Clara Lisette Möller-Coburg, geborene Möller, verheiratete Ehmcke, (* 10. April 1869 in Coburg; † 30. September 1918 in München) war eine deutsche Kunstgewerblerin und Grafikerin, die den Namen ihrer Geburtsstadt ihrem Künstlernamen hinzufügte.

Leben und Wirken
Möller-Coburg war die Tochter des Oberlehrers Johannes Möller und dessen Ehefrau Susann(e)a Margareta Möller, geb. Flinzberg. Nachdem sie beim Vater Zeichenunterricht erhielt und mit 15 Jahren die Schule beendete, bildete sie sich unter anderem durch das Kopieren von Gemälden weiter. Möller finanzierte sich durch die Erteilung von Zeichenunterricht. Sie studierte in den späten 1890er Jahren zuerst im privaten Atelier von Sophie Hormann in München Malerei und danach an der sogenannten Damenakademie des Münchner Künstlerinnenvereins. Zu dieser Zeit kehrte sie immer wieder nach Coburg zurück, um mit Mal- und Zeichenunterricht Geld zu verdienen. 1900 und 1901 war sie nach dem Wechsel zum Kunstgewerbe Schülerin von Fritz Hegenbart und Maximilian Dasio und reiste 1901 gemeinsam mit der Dichterin Margarete Susman, die damals Kunstgewerbe studierte, und zwei weiteren  Künstlerinnen zu Studienzwecken nach Italien. Sie baute sich in München ein künstlerisch-intellektuelles Netzwerk auf und freundete sich mit Gertrud Kleinhempel, Antonia Ritzerow, Viktoria Zimmermann, Edith von Herzer und Else Oppler an.

Auf der Suche nach weiteren gestalterischen Impulsen schwankte Möller-Coburg zwischen Josef Hoffmann in Wien und Henry van de Velde in Berlin. Am Schluss stellte sie sich gemeinsam mit Margarethe (auch Margarete) Hausberg bei der Steglitzer Werkstatt in Berlin vor, die sich bewusst vom Jugendstil absetzte und Alternativen zu der akademischen Lehre an der Berliner Kunstgewerbeschule bot. Möller-Coburg war anschließend von 1902 bis 1904 nicht nur Schülerin, sondern von Beginn an Mitarbeiterin der renommierten Steglitzer Werkstatt Berlin:
Ihre aus der Folklore und Spielzeugwelt kommende Bildform hebt sich deutlich von anderen Arbeiten der Steglitzer Werkstatt ab und ist unverkennbar in der Eigenart.

In der Steglitzer Werkstatt entwarf Möller-Coburg Werbe- und Gebrauchsgrafik für die Firma Syndetikon von Otto Ring, dem Hauptauftraggeber sowie Buchschmuck und Exlibris. Sie initiierte aus eigenen Mitteln eine Stickerei- und Modeabteilung, die Reformkleider protegierte und unterrichtete Maschinenstickerei. 1903 schrieb das Bayerische Gewerbemuseum Nürnberg einen Spielzeugwettbewerb aus, an dem sie sich beteiligte.

Am Ende ihrer Zeit in der Steglitzer Werkstatt bewarb sich Möller-Coburg auf eigene Initiative in Krefeld, Düsseldorf und Magdeburg. Sie bekam den Auftrag, an der Kunstgewerbe- und Handwerkerschule Magdeburg eine Stickereiabteilung aufzubauen. Dem Stellenantritt gingen längere Verhandlungen voraus, die ihren Anteil am Aufbau des geplanten Fachbereichs verdeutlichen. Neben technischer Erfahrung brachte Möller-Coburg auch die geeigneten Maschinen mit nach Magdeburg und baute von April 1904 bis Februar 1905 die Textilklasse auf. Von 1904 bis 1905 war Clara Möller auch Lehrerin für Entwurf und Ausführung von Textilarbeiten an der Kunstgewerbe- und Handwerkerschule Magdeburg, nachdem ihr zuerst eine weitere Lehrkraft an die Seite gestellt werden sollte. Die Leitung der Textilklasse wurde von Ferdinand Nigg übernommen. 1905 heiratete sie den Grafiker Fritz Helmuth Ehmcke, den Mitbegründer der Steglitzer Werkstatt Berlin. Aus der Ehe gingen zwei Kinder hervor, der Sohn und spätere Architekt Johann Caspar (1908–1995) und die Tochter Susanne Ehmcke (1906–1982). Clara Möller-Coburg behielt auch in der Ehe ihren Künstlernamen bei und war selbstständig tätig. Aus den drei Anfangsbuchstaben CMC in einem Dreieck zusammen gefasst entwickelte sie ihr Signet als Künstlerin. Gemeinsam mit den Initialen des Ehemannes FHE in einem Quadrat wurde das Dreieck zum Dach eines Hauses, das als Ateliermarke diente.

Clara Möller-Coburg entwarf Exlibris, Werbeplakate, Warenverpackungen, Visitenkarten, Vorsatzpapiere, Kinderkleider, Web- und Stickarbeiten, Reform-Kinderspielzeug für die Deutschen Werkstätten (Pendelelefant, Kreisel, Ostereiatrappen), Verpackungen für die Parfümerie Hager, Stettin und Puppenkorbmöbel für die F. Baudler Rohrmöbelfabrik, Coburg. Ihre Entwürfe für künstlerische Reformbekleidung griffen in Schnitt und Silhouette die Empire-Linie der Mode um 1800 auf. Ihre Entwürfe für Werbegrafik befanden sich in den Sammlungen des 1909 gegründeten ehemaligen Deutschen Museums für Kunst in Handel und Gewerbe und wurden 1923 vom Kaiser-Wilhelm-Museum in Krefeld übernommen.

In der Düsseldorfer Zeit unterrichtete Clara Möller-Coburg weiter Privatschülerinnen und beschäftigte zur Abwicklung ihrer Aufträge Mitarbeiterinnen. Der Künstler und Fotograf Erwin Quedenfeldt stellte 1907 eine Fotoserie her, die sie in ihren Kleiderentwürfen zeigt. Sie wird außerdem Mitglied der Prüfungskommissionen für Handarbeitslehrerinnen in Rheydt, Düsseldorf und Essen.

Ab 1913 lehrte F. H. Ehmcke an der Kunstgewerbeschule München und die Familie wohnte in Pasing und München. Aus dieser Zeit sind nur wenige Hinweise auf Möllers Arbeiten bekannt. Mutmaßlich hatte dies mehrere Gründe. Durch die gut dotierte Stelle ihres Mannes bestand wenig Anlass, durch künstlerische Arbeit zum Familienunterhalt beizutragen. Weiter gingen die Aufträge im Kunstgewerbebereich durch den Krieg allgemein sehr stark zurück.

Die Künstlerin starb 1918 im Alter von 49 Jahren an den Folgen der spanischen Grippe und wurde auf dem Friedhof in Widdersberg beigesetzt. Ihre Enkelin Sabine Bloch schreibt, dass das Werk ihrer Großmutter "noch weitgehend unerforscht" ist.

Im Nachlass Möllers befinden sich drei Bilderbücher, die wohl nie zur Veröffentlichung vorgesehen waren. 1905 entstand auf ihrer Hochzeitsreise Das Pilzbuch mit aquarellierten Bleistiftzeichnungen von Pilzen in Alltagssituationen. Ein weiterer Buchentwurf enthält Illustrationen zu Kinderliedern.

Ausstellungen

Im Jahr 1901 nahm Möller-Coburg mit Stickarbeiten an der Ersten Ausstellung für Kunst im Handwerk, München teil. 1902 waren Stickarbeiten, Tischdecken, Fächer, Teppiche und Damenkleider als Teil der von Else Oppler geleiteten kunstgewerblichen Abteilung des Vereins Frauenwohl in Nürnberg auf der Prima Esposizione Internazionale d'Arte Decorativa Moderna, Turin zusehen. Die Entwürfe stammten von Margarethe Hausberg, Clara Möller und Else Oppler. Mit einem Speisezimmer nahmen die Steglitzer Werkstätten 1903 an der Großen Berliner Kunst-Ausstellung teil. Von Möller-Coburg stammten dabei die Vorhänge und die Gedecke für den Speisetisch. Außerdem präsentierte sie in einer Vitrine farbige Maschinen-Stickereien. In der Zeit zwischen 1908 und 1912 nahm sie wiederholt an kunstgewerblichen Ausstellungen teil und initiierte gemeinsam mit ihrem Mann eine Wanderausstellung in mehr als zwanzig Schauen in Deutschland und der Schweiz. In der Dritten Deutschen Kunstgewerbeausstellung, 1906 in Dresden war das Ehepaar Ehmcke mit einem Bücherzimmer vertreten. Von Möller-Coburg stammten dabei die Entwürfe für Kissen in Kreuzstickerei, den von der Krefelder Teppichfabrik A.G. ausgeführten Teppich und Vorhänge. Möller-Coburg vermied in den Entwürfen die geschwungene Linienführung und die Farben des Jugendstils und nutzte abstrahierte Formen. 1907 entwarf sie die Wandbespannungen im Ausstellungsraum ihres Mannes auf der Deutsch-Nationalen Kunst-Ausstellung, Düsseldorf. Möller-Coburg beteiligte sich 1907 gemeinsam mit ihrem Mann sowie Riemerschmid, Kleinhempel, Kleukens, Geigenberger und Kuöhl an einer Ausstellung von Kinderspielzeug im Kunstgewerbemuseum Zürich. An der Sonderausstellung Nadelarbeiten des Königlichen Kunstgewerbemuseums Berlin nahm sie 1908 teil. 1910 stellt das Ehepaar in den Werkstätten für Handwerkskunst in München aus. CMC wird für ihre Bucheinbände, Handwebereien, Stickereien, Korbmöbel und das humorvolle Spielzeug gelobt. Ehmcke und Möller-Coburg präsentierten ihre Arbeiten gemeinsam an den Sonderbundausstellungen in Düsseldorf und Köln 1910 und 1912.

Werke
 Kissen, Kragen, Manschettentasche, Schlips von Clara Möller-Coburg, 1903
 Gesellschaftskleid von Clara Möller, 1904
 Werkbeispiele, in: Dekorative Kunst 1905/H. 2, s. 49 ff
 Werkbeispiele, 1905
 Vorsatzpapiere, 1908
  Kissen, Kinderkleider, verschiedene Textilien, Kinderspielzeug, 1908
 Urs Latus: Kunststücke. Holzspielzeugdesign vor 1914, S. 141
 Liebe alte Kinderstube, mit einem Nachwort von Susanne Ehmcke, München: Annette Betz 1969.

Literatur
 Jean Loubier: Die Steglitzer Werkstatt, in: Deutsche Kunst und Dekoration, Darmstadt 1930/04, S. 63 ff.
 Beispiele zeitgemässer Drucksachen nach Entwürfen von Clara Möller-Coburg und F. H. Emcke, Düsseldorf, Prof. F. W. Kleuken, Darmstadt und Max Hartwig, Hannover 1908.
 F. Meyer-Schönbrunn (Hrsg.): Monographien deutscher Reklamekünstler, Deutsches Museum für Kunst in Handel und Gewerbe, Hagen und Dortmund, 1911 und 1912, Doppelheft I und II mit Arbeiten von F. H. Ehmcke und Klara Ehmcke.
 Hans Adolf Halbey: Das Bilderbuch in Deutschland im 20. Jahrhundert, in: Clemens Baumgärtner (Hrsg.): Aspekte der gemalten Welt, Weinheim/Berlin 1968, S. 11–31.
 Jutta Assel: Susanne Ehmcke. Kinderbücher aus fünf Jahrzehnten. Ausstellungskatalog der Internationalen Jugendbibliothek München 1981.
 Sabine Bloch: Biographie. Susanne Ehmcke, in: Maria Linsmann (Hrsg.): Reim und Bild. Die Autorin und Illustratorin Susanne Ehmcke, Troisdorf 2010, S. 9–12.
 Saur Allgemeines Künstlerlexikon. Band 32 Ebersbach-Eimbke, München/Leipzig, S. 431–432.
 Sabine Bloch: Bilder und Reime – Susanne Ehmcke als Autorin und Illustratorin, in: Maria Linsmann (Hrsg.): Reim und Bild. Die Autorin und Illustratorin Susanne Ehmcke, Troisdorf 2010, S. 13–20.
 Sabine Bloch: Vielseitige Künstlerin im Schatten des erfolgreichen Ehemannes, in: Antonia Voit (Hrsg.): Ab nach München! Künstlerinnen um 1900. Süddeutsche Zeitung GmbH, München 2014, ISBN 978-3-86497-193-8, S. 214–217.
 Gerda Breuer, Julia Meer (Hrsg.): Women in Graphic Design. Jovis/Berlin 2012, ISBN 978-3-86859-153-8, S. 437.
 Klára Němečková: Clara Möller-Coburg, in: Tulga Beyerle, Klára Němečková (Hrsg.): Gegen die Unsichtbarkeit : Designerinnen der Deutschen Werkstätte Hellerau, 1898–1938. München : Hirmer, 2018 ISBN 978-3-7774-3218-2, S. 206f.
 Dorothee Linnemann: Das Reformkleid von Clara Möller-Coburg, in: Maren Ch. Härtel, Kerstin Kraft, Dorothee Linnemann, Regina Lösel: Kleider in Bewegung – Frauenmode seit 1850, Michael Imhof Verlag, Petersberg, 2020. ISBN 978-3-7319-0930-9, S. 102/103.

Weblinks

 Sabine Bloch: Clara Möller-Coburg, Ostereier Mit Biografie der Künstlerin.
 Kunstgewerbemuseum Dresden. Lebenslauf Clara Möller-Coburg
 SKD Online Collection Digitalisate

Einzelnachweise

Grafiker (Deutschland)
Modedesigner (20. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1869
Gestorben 1918
Frau

Clara Möller-Coburg


Aracamunia, monotipski rod kaćunovki iz podtribusa Spiranthinae, dio tribusa Cranichideae.

Jedina vrsta je Aracamunia liesneri, hemikriptofitski endem iz Venezuele.

</small>

Izvori

Spiranthinae

Aracamunia


An Rhynchospora dissitispicula in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tetsuo Michael Koyama. An Rhynchospora dissitispicula in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora dissitispicula


Peak District er et højlandsområde i det centrale og nordlige England, øst for Manchester. Det meste ligger i Derbyshire, men også indenfor Cheshire, Staffordshire samt South og West Yorkshire. Det meste af området er inkluderet i Peak District nationalpark, som var den første nationalparken i Storbritannien. Parkgrænserne blev trukket sådan at man undgik at få byer med, men Buxton er praktisk talt omringet af parken.

Området inddeles gerne i den nordlige del Dark Peak, hvor man finder mget moselandskab, og den sydlige White Peak som er det mest befolkede område. Ifølge parkmyndighederne er Peak District verdens næst mest populære nationalpark.

White Peak er et kalkstensområde, hvilket medfører at der er mange grotter. Under Dark Peak finder man skifer og sandsten. Det højeste punkt er toppen på Kinder Scout.

Galleri

Eksterne kilder og henvisninger

 Parkens officielle websted
Artiklen bygger helt eller delvist på norsk og Engelsk Wikipedia.

Nationalparker i Storbritannien
Englands geografi
Etableret i 1951

Peak District


Zbornik Pravnog fakulteta u Zagrebu, hrvatski znanstveni časopis za pravne i društvene znanosti. Najduže je tradicije od svih takvih časopisa u Hrvatskoj. Prvi broj izašao je 1948. godine. Neprekidno izlazi od 1954. godine kao časopis s četiri, a od 1985. godine nadalje sa šest brojeva godišnje. Ponajprije je usmjeren ka akademskoj zajednici, ali i sucima, odvjetnicima te svim ostalim pravnim djelatnicima. Objavljuju se znanstveni i stručni radovi, prijevodi dokumenata, prikazi i osvrti, Fakultetska kronika te pravna bibliografija. Autori priloga su nastavnici i suradnici kako zagrebačkog Pravnog fakulteta, tako i drugih hrvatskih pravnih fakulteta te znanstvenici iz srodnih područja. Rastu brojem i prilozi iz inozemstva. Zbornik je otvorena pristupa, u cijelosti je besplatno dostupan, a korisnici ne smiju koristiti materijale za komercijalne svrhe, niti smiju mijenjati, preoblikovati ili prerađivati materijal. ISSN tiskane inačice je 0350-2058, a mrežne inačice 1849-1154.

Recenzenti su vanjski. Recenzira se sve radove. Recenzija je dvostruka, pretežito tuzemna i dvostruko slijepa. Objavljeni prilozi referiraju se u bazama podataka: DOAJ, ERIH PLUS, Heinonline, Index to foreign legal periodicals, Drant – Droits Antiques, Political Science Complete – EBSCO, ProQuest Social Science Premium Collection, Scopus, Worldwide Political Science Abstracts.

Izvori

Vanjske poveznice
 Zbornik Pravnog fakulteta u Zagrebu

Hrvatski stručni i znanstveni časopisi
Zagrebački tisak
Pravo

Zbornik Pravnog fakulteta u Zagrebu


Biskop Eysteins jordebok eller Den røde bok (også kendt som Rødeboken og Raudeboka) er en vigtig informationskilde om kirkelige indtægter og jordejendomsforhold på Østlandet i middelalderen. Manuskriptet til jordebogen skal være fra omkring år 1390, og er skrevet af eller for Eystein Aslaksson, biskop i Oslo og korsbror ved Hallvardskatedralen i Oslo. Jordebogen opbevares i dag i Riksarkivet. Den består, som den er bevaret, af 205 blade. Navnet Rødeboken kommer af, at bogen tidligere havde røde permer.

Registrering af Oslo bispedømmes ejendomme
I 1388 startede biskop Eystein en registrering af kirkens ejendomme, et arbejde som skulle tage 13 år. Målet var at få en oversigt over Oslo bispedømmes ejendomme efter Den Sorte Død. Kirken var en stor jordejer, og afkastet fra gårde og gårdparter var blandt kirkens vigtigste indtægter. Næsten 10.000 ejendomme blev indførte. Små gårdparter blev solgt eller slået sammen, og kirken forhandlede med fæstebønder om landskyld. Mange gårde blev forladt; såkaldte ødegårde. Håbet var, at landskylden skulle blive den samme som før pestepidemien, men dette var ikke muligt grundet befolkningsnedgangen. Nu var det købers og lejers marked, og store jordejere som kirken måtte tilpasse sig. Løsningen blev at nedsætte landskylden, bortsælge gårdparter og sammenlægge præstegæld. Efterhånden fik kirken imidlertid flere ejendomme. Pestepidemierne blev opfattede som Guds straf, og donationer strømmede til kirken i løbet af senmiddelalderen. Ved udgangen af middelalderen ejede kirken derfor næsten halvdelen af al jord i Norge.

Trykte udgaver
Biskop Eysteins jordebok blev udgivet i fire hæfter mellem 1873 og 1880. Alle er tilgængelige digitalt på Nasjonalbibliotekets hjemmesider.

Noter

Eksterne henvisninger
Biskop Eysteins jordebog (Den Røde bog). Fortegnelse over det geistlige gods i Oslo bispedømme omkring aar 1400. Første hefte. Christiania 1873
Biskop Eysteins jordebog, annet hefte
Biskop Eysteins jordebog, tredje hefte
Biskop Eysteins jordebog, fjerde hefte
Arkivverkets omtale af Biskop Eysteins jordebok
Røde bok, artikkel hos Store norske leksikon

Norge i middelalderen
Nordisk litteratur fra middelalderen

Biskop Eysteins jordebok


Wasserrechtsgesetz steht für

das Wasserrechtsgesetz 1959 (Österreich)
das Bundesgesetz vom 22. Dezember 1916 über die Nutzbarmachung der Wasserkräfte (Wasserrechtsgesetz, WRG) der Schweiz, siehe Wasserrechtsgesetz (Schweiz)

Wasserrechtsgesetz


(31 de enero de 1974) es un luchador retirado de artes marciales mixtas y lucha libre profesional japonés. Shoji es famoso por su extenso trabajo en PRIDE Fighting Championships y HUSTLE.

A pesar de no poseer un récord especialmente victorioso, Shoji fue apodado "Mr. PRIDE" debido a la gran popularidad que recabó entre los fanes por su dedicación y valentía durante las luchas, enfrentándose a varios de los mejores luchadores del momento y destacándose por su habilidad para escapar de la sumisiones de sus oponentes.

Carrera en las artes marciales mixtas
Shoji comenzó su carrera en el mundo de las artes marciales practicando judo en la escuela secundaria, donde era compañero de clase de Kazunari Murakami. Su sueño era ser luchador profesional, y por ello entró en contacto con Masashi Aoyagi mientras estudiaba en la universidad Chukyo para conseguir un hueco en Tokyo Pro Wrestling. Poco después, sin embargo, Murakami le persuadió de entrar en el equipo de artes marciales mixtas Wajyutsu Keisyukai, dirigido por Yoshinori Nishi, y a partir de entonces, Shoji se dedicó enteramente a esta disciplina, teniendo su lucha de debut contra Manabu Ohara.

PRIDE Fighting Championships (1997-2007)
En 1997, Shoji tuvo parte en el evento KRS PRIDE, que más tarde se convertiría en PRIDE Fighting Championships. Durante el evento, que originalmente había sido celebrado para enfrentar al luchador de shoot wrestling Nobuhiko Takada contra el practicante de jiu-jitsu brasileño Rickson Gracie, Shoji se enfrentó a Renzo, el sobrino de Rickson. Aunque Renzo era considerado un oponente muy superior gracias a su experiencia y entrenamiento, Shoji luchó con arrojo y resistió todos los intentos de sumisión del brasileño hasta el final de la lucha, que acabó inesperadamente en empate. Tras el encuentro, Shoji cogió un micrófono y se ganó al público con una espiritosa celebración. En la siguiente edición del evento, Akira sometió a Juan Mott con rapidez y demostró que su esfuerzo contra Gracie no había sido un golpe de suerte, y poco después tendría otra victoria contra el experto en vale tudo Wallid Ismail.

Con el tiempo, Shoji se hizo enormemente popular entre sus compañeros de PRIDE gracias a su espíritu de lucha y tenacidad, llegando a conseguir victorias contra veteranos como Guy Mezger y Ebenezer Fontes Braga. Shoji entrenaba con una intensidad inusual entre evento y evento, y se entregaba a sus combates con no menor pasión; de hecho, hacía testamento antes de cada lucha para el caso (en realidad bastante improbable) de que muriese en ella. Fue apodado "Mr. PRIDE" por los comentaristas, ya que, a pesar de no ser un luchador especialmente exitoso, se convirtió en una figura indispensable en la promoción. Su carrera duró hasta el mismo final de PRIDE, haciendo honor a su apodo.

Carrera en la lucha libre profesional

HUSTLE (2008-2009)
En 2008, Shoji comenzó a competir regularmente en HUSTLE para el Monster Army, pero después de tener una discusión con An Jo, Shoji escuchó el consejo de su antiguo amigo, Wataru Sakata, y se unió al HUSTLE Army, ahora bajo su nombre real. En 2009, HUSTLE cerró y Akira fue liberado de su contrato.

Pro Wrestling ZERO1 (2010)
Tras el cierre de HUSTLE, Shoji realizó algunas apariciones para Pro Wrestling ZERO1, haciendo equipo con su colega de HUSTLE Hajime Ohara. Su última lucha fue en marzo, en la que fue derrotado por Shinjiro Otani.

SMASH (2010-2011)
Poco después de salir de ZERO1, Akira se unió a varios de los directivos de HUSTLE para crear la empresa SMASH, en la que compitió regularmente hasta principios de 2011, cuando tuvo lugar su ceremonia de retiro.

En lucha
 Movimientos finales
 Shoji Payment (Bridging capture suplex)
 Kurobe no Taiyo (O goshi)
 Cross Gold (Cross armbar)

 Movimientos de firma
 Dropkick
 Roundhouse kick
 Running knee strike

 Apodos
 "Mr. PRIDE"

Récord en artes marciales mixtas

Referencias

Practicantes de artes marciales mixtas de Japón
Luchadores profesionales de Japón
Nacidos en Osaka

Akira Shoji


Le  au Pakistan, plusieurs attentats sont commis dans la ville de Quetta, capitale du Baloutchistan. Les attentats visaient la minorité chiite hazara,  sont tués et au moins 270 ont été blessés.

En réponse, le premier ministre pakistanais Raja Pervez Ashraf a limogé le ministre en chef du Baloutchistan, Aslam Raisani, le remplaçant par Zulfikar Ali Magsi. Le jour de l'investiture du nouveau ministre,  sont tuées et  blessées lors d'une attaque à la bombe.

Déroulement

Le  à Quetta, un IED a frappé un véhicule de l'armée pakistanaise,  sont tuées et  sont blessées. Selon un officier de police, « les gardes frontières étaient la cible de cette attaque car la bombe a été placée en dessous de leur véhicule ». L'attaque sera revendiquée par le Front de libération du Baloutchistan.

Le soir vers , dans un quartier majoritairement hazara, une ethnie chiite persécutée dans la région, un kamikaze à fait exploser son gilet explosif dans une salle de billard très fréquentée par cette minorité chiite. Alors que des civils hazaras, des policiers, les secouristes et des journalistes arrivent sur le lieu de l'incident, un véhicule piégé posé préalablement est enclenché à distance.

La double attaque est dévastatrice,  sont tuées et  sont blessées dont plusieurs grièvement. Le , le bilan est monté à , pour finalement atteindre , dont . Selon la police locale, l'assaillant portait une ceinture d'explosifs de , tandis que la voiture contenait  d'explosifs. La zone a été totalement dévastée par les explosions, et l'électricité fût coupée dans la zone à cause des dégâts.

Lashkar-e-Jhangvi, un groupe militant sunnite, a revendiqué cet attentat, cette attaque est selon un responsable local, des représailles pour l'assassinat d'un imam sunnite et les dernières opérations de l'armée contre des caches d'armes du groupe.

Le Baloutchistan a décrété trois jours de deuil pour rendre hommage aux victimes.

Réaction

L'attentat a fait éclater de violentes manifestations dans la ville de Quetta. Les manifestants soutenus par des responsables chiites locaux ont érigé des barrages dans la ville, et refusé d'enterrer leurs morts jusqu'à ce que l'armée pakistanaise prenne le contrôle de la ville.

D'autres chiites ont organisé des manifestations à Karachi, Islamabad, Peshawar, Lahore et une dizaine d'autres villes. Le , le Premier ministre Raja Pervez Ashraf a rendu visite aux manifestants à Quetta et a accepté de renvoyer des responsables du gouvernement provincial, et a strictement refusé de mettre en place un contrôle militaire dans la ville.

Le , le premier ministre annonce que le ministre en chef du Baloutchistan Aslam Raisani et son cabinet ont été démis de leurs fonctions, et que Zulfikar Ali Magsi a été nommé pour diriger le gouvernement provincial. En conséquence, les chiites ont accepté de mettre fin à leurs protestations et de commencer les enterrements des corps.

Voir aussi
 Insurrection islamiste au Pakistan

Notes et références

Attentat au Pakistan
2013 au Pakistan
Terrorisme en 2013
Attentat-suicide
Explosion en 2013

Attentats de Quetta (2013)


Depression in der Astronomie bezeichnet die negative Höhe eines Gestirns, das unter dem Horizont steht, also die unter den Horizont fortgesetzte Verlängerung seines Höhenkreises. So hat z. B. ein Stern, der 20° unter dem Horizont steht, demnach eine Depression von 20°.

Literatur
 Hermann Joseph Klein: Jahrbuch der Astronomie und Geophysik: Enthaltend die wichtigsten Fortschritte auf den Gebieten der Astrophysik, Meteorologie und physikalischen Erdkunde, E.H. Mayer Band 17, University of Chicago 1907

Weblinks
 https://peter-hug.ch/lexikon/depression?q=astronomie+depression#H.04_0687.0836
 https://www.duden.de/rechtschreibung/Depression#Bedeutung6a

Astrometrie

Depression (Astronomie)


El tinamú ventriblanco o inambú ventriblanco (Nothura boraquira) es una especie de ave tinamiforme de la familia Tinamidae que vive en Sudamérica.

Taxonomía

Nothura boraquira es una especie monotípica, es decir que no está diferenciada en subespecies. Todos los tinamiformes se engloban de la familia Tinamidae, y en el esquema mayor también son ratites. A diferencia de las ratites los tinamúes pueden volar, aunque no suelen ser buenos voladores. Todas las ratites han evolucionado de aves voladoras prehistóricas y los tinamúes son los que más se parecen a estos ancestros.

Descripción

El tinamú ventriblanco tiene aproximadamente 27 cm (11 pulgadas) de longitud. Sus partes superiores son de color marrón claro y manchas negras con rayas blancas. Su garganta es de color blanco, su parte anterior del cuello es beige con rayas negras, su pecho es beige y su vientre es blanco. Su corona es de color marrón oscuro y los lados de su cabeza son de color ante. Las patas son de color amarillo brillante y las redes internas de las primarias son de un oscuro uniforme, a diferencia del estrechamente relacionado Nothura maculosa.

Comportamiento

Como otros miembros de su familia el tinamú vientriblanco se alimenta principalmente de frutos que recolecta de la tierra o arbustos de baja altitud. También se alimentan de pequeñas cantidades de invertebrados, brotes las flores, hojas tiernas, semillas y raíces. El macho incuba los huevos que pueden provenir de hasta cuatro hembras diferentes, y los cuida hasta que están listos para valerse por sí mismos, normalmente entre 2-3 semanas. El nido se encuentra en el suelo en arbustos densos o entre contrafuertes elevados de raíces.

Distribución y hábitat
Se encuentra en el noreste de Bolivia, oeste de Paraguay y el noreste y centro de Brasil.

El tinamú ventriblanco prefiere las regiones secas de matorral de hasta 500 m de altitud. También se puede encontrar en pastizales secos, sabanas, caatinga.

Conservación

La UICN clasifica esta especie como de Preocupación menor, con un rango de reproducción de 1.400.000 km².

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 Galería fotográfica de Nothura boraquira en VIREO.
 Foto de alta resolución
 Imágenes de Nothura boraquira - Avefauna del Interior de Brasil.

Boraquira
Aves de América del Sur
Taxones descritos por Johann Baptist von Spix
Animales descritos en 1825

Nothura boraquira


Sycorax  is the largest irregular satellite of Uranus. Sycorax was discovered on 6 September 1997 by Brett J. Gladman, Philip D. Nicholson, Joseph A. Burns, and John J. Kavelaars using the 200-inch Hale telescope, together with Caliban, and given the temporary designation S/1997 U 2.

Officially confirmed as Uranus XVII, it was named after Sycorax, Caliban's mother in William Shakespeare's play The Tempest.

Orbit

Sycorax follows a distant orbit, more than 20 times further from Uranus than the furthest regular moon, Oberon. Its orbit is retrograde, moderately inclined and eccentric. The orbital parameters suggest that it may belong, together with Setebos and Prospero, to the same dynamic cluster, suggesting common origin.

The diagram illustrates the orbital parameters of the retrograde irregular satellites of Uranus (in polar co-ordinates) with the eccentricity of the orbits represented by the segments extending from the pericentre to the apocentre.

Physical characteristics

The diameter of Sycorax is estimated at 165 km based on the thermal emission data from Spitzer and Herschel Space telescopes making it the largest irregular satellite of Uranus, comparable in size with Puck and with Himalia, the biggest irregular satellite of Jupiter.

The satellite appears light-red in the visible spectrum (colour indices  ,  ,  ), redder than Himalia but still less red than most Kuiper belt objects. However, in the near infrared, the spectrum turns blue between 0.8 and 1.25 μm and finally becomes neutral at the longer wavelengths.

The rotation period of Sycorax is estimated at about 6.9 hours. Rotation causes periodical variations of the visible magnitude with the amplitude of 0.12. The rotation axis of Sycorax is unknown, though measurements of its light curve suggest it is being viewed at a near equator-on configuration. In this case, Sycorax may have a north pole right ascension around 356° and a north pole declination around 45°.

Origin
It is hypothesized that Sycorax is a captured object; it did not form in the accretion disk which existed around Uranus just after its formation. No exact capture mechanism is known, but capturing a moon requires the dissipation of energy. Possible capture processes include gas drag in the protoplanetary disk and many-body interactions and capture during the fast growth of Uranus's mass (so-called pull-down).

See also
 Moons of Uranus
 Irregular moons

References

External links

 Sycorax Profile (by NASA's Solar System Exploration)
 David Jewitt pages
 Uranus' Known Satellites (by Scott S. Sheppard)
 MPC: Natural Satellites Ephemeris Service

Moons of Uranus
Irregular satellites
19970906
Moons with a retrograde orbit

Sycorax (moon)


Emund den gamle (gammelsvensk: Æmunðær gamlæ, Æmunðær gammal, Æmunðær slemæ; født omkring 1000, død 1060) var svensk konge fra ca. 1050 og til sin død i 1060. I Vestgøtalovens kongeliste hedder han Emund Slemme.

Tilnavnet Den gamle fik Emund sandsynligvis, fordi han var omkring 50 år, da han blev konge. Det var en betydelig alder i vikingetiden og middelalderen. Han var søn af Olof Skötkonung og halvbror til sin forgænger Anund Jakob.

Emund den gamle er først og fremmest kendt fra Adam af Bremens latinske historieværk om de nordiske folk. Edmund var døbt, men ifølge Adam tog han ikke sin kristne dåb seriøst og var ingen rigtig troende. Adam kan forstås på flere måder: Dels at Emund aktivt støttede den engelske missionsvirksomhed på bekostning af ærkebispestolen i Hamburg-Bremen, dels i at Emund forsøgte at lade den nye kristne tro eksistere ved siden af den gamle, traditionelle asatro. Denne religiøse tolerance kan være blevet forsøgt af den selvudnævnte ærkebiskop Osmund eller Osmundus i et forsøg på ikke at virke truende på folket og asatroende specielt. Emund afviste ærkebispesædet i Hamburg-Bremens krav om at få udskiftet Osmundus med deres egen biskop.

Man mener, at Emund den gamle sammen med den danske konge Svend Estridsen kan have haft ansvaret for den første formaliserede grænsedragning mellem Sverige og Danmark. Det siges også at Emund sendte sin søn Anund Emundsson til kvenernes land, hvor sønnen skal være død af forgiftet vand. Da Emund ikke havde andre børn blev han efterfulgt af en stormand fra Västergötland ved navn Stenkil. Edmund den gamle blev således den sidste kongen af Munsöætten.

Referencer

Regenter fra Sverige
Personer i 1000-tallet

Emund den gamle


L'Enfer est une chanson écrite, composée et interprétée par Stromae. La chanson est sortie le  en tant que second single extrait de l'album Multitude.

Paroles
Stromae évoque dans ce morceau le mal-être qu'il a grandement ressenti durant sa pause artistique  et qu'il continue de ressentir : il y énonce alors la solitude, ainsi que les idées suicidaires qui lui ont parfois fait vivre  comme il le souligne dans le refrain.

Clip vidéo
Le clip, réalisé par Julien Soulier, Luc Van Haver, Coralie Barbier et Paul Van Haver, est sorti le 12 janvier 2022 sur la chaîne YouTube du chanteur.

Performance live
La musique est initiée et chantée pour la première fois au Journal de 20h de TF1 le , lors du passage de Stromae pour présenter son nouvel album.

Classements et certification

Classements hebdomadaires

Classements de fin d'année

Certification

Historique de sortie

Notes et références

Liens externes
 Stromae interprète L'Enfer au JT de TF1 (chaîne YouTube officielle de Stromae)

Chanson interprétée par Stromae
Chanson écrite par Stromae
Single musical sorti en 2022
Single publié par Initial Artist Services
Chanson sur le suicide
Chanson évoquant la maladie mentale

L'Enfer (chanson)


Rhododendron groenlandicum, cvjetnica iz porodice vrjesovki. To je grm koji naraste obično do 50 centimetara visine s vazdazelenim listovima raširen po sjeveru Sjeverne Amerike i Grenlandu.

Biljka je ljekovita ali i otrovna, a listovi su joj mirisavi. Koriste je mnoga indijanska plemena Kanade i sjevera SAD-a (Hoh, Quinault, Quileute, Clallam, Makah, Potawatomi, Iroquois), te su proširili njezinu upotrebu i među bjelačko stanovništvo. Od mirisih listova kuha se čaj.

Sadrži toksične alkaloide za koje se zna da su otrovni za stoku, osobito za ovce (Pojar i MacKinnon 1994).

Sinonimi
 Ledum canadense Lodd.
 Ledum groenlandicum Oeder
 Ledum latifolium Jacq.
 Ledum palustre Michx.
 Ledum palustre subsp. groenlandicum (Oeder) Hulten
 Ledum palustre var. latifolium (Jacq.) Hook.

Izvori

Vanjske poveznice
 U.S. National Plant Germplasm System

Pjenišnik
Flora Kanade
Flora Grenlanda
Flora Aljaske
Flora Washingtona
Flora Connecticuta
Flora Idahoa
Flora Mainea
Flora Massachusettsa
Flora Michigana
Flora Minnesote
Flora New Yorka
Flora New Hampshirea
Flora Oregona
Flora Vermonta
Flora Wisconsina

Rhododendron groenlandicum


مايكروسوفت فيجوال سورس سيف  هو برنامج من تطوير شركة مايكروسوفت له استخدامات عديدة من بينها توحيد المشروع الجاري عمله من قبل فرق التطوير في المؤسسة وحيث يمنع حدوث أي تعديل على الملف الواحد إلا من شخص واحد.

مراجع

مايكروسوفت فيجوال ستوديو
برمجيات مايكروسوفت

فيجوال سورس سيف


වසරේ උනුසුම් ගිම්හාන සෘතුවක් පැවතීමත් ශීත සෘතුවක් පැවතීමත් යන දේශගුන  තත්වයන්ට අනුරූප වූ පතනශීල වනාන්තර දක්නට ලැබේ. වාර්ෂික ව පත්‍ර හැලීම මෙම වනාන්තරවල විශේෂ ලක්ෂනයකි. ඕක්, මල්බෙරි, චෙස්නට්, පයින්, යුකැලිප්ටස්, ඩග්ලස්ෆර් මෙම වනාන්තරවල විශේෂිත ශාක වර්ගයන් ය. වෘකයා, වලසා, ගෝනා, මුවා, ඇන්ටිලොප් වැනි වන ජීවීන් මෙහි දක්නට ඇත.

පතනශීල වනාන්තර


Die drei Scheinheiligen ist ein deutsches Filmlustspiel von Hanns Schott-Schöbinger aus dem Jahre 1964 mit Willy Millowitsch, Harald Juhnke und Walter Gross in den Titelrollen.

Handlung
Nach einem Verkehrsunfall mit seinem Laster ist Eiergroßhändler Zackel de facto pleite. Er glaubt aber, den großen Coup zu landen, als er mit einem Gerät, das er fälschlicherweise für einen Geigerzähler hält, auf dem Grundbesitz der blonden Hoteliers-Witwe Mia Schöner mutmaßlich Uran ortet. Gemeinsam mit seinem alten Freund, dem Süßwarenhändler Kleiner, und dem Geschäftsmann Itzenblitz, der im Zweiten Weltkrieg als Oberleutnant Kleiner als Burschen hatte, gründet er daraufhin eine ökonomische Interessengemeinschaft. Die drei Männer erhoffen sich durch Zackels "Entdeckung", dem großen Reichtum ganz nah zu sein. Das höchst eigennützige Ziel der drei Scheinheiligen ist es, die Grundbesitzerin Frau Schöner mitsamt ihren Töchtern, der blonden Anita und der brünetten Bettina, zu umgarnen und, wenn möglich, am besten gleich zu heiraten. Doch auch der ortsansässige Geologe Dr. Ebert scheint sich für Mia Schöner zu interessieren.

Anita findet in der Tat bald Gefallen am smarten Itzenblitz, lässt ihn aber ein wenig zappeln. Bettina wiederum ist seit langem in den Barpianisten Toni verliebt, der ihre Gefühle teilt. Bald geraten sich die drei heiratswilligen Männer in die Haare, da jeder vom anderen glaubt, dass dieser die jeweils als Gattin in spe ausgespähte Frau ausspannen will. Das Durcheinander wird noch größer, als nunmehr Toni annimmt, dass der Geologe Dr. Ebert als sein mutmaßlicher Schwiegervater in spe Einwände gegen ihn als Bettinas Ehemann zu haben scheint. Wenig später erfährt Toni, dass Kleiner als Ehemann von Mia Schöner vorgesehen ist. Und so legt er sich auch gleich mit ihm an.

Schließlich beginnt man zur großen Verwunderung der Geologen Ebert und Rothnagel mit den Bohrungen in dem Schönerschen Garten, doch Uran findet sich nicht – kein Wunder, hatte Zackel doch seinen zur Reparatur eingesandten Eierprüfer mit dem zum Verwechseln ähnlich sehenden Geigerzähler verwechselt. Allmählich vermutet Frau Schöner, dass sie und ihre Töchter in die Hände von drei Betrügern und Gaunern geraten sind. Zackels Suche nach Uran hat sich erledigt, er ist völlig niedergeschlagen und wird auch noch von der Polizei in Gewahrsam genommen. Doch er hat Glück im Unglück: Die noch nicht eingestellten Bohrungen fördern eine Heilquelle mit hohem Jod- und Schwefelgehalt zutage.

Zwei der drei Scheinheiligen haben am Ende ihr Glück gefunden: Zackel seine Quelle und Itzenblitz seine Anita. Nur einer geht leer aus: Süßwarenhändler Kleiner, denn der war zuvor aus der Interessengemeinschaft ausgestiegen, nachdem die Verwechslung mit dem Eierprüfgerät aufgeflogen war.

Produktionsnotizen
Die drei Scheinheiligen wurde am 4. September 1964 uraufgeführt. Gedreht wurde am Schliersee und in München.

Die Filmbauten entwarf Nino Borghi, die Kostüme Ingrid Zoré. Nebendarsteller Willy Schultes beteiligte sich am Drehbuch.

Willy Millowitsch singt das Lied Wir sind alle kleine Sünderlein, Harald Juhnke Es ist so schön wenn man sich zankt. Teddy Parker spielt am Klavier und singt gleichfalls (Das Wunder im Leben die Liebe).

Für die Hauptdarstellerin Margrit Aust und den altgedienten Kameramann Franz Weihmayr war dies der letzte Film. Auch der bekannte Schlagersänger Teddy Parker, der nachsynchronisiert wurde, beendete hiermit seine kurzlebige Karriere als Filmschauspieler. Die Kurzzeitdarstellerinnen Ellen Farner und Ini Brunel, die die beiden Töchter spielen, gaben hier ihr deutschsprachiges Debüt. Produzent Klaus Stapenhorst, der Sohn von Günther Stapenhorst, beendete mit Die drei Scheinheiligen seine Kinotätigkeit und wandte sich der Fernsehproduktion zu.

Kritik
Das Lexikon des Internationalen Films nannte den Film ein "klamottenhaftes Lustspiel".

"Sympathische Klamotte mit Willy Millowitsch und Harald Juhnke; sicherlich nicht jedermanns Geschmack" heißt es in mediabiz.de

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1964
Deutscher Film
Filmkomödie

Die drei Scheinheiligen


Cork Airport  er en lufthavn i Irland. Den er beliggende seks kilometer syd fra centrum af Cork i den sydlige del af landet.

I 2014 ekspederede lufthavnen 2.144.476 passagerer, hvilket gjorde den til Irlands anden travleste efter Dublin og foran Shannon Airport.

Eksterne henvisninger

 Cork Airports officielle hjemmeside

Lufthavne i Irland
Etableret i 1961
Cork

Cork Airport


Tobie Steinhouse (née le  à Montréal) est une peintre et graveuse canadienne.

Biographie
Elle naît le  à Montréal au Québec, de parents roumains. Elle grandit dans le quartier du Mile-End à Montréal et fréquente l'école secondaire Baron Byng, où elle étudie sous la direction d'Anne Savage, une peintre canadienne et membre fondatrice acclamée du Canadian Group of Painters.

Éducation
Tobie Steinhouse obtient son diplôme en dessin technique à l'Université Sir George-Williams de Montréal, devenue aujourd'hui l'Université Concordia. Après l'obtention de son diplôme, elle est embauchée comme dessinatrice, en vue de concevoir des modèles d'avions de guerre Anson, de 1944 à 1945. Pendant cette période, elle travaille aussi pour l'Aviation royale canadienne comme illustratrice des manuels. À la fin de la guerre, Steinhouse obtient une bourse pour étudier à la célèbre école d'art Art Students League, de New York. Après avoir obtenu son diplôme, elle se rend à Paris, en France, pour poursuivre ses études à l'École des Beaux-Arts.

Carrière artistique
Après ses études à l'École des Beaux-Arts de Paris, plusieurs galeries d'art françaises réputées commencent à présenter ses œuvres, notamment le Salon de l'Art Libre, le Salon d'Automne et le Salon de la Jeune Peinture. Sa première exposition personnelle a lieu en 1957 à la Galerie Lara Vincy. Peu après cette exposition, Tobie travaille dans l'atelier du peintre abstrait Arpad Szenes. En 1961, Steinhouse commence à travailler à l'Atelier 17 avec Stanley William Hayter, connu aujourd'hui comme l'un des graveurs les plus importants du . Après son séjour à Paris, Steinhouse revient à Montréal avec son mari. Elle devient membre fondateur de L'atelier Libre de Recherches Graphiques et de La Guilde Graphique.En outre, Steinhouse devient présidente du Canadian Group of Painters en 1967, et en 1972 elle est élue à l'Académie royale des arts du Canada. Parmi ces distinctions, il faut aussi mentionner le prix Sterling Trust décerné par la Société des peintres-graveurs canadiens, la médaille du Centenaire du Canada en 1967 et l'attribution d'achat de l'Institut Thomas More en 1999. Au cours de sa carrière, elle a enseigné la gravure à l'Université McGill et elle a étudié la calligraphie japonaise avec Hiroko Okata. Pour elle, la calligraphie crée un espace serein, où les artistes peuvent étudier la relation entre le regard et l'action. Pour ses œuvres calligraphiques elle reçoit des prix lors du concours de l'Exposition internationale de calligraphie japonaise, qui s'est tenu au Musée d'Art métropolitain de Tokyo. Ses expositions individuelles font partie des expositions internationales, comme les Biennales des arts graphiques en Europe, au Chili, au Venezuela et aux États-Unis, pour en mentionner quelques-unes. De 2001 à 2009, elle a continué à recevoir des éloges et des prix au concours de l'Exposition internationale de calligraphie japonaise au Musée d'Art métropolitain de Tokyo. Stewart Hall en Pointe-Claire, ainsi que la Galerie Jean-Claude Bergeron à Ottawa organise une exposition de ses œuvres en 2015.

Principales influences

Anne Savage
La vision moderne de l'art et du monde artistique d'Anne Savage a beaucoup inspiré Tobie Steinhouse ; elle était particulièrement inspirée par les poursuites progressives d'Anne en ce qui concerne l'indépendance féminine et la réputation féminine dans la sphère artistique dominée par les hommes.Par exemple, Savage s'impliquait dans la Beaver Hall Group- un collectif d'art entièrement féminin qui vise à une « nouvelle sorte d'art ». Selon Steinhouse, ceci a démontré « la façon moderne de regarder » inspirante de Savage qui a informé l'art de Steinhouse. De plus, Savage s'impliquait dans Les Fammeuses- une spectacle-bénéfice d'art composée entièrement des femmes sous l'égide de Savage en 1999. Au début, cette spectacle avait pour but non seulement de mettre en valeur des artistes féminins établis et fournir une plateforme aux artistes féminins prometteurs mais aussi de collecter des fonds pour les femmes et les enfants qui ont été victimes de violence domestique. Elle a commencé en 1986 comme un petit événement qui a accueilli 300 visiteurs. Cependant, depuis la première spectacle, elle est devenue une spectacle très réputée qui collectent des dizaines de milliers de dollars et qui attire des milliers de personnes pour soutenir les artistes féminins et les femmes de la communauté en général qui sont dans le besoin. Steinhouse repense à sa participation dans cette spectacle avec reconnaissance et tendresse. Plus tard, Anne Savage est devenue une amie chère de Tobie et elle est la marraine de son fils.

Stanley William Hayter
Quand elle travaillait à l'Atelier 17 (le studio d'Hayter) de 1961 à 1962, Steinhouse a été exposée à beaucoup d'artistes y compris Pablo Picasso et Joan Miró, ainsi que d'autres artistes de Japon, Amérique du Sur, Allemagne et Italie. Cette diversité culturelle, ainsi que l'importance accordée par Hayter sur l'expérimentation et le travail rapide a signifié que cette période était celle du développement artistique immense pour Steinhouse. C'était à l'Atelier 17 où Steinhouse a découvert la gravure en creux, une technique ardue développée par Steinhouse lui-même qui permet l'application de plusieurs couleurs sur une plaque métallique dans le même temps. Steinhouse a trouvé le processus de la gravure en creux un défi physique mais, malgré cela, elle était passionnée par la matière. Par conséquent, elle s'est dédiée pendant plusieurs mois à soulever les plaques, à se charger de la presse et à travailler d'une façon précise avec les produits chimiques. En dépit du fait qu'elle était versée dans la peinture à l'huile et l'aquarelle à l'époque, la gravure en creux est devenue la matière préférée de Steinhouse et a été utilisée pour créer certains des œuvres les plus connues.

Style
Steinhouse utilise des rouleaux légers de neuf kilogrammes, chacun séparément, car la gravure ne permet pas de soulever des rouleaux plus lourds. La gravure est le moyen d'expression préféré de Steinhouse, bien qu'elle utilise aussi l'aquarelle et la peinture à l'huile. Son travail utilise généralement une palette de couleurs chaudes et a été décrit comme pâle, multicouche, abstrait et très texturé, avec une douceur que l'on retrouve dans les peintures impressionnistes françaises. Le verre givré et les tempêtes de neige sont des motifs canadiens qui font à présent une partie de son style. Les motifs courants de son travail sont les paysages, les maisons et les objets domestiques ; qui évoquent la mémoire et l'éphémère de la vie quotidienne. Elle utilise souvent des images prises dans son environnement immédiat, comme la fenêtre de sa maison. Elle est aussi fortement inspirée par la lumière naturelle. Elle est sensible à ses variations selon l'heure du jour et le lieu, ainsi qu'à la poésie. Par exemple, Steinhouse a utilisé Into My Green World de Miriam Waddington comme source d'inspiration pour certaines de ses pièces, qui mettent l'accent sur la beauté de la nature comme antidote à la laideur de la vie urbaine moderne. Dans ses dernières années, elle s'est intéressée à la calligraphie japonaise et travaille fréquemment avec l'École de calligraphie japonaise du Québec.

Distinctions et honneurs
Tobie Steinhouse a reçu de nombreux prix et distinctions.

 1967: Le prix Jessie Dow pour l'art graphique
 1967: Le Sterling Trust Award de La Société des peintres-graveurs canadiens
 1967: La Médaille du centenaire du Canada
 1972: Élue à l'Académie royale des arts du Canada
 1999: Le Purchase Award du Thomas More Institute
 2001-9: Le concours de l'exposition internationale de calligraphie japonaise au Musée d'Art métropolitain de Tokyo

Expositions
L'art de Tobie est mondialement reconnu. Au cours de ses premières années d'études à Paris, elle a tenu des expositions dans de nombreux salons, notamment dans le Salon d'automne, le Salon de la Jeune Peinture et le Salon de L'Art Libre. Elle a eu sa première exposition solo à la Galerie Lara Vincy en 1957. Elle a participé à de prestigieuses biennales internationales de gravure au Chili, en Angleterre, en Écosse, au Venezuela, en Italie, en Suisse et aux États-Unis. De plus, son travail est présenté à la Confederation Centre Art Gallery, au ministère des Affaires extérieures du Canada, au Musée des beaux-arts de Winnipeg, à l'ambassade du Canada à Moscou, à la McMicheal Canadian Art Collection, au Musée des beaux-arts de Montréal, au Musée d'art contemporain de Montréal et au Musée des beaux-arts du Canada. Les œuvres de Steinhouse ont également été exposées à Rio Tinto Alcan et à Air Canada. Récemment, une rétrospective majeure de Tobie a eu lieu au Stewart Hall à Pointe-Claire en 2012, et la Galerie Jean-Claude Bergerona présenté une exposition de ses œuvres en 2015.

Vie privée
En 1947, Tobie Thelma Davis se marie avec le romancier aussi bien que producteur et directeur général de la CBC, Herbert Steinhouse. Ils se rencontrèrent tandis qu'elle étudiait à la Art Students League de New York. « C'était vraiment un rencontre fortuit […], mais ce fut le coup de foudre et nous nous sommes mariés quelques mois plus tard » se souvient-elle.

À l'époque, Herbert faisait du volontariat pour l'Administration des Nations unis pour le secours et la reconstruction et il faisait son master à la The New School for Social Research. Pendant qu'ils étaient à Paris, Herbert bénéficiait d'une subvention du Conseil des Arts du Canada pour écrire un livre.

Le couple a deux fils ensemble : Stephan et Adam.

Maintenant, Tobie habite à Westmount à Montréal, Québec. Tobie est connue pour avoir une voix calme à cause d'un accident subi en enseignant la gravure à l'Université McGill : une de ses étudiantes a accidentellement versé de l'acide directement sur une assiette sans la diluer, ce qui lui a causé des dommages à la gorge. Enfin, ces dommages ont été exacerbés par l'utilisation d'acides forts dans le processus de gravure.

Déclaration d'artiste
« Faire qu'une simple plaque de métal prenne vie, se mettre au défi de lui conférer un sens et un climat individuel à l'aide de la couleur, de la forme, du contenu - voilà ce qui me fascine. J'adore la gravure. Elle me captive. Bien sûre, je fais toujours de l'aquarelle ou du dessin ou peinture à l'huile mais encore et encore, je reviens à l'eau forte. Pour moi, la poésie est fondamentale ; c'est une façon de communiquer les visions intérieures. Elle laisse vagabonder mes rêveries et elle crée un monde de profonde sérénité où mes pensées se réfugient. Qu'importent les tendances ou les modes d'une époque ! Pour l'artiste, il n'existe qu'une seule vérité ; être honnête avec soi-même. C'est une philosophie à laquelle on parvient avec la pratique du métier, la maturité, l'expérience de la vie et une sensibilité personnelle qui permet d'y trouver un sens ».

Notes et références

Liens externes

Peintre canadienne
Élève de l'École secondaire Baron Byng
Étudiant de l'Université Concordia
Anglo-Québécois
Naissance en avril 1925
Naissance à Montréal

Tobie Steinhouse


Rauðóni (fræðiheiti: Furnarius rufus) er rauðbrúnn fugl ættaður frá austurhluta Suður-Ameríku.

Tenglar

Ofnfuglar

Rauðóni


ශුද්ධවූ විසිතුන්වන ජුවාම් පාප්වහන්සේ (; ), උපතේදී නම ඇන්ජලෝ ගියුසෙප්පේ රොන්කාලි (25 නොවැම්බර් 1881 – 3 ජූනි 1963), එතුමා භාග්‍යවන්ත භාවයට එසවීමෙන්  අනතුරුව  භාග්‍යවන්ත විසිතුන්වන ජුවාම් ලෙසින් හැඳින්වුනු, කතෝලික සභාවෙහි 261වන  පාප්වහන්සේ ලෙසින් සහ වතිකානු පුරයෙහි බලධාරියා ලෙසින්1958 ඔක්තොම්බර් 28 දිනදී තෝරා පත් කර ගන්නා ලදි.

එතුමා විසින් දෙවන වතිකානු මන්ත්‍රණ සභාව (1962–1965) කැඳවනු ලැබුවද,  එතුමාගේ අවසාන  විශ්ව-ලේඛනය වූ  නිකුත් කොට දෙමසකට අනතුරුව, 1963 ජුනි 3 වන දිනදී මිය යාම නිසාවෙන්, එහි නිමාව දැකීමට නොහැකි විය. 2000 සැප්තැම්බර් 3 වන දිනදී, නවවන පියුස් පාප්වහන්සේ හා සමගින් එතුමා භාග්‍යවන්ත භාවයට ඔසවන ලදි.

විසිතුන්වන ජුවාම් පාප්වහන්සේ


ෂයින් ඕ ගෝ ක්‍රේසි () යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ 2015 වර්ෂයේ විකාශය වූ දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලාවකි. මෙම කතාමාලාව සඳහා පාදක වී ඇත්තේ හ්‍යුන් ගෝ-වූන් නැමැති කතුවරයා විසින් ඉහත නාමයෙන්ම ලියන ලද නවකථාවයි. මෙමගින් ගොර්යෝ කුමරකු සහ බල්හේ රාජ්‍යයේ කුමරියක අතර ඇතිවන පෙම් සබඳතාවය නිරූපණය වේ. මෙහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරනු ලබන්නේ ජං හ්‍යුක්, ඕ යොන්-සෝ, ලී හා-නුයි සහ ලිම් ජු-හ්වන් යන නළු නිළි පිරිස විසිනි. දකුණු කොරියාවේ MBC නාළිකාව ඔස්සේ 2015 ජනවාරි 19 දින විකාශය ඇරඹි මෙම කතාමාලාව 2015 අප්‍රේල් 7වන දින දක්වා විකාශය කෙරිණි. සඳුදා සහ අඟහරුවාදා දිනවල එරට වේලාවෙන් 22:00ට විකාශය වූ මෙය කථාංග 24කින් සමන්විත විය.

ෂයින් ඕ බී මෑඩ් යනුවෙන් ද හඳුන්වනු ලබන මෙම කතාමාලාවේ තිර රචනය සිදු කරන ලද්දේ ක්වොන් ඉන්-චන් සහ කිම් සුන්-මි විසිනි. සෝ හ්‍යුං-සුක් සහ යූන් ජි-හූන් යන අධක්ෂවරු දෙපළ මේ සඳහා අධ්‍යක්ෂණයෙන් දායක වූහ. මිනිත්තු 70ක ධාවන කාලයකින් සමන්විත කථාංගවලින් යුතු මෙහි, විධායක නිෂ්පාදනය සිදු කරන ලද්දේ ලී කං-හූන් සහ කිම් ජින්-චුල් විසිනි. එය මේ ක්වීන් පික්චර්ස් නිෂ්පාදන සමාගමේ නිෂ්පාදනයක් ලෙස සැලකේ. ප්‍රයිඩ් ඇන්ඩ් ප්‍රෙජුඩිස් රූපවාහිනී කතාමාලාව විස්ථාපනය කරමින් විකාශය වූ මෙම කතාමාලාවෙන් පසුව ස්ප්ලෙන්ඩිඩ් පොලිටික්ස් නැමැති ඓතිහාසික රූපවාහිනී කතාමාලාව විකාශය විණි.

කථාපුවත
වං සෝ උපත ලබන්නේ ගොර්යෝ රාජධානියේ කුමරකු ලෙසිනි. නමුත් අනාගත වාක්‍යයක් මගින් කියැවෙන්නේ ඔහු විසින් රාජ්‍යය රුධිර ගංගාවක් බවට පරිවර්තනය කරනු ලබන බව ය. මේ නිසා ඔහුව මාලිගයෙන් පිටුවහල් කෙරෙන අතර, රාජකීය පවුලෙන් ඉවත් කර දැමෙනු ලැබෙයි. රාජ්‍යයේ සිහසුනට නීත්‍යානුකූල උරුමකරු වශයෙන් තමන්ට හිමි වීමට තිබූ තත්ත්වය මෙසේ අහිමි වීම නිසා ඔහු හුදකලා දිවියක් ගත කරයි. වං සෝ මාලිගයෙන් නෙරපා හැරීම හේතුවෙන් ඔහුගේ නීත්‍යානුකූල නොවන අර්ධ සොයුරා වන වං උක් රාජ්‍යයේ බලය සියතට අත් කරගැනීමේ දැඩි අපේක්ෂාවෙන් පෙළෙයි.

ෂින් යූල් යුනවෙන් හඳුන්වන්නේ බල්හේ රාජ්‍යයේ අවසාන කුමරියයි. අනාගත වැකියක් හේතුවෙන් කුඩා වියේ දී ඇය ඇගේම ජනයා අතින් මරණයට පත්වීමට නියමව සිටිය දී ඇය ඉන් මිදෙන්නේ ඉතා අපහසුවෙනි. එම අනාගත වාක්‍යය මගින් කියැවෙන්නේ ඇය "වෙනත් ජාතියක ආලෝකය වනු ඇති" බව ය. ඇය සහ වං සෝ මහත් වූ කැළඹීම් මත විවාහ දිවියට එළැඹේ. ස්වාමි පුරුෂයා සහ භාර්යාව වශයෙන් ක්‍රමයෙන් එකිනෙකාට සමීප වන ඔවුහු දෙදෙනා ප්‍රේමයෙන් බැ‍ඳෙන්නට වෙති.

චරිත නිරූපණය

ප්‍රධාන චරිත
ජං හ්‍යුක්, වං සෝ ලෙස (පසුව ග්වංජොං රජු)
ඕ යොන්-සෝ, ෂින් යූල් / ගේබොං ලෙස
ලී හා-නුයි, හ්වංබෝ යෝ-වොන් ලෙස (පසුව දේමොක් රැජින)
ලිම් ජු-හ්වන්, වං උක් ලෙස
ලී දොක්-හ්වා, වං සික්-ර්යොම් ලෙස
ර්යු ස්‍යුං-සූ, ජොංජොං රජු ලෙස
නා ජොං-චන්, සේ-වොන් ලෙස

සහායක චරිත

කිම් රොයි-හා, ඉයුන්-චුන් ලෙස
ෂින් ස්‍යුං-හ්වන්, ගිල්-බොක් ලෙස
ජි සූ-වොන්, යූ වැන්දඹු රැජින ලෙස
හෝ ජුං-මින්, යැං ග්‍යු-දල් ලෙස
කිම් සුන්-යොං, බෙක් ම්යෝ ලෙස
ආන් ගිල්-කං, කං-මියුං ලෙස
ජුං වූ-ෂික්, ක්‍යුං ලෙස
ලී ඉයුන්-සූ, චුන්-ආ ලෙස
ජුං ජේ-හ්‍යුං, නා-මූ ලෙස
කිම් යොං-සුන්, යොම්-ෂිල් ලෙස
කං කි-යොං, වං ෆූං ලෙස
පාක් හයුන්-වූ, පාක් සූල් ලෙස
කිම් බ්‍යුං-ඔක්, ජි-මොං ලෙස
වූ සං-ජොන්, හ්වංබෝ ජේ-ගොං ලෙස
සෝ බොම්-සොක්, වං ග්යේ ලෙස
කිම් ජින්-හෝ, පාක් සූ-ක්‍යුං ලෙස
ලී ජුං-හූන්, යූ ක්වොන්-වූල් ලෙස
සොං යොං-ජේ, යූ මොන්-වොන් ලෙස
ආන් සුක්-හ්වන්, කිම් ජොං-ෂික් ලෙස
චෝයි ජේ-හෝ, හ්වං ග්‍යු-උයි ලෙස
කිම් ක්වං-ෂික්, බෙක් චූං-හ්‍යුන් ලෙස
ජි ඉයුන්-සුං, වං වොන් ලෙස
--- , වං රිම් ලෙස
පාක් සොන්-හෝ, වං වි ලෙස
යෝ උයි-ජූ, වං ජොං ලෙස
ජින් සෝ-යොන්, ග්‍යුම් සුන් ලෙස
නා හ්යේ-ජින්, චුන්-ඔක් ලෙස
හ්වං ජි-නි, ර්යුං-හ්වා ලෙස
නම් ක්‍යුං-යුප්, වං කොන් ලෙස
කිම් බුබ්-රේ, ක්වක් සෙන්පති ලෙස

කථාංග ඇගයුම්

සම්මාන සහ නිර්දේශ

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
ෂයින් ඕ ගෝ ක්‍රේසි නිල MBC වෙබ්පිටුව
ෂයින් ඕ ගෝ ක්‍රේසි සඳහා හන්සිනෙමාහි ඇති ගිණුම
ෂයින් ඕ ගෝ ක්‍රේසි සඳහා ඉන්ටර්නෙට් මූවී ඩේටාබේස්හි ඇති ගිණුම
ෂයින් ඕ බී මෑඩ් සඳහා MBC ග්ලෝබල් මීඩියාහි ඇති ගිණුම

2015 දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
2015 දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා අවසන් වීම්
2010 දශකය තුළ දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා
මුන්හ්වා විකාශන සංස්ථාවේ රූපවාහිනී නාට්‍ය
10වන සියවස පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ රූපවාහිනී කතාමාලා
ගොර්යෝව පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ රූපවාහිනී කතාමාලා
දකුණු කොරියානු ඓතිහාසික රූපවාහිනී කතාමාලා
දකුණු කොරියානු නවකතා පාදක කරගත් රූපවාහිනී කතාමාලා
රූපවාහිනී කතාමාලා

ෂයින් ඕ ගෝ ක්‍රේසි


Les Servantes de Saint Joseph de Varèse sont une congrégation religieuse féminine d'œuvre sociale de droit pontifical.

Histoire

Pour résoudre les problèmes des jeunes femmes de la campagne venant en ville, sans défense et sans ressources, à la recherche d'un travail comme domestique, le Père Charles Sonzini (1878-1957) ouvre à ses propres frais la maison Saint Joseph qui les accueille, leur donne un enseignement et les place. Avec une partie de ses jeunes femmes, il fonde en 1934 la pieuse union des servantes de Saint Joseph, dont le règlement est approuvé par l'archevêque en 1941.

La congrégation obtient l'approbation diocésaine du cardinal Schuster en 1951. Grâce à l'aide des sœurs, Don Sonzini accueille des réfugiés politiques et des juifs pendant les années du fascisme et de la Seconde Guerre mondiale. L'institut reçoit le décret de louange en 1972.

Activités et diffusion

Les sœurs se consacrent à l'aide des travailleuses.

Elles sont présentes en Lombardie et dans le Piémont avec la maison-mère à Varèse.

En 2017, la congrégation comptait 28 sœurs dans 6 maisons.

Notes et références

Congrégation catholique féminine

Servantes de Saint Joseph de Varèse


Nobuyasu Ikeda (født 18. maj 1970) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Urawa Reds og Kawasaki Frontale.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Nobuyasu Ikeda


جون رولف ، كان مستكشف وتاجر انجليزي وأحد المستوطنين الإنجليز الأوائل لأمريكا الشمالية.ينسب له الأسبقية بزراعة التبغ كمحصول تجاري للتصدير في مستعمرة فرجينيا أكثر ما أشتهر به جون رولف هو زواجه من أمريكية أصلية (هندية حمراء) تدعى بوكاهانتس.

لعب رولف دوراً مهماً في الاقتصاد المبكر لمستعمرة فرجينيا بتقديم سلالةً تبغ احلى من جزيرة ترينيداد التي اصبحت محصولاً نقدياً مربحاً. تزوج رولف بوكاهانتس، ابنة زعيم امريكي أصلي  باوهاتاني، وولدت ابن واحد اسمه توماس (بالإنجليزية: Thomas). سافرت بوكاهانتس مع رولف إلى إنجليتيرا عام 1616 حتى ترويج الاستعمار والاستثمار في فرجينيا. بعد وفاة بوكاهانتس عاد رولف إلى فرجينيا واستمر العمل بتبغ. سلالة التبغ المزارعة من رولف أسست أساس صناعة التبغ الفرجينية.

انظر أيضاً
 بوكاهانتس

روابط خارجية

مراجع

أشخاص ألقوا بعيدا
أشخاص فترة ستيوارت
أشخاص في عهد أسرة تيودور
أشخاص من جيمستاون (فيرجينيا)
أصحاب أعمال أمريكيون في القرن 17
أصحاب أعمال إنجليز في القرن 17
إنجليز
إنجليز من أصل نرويجي
إنجليز مهاجرون
تاريخ الأمريكيين الأصليين
شخصيات أعمال بريطانية في القرن 17
مستكشفون إنجليز
مستكشفون في القرن 17
مسيحيون أمريكيون
مواليد 1585
وفيات 1622

جون رولف


Dagenham & Redbridge Football Club (Engelsk udtale: / d æ ɡ ən əm   ...   R ɛ D B r ɪ dʒ /), ofte kendt blot som Dagenham og forkortet Dag & Red, er en professionel fodboldklub med base i Dagenham, London, England.

Klubben blev dannet i 1992 gennem en fusion mellem Redbridge Forest (der selv var dannet som følge af fusioner mellem Ilford, Leytonstone og Walthamstow Avenue) og Dagenham. Klubbens traditionelle farver er røde og blå, for at repræsentere de fusionerede hold.

Holdet spiller i National League, den femte bedste række i det engelske fodboldligaasystem og klubbens kælenavn er the Daggers.

Holdet

Spillerne

Nuværende personale
Opdateret 4. november 2017

Managere
Dagenham & Redbridge har haft seks forskellige managere siden etableringen i 1992.

Referencer

Eksterne henvisninger

 historicalkits.co.uk

Fodboldklubber i London
Fodboldklubber i England
Etableret i 1992
Pages with unreviewed translations

Dagenham & Redbridge F.C.


An Phymatidium in uska genus han Liliopsida. An Phymatidium in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Phymatidium

Phymatidium


Michael Anicet est un danseur, chorégraphe et professeur de danse gabonais reprenant principalement les pas de Michael Jackson. Il est aussi ambassadeur de ONUSIDA, le programme commun des Nations unies sur le VIH/sida.

Notes et références

Danseur gabonais
Pédagogue de danse

Michael Anicet


ويفل (5 مايو 1883 – 24 مايو 1950) قائد بريطاني من الحرب العالمية الثانية.

ما قبل الحرب العالمية الثانية
في الحرب العالمية الأولى عمل ويفل كثيراً برفقة القائد البريطاني إدموند ألنبي في الشرق الأوسط، وفي عام 1937 عُيّن قائداً للجيوش البريطانية في فلسطين، وكان من مهمته آنذاك قمع ثورة فلسطين الكبرى.

الحرب العالمية الثانية
 في عام 1939 عُيّن قائداًً للقوات البريطانية في الشرق الأوسط. وعندما قامت القوات الإيطالية بغزو مصر في سبتمبر 1940، لم يكن لديه سوى قوة صغيرة من الجنود يقودهم القائد البريطاني ريتشارد أوكونور، وعملا معاً على في التخطيط للقيام بهجوم مضاد للإيطاليين، ثم نفذاه في ديسمبر1940، وكان هجوماً ناجحاً للغاية، بل إنهما تقدما في ليبيا نفسها، وألحقت قواتهما الهزيمة بالإيطاليين في معركة بيضافم في فبراير 1940 .
 بعد إلحاق الهزيمة بالإيطاليين انشغل ويفل بإرسال القوات البريطانية إلى اليونان، والحبشة وسوريا، ناهيك عن متابعته لثورة رشيد عالي الكيلاني في العراق في أبريل 1940، وساهم كل هذا التشتيت للمجهود الحربي البريطاني في إعطاء الفرصة للقائد الألماني إيرون رومل في شن هجومه عبر برقة في مارس 1940، الذي استعاد به كامل برقة باستثناء طبرق، كما أسر القائد أوكونور، مما ألقى مهمة قهر قوات رومل على ويفل، فشن ويفل هجومين على الحدود الليبية المصرية هما عملية «اختصار» Brevity ، وعملية «فأس المعركة» Battleaxe، ولم تحقق العمليتان نجاحاً مذكوراً، مما أغضب رئيس الوزراء البريطاني ونستون تشرشل، فأحل محله القائد البريطاني كلود أوكنلك، واستلم هذا الأخير مهامه في 21 يونيو 1940.
 عُيّن ويفل بعد ذلك قائداً عاماً في الهند، وفي ديسمبر 1940 أصبح قائداً عاماً لقوات الحلفاء في جنوب غرب المحيط الهادئ، لكن مهمته لم تنجح كثيراً إذ استولت القوات اليابانية على بورما وسنغافورة.
 في يونيو 1943 عُيّن ويفل نائباً للملك في الهند، وبقي في هذا المنصب حتى عام 1947 قبيل استقلال الهند.

وفاته
توفي ويفل في لندن بريطانيا عام 1950.

انظر أيضًا
 قسم القوة أ المتقدمة.

وصلات خارجية

مصادر
 Brian Gardner, " Allenby of Arabia", Coward-McCann, New York, 1966.
 Yigal Allon, "Shield of David", Random House; Inc, New York, 1970.
 ليدل هارت (ed.), "Purnell's History of the Second World War", Phoebus Publishing Company, London, 1980.
 Kenneth Macksey, "Beda Fomm : The Classic Victory", Ballantine Books, New York, 1971.
 Peter Young(ed.), "The History of World War II", Orbis Publication,1984.
 Mark Arnold-Forster, "The World at War", thames Television Limited,1973.

مراجع

أشخاص متعلمون في كلية ونشستر
أشخاص من كولشيستر
أعضاء مجلس الشورى البريطاني
أفراد الجيش البريطاني في الحرب العالمية الأولى
أفراد الجيش البريطاني في حرب البوير الثانية
أفراد عسكريون من إيسيكس
أنثولوجيون
أنجليكانيون إنجليز
بريطانيون بإعاقات
تاريخ اتحاد مالايا العسكري خلال الحرب العالمية الثانية
جنرالات القوات المسلحة البريطانية في الحرب العالمية الأولى
حاصلون على الصليب العسكري
حاصلون على مراتب تشريفية وأوسمة وميداليات إثيوبيا
حاصلون على وسام القديس فلاديمير
حاصلون على وسام الملك سليمان
حاصلون على وسام جوقة الشرف من رتبة قائد
حاصلون على وسام كلاود وبانر
حاصلون على وسام نجم في نيبال
حائزون على قلادة النيل العظمى
حائزون على وسام القديس مايكل والقديس جورج
خريجو ساندهيرست
زعماء الحرب العالمية الثانية
الراج البريطاني في عقد 1940
قادة الحرب العالمية الثانية
قادة عسكريون
مدافن في هامبشاير
مستشارو جامعة أبردين
مواليد 1883
مواليد في كولشيستر
وفيات 1950
وفيات في لندن
أنثولوجيون بريطانيون

أرشيبالد ويفل


O Prêmio ACIE de Cinema de 2011 foi a oitava edição do Prêmio ACIE, concedido pela Associação dos Correspondentes de Imprensa Estrangeira no Brasil, a ACIE. A entrega dos troféus ocorreu em 30 de junho de 2011 no Centro Cultural Banco do Brasil, no Rio de Janeiro, reunindo diversos profissionais atuantes no cinema brasileiro.

O homenageado da cerimônia foi Carlos Diegues, que recebeu o Prêmio ACIE pelo conjunto da obra. Tropa de Elite 2: O Inimigo Agora É Outro se saiu como o grande vencedor da noite, mas o prêmio do júri popular foi para o documentário Dzi Croquettes.

Indicados e vencedores
Os vencedores estão em negrito na tabela abaixo:

Prêmio ACIE de Cinema

Prêmio ACIE de Cinema 2011


පාරිසරික පුවත් පත් කලාවේදී ප්‍රජාව තුලු සුලු  ෙභ්දනයක් පවති පරිසරික පුවත් පත් කලාවේදීන්ගේ සංගමය ඇතුලු සමහරුන් විශ්වාසකරන්නේ පාරිසරික පුවත් වාස්තවික ලෙස වාර්තා කල යුතු බවයි. එහෙත් මෙම ක්ෙෂ්ත්‍රෙය් ප්‍රවීනයෙකු වන මයිකල් ෆෝම් ඇතුලු තවත් සමහරුන් විශ්වාසය කරන්නේ පෘථිවිය සුරකිමට එම පත්‍රකලාවේදීන්ගේ පෞද්ගලික අභලාෂයක් වන්නේ නම් පමණක් බවය.

මෙම විවාදනය ලගදී අවසන් වන්නේත් නොවන නමුත් පත්‍රකලාවේදනය තුල ඇතිවන වෙනස්කම් සහ පුවත් දැනගැනිම සදහා මහජනයාට නව මාධ්‍යන් යොදාගැනිමට හමුවේ. පාරිසරික පුවත් පත් කලාවට පක්ෂ පසු බිමක් බිහවනු  ඇත.

පාරිසරික පුවත් පත් කලාව - අපකෂපාතිවය පිළිබද විවාදය


Jaklin Çarkçı, (d. 1958, İstanbul), Türk opera sanatçısı (mezzo-soprano).

Türkiye Ermenisi Çarkçı, Babası Jirayr Çarkçı gibi, İstanbul Devlet Opera ve Balesi sanatçılarındandır.

18 Aralık 2005'te İtalya'nın Foggia kentinde, İtalyan besteci Umberto Giordano adına düzenlenen uluslararası müzik müsabakasında 42 katılımcı arasında birincilik ödülünü Koreli tenor Lee Dong Hwa ile paylaşmıştır. 11 yıldır verilen bu ödülü alan ilk kadın sanatçıdır.

Carmen, "Amneris" (Aida) ve "Azucena" (Il trovatore) rollerindeki performansı ile dikkat çekmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Devlet Opera ve Balesi Genel Müdürlüğü

Türk opera şarkıcıları
Ermeni asıllı Türk müzisyenler
İtalyan Lisesinde öğrenim görenler
Yaşayan insanlar
1958 doğumlular
İstanbul doğumlu kadın şarkıcılar

Jaklin Çarkçı


Commercial diving may be considered an application of professional diving where the diver engages in underwater work for industrial, construction, engineering, maintenance or other commercial purposes which are similar to work done out of the water, and where the diving is usually secondary to the work.

In some legislation, commercial diving is defined as any diving done by an employee as part of their job, and for legal purposes this may include scientific, public safety, media, and military diving. That is similar to the definition for professional diving, but in those cases the difference is in the status of the diver within the organisation of the diving contractor. This distinction may not exist in other jurisdictions. In South Africa, any person who dives under the control and instructions of another person within the scope of the Occupational Health and Safety Act, 1993, is within the scope of the Diving Regulations, 2009.

Applications of commercial diving

Offshore diving

Offshore diving is a well known branch of commercial diving, with divers working in support of the exploration and production sector of the oil and gas industry in places such as the Gulf of Mexico in the United States, the North Sea in the United Kingdom, and Norway and along the coast of Brazil. The work in this area of the industry includes maintenance of oil platforms and the building of underwater structures used in the production process.

Equipment used for offshore diving tends to be surface supplied equipment but this does vary depending on the nature of the work and location. For instance Gulf of Mexico-based divers may use wetsuits whereas North Sea divers need drysuits or even hot water suits due to the temperature of the water.

Civil engineering diving

Civil engineering works are one of the major applications of inshore and inland coastal diving projects. Much of the work is either underwater inspection or engineering construction or repair work. The types of dive sites involved is varied, and divers can be found working in harbours and lakes, on hydroelectric dams, in rivers and around bridges and pontoons, with a large amount of this work being done in freshwater. Divers may be required to inspect and repair outfalls with penetrations exceeding , which require special safety precautions.

The equipment used does depend on the nature of the work and location, but normally surface oriented surface-supplied diving equipment is used. Saturation diving may be used for major projects in deep water, and scuba may occasionally be used for inspections or light work where the regulations or code of practice permit.

Construction and repair
Construction:

Concrete work:
Clearing and preparation. Dredging, airlifting, waterjetting, In-water surface cleaning. Shuttering and formwork, bagwork. Reinforcement. Underwater concrete placement - Tremie, pumped concrete, skip placement, toggle bags.
Concrete repair: Grouting

Fixing bolts: Drilling and core drilling

Pipe installation (Outfalls) Pipeline support and protection, Mattresses,

Inspection and non-destructive testing

Hazmat diving

HAZMAT diving is one of the most dangerous branches of the commercial diving industry, employing highly skilled and experienced staff.

Typical work involves diving into raw sewage or dangerous chemicals, such as paper pulp, liquid cement, or oil sludge. This leads to special requirements:
 The divers may need to be vaccinated against diseases such as hepatitis and tetanus.
 Suitable equipment and competent personnel are required for decontamination of the diver and diving equipment after a dive.
 Emergency procedures appropriate to the specific hazmat environment must be planned and equipment and personnel in place to safely recover the diver if something goes wrong.
 Personnel must be monitored after exposure for possible long term effects.

The tasks a diver may be required to do in a contaminated environment include:
 Essential maintenance of underwater valves and sluice gates.
 Repairing damaged pipelines.
 Pollution control work to contain, control and clean up after a pollution incident.
 Sampling activities, such as those performed by United States Environmental Protection Agency. units specializing in polluted water diving, and the Environmental Response Team dive units.
 Diving in landfill sites to maintain the pumping equipment, vital in preventing landfill sites from filling up with rainwater and contaminating the water table.
 Maintenance and repair work inside functioning sewers , sewage treatment works, or working in septic tanks.
 Maintenance and repair work in nuclear plant.
 Miscellaneous repairs and finding lost objects.
 Finding and recovering corpses after crimes, accidents and disasters. - This work is usually done by police divers and public safety divers, though military divers may be called in to assist for major incidents.

Potable water diving

Potable water diving is diving in a tank for potable water. This is usually done for inspection and cleaning tasks. A person who is trained to do this work may be described as a potable water diver. The risks to the diver associated with potable water diving are related to the access, confined spaces and outlets for the water. The risk of contamination of the water is managed by isolating the diver in a clean dry-suit and helmet or full-face mask which are decontaminated before the dive.

Salvage diving

Salvage diving is the diving work associated with the recovery of all or part of ships, their cargoes, aircraft, and other vehicles and structures which have sunk or fallen into water. In the case of ships it may also refer to repair work done to make an abandoned or distressed but still floating vessel more suitable for towing or propulsion under its own power.

Most salvage diving is commercial work, or military work, depending on the diving contractor and the purpose for the salvage operation, Clearance diving, the removal of obstructions and hazards to navigation, is closely related to salvage diving, but has a different purpose, in that the objects to be removed are not intended to be recovered, just removed or reduced to a condition where they no longer constitute a hazard. Many of the techniques and procedures used in clearance diving are also used in salvage work.

Ships husbandry diving

Ships husbandry is the maintenance, cleaning, and general upkeep of the hull, rigging, and equipment of a ship, and may also refer to aspects of maintenance which are not specifically covered by the technical departments.

Underwater ship husbandry includes:
 Underwater hull cleaning to remove fouling organisms which increase drag, and therefore reduce top speed and increase fuel consumption. Such cleaning may be of the entire hull or parts thereof, particularly propellers, shafts and thrusters.
 Non-destructive testing and inspection including fouling surveys, inspection of known or suspected damage to structure, equipment or coatings, and inspection of repairs.
 Underwater repair of structure, appendages, and equipment, and small areas of paintwork.

Equipment

Diving suit

Depending on the water temperature, depth and duration of the planned dive, the diver will either use a wetsuit, dry suit or hot water suit. A wetsuit provides thermal insulation by layers of foam neoprene but the diver gets wet.  Hot water diving suits are similar to a wetsuit but are flooded with warm water from a surface water heater that is then pumped to the diver via an umbilical.  A dry suit is another method of protection, operating by keeping the diver dry under the suit, and relies on either the suit material or the air trapped in thermal undergarments to insulate the diver, and also provides better isolation from environmental contamination. Certain applications require a specific type of dive suit; long dives into deep, cold water normally require a hot water suit or dry suit, whilst diving into potentially contaminated environments requires a dry suit, dry hood, and dry gloves at a minimum, thereby keeping the diver completely isolated from the diving environment.

Breathing apparatus

A number of factors dictate the type of breathing apparatus used by the diver. Typical considerations include the length of the dive, water contamination, space constraints and vehicle access for support vehicles. Commercial divers will rarely use scuba equipment for occupational health and safety reasons.

Scuba diving

Open circuit scuba equipment is occasionally used by commercial divers working on sites where surface supplied equipment is unsuitable, such as around raised structures like a water tower, or in remote locations where it is necessary to carry equipment to the dive site. Normally, for comfort and for practicality, a full face mask such as those manufactured by Kirby Morgan will be used to allow torches and video cameras to be mounted onto the mask. The benefit of full-face masks is that they can are considered safer and can normally be used with surface supplied equipment as well as scuba, reducing the need for contractor to have two different sets of equipment and the spares to service them.

Surface-supplied diving

This is the most common type of equipment used in professional diving, and the one most recognised by the public. Surface-supplied equipment can be used with full face masks or diving helmets, which are normally fitted with diver to surface communication equipment, and often with light sources and video equipment. The decision between wearing a full-face mask or a full diving helmet comes down to job requirements and personal preference, however the impact protection and warmth offered by a full diving helmet makes it popular for underwater construction sites and cold water work.

Breathing gas for the diver is piped down from the surface, through a long, flexible hose, bundled with other services and called an diver's umbilical. In addition to breathing gas, the umbilical will have additional hoses and cables for such things as communications equipment, a pneumofathometer for measuring depth, or hot water should the diver be using a hot water suit. The umbilical must be strong enough to support the diver's weight, with a significant safety margin, and securely connected to the diver's harness, because it may be used by surface personnel to pull the diver out of the water. Breathing gas is may be supplied from either high pressure storage cylinders or through a gas compressor. An emergency gas supply is carried by the diver.

Saturation diving

If the diver is to work at fairly constant depths for periods which would require long periods for decompression, the diver may temporarily live in a pressurised surface habitat called a saturation system, and be transported under pressure in a closed bell to and from the underwater workplace. This type of diving is known as saturation diving. The same techniques for supplying breathing gas are used as in surface oriented surface-supplied diving, with the diving bell receiving breathing gas and other essential services from the surface. If diving at extreme depths, helium-based breathing gas mixtures are used to prevent nitrogen narcosis and oxygen toxicity which would otherwise occur due to the high ambient pressure. The diver is decompressed only once, at the end of the job, which saves time and reduces risk of decompression injury.

Training and registration

In most jurisdictions the diving training and certification is the same for all branches of commercial diving, but specialist training may be needed for specific work skills associated with the application.

Diver training is the set of processes through which a person learns the necessary and desirable skills to safely dive underwater within the scope of the diver training standard relevant to the specific training programme. Most diver training follows procedures and schedules laid down in the associated training standard, in a formal training programme, and includes relevant foundational knowledge of the underlying theory, including some basic physics, physiology and environmental information, practical skills training in the selection and safe use of the associated equipment in the specified underwater environment, and assessment of the required skills and knowledge deemed necessary by the certification agency to allow the newly certified diver to dive within the specified range of conditions at an acceptable level of risk. Recognition of prior learning is allowed in some training standards.

Diver training is closely associated with diver certification or registration, the process of application for and issue of formal recognition of competence by a certification agency or registration authority. Commercial diver certification is generally in terms of a diver training standard published by a national government organisation or department, or an international organisation of which such national bodies are members. Training standards specify the mode of diving, equipment and scope of operations for divers registered in terms of that standard. International recognition of professional diver certification may require registration through a national government agency or an agency appointed by a national government for this purpose.

Work skills specific to the underwater environment may be included in diver trailing programmes, but are also often provided independently, either as job training for a specific operation, or as generic training by specialists in the fields.

Demographics
US Bureau of Labor occupational employment statistics for May 2019 for commercial divers, excluding athletes and sports competitors, law enforcement personnel, and hunting and fishing workers. The national employment estimate is 3,420 employees, at a mean annual wage of $67,100 and mean hourly rate of $32.26 for this occupation, Actual rates can vary from about half to about twice these figures. Employment is concentrated in coastal states. These figures are slightly higher than for 2017.

International commercial diving co-ordination and regulatory organisations

Association of Commercial Diving Educators (ACDE)
The Association of Commercial Diving Educators, Inc. is a section 501 (c) (3) organization established in 1979 to communicate between industry and schools which provide commercial diver training. Membership includes US public and private educational organisations.

Goals:
 To promote consistency and quality of commercial diver training amongst member schools.
 To provide oversight and quality assurance of the ANSI/ACDE-01-2015 National Training Standard.
 To communicate and participate with local, state and federal authorities, business, commerce and industry in the development and maintenance of high standards and sound policies in the field of diving education.
 To provide academic and training expertise to government training agencies and commercial diving industries and their representative organizations.

Member Schools
 The Ocean Corporation
 Divers Academy International
 International Diving Institute
 Commercial Diving Academy
 Louisiana Technical College

The  ANSI/ACDE-01-2015 Minimum Standard for Commercial Diver Training was revised and approved by ANSI in 2015.

Association of Diving Contractors International
Association of Diving Contractors International (ADCI)

International Marine Contractors Association (IMCA)

The International Marine Contractors Association (IMCA) is the international trade association representing offshore, marine, and underwater engineering companies. Contractors, suppliers, training establishments, personnel agencies and non-voting corresponding organisations (oil companies, governmental and regulatory bodies) can become members in one or more of the four divisions (Diving, Marine, Offshore Survey, Remote Systems & ROV).

International Diving Schools Association (IDSA)

IDSA was formed in 1982 with the primary purpose of developing common international standards for commercial diver training

The Association is concerned with offshore, inshore and inland commercial diving and some specialist non-diving qualifications such as diving supervisors, diving medical technicians and life support technicians.  It has published international diver training standards based on the consensus opinion of members  which provide a basic standard of comparison for commercial diver training standards, with the stated intention of:-
Improving safety
Providing contractors with a direct input to the diver training syllabus
Enabling contractors to bid across national borders on a more even playing field
Improving diver quality
Providing divers with greater job opportunities
IDSA provides a Table of Equivalence of various national commercial diver training standards.

International Diving Regulators and Certifiers Forum (IDRCF)

The International Diving Regulators and Certifiers Forum (IDRCF) confirmed its principals and purpose at their meeting in London in September 2009.  The statement of principals and purpose states "The forum has agreed to work together towards mutual recognition to identify and implement best practice in diver training and assessment with the objective of harmonising cross-border diver training outside Europe." Members of the IDRCF include ADAS (Australia), DCBC (Canada), HSE (UK), PSA (Norway), and the Secretariat General to the Sea Progress Committee (France).

European Diving Technology Committee
The European Diving Technology Committee (EDTC) is tasked with promoting good standards for diving within Europe and where practicable, coordinating differing standards. As part of this work they publish high level minimum competence standards for inshore and offshore diving industry personnel as guidance for member states to encourage harmonisation of standards and facilitate international recognition of commercial diver qualifications.

Safety record
Commercial diving remains a relatively dangerous occupation, but the rate of fatal accidents has decreased over the years.

Statistics of fatal commercial diving accidents in the UK between 1996 and 2010 compiled by the HSE UK

References

Commercial diving


Philipp Münz, geboren als Pichas (Pinkus) Münz (* 9. Januar 1864 in Tarnów, Westgalizien; † 15. August 1944 im Ghetto Theresienstadt) war ein deutscher Allgemeinmediziner und Fachbuchautor. Er war Gründer und leitender Arzt der Israelitischen Kinderheilstätte in Bad Kissingen.

Leben

Sanitätsrat Dr. med. Philipp Münz war der Sohn des Rabbiners und Schriftstellers Dr. phil. Lazar Münz und der Kaufmannstochter Lea Luise Kleinmann aus Tarnów. Nach seinem Abitur 1883 in Posen, wo er zugleich die preußische Staatsbürgerschaft erwarb, studierte er seit Sommersemester 1885 Medizin an der Universität Berlin. Nach seinem Physikum wechselte er zum Sommersemester 1888 an die Universität Würzburg. Dort erhielt er im Juli 1892 seine Approbation. Am 20. Januar 1893 wurde er von der Universität Leipzig zum Dr. med. promoviert. Danach war es als praktischer Arzt tätig, spätestens seit 1894 in Nürnberg.

Verheiratet war er mit der aus Rheinhessen stammenden Martha Sauerbach (1871–1939). Das Ehepaar hatte zwei Söhne, den Allgemeinmediziner Alfred (1897–1944), der gemeinsam mit dem Vater in Nürnberg und Bad Kissingen praktizierte, und den Zahnarzt Heinrich Münz (1900–??) in Berlin.

Im Mai 1903 zog Münz mit der Familie nach Bad Kissingen in die Theresienstraße 7 (heute Nr. 1) und betrieb dort fortan neben der Arztpraxis eine Kurpension. Jeweils nach Ende der Kursaison zog die Familie regelmäßig für das Winterhalbjahr von November bis April wieder nach Nürnberg in die Hochstraße 22, wo sie den Wohn- und Praxissitz beibehalten hatte. In Nürnberg war Münz (um 1900 erwähnt) Mitglied in der "Naturhistorischen Gesellschaft Nürnberg". Diesen Wohnsitz und die Nürnberger Praxis gab Münz erst im Herbst 1932 im Alter von 68 Jahren auf. Auch Sohn Alfred arbeitete nach seiner Approbation am 1. März 1925, spätestens aber ab 1929 als Allgemeinmediziner in den Praxen des Vaters in Nürnberg und Bad Kissingen mit.

Neben seiner Tätigkeit als praktischer Arzt war Philipp Münz auch wissenschaftlich und als Autor tätig. Er schrieb mehrere Fachbücher über die Verdauung, die richtige Ernährung (speziell koscheres Essen), Arteriosklerose und Harnanalyse.

Darüber hinaus zeigte er auch großes soziales Engagement. Angeregt durch einen Besuch der evangelischen Kinderheilstätte in der Bad Kissinger Salinenstraße, erwachte in ihm der Wunsch, eine ähnliche jüdische Einrichtung in Bad Kissingen zu errichten. So stellte er am 31. August 1899 in der jüdischen Wochenzeitung Der Israelit eindringlich die Notwendigkeit eines solchen Hauses für chronisch kranke jüdische Kinder aus armen Schichten dar. Er forderte die Leserschaft auf: "Und nun zur Tat! Möge ein Jeder nach Maß seines Vermögens und seines Edelmutes zur Vollendung dieses großen gemeinnützigen Werkes beisteuern!" Nur sechs Jahre nach diesem Appell eröffnete der daraufhin 1901 gegründete Verein der Israelitischen Kinderheilstätte in Bad Kissingen, dessen Schriftführer und (um 1930) Vereinsvorsitzender Münz auch war, am 12. Juni 1905 seine Israelitische Kinderheilstätte in der Salinenstraße 34, "welche armen und siechen Kindern aus Familien aller Landesteile und aller religiösen Parteirichtungen ihre gastlichen Pforten öffnen soll". Bis zur Verdrängung der jüdischen Kurgäste im Jahr 1938 konnten sich hier Tausende von Kindern aller Konfessionen – zuletzt pro Saison bis zu 400 Kinder bei jeweils etwa 30-tägigem Aufenthalt – unter der ärztlichen Betreuung von Philipp Münz unentgeltlich oder gegen einen geringen Beitrag von ihren chronischen Erkrankungen erholen. Ebenfalls auf seine Initiative wurden 1919 durch einen Anbau mit 30 Betten Kurmöglichkeiten für berufstätige jüdische Mädchen und Frauen geschaffen. Im Jahr 1927 entstand noch auf seine Initiative hin das Israelitische Kurhospiz für arme Israeliten (für Erwachsene) im Haus Altenberg 2, das wie die Kinderheilstätte 1938 von der Stadt Bad Kissingen übernommen und in ein Wohnhaus umgewandelt wurde. Beiden Einrichtungen wurde im März 1938 von der Stadtverwaltung der Betrieb untersagt. Heute (2012) ist das Gebäude der Kinderheilstätte ein Ferienheim der Oberhessischen Versorgungsbetriebe in Friedberg.

Münz zeigte im Ersten Weltkrieg patriotisches Verhalten und meldete sich freiwillig als Feldarzt. Doch auch dies schützte ihn nicht – wie alle anderen jüdischen Bürger – vor Repressalien und schließlich vor Berufsverbot.

Unmittelbar nach der "Machtergreifung" der Nationalsozialisten am 30. Januar 1933 wurden die meisten jüdischen Ärzte in Deutschland aus ihrem Arbeitsverhältnis "entfernt". Nur einer geringen Zahl wurde es noch erlaubt, in den Folgejahren unter erschwerten Bedingungen freiberuflich zu praktizieren. In Bad Kissingen gab es im Frühjahr 1938 außer Münz und seinem Sohn Alfred nur noch zwei weitere jüdische Ärzte – Siegfried Wahle und Sally Mayer. Die gesetzliche Grundlage zum endgültigen Entzug der Approbation aller jüdischen Ärzte gab schließlich die 4. Verordnung zum Reichsbürgergesetz vom 25. Juni 1938, wonach "Jüdisch" mit "Staatsfeindlich" gleichgesetzt wurde. Offiziell durften ab sofort die vier verbliebenen jüdischen Ärzte nur noch als "Krankenbehandler" ausschließlich für jüdische Patienten arbeiten. Damit wurde ihnen und ihren Familien nun vollends die Existenzgrundlage genommen.

In Bad Kissingen wurde außerdem mit Beschluss des städtischen Baubeirates vom 3. März 1938 den meisten Kurpensionen jüdischer Eigentümer die Betriebserlaubnis entzogen. Philipp Münz, dem sie zunächst ebenfalls entzogen worden war, erhielt allerdings nachträglich – wohl aus Rücksicht auf sein früheres Ansehen in der Stadt als Sanitätsrat – die Genehmigung zum Weiterbetrieb seines Kurheimes.

Doch nur wenige Wochen nach dem Tod seiner Ehefrau Martha verließ der inzwischen 75-Jährige am 21. Juli 1939 zusammen mit Sohn Alfred die Kurstadt Bad Kissingen für immer. Er zog nach Berlin, vermutlich zu seinem jüngeren Sohn Heinrich, zunächst ins Haus Kurfürstendamm 22, später in die Marburger Straße 12. Vier Tage nach seinem 79. Geburtstag wurde Münz am 13. Januar 1943 zusammen mit Alfred ins Ghetto Theresienstadt deportiert, wo er am 15. August 1944 umkam.

Zur Erinnerung an Philipp Münz und seinen Sohn Alfred wurden am 15. Mai 2012 auf Veranlassung der Bürgerinitiative Bad Kissinger Stolpersteine von Gunter Demnig zwei Stolpersteine vor dem Bad Kissinger Haus Theresienstraße 1 verlegt.

Werke
 Ein Fall von isoliertem Hypoglossuskrampf, Nürnberg 1894
 Über die Vortheile der rituellen Beschneidung. Eine Erwiderung, in: Münchener medicinische Wochenschrift vom 1. März 1898, Band 45, Seite 264–266
 seit 1896 Mitarbeiter bei: Josephine Meyer Gumprich: Vollständiges praktisches Kochbuch für die jüdische Küche, 1. Auflage 1888 und 2. Auflage 1896; fortgesetzt von Bertha Gumprich, 3. Auflage 1899 bis 9. Auflage 1925, Verlag J. Kauffmann, Frankfurt am Main 1914–1925; Neudruck 2002
 Handbuch der Ernährung für Gesunde und Magenkranke. Mit besonderer Berücksichtigung der jüdischen Speisegesetze, Johann Wirthsche Hofbuchdruckerei, Mainz 1901
 Zur Behandlung des Keuchhustens in: Neue Therapie, Nr. 7, 1904
 Künstliche Nährpräparate und ihre rituelle Zulässigkeit, Johann Wirthsche Hofbuchdruckerei, Mainz 1904
 Das Kinderheilstättenwesen in Deutschland. Vortrag, gehalten auf dem 27. Balneologenkongress, in: Berliner klinische Wochenschrift Nr. 19, Berlin 1906
 Ein feuilletonistisch-apologetischer Aufsatz über die (jüdischen) Speisegesetze in: Beiträge zur Geschichte und Würdigung der Hygiene der Juden, Sondernummer (40), um 1912
 Die Arterienverkalkung(Arteriosklerose), ihr Wesen und ihre Behandlung, mit Anhang: Ihre Behandlung in Bad Kissingen, Verlag Steinitz, 1907, 2. Auflage 1913
 Die Ernährung des gesunden und kranken Magens, Verlag Heerdegen-Barbeck, 1912
 mit Nathan Rosenberg: Die richtiggestellten Hauptmethoden der Harnanalyse für die tägliche Praxis des Arztes, Apothekers und Chemikers, sowie für Studierende, Krankenhäuser, Sanatorien und ähnliche Institute, Fischer's medicinische Buchhandlung H. Kornfeld, Berlin 1913
 Nähr- u. Organpräparate und ihre rituelle Zulässigkeit, Verlag M. Baumann, 1926

Weblinks

 Philipp Münz. In: Biografisches-Gedenkbuch-BK.de
 Philipp Münz. In: BadKissingen.de
 Philipp Münz. In: Bundesarchiv.de
 Philipp Münz. In: Biographische Datenbank Jüdisches Unterfranken
 Philipp Münz. In: Zentrale Datenbank der Namen der Holocaustopfer
 Die Israelitische Kinderheilstätte und das Israelitische Kurhospiz. In: Alemannia-Judaica.de

Einzelnachweise

Mediziner (20. Jahrhundert)
Mediziner (19. Jahrhundert)
Allgemeinmediziner
Sanitätsoffizier (Deutsches Reich)
Person im Ersten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Opfer des Holocaust
Todesopfer im Ghetto Theresienstadt
Person des Judentums (Bad Kissingen)
Person, für die in Bayern ein Stolperstein verlegt wurde
Autor
Deutscher
Geboren 1864
Gestorben 1944
Mann

Philipp Münz


Žuta ruža (lat. Rosa foetida), biljna vrsta u porodici ružovki. Podrijetlom je s Kavkaza odakle se raširila po Euroaziji, uključujući i Hrvatsku.

Sinonimi

 Rosa fedorovii Sumn. ex Chrshan.
 Rosa lutea Mill.

Podvrste
 Rosa foetida f. persiana (Lem.) Rehd.

Izvori

Ruža

Žuta ruža


Živo vrelo:  liturgijsko-pastoralni list, hrvatski katolički stručni mjesečnik za liturgijska i pastoralna pitanja. Izlazi od 1989., a izdaje ga Hrvatski institut za liturgijski pastoral, pri Hrvatskoj biskupskoj konferenciji.

Časopis donosi razmatranja biblijskih čitanja, homilije i prijedloge za liturgijsko pjevanje, prateći crkvenu (liturgijsku) godinu. Uz Svetu Ceciliju, najvažniji je časopis na području crkvene glazbe u Hrvatskoj.

Vrela

Vanjske poveznice
 Živo vrelo na stranicama HILP-a

Hrvatski stručni i znanstveni časopisi
Hrvatski katolički tisak

Živo vrelo


Šejh Refik ef. Hadžimejlić (Živčići, 1896. – Moštre, 11. siječnja 1969.), bosanskohercegovački je teolog bošnjačkog podrijetla, šejh nakšibendijskog tarikata.

Životopis
Refik Hadžimejlić je rođen 1896. godine u Živčićima pokraj Fojnice, kao sin šejha Hasan ef. Hadžimejlića i unuk šejha Mejli-babe. Školovanje i medresu je završio u Fojnici. Nakon završetka medrese izbija Prvi svjetski rat i on biva regrutovan u austrougarsku vojsku. Kao ratni zarobljenik odveden je u Rusiju, gdje je ostao punih sedam godina. U Rusiji je bio učesnik Listopadske revolucije.

Nakon povratka iz rata vraća se u rodno mjesto te obnavlja tekiju u Vukeljićima. Rekonstruirao je tekiju iz temelja čije je otvorenje upriličeno 1923. godine. Poslije toga odlazi u Tetovo, gdje obavlja dužnost imama sljedećih pet godina. Kasnije su uslijedila službovanja u Orahovici pokraj Nemile, u Moštrama pokraj Visokog. Hilafetnamu za šejha dobiva 1965. godine od svoga brata šejha hfz. Muse Kjazima.

Na hadž odlazi 1966. godine, a 11. siječnja 1969. godine umire u Moštrama. Prema smrt svojoj djeci je dao obvezu da ga ukopaju u Živčićima, ali zbog otežanih uslova i snježnih nanosa, ukopan je uz Moštru. Nakon dvije godine, u proljeće 1971. godine trebao se graditi autoput i njegov mezar je bio na samoj trasi, tako da su ga na kraju prenijeli u Živčiće.

Govorio je turski, arapski i perzijski jezik.

Izvori

Vanjske poveznice
 Kemal'l Šifa: Životni put šejha Refika Hadžimejlića

Životopisi, Fojnica
Hadžimejlići
Bošnjački derviški šejhovi

Refik Hadžimejlić