès dans le 9e arrondissement de Paris
Décès à 76 ans

Gustave Dhérin


Olaylar
 Bağımsızlıklarını ilan eden koloniler, içişlerinde serbest eyaletlerden oluşan ABD'yi (Amerika Birleşik Devletleri) kurmuşlardır.
 7 Aralık - Delaware Amerika Birleşik Devletleri anayasasını onaylayan 1. eyalet oldu.
 12 Aralık - Pensilvanya Amerika Birleşik Devletleri anayasasını onaylayan 2. eyalet oldu.
 18 Aralık - New Jersey Amerika Birleşik Devletleri anayasasını onaylayan 3. eyalet oldu.

Doğumlar
 26 Ağustos - (Prens) Aleksandr Menşikov, Kırım Savaşı'nın ilk iki yılında Rus kuvvetlerinin komutanı (ö. 1869).

Doğduğu ay ve gün bilinmeyenler

 Abbas Mirza Kaçar, Kaçarlar hükümdarı (ö. 1833).
 Basmacı Abdi Efendi, Osmanlı Devleti bestekârı (ö. 1851).

Ölümler
 Şahin Giray, Son Kırım hanı.

1787


Valov (mađarski: válu, korito ili žlijeb) ili Ledenjačka dolina je nekadašnja riječna dolina koja je preoblikovana kretanjem ledenjaka. U poprečnome presjeku ima oblik slova U. Strmih je strana i zaobljenoga dna. Primjeri valova su: dolina gornje Rhône ili Engadin, gornjega Inna, Logarska dolina te Valais.

Izvori

Vidi još
 Dolina
 Galcijalni proces
 Morena
 Valovsko jezero

Vanjske poveznice

Glaciologija

Valov


ලොව  සුවඳ විහිදවමින්  ස්වාභාවිකවම හටගන්නා ඒ අපූර්වතම වස්තුව මලයි.

මල් යනු ශාකයන්හි ලිංගික ප්‍රජනන අවයවයකි.ජීව විද්‍යාඥයන්ට අනුව මල්වල පුරුෂ හා ස්ත්‍රී ලිංගික කොටස් දක්නට ලැබේ,පුරුෂ කොටස ලෙස පරාගද ස්ත්‍රී කොටස ලෙස කලංකයද මල් තුල ප්‍රධාන වශයෙන් දක්නට ලැබේ.ස්ත්‍රී හා පුරුෂ කොටස් එක්වීම පරාගනය මගින් සිදුවේ.මෙම පරාගනය මගින් සිදුවන ලිංගික සංසේචනය මගින් නව පරපුරකට උපතදියහැකි බීජ නිපවීම සිදුවේ.මෙම පරාගනය ක්‍රම දෙකකට සිදුවේ ඒ ස්වපරාගනය හා පරපරාගනය වශයෙනි.

මීට අමතරව ශාක වල ප්‍රජනන අවයවය වූ මල් අලංකරණ කටයුතු සදහාද යොදා ගනී.මල් වල ඇති සුන්දරත්වය හා සුගන්දවත්බව එයට හේතුවයි.ඇතැම් මල් ආහාර ලෙසද යොදාගනී.

මල් විශේෂීකරණය හා පරාගනය
මල් සහිත ශාක එහි ඇති මල්වල පරාග පතුරුවාහැරීම සදහා විවිධ ක්‍රම යොදාගනී.මෙම ශාක සුළග මගින් ජලය මගින් මෙන්ම සතුන් මගින්ද පරාගනය සිදුකරයි.ඇතැම් ශාක මෙම ක්‍රමවලින් කිහිපයක්ම යොදා ගනී.

ඇතැම් ශාක ස්වපරාගනය සිදුකරයි .

සපුෂ්පික ශාක තම පරාගන ක්‍රියාවලිය පහසු කරගැනීම විවිධ සැකසුම් සහිතව සකස්වී ඇත.සතුන් මගින් පරාගනය සිදුවන ශාකවල සතුන් ආකර්ෂණය සදහා පරාගධානියට ආසන්නව මල්පැණි පිහිටා ඇත.මල්පැණි ලබාගැනීමට මලවෙත එන සතුන්ගේ සිරුරේ පරාග තැවරීම සිදුවන අතර තවත් මලක පැණි උරාබීමට යන විට කලින් ගෑවී තිබූ පරාග අදාල පුෂ්පයේ කලංකය මත පතිතවීමෙන් මලක පූමාංගී හෙවක් පුරුෂ සෛල හා කලංකයමත ඇති ජායාංගී හෙවත් ස්ත්‍රී සෛල සංසේචනයවීම සිදුවේ.මෙම සතුන් මගින් පරාගනය සිදුවන සපුෂ්පික ශාක සතු මල් ඉතා අලංකාර හා සුගන්දවත්ය.බොහෝවිට දිවා කාලයේ පිපෙන මල් විවිධ වර්ණ රටාවලින් අලංකාර වී ඇති අතර රාත්‍රියේ පිපෙන මල් සුදු පැහැති වන අතර ඉතා මිහිරි සුගන්දයක් විහිදුවයි.උදාහරණ ලෙස පිච්ච කඩුපුල් ඇට්ටේරියා ආදී පුෂ්ප දැක්විය හැක.දිවා කාලයේ පිපෙන මල් විචිත්‍ර වර්ණ සහිත අලංකාරව පිපී තිබීම නිසා මල්පැණි බීමට එන සතුන්ට පහසුවෙන් දැකගැනීමට හැකිවේ.රාත්‍රී කාලයේ පිපෙන මල් සුදු පැහැ වර්ණයෙන් යුක්ත වීමත් ඉතා මිහිරි සුවදක් විහිදීමත් නිසා නිශාචර සතුන්ට පහසුවෙන් ලංවීමට හැකිවේ.

ඇතැම් සපුෂ්පිත ශාක තම පරාගනය සිදු කරන්නේ සුළග මගිනි.මේ වර්ගයට තෘණ පවුලට අයත් ශාක,මුර්ජ ශාක,මේපල් ශාක තාල වර්ගයට අයත් ශාක ආදිය ගතහැක.මෙම වර්ගයට අයත් මල් එකවර විශාල සංඛාවක් හටගනී මෙවාහි පරාග ඉතා සැහැල්ලු වන අතර විශාල පරාග ප්‍රමාණයක් නිපදවයි.බොහෝවිට මෙම මල් ස්ත්‍රී හා පුරුෂ වශයෙන් වෙන්වෙන්ව පවතී.පුරුෂ කොටස් පමණක් ඇති පූමාංගී මල් ඉතා විශාල සංඛ්‍යාවක් වරෙකට නිපදවේ.පුරුෂ කොටස් පමණක් ඇති පූමාංගී මල් කුඩා වන අතර ස්ත්‍රී කොටස් පමණක් ඇති ජායාංගී පුෂ්ප තරමක් විශාලව වැඩේ.මෙම සුළග මගින් පරාගනය වන පුෂ්ප වල අලංකාර වර්ණවත් බවක් හෝ සුගන්දවත් බවක් නැත.

රූපාකරය
සපුෂ්ක ශාක වල ප්‍රජනනය සිදුකෙරෙන බීජානු පරාග හා ඩිම්බ වශයෙන් වර්ග දෙකකට බෙදේ.ඒ අනුව ශාකයක ස්ත්‍රී හා පුරුෂ ප්‍රජනන කොටස් ද්විත්වයම ශාක පුෂ්පයක අන්තර්ගතය.කෙසේ වෙතත් ඇතම් ශාක වල පුෂ්ප තුල පුරුෂ කොටස් පමණක්ද තවත් කොටසක ස්ත්‍රී පුෂ්ප කොටසද දක්නට ලැබේ.උදාහරණ ලෙස වට්ටක්කා මලේ ස්ත්‍රී පුෂ්පය හෙවත් ජායාංගී පුෂ්පයත් පුරුෂ කොටස් ඇතුලත් පූමාංගී පුෂ්පත් වෙනවෙනම දක්නට ලැබේ.තවත් ශාකවල ජායාංගි පුෂ්ප එක් ශාකයකත් පූමාංගී පුෂ්ප තව ශාකයකත් වැඩේ.උදාහරණලෙස පැපොල් වෘක්ෂ වල මේආකාර විභේදනයක් දක්නට ලැබේ.

ශාක පුෂ්පයන්හි ව්‍යුහය මීලගට සලකා බලමු.

 මණිපත්‍රය  මල් පෙති වලට පිටතින් ඇති කොළ පැහැති ආවරණය.
 මුකූටය:මලේ පෙති වලට ඇතුල් පැත්තෙට වෙන්නට ඇති සිහින් සුමුදු දඩුවක ආකාරගත් අංගයකි.මෙහි අග පරාග තැන්පත්ව පවතී.මෙය මල් රේණු නමින්ද හදුන්වයි.මෙහි පාලජම්බුල කිරණවලට සංවේදී පෙදෙසක් පවතී.එමගින් මල් පැණි බීමට එන සංයුක්ත ඇස් ඇති සතුන්ට මල් පැණි ඇති පෙදෙට ගමන් කිරීමට පහසුවේ.(සංයුක්ත ඇස් ඇති සතුන්ට පාලජම්බුල කිරණ සංවේදීවේ).
 පූමංගය  මුකූටය අග ඇති පරාගධානියයි.මෙය තුල පරාග විශාල ප්‍රමාණයක් නිපදවෙයි.මෙය මලක පුරුෂ කොටසට අයත් ප්‍රධාන උපාංගයයි.
 ජායාංගය  මෙය පුෂ්පයක ප්‍රධාන ස්ත්‍රී ලිංගික කොටසයි.මෙයට කලංකය ඩිම්බ බිම්බ කෝෂය අයත්වේ.ඇතැම් පුෂ්පවල එක් ඩිම්බකෝෂයක්ය හා එක් ඩිම්බයක් පමණක් පවතී.තවත් පුෂ්පවල ඩිම්බ කෝෂය තුල ඩිම්බ කිහිපයක් දක්නට ලැබේ. .

මලක ව්‍යුහය පොදුවේ ඉහත පරිද් දැක්වුවද එකිනෙකට අසමාන විවිධ වෙනස්කම් මල්තුල දක්නට ලැබේ.මෙම වෙනස්කම් සදහා පරිණාමීය සාධක ප්‍රෙව්ණිගත සාධක පාරිසරික සාධක ආදිය බලපායි.එකම පවුලකට අයත් විශේෂයක වුවද විවිධ වෙනස්කම් දක්නට ලැබේ.

බොහෝ පුෂ්පයන්හි ජායාංගි හා පූමාංගි කොටස් දෙකම එකම පුෂ්පයක දක්නට ලැබේ.මෙවැනි පුෂ්ප ද්වීලිංගික පුෂ්ප යනුවෙන් හදුන්වයි.ඇතම් පුෂ්පවල ජායාංගී කොටස හා පූමාංගී කොටස වෙන වෙනම පිහිටා ඇත.මෙවැනි පුෂ්ප එ්ක ලිංගික පුෂ්ප යනුවෙන් හදුන්වයි.පූමංගී කොටස පමණක් ඇති පුෂ්ප පූමංගී පුෂ්ප ලෙසත් ජායාංගී කොටස් පමණක් ඇති පුෂ්ප ජායාංගී පුෂ්ප ලෙසත් හදුන්වයි.මෙවැනි පුෂ්පයන්ට උදාහරණ ලෙස වට්ටක්කා කරවිල වැටකොළු ආදී පුෂ්ප දැක්විය හැකිය.බොහෝවිට මෙම ජායාංගී හා පූමාංගී පුෂ්ප එකම ශාකයක වර්ධනය වෙයි.එවැනි ලක්ෂණ සහිත ශාක ඒකගෘහී ශාක යනුවෙන් හදුන්වයි.එහෙත් තවත් ශාකයන්හි ජායංගී පුෂ්පය එක ශාකයකත් තවත් ශාකයක පූමංගී පුෂ්ප ලෙසත් වෙන වෙනම වර්ධනයවේ.මෙවන් ශාක ද්වීගෘහි ශාක යනුවෙන් හදුන්වයි.

මල් වල හැඩය ප්‍රමාණය විශාලත්වය අනුව එකිනෙකින් වෙනස්වේ.විවිධ පුෂ්පවල මණි පත්‍රෙය් හැඩය හා ප්‍රමාණය ද වෙනස්ය.ඇතැම් පුෂ්පවල මණියට අමතරව උප මණියක්ද දක්නට ලැබේ.විවිධ පුෂ්පවල දල ප්‍රමාණය එකිනෙකට වෙනස්ය.ඇතැම් පුෂ්ප වලට ඇත්තේ එක් දලයක් පමණි.උදාහරණලෙස ඇන්තූරියම් පුෂ්පය දැක්විය හැක.තවත් මල්වල දල දෙකක් තුනක් ආදී වශයෙන්ද දක්වට ලැබේ බහුලව දක්නට ලැබෙන්නේ දල හතරක් හෝ පහක් ඇති පුෂ්පයි.ඇතඅම් පුෂ්පවල දල හයක් අටක් හෝ විශාල දල ප්‍රමාණයක් ඇති පුෂ්පද දැකිය හැකිය.පූමංගය හෙවත් රේණුවල ස්වභාවය අනුවද මල් එකිනෙකට වෙනස්වේ.ඇතුම් පුෂ්පවල රේණු කිහිපයක් දක්නට ලැබේ.රේණුවේ දණ්ඩ හෙවත් සූත්‍රිකා විවිධ දිගින් යුක්තව දක්නට ලැබේ.ඇතැම් මල්වල සූත්‍රිකා කුඩාවට පිහිටා ඇති අතර තවත් මල්වල සූත්‍රිකා දික්ව පිහිටා ඇත.

ඵල හටගැනීම
පුෂ්පයක කලංකයමත ඇලෙනසුලු සීනි ද්‍රාවණයක් පවතී.පරාගකයේ දී කලංකයමත පතිතවන පරාග කංලකයමත ඇති ද්‍රාවණයේ ප්‍රෙරා්හණයවීමට පටන්ගනී.මෙහිදී පරාග බිත්තියේ තුනී ස්ථානයකිත් රාගය තුල ඇති සෛල ප්ලාස්මය නළයක්සේ පිටතට වර්ධනයවේ.මෙය පරාග නාලය නමින් හදුන්වයි.පරාගයේ න්‍යෂ්ටියද පිටතට පැමිනේ.ඉන්පසු මෙය කීලය දිගේ වර්ධනයවී පුෂ්පයේ ඩිම්බ කෝෂය දෙසට ලගාවෙයි.ඩිම්බය තුල පවතින ඩිම්බ අනුද්වාරයනම් සිදුරෙන් ඇතුළුවී පරාගයේ න්‍යෂ්ටියත් ඩිම්බයේ න්‍යෂ්ටියත් සම්බන්ධවී සංසේචනය සිදුවේ.මෙසේ සංසේචනයවූ පුෂ්පයේ දල පරවී වැටේ.මලක අනෙකුත් කොටස් මිය යද්දී ඩිම්බ බීජ බවටත් ඩිම්බ කෝෂය ඵලාවරණය ලෙසත් වර්ධනයවීම ඇරඹේ.

පරාගනය

ශාකයක ලිංගික ප්‍රජනනයේ මූලික අවස්තාව පරාගනයයි.ශාකයක ප්‍රධාන ලිංගික අවයවය එහි පුෂ්පයන්ය.පුෂ්පයක ඇති පරාග ඩිමබ හා සංසේචනයවීමේ ක්‍රියාවලිය සරලව පරාගනය ලෙස දැක්විය හැක.පරාග හෙවත් පූමාංගී සෛලවල න්‍යෂ්ටිය හා ඩිමබ වල න්‍යෂ්ටිය හාවීම සංසේචනය යනුවෙන් හදුන්වයි.සමාන්‍යයෙන් පරාග ශාකයකින් ශාකයකට ගමන්කරයි.එහෙත් ඇතැම් ශාක ස්වපරාගනය සිදුකරයි.මේ ආකාරයට ස්වපරාගනය සිදු වන්නේ එකම පුෂ්පයක ස්ත්‍රී හා පුරුෂ කොටස් දෙකම ඇති පුෂ්පයන් ඇති ශාක වලය.සංසේචනය වූ ඩිමබ මගින් පමණක් ඉදිරි පරම්පරාව ගෙනයාහැකි බීජ නිපදවයි. පුෂ්පයන් පරාගනය සදහා විවිධ රූපාකරයන් අනුව හැඩගැසී පවතී.ඇතැම් පුෂ්ප සතුන් මගින් පරාගනය වීමටත් ඇතැම් පුෂ්ප වාතය මගින් පරාගනය වීමටත් තවත් සමහර පුෂ්ප ජලය මගින් පරාගනය වීමටත් හැඩගැසී ඇත.සතුන් මගින් පරාගනය වීමට හැඩගැසී ඇති පුෂ්ප සදහා කෘබීන් කුරුල්ලන් හා වවුලන් වැනි සතුන්ගේ සහය හිමිවේ.

ආකර්ශන උපක්‍රම
ශාකයකට එක්තැනක සිට තවත් තැනකට සංචරණය වීමට නොහැකිය.එම නිසා සංචරණය වියහැකි සතුන්ගේ සහය පරාගනය සදහා ශාකයන් විසින් උපයෝගීකරගනී.පරාගනයේ දී ශාකයන්ට වැඩිපුරම සහය ලබා දෙන්නේ කෘබීන්ය.කෘබින් ආදී පරාගනය සදහා සහය දැක්විය හැකි සතුන් ආකර්ශන සදහා මල් වල විශේෂ හැඩගැසීම් පෙන්වයි.සතුන් මගින් පරාගනය සිදුවන මල්වල මධුකොෂයක් පිහිටයි.මෙහි රසවත් මල්පැණි පිරී පවතී.එම මල්පැණි බීමට මීමැස්සන් කෘබීන් කුරුල්ලන් පැමිනේ.මෙම මල්වල පරාගධානියේ සිට මධුකෝෂය දක්වා දෘෂ්‍ය ආලෝකයට සංවේදී නොවන එහෙත් පාරජම්බුල කිරණවලට සංවේදී ගමන් මාර්ගයක් පිහිටා ඇත.මෙම ගමන් මාර්ගය විශේෂයෙන් සංයුත්ත ඇස් ඇති සතුන්ට හොදින් දර්ශනයවේ.දිවා කාලයේ පිපෙන මල් විවිධ වර්ණයන්ගෙන් සමන්විය.මෙම විචිත්‍ර වර්ණ රටා සතුන් ආකර්ශනය කරගැනීමට හැකිය.එහෙත් රාත්‍රී කාලයේ පිපෙන මල් සතුන් ආකර්ශනය කරගැනීම සදහා සුවද විහිදුවීම සිදුකරයි.එසෙම එම මල් බොහෝවිට සුදු පැහැතිය.ඇතැම් මල් වලින් නිකුත් කරන සුගන්දයන් මිනිස් නාසයට සංවේදීවේ නොවේ.තවත් ඇතැම් මල් මිහිරි සවදක් වෙනුවට නිකුත් කරන්නේ අමිහිරි දුර්ගන්ධයන්ය.උදාහරණ ලෙස රැෆ්ලේසියා කිඩාරම් ආදිය දැක්විය හැක.මෙම මල් පරාගනයවීම සිදුවන්නේ වවුලන් සළබයන් ආදී සතුන් මගිනි.

ඇතැම් මල් පරාගනය සදහා අමුතු හැසිරීම් දක්වයි.උදාහරණ ලෙස ඇතැම් ඕකිඩ් මල් ගැහැණු මීමැස්සන්ගේ වර්ණය හැඩය ගැනීම මෙන්ම ගැහැණු මීමැස්සන් ගේ සුවන විහිදුවයි.මෙවිට පිරිමි මීමැස්සන් ගැහැණු මීමැස්සන් යැයි සැකකර සංසර්ගය සදහා පැමිනේ.

පරාගන යාන්ත්‍රණය
පරාගන යාන්ත්‍රණය ශක අනුව වෙනස්වේ.බොහෝ පුෂ්පයන් ප්‍රධාන වශයෙන් කොටස් දෙකකට බෙදේ.

කෘබිකාමී(Entomophilous): මෙම වර්ගයට අයත් මල් පරාගනය සදහා කෘබීන් වවුලන් හෝ වෙනත් සතුන් උපයොගීකරගනී.නිතරම මෙම වර්ගයට අයත් මල් කෘබීන් ආකර්ශනය කරගැනීමට හැඩගැසී ඇත.විචිත්‍ර වර්ණ දැරීම සුගන්දයන් විහිදුවීම මධුකෝෂ පිහිටා තිබීම ඉන් කිහිපයකි.මෙමගින් ස්වපරාගනය වලක්වා පරපරාගනය සිදුවීම පහසු කරවයි.වඩාත් උසස් ඉදිරි පරම්පරාවක් බිහිකිරීමට නම් පරපරාගනය වඩාත් උචිතය.ඇතැම් ශාක ස්වපරාගනය වැළැක්වීමට හැඩගැසී පවතී.

වාතකාමී(Anemophilous): ඇතැම් පුෂ්පයන් වාතය මගින් පරාගනයවීමට හැඩගැසී ඇත.තෘණ කුලයට අයත් ශාක හා තාල වර්ගයට අයත් ශාක වැනි විවිධශාක වර්ග මෙම ගණයට අයත්ය. මෙම ශාකවලට කෘබිකාමී ශාක වලට මෙන් කෘබීන් ආකර්ශනය කරගැනීමට අවශ්‍ය නැතතඑබැවින් මෙම පුෂ්ප අලංකාර හෝ සුගන්දවත් බවක් නොපෙන්වයි.මෙම පුෂ්ප බොහෝ විට කුඩාය.පරාග ඉතා සැහැල්ලුය සුළගේ පාවී යන පරාග පුෂ්පයක කලංකය මත පතිතවීමෙන් සංසේචනය සිදුවේ.මෙම පුෂ්පයන් පරාග ඉතා විශාල සංඛාවක් නිපදවයි.

බොහෝ පුෂ්පයන් ස්වපරාගනය සිදු කරන අතර ඇතැම් ශාකවල ස්වපරාගනය වැළැක්වීම සදහා හැඩගැසී පවතී.

පරාගන සම්භන්ධතා
පරාගනයේ දී පුෂ්පයන් හා කෘබීන් ආදී පරාගන කාරක සතුන් අතර විවිධ සම්භන්ධතා දැකිය හැකිය.ඇතැම් පුෂ්පයන් කරා ලගාවන්නේ එක් විශේෂයකට අයත් කෘබීන් පමණය.එබැවින් ඇතැම් ශාක වෙනත් භූගෝලීය කලාපයක සරුවට වැඩුනද ඵල හටගැනීම සිදු නොවේ.එයට හේතුව එම මල් පරාගනය කිරීමට සුදුසු සත්ව විශේෂය එහි නොසිටීමයි.එසෙම පරාගන කාරක සතුන් යම් හෙයකින් වදවී ගියහොත් හෝ ආපදාවකට පත්වු හොත් අදාල ශාකයන්හි ඵල හටගැනීම සිදුනොවේ.උදාහරණ ලෙස මැලේසියාවේ සිදුවූ අධික හිරිගල් ගුහා කඩා දැමීමත් සමග වවුලන් දහස් ගණනකට තම වාසස්ථාන අහිමිවිය.ඒ සමගම එරට දූරියන් ඵලදාව ඉතා විශාල ලෙස අඩුවිය.එයට හේතුව ඩූරියන් පුෂ්ප පරාගනයට වවුලන් දායකවූ බැවිනි.මේ ආකාරයට යම් ශාකයකට අයත් පරාගන කාරක සත්වයින්ට වන හානියත් සමග එම ශාකයන්හි ඵලදාව අඩුවේ.

මේ ආකාරයට ශාක හා පරාගන කාරක සතුන් අතර ඇති සම්භන්ධය වරෙක ඔවුන් දෙකොට්ටාශයේම අවාසියකට හේතුවිය හැක.මන්ද එක් විශේෂයකට සිදුවන හානිය අනෙත් විශේෂයේ පැවැත්මට ඍජුව බලපාන බැවිනි.

සංසේචනය හා ව්‍යාප්තිය
ස්ත්‍රී හා පුරුෂ කොටස් දෙකම ඇති ද්ළුීලිංගික පුෂ්ප බොහෝවිට ස්වපරාගනය සිදුකරයි.මෙම ස්වපරාගනය සිදුවන ශාකවල ජානමය වෙනස්වීම් ඉතා අඩුවෙන් සිදුවේ.මෙම හේතුව නිසා පරිසරයට ඔරෝත්තු දියහැකි නව ප්‍රභේදයන් බිහිවීම අවමවේ.ඇතැම් පුෂ්පයන්හි ස්වපරාගනය වැළැක්වීමට විශේෂයෙන් හැඩගැසී ඇති ආකාරය දක්නට ලැබේ.උදාහරණ ලෙස වැල් දොඩම් ශාකය දැක්විය හැක.

පුෂ්පයන්හි ඇති පරාග පුෂ්පයේ කලංකය මතට වැටීමෙන් පසු ප්‍රරෝහනය වන පරාගය ඩිම්බ කෝෂය දක්වා වර්ධනයවී පරාගයේ න්‍යෂ්ටිය හා ඩිම්බයේ න්‍යෂ්ටි හාවීමෙන් සංසේචනය සිදුවේ.පසුව සංසේචනයවූ ඩිම්බ බීජ ලෙසත් ඩිම්බ කෝෂය ඵලාවරණය ලෙසත් වර්ධනය වෙයි.

මෙසේ වර්ධනයවූ ඵලයේ බීජ ව්‍යාප්තිය සදහා ශාක මගින් විවිධ උපක්‍රම භාවිත කරයි.උදාහරණ ලෙස සතුන් මගින් ජලය මගින් හා වාතය මගින් හා ස්ඵෝටනය මගින්ද බීජ ව්‍යාප්තිය සිදුකරයි.

සතුන් මගින්
සතුන් මගින් ව්‍යාප්තවන බීජයන්හි සතුන්ට ආහාරයට ගත හැකි මාංසල කොටසක් දැරීම සිදුකරයි.එසේම ද්වීප්තිමත් වර්ණ දැරීම ආකර්ෂණීය සුවඳක් විහිදුවීම ආදිය මගින් සතුන් ආකර්ෂණය කරගනී.ඇතැම් ඵලයන් සතුව සතුන් ආකර්ෂණය කරගතහැකි මාංසල කොටස් නොදරයි.ඒ වෙනුවට සතුන්ගේ සිරුරේ දැවටියහැකි කෙඳි කොකු වැනි උපාංග දරයි.

වාතය මගින්
වාතය මගින් ව්‍යාප්තවන බීජ සැහැල්ලුය.සුලගේ පහසුවෙන් පාවී යාහැකිවන සේ සැකසුන පියාගත් කෙඳි වැනි උපාංඟ දරයි.උදාහරණ ලෙස මහෝගනී හොර ගම්මාලු වරා අදී දැක්වය හැක.

ජලය මගින්
ජලය මගින් ව්‍යප්තවන බීජ වාතය පිරි කෙඳි සහිත ඵලාවණනයක් දරයි.එසේම සෑහෙන දවසක් බීජය කුණු නොවී ජලයේ රැඳී පැවතිය හැක.උදාහරණ ලෙස පොල් පුවක් ආදී තාල වර්ගයේ ශාක බීජ හා කදුරු නෙළුම් දැක්විය හැක.

ස්ඵොටනය මගින්
ස්ඵොටනය හෙවත් පිපිරීමෙන් ව්‍යාප්තවන බීජ වල ඵලාවරණය වියලීමෙන් පසු වේගයෙන් පිපිරීමට ලක්වේ.එවිට ඵලාවරණයෙහි රැදී තිබුන බීජ වේගයෙන් ඉවතට විසිවේ.රබර් කූඩළු ආදිය මේවාට උදාහරණවේ.

සංකේත

බොහෝ මල් වර්ග විවිධ සංකේත ලෙස විවිධ සංස්කෘතිය තුල භාවිතා කරයි.මෙවන් සංකේත සදහා උදාහරණ කිහිපයක් මෙසේය.

 රතුරෝස මල- ආදරය රාගය හා සුන්දරත්වයේ සංකේතය ලෙස.
 පොපිමල - මරණයේ සංකේතය ලෙස.රණබිමේ මියගිය රණවිරුවන් සැමරීමට ද පොපිමල යොදාගනී.
 ලිලී මල -  මිහිදන් කිරීම හා ජීවිතයේ සංකේතය ලෙස.මීට අමතරව හිරු සඳු තරු වැනි දිදුලන ආකාශ වස්තු සංකේතවත් කිරීමට.
 ඩේසි මල - අවිහිංසකත්වයේ සංකේතය ලෙස.
 සුදු නෙළුම් මල - සාමයේ සංකේතය ලෙස.
මීට අමතරව විවිධ ජාතීන් විසින් තම ජාතියකත්වය සංකේතවත් කිරීමට ජාතික පුෂ්පයක් යොදාගනී.තවද විවිධ පලාත් ප්‍රදේශ නියෝජනය කිරීමටත් මල් යොදාගනී.

මල් බොහෝ සංස්කෘතීන් තුල ස්ත්‍රිය හා ස්ත්‍රීත්වය සංකේතවත් කිරීමට යොදාගනී.

බොහෝ කලා කෘතීන් තුල මල් විවිධ දේ සංකේතවත් කිරීමට යොදාගෙන ඇත.විශේෂයෙන් කව්‍යයන් හි ස්ත්‍රිය සංකේතවත් කිරීම සදහා උපමාවක් හා රූපකයක් ලෙස යොදාගෙන ඇත.

ගද්‍ය හා පද්‍ය කාව්‍යයන් තුල මෙන්ම විවිද දෘශ්‍ය කලාවන්හිද මල් භාවිතා කරයි.විවිධ විත්‍ර හා සැරසිලි නිර්මානයට මල් යොදාගැනීම දක්නට ලැබේ.විවිධ උස්සව අවස්ථාවලදී සැරසිලි අලංකරණ කටයුතුවලට මල් යොදාගනී.

භාවිතයන්

මිනිසුන් විසින් තම ගෙවතු අලංකාරකර ගැනීම සදහා මල් වගාකරනු ලබයි.මල් වලින් අලංකාරය මෙන්ම මිහිරි සුවඳක්ද ලැබේ.ගෙවත්තේ මෙන්ම නිවෙස් අභ්‍යන්තරයේද අලංකාරය සදහා මල් බඳුන් තැබීම සිදුකරයි.ගෙවතු අලංකරණය සඳහා වගාකරනු ලබන මල් බදුන්ගතව හා භුමියමතද වගාකරනු ලබයි.
 විවිධ උස්සව අවස්තා වලදී සැරසිලි අලංකරණ කටයුතු සදහාද මල් භාවිතා කරයි.
 ඇතැම් සංස්කෘතීන් තුල මල් කළඹක් තෑගි දීම මගින් සුහදත්වය ප්‍රකාශ කරයි
 අවමංගල්‍ය වැනි අවස්තාවලදී ශෝකය පළකිරීම සදහා සුදු පැහැති මල් මාලා භාවිත කරයි.මීට අමතරව මල්වඩම් දේහය අසල රඳවා තබයි.
 හින්දු හා බෞද්ධ ආගමිකයන් තම ශාස්තෘෘවරයාට හා දෙවියන් හා දෙවඟගනන් උදෙසා මල් පූජා කරනු ලබයි.බෞද්ධයෝ ඇසතු වෘක්ෂයට හා චෛත්‍යවලටද මල් පූජා කරති.
ඇතැම් පුද්ගලයන් ව්‍යාපාරයක් ලෙස මල් වගාකර එම මල් විකුණා ආදායම් ලබති.

මල් වගාව මගින් විවිධ වාසි ලබාගත හැක.ඇතැම් මල් වර්ග සුවඳ විලවුන් වර්ග නිෂ්පාදනයසදහා යොදාගනී.උදාහරණ ලෙස පිච්ච මල් දැක්විය හැක.බෞද්ධ හා හින්දු ආගමික ස්ථාන අසල බැතිමතුන්ට මල් අලෙවිකරන වෙළඳුන් පෙරදිග රටවල ඇකිය හැකිය.මෙහිදී විශේෂයෙන් නෙළුම් මානෙල් ඕලු වැනි මල් බහුලව බැතිමතුන් සදහා අලෙවි කෙරේ.අලංකාරය සදහා මල් වගා කරන පුද්ගලයන් සදහා මල් පැල විකිණිමද සිදුවේ.

ඇතුම් මල් වර්ග ආහාර ලෙස අලෙවිකිරීමද සිදුවේ.ආහාර නිෂ්පාදනයට යොදා ගන්නා තෙල් නිපදවීමටද ඇතැම් මල් යොදාගනී.උදාහරණ ලෙස සූරියකාන්ත මල් දැක්විය හැක..

ඇතැම් මල් වර්ග ඖෂධීය පානයන් සාදාගැනීමටද යොදාගනී.ඇතැම් මල් වර්ග හරිත තේ සමග මිශ්‍ර කොට ඖෂධිය පානයන් සාදාගනී.

මේවාත් බලන්න
 මානෙල්

යොමුව

 Eames, A. J. (1961) Morphology of the Angiosperms McGraw-Hill Book Co., New York.
 Esau, Katherine (1965) Plant Anatomy (2nd ed.) John Wiley & Sons, New York.

බාහිර සබැදුම්
 Native Plant Information Network
 Garden Guide UK - Information on Flowers and Colours
  Israeli researchers bring scent back to our flowers [VIDEO]

මල්
උද්භිද විද්‍යාව

මල්


Thord Rubert "Flodan" Flodqvist (* 5. August 1926 in Södertälje; † 15. März 1988 ebenda) war ein schwedischer Eishockeytorwart.

Karriere
Auf Vereinsebene spielte Thord Flodqvist zunächst von 1944 bis 1950 für seinen Heimatverein Södertälje SK in der Division 1, der damals höchsten schwedischen Spielklasse. Anschließend verbrachte der Torwart zwei Jahre beim Ligarivalen AIK Solna, ehe er von 1952 bis zu seinem Karriereende 1960 erneut im Tor des Södertälje SK stand. Mit Södertälje gewann er in den Jahren 1953 und 1956 jeweils den schwedischen Meistertitel.

International
Für Schweden nahm Flodqvist an den Olympischen Winterspielen 1952 in Oslo teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Bronzemedaille gewann. Als bestes europäisches Team wurde Schweden zudem Europameister. Zudem stand er im Aufgebot seines Landes bei den Weltmeisterschaften 1953, 1954, 1957 und 1958. Bei den Weltmeisterschaften 1953 und 1957 gewann er mit Schweden die Goldmedaille und wurde ebenfalls mit seinem Land Europameister. Bei den Weltmeisterschaften 1954 und 1958 gewann er mit seiner Mannschaft die Bronzemedaille.

Erfolge und Auszeichnungen
 1953 Schwedischer Meister mit dem Södertälje SK
 1956 Schwedischer Meister mit dem Södertälje SK

International
 1952 Bronzemedaille bei den Olympischen Winterspielen
 1953 Goldmedaille bei der Weltmeisterschaft
 1954 Bronzemedaille bei der Weltmeisterschaft
 1957 Goldmedaille bei der Weltmeisterschaft
 1958 Bronzemedaille bei der Weltmeisterschaft

Weblinks

Eishockeynationaltorwart (Schweden)
Eishockeytorwart (Södertälje SK)
Eishockeytorwart (AIK Solna)
Olympiateilnehmer (Schweden)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1952
Weltmeister (Eishockey)
Europameister (Eishockey)
Schwedischer Meister (Eishockey)
Mitglied der Schwedischen Eishockey-Ruhmeshalle
Geboren 1926
Gestorben 1988
Mann
Schwede

Thord Flodqvist


Claus Bretton-Meyer (født 24. december 1965 i Svendborg) arbejder for Vetfamily Danmark som COO/driftsdirektør. Han er tidligere administrerende direktør i DBU (2014-2018), men blev i 2018 fyret af fodboldforbundet.  Bretton-Meyer stod bl.a. i spidsen for DBU i forhandlingerne om nye landsholdsaftaler i september 2018 for både herrerne og kvinderne, som udviklede sig til svære konflikter med Spillerforeningen. Bretton-Meyer er uddannet på Forsvarsakademiet og Copenhagen Business School. Han er formand for bestyrelsen for en række danske virksomheder, herunder blandt andet A/S A. P. Botved, HK Entreprise A/S, Conferize A/S og KP Development A/S - endvidere medlem af bestyrelsen i Soldaterlegatet.

Bretton-Meyer er siden 2008 strategivejleder for de Master of Business Administration (MBA) studerende på CBS  og mentor i foreningen Velkommen Hjem der hjælper veteraner i arbejde. Endvidere medlem af Kredsen Mars & Mercur, samt medlem af Interforce og fungerer som Interforce-ambassadør.

Bretton-Meyer er fast deltager på DR P1 Lørdags-panelet, tidligere medlem af VL-11 og er optaget i Kraks Blå Bog.

Privat
Siden februar 2022 har han offentligt dannet par med politiker Pernille Vermund.

Referencer

Direktører fra Danmark
Personer fra Svendborg

Claus Bretton-Meyer


Toros, Mersin ili Erdemli ilçesine bağlı bir mahalledir. Alata Çayı'nın başlangıç noktası olan mahalle, rakım olarak yüksektedir. Yaz aylarında özellikle hıyar, domates ve fasulye tarımı yoğun bir şekilde yapılmaktadır. Köylünün genel geçim kaynağı tarım ve az da olsa hayvancılıktır.

Tarihçe
Mahalle, adını kuzeyinde ve batısında yer alan Toros Dağları'ndan almaktadır. Ayrıca, güneyinde Tozlu mahallesi, güneydoğusunda ise Sorgun mahallesi bulunur. Mahalle ayrıca Konya ve Mersin arasındaki en kısa mesafeli yolun üzerinde bulunmaktadır. Söz konusu yolun yapım çalışmaları hâlen devam etmektedir.

Erdemli'nin mahalleleri

Toros, Erdemli


Olaylar
 9 Eylül - Katvan Muharebesi gerçekleşti.

Doğumlar
 Nizâmî-i Gencevî, Fars edebiyatında hamse türünün kurucusu şair (ö. 1209)

Ölümler
 Yehuda Halevi, İspanyol Yahudi hekim, şair ve filozof (d. 1075 ya da 1086)

1141


Suresnes je grad i općina u zapadnom dijelu pariškog predgrađa. Nalazi se 9,3 kilometara zapadno od središta Pariza. Imao je 49.145 stanovnika od 2016. Najbliže općine su Nanterre, Puteaux, Rueil-Malmaison, Saint-Cloud i Boulogne-Billancourt.

Znamenitosti Suresnesa uključuju Mémorial de la France combattante i Suresnes American Cemetery and Memorial, kao i bolnicu Foch u središtu grada.

Obrazovanje
Kampus poslovne škole SKEMA Business School nalazi se u Suresnesu.

Izvori

Gradovi u Francuskoj
Općine u Francuskoj

Suresnes


උස් පිම්ම යනු බටහිර High Dive ලෙස හඳුන්වන ක්‍රීඩාවයි. ඉතා උස්  ස්ථාන වල සිට පිහිනුම් තටාක වැනි  දේ වලට පැනීම උස පිම්ම ලෙස හැඳින්වූවත් තාසජනක ක්‍රියා සඳාහාද උස්  පිම්ම යොදා ගැනෙනවා

උස් පිම්ම


Die Fédération Luxembourgeoise de Hockey sur Glace (FLHG) (Luxemburgischer Eishockeyverband) ist der nationale Eishockeyverband Luxemburgs.

Geschichte
Der Verband wurde am 23. März 1912 in die Internationale Eishockey-Föderation aufgenommen. Der Verband gehört zu den IIHF-Vollmitgliedern. Aktueller Präsident ist Rene Ludovicy.

Der Verband kümmert sich überwiegend um die Durchführung der Spiele der luxemburgischen Eishockeynationalmannschaft sowie der Junioren-Mannschaften. Zudem organisierte der Verband die luxemburgischen Eishockeyliga und den luxemburgischen Eishockeypokal.

Die luxemburgischen Clubs nehmen am Spielbetrieb der umliegenden Länder teil. Stand 2020 sind dies

Weblinks
 Offizielle Webseite (englisch)
 Luxemburg auf der Webseite der IIHF (englisch)

Luxemburg
Verband
Nationaler Sportverband (Luxemburg)
Sportverband (Luxemburg)


James Hamilton,  comte d'Abercorn ( - c. 1670) est un noble écossais catholique. Lui, sa femme, sa mère et la plupart de sa famille sont persécutés par le kirk en tant que récusants. Mettant en œuvre la volonté de son père, il transmet son titre irlandais de baron Hamilton de Strabane à son jeune frère Claud. Ses frères cadets héritent des terres irlandaises de son père, tandis qu'il reçoit les terres écossaises, qu'il a gaspillées, étant lourdement endetté dans ses derniers jours.

Naissance et origines
James né vers 1604,  probablement à Paisley, en Écosse. Il est le fils aîné de James Hamilton et de sa femme Marion Boyd . Son père est une personnalité dans la plantation d'Ulster  et est créé  comte d'Abercorn par jacques  en 1606. Son grand-père paternel est Claud Hamilton, 1er Lord de Paisley. La mère de James est la fille aînée de Thomas Boyd,  Lord Boyd de Kilmarnock en Écosse .

Il a huit  ou neuf  frères et sœurs.

Son père est protestant, mais sa mère, Marion Boyd, est une récusante, qui l'élève, comme tous ses frères et sœurs, dans la catholicité. En avril 1606, son père est créé comte d'Abercorn et Lord Paisley, Hamilton, Mountcastell et Kilpatrick .

Vie adulte

Baron Hamilton de Strabane
Le 8 mai 1617, alors qu'il n'a que 12 ans environ, il est créé  baron Hamilton de Strabane, dans la pairie d'Irlande, avec comme successeurs les héritiers mâles de son père. Le but de la création est de donner aux Abercorns, qui sont des comtes écossais et de grands propriétaires terriens en Irlande, un siège à la Chambre des lords irlandaise. Le titre de baron Hamilton de Strabane fait référence à la ville de Strabane dans le comté de Tyrone, en Ulster, où son père, le  comte d'Abercorn, construit un château dans de la plantation d'Ulster .

Comte d'Abercorn
En 1618, Lord Strabane, succède à son père en tant que  comte d'Abercorn. Son père est décédé avant son grand-père, Claud Hamilton (1er Lord Paisley), et n'a donc jamais été Lord Paisley .

En 1621, son grand-père, le Lord Paisley, meurt . Il succède donc à son grand-père en tant que Lord Paisley et hérite des domaines écossais de la famille, notamment Abercorn et Paisley, ainsi que Kilpatrick sur la rive nord de la Clyde. Puisque son père a donné en héritage ses terres irlandaises à ses jeunes frères, il démissionne du titre de baron Hamilton de Strabane le 11 novembre 1633. Charles , roi d'Angleterre et d'Écosse ordonne la transmission du titre à son frère Claude .

Grand tour
Au début des années 1620, Lord Abercorn, se rend sur le continent lors de "ses voyages" comme on appelle le Grand Tour à son époque. Il passe plusieurs années à parcourir le continent et visite des pays catholiques, la France et l'Italie, ce qui l'encourage dans sa pratique du catholicisme. Il retourne à Paisley en avril 1627 .

Persécution par les Kirk
Les problèmes d'Abercorn avec l'Église d'Écosse (le Kirk) commence avec le procès engagé par le presbytère de Paisley contre sa mère et certains de ses serviteurs. En juin 1626, elle s'enfuit auprès de James Law, l'archevêque de Glasgow, pour se protéger. L'évêque obtient une lettre du roi, écrite par William Alexander (1er comte de Stirling), qui ordonne à l'église de ne pas la déranger tant qu'elle se tait . Cependant, en avril de 1627 Abercorn revient de ses voyages sur le continent et provoque l'église en se déclarant ouvertement catholique . Le 20 janvier 1628 sa mère, la comtesse douairière est excommuniée par le Synode Paisley de l'église d'Ecosse . Il n'échappe à l'excommunication qu'en étant absent à la cour royale de Londres . Sa femme est également excommuniée le 3 février .

Le 26 août 1632, sa mère meurt à Édimbourg . Le 21 août 1637, sa femme meurt à Paisley et est enterrée « sans cérémonie » le 17 septembre . Comme sa mère, elle est récusante. En tant que catholique, elle est enterrée sans cérémonie religieuse. Son titre de baronne Clifton passe à James, son fils aîné issu de son premier mariage. À cette époque, son père est profondément endetté et doit plus de 400 000 merks (environ 20 000 livres sterling) à ses créanciers .

En 1649, Abercorn lui-même est excommunié par l'Assemblée générale de l'Église d'Écosse et lui est ordonné de quitter l'Écosse .

Mariage et enfants
En 1627, il épouse Katherine, duchesse douairière de Lennox  . Il a 22 ans, elle en a environ 34, soit près de dix ans de plus. Elle est mariée à Lord Esmé Stewart et a 11 enfants de lui. Son premier mari est mort en 1624, étant le  duc de Lennox. En novembre 1632, elle obtient une licence royale lui permettant de conserver sa préséance de duchesse douairière

James et Katherine ont trois fils, mais les deux premiers sont décédés avant leur père :

 James (vers 1635 - avant 1670), détient le titre de courtoisie de Lord Paisley en tant qu'héritier présomptif mais décède avant son père sans héritier mâle
 William (décédé avant 1670), devient colonel mais décède avant son père, célibataire dans les guerres allemandes
 George (vers 1636 - avant 1683), succède à son père en tant que  comte d'Abercorn

Mort et succession

Héritier mâle de Hamilton
Le 11 septembre 1651, la lignée masculine des ducs de Hamilton disparaît lorsque William Hamilton (2e duc de Hamilton) meurt des suites de blessures reçues à la bataille de Worcester en combattant pour Charles II contre Cromwell. Comme le duc n'a pas de fils, il est remplacé par sa nièce Anne Hamilton selon la règle de succession de son titre. Il est cependant constaté que James Hamilton,  comte d'Abercorn est l'héritier mâle, ce qui est considéré comme sans conséquence à l'époque . Ce statut d'héritier mâle des Abercorn conduit plus tard à une dispute entre les maisons d'Abercorn et d'Hamilton sur le titre de duc de Châtellerault, lorsque ce titre, qui a appartenu à James Hamilton (2e comte d'Arran), est relancé par Napoléon III de France en 1864 en faveur du duc d'Hamilton .

Vente de Paisley
Le 22 juin 1652, Abercorn vend Paisley au comte d'Angus pour 13 333 £ 6s 8d Scots (environ 1 100 £) . Angus est vendu un an plus tard pour 160 000 £  à Lord Cochrane  qui devient plus tard le  comte de DunDonald. Le  comte d'Abercorn finit par racheter Paisley en 1764 .

Mort, succession et chronologie
Lord Abercorn meurt vers 1670  et est remplacé par son fils George en tant que  comte d'Abercorn. George est cependant mort célibataire à Padoue. Le comté passe aux descendants de Claud Hamilton,  baron Hamilton de Strabane.

Références

Citations

Comte d'Abercorn

James Hamilton (2e comte d'Abercorn)


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Dudince enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Dudince im Okres Krupina.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Dudince


La Biblia y el calefón fue un programa de televisión humorístico argentino conducido primero por Jorge Guinzburg, desde 1997 al 2002, y en 2008; y luego del 2011 al 2012 por Sebastián Wainraich.

Nombre
El nombre del programa deriva de una estrofa del popular tango argentino "Cambalache", compuesto por Enrique Santos Discépolo, en 1934.

Temática
Es un programa de entrevistas a cuatro personajes famosos del mundo del espectáculo nacional e internacional.

Cronología

Jorge Guinzburg (1997-2002 y 2008)
En 1997 se estrenó el programa de espectáculos en América TV, que contaba con la conducción de Guinzburg. En el mismo invitaba a cuatro personajes famosos y los entrevistaba.

Para el programa de Jorge, el cantante español Joaquín Sabina le escribió una canción que fue utilizada como presentación, por lo que Sabina fue invitado al programa.

A partir de enero de 2008 vuelve a conducir La Biblia y el calefón, pero días después fue levantado del aire, pues Jorge Guinzburg falleció el 12 de marzo.

Sebastián Wainraich (2011-2012)
El programa debutó el domingo 18 de septiembre de 2011 a las 22:30 por la pantalla de El Trece. El conductor elegido por la producción para reemplazar a Guinzburg fue Wainraich, exconductor de Televisión registrada.

Los programas de 2011 se grababan previamente y se emitían los domingos. En enero de 2012 comenzó una nueva temporada conducida por Sebastián Wainraich, pero debido al bajo rating fue cancelado en abril de 2012.

Programas de 2011 - 2012
 18/09: Ricardo Darín, Diego Torres, Adrián Suar y Natalia Oreiro.
 25/09: Julio Chávez, Dady Brieva, Griselda Siciliani y Karina Jelinek.
 02/10: Jorge Lanata, Mariana Fabbiani, Luciano Castro y Nazarena Vélez.
 09/10: Guido Kaczka, Carla Peterson, Benjamín Vicuña y Silvina Escudero.
 16/10: Enrique Pinti, Sergio Lapegue, Maju Lozano y Adabel Guerrero.
 30/10: Soledad Silveyra, Gabriel Goity, Marcos Di Palma y Evangelina Anderson.
 06/11: Emilio Disi, Miguel del Sel, Victoria Onetto y Anita Martínez.
 13/11: Florencia de la V, Cecilia Milone, Jorge Ibáñez y Alejandro Müller.
 20/11: Miguel Ángel Rodríguez, Andrea Campbell, Christian Sancho y Iliana Calabró.
 27/11: Cacho Castaña, Georgina Barbarossa, Carolina Papaleo y Jésica Cirio.
 04/12: Matías Martin, Campi, Carla Conte y Jimena Monteverde.
 11/12: Betiana Blum, Chiche Gelblung, Nicolás Riera, y Silvina Luna
 25/12:  Reina Reech, Beto Casella, Iván de Pineda, y Belén Francese
 12/01: Mariano Martínez, Gonzalo Heredia, Eleonora Wexler y Claudia Fontán
 19/01: Nicolás Vázquez, Eugenia Suárez, Fabián Gianola y Brenda Asnicar
 02/02: Martín Lousteau, Andrea Frigerio, Peto Menahem, y Alejandra Maglietti
 09/02: José María Listorti, Mercedes Morán, Gabriel Rolón y Zaira Nara
 16/02: Ana María Picchio, Jimena Barón, Claudio María Domínguez y Nacho Goano
 23/02: Diego Pérez, Cinthia Fernández, Lara Bernasconi y Ricardo Fort
 27/02: Mirta Busnelli, Fernán Miras, Hernán Piquín y Sofía Zámolo
 01/03: Amalia Granata, Mariano Iudica, María Fernanda Callejón y Horacio Pagani
 08/03: Carolina Oltra, Bicho Gómez, Julieta Díaz y Norman Briski
 20/03: Andrea Estévez, Titi Fernández, Nicole Neumann y Federico D'Elía
 27/03: Cacho Buenaventura, Mónica Ayos, María Carámbula y Donato De Santis
 11/04: Laura Azcurra, Marcelo De Bellis, Gastón Recondo y Coki Ramírez
 22/04: Carmen Barbieri, Carola Reyna, Iñaki Urlezaga y Beto César
 29/04: Andy Kusnetzoff, Débora Pérez Volpin, Juan Pablo Varsky y Chechu Bonelli

Temas musicales
El que se utilizó entre 1997 y 1998 por América TV fue el tema "La Biblia y el calefón" interpretado por Indigo.

El que se utilizó en las etapas 1999-2000 por Canal 13, 2002 por Telefe, 2008 y 2011-12 por Canal 13 fue el tema "La Biblia y el calefón" interpretado por Joaquín Sabina perteneciente a su álbum 19 días y 500 noches.

El que se utilizó en 2001 por América TV fue el tema "Idolo de los quemados" interpretado por León Gieco perteneciente a su álbum Bandidos rurales.

Véase también
Jorge Guinzburg
Sebastián Wainraich
"La Biblia y el calefón (canción)"
"Cambalache (tango)"

Referencias

Enlaces externos
La biblia y el calefón - Canal 13

Programas de televisión de América TV
Programas de televisión de Canal 13 (Argentina)
Programas de televisión de Telefe
Programas de televisión iniciados en 1997
Programas de televisión finalizados en 2012
Programas de televisión humorísticos de Argentina

La Biblia y el calefón


Markku Lepistö (* Dezember 1963 in Kuortane, Finnland) ist ein finnischer Akkordeonist und Komponist.

Markku Lepistö begann im Alter von fünf Jahren Akkordeon zu spielen, ist Absolvent der Sibelius-Akademie in Helsinki und war von 1998 bis 2008 Mitglied der finnischen Band Värttinä. Er ist in erster Linie als Folkmusiker bekannt, betätigt sich jedoch auch in anderen musikalischen Bereichen, wie etwa Klezmer in der Band Doina Klezmer.

Für das Album "New Voices" (2016) hat er sich mit Petri Hakala (Mandoline, Mandola) und Milla Viljamaa (Piano) zum Markku Lepistö Trio zusammengetan.

Diskographie (Auswahl)
Soloalben:
 Silta (2002)
 Polku (2006)
 Tupasoitto (2009)
 Solos (2018)

 Lakeuden kutsu (2021)

Alben mit Doina Klezmer:

 Sorja Tanz (2001)
 Nomada (2004)
Alben mit Pirnales:
 Pirnales (1989)
 Aquas (1992)
 Parasta ennen (1994)
Alben mit Värttinä:
 Ilmatar (2001)
 6.12. (2001) – Live
 iKi (2003)
 Miero (2006)

Alben mit Lepistö & Lehti

 Helsinki (2008)
Alben mit Katrilli
 Katrilli (1991)
Alben mit Progmatics
 Vaarallinen Lehmänkello (1991)
Alben mit Petri Hakala & Markku Lepistö
 Pelimannien jäljillä (2001)

 Nordic Route (2020)

Alben mit Markku Lepistö Trio (Milla Viljamaa, Petri Hakala)

 New Voices (2016)
Alben mit Markku Lepistö & Mikko Helenius
 Bellows and pipes (2019)

Weblinks

 Offizielle Website (finnisch/englisch)

Person (Folkmusik)
Akkordeonist
Musiker (Finnland)
Finne
Geboren 1963
Mann

Markku Lepistö


මූලික රෝහල - වැලිකන්ද, ශ්‍රී ලංකාවේ පිහිටි රෝහලකි.

ශ්‍රී ලංකාවේ රෝහල්

මූලික රෝහල - වැලිකන්ද


An Triraphis pumilio in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Triraphis pumilio in nahilalakip ha genus nga Triraphis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Triraphis (Poaceae)

Triraphis pumilio


An Trichopilia occidentalis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eric Alston Christenson. An Trichopilia occidentalis in nahilalakip ha genus nga Trichopilia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichopilia

Trichopilia occidentalis


Matanza de Corpus Christi puede referirse a:

 Operación Albania, Masacre perpetrada por la CNI a miembros del Frente Patriótico Manuel Rodríguez.
 Matanza del Jueves de Corpus, Masacre perpetrada por los Halcones.

Matanza de Corpus Christi


În România, există mai multe biserici de lemn amplasate în localități cu denumirea Glodeni:
Biserica de lemn din Glodeni, Gorj
Biserica de lemn din Glodeni, Mureș

Biserica de lemn din Glodeni


Hannibal Sehested (1609 – 23 September 1666) was a Dano-Norwegian statesman and son-in-law of King Christian IV. He served as Governor-general of Norway from 1642 to 1651. He fought in the Torstenson War against Sweden and implemented many reforms in Norway. After a fall from grace leading to his resignation as Governor-general in 1651, he regained the trust of Frederick III in 1660 and negotiated the Treaty of Copenhagen. He worked as lord treasurer and councillor of state until his death in 1666.

Early life
Sehested was born at Arensborg Castle on Øsel, in Danish Estonia, as the son of Claus Maltesen Sehested (1558–1612) and Anne Nielsdatter Lykke (1568–1645).   He was named after his maternal uncle Hannibal Mogensen Gyldenstjerne of Restrup. He attended the Sorø Academy from 1626 to 1629, and then studied abroad in Germany, Holland, France and England from 1629 to 1639. After completing his education abroad, he returned to Denmark and was attached to the court of King Christian IV.  In 1639 he was granted the fiefdom of Tranekær, and in 1640 he received the far more lucrative Båhus fiefdom in Norway and was also appointed member of the Danish National Council.

In 1640 and 1641 he was sent to Wismar to negotiate a treaty with the Swedish chancellor, Axel Oxenstierna, and, if possible, to bring about the marriage of Christian's son Frederick and Gustavus Adolphus's daughter Christina. Though failing in both particulars, he retained the favor of the king, who had marked him out as a son-in-law, one of seven by whose influence he hoped to increase the influence of the crown.  Accordingly, in 1636 he was betrothed to one of the daughters, the countess Christine, then aged nine, whom he married in 1642.

In May 1640, Sehested became a member of the Rigsråd. He believed that the proper field for the exercise of his talents was diplomacy, and he openly aspired to be minister of foreign affairs. Despite a successful embassy to Spain in 1640–1641, he did not obtain the coveted post, but was appointed Governor-General of Norway.

Governor-general of Norway under Christian IV
In April 1642 he was appointed Governor-General of Norway, where he served until 1651. He now had the opportunity of displaying his administrative and organizing abilities, united with a remarkable zeal for reform. He made it his main objective to develop Norway's material resources, reorganize the army, fortifications and fiscal system; and he aimed at giving the country a more independent position in the union with Denmark.

The Hannibal War
During Christian IV's second war with Sweden (1643–1645), Sehested, as governor of Norway, assisted his father-in-law materially. He invaded Sweden four times; successfully defended Norway from attack; and, though without any particular military talent, won an engagement at Nysaker in 1644. The war was unpopular with Norway and was referred to in Norway as the Hannibal war. Concerns centered around high taxes required to support the army and the concern that Sweden would be induced to invade Norway. Although Norwegian forces suffered no defeats, as part of the peace settlement, Jemtland and Herjedalen, both Norwegian provinces, were ceded to Sweden by Denmark-Norway with Sehested's acquiescence.

After the war he renewed his reforming efforts, and during the years 1646–1647 strove to withdraw his governorship from the benumbing influence of the central administration at Copenhagen, and succeeded with the help of Christian IV in creating a separate defensive fleet for Norway and giving her partial control of her own finances. He was considerably assisted in his endeavours by the fact that Norway was regarded as the hereditary possession of the Kings of Denmark-Norway.

Fall from favor
At the same time, Sehested freely used his immense wealth and official position to accumulate for himself property and privileges of all sorts. His successes finally excited the envy and disapprobation of the Danish Rigsraad, especially of his rival, Korfits Ulfeldt, also one of the king's sons-in-law. The quarrel became acute when Sehested's semi-independent administration of the finances of Norway infringed upon Ulfeldt's functions as lord treasurer of the whole realm. In November 1647, Ulfeldt carried his point, and a decree was issued that henceforth the Norwegian leaders should send their rents and taxes direct to Copenhagen.

Governor-general of Norway under Frederick III
On the accession of Frederick III (1648) to the throne, Sehested strove hard to win his favor, but an investigation into his accounts as governor conducted by his enemies brought to light such wholesale embezzlement and peculation that he was summoned to appear before a herredag, or assembly of notables in May 1651 to give an account of his whole administration. Unable to meet the charges brought against him, he compromised matters by resigning his governorship and his senatorship, and surrendering all his private property in Norway to the crown.

After the fall
Throughout his trial, Sehested had shown prudence. He gave back three times what he had embezzled. Calculating on the sympathy of Frederick III for a man of his monarchical tendencies, he had nothing to do with the projects of revenge which were the ruin of Korfits Ulfeldt. From 1651 to 1660, he lived abroad. At the end of 1655, he met the exiled Charles II of England at Cologne and lived a part of the following year with him in the Spanish Netherlands.
In the summer of 1657, he returned to Denmark, but Frederick III refused to receive him, and he hastily quit Copenhagen. During the crisis of the Second Northern War of 1658, he was at the headquarters of Charles X of Sweden. In seeking the help and protection of the worst enemy of his country, Sehested approached the very verge of treason, but he never quite went beyond it. When, at last, it seemed probable that the war would not result in the annihilation of Denmark-Norway, Sehested strained every nerve to secure his own future by working in the interests of his native land while still residing in Sweden.

The final years
In April 1660, he obtained permission from Frederick III to come to Copenhagen and was finally instructed by him to negotiate with the Swedes. The Treaty of Copenhagen, which saved the honour of Denmark-Norway and brought her repose, was very largely Sehested's work. He was one of the willing abettors of Frederick III during the emergencyof 1660, when he re-entered the Danish service as lord treasurer and councilor of state. Both at home and on his frequent foreign missions, he displayed all his old ability. Politically, he played a major role in those years within the queen Sophie Amalie's party, which included men like Jacob Petersen. He was challenged by new rivals like Kristoffer Gabel and his influence seems to have been somewhat fading during his last years but he remained in office until his death. As a diplomat, he in some ways anticipated the views of Peter, count Griffenfeldt, supporting the policy of friendship with Sweden and a French alliance. He died suddenly in Paris, where he was conducting important negotiations. His political testament is perhaps the best testimony to his liberal and statesmanlike views.

References

Other Sources
  which in turn cites:
 Thyra Sehested, Hannibal Sehested (Copenhagen, 1886)
 Julius Albert Fridericia, Adelsvældens sidste Dage (Copenhagen, 1894)
  Carl Olaf Bøggild Andersen  (1946) Hannibal Sehested: en dansk statsmand (Universitetsforlaget i Århus)

1609 births
1666 deaths
17th-century Danish diplomats
Governors-general of Norway
People from Kuressaare
17th-century Norwegian civil servants
Danish people of the Thirty Years' War
Norwegian people of the Thirty Years' War

Hannibal Sehested (governor)


Projekcija (lat. proiectio: bacanje naprijed, pružanje), u filmu, je tehnička strana prikazivanja filma, stavljanje filmske snimke na promatranje gledatelju. Izvodi se s pomoću kinoprojektora kojim se filmska slika projicira na prikladnu površinu – platno (ekran), zid, zaslon.

Povijest
Za otkriće prvoga projektora koji je ušao u opću uporabu i uz određene preinake održao se do najnovijega doba najzaslužniji je L. Lumière (naprava le cinématographe). Prva projekcija, s projektorom tipa Bioskop M. Skladanowskoga, koji je ubrzo izašao iz komercijalne uporabe, održala se u Berlinu 1. studenog 1895., a prva projekcija s aparaturom L. Lumièrea, ujedno prva s plaćenim ulaznicama, održana je u Parizu 28. prosinca 1895. Prva projekcija u Hrvatskoj održana je u Zagrebu 8. listopada 1896.

Kinoprojektor

Mehanički dijelovi projektora, hvataljka ili danas malteški križ uz rotirajući zaslon (sektor), omogućuju da gledatelj pri projekciji doživi učinak prividna kretanja i stalne osvijetljenosti ekrana (postojanost ili perzistencija vida). Projekcija se radi jasnoće slike održava uz odgovarajuće zamračenje, najčešće u specijaliziranim kino dvoranama (kinematografima), ali i, osobito prije širenja filma, u dvoranama prilagođenima za projekciju. Noću se projekcije mogu održavati i u otvorenim prostorima. Film se u kinematografima projicira iz posebne prostorije, projekcijske kabine, a osoba koja izvodi projekciju naziva se kinooperater. Pri projekciji je nužno osigurati oštru i dostatno svijetlu sliku, film prikazivati u odgovarajućem formatu, omjeru snimljene slike, i uz odgovarajuću zvučnu reprodukciju.

Način rada kinoprojektora
Uzmimo komadić drva koji tinja i zavrtimo ga u tamnoj sobi. Ako ga vrtimo brže, činit će nam se kao da je cijela kružnica po kojoj se vrti svijetla. To će biti onda kad jedan okret po kružnici traje 1/8 sekunde. Znači da osjet u oku traje 1/8 sekunde pošto je nestao podražaj. Prestane li na oko djelovati podražaj svjetlosti, neće u isti mah nestati i osjet svjetlosti nego će trajati još neko vrijeme. Utisak slike u oku traje po prilici 1/8 sekunde nakon što je podražaj nestao. Na pojavi da osjet svjetlosti u oku traje dulje vremena od podražaja osniva se kinoprojektor.

Prvi aparat za prikazivanje filmova i to uglavnom na istoj osnovi kakav je i danas u upotrebi izumio je Francuz Louis Lumiere 1894. Na filmu je snimljena radnja, odnosno gibanje na mnogo sličica koje se jedna od druge razlikuju samo za neki dio kretnje. Projiciranje na platnu vrši se brzinom od 24 slike u sekundi, pa se zbog toga utisci stapaju u neprekinutu cjelinu, i mi na primjer vidimo kako čovjek hoda.

Kinoprojektor je projekcioni aparat kod kojeg se slike, snimljene na filmsku vrpcu, projiciraju na zaslon. Vrpcu pokreću zupčanici koji hvataju u izreze perforacije koja se nalazi s obje strane vrpce, a kreće se između uređaja za rasvjetu i objektiva projektora. Filmska se vrpca povlači posebnim mehanizmom, koji se zove malteški križ, i to na prekide tako da se svaka slika određeno vrijeme, iako vrlo kratko, projicira na zaslon (platno).

Kada se slika mijenja, to jest kada dolazi iduća, zaslon nije osvijetljen jer je svjetlosni tok zaklonjen rotirajućim zaslonom. Zbog velike brzine to se ne opaža, već nam se čini da jedna slika ide neprekidno za drugom.

Snimi li se neka pojava, na primjer 500 puta u sekundi, i projicira li se brzinom od 20 slika u sekundi, bit će brzina projiciranja 20 : 500 = 1/25 normalne brzine. Zbog toga će se snimljena pojava razvijati na zastoru sasvim polagano tako da ćemo tu pojavu moći promatrati u detalje. Tako se na primjer skok konja može vidjeti sasvim polagano. Na taj j enačin filmskim putem na zastoru omogućuje da se brze pojave potpuno uspore. Filmskim putem možemo postići i obratno, spore pojave ubrzati na zastoru, kao na primjer rast biljke.

Ostale projekcije
Osim filmskih projekcija, od kraja 20. stoljeća često se izvode i videoprojekcije kojima se reproducira elektronički zapis. Uz kinoprojekcije, postoje i nekada češće korištene projekcijske tehnike koje se koriste radi ostvarivanja posebnih (specijalnih) učinaka. Prednja projekcija najčešće se koristi u postupku snimanja glumaca u studiju dok se istodobno na prednju stranu platna koje se nalazi iza njih projicira prije snimljena pozadina scene. Stražnja projekcija je trik-postupak projiciranja prije snimljenoga prostora sa stražnje strane prozirnoga ekrana ispred kojega se istodobno snimaju glumci koji tako zapravo oponašaju (simuliraju) nastup u tom prije snimljenom prostoru.

Izvori

Optički uređaji
Filmska umjetnost

Projekcija (optika)


"The Throne Iron " este ultimul episod al ultimului sezon al seriei americane fantastico-dramatice  Urzeala tronurilor. Este al șaselea episod al celui de-al optulea sezon și al 73-lea episod al seriei. Scris și regizat de creatorii seriei David Benioff și D.B. Weiss, a fost difuzat pe HBO în Statele Unite și Canada pe 19 mai 2019.

"Tronul de Fier" prezintă personajele care se ocupă de devastarea reginei Daenerys Targaryen a capitalei celor șapte regate,  King's Landing, de asemenea acest episod determină cine va conduce în cele din urmă Westeros.

Prezentare

Producție

Scriere
Episodul a fost scris de David Benioff și D.B. Weiss.

Filmări
Episodul a fost regizat de David Benioff și D.B. Weiss.

În timpul filmării scenei Dragonpit din Sevilia, Spania, HBO a adus actori neimplicați în oraș pentru a ascunde aspecte ale scenariului. Două sticle de apă din plastic au fost observate de publicul din spatele picioarelor lui John Bradley și Liam Cunningham.

Primire

Evaluări
Episodul a fost vizionat de 13,6 milioane de telespectatori în prima sa transmisie pe HBO, făcându-l cel mai urmărit episod al serialului, depășind episodul precedent " The Bells ", precum și cea mai vizionată emisiune HBO vreodată, depășind cei 13,4 milioane de telespectatori ai episodului Clanul Soprano "For All Debts Public and Private". Un număr suplimentar de 5,7 milioane de spectatori au vizionat episodul pe platforme de streaming, ceea ce înseamnă un total de 19,3 milioane de spectatori.

Referințe

Legături externe

 "Tronul de Fier" de la HBO .com

Episoade din Urzeala tronurilor

Tronul de Fier


ගූගල් වීථි දසුන is a technology featured in Google Maps and Google Earth that provides panoramic views from positions along many streets in the world. It was launched in 2007 in several cities in the United States, and has since expanded to include cities and rural areas worldwide.

ගූගල් වීථි දසුන

ගූගල් වීථි දසුන


The Einstein–Szilard or Einstein refrigerator is an absorption refrigerator which has no moving parts, operates at constant pressure, and requires only a heat source to operate. It was jointly invented in 1926 by Albert Einstein and his former student Leó Szilárd, who patented it in the U.S. on November 11, 1930 (). The three working fluids in this design are water, ammonia, and butane. The Einstein refrigerator is a development of the original three-fluid patent by the Swedish inventors Baltzar von Platen and Carl Munters.

History
From 1926 until 1934 Einstein and Szilárd collaborated on ways to improve home refrigeration technology. The two were motivated by contemporary newspaper reports of a Berlin family who had been killed when a seal in their refrigerator failed and leaked toxic fumes into their home. Einstein and Szilárd proposed that a device without moving parts would eliminate the potential for seal failure, and explored practical applications for different refrigeration cycles. Einstein had worked in the Swiss Patent Office, and used his experience to apply for valid patents for their inventions in several countries. The two were eventually granted 45 patents in six countries for three different models.

It has been suggested that most of the actual inventing was done by Szilárd, with Einstein merely acting as a consultant and helping with the patent-related paperwork, but others assert that Einstein contributed design work to the project.

The refrigerator was less efficient than existing appliances, although having no moving parts made it more reliable; the introduction of non-toxic Freon — later found to be responsible for serious depletion of the Earth's ozone layer — to replace toxic refrigerant gases made it even less attractive commercially. The Great Depression of 1929 dried up funding for development, and the widespread political violence in Nazi Germany, where the inventors lived, particularly towards Jews such as Einstein and Szilard, contributed to the device's lack of commercial success. (The inventors fled Germany in the early 1930s.) It was not immediately put into commercial production, although the most promising of the patents were quickly bought up by the Swedish company Electrolux. Einstein and Szilárd earned $750 (the equivalent of $10,000 in 2017). A few demonstration units were constructed from other patents.

One variant, the Einstein–Szilard electromagnetic refrigerator used a Einstein–Szilard electromagnetic pump to compress a working gas, pentane. Although the refrigerator was not a commercial success, the Einstein–Szilard pump was later used for cooling breeder reactors, where its inherent reliability and safety were important.

In 2008, electrical engineers at Oxford University's Energy and Power Group, part of the university's Department of Engineering Science, revived the Einstein refrigerator as an attempt to produce a refrigerator suitable for use in rural areas without electricity. The group, led by Malcolm McCulloch noted that the design was still "nowhere near commercialised", but might allow the efficiency of the original Einstein–Szilárd design to be quadrupled.

See also
 Rudolf Goldschmidt (for the Einstein–Goldschmidt hearing aid)
 Icyball
 Timeline of low-temperature technology

Notes

References
 Einstein, A., L. Szilárd, "Refrigeration" (Appl: 16 December 1927; Priority: Germany, 16 December 1926) , 11 November 1930.
 Einstein, A., L. Szilárd, "Accompanying notes and remarks for Pat. No. 1,781,541". Mandeville Special Collections Library USC. Box 35, Folder 3, 1927; 52 pages.
 Einstein, A., L. Szilárd, "Improvements Relating to Refrigerating Apparatus." (Appl: 16 December. 1927; Priority: Germany, 16 December 1926). Patent Number 282,428 (United Kingdom). Complete accept.: 5 November 1928.

External links
 Flanigan, Allen, "Einsteins "Automatischer Beton-Volks-Kühlschrank" (German site) Wolfgang Engels from the University of Oldenburg rebuilt the original concept—the housing is manufactured out of concrete, i.e. the total mass of the completed apparatus is around 400 kg with 20 kg of alcohol in the refrigeration cycle. The project was completed in 2005.
 US patent 1781541 (European Patent Office)
 GB patent 282428 (European Patent Office)
 How kerosene refrigerators work. (archived)

Refrigerator
Cooling technology
Gas technologies
Heat pumps
Heating, ventilation, and air conditioning
Thermodynamic cycles
1926 in science
1930 in science
Refrigerators

Einstein refrigerator


Nadia Murad Basee Taha (, ;) (født 1993 i Koço, nær Sinjar, Irak) er en yazidisk-kurdisk menneskerettighedsaktivist og aktivist for krigsofres rettigheder. Hun er en FN ambassadør for krigsofre og trafficking-ofre og er den første iraker, der har modtaget en Nobelpris.

I august 2014 blev hendes familie myrdet under ISIS-massakren på Yezidi-landsbyen Koço, mens hun selv blev bortført og holdt som sex-slave af terroristorganisationen ISIS i 3 måneder, hvorefter hun undslap med livet i behold. Hun var holdt som slave indenfor byområdet af Mosul. Nadia var hermed en af de over 6.700 yazidiske kvinder taget til fange af ISIS i Irak.

Da det lykkedes hende at undslippe ISIS, flygtede hun med sin eneste overlevende søster fra det ISIS-kontrollede område, og videre til flygtningelejren i Duhok og lejren i Rwanga, hvorfra søstrene fik mulighed for at ankomme til Tyskland som krigsflygtninge.

Nadia blev internationalt kendt for at overleve massakren og undslippe ISIS slaveriet, samt for hendes aktivisme for kvinderettigheder, for voldtægtsofre og for ofre af krigsforbrydelser og trafficking. Allerede mens hun var i lejren i Rwanga i februar 2015, gav hun sit første interview til journalister fra det belgiske dagsblad La Libre Belgique, hvor hun gjorde verdenen opmærksom på ISIS massakren, bortførelse af Yazidi-kvinder, seks-slaveriet og folkemord af Yazidi-folket begået af ISIS.

I Tyskland oprettede hun organisationen Nadia's Initiative, med formålet at hjælpe især Yazidiske kvinder og piger, men også andre kvinder og børn, som er blevet udsat for krigsforbrydelser eller trafficking - hvor organisationen hjælper ofrene med at genopbygge deres liv og netværk.

For hendes vigtige aktivisme og virke blev Nadia udnævnt som FNs Goodwill Ambassadør for krigsofre og ofre af trafficking. Den 16. december 2015 har hun vidnet foran FN's sikkerhedsrådet om de forbrydelser hun var udsat for, samt briefet Rådet vedrørende trafficking under væbnet konflikt. Det var første gang i historien, at Sikkerhedsrådet blev officielt briefet om trafficking.

Nadia modtog også Sakharov-prisen i oktober 2016 sammen med en anden yazidisk aktivist Lamiya Aji Bashar, som også overlevede massakren i samme landsby. Nadia blev derefter af den irakiske regering nomineret til modtagelse af, og modtog i 2018 Nobels fredspris sammen med Denis Mukwege for deres indsats i bekæmpelse af seksuel vold og brug af voldtægt som våben i krig og væbnede konflikter.

Kildehenvisning

Personer fra Irak
Kvinderetsforkæmpere
Modtagere af Nobels fredspris
Modtagere af Sakharov-prisen

Nadia Murad


غابتساك  هي مدينة في جمهورية داغستان في روسيا. ويبلغ عدد سكانها حوالي 3411 نسمة.

مراجع

مدن داغستان
مراكز ريفية في داغستان

غابتساك (داغستان)


Sosyaldemokrat Halkçı Parti, 12 Eylül Darbesi'nden sonra Türkiye Cumhuriyeti'nde, kapatılan Cumhuriyet Halk Partisi'nin oylarını bünyesinde toparlamak maksadıyla kurulmuş olan siyasi partidir. Kısaltması "SHP" şeklindedir. Aynı kulvarda kurulmuş olan Halkçı Parti ve Sosyal Demokrasi Partisi'nin arasında yaptığı protokol ile kurulmuştur. Halkçı Parti, 2 Kasım 1985 tarihli kurultayında adını ve logosunu Sosyaldemokrat Halkçı Parti olarak değiştirmiş, 3 Kasım 1985 tarihinde Sosyal Demokrasi Partisi'nin kendini feshedip SHP'ye katılmasıyla parti son halini almıştır. Partinin amblemi zeytin dallarıyla çevrelenmiş Altı Ok olarak benimsenmişti. Sosyaldemokrat Halkçı Parti 18 Şubat 1995'te Cumhuriyet Halk Partisi ile birleşmiş, böylece hukuki varlığı sona ermiştir.

İdeolojik duruş
SHP kapatılan CHP'nin yerine kurulmuş bir siyasal örgütlenmeydi. Önceli olan SODEP ve HP'nin, dolayısıyla CHP'nin oylarına talip olmuştur. SHP 1960'lı yıllardan itibaren oluşmaya başlayan sosyal demokrasinin, dolayısıyla merkez solun temsilcisiydi. Ekonomide katı devletçi anlayış yerine karma ekonomiden yana oldu. Piyasa ekonomisini destekledi ancak bu, SHP'nin devletçiliği tamamen reddettiği anlamına gelmemektedir. SHP özelleştirmeye karşı her zaman mesafeli olmuştur. Siyasal hayatta bulunduğu sürece SHP Türkiye'deki sosyal demokrat kesimin sözcüsü olmuştur. Emekçi vatandaşlara sempatiyle yaklaşmış ve haklarını gözetmiştir. Ancak tek başına iktidar olamaması programını tam anlamıyla uygulamasına engel olmuştur. Kürt sorunu konusunda diğer partilere göre daha özgürlükçü ve ılımlı olan SHP bu nedenle bazı çevrelerce eleştirilmiştir.

Tarihçe
12 Eylül müdahalesi sonrası ülkedeki tüm siyasi faaliyetler yasaklandı. Büyük gözaltılar, siyasi davalar yaşandı. Bu arada yeni anayasanın hazırlıkları da sürüyordu. Nihayet 7 Kasım 1982'de anayasa halkoyuna sunuldu ve %91,3 oyla anayasa kabul edildi. Aynı oylamayla MGK ve Devlet Başkanı Kenan Evren de cumhurbaşkanlığına seçildi. Seçimlerin 6 Kasım 1983'te yapılacağı açıklandı ve 1983 ortalarında siyasi faaliyetler serbest bırakıldı. Ancak Millî Güvenlik Konseyi'ne (MGK), siyasi partiler kurulurken kurucularını veto etme yetkisi verildi.

Bu dönemde, kapatılan Cumhuriyet Halk Partisi'nin tabanına hitap eden iki parti kuruldu. Bunlardan biri Necdet Calp liderliğindeki Halkçı Parti (HP), diğeri ise Erdal İnönü liderliğinde kurulan Sosyal Demokrasi Partisi (SODEP) idi. Bu iki partiden esas CHP kadrolarını barındıran SODEP, MGK'nın kurucularını sürekli veto etmesi nedeniyle MGK'nın 99 sayılı kararı uyarınca onaylanmış 30 kurucu üyeyi tamamlayamadığı için 6 Kasım seçimlerine katılamadı. Öte yandan Adalet Partisi'nin ardılı olarak kurulan Büyük Türkiye Partisi ve Doğru Yol Partisi de vetolardan nasibini aldı. Seçimlere Turgut Özal'ın başında bulunduğu ANAP, Necdet Calp'in başında bulunduğu Halkçı Parti ve Turgut Sunalp'in Milliyetçi Demokrasi Partisi katıldı. 6 Kasım 1983 seçimleri sonucunda ANAP yüzde 45 oy alarak tek başına iktidara geldi ve Turgut Özal yeni hükûmeti kurdu. CHP seçmenine seslenen Halkçı Parti %30 oy alarak ana muhalefet partisi oldu.

ANAP'ın kazandığı 24 Mart 1984 yerel seçimlerine bu defa SODEP ve DYP de katıldı. SODEP aldığı yüzde 23,15 oy oranı ile ANAP'ın ardından ikinci sırayı aldı. TBMM'de temsil edilen Halkçı Parti'nin tabanı erirken, CHP oylarının SODEP'te toplanacağı anlaşıldı. 13 Nisan 1984'te toplanan SODEP 1. Küçük Kurultayı'nda Genel Başkan Erdal İnönü solda tek çatının şart olduğunu söyledi. Temmuz ayında SODEP lideri İnönü ve HP lideri Necdet Calp birleşme konusunda prensipte anlaştıklarını açıkladılar. 1985'in Haziran ayında Aydın Güven Gürkan Halkçı Parti genel başkanı seçildi ve birleşmeden yana olduğunu açıkladı. Hatta Gürkan birleşmeye 1985 yılında son CHP Genel Başkanı Bülent Ecevit'in eşi Rahşan Ecevit tarafından kurulan Demokratik Sol Parti'nin de dahil olmasını istedi ancak ret cevabı aldı.

26 Eylül 1985'te Gürkan ve İnönü SODEP-HP birleşme protokolünü imzaladılar ve yeni partinin adını Sosyaldemokrat Halkçı Parti olarak açıkladılar. 2 Kasım 1985'te toplanan HP Olağanüstü Kurultayı'nda partinin adı toplanarak partinin adını Sosyaldemokrat Halkçı Parti olarak değiştirildi. 3 Kasım'da toplanan SODEP Olağanüstü Kurultayı'nda da parti feshedildi ve SHP'ye katıldı. HP ve SODEP'in merkez yöneticileri yeni partinin de merkez kurullarını oluşturdular. Protokol uyarınca ilk genel başkanlığa HP genel başkanı Aydın Güven Gürkan getirildi.

30 Mayıs 1986'da SHP 2. Olağanüstü Kurultayı toplandı ve tek aday olan Erdal İnönü genel başkan seçildi. İnönü daha sonra 11 ilde yapılan 26 Eylül 1986 milletvekili ara seçimleri'nde İzmir'den TBMM'ye girdi. SHP bu seçimlerde yüzde 22 oy aldı.

Aralık 1986'da 20 milletvekili partiden ayrıldı, bunlardan 18'i Demokratik Sol Parti'ye (DSP) katılarak bu partinin TBMM'de grup kurmasını sağladı.

6 Eylül 1987'de ANAP iktidarı 12 Eylül idaresince getirilen siyasi yasakların kaldırılması için referanduma gitti. Kıl payı bir farkla yasakların kaldırılması kabul edildi (Evet:%50.1, Hayır:%49.8). Başbakan Turgut Özal daha bu sonuç ortaya çıkmadan önce Kasım ayında erken seçime gidileceğini açıkladı. 13 Eylül'de Bülent Ecevit DSP'nin başına geçti. Süleyman Demirel de DYP başkanlığını devraldı.

29 Kasım 1987 genel seçimlerinde ANAP, oy oranı düşmesine rağmen seçim bölgesi barajı uygulamasını yasalaştırması neticesinde ikinci kez tek başına iktidara geldi. ANAP bu seçimlerde yüzde 36 oy alarak 292 milletvekili kazandı. SHP yüzde 24 ile 99, DYP ise yüzde 19 oyla 59 milletvekilliği kazandı. SHP 450 üyeli TBMM'de 99 sandalye kazanarak anamuhalefet partisi konumunu korudu. Bülent Ecevit'in başına geçtiği Demokratik Sol Parti %8.5 oy aldı ancak yüzde 10 barajını aşamayarak meclis dışında kaldı. Aynı şekilde Milliyetçi Çalışma Partisi ve Refah Partisi de TBMM dışında kaldı. Ecevit bu sonucun ardından bir süre siyasetten çekildi.

25-26 Haziran 1988'de Ankara'da yapılan SHP II. Olağan Kurultayı'nda Erdal İnönü 710 oyla SHP genel başkanlığına yeniden seçilirken, İsmail Cem 151, Azimet Köylüoğlu 10, Cemil Gerçek ise 12 oy alabildi. Ancak partiye Deniz Baykal grubu hakim oldu; 44 kişilik Parti Meclisi'ne Baykalcılardan 27, sol kanattan 16 girdi. İnönü'nün listesinde yer alıp kıl payı PM'ye girebilen tek kişi olan Fikri Sağlar'ın yerine Deniz Baykal SHP genel sekreteri seçildi.

26 Mart 1989 yerel seçimlerinde SHP kazandı. SHP, başta İstanbul, Ankara ve İzmir olmak üzere 39 ilin belediye başkanlığını kazandı ayrıca il genel meclisi seçimlerinde yüzde 28,8 oy almayı başardı. SHP ve DYP ANAP iktidarının meşruiyetini kaybettiğini halkın desteğini yitirdiğini ve bu nedenle genel seçimlerin yenilenmesi gerektiğini savunmaya başladılar. Turgut Özal 9 Kasım 1989'da Kenan Evren'den boşalan cumhurbaşkanlığına SHP ve DYP'nin muhalefetine rağmen seçildi. 12 Aralık 1990'da İnönü ile Demirel buluştu, ortak bildiri imzalayarak erken seçim istediler.

Haziran 1989'da SHP Sosyalist Enternasyonal'e tam üye oldu. Kasım 1989'da, Paris'te düzenlenen "Kürt Ulusal Kimliği ve İnsan Hakları" konulu bir konferansa parti yönetiminden izinsiz katıldıkları gerekçesiyle yedi SHP milletvekili partiden çıkarıldı. Bunun üzerine 10'u aşkın milletvekili ve bazı il örgütleri partiden istifa etti. Aralık 1989'da yapılan Olağanüstü Kurultay'da Erdal İnönü genel başkanlığa, Deniz Baykal genel sekreterliğe yeniden seçildi.

Haziran 1990'daki belediye seçimlerinde oy oranını yükselten Anavatan Partisi (ANAP) karşısında ikinci parti konumuna düşen SHP'de bunalım baş gösterdi. Eylül 1990'da Genel Başkan Erdal İnönü ile anlaşmazlığa düşen Genel Sekreter Deniz Baykal bu görevinden istifa etti, yerine Hikmet Çetin getirildi. 29 Eylül 1990'daki SHP 6. Olağanüstü Kurultayı'nda Erdal İnönü ve Deniz Baykal karşı karşıya geldi. İnönü 504 oyla genel başkanlık seçimini kazandı, Deniz Baykal ise 405 oy aldı. SHP Genel Sekreterliği'ne Hikmet Çetin seçildi. Ancak parti içinde Baykal'ın muhalefeti bitmedi. Haziran 1991'deki olağan kurultayda İnönü-Baykal bir defa daha karşı karşıya geldi. Ancak bu kez de kazanan İnönü oldu, üçüncü tur oylamada İnönü 534, Baykal 451 oy aldı. SHP'nin 44 kişilik parti meclisine Baykal listesinden 15, İnönü listesinden ise 28 kişi seçildi. Hikmet Çetin tekrar genel sekreter seçildi.

Ekim 1991'de yapılan erken seçimleri DYP kazandı. SHP yüzde 20.75 oy oranıyla DYP ve ANAP'ın ardından üçüncü oldu. 1989 Yerel Seçimlerinde elde edilen başarı bu defa çok uzaktaydı, bu en fazla parti içi muhalefetin işine yaradı. SHP, seçimlere katılmayan Halkın Emek Partisi (HEP) adaylarına Güneydoğu Anadolu Bölgesi illerinin listelerinde yer verdi. Bu destek sayesinde SHP'nin oyları Güneydoğu'da yüzde 50'leri geçerken, buna karşılık Karadeniz, Trakya ve Ege bölgelerinde büyük oy kaybı yaşandı. Türkiye genelinde oy yüzdesinin 20.75'e gerilemesi parti içinde Baykal yönetimindeki Yeni Sol grubun eleştirilerini yükseltti. Seçimlerden sonra TBMM açılışında Kürt kökenli milletvekillerinin Kürtçe yemin etmeye kalkışması ortalığı karıştırdı. (bkz. 1991 TBMM yemin krizi) 21 Mart 1992 Nevruz Bayramı'nda çıkan olaylar sonucunda da SHP içindeki HEP kökenliler partiden istifa ettiler. HEP hakkında kapatma davası açılınca DEP kuruldu ancak her ikisi de daha sonra kapatıldı. 1994'te HEP ve DEP mensupları HADEP'i kurdular.

Hükûmeti kurma görevi DYP Genel Başkanı Süleyman Demirel'e verildi. Demirel DYP-SHP koalisyon hükûmetini 20 Kasım 1991'de kurdu. SHP Genel Başkanı Erdal İnönü Başbakan Yardımcılığı görevini aldı.

25-26 Ocak 1992'deki 7. Olağanüstü Kurultay öncesinde Deniz Baykal ve İsmail Cem birlikte yayımladıkları "Yeni Sol" adlı bir kitapta SHP'nin yeniden yapılandırılmasını öngördüler. Deniz Baykal'ın üçüncü kez Erdal İnönü'ye karşı genel başkanlığa adaylığını koyduğu 7. Olağanüstü Kurultay'da İnönü, beklenenin aksine salt çoğunluğu daha birinci turda sağlayarak Baykal'ı bir kez daha yendi ve genel başkanlığa seçildi.

Haziran 1992'de 12 Eylül döneminde çıkartılmış olan "kapatılan siyasi partilerin aynı adla tekrar açılmasını engelleyen yasa" kaldırıldı. SHP içindeki muhalefet hareketinin önde gelen ismi Deniz Baykal ve diğer CHP kökenliler CHP'yi tekrar açma kararı aldılar. 9 Eylül 1992'de CHP tekrar açıldı ve SHP'den ayrılan bir grup milletvekili CHP'ye geçti. Genel Başkan Erdal İnönü, CHP'nin SHP'ye katılmasını istese de CHP'liler aksi tezi savundular. 1991 seçimlerinde TBMM'ye 88 milletvekili sokan SHP'nin sandalye sayısı 1992 yılı sonunda 52'ye düştü.

1993'te Cumhurbaşkanı Turgut Özal'ın ölümü üzerine Başbakan Süleyman Demirel cumhurbaşkanı seçildi. Koalisyon ortağı SHP Demirel'in seçilmesi için DYP'ye destek verdi. Ardından DYP'nin başına geçen Tansu Çiller'in kurduğu hükûmette SHP koalisyon ortaklığına devam etti. Haziran 1993'te Genel Başkan Erdal İnönü siyaseti bırakacağını açıkladı. 11 Eylül 1993 tarihinde Ankara'da toplanan 4. Olağan Kurultay'da 1007 delegeden 559'unun oyunu alan Murat Karayalçın genel başkanlığa seçilirken, diğer adaylardan Aydın Güven Gürkan 403, İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Yüksel Çakmur 26 ve Tolga Yarman 2 oy aldı.

27 Mart 1994 yerel seçimlerine üç parça halinde giren merkez sol partilerin toplam oy oranları 1989'a göre 11 puan geriledi. Bir önceki yerel seçimin galibi olan SHP de çok büyük oy yitirdi ve elinde bulundurduğu büyük şehirlerde seçimleri kaybetti. Bunun üzerine sol partilerin birleşmesi gündeme geldi. DSP buna yanaşmadı ancak CHP olumlu yanıt verdi. 18 Şubat 1995'te toplanan SHP-CHP ortak kurultayında partinin feshine ve CHP'ye katılmasına karar verildi.

Parti programı
SHP programında partinin bireye ilişkin amaçları özgürlük ve eşitlik olarak belirlenip emeğin en yüce değer sayıldığı vurgulanıyordu. Programa göre SHP'nin topluma ilişkin amaçları demokratikleşme, bağımsızlık ve üreticilikti. Bu amaçlara ulaşmakta izlenecek altı ilke, Ekim 1981'de Millî Güvenlik Konseyi (MGK) kararıyla öteki partilerle birlikte feshedilen Cumhuriyet Halk Partisi'nin (CHP) ilkelerini belirten Altı Ok ile çakışıyordu: Cumhuriyetçilik, milliyetçilik, halkçılık, devletçilik, laiklik ve devrimcilik.

Piyasa mekanizmasından doğan çarpıklıkların akılcı yöntemlerle düzeltilmesini öngören SHP bazı üretim alanlarına devletin doğrudan girmesi gerektiği görüşünü savunuyordu. Kuzey Atlantik Antlaşması Teşkilatı'nın (NATO) Türkiye'nin güvenliğinin artırılmasındaki rolünün sürdürülmesinden yana olan SHP, Türkiye'nin ortak güvenlik sisteminin yanı sıra kendi olanaklarından yararlanarak ulusal savunma stratejisini geliştirmesini gerekli görüyordu.

Genel başkanları

Sosyaldemokrat Halkçı Parti ve seçimler

Genel seçimler

Yerel seçimler

Kaynakça

1985'te kurulan siyasi partiler
1995'te kapatılan siyasi partiler

Sosyaldemokrat Halkçı Parti


An Luisia zollingeri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Luisia zollingeri in nahilalakip ha genus nga Luisia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Luisia

Luisia zollingeri


Jharna Dhara Chowdhury () a fost o politiciană și activistă socială din Bangladesh.

Carieră
Chowdhury a fost secretara Asociației Gandhi Ashram Trust din Districtul Noakhali.

Premii
 Premiul Gandhi Seva Puraskar (2010)
 Premiul Padma Shri (2013)
 Premiul Ekushey Padak pentru servicii sociale (2015)
 Premiul Jamnalal Bajaj (1998)

Note

Nașteri în 1938
Decese în 2019
Oameni din Bangladesh
Politiciene din secolul al XX-lea
Politiciene din secolul al XXI-lea
Activiste

Jharna Dhara Chowdhury


Phokos ist in der griechischen Mythologie der Name folgender Personen:

 Phokos (Sohn des Ornytos), ein Korinther
 Phokos (Sohn des Aiakos), Halbbruder des Telamon
 Phokos (Ionien), Eponym von Phokäa
 Phokos (Boiotien), Vater der Kallirrhoë

Phokos steht für:
 Phokos (Dichter) (ca. 6. Jhd. v. Chr.), lateinisch Phocus Samius, griechischer Dichter

Phokos


Holland Tunnel ("Tunelul Holland") leagă la est Jersey City, New Jersey de New York City, New York pe sub râul Hudson. Acesta a fost inaugurat în anul 1927. Holland Tunnel a fost primul tub construit pe sub o apă pentru transportul vehiculelor. Președintele SUA Calvin Coolidge a inaugurat Holland Tunnel la ora 16:55 pe 13 noiembrie 1927 de pe iahtul sau. 84 de ventilatoare schimbă aerul din interiorul tunelului la fiecare 90 de secunde. Holland Tunnel este alcătuit din 2 tuburi, fiecare având câte 2 benzi prin care se circula in același sens. Cel nordic (cu direcția spre New Jersey) are o lungime de 2.608 m (8.558 feet), pe când cel sudic (cu direcția spre New York) are o lungime de 2.551 m (8.31 feet). Ambele tuburi au o lățime de 6,1 m (20 feet) și ating o adâncime medie pe sub râul Hudson de 28,5 m (93 feet 5 inches).

Note

Clădiri și structuri în New York
Clădiri și structuri din statul New Jersey
Clădiri și structuri din 1927

Holland Tunnel


Liga nogometnog saveza područja Slavonska Požega za sezonu 1975./76. je predstavljala pretposljednji rang natjecanja, odnosno ligu petog stupnja prvenstva Jugoslavije. Sudjelovalo je 14 klubova, a prvenstvo se igralo dvokružno. NK Jakšić u kvalifikacijskim utakmicama protiv NK Mladost Kričanovo, NK Sloga Štitar i NK Metalac Nova Gradiška nije uspio izboriti plasman u Slavonsku nogometnu zonu dok ja posljednjeplasirana ekipa ispala u niži rang.

Tablica

Zanimljivosti
Sezona 1975./76. je zanimljiva po tome što se prvak lige odlučivao u zadnjem kolu utakmicom između dvije vodeće ekipe. Utakmica između Jakšića i Slavije igrala se u nedjelju 13.6.1976.(Sv. Antun, kirvaj u Jakšiću) na Jajarama u Jakšiću pred oko 3000 gledatelja. Jakšiću je u tom dvoboju bila potrebna pobjeda kako bi postao prvaka Lige nogometnog saveza područja Slavonska Požega, a na kraju su i pobijedili 6:1 golovima I. Obsta 3, D. Vraneša 2 i V. Makarevića.

Kvalifikacije

Unutrašnje poveznice
 Slavonska zona – Posavska skupina 1975./76.

Vanjske poveznice

Izvori

 Nikola Brekalo, Ivica Šulc, Stjepan Marković: 80 godina nogometa u Jakšiću (1932. – 2012.), Jakšić, 2012.
 Mato Dominković: Samo jako, samo Sloga, Štitar – Monografija nogometnog kluba Sloga Štitar, 2015.
 blog.dnevnik.hr/kricanovo2 (prosinac 2018.), NK MLADOST KRIČANOVO crtica iz povijesti, objavljeno 13. prosinca 2018., preuzeto 28. kolovoza 2019.

1975-76
Slavonska Požega
1975-76 Slavonska Požega

Liga nogometnog saveza područja Slavonska Požega 1975./76.


Pierre André Buffière (Vion, Ródano-Alpes, 12 de noviembre de 1922 - ib., 2 de octubre de 2014) fue un jugador y entrenador de baloncesto francés.

Consiguió cinco medallas en competiciones internacionales con Francia, cuatro como jugador, y una como seleccionador. Después de retirarse se dedicó a ser entrenador de baloncesto entrenando a equipos franceses como el CSP Limoges, ASVEL Villeurbanne, Le Mans Sarthe Basket, y la selección de Francia, teniendo una longeva carrera de cerca de 40 años en los banquillos galos.

Referencias

Enlaces externos

 Obituario en Sud-Ouest (en francés).

Baloncestistas de Francia en los Juegos Olímpicos de Londres 1948
Baloncestistas de la selección de Francia
Entrenadores de baloncesto de Francia
Entrenadores del ASVEL Lyon-Villeurbanne
Entrenadores del CSP Limoges
Baloncestistas del ASVEL Lyon-Villeurbanne
Rodalpinos
Nacidos en Ardèche

André Buffière


Capture may refer to:
 Gravitational capture, where an astronomical object enters into a stable orbit around another body
 Asteroid capture, when an asteroid is gravitationally captured
Capture, a software for lighting design, documentation and visualisation
"Capture" a song by Simon Townshend
Capture (band), an Australian electronicore band previously known as Capture the Crown
Capture (chess), to remove the opponent's piece from the board by taking it with one's own piece
Capture effect, a phenomenon in which only the stronger of two signals near the same FM frequency will be demodulated
Capture fishery, a wild fishery in which the aquatic life is not controlled and needs to be captured or fished
Capture (TV series), a reality show
The Capture (TV series), UK drama series
Electron capture, a nuclear reaction
Motion capture, the process of recording movement and translating that movement onto a digital model
Neutron capture, a nuclear reaction
Regulatory capture, situations in which a government agency created to act in the public interest instead acts in favor of other interests
Renault Captur, automobile model
Rule of capture, common law that determines ownership of captured natural resources including groundwater, oil, gas and game animals
Schematic capture, a step in electronic design automation at which the electronic schematic is created by a designer
Capture CIS, a software tool used for circuit schematic capture
Screen capture (disambiguation), an image taken by the computer to record the visible items
Stream capture, a geomorphological phenomenon occurring when a stream or river is diverted from its own bed
Video capture, the process of converting an analog video signal to digital form

See also
The Capture (disambiguation)

Capture


كونو ريبر Kuno Raeber (ولد في 20 مايو 1922 في كلينجناو – ومات في 28 يناير 1992 في بازل) هو شاعر وكاتب روائي سويسري.

حياته

نشأ كونو ريبر في لوتسرن. درس الفلسفة والتاريخ والأدب في جامعات زيورخ وجينيف وباريس وبازل، وحصل على درجة الدكتوراه سنة 1950 حول «إنجيل التاريخ» لسيباستيان فرانك. بدأ حياته متدينا جدا وقضى فترة إعداد في دير يسوعي، لكنه ما لبث أن تخلى عن الاعتقاد المسيحي وكرس نفسه للأساطير القديمة. شغل في عامي 1951 و 1952 منصب مدير المدرسة السويسرية في روما، ثم عمل في Leibniz Kolleg في توبنجن وفي Europa-Kolleg في هامبورغ، ليتفرغ في عام 1958 للكتابة الحرة. كان عضوا في جماعة 47، وقضى فترة طويلة في الولايات المتحدة وأصبح عضوا في عام 1978 في مركز القلم. وكان ريبر يقيم غالبا في ميونخ، وأقام لبعض الوقت في روما ومات في عام 1992 أثناء زيارة له في بازل.

إنتاجه الأدبي ومكانته الأدبية

تتبدى في أعماله ظلال دينية وتاريخية. فهو يمزج في مسرحياته التي تدور أحداثها في الواقع – كما يفعل يورجه لويس بورجيس – بين رؤى دينية وأسطورية وتاريخية. وتتداخل الأسطورة والحقيقة لديه وتمتزجان. ولهذا فإن نثره القصصي ليس من السهل قراءته، فهو مغلق وذو نسيج لغوي محكم ومليء بالقفزات الزمانية، ويتشعب أحيانا في الجنس والقوة والقتل.

وفي رواية «البيضة» Das Ei تدور الأحداث حول شخصية الجاني، الذي أراد تدمير لوحة Pietà لميشائيل أنجلو في عام 1972.

ومن الملاحظ ارتباطه الأدبي بروما، فهو يحس في المدينة وكأنه في وطنه، وهناك تدور ليس الكثير من الروايات مثل Sacco di Roma، ولكنه أيضا أجرى مقابلات صحفية مع ماكس فريش وأوفه يونسون وصديقته إنجيبورج باخمان التي شجعها على الكتابة الأدبية.

نثره

كتب ريبر المقالات والنصوص النقدية والتمثيليات الإذاعية والمسرحيات وكتب الرحلات والقصص. وتتميز رواياته بالتنوع والثراء. أما أشهر وأنجح رواياته هي «أليكسيوس تحت السلم...أو اعترافات أمام قط» Alexius unter der Treppe oder Geständnisse vor einer Katze ، وهي واحدة من تسعة وسبعين قطعة نثرية يضمها كتاب «اعترافات قط» Geständnissen einer Katze وهو مجموعة من الأحداث العابرة يحتويها اعتراف مسيحي للثري من روما أليكسيوس، والذي وحسب الأسطورة ترك زوجته وأولاده وعاش لسنوات كثيرة شحاذا وعاد فيما بعد، وعاش مجهولا تحت سلم وأعلن عن حقيقة شخصيته قبل موته بقليل.

ولكن في الوقت نفسه فقد كان هذا الأليكسيوس قائدا لفرقة روك موسيقية في نيويورك، وهكذا فقد صور المؤلف في هذه الرواية مزيدا من الوقائع التاريخية والأسطورية بأسلوب غني بالفانتازيا. وقد وصف بيات ماتسيناور المؤلف بأنه كيان فكري مسيطر وتقليدي يقظ والذي لا يترك نفسه للحنين إلى الوطن، بل يمجد التقاليد العظيمة والحتمية للتاريخ بكل أنواع أحداثها، وروما برغم كل شيء تمثل بالنسبة إليه هذه التقاليد.

رواية البيضة Das Ei

اختلفت الآراء حول رواية البيضة بسبب احتوائها على قطع إباحية وتجديفية، وتدور أحداثها في روما. فقد حدث في عام 1972 أن أقدم مجري يعتبر نفسه المسيح، على أن يهوي بمطرقة على تمثال Pietà لفنان عصر النهضة ميشيل أنجلو. تعمق الكاتب في الشخصية وأخذ يرسم ويوضح التفسيرات النفسية العميقة لثورة الأبناء ضد الأم والتي ترمز إلى أم المسيح.

ولهذا الحدث الغريب والذي يذكر أحيانا برواية Notre-Dame-des-Fleurs لجان جينيه Jean Genet، وقع مشوش على القارئ. فالمؤلف يرسك ملامح شخصية الفاعل الرئيسي للقصة باعتباره المسيح أو القيصر يوزف الثاني أو بابا ثنائي الجنس.

أما نهاية الشقاق الغاضب مع الكنيسة والمسيحية فيصورها في شكل قنبلة على هيئة بيضة – فالبيضة هي رمز للبعث المسيحي – تدمر كاتدرائية بطرس Petersdom بالكامل. والعمل يلفت النتباه من خلال قوته اللغوية غير العادية وجزالته وكذلك الرؤى الغريبة الخيالية.

شعره

كرس ريبر نفسه في بداية الأمر لكتابة الشعر وكتب أشعارا مليئة بالصور الحسية والمعنوية، ثم تحول فيما بعد لكتابة النثر. وتتسم قصائده المتأخرة بالتكثيف اللغوي المقتضب والموجز المعتمد على مكانة الكلمة والبيت. وقد كتب ريبر أيضا قصائد باللهجة الأليمانية alemannische Dialektgedichte.

جوائز حصل عليها

 جائزة توكان 1973
 الجائزة الأدبية من لوتسرن 1979
 جائزة مؤسسة شيلر السويسرية 1989
 الجائزة الفنية من مدينة لوتسرن.

اقتباس

الجندب Zikade

فيما بعد لن يبق مني إلا الصوت

سوف تبحث عني في كل الحجرات

على السلالم وفي الأروقة الطويلة

في الحدائق

سوف تبحث عني في القبو

سوف تبحث عني تحت السلالم

فيما بعد سوف تبحث عني

وفي كل مكان لن تسمع غير صوتي

صوتي المغني ذي النغمة العالية المتكررة

في كل مكان

روابط خارجية

مراجع

كتاب وكاتبات ألمان
مواليد 1922
وفيات 1992
وفيات في بازل

كونو ريبر


Wing commander is a senior commissioned rank in the British Royal Air Force and air forces of many countries which have historical British influence.

Wing Commander may also refer to:

Wing Commander (franchise), the Origin Systems computer game series and related franchise
Wing Commander (video game), the first title in the Wing Commander computer game series
Wing Commander (novel series), set in the game universe
Wing Commander (film), a 1999 film based on the computer game
 Wing Commander, a 1984 flight simulator game published by Mastertronic, not related to the Wing Commander franchise
Wing Commander (horse), a six-time World Grand Champion show horse

Wing Commander (disambiguation)


Chi Psi () is a fraternity consisting of active chapters at 33 American colleges and universities. Chi Psi was founded in 1841 at Union College in Schenectady, New York. It was the first Greek-letter organization to be founded on the grounds of fraternal bonds, rather than the literary characteristics of the seven then-existing fraternities.

Chi Psi was the first fraternity in the nation to establish a fraternity house. This was a building at the University of Michigan, which was said to resemble a hunting lodge; hence, Chi Psi now refers to all its houses as lodges.

History
Chi Psi was founded on May 20, 1841, by ten students at Union College. The founding members were Philip Spencer, Robert Hayward McFudin, Jacob Henry Farrell, John Bush Jr., Samuel Titus Taper, James Lafayette Wither, William Blake Wallace, James Chatham Duane, and Patrick Upshaw Major.

Chi Psi was founded as a brotherhood that embraces related values that were adopted at its founding in 1841. A revision of the values was adopted at 122nd National Convention in 1963. Chi Psi also embraces the idea of being a true gentleman, by following the definition of a gentleman as put forward by John Walter Wayland's "The True Gentleman":

In 1846, Chi Psi was the first fraternity in the nation to establish a fraternity house. This was a building at the University of Michigan, which was said to resemble a hunting lodge; hence, Chi Psi now refers to all its chapter houses as lodges. The Chi Psi newsletter, The Purple & Gold, was first published in November 1883, and was named for the fraternity's official colors. The fraternity's  national headquarters is in Nashville, Tennessee.

Activities
The Chi Psi Educational Trust has funded the Program for Excellence, consisting of workshops that instill the fraternity's members with a respect for themselves, the people they are around, and their community.

Chapters

Chi Psi refers to its chapters as Alphas.

Leadership

President
The President of Chi Psi is known as the #7.  The first #7 was elected in 1879, thirty-eight years after the founding of Chi Psi. The #7's are:

Executive Director
The executive director of Chi Psi is known as the #23.  The first #23 was appointed in 1921. The #23's are:

Notable members

Chapter or member misconduct
A pledge named Gordie Bailey died of an alcohol overdose at University of Colorado Boulder in 2004. He was found face down on the floor of the Chi Psi house, where members had drawn slurs all over his body while he was passed out. The Chi Psi chapter was temporarily suspended. A 2017 USA Today article used Bailey's death to illustrate that fraternity chapters frequently continue operations with little interruption after a death.

In 1971, Chi Psi at the University of Virginia conducted a staged  lynching with a group of black-hooded students with rifles surrounding a black-faced mannequin swinging from a tree. A photograph of the spectacle was published in the university's yearbook, where it was rediscovered by journalists at The Cavalier Daily in 2019. The Frank Zappa quote, "You know I'm not black, but there's a whole lot of times I wish'd I wasn't white", was displayed on the opposing page and was part of the Chi Psi yearbook entry. So, the objectionable photo, combined with the quote, appears to have been a poorly executed attempt at condemnation of racism and violence against blacks.

See also
List of social fraternities and sororities

References

Student organizations established in 1841
North American Interfraternity Conference
Student societies in the United States
Union College (New York)
1841 establishments in New York (state)

Chi Psi


Broadstairs and St. Peters es una parroquia civil del distrito de Thanet, en el condado de Kent (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Broadstairs and St. Peters tiene una superficie de 11,36 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Broadstairs and St. Peters tenía 24 370 habitantes (46,56% varones, 53,44% mujeres) y una densidad de población de 2145,25 hab/km². El 18,29% eran menores de 16 años, el 68,52% tenían entre 16 y 74 y el 13,19% eran mayores de 74. La media de edad era de 44,12 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 22,62% estaban solteros, el 56,64% casados y el 20,74% divorciados o viudos.

El 94,79% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,92% de la población, mientras que el 3,29% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 97,9% eran blancos, el 0,65% mestizos, el 0,73% asiáticos, el 0,13% negros, el 0,27% chinos y el 0,29% de cualquier otro. El cristianismo era profesado por el 75,28%, el budismo por el 0,29%, el hinduismo por el 0,34%, el judaísmo por el 0,27%, el islam por el 0,38%, el sijismo por el 0,06% y cualquier otra religión por el 0,45%. El 14,28% no eran religiosos y el 8,64% no marcaron ninguna opción en el censo.

9996 habitantes eran económicamente activos, 9507 de ellos (95,11%) empleados y 489 (4,89%) desempleados. Había 10 594 hogares con residentes, 435 vacíos y 338 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Parroquias civiles de Kent

Broadstairs and St. Peters


Karl Gajdusek est un scénariste, producteur et dramaturge américain né le  à San Francisco en Californie.

Biographie

Filmographie

Scénariste
 2004 : Dead Like Me (4 épisodes)
 2011 : Effraction
 2012-2013 : Last Resort
 2013 : Oblivion
 2014 : The November Man
 2018 : Blood Brother
 2020 : The Last Days of American Crime
 2021 : The King's Man : Première Mission
 2022 : Super Sad True Love Story

Producteur
 2012-2013 : Last Resort (7 épisodes)
 2016 : Stranger Things (8 épisodes)
 2020 : The Last Days of American Crime
 2022 : Super Sad True Love Story

Dramaturge
 Waco, Texas, Mon Amour
 Malibu
 Minneapolis
 North
 Silverlake
 Fair Game
 FUBAR
 Greedy

Liens externes

Naissance en juillet 1968
Naissance à San Francisco
Scénariste américain
Producteur américain de télévision
Dramaturge américain du XXIe siècle

Karl Gajdusek


Charles "Haywire" Patoshik, Prison Break dizisinde Silas Weir Mitchell (aktör)'ın canlandırdığı karakterdir.

Hapse girmeden önce matematik doktorası yapmak için geometrik şekiller ve fraktallar üzerine odaklandı. Sıkı çalışmaları boyunca zihinsel hastalık belirtileri çıkmaya başladı. Kısa bir süre sonra da ailesini gece uyurlarken öldürdü. 60 yıl ikinci derece cinayetten hüküm giydi. Fox River Eyalet Hapishanesi Psikiyatri koğuşunda kalırken Michael Scofield ile kaçtı. Hapishaneden kaçtıktan sonra diğer mahkûmlar gibi büyük paranın peşinde değil, sadece bir Hollanda tablosunda gördüğü yere gitmek istemiştir. Bunun için kendine bir sal yapmak ister.

Chicago bölümünde Mahone tarafından intihar etmeye ikna edilerek yaşamına son vermiştir. Bunda Mahone'nin amacı ise hem Haywire'yi öldürmek, hem de kendisine suç yüklenmeden işini halletmiş olmasıdır.

Dış bağlantılar
 Charles "Haywire" Patoshik biyografisi  - Fox.com

Büyük Kaçış karakterleri

Charles "Haywire" Patoshik


Fredericiagade er en gade i Nyboder i Indre By i København, der ligger mellem Amaliegade og Rigensgade. Gaden fik sit nuværende navn i 1869 til minde om byen Fredericias rolle i de slesvigske krige 1848-1850 og 1864.

Historie og bebyggelse

Dele af gaden stammer fra kong Christian 4.'s anlæggelse af de første dele af kvarteret Nyboder i 1630'erne og 1640'erne. Husene fra den tid er for længst er væk, men mellem Gammelvagt og Borgergade ligger der stadig en række toetages Nyboder-huse fra 1804, der i nutiden udgør den sydligste del af Nyboder.

Før gaden fik sit nuværende navn i 1869 bestod den af en række små gader i forlængelse af hinanden, Kokkegade, Nellikegade, Bjørnegade, Kaninlænge og Akademigade, sidstnævnte også kaldet Blancogade. Flere af disse afspejlede de oprindelige navngivningsprincipper for Nyboder med gader opkaldt efter blomster og dyr. Det nye navn skyldtes til gengæld et ønske om at skabe enkelthed ved, at gader i forlængelse af hinanden fik samme navn.

Kokkegade gik fra Rigensgade til kort før det nuværende kryds med Kronprinsessegade. Den lå oprindelig i et område, der var blevet til overs ved opførelsen af Nyboder, og blev i stedet bebygget med en række mindre etageejendomme. De er nogle af de få ejendomme i København fra før bybrandene i 1700-tallet, hvilket er en væsentlig årsag til, at de fik lov at overleve senere tiders saneringer af kvarteret. I stedet blev de restaureret omkring 1980 i omtrent den skikkelse, de havde omkring 1800, og med forskellige farver som på den tid.

Nellikegade gik det næste stykke videre til krydset med den nuværende gade Gammelvagt, en rest fra da Adelgade blev rettet ud i 1870'erne. Langs den nordlige side lå fra 1805 til 1905 Søetatens Hospital, som blev opført af Boye Mogens. Efterfølgende opførtes stadig eksisterende etageejendomme af blandt andet C. W. Christiansen. Også på den sydlige side ligger der etageejendomme.

Bjørnegade gik fra Gammelvagt til Borgergade. På den nordlige side ligger som nævnt en række af de klassiske gule toetages Nyboder-huse fra 1804. På den sydlige side ligger der en række etageejendomme fra slutningen af 1800-tallet. Nr. 51 dækker dog over bygningen Fredericiagården, der blev opført af Foreningen Socialt Boligbyggeri i 1992 med Tegnestuen Virumgård som arkitekt.

Kaninlænge gik fra Borgergade til Store Kongensgade. Her ligger der en række etageejendomme af vidt forskellig alder. En hjørneejendom ved Borgergade er for eksempel fra 1899, mens nr. 44 modsat er påbegyndt på et tidspunkt før 1734. På den sydlige side opførtes i 1864 Hindegades Skole efter tegninger af J. A. Stillmann. Skolen blev nedlagt i 1923, da området blev affolket, og i stedet rykkede Sankt Annæ Vester Skole, det senere Sankt Annæ Gymnasium ind. De flyttede til Sjælør Boulevard i 1972, og bygningen huser nu Københavns Kommunes Ungdomsskole.

Akademigade eller Blacogade gik fra Store Kongensgade til Amaliegade. Også her er bebyggelsen af forskellig alder om end med en del etageejendomme fra 1850'erne. Særligt værd at bemærke er dog krydset med Bredgade. På det nordvestlige hjørne ligger Østre Landsret, der har til huse i et barokhus, der oprindeligt blev opført i 1701-1703, antagelig efter tegninger af Johan Conrad Ernst. Bygningen var oprindeligt operahus, men fungerede senere som landkadetakademi, kaserne og midlertidigt hjem for Rigsdagen, før den blev retsbygning. På det sydvestlige hjørne ligger A.N. Hansens Palæ, der blev opført i 1835 af Jørgen Hansen Koch for grosserer A.N. Hansen. På det nordøstlige hjørne ligger Titkens Gård, der blev opført for urtekræmmerlaugets oldermand Niels Titken i 1755, og som stadig står næsten som ved opførelsen.

Kilder
 Storbyens stednavne, s. 88, af Bent Jørgensen. Gyldendal, 1999.
 København før og nu - og aldrig, bind 5, Kgs. Nytorv, Rosenborg og Nyboder, s. 388-389, 428-429, 439-445, af Sys og Godfred Hartmann. Palle Fogtdal, 1988.
 København før og nu - og aldrig, bind 6, Frederiksstaden og Nyhavn, s. 6-7, 155-165, 219-221, af Tobias Faber. Palle Fogtdal, 1989.

Eksterne henvisninger

 Fredericiagade  på Indenforvoldene.dk

Noter

Gader i Indre By (København)
Nyboder

Fredericiagade


Svijet

Zgrade i druge građevine

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Zgrade i druge građevine
 Dovršena gradnja zgrade Sumpornih toplica u Splitu (započeta )

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Arhitektura u 1903.


19619 Bethbell este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
19619 Bethbell este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Eskridge de Graham E. Bell. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,40 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 7,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 19001-20000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

19619 Bethbell


Miguel Cortijo Bustamante (Guayaquil, 17 de febrero de 1940 - 13 de noviembre de 2012) fue un futbolista ecuatoriano. Cortijo jugaba de lateral por izquierda y su primer equipo fue Club Sport Patria de Guayaquil.

Trayectoria

Se inició siendo muy joven en el CS Patria, llegando a ser integrante de aquel equipo campeón invicto en 1958 del torneo de ASO Guayas y bicampeón en la temporada 1959.
Este gran lateral izquierdo -que también se desempeñaba como cuarto zaguero, con buen dominio de balón y correcta ubicación- poseía fuerza, velocidad y un potente disparo de media distancia.

En la Selección

El 17 de marzo de 1963, en el Hernando Siles de La Paz, debuta con el combinado nacional, en la Copa América, en la derrota ante Perú por 2 goles a 1. Ingresó en sustitución de Alfonso Quijano, quien luego sería su compañero en Barcelona. Terminó como titular en los otros 3 compromisos de la selección en ese torneo. El combinado nacional, dirigido por Mariano Larraz, jugó así ese 17 de marzo: Pablo Ansaldo (Hugo Mejía); Alfonso Quijano (Miguel Bustamante), Vicente Lecaro, Luciano Macías; Jaime Galarza, José Johnson; Pedro Gando, Jorge Bolaños, Carlos Raffo, Enrique Raymondi (Néstor Azón), Armando Larrea.

Miguel Bustamante fue campeón ASO Guayas en 1955 y campeón nacional en 1966 con Barcelona. En ese 1966, el 28 diciembre, jugó el último de sus 10 partidos con la selección, en Asunción, cuando la Tricolor cayó ante Paraguay por 3-1, integrando otra vez la defensa con Quijano, Lecaro y Macías. La selección alineó con: Helinho; Alfonso Quijano, Vicente Lecaro, Luciano Macías, Miguel Bustamante; Héctor Morales (Portilla), Jorge Bolaños, Polo Carrera (Rodríguez); Washington Muñoz, Félix Lasso, Clímaco Cañarte.

Para 1967 también jugó Copa Libertadores por Barcelona, siendo parte de 11 de los 12 partidos del Ídolo en el torneo. El 5 de marzo de 1967 estuvo en la victoria ante Guaraní por 2 a 1, en el Modelo. Ahí abrió la ruta de la victoria con un impresionante gol de tiro libre. Ese mismo año fue integrante del Barcelona campeón en el último torneo de ASO Guayas. El 21 de julio de 1968, en el Modelo, Barcelona cae ante Liga de Quito por 1-0, con tanto de Rogelio Godoy... esa noche jugaron juntos por última vez los integrantes de la Cortina de Hierro, "King" Quijano, "Ministro de Defensa" Lecaro, "Pollo" Macías y "Cortijo" Bustamante.

Refuerzo en el Everest

Para la Copa Libertadores de 1963, Bustamante actuó como refuerzo de Everest, en el estadio Modelo, en la victoria de Peñarol por 5 goles a 0. El conjunto everiano alineó con Hugo Mejía; Miguel Bustamante, Jorge Spencer, Carlos Flores; Ramón Vera, José Johnson; Pedro Gando, Bolívar Merizalde, Néstor Azón (Horacio Romero), Carlos Altamirano, José Aquiño.

Llega a Barcelona

En 1964 fue transferido a Barcelona, debutando oficialmente en Copa Libertadores el 3 mayo, en la derrota en el estadio Modelo ante el Deportivo Italia (de Venezuela) por 1 a 0. Jugó los 4 partidos por los "toreros" en ese torneo, siendo titular en la victoria del 28 de mayo de 1964 en Santiago, por 4-0 sobre Colo Colo. El "Ídolo" del Astillero formó con: Helinho; Miguel Bustamante, Vicente Lecaro, Ruperto Reeves Patterson, Luciano Macías; Mario Zambrano, Nivaldo; Washington Muñoz, Helio Cruz, Ricardo Reyes Cassis, Genisson de Oliveira Geninho.

Por los torneos ASO Guayas debutó por Barcelona el 6 de septiembre de 1964 en la victoria ante 9 de Octubre por 1-0, conquista del brasileño Helio Cruz. La famosa "Cortina de Hierro", Alfonso Quijano, Vicente Lecaro, Luciano Macías y Miguel Bustamante se juntó por primera vez el 11 de octubre de 1964, en el triunfo 3 a 0 sobre Norte América.
Esa misma defensa "torera" jugó los partidos eliminatorios ante Colombia y Chile entre julio y octubre de 1965, cuando la selección ecuatoriana estuvo cerca de llegar por primera vez a un Mundial.

Su Paso por Emelec

Entre 1969 y 1971 actuó por el CS Emelec, y se retiró del club después de participar en Copa Libertadores de 1971.
El 31 de marzo de 1971 se jugó en el Modelo un Clásico del Astillero, partido extra para definir al clasificado del grupo de Copa Libertadores. Los goles de Pedro Álvarez, Juan Manuel Bazurco y Washington Muñoz dieron la victoria por 3-0 a los "canarios".

En Guayaquil Sport
Guayaquil Sport, el equipo "chocolatín" lo incorporó para la temporada 1972.

Regreso a Barcelona
En 1973 vuelve a jugar por Barcelona, actuando en 11 partidos del torneo nacional, jugando su último encuentro el 30 de diciembre de 73 en un Clásico Astillero, con victoria azul por 4 goles a 2.

Fallecimiento

Falleció el martes 13 de noviembre del 2012

Clubes

Palmarés

Referencias

Futbolistas de Guayaquil
Futbolistas de Ecuador
Futbolistas del Barcelona Sporting Club
Futbolistas de la selección de fútbol de Ecuador
Futbolistas del Club Deportivo Everest

Miguel Bustamante