(hangeul :  ; RR : Seolganghwa) est une série télévisée sud-coréenne diffusée depuis le  sur JTBC.

Synopsis
Snowdrop se déroule dans le contexte du Mouvement pour la démocratie de 1987, qui était un mouvement de protestation massif dans le but de forcer le gouvernement autoritaire de Corée du Sud à organiser des élections équitables. À la suite des protestations massives, des élections démocratiques auront lieu en décembre 1987, qui conduiront plus tard à la fin du régime autoritaire et à l'établissement d'un régime démocratique dans la Sixième République de Corée.

Lim Soo-ho joue le personnage d'un supposé étudiant diplômé qui est retrouvé blessé et couvert de sang par Eun Yeong-ro, une étudiante universitaire. Ignorant sa réelle identité, la jeune fille l'a caché dans le dortoir de son université pour femmes, obtenant la complicité de ses camarades de chambre. Cependant, il est révélé que Soo-ho n'est pas le jeune homme qu'on peut penser. Eun Yeong-ro n'est pas non plus une simple étudiante ordinaire. Sur fond de troubles politiques et d'affaire de corruption majeure entre la Corée du Nord et la Corée du Sud, l'histoire amoureuse se déroule et les deux personnages finissent par construire une relation amoureuse.

Distribution

Acteurs principaux
 Jung Hae-in (VF : Martin Faliu) : Lim Soo-ho / Ri Tae-san
 Kim Ji-soo : Eun-Yeong ro
 Yoo In-na (VF : Aude Saintier) : Kang Chung-ya
 Jang Seung-jo (VF : Marc Arnaud) : Lee Kang-moo
 Yoon Se-ah : Pi Seung-hee
 Jung Yoo-jin : Jang Han-na

Acteurs secondaires

Personnes associées à l'Agence nationale de planification de la sécurité
 Heo Joon-ho : Eun Chang-soo
 Park Sung-woong : Nam Tae-il
 Lee Hwa-ryong : Ahn Kyung-hee
 Kim Jung-nan : Hong Ae-ra
 Jung Hye-young : Jo Sung-shim
 Baek Ji-won : Choi Mi-hye

Les gens autour de Young-ro
 Jung Shin-hye (VF : Camille Ravel) : Go Hye-ryung
 Kim Mi-soo : Ahn Jung-min
 Choi Hee-jin : Yoon Seol-hee
 Ahn Dong-goo : Choi Byung-tae
 Kim Jong-soo : Kim Man-dong
 Nam Mi-jung : Oh Deok-shim
 Kim Jeong-hoon : Kim Sang-beom

Les gens autour de Soo-ho
 Kim Min-kyu (VF : Arthur Khong) : Joo Gyeok-chan
 Jang In-sub : Eung-chul
 Heo Nam-joon : Oh Kwang-tae
 Jeon Moo-song : Rim Ji-rok
 Jeon Ae-ri : Choi Soo-ryun

Autres
 Jung Yi-seo : Shin Kyung-ja
 Park Ye-ni : Kim Ye-ni
 Lee Jung-hyun : Park Geum-cheol

Apparitions spéciales
 Yum Jung-ah

Diffusion
  JTBC (2021-2022)
  Disney+

Notes et références

Liens externes

Série télévisée créée en 2021
Série télévisée disparue en 2022
Série télévisée sud-coréenne des années 2010
Série télévisée de JTBC
Série télévisée dramatique
Série télévisée sentimentale
Série télévisée d'humour noir
Série télévisée historique
Série télévisée en coréen

Snowdrop (série télévisée)


Tank er et britisk heavy metalband, der blev dannet i 1980 af Algy Ward, der var tidligere medlem af The Damned. Bandet er kendt som en del af New Wave of British Heavy Metal-bevægelsen. Tank bliver ofte sammenlignet med Motörhead da begge bands er trioer med en bassist som forsanger, der spiller løst næsten punk-agtigt metal typisk med farverie tekster.

Diskografi

Tank

Albums
 Filth Hounds of Hades (1982)
 Power of the Hunter (1982)
 This Means War (1983)
 Honour & Blood (1984)
 Tank (1987)
 Still at War (2002)

Singler
 "Don't Walk Away" (1981)
 "(He Fell in Love with a) Stormtrooper" (1982)
 "Turn Your Head Around" (1982)
 "Crazy Horses" (1982)
 "Echos of a Distant Battle" (1983)

Opsamlings- og livealbums
 Armour Plated (1985)
 The Return of the Filth Hounds Live (1998)
 War of Attrition (live '81) (2001)
 The Filth Hounds of Hades - Dogs of War 1981-2002 (2007)

Tucker/Evans Tank

Albums
 War Machine (2010)
 War Nation (2012)
 Valley of Tears (2015)

Algy Ward's Tank

Albums
 Breath of the Pit (2013)
 Sturmpanzer (2018)

Medlemmer

Nuværende medlemmer
Algy Ward's Tank
 Algy Ward (1980–1989, 1997–2008, 2013–nu) – vokal, alle instrumenter (2013–nu); kaler, bas (1980–1989, 1997–2008)

Tucker/Evans's Tank
 Mick Tucker (1983–1989, 1997–nu) – guitar
 Cliff Evans (1984–1989, 1997–nu) – guitar
 Bobby Schottkowski (2014–nu) – trommer
 David Readman (2017–nu) – vokaler
 Randy van der Elsen (2017–nu) – bass

Tidligere medlemmer

 Peter Brabbs (1980–1983) – guitar
 Mark Brabbs (1980–1983, 2009) – trommer
 Graeme Crallan (1984; døde 2008) – trommer
 Michael Bettel (1985; døde 2003) – trommer
 Gary Taylor (1985–1989) – trommer
 Steve Clarke (1989) – trommer
 Steve Hopgood (1997–2001, 2012–2014) – trommer
 Bruce Bisland (2001–2007) – trommer
 Dave "Grav" Cavill (2008–2011) – trommer
 Mark Cross (2011–2012) – trommer
 Doogie White (2008–2014) – vokaler
 Chris Dale (2008–2014) – bas
 ZP Theart (2013–2017) – vokaler (2014–2017), livevokaler (2013–2014) (som tour-medlem)
 Barend Courbois (2014–2017) – bas

Tidslinje

Referencer

Musikgrupper fra England
Heavy metal-grupper
Musikgrupper fra 1980

Tank (band)


Hacımahmutuşağı,  Aksaray ilinin Ortaköy ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1926 yılı kayıtlarında Hacımahmuduşağı olarak geçmektedir.

Coğrafya
Aksaray il merkezine 50 km, Ortaköy ilçe merkezine 11 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Ortaköy (Aksaray) belde ve köyleri

Hacımahmutuşağı, Ortaköy


Ursinae je potporodica u porodici Ursidae (medvjedi). U porodicu Ursidaeu su ga svrstali Bjork (1970), Hunt (1998) i Jin i sur. (2007.).

Sistematika
 Potporodica Ursinae Fischer de Waldheim, 1817
  Ursus Linnaeus, 1758
  Ursus abstrusus (Bjork, 1970)
 Ursus americanus (Pallas, 1780)
 Ursus arctos Linnaeus, 1758
 Ursus boeckhi Schlosser, 1899
 Ursus deningeri Richenau, 1904
 Ursus etruscus Cuvier, 1823
 Ursus ingressus Rabeder, Hofreiter, Nagel & Withalm 2004
 Ursus kudarensis Baryshnikov, 1985
 Ursus malayanus (Raffles, 1821)
 Ursus maritimus Phipps, 1774
 Ursus minimus (Devèze & Bouillet, 1827)
 Ursus rossicus Borissiak, 1930
 Ursus spelaeus Rosenmüller, 1794
 Ursus theobaldi Lydekker, 1884
 Ursus thibetanus (Cuvier, 1823)
 Ursus ursinus (Shaw, 1791)
 Ursus yinanensis Li, 1993

Rodovi Melursus i Helarctos se također ponekad uključuju u rod Ursus. Azijski crni medvjed i bijeli medvjed nekada su bili smješteni u svoje rodove, Selenarctos i Thalarctos ; no danas se smatraju podrodovima.

Izvori

Medvjedi

Ursinae


Jacob Roggeveen (1 February 1659 – 31 January 1729) was a Dutch explorer who was sent to find Terra Australis and Davis Land, but instead found Easter Island (called so because he landed there on Easter Sunday). Jacob Roggeveen also found Bora Bora and Maupiti of the Society Islands, as well as Samoa. He planned the expedition along with his brother Jan Roggeveen, who stayed in the Netherlands.

Early career

His father, Arend Roggeveen, was a mathematician with much knowledge of astronomy, geography, rhetorics, philosophy, and the theory of navigation as well. He occupied himself with study of the mythical Terra Australis, and even got a patent for an exploratory excursion, but it was to be his son who, at the age of 62, eventually equipped three ships and made the expedition.

He became notary of Middelburg (the capital of the province of Zeeland, where he was born). On 12 August 1690, he graduated as a doctor of the law at University of Harderwijk. He married Marija Margaerita Vincentius, but she died in October 1694. In 1706, he joined the Dutch East Indies Company (VOC), and between 1707 and 1714 as a Raadsheer van Justitie ("Council Lord of Justice") at Batavia, Dutch East Indies (now Jakarta). He married Anna Adriana Clement there, but she died soon afterward. In 1714, he returned to Middelburg by himself.

He became involved in religious controversies, supporting the liberal preacher Pontiaan van Hattem by publishing his leaflet De val van 's werelds afgod (The fall of the world's idol). The first part appeared in 1718 in Middelburg, and was subsequently confiscated by the city council and burned. Roggeveen fled from Middelburg to nearby Flushing. Thereafter he established himself in the small town of Arnemuiden, and published parts 2 and 3 of the series, again raising a controversy.

Explorations

On 1 August 1721 he headed an expedition sponsored by the Dutch West India Company, the rivals of the VOC, to seek Terra Australis and to open a western trade route to the "Spice islands". His fleet consisted of three ships, the Arend, the Thienhoven, and Afrikaansche Galey and had 223 men on crew.

Roggeveen first sailed down to the Falkland Islands (which he renamed "Belgia Australis"), passed through the Strait of Le Maire, and continued south to beyond 60 degrees south to enter the Pacific Ocean. He made landfall near Valdivia, Chile. He visited the Juan Fernández Islands, where he spent 24 February to 17 March. The expedition later arrived at Easter Island (Rapa Nui) on Easter Sunday, 5 April 1722 (whereupon he reported seeing 2,000–3,000 inhabitants). Roggeveen charted the location of six islands in the Tuamotu Archipelago, two islands in the Society Islands, and four islands in Samoa, losing his flagship, Afrikaansche Galey at Takapoto atoll. At Makatea, he opened fire on a crowded beach in retaliation for a violent encounter with the inhabitants, and in return the Makateans ambushed a shore party, killing ten of his crewmen. The remaining two vessels sailed past New Guinea to reach Batavia in 1722, where he was arrested for violating the monopoly of the VOC and had his ships confiscated. After a lengthy lawsuit in the Netherlands, the VOC was later forced to compensate him for his losses and to pay his crew.

After his return, Roggeveen published part 4 of his work, De val van 's werelds afgod.

Notes

References
The Journal of Jacob Roggeveen, edited by Andrew Sharp, Oxford University Press, 1970
Who's Who in Pacific Navigation, John Dunmore Melbourne University Press 1972

 Extract from the Official log of Jacob Roggeveen reproduced in

External links
Libweb5.princeton.edu

1659 births
1729 deaths
17th-century Dutch explorers
18th-century Dutch explorers
Dutch explorers of the Pacific
Explorers of Chile
Explorers of South America
Sailors on ships of the Dutch West India Company
People from Middelburg, Zeeland
University of Harderwijk alumni

Jacob Roggeveen


Van Gölü, Van ve Bitlis illeri sınırları içerisinde bulunan Nemrut volkanik dağının patlaması sonucu, bölgedeki tektonik çöküntü alanının önünün kapanmasıyla oluşmuş bir volkanik set gölüdür.

Çok sayıda koyu bulunan Van Gölü'nün yüzölçümü 3.713 km2'dir. Van Gölü hem tatlı su hem de deniz ekosistemlerinden farklı bir sucul ekosistemdir. Suları tuzlu ve sodalıdır. Göl suyu tuzluluk oranı %o19, pH'sı ise 9.8 dir. Bu yüzden Van Gölü yüksek rakıma ve sert kışlara rağmen donmaz. Göl su seviyesi iklime bağlı olarak yükselip, düşmektedir. Ancak ortalama olarak denizden yüksekliği 1646 metredir. Gölün ortalama derinliği 171 m, en derin yeri ise, 451 metredir. Yeni yapılan çalışmalar ile gölün yaşının 600.000 yıl olduğu belirlenmiştir. Gölün doğu bölümünde dört ada vardır. Bunlar; Akdamar, Çarpanak, Adır ve Kuş adalarıdır. Adalar tarihi ve turistik özelliğe sahiptir ve 1990 yılında Arkeolojik Sit Alanı ilan edilmişlerdir.

Van Gölü dünyanın en büyük sodalı gölüdür ayrıca Türkiye'de bulunan en büyük göldür. Gölün tuzlu-sodalı suları, biyolojik çeşitliliği sınırlamaktadır. Gölde bilinen 103 tür fitoplankton, 36 tür zooplankton ve iki tür balık yaşamaktadır. Bunlar; inci kefalı (Chalcalburnus tarichi)
ve 2018 yılında İl Jandarma Komutanlığı Su Altı Timinin, Van Gölü'ndeki dalış eğitimi sırasında 13 metre yükseklikteki bir mikrobiyalitin içerisinde yaşadığını tespit ettiği, siyah benekli sarı bir balıktır. Bu yeni balık türü ile ilgili araştırmalar devam etmektedir.  2015 yılında yapılan araştırmalara göre gölde piyasa değeri 7.5 milyar dolar olan 50 tonluk Uranyum vardır. Göl etrafı karadan 430 km.'dir ve bunun 245 km si Bitlis ili sınırları içindedir.
Yöre halkına göre gölde bir canavar yaşamaktadır. Söylentiyi çıkaranların amaçlarının bölgeye turist çekmek olduğu söylense de, söylentileri araştırmak amacıyla bölgede pek çok bilimsel araştırma ekibi çalışmalar yapmıştır.
İstanbul-Tahran demiryolu hatlarını da bağlamaktadır.
Türkiye ve İran'a bağlanan demir yolu 1970'lerde yapılmıştır.

Oluşumu
Van Gölü Doğu Toros ve Aladağların arasında kalan tektonik oluşumun batı kısmında bulunmaktadır. Gölün batısında ve kuzeybatısında birkaç sönmüş volkan vardır. Süphan Dağı ve Nemrut Dağı bu sönmüş volkanların birkaçıdır. Yaklaşık 200 bin yıl önce, Buzul Çağın ortalarında, Nemrut Dağından akan lavlar uzunluğu 60 km'yi aşan bir akım oluşturmuş. Bu akım Van Çukuru ile Muş Çukuru arasındaki su akımını engelleyince göl oluşmuştur. Günümüzdeki araştırmalarda Doğu Toros Dağlarının erozyona uğraması sonucu Van Gölü'ndeki suların Dicle'ye dökülüp, gölün küçüleceği ya da yok olacağı düşünülmektedir.

Tarihçe
Eski Yunan coğrafyacıları tarafından Thospitis Lacus ya da Arsissa Lacus olarak anılan Van Gölü'nün modern zamanlardaki ismi, sınırlarına dahil olduğu Van ilinden gelmektedir. Urartu Krallığının başkenti, Milattan önce 10. ve 8. yüzyıllar arasında, gölün doğu kıyılarında kurulmuştur. Van Gölü sahilleri boyunca ve pek çok adalarında Ermeni kilise ve manastır kalıntıları bulunabilir. En iyi korunanı onuncu yüzyıldaki Kutsal Haç Kilisesi'dir. Akdamar Adası'ında yer alır. Kral Gagik Artzruni tarafından 915 ve 921 yılları arasında inşa edilmiştir. Dış duvarlardaki rölyefler kutsal kitaba ait Âdem ve Havva, Jonah and the whale (Yunus ve Balina), Davud ve Goliath (Golyat) gibi hikâyeler sunar.
Diğer önemli tarihsel anıt gölün doğu kıyısındaki Van Kalesidir. Modern Van şehri bu kalenin doğusunda yer alır.
Yüzölçümü3.713 km2'dir. Denizden yüksekliği 1.646m derinliği ise 457m'yi aşmaktadır. Gölün doğusunda Akdamar, Çarpanak, Adır ve Kuş adaları bulunmaktadır. Bu adalar turistlik özelliğe sahiptir. Sit alanı olarak ilan edilmiştir.

Van Gölü Canavarı iddiaları

Van Gölü Canavarı, Van Gölü'nde yaşadığı ileri sürülen efsanevi bir yaratıktır. 1993 yılına dek kaynaklarda adından hiç söz edilmeyen yaratığı, bugüne dek gördüğünü iddia eden çok sayıda kişi var. Ama yapılan araştırmalar göldeki ilk canavar vakasının 1889 yılında yaşandığını aktarıyor. Dönemin İstanbul'da yayın yapan Saadet gazetesinin, 28 Şaban 1306 (29 Nisan 1889) tarihli 1323 nolu nüshasında, canavarın Van Gölünde abdest almak isteyen bir kişiyi kapıp göle sürüklediği haberi yer alıyor. Varlığı gördüklerini söyleyen kişilerin belirttiklerine göre canavar 15 metre uzunluğunda, oldukça koyu bir renge sahip, sırtında sivri çıkıntıları olan, Plesiosaurus ya da Ichthyosaurus benzeri bir varlıktır. Zamanla bu varlığı gördüğünü iddia edenlerin sayısı artınca, olay basına da yansıdı ve bunun üzerine resmî kurumlar tarafından bölgeye bir bilimsel araştırma ekibi gönderildi. Ancak, yapılan araştırmalar sonucunda gölde olağan dışı herhangi bir varlığın olduğuna ilişkin hiçbir iz bulunamadı.

Bölgenin Jeomorfolojisi ve Stratigrafik Yapısı

Coğrafya Kapalı bir havza olan Van Havzası, eski Muş-Van çukurluğunun bir parçasıdır. Kuzey ve güneyinden faylarla sınırlanmış bir çöküntü alanı olan eski Muş-Van çukurluğu, Miosen sonlarında başlayıp Pleistosen'de devam eden volkanik faaliyet sonucunda meydana gelen Nemrut Volkanının oluşturduğu setle iki kısma ayrılmıştır (Gürbüz 1994:16, Avcı 2015:21-23). Nemrut Dağı'nın doğusunda kalan ve eskiden Fırat akarsu sistemine bağlı olan akarsuların dışa akışı kesilmiştir. Suların Nemrut Dağı'nın oluşturduğu setin arkasında birikmesiyle Van Gölü ve dolayısıyla Van Kapalı Havzası meydana gelmiştir (Saraçoğlu 1989: 435, Akt: Avcı 2015:21-23). Van Gölü Havzası; güneyden Bitlis Masifi'nin yüksek dağları (İhtiyar Şahap dağları) tarafından çevrelenir. Batıdan Nemrut ve Süphan volkan sistemlerinden kuzeyde yer alan Taşlıçay (Pani) Platosu'nun güney kesimlerine doğru ilerleyen hattın Yukarı Murat Havzası'nın güneyi ile sınırlayabileceğimiz Havza, kuzeyden Meydan Dağı, Bozdağ, Muratbaşı (Hüdavendigar) Dağları, Aladağ ve Tendürek dağlarıyla çevrelenir. Havza, doğuda Van Doğusu Dağları'nın batısında kalan alanları da içine alarak aslında Van Gölü'nün ekolojik ve iklimsel etkilerinin görüldüğü yerler olarak değerlendirilebilir.

İnceleme alanı genelinde, Paleozoik'ten günümüze kadar olan zaman aralığını temsil eden metamorfik, mağmatik ve sedimanter kayaç gruplarına ait kayaçlar yüzeylenmektedir. Bu çalma kapsamında inceleme alanının jeolojik yapısı, inceleme alanının büyüklüğü ile yüzeylenen birimlerin yaşları ve kökenleri dikkate alınarak, jeolojik birimler sekiz birim altında incelenmiştir. İnceleme alanının temelinde, Paleozoik - Mezozoik yaşlı Bitlis Masifine ait gnays, Şist, kuvarsit ve mermerler yüzeylenmektedir. Bu birimleri; Üst Kratese yaşlı Ofiyolitik Kayaçlar, Üst Kratese - Paleosen ve Alt - Orta Eosen yaşlı Volkanik Kayaçlar, Eosen - Miyosen yaşlı kırıntılı ve karbonatlı kayaçlar, Pliyosen - Kuvaterner yaşlı volkanik kayaçlar ve Pliyosen - Kuvaterner yaşlı sedimanter örtü kayaçlar izlemektedir.

Alüvyal Ovalar
Van Gölü kıyısında yer alan alüvyal ovaların önemlileri, Ilıca (Zilan) Çayı ve kollarının taşıdığı malzeme ile oluşan Erciş ovası, Bendimahi Çayı boyunca uzanan Muradiye ovası, Değirmendere (Akköprü Çayı), Doni (Gölardı), Zemobat gibi küçük akarsu ve mevsimlik derelerin oluşturduğu nispeten büyük olan Van ovası, Adilcevaz'ın kuzey doğusunda bulunan Arın ovası ve araştırma sahamızın da bir kısmının içinde yer aldığı gölün güney doğu kısmında yer alan 45 km uzunluğunda, 7 km kadar genişliğinde ve 135
km2'lik bir alana sahip olan Gevaş-Gürpınar ovası yer almaktadır.

Van Gölü Havzası Drenaj Alanı

Van Gölü kapalı havzasının göl alanlar dâhil, yüzeysel drenaj alan 15495 km2'dir. Van Gölü'nün yüzey alan (serbest su yüzeyi) 3558 km2 ile 3626 km2 arasında değişmekte olup, ortalama gölalan ise 3580 km2 olarak hesaplanmıştır. Van Gölü su seviyesi ise 1646 metre ile 1650 metre arasında değişmekte olup, uzun yıllar ortalama su seviyesi ise 1648 metredir. İnceleme alanı Van ve Bitlis illeri idari sınırlar içinde yer almaktadır. Dünya'nın en büyük sodalı gölü olan Van Gölü yer almaktadır. Van Gölü gölalan dâhil, kapalı havzanın yüzeysel drenaj alanı 15495 km2 olup, Van Gölü kapalı havzasının çevresi ise 1233 km olarak hesaplanmıştır. 16096 km2 genişliğindeki Havza'nın tabanına Van Gölü yerleşmiştir. % 2,6 tuzluluk oranıyla bir soda gölü olan Van Gölü 3626 km2 yüzey alanı, 607 km3 hacmi, 12470 km2 drenaj alanı ve maksimum 451 metre derinliği ile Türkiye'nin kara içerisindeki en büyük su kütlesidir. Su yüzeyinin denizden yüksekliği son yıllarda 1655 metreyi bulmuştur.

Seviye değişiklikleri
Van Gölü Kuvaterner devri boyunca süren iklim değişimlerinde fazlaca etkilenmiş bir kapalı havza gölüdür. Göle dökülen Engil Çayı'nın yaptığı deltalar farklı yüksekliklerde yer alır. Göl yüzeyinin daha yüksek olduğu iki dönemde oluşan deltalardan birisi 1695–1710 m, ikincisi 1670–1690 m seviyelerindedir. Engil Çayı'nın günümüzde oluşturduğu aktüel delta ağzı da yıllara göre değişimler göstermektedir.

Engil Deltasının batı ucunda yer alan Dilkaya Höyüğü seviye değişimlerinden fazlaca etkilenmiştir. Gölün yükseldiği dönemlerde höyüğün yarısı yok olmuş, batı kısmı faleze dönmüştür.

Yağışların göle ulaşması birkaç yıl alabilmektedir. Yüksek ve karasal iklime sahip havzada yağışlar kar şeklindedir. Karların erimesi, yer altına sızması ve bu yoldan göle ulaşması birkaç yıl gecikmektedir. Göl yüzeyinin en fazla yüksekliğe eriştiği 1996 yılı yağış az iken, en fazla yağış üç yıl önce 1993'te düşmüştür.  Yani 1993'te düşen yağış göle ancak üç yıl sonra 1996'da ulaşmıştır. 1992-96 yılları arasında gölde afet boyutunda yükselme yaşanmıştır. Göl çevresindeki yollar, evler ve tarım alanları zarar görmüştür. Göl en düşük seviyeye 1963'te (1646,6 m), en yüksek seviyeye 1996'da (1650,55 m) ulaşmıştır. Maksimum ve minumum seviye farkı 3,36 m'dir.

Resimler

Ayrıca bakınız
 Oluşumlarına göre Türkiye'nin gölleri listesi
 Türkiye'deki göller
 Van Gölü Kapalı Havzası

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Van Şehir Rehberi
 Van Valiliği
 Van Gölü Resimleri
 Van Gölü Kirlenmesin İmza Kampanyası

Türkiye'deki Volkanik Set Gölleri
Türkiye'deki göller

Van Gölü


Yetki belgesi, iş hukukunda yetkilendiren belge anlamındadır. Bu belge bir kurum veya yetkili makam tarafından, gerçek veya tüzel kişiye, sınırları tam olarak belirlenmiş bir görevi yürütme veya sorumluluklar bütününü üstlenme yetkisini verir.

Uğraşsal (veya mesleksel) açıdan halkın can güvenliğinin söz konusu olduğu durumlarda resmi ve ilgili kurumlar tarafından edinilmesi zorunludur. Örneğin ilk yardım eğitimi verebilmek için Sağlık Bakanlığı'ndan yetki belgesi gerekir. Bu tür uğraşsal yetki belgeleri genellikle sınırlı geçerlilik süresine sahip olup, bu süre sonunda yenilenmeleri gerekir.

Yetkilendirme kavramının fransızca kökenli karşılığı olan lisans (license) sözcüğünün, sıkça ve hatalı olarak birçok ilgili alanda kullanıldığı görülmüştür. Ancak Türkçede kullanım alanına göre farklı sözcükler öngürülür. Örneğin alım satım ve sporda izin belgesi ve eğitim alanındaki yetkilendirme için de yetkinlik denir.

İş hukuku

Yetki belgesi


Üsküp (, trl: Skopje ), Kuzey Makedonya'nın başkenti ve en büyük kentidir. Ülkenin politik, kültürel, ekonomik ve akademik merkezi olan kent, ortasından geçen Vardar Nehri tarafından ikiye ayrılır.

Kent en geç MÖ 4000'den beri bir yerleşim bölgesidir; kent merkezine tepeden bakan Üsküp Kalesi'nde Neolitik dönem yerleşimlerinin kalıntıları bulunmuştur. MS 1. yüzyılın başlarında yerleşim Romalılar tarafından ele geçirilmiş ve yerleşim bir ordu kampına dönüştürülmüştür. Roma İmparatorluğu'nun 395 yılında doğu ve batı olarak ikiye bölünmesiyle birlikte o zamanki adıyla Scupi İstanbul merkezli Bizans'ın hakimiyetinde kalmıştır. Üsküp, Orta Çağ'ın başlarında Bizans ile 972 ile 992 yılları arası kenti başkent haline getiren Bulgar İmparatorluğu arasındaki çekişmelerin ortasında kalmıştır. 1282'de Sırp İmparatorluğu'nun bir parçası olan kent 1346'da ülkenin başkenti olmuş, 1392 yılında Osmanlılar tarafından ele geçirilmiş ve Türkler tarafından Üsküp olarak adlandırılmıştır. 500 yıldan uzun süre Osmanlı hakimiyetinde kalan kent önce Rumeli Eyaleti'ne bağlı Üsküp Sancağının merkezi olmuş, daha sonra vilayet sistemine geçilmesiyle oluşturulan Kosova Vilayeti'nın da merkezi olmuştur. 1912'de Balkan Savaşları vasıtasıyla Sırbistan Krallığı tarafından ele geçirilen kent, I. Dünya Savaşı'ndan sonra yeni kurulan Yugoslavya Krallığı'nın bir parçası olmuştur. II. Dünya Savaşı'nda Mihver Devletleri safındaki Bulgaristan tarafından işgal edilmişse de 1944'te Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti'ni meydana getiren federal devletlerden Makedonya Sosyalist Cumhuriyeti'nin başkenti olmuştur. Üsküp II. Dünya Savaşı'ndan sonra hızlı bir gelişim gösterdiyse de 1963'te yıkıcı bir depremle oldukça zarar görmüş, 1991'de Yugoslavya'dan bağımsızlığını ilan eden Kuzey Makedonya'nın başkenti olmuştur.

Üsküp, Vardar Nehri yatağında kurulmuştur ve Balkanlar'da Belgrad'la Atina arasında hemen hemen ortada bulunur. Metal sanayi, kimya, kerestecilik, tekstil, dericilik ve basım endüstrilerinin merkezlerinden olan kent kültür ve spor faaliyetleriyle birlikte ticaret, taşımacılık ve bankacılık sektörlerinin gelişimiyle birlikte gelişimini hızlandırmıştır. 2002 resmi nüfus sayım sonuçlarına göre 506.926 kişilik nüfusa sahip kent son döneme ait iki gayriresmî tahminlere göre 491.000 ile 668.518 kişi arası nüfusa sahiptir.

Etimoloji

Üsküp adı Trak kökenli  klasik dönem Grek-Roma dönemi sınır kasabasının Latince'deki adı olan Scupiden gelmiştir. Osmanlı zamanında Osmanlı Türkçesi versiyonu () Üsküp adıyla anılan kent 1912-1941 arası Yugoslavya Krallığı döneminde Sırpça Skoplje (Скопље) olarak adlandırılmıştır. Bulgaristan Krallığı işgali altında olduğu 1941-1944 arası Skopie (Скопие) adını alan kent 1945'te Makedonca Skopje (Скопје) adını almıştır ve resmi olarak da bu ad kullanılmaktadır ancak Türkçede Üsküp olarak anılmaya devam etmektedir.

Coğrafya

Topografya
Üsküp Kuzey Makedonya'nın kuzeyinde, Balkan yarımadası'nın merkezinde ve Belgrad ile Atina arasında ve Kosova'ya yakın bir bölgededir. Şehir, Yunanistan'da Ege Denizi'ne akan Vardar Nehri boyunca batı-doğu eksenine göre Üsküp vadisinde inşa edilmiştir. Vadi yaklaşık  genişliğindedir ve kuzey ve güneydeki birkaç dağ sırası ile sınırlıdır. Bu aralıklar, Vardar ve kuzeyden gelen küçük bir nehir olan Serava boyunca yayılan Üsküp'ün kentsel genişlemesini sınırlar.İdari sınırları içinde, Üsküp Şehri 'dan fazla uzanır, ancak yalnızca  genişliğindedir.

Üsküp, deniz seviyesinden yaklaşık 245 m yüksekliktedir ve 571.46 km2 kapsar. Kentleşmiş alan yalnızca 337 km2 kapsar ve hektar başına 65 yerli nüfus yoğunluğu vardır. Üsküp, idari sınırları içinde, Dračevo, Gorno Nerezi ve Bardovci dahil olmak üzere birçok köyü ve diğer yerleşim yerlerini kapsar. 2002 nüfus sayımına göre, Üsküp şehrinin kendisi 428,988 nüfuslu ve idari sınırlar içinde 506,926 kişiden oluşuyordu.

Üsküp Şehri, Kuzeydoğudaki Kosova sınırına ulaşır. Saat yönünde, Čučer-Sandevo, Lipkovo, Aračinovo, Ilinden, Studeničani, Sopište, Želino ve Jegunovce belediyeleri ile de komşudur.

İklim
Nemli astropikal iklime sahip olan Üsküp'te yaz mevsimi sıcak ve nemli, kış mevsimi soğuk ve nemlidir. Kışları çoklukla kar yağar. Yaz aylarında ortalama sıcaklık 31 °C'dir. Bu sıcaklık bazen 40 °C'nin üstüne çıkar. İlkbahar ve güz mevsimlerinde sıcaklık 15 °C ila 24 °C arasında değişir. Kış aylarında ortalama sıcaklık 6 °C civarındadır; geceleri de sıcaklık genellikle 0 °C'nin altına düşer. Bu sıcaklık düşüşü -10 °C'ye kadar ilerleyebilir. Yıl boyunca yağışın en yoğun olduğu dönemler Ekim-Aralık ve Nisan-Haziran dönemleridir.

Hidrografi

Üsküp'ün içinden akan Vardar nehri Gostivar yakınlarındaki kaynağından yaklaşık  uzaklıktadır. Üsküp'te ortalama deşarjı 51 m3/s, mevsimlere bağlı olarak geniş bir genlik ile mayıs'ta 99,6 m3/s ve temmuz'da 18,7 m3/s arasındadır.  Su sıcaklığı ocak ayında 4.6 °C ile temmuz ayında 18.1 °C arasındadır.

Vardar, Gostivar yakınlarındaki kaynağından 25 kilometre sonra Üsküp'e ulaşır. Şehirdeki akımı, Selanik yakınlarında bulunan deltadaki akımına çok yakındır. Nehir, Üsküp içinde birkaç menderes yaparak akar. Üsküp'te birkaç dere, Vardar'a karışır. Bunlar içinde en uzunu 130 kilometre uzunluğundaki Treska Nehri'dir.

Şehir sınırları içinde birçok nehir Vardar'la buluşur. En büyüğü  uzunluğundaki Treska'dır. Üsküp şehrinin batı ucundaki Vardar'a ulaşmadan önce Matka Kanyonu'nu geçer. Kosova'dan gelen Lepenac, kentsel alanın kuzeybatı ucundaki Vardar'a akar. Yine kuzeyden gelen Serava, Eski Çarşı'nın içinden geçerek, suları çok kirli olduğu için Batı'ya yönlendirildiği 1960'lara kadar akmıştı. Başlangıçta, Makedonya Bilim ve Sanat Akademisi'nin yatağına yakın bir yerde Vardar ile buluştu. Günümüzde, Scupi harabelerinin yakınında Vardar'a dökülmektedir.
Son olarak, kaynağı Vodno Dağı'nda olan Markova Reka, şehrin doğu ucunda Vardar ile buluşur. Bu üç nehir  uzunluğundan daha kısadır.

Üsküp şehri, Treska üzerinde bulunan iki yapay göle sahiptir. Matka Gölü, 1930'larda Matka Kanyonu'nda bir baraj inşaatının sonucudur ve Treska gölü 1978'de eğlence amaçlı kazılmıştır. Bu göller, şehrin birkaç kilometre uzağındadırlar. Kentsel alanın kuzeydoğu ucunda, Smiljkovci yakınlarında üç küçük doğal göl bulunabilir.
Vardar nehri tarihsel olarak, çıkışının 1110 m3/s−1'a ulaştığı 1962'de olduğu gibi birçok sele neden oldu. Bizans döneminden bu yana riskleri sınırlamak için çeşitli çalışmalar yapılmıştır ve 1994 yılında Treska üzerinde Kozjak barajının inşasından bu yana sel riski sıfıra yakındır.

Alt toprak, Vardar nehri tarafından beslenen ve bir yeraltı nehri işlevi gören büyük bir su tablası içerir. Masanın altında marl içinde bulunan bir akifer (ingilizce:aquifer) bulunur. Su tablası yerin 4 ila 12 m altında ve 4 ila 144 m derinliğindedir. Birkaç kuyu sularını toplar ancak Üsküp'te kullanılan içme suyunun çoğu, şehrin batısında bulunan Rašče'deki karstik bir kaynaktan gelir.

Jeoloji
Üsküp, kuzeyden Şar Dağları ile çevrilidir. Bu dağların arkasında, komşu devlet Kosova yer alır. Yine bu önemli dağ silsilesinin dışında, şehir orta yükseklikte bazı dağ ve tepelerle çevrilidir.

Tarih

Antik tarih ve Roma dönemi
Üsküp en az MÖ 4000'den beri bir yerleşim yeridir ve Üsküp Kalesi'nde Neolitik döneme ait kalıntılar vardır. Üsküp Vadisi'nde yaşayan tanımlanabilmiş ilk insanlar muhtemelen Triballi'lerdir. Daha sonra Paionianlar tarafından yerleşilen bölge MÖ 3. yüzyılda Dardaniler tarafından istila edilmiştir. Antik dönemde Scupi olarak anılan kent, MÖ 2. yüzyılda Naissus'tan Vilazora'ya kadar uzanan Dardanya'nın merkezi olmuştur.

Şehrin Roma egemenliğine geçiş, Makedonya-Roma savaşları sonrasında olmuştur. Üsküp, bu savaşlar sonrasında ele geçirilmiştir. Romalı tarihçi Titus Livius, Scupi (şehrin o dönemki adı) şehrine dair ilk tarihî kaynağı yazmıştır. Jeostratejik konumu sebebiyle Üsküp, bu dönemde büyük ve özel bir konum kazanmıştır. Roma'nın Illyricum idari bölgesinin bir parçası olarak şehir, VII Lejyon askerleri tarafından Latinleştirilmiştir. 2., 3. ve 4. yüzyıllara ait Roma yazıtlarından, şehrin bu dönemlerde büyük nüfus artışına uğradığı anlaşılmıştır.

300'lü yıllarda, özellikle 313 sonrasında şehirde Hristiyanlık yayılmaya başlamıştır. Bu şekilde de Üsküp'te, piskoposluk kurulur. 4., 5. ve 6. yüzyıllarda şehir Doğu Roma İmparatorluğu içinde saraylar, hamamlar, meydan ve sokaklar, su idare sistemleri ile gelişkin bir şehir olmuştur.

Bulgar ve Sırp dönemleri
10. yüzyılda, 972-992 yılları arasında Üsküp, Birinci Bulgar Devleti'nin başkenti olmuştur. 1093'te Sırp jupan (bölge yöneticisi) Vukan, şehrin üstündeki Norman hâkimiyetini kesmiştir. 1189 yılında şehir, Sırp krallığı içinde yer almıştır.

Üsküp, 11. yüzyıldan 14. yüzyıla kadar sık sık el değiştirmiştir. Bu el değiştirmelerde genelde Bulgarlar, Sırplar ve Doğu Romalılar mücadele içinde olmuşlardır.

Osmanlı İmparatorluğu dönemi

19 Ocak 1392 tarihinde Üsküp, Osmanlı Türklerinin egemenliğine girmiştir. Şehir, bu tarihten sonra "Üsküp" (اسكوب) adını almıştır. Aziz Teodor Manastırı'ndaki bir rahip, şehrin Türklerin hükmüne geçişini şu şekilde kayda almıştır: "69'uncu yılın (1392) 6'ncı gününde (19 Ocak) Türkler şehri ele geçirdiler". 1392 yılından itibaren ekonomik ve idari bakımdan şehirde büyük değişiklikler olmaya başlamıştır. Coğrafi konumunun sonucu olarak şehir, Türklerin sonraki fetihleri için merkez olmuştur. Şehir, Osmanlı İmparatorluğu egemenliği sonrasında politik ve ekonomik açıdan çok güçlü bir hâle gelmiştir.

16. yüzyılda Üsküp'ün nüfusuna dair bilgiyi Evliya Çelebi vermiştir. Bu ünlü Türk seyyaha göre şehirde 10.160 hane bulunmaktadır. Şehrin gelişimi 1689 yılında aniden kesilmiştir. 1683-1699 Osmanlı-Avusturya Savaşları sırasında Avusturya ordusu birlikleri General Piccolomini önderliğinde, Balkanlar'daki Osmanlı İmparatorluğu topraklarına girmiştir. Uzun bir yarma hareketi ile Kaçanik Kalesi'nin ele geçirilmesi sonrasında Üsküp önlerine gelinmiştir. 25 Ekim 1689 tarihinde Avusturya birlikleri Üsküp'ü büyük direnişle karşılaşmadan ele geçirmiş ve şehirde büyük ve zararlı faaliyetlerde bulunmuştur. General Piccolomini'nin emriyle şehir ateşe verilmiştir. Bu yangın ve yıkım, 26 ve 27 Ekim olarak iki gün sürmüştür. Bu büyük yıkımda birçok dükkân ve ev yok edilmiş, en büyük zarar da şehrin Yahudi mahallesinde görülmüştür. Bu zarar verici saldırılar, Osmanlı Ordusu'nun karşı saldırısı ile püskürtülmüş ve devletin Avusturya ordusu geldiği gibi, Osmanlı topraklarından çıkartılmıştır.

1873 yılında Selanik-Üsküp tren hattı açılmıştır. Bu hattın açılması ve sonrasında Mitroviça yönünde gelişmesi, Üsküp'ü gelişiminde büyük katkı sahibi olmuştur. Bu tarihler aynı zamanda Balkanlar'da Osmanlı İmparatorluğu'na karşı girişilen isyanların artmaya başladığı dönemdir.

Osmanlı İmparatorluğu'nun son döneminde Üsküp, Kosova Vilayeti'nin başkenti olmuştur. 1900-1908 tarihleri arasında Hafız Paşa, şehirde birçok bina yaptırmıştır. Bunlar Islahhane, İdadiye, Vardar ve Serava akarsularının ıslahı gibi imar çalışmaları gerçekleştirilmiştir.

1912-1913 Balkan Savaşları, Üsküp'te Osmanlı egemenliğinden son bulduğu tarihlerdir. Bu tarihler sonrasında, çeşitli saldırılar ve yıldırma çalışmaları sebebiyle şehrin en büyük nüfus oranına sahip Türk nüfusu içinden Türkiye yönünde gelişen büyük göç hareketleri yaşanmıştır.

Osmanlı sonrası dönem

Üsküp, Osmanlı egemenliği sonrasında Sırp egemenliğine geçmiştir. Bu idare altında Morava Bölgesi içinde yer aldı. 1913 yılında yapılan Londra Antlaşması ile Makedonya bölgesi Sırbistan'ın kontrolüne bırakıldı.

I. Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden sonra şehir Bulgarların kontrolüne geçti. 1918'de ise şehir, 1939 yılına kadar Sırp, Hırvat ve Sloven Krallığı'nın egemenliğinde kaldı.

7 Nisan 1941 tarihinde Üsküp, Alman işgalinde Bulgar güçlerinin kontrolüne girdi.

1944 yılında şehir, yeni kurulan Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti'nin çatısı altında, özerk Makedonya cumhuriyetinin başkenti oldu.

6.1 M büyüklüğündeki 1963 Üsküp depremi sonucunda 1,070'ten fazla kişi ölmüş, 3,000 ilâ 4,000 kişi yaralanmış ve 200,000'den fazla kişi evsiz kaldı. Şehrin yaklaşık yüzde 80'i tamamen yıkıldı. Şehir, depremden sonra uluslararası yardımlar sayesinde yeniden inşa edildi.

Kuzey Makedonya Cumhuriyeti dönemi
1991 yılında Makedonya'nın Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti'nden bağımsızlığını ilan etmesiyle Üsküp, bağımsız Kuzey Makedonya Cumhuriyeti'nin başkenti olarak bugününe gelmiştir.

Günümüzde Üsküp

Bugün Üsküp, Balkanlar'ın ortası sayılabilecek bir konumda, Kuzey Makedonya'nın başkenti ve en büyük şehridir. Bu merkezî özelliğinin sonucunda çok etnikli, tarihî mirası çok olan bir Balkan şehridir. Üsküp Havalimanı ile şehir, birçok uluslararası uçuşun noktalarından biridir. Otoyol hattı ile de Yunanistan, Kosova ve Sırbistan hatlarının kesişim yerinde konumlanır.

2000'li yıllarda süregelen inşaat çalışmalarıyla Makedonya hükûmeti "Üsküp 2014" projesi çerçevesinde başkent Üsküp'ün merkezini yeni bir görünüme kavuşturmak adına, büyük çalışmalar yürütüyor. İnşa edilen yeni binalarla, eski binalar üzerindeki yenileme çalışmalarıyla ve değişik heykellerle, Üsküp'ün merkezi adeta görkemli antik bir kente benzetilmeye çalışıyor. Heykeller içinden en çok dikkat çekeni ise, Büyük İskender heykelidir. Üsküp 2014 projesinin maliyeti açıklanmıyor ise de, tahminler 200-500 milyon Avro aralığında yapılıyor. Halkın bir kısmı, işsizlik oranının yüzde 33'ü aştığı ve vatandaşların yaklaşık üçte birinin yoksulluk sınırının altında yaşadığı ülkede heykellere yüklü harcamaların yapılmasına karşı çıkıyor. Ülkedeki azınlıklar ise, Üsküp 2014 projesiyle sadece Makedon ve Ortodoks Hristiyan kültürüne yatırım yapılıyor olmasından rahatsız oluyor. Büyük İskender'i kendi ataları olarak gören Yunanlar ise Makedonya'nın bu projesini tahrik edici buluyor. Bulgarlar da Çar Samuil'in bugünkü Makedonya tarihinin kahramanı olarak gösteriliyor olmasından rahatsız. Genel olarak Yunanlar Gruevski hükûmetini, Makedon ulusunun yeni tarihini yapay bir şekilde yaratmaya çalışmakla suçluyor. Gerçi bazı Makedon asıllı entelektüeller de, Makedonya hükûmetinin Makedon etnik kimliğini reform etmeye çalıştığını ve bu amaçla Üsküp 2014 projesini geliştirdiğini itiraf ediyor. Gerçekten de, Büyük İskender'in antik devleti ile bugünkü Kuzey Makedonya arasında tarihsel bağlantılar kurmak, dolaylı yoldan Makedonların Slav kökenini reddetmek anlamına geliyor. Uluslararası Kriz Grubu tarafından hazırlanan 11 Ağustos 2011 tarihli raporda, Gruevski hükûmetinin Makedon milliyetçiliğini tırmandırdığına dikkat çekiliyor. Bu kapsamda, Makedonya'daki Arnavut ve Türkler, Üsküp 2014 projesinin kendi tarihlerine ve kültürlerine ait değerleri yansıtmıyor olmasından dolayı rahatsızlıklarını dile getiriyor. Makedonya'nın çok uluslu ve çok kültürlü bir devlet olduğunu gerekçe gösteren Arnavut ve Türkler, kendi tarihine ait kahramanların heykellerinin de Üsküp'ü süslemesini talep ediyor.

Tüm bunların dışında 2002 yılında Vodno Dağı'na Milenyum haçı inşa edilmiş, şehrin hemen hemen her yerinden görülebilen bu haç da yoğun eleştirilere maruz kalmıştır.

Yönetim

Durum

Kuzey Makedonya'nın başkenti ve en büyük şehri olan Üsküp, yasaların tanıdığı özel bir statüye sahiptir. Son statü değişikliği 2004 yılında yapıldı. O zamandan beri Üsküp Şehri, ülkenin tüm belediyeleri gibi hepsinde bir konsey ve bir belediye başkanı bulunan 10 belediyeye bölünmüştür. Belediyeler sadece kendi bölgelerine özgü meselelerle ilgilenir ve Üsküp Şehri hepsini ilgilendiren veya iki veya daha çok belediye arasında bölünemeyecek meselelerle ilgilenir.
Üsküp Şehri, hiçbir siyasi veya idari yetkisi olmayan Üsküp İstatistik Bölgesi'nin bir parçasıdır.

Belediye Meclisi
Kent Konseyi, dört yıllık bir dönem için hizmet veren 45 üyeden oluşur. Öncelikle bütçe, küresel yönelimler ve şehir ile hükûmet arasındaki ilişkilerle ilgilenir. Şehircilik, finans, yerel kalkınma ortamı gibi daha özel konuları ele almak için çeşitli komisyonlar vardır. Konsey Başkanı, Konsey Üyeleri tarafından seçilir. 2017'den beri başkan SDSM üyesi Ljubica Jancheva'dır.

2017 yerel seçimlerinin ardından Kent Konseyi şu şekilde oluşturulmuştur:

Belediye Başkanı

Üsküp Belediye Başkanı dört yılda bir seçilir.
Belediye başkanı Üsküp Şehri'ni temsil eder ve konseye fikir sunabilir, idari organları ve onların yetkililerini yönetebilir.

Belediyeler
Üsküp ilk olarak 1945'te idari birimlere bölündü ancak ilk belediyeler 1976'da kuruldu. Bunlar beş taneydi: Merkez, Čair, Karpoš belediyesi] , Gazi Baba ve Kisela Voda. Makedonya Cumhuriyeti'nin bağımsızlığından sonra güç merkezileştirildi ve belediyeler yetkilerinin çoğunu kaybetti. 1996 tarihli bir yasa onları restore etti ve iki yeni belediye kurdu: Gjorče Petrov ve Šuto Orizari. 2001'deki Arnavut isyancılar ve Makedon güçleri arasında isyan sonrasında, 2004'te Saray Belediyesini Üsküp Şehri'ne dahil etmek için yeni bir yasa çıkarıldı. Saray'da çoğunlukla Arnavutlar yaşar ve o zamandan beri Arnavutlar şehir nüfusunun %20'sinden fazlasını temsil ederler. Böylece Arnavutça, Arnavut isyancıların taleplerinden biri olan şehir yönetiminin ikinci resmi dili haline geldi. Aynı yıl, Aerodrom Belediyesi Kisela Voda'dan ve Butel Belediyesi Čair'den ayrıldı.

Belediyeler, her dört yılda bir seçilen 23 üyeden oluşan konsey tarafından yönetilir. Ayrıca bir belediye başkanı ve çeşitli bölümleri (eğitim, kültür, finans...) vardır. Belediye başkanı öncelikle bu bölümlerle ilgilenir.

Üsküp belediye başkanları
Üsküp belediye başkanlarının listesi aşağıdaki kişileri içerir:

Ekonomi

Ekonomik ağırlık

Üsküp, Avrupa düzeyinde orta ölçekli bir şehirdir. Kuzey Makedonya'nın başkenti ve en büyük şehri olan Üsküp, ülke ekonomisinin büyük bir bölümünü oluşturur. Üsküp Şehri ve bazı komşu belediyeleri kapsayan Üsküp İstatistik Bölgesi, Kuzey Makedonya GSYİH'sının %45.5'ini üretir. 2009'da kişi başına bölgesel GSYİH 6,565 ABD Doları veya Kuzey Makedonya'nın kişi başına GSYİH'sinin %155'i kadardı. Ancak bu rakam, komşu Sofya (10,106 ABD Doları), Saraybosna (10,048 ABD Doları) veya Belgrad (7,983 ABD Doları) rakamlarından daha küçük ancak Tiran (4,126 ABD Doları) değerinden daha fazladır.

Ülkede başka büyük şehir olmaması, siyasi ve ekonomik merkezileşme nedeniyle Üsküp dışında yaşayan çok sayıda Makedon, başkentte çalışır. Şehrin dinamizmi, yalnızca Kuzey Makedonya'dan değil, Kosova, Arnavutluk ve Güney Sırbistan dan kırsal göçü teşvik eder.

Nüfus

Etnik gruplar

Kentteki en büyük etnik grup 338.358 kişiyle Üsküp'ün %66.75'ine denk gelen Makedonlardır. Makedonları 103.891 (%20.49) ile Arnavutlar, 23.475 (%4.63) ile Romanlar takip eder.

Daha küçük etnik gruplar ise 14.298 (%2.82) kişiyle Sırplar, 8595 (%1.70) kişiyle Türkler, 7585 (%1.50) kişiyle Boşnaklar, 2557 (%0.50) kişiyle Arumenler'dir. Kentin nüfusunun %1.61'ine tekabül eden 8167 kişiyse kendini diğer etnik gruplara dahil etmiştir.

Sağlık
Üsküp'te Filip II Hastanesi, bir psikiyatri hastanesi, iki kadın doğum hastanesi, bir gerontoloji hastanesi ve solunum ve göz hastalıkları enstitüleri gibi çeşitli kamu ve özel hastaneler ve uzmanlaşmış tıbbi kurumlar bulunmaktadır.

2012 yılında Üsküp, ulusal orandan (370.9'a bir) daha yüksek olan 251.6 kişi başına bir doktor oranına sahipti. Tıp uzmanlarının oranı da ülkenin geri kalanından daha yüksekti. Ancak hastane yatakları, eczacılar ve diş hekimleri oranı Üsküp'te daha düşüktü.

Üsküp'teki nüfus, diğer Makedonlardan daha iyi sağlık standartlarına sahiptir. 2010 yılında ölüm oranı Üsküp'te binde 8.6 ve ulusal düzeyde binde 9.3 idi. Bebek ölüm oranı Üsküp'te binde 6.8 ve Kuzey Makedonya'da binde 7.6 idi.

Uluslararası ilişkiler

Kardeş kentler
Üsküp aşağıdaki kentlerle kardeş kent anlaşmaları imzalamıştır:

Partnerlikler

Bazı Üsküplüler
 Yahya Kemal Beyatlı: Ünlü Türk şair ve yazar.
 Rahibe Teresa (Agnes Gonca Boyacı): Nobel Barış Ödülü sahip olan Osmanlı devrinde yaşamış Arnavut kökenli bir rahibe.
 Nikola Gruevski: Makedonya Cumhuriyeti'nin eski başbakanı.
 Filiz Ahmet: Türk sinema ve tiyatro oyuncusu.
 Elena Risteska: şarkıcı ve şarkı yazarı, 2006 Eurovision Şarkı Yarışması'nda Makedonya'yı temsil etti.
 Şarık Tara: Enka Şirketler Grubu fahri başkanı olan inşaat yüksek mühendisi.
 Alev Süleyman: Türkiye'nin İzmir şehrine atanan ilk diplomat. Makedonya ticaret ataşesi.

Resimler

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Matka Kanyonu, Üsküp

Üsküp


2002 FIFA Dünya Kupası veya 2002 Dünya Kupası (17. Dünya Kupası), finalleri 31 Mayıs ve 30 Haziran 2002 tarihleri arasında Güney Kore ve Japonya'da gerçekleşmiştir. Kupayı düzenleyen ülkeler FIFA tarafından Mayıs 1996'da seçilmiştir. İki ülkenin beraber düzenlediği ilk dünya kupasıdır. Ayrıca ilk kez Asya kıtasında düzenlenen bu Dünya Kupası'nı ilk kez finalde karşılaştığı Almanya'yı 2-0 yenen Brezilya kaldırmıştır. Kupada oynanan 64 karşılaşmanın yalnızca 16'sı berabere bitti. Bunlardan 3 maç uzatmaya giderken, 2 maçın sonucunu penaltılar belirledi. Kupa uzatmalarda altın gol sisteminin uygulandığı son turnuvadır.

Turnuvaya 48 yıl aradan sonra tekrar katılan Şenol Güneş yönetimindeki Türkiye ise hâlen tarihinin en yüksek başarısı olan dünya üçüncülüğü derecesini bu kupada ev sahibi Güney Kore'yi 3-2 ile geçerek elde etti. 1998 Dünya Kupası şampiyonu olarak turnuvaya direkt olarak katılan ve açılış maçında Senegal'e 1-0 yenilen Fransa ise tek bir galibiyet bile alamadan grup maçlarında yine kendisi gibi favoriler arasındaki Arjantin ve Portekiz'le birlikte elendi. Futbolun önemli ülkeleri olarak gösterilen İtalya ve İspanya, Hollandalı teknik direktör Guus Hiddink'in yönetimindeki Güney Kore'ye elendiler.

Stadyumlar

Güney Kore

Japonya

 Gwangju Dünya Kupası Stadyumu, Gwangju - 42.880 (Dünya Kupası'ndan sonra adı değişti. Guus Hiddink Stadyumu oldu.)

Takım kadroları

Katılan ülkeler

2002 Dünya Kupası'na ev sahibi Güney Kore, Japonya ve son şampiyon Fransa eleme oynamadan katılmıştır. Parantez içindeki numaralar ülkelerin Dünya Kupası öncesi FIFA sıralamasındaki yerini belirtir.

Hakemler

Afrika
  Gamal Al-Ghandour
  Coffi Codjia
  Mourad Daami
  Mohamed Guezzaz
  Falla N'Doye

Asya
  Ali Bujsaim
  Toru Kamikawa
  Kim Young-Joo
  Lu Jun
  Saad Mane

Avrupa
  Pierluigi Collina
  Hugh Dallas
  Anders Frisk
  Terje Hauge
  Antonio López Nieto
  Urs Meier
  Vítor Melo Pereira
  Markus Merk
  Ľuboš Micheľ
  Kim Milton Nielsen
  Graham Poll
  Kyros Vassaras
  Gilles Veissière
  Jan Wegereef

Kuzey, Orta Amerika ve Karayipler
  Carlos Batres
  Brian Hall
  William Mattus
  Peter Prendergast
  Felipe Ramos

Okyanusya
  Mark Shield

Güney Amerika
  Ubaldo Aquino
  Byron Moreno
  René Ortubé
  Óscar Ruiz
  Ángel Sánchez
  Carlos Simon

Gruplar
A, B, C, D Gruplarının maçları Güney Kore'de, E, F, G, H gruplarının maçları Japonya'da oynandı.

Tüm başlama saatleri yerel saatledir. (UTC+09.00)

A grubu

B grubu

C grubu

D grubu

E grubu

F grubu

G grubu

H grubu

Eleme aşaması

Eleme aşaması turnuvanın grup aşamasını geçen on altı takımın katıldığı bir tek maçlı eleme turnuvasıydı. Her tur, o tura dahil olan takımların yarısının elendiği dört turdan oluşmaktaydı. Bu turlar sırasıyla Son 16, Çeyrek finaller, Yarı finaller ve Final'di. Ayrıca üçüncülüğün ve dördüncülüğün belirlendiği bir play-off maçı vardı.

Eşleşmeler

Son 16

Çeyrek finaller

Yarı finaller

Üçüncülük maçı

Final

Kazanan

Ödüller
Dünya kupası tarihinde resmî olarak ilk defa turnuvanın en değerli oyuncuları seçimi Japonya ve Güney Kore'nin ortaklaşa düzenlediği bu kupada gerçekleştirilmiştir.

Seyirciler ve Yayınlanma

Uzak Doğu'da yapıldığı için özellikle Avrupa ve Amerika'da son derece ters saatlere denk düşen maçların buna rağmen tahminlerin üzerinde bir seyirci kitlesi tarafından izlenmesi, kupaya olan yoğun ilginin bir göstergesi oldu. 2002 FIFA Dünya Kupası final maçlarını 2.705.197 biletli seyirci izledi. Böylece 64 maçın yapıldığı turnuvayı maç başına ortalama 42.269 seyirci izledi. Bu kupada açık havada maç izlemeleri de artmıştır. Maçlara gösterilen ilginin aktığı yerlerden biri de FIFA'nın resmî internet sitesi oldu. Kupanın başladığı günden itibaren sitenin 2002 FIFA Dünya Kupası bağlantısına 1 milyar 452 milyon sayfa görüntülemesi yapıldı. TV'deki maç izlenme oranlarında rekoru İtalya-Güney Kore maçını %89'luk bir izlenme payı ve 42.6 izlenme oranı ile 23.6 milyon seyirciye ulaşmış İtalya elde etti. İspanya-İrlanda maçı ise 26.6 izlenme oranı ve %81 izlenme payı alarak 10.5 milyon İspanyol tarafından izlendi. Almanya-Paraguay maçını yayınlayan ARD kanalı 25.4 izlenme oranı, %88 izlenme payına ulaştı. İngiltere'de turnuva maçlarını yayınlayan BBC'nin ulaştığı en yüksek izlenme oranı İngiltere-Danimarka maçında 28.2 ile sağlandı ve toplamda 15.6 milyon BBC seyircisi bu maçı izledi. Ev sahibi Japonya'nın kupadan elendiği Türkiye maçı 27 izlenme oranı, %82,2 izlenme payı aldı ve 33 milyon Japon tarafından izlendi. Araştırmalar, Güney Kore'de bayan seyircilerin oranının daha yüksek olduğunu göstermiştir. Portekiz-Güney Kore ile Güney Kore-İtalya maçlarını izleyen yetişkin seyircilerin %55'i bayandı.

İstatistikler

Brezilya yalnızca "En çok gol atan takımlar" sıralamasında değil, ama "Maç başına gol ortalaması", "Kaleyi bulan şut", "Asist" ve hatta "En fazla ofsayt" gibi hemen tüm pozitif klasmanlarda takım hâlinde başı çekerek aldığı sonuçların hiç de tesadüf olmadığını kanıtladı. Şampiyonada kendisine en çok faul yapılan futbolcu, 31 faulle Türk Yıldıray Baştürk oldu. Onu 24 faulle Güney Koreli Park Ji Sung ve yirmi ikişer faulle Senegalli El Hadji Diouf ile İrlandalı Damien Duff izledi. Turnuvanın en çok faul yapan oyuncuları ise on dokuzar faulle Brezilyalı Cafu ile Alman Dietmar Hamann olurken takım bazında en çok faulü de yapan (133) Almanya, aynı zamanda en çok faule de (138) maruz kalan takım oldu. Turnuva boyunca en çok top çalan futbolcu 57 kezle Güney Koreli Song Chong-Gug olurken onu, 55 kezle Alman Torsten Frings ve 52 kezle de Alman Dietmar Hamann takip etti. Ancak, top çalmada takım olarak en başarılı ülke 355 kez çalmayla Türkiye olurken onu, 338 kez top çalan Almanya ile 319 kez top çalan Güney Kore izledi. Turnuvanın oynadığı maç sayısı ve yediği gole göre en başarılı kalecisi, 7 maçta 3 gol yiyen Alman Oliver Kahn olmuştur. Kahn, 3 golde birini grup maçlarında İrlandalı Robbie Keane'den, kalan ikisini de final maçında turnuvanın gol kralı olan Ronaldo'dan yemiştir. Onu, 7 maçta yediği 4 golle Brezilyalı Marcos ile 5 maçta yediği 3 golle İngiliz David Seaman izlemektedir. Turnuva boyunca en çok şut kurtaran kaleci ise 7 maçta 34 kurtarışla Türk Rüştü Reçber olurken onu, 7 maçta 25 kurtarışla Güney Koreli Lee Woon-Jae ile 22 kurtarışla Oliver Kahn takip etmiştir.

Şampiyona boyunca atılan 158 golden, ilk yarılarda atılan gol sayısı 69 olurken kalan 89 gol ise ikinci yarılarda atıldı. 3 maç uzatmaya kalırken, 2 maçın da sonucunu penaltılar belirledi. Kupada Dünya Kupası tarihinde atılan en hızlı gol rekoru da Hakan Şükür tarafından Türkiye-Güney Kore üçüncülük maçının 11. saniyesinde kaydedildi. Fransa, Çin Halk Cumhuriyeti ve Suudi Arabistan kupanın gol atamayan takımları oldular.

Gol krallığı
Turnuvanın en değerli futbolcusu seçilen Ronaldo, uzun süren ağır bir sakatlık döneminin ardından katıldığı bu kupada gol kralı oldu.
8 gol
  Ronaldo

5 gol
  Rivaldo
  Miroslav Klose

4 gol
  Jon Dahl Tomasson
  Christian Vieri

3 gol

  Marc Wilmots
  Michael Ballack
  Robbie Keane

  Pauleta
  Papa Bouba Diop
  Fernando Morientes

  Raúl
  Henrik Larsson
  İlhan Mansız

2 gol

  Ronaldinho
  Rónald Gómez
  Michael Owen
  Junichi Inamoto
  Jared Borgetti

  Nelson Cuevas
  Henri Camara
  Ahn Jung-Hwan
  Fernando Hierro

  Ümit Davala
  Hasan Şaş
  Brian McBride
  Landon Donovan

1 gol

  Gabriel Batistuta
  Hernán Crespo
  Wesley Sonck
  Peter Van Der Heyden
  Johan Walem
  Edmílson
  Júnior
  Roberto Carlos
  Samuel Eto'o
  Patrick Mboma
  Winston Parks
  Paulo Wanchope
  Mauricio Wright
  Ivica Olić
  Milan Rapaić
  Dennis Rommedahl
  Agustín Delgado
  Edison Méndez
  David Beckham
  Sol Campbell
  Rio Ferdinand
  Emile Heskey
  Oliver Bierhoff
  Marco Bode
  Carsten Jancker
  Thomas Linke
  Oliver Neuville

  Bernd Schneider
  Gary Breen
  Damien Duff
  Matt Holland
  Alessandro Del Piero
  Hiroaki Morishima
  Hidetoshi Nakata
  Takayuki Suzuki
  Hwang Sun-Hong
  Lee Eul-Yong
  Park Ji-Sung
  Seol Ki-Hyeon
  Song Chong-Gug
  Yoo Sang-Chul
  Cuauhtémoc Blanco
  Gerardo Torrado
  Julius Aghahowa
  Francisco Arce
  Jorge Campos
  Roque Santa Cruz
  Paweł Kryszałowicz
  Emmanuel Olisadebe
  Marcin Żewłakow
  Beto
  Rui Costa
  Vladimir Besçastnih

  Valeriy Karpin
  Dmitriy Sıçev
  Yegor Titov
  Salif Diao
  Khalilou Fadiga
  Milenko Ačimovič
  Sebastjan Cimirotič
  Quinton Fortune
  Benni McCarthy
  Teboho Mokoena
  Siyabonga Nomvethe
  Lucas Radebe
  Gaizka Mendieta
  Juan Carlos Valerón
  Niclas Alexandersson
  Anders Svensson
  Rauf Buzayen
  Emre Belözoğlu
  Bülent Korkmaz
  Hakan Şükür
  Clint Mathis
  John O'Brien
  Diego Forlán
  Richard Morales
  Álvaro Recoba
  Darío Rodríguez

Kendi Kalesine
  Jorge Costa (ABD adına)
  Carles Puyol (Paraguay adına)
  Jeff Agoos (Portekiz adına)

Turnuva sıralaması

Kaynakça
 (2002). Futbolun Zirvesi: Dünya Kupaları, Boyut Yayın Grubu, İstanbul. ISBN 975-521-656-1
 Wolf-Dieter Poschmann: Fußball WM 2002. Sportverlag, Juli 2002, ISBN 3-328-00950-7.
 Sven Simon: Fußball-WM 2002 Südkorea/Japan. Copress-Verlag, 2002, ISBN 3-7679-0514-0.
 Süddeutsche Zeitung WM-Bibliothek: 2002 Japan/Südkorea. 2005, ISBN 3-86615-152-7.

Dipnotlar

Dış bağlantılar

 2002 FIFA Dünya Kupası
 2002 FIFA Dünya Kupası İstatistikleri
 RSSSF Archive of finals
 RSSSF Archive of qualifying rounds
 World Cup 2002 News
 http://www.planetworldcup.com/CUPS/2002/wc02index.html

FIFA Dünya Kupası turnuvaları

2002 FIFA Dünya Kupası


An Zantedeschia odorata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pauline Lesley Perry. An Zantedeschia odorata in nahilalakip ha genus nga Zantedeschia, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Zantedeschia

Zantedeschia odorata


Tehnica de respirație Buteiko se bazează pe efectuarea unor exerciții de respirație cunoscute sub denumirea de Exerciții de Reducere a Respirației. Doctorul fiziologist Konstantin Buteiko a investigat numeroși pacienți cu astm și a ajuns la concluzia că astmul bronșic este consecința hyperventilației. Cu alte cuvinte persoanele cu astm bronșic respiră mult mai mult aer decât o persoana fără astm, iar în consecință organismul reacționează prin inflamația căilor respiratorii superioare pentru a reduce excesul de volum de aer. Această explicație simplistă are de fapt în spate o explicație științifică complexă bazată pe munca și experiența medicală de o viață a profesorului Konstantin Buteyco. Cercetările și experiența acumulată l-au condus pe Konstantin Buteiko la obținerea unor rezultate în tratarea astmului bronșic de 100 %. Buteyko a observat că pacienții cu astm bronșic au un volum respirator mai mare de până la 5-6 ori volumul respirator al unei persoane normale ajungând și la 30 l/min. Această descoperire l-a făcut pe Buteyko să exploreze metode de reducere (normalizare) a volumul respirator al persoanelor cu astm în speranța că, corectând hyperventilația, va duce la dispariția astmului. Nu numai că a încercat dar Buteyko a reușit să-și dovedească că teoria de la care a plecat este una reală. Sistemul medical de stat rus a ajuns să recunoască și să implementeze metoda Buteiko ca metodă de tratament a astmului. Ulterior metoda a ajuns sa fie cunoscută și utilizată în țări ca Australia și Noua Zeelandă. În timp, această metodă a ajuns să fie din ce în ce mai cunoscută și răspândită și nu puțini sunt cei care au utilizat-o. Unul dintre marii adepți ai acestei metode este irlandezul Patrick McKeown care în urma unei experiențe proprii ca suferind de astm și care s-a tratat la clinica doctorului Buteiko în Rusia, a ajuns să predea metoda pe scară largă având și un număr semnificativ de cărți și manuale pentru cei interesați. Patrick McKeown explică pe înțelesul tuturor că, așa cum un medic îi recomandă unei persoane supraponderale să mănânce mai puțin, așa o persoană care hiperventilează trebuie să învețe să respire mai puțin.

Respirație
Invenții sovietice
Pseudoștiință

Tehnica de respirație Buteyko


هو البرلمان العثماني أو المجلس النيابي، أسسه السلطان عبد الحميد فأُجريت انتخابات عامة لأول مرة في التاريخ العثماني، وأسفرت عن تمثيل المسلمين في مجلس المبعوثان بـ71 مقعدًا، والمسيحيين بـ44 مقعدًا، و 4 مقاعد لليهود. واجتمع البرلمان رسميًا في 4 ربيع الأول 1294 هـ = 19 مارس 1877م في حفل كبير أُقيم في قاعة الاحتفالات في قصر طولمه باغتشه. بدأ المجلس عمله في جد ونشاط، وناقش بعض المشروعات، مثل: قانون الصحافة، وقانون الانتخابات، وقانون عدم مركزية الحكم، وإقرار الموازنة العامة للحكومة.

لم تطل الحياة النيابية كثيرًا، حيث لم تزد عن 11 شهرًا من تاريخ انعقاده، أصدر بعدها السلطان عبد الحميد قرارا بتعطيل المجلس في 13 صفر 1295 هـ = 14 فبراير 1878م، واستمر هذا التعطيل زهاء 30 عامًا لم تُفتح خلالها قاعة البرلمان مرة واحدة. قبل أن يصدر السلطان عبد الحميد الثاني في 23 جمادى الآخر 1326 هـ = 23 يوليو 1908م قرارًا بإعادة العمل بالدستور، وإعادة النشاط النيابي، فأُجريت انتخابات أخرى موسعة، حيث انتخب نواب من أقاليم لم تكن ممثلة في الدورة الأولى. كان مجلس المبعوثان يتم اختيار أعضائه عن طريق إجراء انتخابات عامة في أنحاء الدولة والأقاليم، يمثل كل نائب 50 ألف فرد من رعايا الدولة الذكور، ومدة العضوية 4 سنوات.

مراجع

الحكومة العثمانية
تأسيسات سنة 1876 في الدولة العثمانية
المجالس الدنيا سابقة

مجلس المبعوثان


الذريعة إلى تصانيف الشيعة كتاب من تأليف الشيخ آغا بزرگ الطهراني، كتاب موسوعي بشكل قاموس ألفبائي، يعنى برصد مصنفات علماء الدين الشيعة في التراث الإسلامي والعربي وغير الإسلامي صدر منه 25 مجلداً، و بلغ عدد صفحاته 11239 صفحة. وقد دوّن حسب الترتيب الهجائي، وعرّف المؤلف فيه 53510 مؤلف ومصنف ومترجم إلى اللغات الفارسية والعربية والتركية والأردية في مواضيع عدّة. وقد استغرق مؤلِّفه خمسين عاماً في جمع مادته وطبعه، وقد ضمَّن موسوعته بالإضافة إلى مصنَّفات الشيعة الإثني عشريَّة بعض عناوين مصنَّفات الزيديَّة والإسماعيليَّة كذلك.
واعتمد آقا بزرك في تأليف الكتاب على الفهارس الأولية للشيعة، منها فهرس أبي جعفر الطوسي، وفهرس أبي العباس النجاشي، وغيرهما. كما أنه راجع فهارس المكتبات الأخرى وبعض المؤلفات المطبوعة والمخطوطات واستشهد بكلام من يثق بهم.
واستغرق طبع ونشر هذه المجموعة في قم والنجف أكثرمن 40 سنة كما تم طبع بعض المجلدات بعد وفاة المؤلف. وضم إلى تلك المجلدات مجلد واحد يمكن اعتباره مستدرك الذريعة الأول وقد ذكر فيه كتب لم يشر إليها صاحب الذريعة.

ولا يعد كتاب الذريعة دائرة معارف فحسب، بل يقوم آقا بزرك في هذه المجموعة بكتابة بحوث عملية أحيانا إضافة إلى جمع التراث الشيعي المكتوب.

المضمون و أسلوب الكتاب

الذريعة موسوعة لمؤلفات الشيعة (الإمامية وغير الإمامية) وعدد قليل من مؤلفات السنة ذات الصلة بالشيعة. وتشتمل هذه المجموعة على 55000 تأليف، وتصنيف، وترجمة إلى اللغات الفارسية والتركية والأردية والغوجاراتية.
رُتّب الكتاب على أساس ترتيب الحروف الهجائية وقد جمع مؤلفات وكتب الشيعة من القرن الأول حتى سنة 1370 للهجرة. عدد مجلدات هذه المجموعة في النسخة المخطوطة ستة مجلدات وفي النسخة المطبوعة 30 مجلد إلا أن المجلدات الخمسة الأخيرة تعدّ مستدركات الذريعة.

التفاسير والحواشي
تبويب الذريعة إلى تصانيف الشيعة: تأليف أحمد الديباجي الإصفهاني من أحفاد آقا بزرك وقد بوّب الذريعة وقسّم الكتب المذكورة في الذريعة إلى مواضيع عدة منها الأخلاقية والأدبية والدعاء وأصول الدين وغيرها.
فهرس أعلام الذريعة إلى تصانيف الشيعة: ألفه مجموعة تضم أولاد المؤلف وأصهاره وأحفاده تحت إشراف إبنه المؤلف علي نقي المنزي، في ثلاثة مجلدات، جامعة طهران، مؤسسة الانتشارات والطبع، 1377ش.
معجم المؤلفي الشيعة: تأليف علي فاضل القائني النجفي، طهران، منشورات مطبعة وزارة الإرشاد الإسلامي، الطبعة الأولى، 1405هـ.
الشريعة إلى استدراك الذريعة: لسيد محمد الطباطبائي البهبهاني(منصور)، طهران، مكتبة مجلس الشورى الإسلامي، الطبعة الأولى، 1425هـ.

المراجع

1405 هـ
كتب آقا بزرك الطهراني
كتب الشيعة
موسوعات دينية

الذريعة إلى تصانيف الشيعة


Die Winthirkirche liegt im Winthirfriedhof an der Winthirstraße 15 im Münchner Stadtteil Neuhausen.

Geschichte
Ende des 15. Jahrhunderts wurde die gotische Kirche errichtet, die noch heute einen Bestandteil des Chors stellt. 1597 hat man das Grab des mittelalterlichen Wanderpredigers Winthir in den Kirchenbau integriert. Seitdem hatte die Kirche im Volksmund den Namen "Winthirkircherl".

Zunächst gehörte die Dorfkirche zur Pfarrei Sendling. 1794 brannte sie ab und musste neu aufgebaut werden. 1829 musste der Friedhof erweitert werden und erreichte damit seine größte Ausdehnung; am Ende des 19. Jahrhunderts wurde der Ostteil aufgelassen.

1861 wurde die Kirche wegen Baufälligkeit geschlossen und bis 1872 teilweise neu errichtet. 1882 wurde Neuhausen selbstständige Pfarrei und "Maria Himmelfahrt", wie die Kirche zu diesem Zeitpunkt hieß, die Ortskirche. Zu diesem Zeitpunkt war sie jedoch bereits zu klein, so dass 1889 die Herz-Jesu-Kirche (München) errichtet wurde. Nach einem Einsturz des Turmes 1931 wurde die Kirche verkleinert wieder aufgebaut. Erst 1970 erhielt sie offiziell den Namen "Winthirkirche".

Auf dem Friedhof werden heute vor allem Personen beerdigt, die sich um die Landeshauptstadt München verdient gemacht haben.

Ausstattung

Der barocke Hochaltar mit dem Gemälde (1760) stammt aus Bernhaupten. Weitere Bildhauerarbeiten wurden 1908 von Karl Killer geschaffen.

Die zur Straße gewandte Westseite der Kirche wird von einer überlebensgroßen Skulptur des seligen Winthir von Karl Baur geprägt.

Literatur
 Um mich ist Heimat. Der alte Winthirfriedhof in Neuhausen – ein Stück Münchner Kulturgeschichte, ISBN 3-931231-08-9

Weblinks

Einzelnachweise

Winthirkirche
Munchen Winthirkirche
Winthirkirche
Munchen Winthirkirche
Munchen Winthirkirche
Winthirkirche
Winthirkirche
Kirchengebäude in Europa

Winthirkirche


An Veyretia rupicola in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Leslie Andrew Garay, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Fábio de Barros. An Veyretia rupicola in nahilalakip ha genus nga Veyretia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Veyretia

Veyretia rupicola


Koei (Koei Co.) Japon bilgisayar oyunları yapımcısıdır ve 1978'de kurulmuştur. En çok tarihsel simülasyon oyunlarıyla ve dişi çöpçatanlık oyunlarıyla tanınır.

Şirket ününü tarihsel aksiyon oyunlarıyla, özellikle Dynasty Warriors serisi ile ve Sumurai Warriors serisi ile ünlü olmuştur. Bu oyunlarında üç krallık dönemi yanı sıra Japonya'daki samurayları göz önünde tutmaktadır.

Oyunları

 Dynasty Warriors
 Samurai Warriors
 Nobunaga's Ambition series
 Romance of the Three Kingdoms
 Bladestorm: The Hundred Years' War
 Kessen
 Crimson Sea
 Destrega (PS One)

Japonya merkezli video oyunu şirketleri
1978'de kurulan şirketler
1970'lerde kurulan video oyunu şirketleri
Video oyunu yapım şirketleri

Koei


Das Frente Amplio Progresista (abgekürzt FAP, deutsche Übersetzung: Breite progressive Front) ist eine argentinische Parteienallianz, die im Juni 2011 gegründet wurde. Sie ist dem Mitte-links-Spektrum zuzuordnen und versteht sich als Oppositionsplattform gegenüber dem derzeit (2012) regierenden Frente para la Victoria und dem Partido Justicialista (PJ).

Bei den Präsidentschaftswahlen 2011 erlangte der Kandidat der Allianz Hermes Binner mit 16,8 % den zweiten Platz, allerdings mit weitem Abstand zur Wahlsiegerin Cristina Fernández de Kirchner (FPV/PJ), die die absolute Mehrheit erlangte.

Mitglieder

Die Mitgliedsparteien des FAP haben gemeinsam, dass sie jeweils in bestimmten Regionen des Landes stark vertreten sind, auf nationaler Ebene jedoch kaum Einfluss besitzen.

Generación para un Encuentro Nacional (GEN), sozialdemokratische Abspaltung der UCR in der Provinz Buenos Aires
Movimiento Libres del Sur, demokratisch-sozialistische Partei
Partido Nuevo / Frente Cívico, Regionalpartei aus der Provinz Córdoba
Partido Socialista, traditionelle sozialistische und sozialdemokratische Partei

Geschichte

Der Gründung des FAP vorausgegangen war die Auflösung des Parteienbündnisses Acuerdo Cívico y Social, das 2009 anlässlich der Parlamentswahlen gegründet worden war und die Unión Cívica Radical, das Partido Socialista und die Allianz Coalición Cívica, dem die Coalición Cívica ARI, GEN und Unidad Popular und andere Parteien angehörten, umfasste. Nach dem Austritt der CC-ARI im Jahr 2010 verhandelte die UCR mit den verbliebenen Parteien über eine erneute Allianz, die jedoch Mitte 2011 endgültig scheiterte, als der UCR-Kandidat Ricardo Alfonsín seine Zusammenarbeit mit dem Rechtsperonisten Francisco de Narváez bekanntgab.

Das Partido Socialista, das als einzige auf Provinzebene eine Regierung stellt (Provinz Santa Fe), gab daraufhin am 26. Juni 2011 die Gründung des Frente Amplio Progresista bekannt. Ursprünglich sollte die Allianz auch die in der Stadt Buenos Aires starke Linkspartei Proyecto Sur umfassen. Wegen Differenzen um die Listenplatzierungen trat Proyecto Sur separat zur Wahl 2011 an.

Noch vor der Wahl schlossen sich die Abgeordneten und Senatoren der Mitgliedsparteien zu einem Interbloque (etwa: Fraktionsgemeinschaft) zusammen, weiterhin stieß ein Abgeordneter der Coalición Cívica, Sebastián Cinquerrui, hinzu. Der Block ist seit der Wahl 2011 im Abgeordnetenhaus mit 23 Vertretern die drittstärkste Kraft hinter dem FPV und der UCR.

Einzelnachweise

Parteienkoalition (Argentinien)
Frente Amplio

Frente Amplio Progresista


El escándalo del Palomar o escándalo de la venta de tierras del Palomar comenzó a raíz de una denuncia, efectuada el 16 de mayo de 1940, por el senador Benjamín Villafañe, en relación con una venta de tierras destinadas a la ampliación del Colegio Militar de El Palomar por un intermediario, a precio sobrevaluado a fin de que los beneficios, una vez pagados los verdaderos propietarios, fueran repartidos entre diputados y empleados de la Cámara de Diputados y funcionarios del Ministerio de Guerra de la Nación Argentina. La suma había sido aprobada en el presupuesto del Ministerio de Guerra por el Congreso de la Nación Argentina, previo pago de sumas de dinero a diputados radicales y al presidente de la Cámara de Diputados y de la Comisión de Presupuesto.

Antecedentes
El negociado de El Palomar tiene su origen en hechos anteriores a la presidencia de Roberto Marcelino Ortiz y el ministerio del General de Brigada Carlos D. Márquez. El Ministerio de Guerra decidió comprar 222 hectáreas para agrandar el Colegio Militar de El Palomar y otras dependencias militares. Las propietarias de esas tierras eran las hermanas Pereyra Iraola de Herrera Vegas que se la ofrecen en venta al Ejército Argentino a $ 1 el metro cuadrado. Pero el 26 de noviembre de 1936, la Dirección General de Ingenieros tasa esas tierras en $ 0,20 la unidad métrica por "ser terrenos anegadizos y de poca calidad", cancelándose la operación de compra.

Un intermediario, Néstor Luis Casás, se ofreció a las propietarias a vender las tierras al Ministerio por un valor de $ 0,65 en favor de ellas, con una diferencia en su favor. Aceptada la oferta, el 22 de diciembre de 1937 las hermanas María Antonia y María Luisa Pereyra Iraola de Herreras Vegas, firmaron una opción de compra-venta por ese precio. Ese mismo día, por intermedio de su apoderado Jacinto Baldassarre Torres, Casás ofreció en venta las tierras a la Comisión de Presupuesto de la Cámara de Diputados de la Nación Argentina, al precio de $ 1,10 el metro cuadrado. El 31 de diciembre de 1938, dicha Comisión incluyó en el presupuesto para 1938 una partida destinada a la compra de esas tierras a un valor autorizado de $ 1,10 por unidad métrica. El 11 de enero de 1939 el ministro Márquez solicita al Presidente la firma del decreto 21.683/38 de autorización de compra "a un precio no mayor de $ 1,10 (pesos uno con 10/100) el metro cuadrado a quien resulte propietario de las mismas", pese a la anterior tasación de la Dirección General de Ingenieros.

La venta se hace de este modo: el Banco Nación de La Plata levantó una hipoteca de $ 723.000 que gravaba el terreno; se firmó una primera escritura de venta por $ 1 447 906 pesos entre las propietarias y el intermediario; y una segunda escritura de venta por un monto de $ 2 450 303, entre Casás y el Ministerio de Guerra de la Nación. Sin embargo, el orden de los pagos efectuados fue en sentido inverso: el ministerio pagó en títulos al intermediario, este entregó parte de los títulos a los propietarias por el valor acordado entre ellos y estas últimas levantaron la hipoteca.

La suscripción de las tres escrituras, efectuadas en el mismo banco, no merecieron la observación del representante del Ministerio de Guerra, ni de parte del Escribano del Banco, ni del Escribano Mayor del Gobierno, ni del presidente de la Contaduría General de la Nación Argentina. La diferencia por $ 1.002.397 se distribuyó de la siguiente manera: una parte quedó en poder de Casás, que vende por su cuenta, el resto se repartió entre parlamentarios, funcionarios administrativos de mediano rango y personas con nombres supuestos.

El conservador Juan G. Kaiser, presidente de la Cámara de Diputados de la Nación Argentina que gestionó la autorización presupuestaria para comprar a $ 1,10, se benefició con $ 126.925,18; el conservador Gregorio R. Godoy, presidente de la Comisión de Presupuesto y Hacienda que hizo aprobara la autorización, con $ 177.000 en títulos del Tesoro y $ 140.689,26 en efectivo; el diputado radical Miguel Á. Aguirre Zabala, aceptó un soborno de $ 25.373,85; y otros dos diputados, el radical Guillermo Bertotto y  el antipersonalista Víctor Juan Guillot (quien se suicidaría como consecuencia del escándalo), cobraron títulos del Tesoro que, vendidos significaban $ 12.612,48 para cada uno.

La denuncia y las motivaciones políticas
Esta denuncia fue formulada en la sesión del 16 de mayo de 1940 por el senador Benjamín Villafañe y descubierta por el ex gobernador de Buenos Aires, Manuel Fresco tras la intervención decretada por Ortiz a su gobierno, puso la operación en conocimiento del periodista José Luis Torres, exministro del gobernador Nougués en Tucumán, que denunció los hechos en la revista semanario "Ahora" y entregó la información al senador jujeño.

La denuncia ponía en tela de juicio la política moralizadora de Ortiz, pues este había firmado el decreto autorizando concretar la operación de compra de las tierras a petición del Ministro de Guerra, el general Carlos D. Márquez. Villafañe la llamó "algo que no se puede menos que calificar de horroroso" y pidió una comisión investigadora. Se formó entonces la Comisión Investigadora de la Compra de Tierras en El Palomar, integrada por los senadores Gilberto Suárez Lago, Héctor González Iramain y Alfredo Palacios. El 8 de agosto de 1940 la Comisión, presidida por Palacios, publicó sus conclusiones. Acusaba de mal desempeño de sus funciones al ministro Carlos D. Márquez, para quien solicitaban un proceso de juicio político, y al titular de la Contaduría General de la Nación, Mario Argentino de Tezanos Pinto; haciendo responsables por cohecho a los diputados involucrados, para quienes solicitaba la exclusión del cuerpo, y solicitando el sometimiento del resto de los intervinientes ante la justicia ordinaria.

La defensa de Márquez fue débil: la tasación fue durante el ministerio de Pertiné y los terrenos resultaban imprescindibles para ampliar el Colegio Militar. Además, él nada tuvo que ver en la fijación del precio. Pese al apoyo de los senadores radicales, el informe fue aprobado y pasó a Diputados para que se promoviese el juicio político al ministro y la exclusión de los legisladores implicados. Hubo manifestaciones callejeras —organizadas por el radicalismo— de apoyo al presidente Ortiz y al ministro Márquez, en "defensa de la democracia". Se produjeron altercados con los grupos nacionalistas.

La renuncia de Ortiz
El 22 de agosto de 1940 el editorial del diario La Prensa reclamaba la renuncia del gabinete tras el escándalo. La investigación Senatorial motivó la renuncia del presidente de la Nación, Roberto M. Ortiz, ese mismo día, al sentirse afectado políticamente por los resultados de la misma. Pensó en hacerla indeclinable, pero fue persuadido de ello por quienes —el expresidente Agustín P. Justo entre ellos— le advirtieron sobre un supuesto golpe de Estado que darían el ministro Márquez y los suyos si Ramón Castillo quedaba como presidente titular. Si "el país" confiaba en la inocencia del mandatario, rechazaría por unanimidad su dimisión.

El texto de la renuncia rechazaba las imputaciones y defendía al ministro de Guerra: "Nadie, que no sea un malvado, podría insinuar siquiera que yo haya encubierto o facilitado la venalidad en ningún momento de mi ya larga vida política y de funcionario, concepto en que incluyó al dignísimo general don Carlos D. Márquez. Protesto y no acepto la intención de vincularme a esta menguada confabulación de intereses, que repudio y condeno..."

La defensa no convencía del todo, porque si Ortiz y Márquez no habían sido partícipes del negociado, lo habían facilitado por negligencia o tolerancia. Publicado el texto en los vespertinos, se produjo una viva inquietud entre los oficiales adictos a Márquez, considerándose seriamente la posibilidad de desplazar a Castillo. Motivó más agitación una visita hecha por el general Accame al vicepresidente, se pensó que ese jefe ocuparía el Ministerio de Guerra para desmontar el aparato militar de Márquez. Las cosas se aquietaron al saberse que el Ministerio había quedado —interinamente— a cargo del almirante Scasso, quien aclaró en un radiograma que no se proponía remover los nombramientos de Márquez.

El Congreso de la Nación Argentina, en asamblea legislativa del 24 de agosto, rechazó la renuncia por 170 votos a 1. El único voto en contra perteneció al Senador Matías Sánchez Sorondo, quien acusó a Ortiz de "incapacidad constitucional".

En 1945, los legisladores involucrados fueron condenados a penas de entre 5 y 6 años de prisión, pero ya se habían fugado al Uruguay. Baldasarre Torres y Casás terminaron presos. En 1947 el presidente Juan Perón indultaría a algunos de ellos. En cuanto a las tierras (que eran inundables), el Ejército las arrendó para la instalación de un tambo.

Las maniobras de Justo entre bambalinas
Detrás del escenario se movía, nuevamente, la figura del general Agustín P. Justo. Estaba interiorizado del asunto antes del informe de la comisión del Senado y —presumiblemente— habría ofrecido a Márquez detener el escándalo a cambio de su renuncia. El ministro de Guerra, confiando en sus apoyos políticos y militares, no aceptó. Justo deseaba volver a la presidencia en 1944 y para ello requería el apoyo del radicalismo a cambio de la eliminación del fraude.

Sin embargo, Roberto M. Ortiz le quitaba esa posibilidad, se entregaba incondicionalmente a los radicales. Además, Márquez compartía esas ambiciones presidenciales, por eso había reorganizado el ejército a su medida y tenía buenas posibilidades de ser candidato radical. El único juego posible para Justo consistiría en frenar el golpe de Márquez, obtener la renuncia del gabinete e influir en la reorganización que hiciera Ramón Castillo. El escándalo debería pasar sin mayor deterioro para el presidente y el ministro de Guerra y la investigación no se profundizaría. Se movió con habilidad, logrando que la renuncia de Ortiz no fuera "indeclinable". Consiguió que fuera rechazada en forma casi unánime, demostrando a los conservadores que —para evitar un golpe militar— era mejor que siguiera Ortiz desde la residencia, mientras Castillo gobernaba interinamente con gabinete propio. Los radicales, por supuesto, votaron por el rechazo a fin de sostener la política oficial de cancelación del fraude.

Referencias

 Rosa, José M.: "Historia Argentina", Vol. XII, Buenos Aires, Oriente, 1974.
 López, Ignacio A.: "La república del fraude y su crisis. Política y poder en tiempos de Roberto M. Ortiz y Ramón S. Castillo (Argentina, 1938-1943)", Rosario, Prohistoria, 2018.

Argentina en 1940
Escándalos políticos en Argentina
Política en 1940
Corrupción en Argentina

Escándalo del Palomar


HMS Athene was a Royal Navy aircraft transport. She was a merchant conversion, requisitioned by the Navy during the Second World War and returned after its end. She is the only ship of the Royal Navy to be named after the Greek goddess Athene. She was broken up in 1963.

Career
She was originally built as the  Clan Brodie, for the Clan Line at the yards of the Greenock & Grangemouth Dockyard Company Greenock, Scotland. The Navy requisitioned her and she was launched on 1 October 1940 as the aircraft transport HMS Athene.

Athene received a single catapult,  and operated as a seaplane carrier in the South Atlantic over 1942/43.

In June 1943 Athene departed from San Diego bound for Pearl Harbor under escort by the Barnegat Class seaplane tender USS Chincoteague (AVP-24)

In 1946 the Navy returned her to Clan Line. She was reconverted for merchant service and served until 1963, when she was sold for scrap. She arrived in Hong Kong for breaking up on 19 July 1963.

See also

Notes

References

HMS Athene at Clydebuilt.net
The wartime services of the Cameron class

1940 ships
Cameron-class steamships
Ships built on the River Clyde
Auxiliary ships of the Royal Navy

HMS Athene


Lincolntunnelen er en 2,4 km lang samling af tre tunneler under Hudson River i New York City. Den forbinder Weehawken i New Jersey med Midtown Manhattan og blev tegnet af norskfødte Ole Singstad; den er opkaldt efter præsident Abraham Lincoln. Den første af de tre tunneler, den midterste, blev taget i brug i 1937, den nordligste i 1945, mens den sydligste af tunnelerne åbnede i 1957. Der passerer dagligt omkring 120.000 køretøjer gennem Lincolntunnelen, der er én af to tunneler under floden; den anden er Hollandtunnelen.

Tunneler i USA

Lincolntunnelen


Joaquim Sapinho (* 1964 in Sabugal) ist ein portugiesischer Filmregisseur und -produzent.

Werdegang
Mit 16 ging Sapinho allein nach Lissabon, wo er oft die Cinemateca Portuguesa frequentierte und in der Folge Film studierte. Er ist heute Dozent für Regie an der Theater- und Filmhochschule in Lissabon, der ESTC (Escola Superior de Teatro e Cinema), an der er einst Student war.

Um seinen Wunsch, Filme zu machen, in die Realität umsetzen zu können, gründe er die Produktionsfirma Rosa Filmes. Sein erster Film, Corte de Cabelo ("Haarschnitt"), hatte seine Premiere beim 48. Filmfestival von Locarno. Er wurde ein Publikumserfolg (unter den 25 meistgesehenen portugiesischen Filmen seit 1974) und erhielt gleichzeitig eine Reihe Preise (in Genf, Angers, Chicago, Spanien und den USA).

Auch sein nächster Spielfilm, A Mulher Polícia gewann eine Reihe internationaler Preise (Kuba, Spanien und Italien) und bekam sehr gute Kritiken, konnte aber den Erfolg an der Kinokasse nicht wiederholen. War sein Debüt noch ein Film mit Tempo und einer Mischung aus Humor, Sex und Nachdenklichkeit, so war sein zweiter Film ernst und atmosphärisch dichter.

Seine eindringliche Dokumentation über Bosnien nach dem Krieg, Diários da Bósnia ("Bosnische Tagebücher"), hatte Premiere auf dem Pusan International Film Festival in Südkorea, erhielt positive Kritiken im In- und Ausland (Público, Variety) und war der erste portugiesische Dokumentarfilm, der landesweit in den Verleih kam und in den Multiplex-Kinos der Lusomundo gezeigt wurde.

Sein Film Deste Lado da Ressurreição ("Diesseits der Auferstehung") lief auf verschiedenen Festivals, etwa dem São Paulo International Film Festival oder dem Toronto International Film Festival (TIFF), wo er Premiere hatte.

Filmografie
 1995: Corte de Cabelo (Haarschnitt)
 1999: Glória (Drehbuch; Regie: Manuela Viegas)
 2003: A Mulher Polícia (Die Polizeifrau)
 2005: Diários da Bósnia (Bosnische Tagebücher) Doku.
 2011: Deste Lado da Ressurreição (Diesseits der Auferstehung)
 2019: Liberté

Weblinks
 Website der Rosa Filmes (portugiesisch, englisch)

Einzelnachweise

Filmregisseur
Drehbuchautor
Filmeditor
Portugiese
Geboren 1964
Mann

Joaquim Sapinho


كارلهاينز فورستر  ، من مواليد 25 يوليو 1958 ، لاعب كرة قدم ألماني سابق.

لعب مع منتخب ألمانيا لكرة القدم.

مسيرته الكروية
لعب كارلهاينز فورستر خلال مسيرته الاحترافية مع ناديين في خمسة عشر موسمًا وسجل خلالها 28 هدفًا ضمن 414 مباراة. حيث فاز في موسم واحد بالكأس وفي ثلاثة مواسم بالدوري.

خاض كارلهاينز فورستر مسيرته مع نادي شتوتغارت في موسم 1975–76 ليلعب معه أحد عشر موسمًا، مشاركًا في 311 مباراة سجل خلالها 22 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي أولمبيك مارسيليا في موسم 1986–87 ليلعب معه أربعة مواسم، حيث شارك في 103 مباراة سجل خلالها 6 أهداف.

مراجع

روابط خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون غربيون مغتربون
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون ألمان مغتربون في فرنسا
رياضيون ألمانيون غربيون مغتربون في فرنسا
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الألماني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو أولمبيك مارسيليا
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1980
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1984
لاعبو شتوتغارت
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كأس العالم 1986
لاعبو كرة قدم ألمان
لاعبو كرة قدم ألمانيون غربيون
لاعبو كرة قدم ألمانيون غربيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون
لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون غربيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم مغتربون ألمان
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم من بادن-فورتمبيرغ
لاعبو منتخب ألمانيا بي لكرة القدم
لاعبو منتخب ألمانيا لكرة القدم
لاعبو نادي شتوتغارت
لاعبون فائزون ببطولة أمم أوروبا
مدافعو كرة قدم رجالية
فورستر
مواليد في موسباخ

كارلهاينز فورستر


محمد الكغاط، (1942 - 2001) كان يعمل كمخرج وكمؤلف مغربي، له العديد من الأعمال المسرحية.

مسيرته
ولد سنة 1942 بمدينة فاس. حصل على دبلوم اللغة العربية سنة 1965. تابع دراسته العليا بكلية الآداب والعلوم الإنسانية بفاس حيث حصل على الإجازة في الأدب العربي سنة 1968، وحصل أيضا على دبلوم الدراسات العليا سنة 1984 ثم على دكتوراه الدولة سنة 1993. اشتغل أستاذا جامعيا بنفس الكلية إلى أن توفي سنة 2001.

وقد كان محمد الكغاط منضما إلى اتحاد كتاب المغرب سنة 1976.توزع إنتاجه بين الكتابة والإخراج المسرحيين، الترجمة والدراسة الأدبية. ونشر كتاباته بعدة صحف ومجلات: العلم، الاتحاد الاشتراكي، الفنون، خطوة، آفاق، الفصول الأربعة (ليبيا).

الأعمال المنشورة
 بنية التأليف المسرحي بالمغرب من البداية إلى الثمانينات، الدار البيضاء، دار الثقافة، 1986.
 المرتجلة الجديدة ومرتجلة فاس، مشروعا عرضين مسرحيين، الدار البيضاء، مطبعة سبو، 1991.
أساطير معاصرة وبشار الخير: مسرحيتان، فاس، منشورات كلية الآداب ظهر المهراز، 1993.

ترجم محمد الكغاط مؤلفا لعبد الكبير الخطيبي:

 النبي المقنع/ع.الخطيبي، ترجمة محمد الكغاط.الكويت، وزارة الإعلام، 1993.
مدينة بلا مسرح
مرتجلة قاس
أبو الهول الجديد

بالإضافة إلى هذه الأعمال، ألف محمد الكغاط مجموعة من النصوص المسرحية التي قام بإخراجها بنفسه.

مراجع

كتاب دراما ومسرح
كتاب في القرن 20
كتاب مسرحيون في القرن 20
كتاب مسرحيون مغاربة
كتاب مغاربة
كتاب وكاتبات مغاربة
مخرجون مغاربة
ممثلو أفلام مغاربة
ممثلو تلفزيون مغاربة
ممثلون مغاربة في القرن 20
ممثلون مغاربة في القرن 21
ممثلون وممثلات مغاربة
مواليد 1942
وفيات 2001

محمد الكغاط


Michael Stanley Dukakis (f. 3. nóvember 1933) er bandarískur stjórnmálamaður úr Demókrataflokknum sem var fylkisstjóri Massachusetts á tveimur tímabilum, frá 1975 til 1979 og frá 1983 til 1991. Dukakis var frambjóðandi Demókrata í bandarísku forsetakosningunum 1988 en tapaði þar gegn George Bush, frambjóðanda Repúblikana.

Uppvöxtur og menntun
Michael Dukakis fæddist árið 1933 í Brookline á stórborgarsvæði Boston í Massachusetts. Báðir foreldrar hans voru grískir innflytjendur. Faðir hans hafði flust fimmtán ára gamall til Bandaríkjanna frá grísku þorpi í Tyrklandi árið 1912 og kunni þá enga ensku. Þrátt fyrir að koma bláfátækur til Bandaríkjanna hlaut faðir Dukakis inngöngu í læknadeild Harvard-háskóla og varð síðar vel stæður heimilislæknir. Móðir Michaels Dukakis flutti til Bandaríkjanna árið 1913 og var fyrst grískættaðra kvenna í Haverhill í Massachusetts sem tók háskólapróf.

Dukakis ólst upp á vel stæðu millistéttarheimili í Brookline. Hann var góður námsmaður og var virkur í skátahreyfingunni á unga aldri. Hann var álitinn leiðtogi meðal vina sinna en var þó ekki vinsæll í skóla sínum þar sem helstu klíkurnar voru í kringum nemendur af írskum ættum og gyðingaættum.

Að loknu grunnnámi gekk Dukakis í Swarthmore-háskóla og útskrifaðist síðan með lagagráðu úr Harvard-háskóla með hæstu ágætiseinkunn. Þess á milli gegndi hann þjónustu í bandaríska hernum í Kóreu, þar sem hann lærði kóresku. Árið 1963 kvæntist Dukakis Kitty Dickson, sem var fráskilin og af gyðingaættum. Fyrri kærasta Dukakis, Sandy Choen, hafði kynnt þau hvort fyrir öðru. Hjónin eignuðust tvær dætur saman, auk þess sem Dukakis ættleiddi son Kitty úr fyrra hjónabandinu.

Stjórnmálaferill
Dukakis hóf þátttöku í stjórnmálum að loknu lagaprófi, fyrst með kjöri í borgarstjórn Brookline árið 1959. Hann var síðan árið 1964 kjörinn á fylkisþing Massachusetts og bauð sig tvisvar fram í embætti saksóknara fylkisins, árin 1966 og 1970, en án árangurs. Árið 1974 bauð Dukakis sig fram til embættis fylkisstjóra Massachusetts og náði kjöri. Bandaríkin voru á þessum tíma enn að jafna sig á Watergate-hneykslinu og heiðarleiki Dukakis féll því vel í kramið hjá kjósendum þrátt fyrir að stefna hans varðandi kynþáttajafnrétti í skólum þætti óljós.

Fyrsta kjörtímabil Dukakis sem fylkisstjóra þótti ekki farsælt. Dukakis neitaði að vinna með spilltri flokksklíku Demókrata í Boston sem vön var að ráða mestu um mál fylkisins og bakaði sér því óvild flokkssystkina sinna. Hann erfði jafnframt mikinn tekjuhalla frá fyrri stjórn Massachusetts en var tregur til að hækka skatta til að koma fjármálum stjórnarinnar í lag. Dukakis fékk orð á sig fyrir að vera ósveigjanlegur, hrokafullur og ótraustverðugur og varð því óvinsæll meðal þingmanna fylkisins. Svo fór að Demókratar endurútnefndu Dukakis ekki sem frambjóðanda sinn í næstu kosningum og fylkisstjóratíð hans lauk því árið 1979.

Dukakis vann næstu árin fyrir sér sem prófessor í stjórnmálafræði við Harvard-háskóla. Þar tamdi hann sér betri umgengnishætti og þegar hann ákvað að gefa aftur kost á sér í embætti fylkisstjóra árið 1982 sagðist hann hafa lært lexíu af ósigri sínum. Eftirmaður Dukakis sem fylkisstjóri, Edward J. King, var viðriðinn mörg spillingarmál og því tókst Dukakis að vinna sér stuðning Demókrata á ný og sigra King í forvali flokksins fyrir kosningarnar. Þetta leiddi til þess að Dukakis sneri aftur á fylkisstjórastól í janúar 1983.

Seinni stjórnartíð Dukakis í Massachusetts gekk mun betur en sú fyrri. Efnahagur fylkisins stóð í blóma á þessum tíma og Dukakis var duglegur að benda á að undir hans stjórn hefði "efnahagsundur" átt sér stað í Massachusetts. Andstæðingar Dukakis töldu efnahagsfarsældina þó ekki vera honum að þakka og vændu hann jafnvel um að hafa stuðlað að brottflutningi fyrirtækja frá fylkinu. Dukakis varð engu að síður vinsæll fylkisstjóri og náði endurkjöri með yfirburðum árið 1986.

Forsetakosningarnar 1988

Árið 1987 gaf Dukakis kost á sér í forvali Demókrataflokksins til að verða frambjóðandi flokksins í forsetakosningunum næsta ár. Meðal keppinauta hans um tilnefninguna voru stjórnmálamenn á borð við Jesse Jackson, Al Gore og Joe Biden. Dukakis þótti njóta góðs af störfum kosningastjóra síns, Johns Sasso, sem tókst að safna verulegum fjármunum í kosningasjóð Dukakis og tryggði honum stuðning öflugustu landssamtaka flokksins. Dukakis rak Sasso hins vegar eftir að Sasso dreifði myndbandsspólu þar sem ráðist var að Joe Biden fyrir að stela orðrétt hlutum úr einni ræðu sinni úr ræðu eftir breska stjórnmálamanninn Neil Kinnock.

Dukakis vann forval Demókrata að endingu og valdi Lloyd Bentsen, öldungadeildarþingmann frá Texas, sem varaforsetaefni sitt í kosningunum. Mótframbjóðandi Dukakis úr Repúblikanaflokknum var sitjandi varaforseti Bandaríkjanna, George Bush. Í kosningunum kom Dukakis fram sem andstæðingur dauðarefsinga og stuðningsmaður frjálsra þungunarrofa. Hann gagnrýndi geimvarnaáætlun Ronalds Reagan forseta og mælti með lægri útgjöldum til hernaðarmála, minni hernaðarafskiptum erlendis og markvissari tilraunum til að framfylgja kjarnorkusamningum Bandaríkjanna við Sovétríkin. Hann lofaði jafnframt bættri umhverfisvernd, harðari baráttu gegn eiturlyfjum og alnæmi og bættri læknisþjónustu.

Kosningabaráttan milli Dukakis og Bush þótti einkennast af skítkasti og ómálefnalegri umræðu og var eitt alræmdasta dæmið um það Willie Horton-auglýsingin svokallaða, sem var hugarsmíð kosningastjóra Bush, Lee Atwater. Í auglýsingunni var sagt frá dæmdum morðingja í Massachusetts, Willie Horton, sem hafði fengið helgarorlof úr fangelsi og hafði þá nauðgað hvítri konu. Í auglýsingunni var skuldinni skellt á Dukakis þar sem hann hafði sem fylkisstjóri samþykkt lög sem heimiluðu tilteknum föngum að fá helgarorlof. Málið varð að einu helsta umræðuefni kosningabaráttunnar og stuðlaði að því að Dukakis bað fylgishrun, en hann hafði um skeið haft forskot á Bush í skoðanakönnunum. Þar sem Willie Horton var blökkumaður var gjarnan bent á auglýsinguna sem dæmi um hundaflautustjórnmál þar sem alið var á kynþáttahyggju.

Í kosningunum var einnig gert mál úr því að eiginkona Dukakis, Kitty, hafði verið háð amfetamínpillum í 26 ár. Kitty sagði að eiginmaður hennar hefði ekki vitað af þessu fyrr en árið 1974 og að hún hefði hafið meðferð gegn neyslunni árið 1982. Dukakis hélt því fram að hann hefði staðið í þeirri trú að hún væri hætt í millitíðinni en andstæðingar hans töldu þetta ekki trúverðugt.

Eitt alvarlegasta feilspor Dukakis í kosningabaráttunni varð þegar hann reyndi að bregðast við gagnrýni Bush um að hann væri reynslulaus í utanríkis- og hernaðarmálum og illa í stakk búinn til að leiða Bandaríkin í kalda stríðinu. Dukakis lét taka af sér myndir í herstöð í Michigan þar sem hann sat við stjórn skriðdreka. Myndirnar urðu hins vegar aðhlátursefni þar sem Dukakis var með of lítinn hjálm á höfði og þótti minna meira á dreng með leikföng en mögulegan leiðtoga Bandaríkjahers. Kosningateymi Bush gerði sér mat úr myndunum af Dukakis í skriðdrekanum og minnti kjósendur á að hann hefði mælt gegn auknum fjárframlögum til hersins.

Í kosningunum í nóvember 1988 bað Dukakis afgerandi ósigur gegn Bush, sem hlaut 426 kjörmenn gegn 111 sem Dukakis hlaut. Gengi Dukakis í kosningunum var engu að síður talsvert betra en frambjóðenda Demókrata í síðustu tveimur forsetakosningum á undan.

Tilvísanir

Demókratar
Frambjóðendur til embættis forseta Bandaríkjanna 1988
Fylkisstjórar Massachusetts

Michael Dukakis


Pritzker Mimarlık Ödülü, Hyatt Vakfı tarafından 1979'dan beri her sene verilen bir mimarlık ödülü olup yeteneği, önsezileri ve sorumluluk bilinciyle, topluma ve mimarlığa anlamlı katkılar sağlayan mimarları onurlandırma amacı taşır.

Hyatt Vakfı 1979 yılında Jay A. Pritzker ve eşi Cindy Pritzker tarafından Pritzker Mimarlık Ödülleri'ni vermek için kuruldu ve de finansmanı hâlen Pritzker ailesi tarafından sağlanmaktadır. Milliyet, ırk, köken veya ideoloji ayrımı yapılmaksızın verilen ödül 100.000 Amerikan Doları ve 1987 yılından beri üzerine Latince: Firmitas, Utilitas, Venustas (Türkçe: Sağlamlık, İşe Yararlık, Zariflik) yazılmış bir bronz madalyadır. Bu  madalyanın ilham kaynağı Vitruvius'dur. 1987  yılına kadar da Henry Moore tarafından tasarlanmış heykeller, para ödülüne ek olarak, verilmekteydi.

2006 yılında ödülü kazanan ünlü Brezilyalı mimar Paulo Mendes da Rocha'nın ödülü ilk defa Türkiye'de bir törenle 30 Mayıs 2006 tarihinde Dolmabahçe Sarayı'nda verilmiştir. Prizker Vakfı adına konuşan Thomas Pritzker, her sene farklı bir ülkede ödül töreninin düzenlenmesini tercih ettiklerini belirterek 2006 yılında Türkiye'nin ve Dolmabahçe Sarayı'nın seçilme nedenini "Yüzyıllardır doğu ve batı kültürlerinin kavşak noktasında yer alan bu coğrafyada mimariye karşı olan farkındalığı artırmak" olarak özetledi.

2020 itibarıyla hâlen ödül komisyonu başkanı olan Martha Thorne, gerek bu ödülü geçmişte kazanan mimarlardan gerekse "mimarlık sektoründe tecrübeli ve ilgili" akademisyenler, eleştirmenler ve diğerlerinden aday göstermelerini beklediklerini belirtir. Ayrıca "her sene 1 Kasım'a kadar, ülkesinde lisanslı herhangi bir mimar da kişisel tavsiyesini komisyona bildirebilir. Her sene oluşturulan jüri "mimarlık, iş dünyası, eğitim, basın ve kültür alanlarında tanınmış" beş ila dokuz uzmandan oluşur. Bu üyeler o seneki ödülün sahibini ilkbaharın başında seçer. Mimarlık dünyasının bir nevi Nobel'i sayılan ve en prestijli ödülü olarak kabul edilen Pritzker Mimarlık Ödülü için bugüne kadar 47 ülkeden, 500'den fazla kişi veya oluşum bu ödül için adaylar önerdi.

Bu ödülün ilk sahibi olan Philip Johnson'a ödülü takdim edilirken "50 yıllık tasarım yeteneğinin ve enerjisinin sayısız müze, tiyatro, kütüphane, müstakil ev, bahçe ve ofis yapılarında hayat kazandığı" belirtilmiştir. Ödülü 2004 yılında kazanan Zaha Hadid, bu ödülü kazanan ilk kadın mimardır. Ryue Nishizawa 44 yaşında bu ödülü kazanan en genç mimardır, Frei Otto ise 89 yaşında bu ödülü kazanan en yaşlı mimardır.

Pritzker Ödülü tarihinde geniş çaplı tartışmalara da neden oldu. 1991 yılında ödülün Robert Venturi'ye verilip ortağı Denise Scott Brown'a verilmemiş olması, meslekteki cinsiyet eşitsizliğine işaret edilerek tepki topladı. Pritzker komitesi, ödülün yalnız kişilere verildiğini açıklayarak kararlarını savunmuşsa da, sonraki yıllarda bu kararını değiştirerek ödülü kurucu ortaklara birlikte vermeye başladı. İlk olarak 2001 yılında ödül Jacques Herzog ve Pierre de Meuron'a birlikte verildi, 2010 yılında da ortaklar Kazuyo Sejima ve Ryue Nishizawa birlikte ödüllendirildi. Bu gelişmeler üzerine, ödülün Denise Scott Brown'a da verilip haksızlığın telafi edilmesi talebiyle 2013 yılında başlatılan uluslararası bir imza kampanyasıyla 9 binin üzerinde imza toplandı, fakat Pritzker komitesi geçmiş yıllara yönelik ödül verilemeyeceğini açıklayarak talepleri reddetti. Bu karar üzerine Denise Scott Brown, "bana bir ödül değil, bir ödül seremonisi borçları var" cevabını verdi. Pritzker tarihinde ödül yalnız beş kadın mimara, Zaha Hadid, Kazuyo Sejima, Carme Pigem, Yvonne Farrell ve Shelley McNamara'ya verilmiştir.

Ödülü kazananlar

Notlar
  Kevin Roche İrlanda'da doğmuştur.
  I. M. Pei Çin'de doğmuştur.
  Frank Gehry Kanada'da doğmuştur.
  Zaha Hadid Irak'da doğmuştur.

Dipnotlar

Ayrıca bakınız
 Mimarlık ödülleri listesi

Dış bağlantılar
 Pritzker Mimarlık Ödülü Resmî İnternet Sayfası

Pritzker Mimarlık Ödülü


Calumma roaloko est une espèce de reptiles de la famille des Chamaeleonidae.

Répartition

Endémique de Madagascar, ce caméléon s'observe dans la région de Alaotra-Mangoro.

Description
Cette espèce est ovipare.

Publication originale

Liens externes

Références

Saurien (nom scientifique)
Chamaeleonidae
Faune endémique de Madagascar

Calumma roaloko


Þúsund og einn dagur er sagnasafn með persneskum, tyrkneskum, indverskum og kínverskum sögum, tekið saman af franska austurlandafræðingnum François Pétis de la Croix, að sögn eftir tilsögn frá dervisja að nafni Moclés í Isfahan. Ólíklegt er talið að sagnirnar hafi komið frá honum. Ein helsta fyrirmynd þess er sagnasafn á arabísku, Al-Faraj ba'd al-Shidda, sem var vinsælt á þeim tíma, en sögurnar koma líka úr ýmsum öðrum áttum. Safnið kom út á frönsku í fimm bindum frá 1710 til 1712. Fyrirmyndin var arabíska sagnasafnið Þúsund og ein nótt sem Antoine Galland gaf út á frönsku nokkrum árum fyrr. Líkt og í Þúsund og einni nótt eru sögurnar í Þúsund og einum degi sagðar með rammafrásögn. Bók de la Croix varð mjög vinsæl í Evrópu og var þýdd á fjölda tungumála.

Þjóðsögur
Franskar bókmenntir
18. öldin

Þúsund og einn dagur


Lari la live! es el primer álbum en vivo de Dorso.

Lista de temas
1. Vampire of the Night
2. Nasty Ritual
3. Abducción
4. Críptica Visión
5. La Mansión del Dr. Mortis
6. Alquimia y Búsqueda
7. Hidra
8. Horrible Sacrifice
9. El Espanto Surge de la Tumba
10. Chupacabras
11. Deadly Pajarraco
12. Expelido del Vientre
13. Disco Blood

Line-up
Rodrigo Cuadra – Voz, bajo
Álvaro Soms – Guitarra
Marcelo Naves – Batería

Álbumes de Chile de 2002
Álbumes en vivo de 2002

Lari la live!


Georges Parent peut désigner :
 Georges Parent (1849-1972), avocat et homme politique canadien ;
 Georges Parent (1885-1918), coureur cycliste français ;
 Georges Henri Parent (1937-2014), botaniste belge.

Georges Parent