Komünizm (Latince kökenli communis - ortak, evrensel); üretim araçlarının ortak mülkiyeti üzerine kurulu sınıfsız, parasız ve devletsiz bir toplumsal düzen ve bu düzenin kurulmasını amaçlayan toplumsal, siyasi ve ekonomik bir ideoloji ve harekettir. Sadece üretim araçlarının ortak kullanımına dayanan sosyalizm ile tam olarak aynı anlama gelmemesine rağmen hatalı bir biçimde eş anlamlı olarak da kullanılabilmektedir. 20. yüzyılın başından beri dünya siyasetindeki büyük güçlerden biri olarak modern komünizm, genellikle Karl Marx'ın ve Friedrich Engels'in kaleme aldığı Komünist Parti Manifestosu ile birlikte anılır. Buna göre özel mülkiyete dayalı kapitalist toplumun yerine meta üretiminin son bulduğu komünist toplum gerçektir. Komünizmin temelinde yatan sebep, sınıfsız, ortak mülkiyete dayalı bir toplumun kurulması isteğidir. Sınıfsız toplumlarda en genel anlamıyla tüm bireylerin eşit olması fikri karşıt görüşlüler tarafından "ütopya" olarak  görülür ve zorla yaşanmaya çalışılırsa kaosa yol açacağı iddia edilir. Paris Komünü, komünist sistem yaşayabilmiş ilk topluluktur. Bunun dışında Mahnovist hareket öncülüğünde Ukrayna ve İspanya iç savaşı sırasında yaklaşık dört yıl süren anarko-komünist hareketle şekillenen toprakların kolektifleştirilmesi esasına dayalı olarak komünist topluluklar da kurulmuştur.

Komünizm, siyasi düşünürler ve yazarlar tarafından siyasi yelpazede aşırı sol olarak konumlandırılmıştır. Komünizmi savunan akımlar arasında en yaygını Marksizm-Leninizm'dir. Marksizm-Leninizm'e göre komünizme giden süreç burjuvazinin ortadan kalkmasını sağlayacak olan proletarya rejimi başlatılacak ve ardından komünizmin hazırlayıcısı sosyalizm aşamasına geçilecektir. Marksist kuramda son aşama olan komünizmin gerçekleşmesiyle devlet ortadan kalkacaktır.

Resmi olarak komünist tanımını kullanmakla birlikte sosyalizm bir devlet rejimi olarak ilk kez 1917 Ekim Devrimi'nden sonra kurulan Sovyetler Birliği'nde uygulanmıştır. Sovyetler Birliği modelinin yarattığı etki ve aşırı sol hareketlerin güçlenmesiyle 20. yüzyılda birçok sosyalist devlet kurulmuştur. Kurulan sosyalist devletler içerisinde özellikle Pol Pot, Josef Stalin ve Mao Zedong gibi sosyalist liderlerin katı bir diktatörlüğe dayanan totaliter bir rejim uygulaması sebebiyle bu devlet yapısı hem anti-komünistler hem de Nikita Kruşçev gibi Stalin'in ölümünün ardından yönetime gelen Sovyet liderleri tarafından eleştiri konusu olmuştur. Nikita Kruşçev özellikle Stalin ve Mao Zedong'un yarattığı sistemi eleştirmiş ve komünizme aykırı olarak tanımlamıştır.

Leninizm dışında iki komünist akım daha bulunmaktadır. Bunlardan ilki Marksizm'in temel görüşlerini benimseyen fakat Leninist modelle komünizm hedefine ulaşılamayacağını iddia eden sol komünizm veya konsey komünizmi olarak adlandırılan akımdır. Lenin'in "Sol" Komünizm, Bir Çocukluk Hastalığı adlı eserine cevaben yazılan Herman Gorter'in "Yoldaş Lenin'e Açık Mektup", Gilles Dauvé ve François Martin'in "Komünist Hareketin Güneş Tutulması ve Yeniden Ortaya Çıkışı" isimli kitaplar bu akımın takipçilerinin yarattıkları eserlerdir.

Diğer bir komünist akım ise anarşist komünizmdir. Anarşizmin bireyci ve kolektivist akımlarından ayrılan anarşist komünizm fikri, komünizme devlet aygıtını ele geçirerek geçilebileceğini reddeder ve bunu savunan Marksizm'i eleştirir. Peter Kropotkin, Nestor Makhno, Errico Malatesta, Carlo Cafiero anarşist komünizm düşüncesinin temellerini atan düşünürlerden ve eylemcilerden bazılarıdır. Anarşist komünizm, anarşizmden "sınıf" gerçeğine göre hareket etme ve örgütlenme temelinde ayrılır. Savunucuları komünizmin, bilimsel sosyalizm olmadan gerçekleştirilebileceği üzerinde birleşir. Anarşist komünizm, devletin kapitalizm için bir kılıf olduğunu ve bu yüzden de sınıfsız bir topluma gidilecek süreçte kullanılmasının sonucunda "diktatörlük", "devlet kapitalizm"i ya da "bir sözde zümre"nin, toplum üzerinde iktidarına yol açacağını düşünür.

İlk komünizm
Komünizm fikri Batı düşüncesinde Marx'tan ve Engels'ten çok önce oluşmuştur. Antik Yunan'da zaten komünizm mülkiyet gelmeden önce toplumun tam uyum içinde yaşadığı, insanlığın "altın çağına" dair bir mitolojiyle ilişkilendirilirdi. Kimileri Platon'un Devlet adlı eserinin ve diğer antik kuramcıların bir çeşit komünal yaşam içinde komünizmi savunduğunu belirtir. Pek çok erken Hristiyan mezhebi (ve Elçilerin İşleri bölümünde de belirtildiği üzere özellikle erken dönem Kilise), Kolomb öncesi Amerika'daki yerli kabileler komünizmi komünal yaşam ve ortak mülkiyet biçiminde uygulamışlardır.

16. yüzyılda İngiliz yazar Thomas More Ütopya adlı incelemesinde, ortak mülkiyet üzerine kurulu bir toplumu tasvirlemiştir. 17. yüzyılda komünist düşünce İngiltere'de tekrar tartışma konusu oldu. Eduard Bernstein 1895'te yazdığı Cromwell ve Komünizm adlı eserinde İngiliz İç Savaşı içindeki grupların, özellikle de Kazıcıların (Diggers) açıkça komünist, tarıma dayalı düşünceleri desteklediğini ve Cromwell'in bu gruplara yaklaşımının olsa olsa değişken, sıklıkla da düşmanca olduğunu iddia eder.

Özel mülkiyet fikrinin eleştirisi 18. yüzyıl boyunca süren Aydınlanma döneminde de, Jean Jacques Rousseau gibi düşünülerle devam etti. Robert Owen gibi "ütopyacı sosyalist" yazarlar da bazen komünist sayılırlar.

Karl Marx insanlığın klasik toplum, feodalizm ve şimdi içinde bulunduğu kapitalizm dönemine yükselmesinde ilkel komünizmi ilk ve asıl çıkış noktası olarak görür. Ardından sosyal evrimdeki sonraki adımın komünizme geri dönüş olacağını gösterir ancak bu insanlığın zaten deneyimlediği ilkel komünizmden çok daha yüksek bir seviyede olacaktır.

Komünizm çağdaş formunda 19. yüzyılın işçi hareketiyle birlikte Avrupa'da yükseldi. Bu sırada Sanayi Devrimi ilerliyordu. Sosyalist eleştirmenler kapitalist iktisadın uygunsuz koşullarda şehirdeki fabrikalarda çalışan işçiler olan proletaryayı ve zengin ile yoksul arasında giderek açılan bir uçurumu ortaya çıkardığını gördüler. Aslında gerçek anlamda komünizm, 19. yüzyılın ortalarından itibaren filizlenmiştir. Komünizmin tabiri, Karl Marx ve Friedrich Engels'in ortak yapıtları olan Komünist Manifesto adlı kitapta açıklanmıştır. Buradan yola çıkılırsa, aslında komünizmin yaklaşık 1,5 asırlık bir geçmişi vardır.

Anarşist komünizm

Anarşist Komünizm 19. yüzyılda bir ret ve bir istekten doğan anarşizmin komünist koludur. Reddedilen otoritedir. Nitekim anarşist kuramcı Proudhon 1851'de "Artık ne kilisede ne de devlet içinde, ne toprakta ne de parada otorite olmalıdır." diyordu. İstenilen de özgürlüktür.

Anarşist düşünce Marx'ın bilimsel sosyalizmiyle çelişir. Anarşizmin İspanya'da kurucusu Guiseppe Fanelli ile 1. Enternasyonale katılan Bakunin, "dünyada eşitlik, komünler içinde serbestçe örgütlenmiş ve federasyon haline gelmiş üretim birliklerindeki kolektif mülkiyetin ve emeğin kendiliğinden örgütlenmesiyle gerçekleşmek zorundadır" der. Nitekim, daha Enternasyonal'ın başlangıcında işçiler ikiye bölünmüştü. Biri Marksist diğeri Proudhoncu olan bu iki akım özellikle Cenevre (1866) ve Lozan (1867) kongrelerinde çatıştı. 1. Enternasyonal'den sonraki kongrelerde anarşistler yenik düştü. Anarşistlerin öncülerine göre yapacakları propaganda yeniden gözden geçirilmeliydi. Bu düşünceden hareketle İtalyan anarşistler, 1877'de şiddet kullanmayı önerdiler: "Sosyalist ilkelerin eylemlerle ortaya konmasına yönelen ayaklanma, en etkin propaganda aracıdır. Bu araç kitleleri yanıltmadan ve bozmadan en derin toplumsal katmanlara nüfuz edebilir ve Enternasyonal'in desteklediği mücadelede insanlığın diri güçlerini yanına çekebilir"(1876 da Cafiero'nun Malatesta'ya yazdığı mektup). Bu düşünceden hareket eden İtalyan anarşistleri, Benevento'da taşra arşivlerini ateşe vermeye ve yoksullara para dağıtmaya giriştiler. Yapılan baskılar Anarşist düşüncenin yayılmasına, özellikle İspanya ve Rusya'da engel olamadı. Bu arada Bakunin ve Kropotkin, eksiksiz ve evrensel nitelikte olduğunu düşündükleri bir eğitim sistemi ortaya koyarak Proudhon'un düşüncelerini geliştirdiler.

Anarşist Komünizmin örgütlü pratikleri, kendisini tarihte Ukrayna ve İspanya iç savaşında gösterir.

Marksizme karşıt düşünceler

Diğer sosyalistler gibi Marx ve Engels de kapitalizme ve işçinin sömürülmesine son verme yolları aradılar. Fakat erken dönem sosyalistler genellikle uzun süreli bir sosyal reformu önermekte iken, Marx ve Engels devrimin sosyalizme giden tek yol olduğunu söylediler.

Marksizm'de, sınıflı toplumdaki insanın temel özelliği yabancılaşmadır ve komünizm insanlığın özgürlüğünün tam olarak gerçekleştirilmesi demektir. Marx burada Hegel 'i izleyerek özgürlüğü yalnızca kısıtlamaların yokluğu olarak değil, ahlakî bir özü olan hareket olarak alır. Komünizm yalnızca insanlar ne yapmak istiyorlarsa onu yapmalarını sağlamaz, ama aynı zamanda onları öyle koşullar ve diğer insanlarla öyle ilişkiler içine koyar ki, artık sömürme ihtiyacı hissetmezler. Ancak Hegel'e göre bu dünya asla ulaşılamayacak olan idealar dünyası tarafından yönetilirken, Marx'a göre komünizm maddeler dünyasından, özellikle de üretim araçlarının gelişiminden ortaya çıkar.

Marksizm sınıf çatışma ve devrimci mücadele sürecinin proletarya için zaferle sonuçlanacağını ve özel mülkiyetin zamanla ortadan kalkarak üretim araçlarının topluma ait kılınacak bir komünist toplumun kurulacağını ileri sürer. Marx komünist yaşam hakkında az şey yazmış ve yalnızca komünist toplumu oluşturan en temel belirtileri vermiştir. Açıktır ki, bu insanın altından kalkabileceği tasarıların çok az sınırlandığı bir bolluğu gerektirir. Komünist hareket tarafından benimsenmiş bir sloganda komünizm "Herkesten yeteneğine göre alınan, herkese gereksinimine göre verilen" bir dünya olarak açıklanır. Alman İdeolojisi (1845) Marx'ın komünist geleceği detaylıca açıkladığı az sayıdaki yazılarından biridir:
Oysa herkesin bir başka işe meydan vermeyen bir faaliyet alanının içine hapsolmadığı, herkesin hoşuna giden faaliyet dalında kendini geliştirebildiği komünist toplumda, toplum genel üretimi düzenler, bu da, benim için, bugün bu işi, yarın başka bir işi yapmak, canımın istediğince, hiçbir zaman avcı, balıkçı ya da eleştirici olmak durumunda kalmadan sabahleyin avlanmak, öğleden sonra balık tutmak, akşam hayvan yetiştiriciliği yapmak, yemekten sonra eleştiri yapmak olanağını yaratır.

19. yüzyılın son yarısında sosyalizm ve komünizm terimleri genellikle birbirlerinin yerine kullanılmaya başladılar. Marx ve Engels sosyalizmi toplumun üretim araçlarını ortak olarak kullandığı ama bazı sınıf farklılıklarının hâlâ bakî olduğu bir geçiş aşamasını tanımlamak için kullandılar. Komünizm terimini de tüm sınıf farklarının ortadan kalktığı, insanların uyum içinde yaşadığı ve devlete artık ihtiyaç duyulmadığı nihai bir aşama için kullandılar. Komünizm ve sosyalizm birbirlerine muhtaçtılar, çünkü sosyalizm basamağı gerçekleşmeden komünizme ulaşılması mümkün görülmüyordu.

Özellikle daha sonra Lenin tarafından geliştirilen bakış açıları, 20. yüzyılın komünist partilerinin harekete geçirici niteliklerinin temelinin oluşturulmasını sağladı. Sonraki yazarlar Marx'ın bakış açısını biraz değiştirerek, komünizm tam olarak yerleşmeden önce uzun bir sosyalizm sürecinin gerektiğine inanmış ve böyle toplumların geliştirilmesinde devlete merkezî bir rol tanımışlardır.

Marx'ın Mihail Bakunin gibi çağdaşları benzer fikirleri desteklediler ama sınıfsız topluma nasıl ulaşılacağı konusunda fikir ayrılığına düştüler. Günümüzde işçi hareketinde Marksistler ve anarşistler arasında bir ayrım vardır. Anarşistler tüm devlet biçimlerine karşıdır ve onu ortadan kaldırmak isterler. Anarşist komünistler sınıfsız topluma derhal geçilmesini ister.

Komintern

Modern dünyada geniş ölçekli bir sosyalizm kurma fikri üzerine ilk çaba Rusya'da 1917 Ekim Devrimi 'nde gerçekleşti. Bolşevikler ve Lenin 'in önderliğinde yapılan devrim, Marksistlerin kendi arasında da komünizm üzerine önemli pratik ve kuramsal tartışmalar başlattı. Marx'ın kuramı devrimlerin yerleşik ve büyük bir işçi sınıfının oluştuğu ileri kapitalist ülkelerde olacağını farz ediyordu. Bununla birlikte büyük bir toprak parçasına sahip Rusya köylüleriyle ve küçük sanayisiyle Avrupa'nın en fakir ülkesiydi. Bu şartlar altında onların ideolojik vazifelerine göre öncelikle bir işçi sınıfının yaratılması düşüncesine sahip olanlar vardı.

Bu nedenle sosyalist Menşevikler, kapitalizm oluşmadan evvel sosyalist devrim isteyen  Lenin'in komünist Bolşeviklerine karşı çıkıyorlardı. Bolşevikler iktidara geldiklerinde Rusya'nın Birinci Dünya Savaşı'yla olan ilgisinin kesilmesini isteyen halkın ve toprak reformunu isteyen köylülerin desteğini elde eden pragmatik ve siyasî olarak başarılı "barış, ekmek ve toprak" sloganlarının ötesinde bir programdan yoksun kaldılar.

Komünizm ve sosyalizm terimlerinin kullanımları 1917 yılında Bolşevikler partinin ismini Rusya Komünist Partisi olarak değiştirdiklerinde ve sosyalist ilkelere bağlı tek parti rejimi kurduklarında değişti. Devrimci Bolşevikler ılımlı sosyalist hareketlerle olan bağlarını kopardılar ve İkinci Enternasyonal'den çekilerek 1919 yılında Üçüncü Enternasyonal'i ya da Komintern'i kurdular. Bundan böyle Komünizm terimi Komintern şemsiyesi altında toplanan partilerin ideolojilerini belirtmek için kullanılır oldu. Programları sosyalist iktisadın geliştirilmesini olduğu kadar, proletarya diktatörlüğünün kurulmasını sağlayacak olan dünya işçilerinin devrim için birleşmesi çağrısında bulunuyordu. Sonunda devletin yavaş yavaş yok edilmesiyle uyumlu bir sınıfsız toplum oluşturacak programları tuttu. Sovyet komünistleri 1920'lerin başında, eski Rus İmparatorluğu'ndan Sovyetler Birliği'ni kurdular.

Lenin'in demokratik merkeziyetçilik ilkesini izleyerek, komünist partiler hiyerarşik bir yapıyla örgütlendiler. Tabanda yalnızca partinin yüksek üyeleri tarafından onaylanmış ve parti disiplinine tamamen uyan seçkin kadrolardan oluşan etkin hücre üyeleriyle örgütleniyorlardı.

1918 ile 1920 arasında, Rusya İç Savaşı'nın ortasında yeni rejim tüm üretim araçlarını devletleştirdi. Ayaklanmalar ve köylülerin rahatsızlığı başlayınca, Lenin Yeni Ekonomi Politikası'nı (YEP/NEP) açıkladı.

Sovyetler Birliği ve Komünist Partiler tarafından yönetilen diğer ülkeler sosyalist iktisadi esaslar üzerine kurulu Sosyalist devletler olarak tanımlanırlar. Bu kullanım, onların sosyalist programı üretim araçlarının özel mülkiyetini ortadan kaldırmak ve iktisat üzerinde devlet kontrolünü kurmak için benimsediklerini belirtir; bununla birlikte, kendilerini tam anlamıyla komünist olarak tanımlamazlar, çünkü ortak mülkiyet henüz yoktur.

Stalinizm

Sosyalizmin Stalinist versiyonu, bazı önemli değişikliklerle birlikte Sovyetler Birliğini ve dünya çapındaki Sosyalist Partileri şekillendirdi. Bu  görüş büyük bir sanayileşme ve kamulaştırma programıyla komünizmi kurma ihtimali üzerinde duruyordu. Sanayinin hızlı gelişimi ve hepsinin ötesinde Sovyetler Birliği 'nin İkinci Dünya Savaşı'nı kazanması, bu bakış açısına dünya çapında bir destek sağladı ve hatta Stalin'in ölümünü izleyen on yılda, parti otuz yıl içinde komünizmin kurulmasını vadeden bir program benimsedi.

Bununla birlikte Stalin'in önderliğindeki Sovyet modelin iskeletiyle komünizme ulaşma düşüncesindeki bazı gedikleri kanıtlar gösterdi. Stalin Sovyetler Birliği'nde hayatın yönünü kontrol eden baskıcı bir devlet kurdu. Stalin'in ölümünden sonra Sovyetler Birliği'nin yeni lideri Nikita Kruşçev bu baskının büyüklüğünü kabul etti. Daha sonra bu büyüme azaldı, devlet memurları arasında Sovyet sisteminde gediklere yol açan rantçılık ve bozulma arttı.

Komintern'in faaliyetine rağmen, Sovyetler Birliği Komünist Partisi Stalinist bir kuram olan "tek ülkede sosyalizm"i benimsedi. Sınıf mücadelesinin sosyalizmde daha zorlaşacağını söyleyen Stalinist görüşe göre eğer gerekliyse tek ülkede sosyalizmi kurmak mümkündü. Marksist enternasyonalizmden bu kopuş, "sürekli devrim" kuramını ortaya atarak dünya devriminin gerekliliğini vurgulayan Leon Troçki tarafından eleştirildi.

Troçkizm

Troçki ve destekçileri "Sol Muhalefet"i oluşturdular ve platformları Troçkizm olarak anıldı. Fakat Stalin Sovyet rejiminin tam kontrolünü ele geçirmeyi başardı ve onların Stalin'i iktidardan indirme girişimleri 1929 yılında Troçki'nin sürgün edilmesiyle sonuçlandı. Troçki'nin sürgün edilmesinin ardından, dünya komünizmi iki farklı fraksiyona ayrıldı: Stalinizm ve Troçkizm. Troçki daha sonra 1938'de Komintern'e bir meydan okuma olan Dördüncü Enternasyonal 'i kurdu.

Bugün Troçkizm'i izleyen bazılarına göre, bu ideoloji Sovyet Bloku'ndaki komünist çevrelerde Stalin'in ölümünden sonra bile kabul görmemiş ve Troçki'nin komünizm konusundaki açıklamaları devleti yıkacak koşulları hazırlayacak siyasi bir devrime önderlik etmede başarılı olmamıştır. Bununla birlikte Troçkist fikirler sosyal değişim deneyimleri yaşayan ülkelerde (örneğin Venezuela'nın başbakanı Hugo Chavez'le ilişkisi olan Alan Woods'un Marksist Enternasyonal Komitesi gibi) zaman zaman yankı bulmaktadır. Büyük Britanya, Fransa, İspanya ve Almanya gibi gelişmiş ülkelerde birçok parti politik arenadadır. Kapitalizmin destekçisi olan partilere katkıda bulunan Troçkist grupların, böyle davranılmasını uygun bulmayan diğer Troçkistler tarafından oportünizmle (fırsatçılık) suçlanmıştır.

Soğuk Savaş yılları

Sovyetler Birliği'nin İkinci Dünya Savaşı'ndan galibiyetle çıkmasının ardından Doğu Avrupa'da önemli müttefikler kazanmasıyla birlikte, komünizm hareketi birkaç yeni ülkede daha başladı ve Maoizm gibi birkaç değişik komünizm düşüncesinin yükselmesine de yardımcı oldu.

Sosyalizm birçok yeni ülkenin Sovyetlere eklenmesiyle ve Doğu Avrupa'ya yayılarak güçlendi. Arnavutluk, Bulgaristan, Çekoslovakya, Doğu Almanya, Polonya, Macaristan ve Romanya'da Sovyet Komünizmi örnek alınarak yönetimler kuruldu. Yugoslavya'da da Josip Tito'nun önderliğinde komünist bir yönetim yaratıldı ama Tito'nun bağımsız politikaları, Yugoslavya'nın Komintern'in yerine kurulan Kominform'dan çıkarılmasına yol açtı. Titoizm hareketi de deviasyonist (sapma) olarak adlandırıldı.

1950 itibarıyla Çin Marksistleri Tayvan hariç tüm Çin'i ellerinde tutarak, dünyanın en kalabalık ülkesini yönetiyorlardı. Diğer bölgelerdeki komünist güçler, emperyalist dünya üzerinde huzursuzluk yaratıyor ve emperyalistler Orta Asya'daki ve Afrika'daki huzursuzlukları bastırmak için savaşa başvuruyorlardı. Bunların sonuçlarından birisi Vietnam Savaşı 'dır. Değişik oranlarda başarılar sağlayan Komünistler, bu fakir ülkelerdeki ulusal ve sosyalist güçlerle birlikte Batı emperyalizmine karşı savaş verdiler.

Maoculuk

1953'te Stalin'in ölümünün ardından, Sovyetler Birliği'nin yeni önderi Nikita Kruşçev, Stalin'in suçlarını ve yaptığı kişisel propagandayı ifşa etti. Lenin'in prensiplerine geri dönüş çağrısı yaptı ve böylece Komünist yöntemlerdeki bazı değişiklikleri haber vermiş oldu. Bununla birlikte, Kruşçev'in ıslahatları özellikle 1960'lar ve 1970'lerde daha görünür hale gelen Çin ve Sovyetler Birliği arasındaki ideolojik farkları arttırdı. Uluslararası Marksist hareketteki Çin-Sovyet bölünmesi açık bir düşmanlığa dönüşürken, Maoist Çin kendisini gelişmemiş dünyanın iki süper güç olan ABD ve Sovyetler Birliği karşısındaki önderi olarak gösterdi ve Maoculuk dünyada Marksizm'in yeni bir dalı olarak kabul edildi.

Sovyetler Birliği'nin dağılması ve günümüzde Marksizm

1985 yılında Mihail Gorbaçov Sovyetler Birliği'nin önderi oldu ve glasnost (açıklık) ve perestroika (yeniden yapılandırma) projeleriyle merkezi kontrolü azalttı. Polonya, Doğu Almanya, Çekoslovakya, Bulgaristan, Romanya ve Macaristan Komünist yönetimi 1990 yılında terk ettiklerinde Sovyetler Birliği onlara müdahale etmedi ve 1991 yılında Sovyetler Birliği'nin kendisi de dağıldı.

21. yüzyılın başıyla birlikte, Komünist partiler Çin, Küba, Laos, Kuzey Kore ve Vietnam'da iktidardalar. Moldova'nın başkanı Vladimir Voronin Moldova Komünist Partisi'nin üyesi olmakla
birlikte ülke tek parti önderliğinde yönetilmiyor. Bununla birlikte Çin, Maocu mirasın birçok bakış açısını yeniden değerlendirdi ve Çin, iktisatta büyümeyi arttırmak için devlet kontrolünü azalttı. Komünist partiler ya da onların izleyicileri, birçok Avrupa ülkesinde ve özellikle de Hindistan'da siyasi olarak hala önemlerini koruyorlar.

Doğu Avrupa ülkelerinde sosyalist devrimlerin ardından komünizmin neden başarılı olamadığına dair Marksist teoriler, kapitalist dış ülkelerin baskısı, devrimlerin gerçekleştiği ülkelerin görece az gelişmiş olması ve devleti kendi çıkarları doğrultusunda yöneten yeni bir bürokratik tabaka ya da sınıfın oluşması gibi etkenler üzerinde durmaktadır. Sovyetler Birliği'ne ve Sovyet sistemine yönelik Marksist eleştiriler, Sosyalist devletlerin "devlet kapitalizmi" ya da bürokratik diktatörlük haline geldiğini ve Sovyet sisteminin Marx'ın komünist idealinden çok uzağa düştüğünü söylemektedir. Devletin ve partinin bürokratik seçkinlerinin ağır bir şekilde merkezileşmiş ve baskıcı bir siyasal araç haline gelmiş aygıtta bürokrasinin sınıflı sisteme özgü bir sınıfmış gibi hareket etmeye başladığı vurgulanır.

Marksist olmayanlar ise devlet kapitalizmi terimini Komünist Parti tarafından yönetilen tüm topluluklar ve böyle ulus-devletler yaratma niyetinde olan herhangi bir parti için kullanırlar. Sosyal bilimlerde, Komünist Partiler tarafından yönetilen topluluklar tek partili yönetimlerinden ve sosyalist iktisadi tabanlarından dolayı ayrı tutulurlar. Antikomünistler böyle toplumlar için totaliterlik terimini kullansalar da, birçok sosyal bilimci böyle devletlerde bağımsız politik faaliyetler yürütmenin imkânlarını tanımlamışlar ve bunun gelişimini 1980'ler ve 90'ların başında Sovyetler Birliği ve Doğu Avrupa'daki müttefiklerinin dağılmasından sonrasına kadar vurgulamışlardır. Kaldı ki, zaten Marx'a göre proletarya diktatörlüğü, komünizm aşamasına ulaşmak için geçilmesi gereken bir aşamadır. Dolayısı ile burjuva düzenlerinde olduğu gibi çok partili bir sistem kurulması zaten mümkün değildir. Bazı komünistler, sosyalist bir yönetimin totaliter bir yönetime dönüşmesinin, ancak halkın yönetime katılmasının engellenmesi ile olabileceğini savunmaktadırlar.

Bugün Marksistler ve anarşistler dünyanın pek çok bölgesinde faaliyettedirler. Latin Amerika'da Marksizm gelişmiştir. Bugün; Küba, Venezuela, Bolivya, Çin, Kuzey Kore, Laos, Vietnam, Moldova ve Nikaragua sosyalist ve komünist partilerin iktidarlarıyla yönetilmektedir.

Eleştiriler

Çok çeşitli görüşlerdeki yazarlar ve siyasi eylemciler antikomünist eserler yayımlamışlardır. Sovyet Bloku'na muhalif olan Aleksandr Solzenitsin ve Vaclav Havel; Friedrich Hayek, Ludwig von Mises ve Milton Friedman gibi ekonomistler; Hannah Arendt, Robert Conquest, Daniel Pipes ve R. J. Rummel gibi tarihçiler ve sosyal bilimciler bunlardan bazılarıdır. Bazı yazarlar komünist rejimle yönetilen ülkelerde, özellikle Pol Pot döneminde yaşanan Kamboçya soykırımı ve Stalin dönemindeki insan hakları ihlallerini komünizmin eleştirisi olarak sunmaktadır.

Birçok ülkede komünizmle mücadele, fikri eleştirilerle sınırlı kalmamış, fiziksel karşı koyuşlarla da çerçevesini genişletmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Komünizm nedir?
 Komünist Manifesto

İdeolojik akımlar
İdeolojiler

Komünizm


This is a list of Polish divisions in World War II.

Polish divisions in September 1939 Campaign
 1st Legions Infantry Division of Józef Piłsudski (stationed in Wilno) - Brig. Gen. Wincenty Kowalski
 2nd Legions Infantry Division (stationed in Kielce) - Col. Edward Dojan-Surówka, after September 8, 1939 col. Antoni Staich
 3rd Legions Infantry Division (stationed in Zamość) - Col. Marian Turowski
 4th Toruń Infantry Division (stationed in Toruń) - Col. Tadeusz Lubicz-Niezabitowski, after September 4, 1939 Col. Mieczysław Rawicz-Mysłowski, after September 12 Col. Józef Werobej
 5th Lwów Infantry Division (stationed in Lwów) - Gen. Juliusz Zulauf
 6th Kraków Infantry Division (stationed in Kraków) - Gen. Bernard Mond
 7th Częstochowa Infantry Division (stationed in Częstochowa) - Brig. Gen. Janusz Gąsiorowski
 8th Infantry Division (stationed in Modlin) - Col. Tadeusz Wyrwa-Furgalski
 9th Siedlce Infantry Division (stationed in Siedlce) - Col. Józef Werobej
 10th Łódź Infantry Division (stationed in Łódź) -Gen. Franciszek Dindorf-Ankowicz
 11th Carpathian Infantry Division (stationed in Stanisławów) - Col. Bronisław Prugar-Ketling
 12th Tarnopol Infantry Division (stationed in Tarnopol) - Gen. Gustaw Paszkiewicz
 13th Kresy Infantry Division (stationed in Równe) - Col. Władysław Zubosz-Kaliński
 14th Greater Poland Infantry Division (stationed in Poznań) - Gen. Franciszek Wład
 15th Greater Poland Infantry Division (stationed in Bydgoszcz) - Gen. Wacław Przyjałkowski
 16th Pomeranian Infantry Division (stationed in Grudziądz) - Col. Stanisław Świtalski, after September 2, 1939 Col. Zygmunt Bohusz-Szyszko
 17th Greater Poland Infantry Division (stationed in Gniezno) - Col. Mieczysław Stanisław Mozdyniewicz
 18th Łomża Infantry Division (stationed in Łomża) - Col. Stefan Kossecki
 19th Infantry Division (stationed in Wilno) - Gen. Józef Kwaciszewski
 20th Infantry Division (stationed in Baranowicze) - Col. Wilhelm Liszka-Lawicz
 21st Mountain Infantry Division (Poland) (stationed in Bielsko-Biała) - Gen. Józef Kustroń
 22nd Mountain Infantry Division (Poland) (stationed in Przemyśl) - Col. Leopold Engel-Ragis
 23rd Upper Silesian Infantry Division (stationed in Katowice) - Col. Władysław Powierza
 24th Jarosław Infantry Division (stationed in Jarosław) - Col. Aleksander Krzyżanowski, after September 8, 1939 Col. Bolesław Schwarzenberg-Czerny
 25th Kalisz Infantry Division (stationed in Kalisz) - Gen. Franciszek Alter
 26th Skierniewice Infantry Division (stationed in Skierniewice) - Col. Adam Brzechwa-Ajdukiewicz
 27th Kowel Infantry Division (stationed in Kowel) - Gen. Juliusz Drapella
 28th Warsaw Infantry Division (stationed in Warsaw) - Gen. Władysław Bończa-Uzdowski
 29th Grodno Infantry Division (stationed in Grodno) - Col. Ignacy Oziewicz
 30th Polesie Infantry Division (stationed in Kobryń) - Gen. Leopold Cehak
 33rd Reserve Infantry Division (stationed in Grodno) - Col. Tadeusz Kalina-Zieleniewski
 35th Reserve Infantry Division (stationed in Wilno) - Col. Jarosław Szafran
 36th Reserve Infantry Division (stationed in Czortków) - Col. Michał Ostrowski
 38th Reserve Infantry Division (stationed in Łuniniec) - Col. Alojzy Wir-Konas
 39th Reserve Infantry Division (stationed in Rembertów) - Gen. Bruno Olbrycht
 41st Reserve Infantry Division (stationed in Ostrów Mazowiecka) - Gen. Wacław Piekarski
 44th Reserve Infantry Division (stationed in Łowicz) - Col. Eugeniusz Żongołłowicz
 45th Reserve Infantry Division (stationed in Kraków) - Gen. Henryk Krok-Paszkowski
 50th Infantry Division "Brzoza" - Col. Ottokar Brzoza-Brzezina
 55th Reserve Infantry Division (stationed in Będzin) - Col. Stanisław Kalabiński
 60th Infantry Division 'Kobryń' - Col. Adam Epler
 Polish Cavalry Division 'Zaza' - Brig. Gen. Zygmunt Podhorski

Polish divisions in France 1939–40

 1st Grenadier Division - Gen. Bronisław Duch
 2nd Rifle Division - Gen. Bronisław Prugar-Ketling
 3rd Infantry Division - Gen. Rudolf Dreszer
 4th Infantry Division (Poland) - Col. Tadeusz Kalina-Zieleniewski
 Polish Independent Highland Brigade - Gen. Zygmunt Bohusz-Szyszko
 10th Armoured Cavalry Brigade (10éme Brigade de cavalerie motorisée) - Gen. Stanisław Maczek
 Polish Independent Carpathian Rifle Brigade - Gen. Stanisław Kopański

Polish divisions & brigades on the Western and Italian Fronts
 I Corps
 1st Armoured Division
 1st Independent Parachute Brigade
 II Corps
 3rd Carpathian Rifle Division
 5th Kresowa Infantry Division
 2nd Armoured Brigade

Polish divisions on the Eastern Fronts
 First Polish Army
1st Tadeusz Kościuszko Infantry Division
 2nd Infantry Division
 3rd Infantry Division
 4th Infantry Division
 6th Infantry Division
 1st Armoured Brigade "Westerplatte Heroes"
 1st Warsaw Cavalry Brigade
 in addition:
 Army artillery: 5 Artillery Brigades (1-5), 1st AA-Artillery Division, 1st mortar regiment
 1st Engineering Brigade
 4th independent heavy tank regiment
 13th SP-artillery regiment (SU-85 and ISU-152)
 Second Army (Poland)
 5th Infantry Division
 7th Infantry Division
 8th Infantry Division
 9th Infantry Division
 10th Infantry Division
 16th Armoured Brigade,
 2nd Artillery Division, 3rd AA-artillery Division, 3rd indep. mortar regiment
 3 AT-artillery brigades (nos.9,11,14)
 2nd Sapper Brigade
 4th independent heavy tank regiment
 28th SP-artillery regiment (21 x SU-85)
1st Armoured Corps: 3 armoured brigades, 1st Motorized Infantry Brigade - details below. Subordinated to the 2nd Army.
 1st Motorized Infantry Brigade (Polish)(East)
 2nd Armoured Brigade (2. Brygada Pancerna) - (65 x T-34/85)
 3rd Armoured Brigade
 4th Armoured Brigade
 24th SP-artillery regiment (21 x SU-85)
 25th SP-artillery regiment (21 x ISU-122)
 27th SP-artillery regiment (21 x SU-76M)
 2nd mortar regiment
 26th AA-artillery regiment
 Rocket artillery battalion

Polish divisions of the underground armies
 Home Army - brigade or division-sized units only
 2nd Home Army Infantry Division (Poland) (Kielce-Radom)
 Polish 8th Home Army Infantry Division (Warsaw Uprising)
 19th Home Army Infantry Division (Poland) (Wilno)
 27th Home Army Infantry Division (Poland) (Wołyń)
 Cracovian Home Army Infantry Division
 Cracovian Home Army Cavalry Brigade
 National Armed Forces

See also

 Polish contribution to World War II
 History of Poland (1939–1945)

Lists of military units and formations of World War II

Divisions, World War II
Polish, World War II

List of Polish divisions in World War II


Glasforum – Zeitschrift für Architektur, Raumgestaltung, Kunst war eine deutschsprachige Architekturzeitschrift.

Sie erschien von 1950 bis 2001 in zweimonatlichem Turnus mit einer durchschnittlichen Auflage von 15.000 Exemplaren beim Karl Hofmann Verlag Schorndorf. Nach 2001 wurde sie nur noch als 8-seitige Beilage zur Zeitschrift für Glas, Fenster, Fassade, Metall fortgeführt.

Herausgeber waren Herbert N. Knoll und bis zu seinem Tode 1957 Otto Voelckers.
Chefredakteur war bis 1985 Robert Jeserich, danach Heinz W. Krewinkel.

Die Zeitschrift beschäftigte sich vorwiegend mit der Verwendung von Glas in Architektur und Innenarchitektur. In den frühen Ausgaben werden zahlreiche bedeutende Bauten der Nachkriegsmoderne dokumentiert, so etwa von Sep Ruf, Paul Schneider-Esleben und Emanuel Lindner. Die Beiträge zeichnen sich durch Architekturfotografien von Karl Hugo Schmölz, Gottfried Planck, Heinrich Heidersberger, Klaus Kinold und anderen aus.

Weblinks

Architekturzeitschrift (Deutschland)
Glasarchitektur
Ersterscheinung 1950

Glasforum


Palle alene i Verden er en dansk børnefilm fra 1949, instrueret af Astrid Henning-Jensen

Medvirkende
Lars Henning-Jensen som Palle
Lily Broberg som Palles mor

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1949
Børnefilm fra Danmark
Kortfilm fra Danmark

Palle alene i Verden (film)


Quarnstedt Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Steinburg iline bağlı yerleşim yeri. 10,59 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla 419 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Adolf Humfeldt tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.kellinghusen.de

Steinburg iline bağlı yerleşim birimleri

Quarnstedt


Wolf-Dieter Lingk (* 1943 in Innsbruck) ist ein deutscher Regisseur und Schauspieler.

Leben
Mit seiner Mutter kam er nach Berlin, wuchs dann aber zunächst in einem Waisenhaus, später bei Adoptiveltern auf. Nach seiner Schulzeit arbeitete er zunächst als Motorenschlosser, Tischler, Arbeiter im Oberlausitzer Glaswerk und Beifahrer. Nach seinem Entschluss, Schauspieler zu werden, wurde er zunächst Bühnenarbeiter an der Berliner Volksbühne. Parallel dazu bewarb er sich an der Hochschule für Schauspielkunst "Ernst Busch" in Berlin. 1971 erlangte er dort seinen Abschluss. Während seiner Zeit an der Schauspielschule heiratete er eine Apothekerin.

Sein erstes Engagement fand er danach am Mecklenburgischen Staatstheater Schwerin. Mitte der 1970er Jahre war er am Staatsschauspiel Dresden engagiert, bevor er 1976 wieder nach Schwerin ging und dort bis zur Wende auf der Bühne stand. In dieser Zeit war Christoph Schroth Schauspieldirektor am Mecklenburgischen Staatstheater. Mit ihm ging Lingk 1990 an das Berliner Ensemble und 1992 weiter an das Staatstheater Cottbus, wo er bis 2008 festes Ensemblemitglied war. Seither ist Lingk freischaffend tätig und tritt unter anderem an der Staatsoperette Dresden als Gast auf.

Parallel zu seiner Bühnentätigkeit stand Wolf-Dieter Lingk immer wieder auch für Leinwand und Fernsehen vor der Kamera. Besonders dem jugendlichen Publikum wurde er als Dr. Habermann in der Fernsehserie Spuk von draußen von C. U. Wiesner und Günter Meyer bekannt.

Filmografie (Auswahl)
 1971: Optimistische Tragödie (TV)
 1971: Rottenknechte (TV)
 1975: Aus meiner Kindheit
 1976: Polizeiruf 110: Reklamierte Rosen (TV)
 1979: Die Rache des Kapitäns Mitchell
 1981: Verflucht und geliebt
 1982: Das Graupenschloß
 1983: Polizeiruf 110: Der Selbstbetrug (TV)
 1984: Iphigenie in Aulis (Theateraufzeichnung)
 1985: Polizeiruf 110: Traum des Vergessens (TV)
 1985: Gritta von Rattenzuhausbeiuns
 1985: Polizeiruf 110: Ein Schritt zu weit (TV)
 1985: Polizeiruf 110: Der zersprungene Spiegel (TV)
 1986: Stielke, Heinz, fünfzehn…
 1986: Polizeiruf 110: Bedenkzeit (TV)
 1987: Polizeiruf 110: Zwei Schwestern (TV)
 1987: Spuk von draußen (TV)
 1989: Ein brauchbarer Mann
 1990: Polizeiruf 110: Der Tod des Pelikan (TV-Reihe)
 1990: Wilhelm Tell (Theateraufzeichnung)
 1991: Tanz auf der Kippe
 1991: Jugend ohne Gott (TV, DFF)
 1992: Stilles Land
 1992: Tatort – Tod aus der Vergangenheit

Theater
 1970: Hans Magnus Enzensberger: Das Verhör von Habana (Babún) – Regie: Manfred Wekwerth (Deutsches Theater Berlin)
 1979: Johann Wolfgang von Goethe: Faust 1 + 2 (Faust) – Regie: Christoph Schroth  (Mecklenburgisches Staatstheater Schwerin)
 1991: Bertolt Brecht: Schweyk im Zweiten Weltkrieg (Liebhaber) – Regie: Manfred Wekwerth (Berliner Ensemble)
 1993: Ödön von Horváth: Sladek – Regie: Fritz Marquardt (Berliner Ensemble)

Hörspiele
 1980: Georg Büchner: Dantons Tod (Philippeau) – Regie: Joachim Staritz (Hörspiel – Rundfunk der DDR)
 1980: Elisabeth Panknin: Prinz Rosenrot und Prinzessin Lilienweiß oder die bezauberte Lilie (Prinz) – Regie: Joachim Staritz (Kinderhörspiel – Rundfunk der DDR)
 1999: Isaak Babel: Die Reiterarmee (Djakov) – Regie: Joachim Staritz (Hörspiel (3 Teile) – MDR/DLR)

Diskographie
 Dick Francis: Zügellos. Hörspielbearbeitung nach dem Roman Zügellos: Alexander Schnitzler. Regie: Klaus Zippel, Produktion: MDR und SWR, 2002, Musik: Pierre Oser, 1 CD, Länge: ca. 71 Min. Der Audio Verlag, Berlin 2003, ISBN 3-89813-26-6-8.

Weblinks

 Lausitzer Rundschau: Schrecklich schöne Jahre, 11. Juni 2008, abgerufen am 24. April 2012

Einzelnachweise

Theaterschauspieler
Filmschauspieler
Hörspielsprecher
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1943
Mann

Wolf-Dieter Lingk


Dialog om det 21. århundredes to vigtigste verdenssystemer er Erwin Neutzsky-Wulffs debutroman udgivet i 1971 på forlaget Multivers. Romanen kostede ved udgivelsen 10 kr. og i romanens dialog, der foregår ca. 80 år inde i fremtiden fra bogens udgivelse, diskuterer to af hovedpersonerne, om den ene af dem bør sælge sit eksemplar af selv samme bog, da den nu er sjælden og derfor meget værd. I dag er bogen sjælden og ligger antageligvis i et prisleje et godt stykke over originalprisen. Kort efter udkom en forøget anden udgave, hvor der er tilføjet 6 citater/korte historier der følger op på hvor førsteudgaven sluttede. Modsat førsteudgaven er den sort med et vajra i bladguld på forsiden.

Bogen fik en blandet modtagelse af anmelderne. Elsa Gress mente at den var decideret nazistisk, mens Henrik Broberg og Neutzsky-Wulff anfægtede hendes synspunkt.

Baggrund

Dialog om det 21. århundredes to vigtigste verdenssystemer er i titel og struktur formet efter Galileo Galileis "Dialog om de to store verdenssystemer". Vi møder således atter Salviati, Sagredo og Simplicio i dialog, denne gang om de to systemer; Wulfianismen (med ét f, selvom det er opkaldt efter Neutzsky-Wulff, der staves med to) det nye system, anført af Salviati, ligesom i det oprindelige værk, hvor han fremfører det nye verdensbillede, og Neospiritualismen, anført af Sagredo. Simplicio fremstår ikke så meget som en modstander af det nye verdensbillede, som i det originale værk, men mere som en der stiller sig kritisk over for begge systemer.

At læne sig op af tidligere værker fra litteraturhistorien, er et træk der går igen i resten af forfatterskabet, og som startede allerede med det første værk. I værket Etik, der er en uddybning af filosofien bag Wulfianismen, omtaler Neutzsky-Wulff sig som Zarawulfstra (jf. Nietzsches Zarathustra) og den politiske roman Døden er bygget op efter et af Søren Kierkegaards værker.
Romaner fra Danmark
Litteratur i 1971


Skupština Brčko distrika BiH (srp. Скупштина Брчко дистрикта БиХ), predstavničko je tijelo građana i nositelj zakonodavne vlasti u Brčko distriktu BiH. Sjedište joj je u Brčkom.

O Skupštini

Prva Skupština Brčko distrikta BiH, koja je imala obilježje "prijelazne", imenovana je nalogom međunarodnog nadzornika za Brčko, dok je prva demokratski izabrana Skupština, konstituirana 24. studenog 2004. godine. Drugi saziv Skupštine konstituiran je 19. studenog 2008.

Skupština Brčko distrikta BiH zakonodavno je tijelo Brčko distrikta BiH, u čijoj je nadležnosti određivanje opće politike distrikta. Skupština se sastoji od 31 zastupnika, od kojih dva zastupnika predstavljaju nacionalne manjine u Brčko distriktu BiH. Zastupnici se biraju na općim, slobodnim, otvorenim i neposrednim izborima, tajnim glasanjem, u skladu sa zakonima Bosne i Hercegovine i Brčko distrikta BiH. Mandat Skupštine traje četiri godine. Zastupnici imaju imunitet i ne mogu biti krivično ni građanskopravno odgovorni za počinjena djela, izražena mišljenja i glasove date tokom obavljanja svojih dužnosti.

Nadležnosti
Nadležnosti Skupštine Brčko distrikta BiH su:

 usvajanje Statuta Distrikta, Poslovnika o radu Skupštine, proračuna i zakona Brčko distrikta BiH i njihovih izmjena i dopuna;
 usvajanje odluka i rezolucija, u skladu sa Statutom i Poslovnikom o radu Skupštine;
 odlučivanje o javnim zajmovima i zaduživanjima Brčko distrikta BiH;
 izbor i razrješenje predsjednika i potpredsjednika Skupštine i gradonačelnika Brčko distrikta BiH i davanje suglasnosti na imenovanja zvaničnika;
 nadgledanje rada Vlade i cjelokupne uprave distrikta, naročito u pogledu upravljanja prihodima i rashodima;
 službena procjena rada gradonačelnika, direktora Direkcije za financije Brčko distrikta BiH, ravnatelja Trezora, ravnatelja Porezne uprave, šefa Policije, ravnatelja Ureda za upravljanje javnom imovinom, glavnog revizora Ureda za reviziju i zvaničnika koji se imenuju uz suglasnost Skupštine, najmanje jednom godišnje na redovno zakazanoj sjednici;
 razmatranje godišnjih financijskih izvješća koje sačinjavaju institucije Brčko distrikta BiH za financijsku kontrolu, uključujući i Ureda za reviziju.
 pokretanje spora pred Ustavnim sudom Bosne i Hercegovine u skladu s članom 6.4 Ustava Bosne i Hercegovine.

Skupština ima predsjednika i potpredsjednika. Radi koordinacije u radu Skupštine a naročito tokom priprema dnevnog reda, dva ili više zastupnika mogu oformiti zastupnički klub. U Skupštini se formiraju i skupštinske komisije, radi kvalitetnije pripreme nacrta zakona i obavljanja drugih dužnosti. Administrativnu podršku radu Skupštine pruža Stručna služba.

Svaki zastupnik, i gradonačelnik u ime Vlade, imaju pravo predlagati zakone. Za pripremu i dostavljanje Skupštini zakona koji se odnose na organizaciju i rad sudstva Brčko distrikta BiH, Ureda za pravnu pomoć, Tužiteljstva Brčko distrikta BiH i Pravobranilaštva, kao i na reguliranje rada odvjetnika i notara, nadležna je Pravosudna komisija.

Predsjednici

Povezani članci
 Parlament Federacije Bosne i Hercegovine
 Narodna skupština Republike Srpske

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica

Politika Distrikta Brčko

Skupština Brčko distrikta BiH


Yola (Fulfulde: Ƴola), meaning 'Great Plain' or 'Vast Plain Land', is a large city, capital city and administrative centre of Adamawa State, Nigeria. It is located on the Benue River, and it has a population of over 336,648 (2010). Yola is split into two parts. The old town of Yola where the Lamido resides is the traditional city and the new city of Jimeta (about  NW) is the administrative and commercial centre. They are generally referred to as Yola.

To the north are the Mandara Mountains and to the south are the Shebshi Mountains and  Mount Dimlang (Vogel Peak) .

Yola is an access point to the Gashaka Gumpti Nature Reserve, which is one of the largest national park in Nigeria, the Ngel Nyaki montane forest reserve, the Mambilla Plateau, the Sukur UNESCO World Heritage Site, which is Africa's first cultural landscape to receive World Heritage List inscription, the Yadin Waterfalls, the Kiri Dam on the Gongola River, the Benue national park in nearby Cameroon, the Waza National Park, and the Cameroonian town of Garoua, which lies across the border, on the Benue river.

History

It was Established in 1841, Yola is a municipality that sprawls across the hillside of this North-Eastern region of Nigeria. It was the capital of a Fulani state until it was taken over by the British in 1901. Today, it is the capital of Adamawa State, which was formed in 1991 from part of Gongola State. Modibbo Adama, a local chief of the Fulani, founded Yola in 1841. During the Islamic movement led by Shehu Usman Dan Fodio in the early 19th century, Modibbo Adama was recognised as a Muslim Scholar  who could lead the people in the Upper Benue area. The first European to visit the area was Heinrich Barth in 1851, shortly after Yola was founded. He traveled by the Sahara route, coming through Kukawa near Lake Chad, which at the time was the capital of the Borno Empire.

International Airport Yola was among the first airport in Nigeria and one of the first town to have power supply.

On 17 November 2015, a suicide bombing killed over 30 people.

Climate

Yola has a tropical savanna climate that borders on a hot semi-arid climate (Aw bordering on BSh according to the Köppen climate classification) with a dry season and wet season. The temperature is warm year-round, with August and September having the lowest average high at  and December having the lowest average  low at . March has the highest average high of , while April has the highest average low at . The highest temperatures occur in March and April, just before the wet season starts.

Yola receives  of precipitation annually on average. There is a wet season from May to October and a dry season for the rest of the year. The dry season, especially from February to April, has higher daytime temperatures and can have lower nighttime lows. The dry season also has a higher diurnal temperature variation. August is the wet month, receiving  of rain on average over 16 precipitation days. No precipitation falls from December to February. Humidity is low in the dry season, dropping to just 13.5% in February, but it can get quite humid during the wet season, especially from July to September. Yola receives 2,845.5 hours of sunshine annually, which is well-distributed throughout the year, with November having the most sunshine and August having the least.

Clouds

Yola's cloud cover varies significantly throughout the year; clearer months last 4.6 months, while partly overcast months last 7.4 months. The clearest month is January, with 53% of the sky being either mostly clear or clear with 78% of the sky being clouded or overcast, May is the cloudiest month.

Rainfall
Yola's monthly rainfall varies greatly according to the season, with a 7.3-month rainy season ranging from March 27 to November 7 and averaging 0.5 inches. The heaviest rain falls in August, with an average of 6.5 inches. The duration of the dry spell is 4.6 months, with January recording the lowest average rainfall of 0.0 inches.

Infrastructure

The nearby town of Jimeta has a market, zoo, an airport with direct flights to Saudi Arabia, NiPost and NiTel offices as well as the main mosque and cathedral. Being a state capital, it is a major transport hub with buses and taxis heading north to Mubi and Maiduguri, west to Numan, Gombe, jalingo and Bauchi and south to Makurdi and Katsina Ala. Taxis are available to Garoua in Cameroon. There is an airport with regular flights to Abuja and Lagos. The town is home to various institutions of learning, such as the: American University of Nigeria (AUN) (which is Africa's first and only development university), Adamawa State Polytechnic, The Modibbo Adama University Yola (MAU) previously known as Federal University of Technology, Yola, located about  north of the city on the road to Mubi, The Federal Government Girls College, Yola, AUN Academy (ABTI Academy), Aliyu Mustapha Academy, Chiroma Ahmad Academy, Ahmadu Ribadu College, MAUTECH university secondary school, Concordia College (which was nominated as the best post-primary school for 2007 by the National Association of Nigerian Students). Yola also houses one of the six campuses of the Nigerian Law school  located beside the American University of Nigeria and many other educational institutions. Adamawa has one of the best depots in Nigeria, located about  west on the road to Numan. Tourist sites include: The Three sister hills in Song Local Government Area, which are three scenic rock formations standing side by side at different height with the middle one as the big sister. The former Njuwa lake fishing festival site which is now dried and developed into residential area. The Lamido's Palace and the Annual horse-riding durbar, originally a Fulbe settlement, the town is largely dominated by Fulbe, as well as people from other parts of the country and the neighboring country of Cameroon.

Notable people

 Ahmadu Umaru Fintiri
 Atiku Abubakar
 Mohammed Barkindo
 Aisha Buhari
 Boni Haruna
 Boss Mustapha
 Panam Percy Paul
 Nuhu Ribadu

See also
 Ahmadu Ribadu College
 Adamawa State Polytechnic

References

Populated places in Adamawa State
State capitals in Nigeria

Yola, Nigeria


Šiaulių futbolo akademija eller FA Šiauliai er en litauisk fodboldakademi fra Šiauliai.

Holdets farver er sort og blå. Klubben har hjemmebane på Šiaulių miesto savivaldybės stadionas (kapacitet 4.000).

Historiske slutplaceringer

Klub farver
 Sort og blå.

Nuværende trup

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

Trænere
  Renatas Vestartas (2016–2020)
  Mindaugas Čepas (2021–)

Noter

Eksterne kilder/henvisninger
 siauliufa.lt
 Facebook
 Officiell Hemsida alyga.lt (lt)

Fodboldklubber i Litauen
Etableret i 2007

FA Šiauliai


El Draft de Expansión de la NBA de 1961 fue la primera ocasión en la que la NBA ampliaba su número de equipos desde su creación, y se produjo por la aparición de una nueva franquicia en la liga, los Chicago Packers, siendo el segundo equipo profesional de esa ciudad tras los Chicago Stags, que desaparecieron en 1950. Años más tarde se recolocarían en Washington D.C., siendo en la actualidad los Washington Wizards.

Los Packers seleccionaron ocho jugadores no protegidos por el resto de las franquicias de la liga, uno de cada equipo. entre los elegidos destaca Archie Dees, que fue número 2 del draft de la NBA de 1958, procedente de Detroit Pistons. Sin embargo, apenas jugó en el equipo, ya que él y Barney Cable fueron traspasados a las pocas semanas a St. Louis Hawks a cambio del número 1 del draft Sihugo Green, el una vez All-Star Woody Sauldsberry y Joe Graboski.

Claves

Selecciones

Notas

Referencias

Enlaces externos
 Historia de los Draft de expansión en NBA.com
 Draft de expansión de 1961
 NBA.com

NBA 1961
Draft de Expansión de la NBA
Washington Wizards

Draft de Expansión de la NBA de 1961


Julianelund Grundejerforening er en grundejerforening stiftet 25. august 1967. Den blev udstykket med 55 parceller og et fællesområde, og ligger ca 4 kilometer sydvest for Helsingør havn. Navnet Julianelund kommer fra den frugtplantage som grundene blev udstykket fra. Der blev efterfølgende taget initiativer til byggemodning, og herunder indlagt el og vand, men ikke kloakering.

I 1973 fastlagdes den nordlige transportkorridor, der skal sikre areal til en mulig motorvej rundt om Helsingør til en kommende fast broforbindelse til Helsingborg. Det havde den konsekvens, at byggemodningen stoppede, og områdets udvikling blev fastfrosset.

Historisk oversigt fra 1973 og frem

Referencer

Foreninger i Helsingør Kommune
Lokaliteter i Helsingør Kommune
Etableret i 1967

Julianelund


Fides Fabbrica Automobili Brevetti Enrico, zuvor Fides Fabbrica Automobili Marca Brasier, war ein italienischer Hersteller von Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Das Unternehmen Fides Fabbrica Automobili Marca Brasier mit Hauptsitz in Rom und Fertigungsstätte an der Via Monginevro in Turin begann 1905 mit der Produktion von Automobilen. Der Markenname lautete Fides. Giovanni Enrico trat 1908 in das Unternehmen ein und benannte es in Fides Fabbrica Automobili Brevetti Enrico um. Das Aktienkapital der S.p.A. betrug zwischen 1908 und 1911 1.200.000 Lire. 1911 endete die Produktion, als das Unternehmen in Liquidation ging. Lancia übernahm die Werksanlagen.

Fahrzeuge
Das Unternehmen fertigte bis 1909 Modelle von Brasier in Lizenz. Dann erschienen zwei Modelle, die Giovanni Enrico entworfen hatte. Diese Fahrzeuge hatten Vierzylindermotoren mit SV-Ventilsteuerung. Besonderheit war ein hydraulisch schaltbares Getriebe.

Literatur

 George Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 1 A–F. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch)
 Autorenkollektiv: Enzyklopädie des Automobils. Marken · Modelle · Technik. Weltbild Verlag, Augsburg, 1989

Weblinks
 GTÜ Gesellschaft für Technische Überwachung mbH (abgerufen am 12. Februar 2012)

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliges Unternehmen (Rom)

Fides Fabbrica Automobili


Bilokasyon Latince'de "iki kez" anlamına gelen "bis" ve "yer, mekan" anlamına gelen "localis" sözcüklerinden türetilmiş olup, Parapsikologlarca "insanın aynı anda iki ayrı yerde görülmesi" olarak tanımlanan paranormal fenomene verilen addır.

Parapsikologların ayrım gözetmeden ele aldıkları bilokasyon fenomenlerini Spiritüalistler ayrım yaparak üç grupta ele alırlar:

 Otoskopi: Kişinin dublesini görmesi. Fiziksel beden şuurlu, duble şuursuzdur.
 Dedublüman: Fiziksel beden şuursuz, duble şuurludur.
 Teleportasyon: Fiziksel bedenin bulunduğu yerden kaybolup başka bir yerde ortaya çıkmasıdır.

Parapsikoloji
Metapsişik
Skolastik felsefe

Bilokasyon


11712 Kemcook este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11712 Kemcook este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa în cadrul programului LONEOS. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,61 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 3,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

11712 Kemcook


Tor Hogne Aarøy (født 20. marts 1977) er en norsk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Norge

Tor Hogne Aarøy


William Richardson Davie (June 20, 1756 – November 29, 1820) was an American statesman, politician, military general, Founding Father of the United States who served as the 10th Governor of North Carolina from 1798 to 1799. A member of the Federalist Party, Davie also served as a delegate to the Constitutional Convention as a representative of North Carolina. He is also one of the key founders of the University of North Carolina.

Early life
Davie was born in Egremont, County Cumberland in North West England, where his father Archibald Davie, who is listed in the 1790 census as living in Chester, South Carolina, had settled with his mother, Mary Richardson, whose family came from Dumfriesshire, Scotland. He immigrated to the American colonies in 1764 when his father brought him to the Waxhaws region near Lancaster, South Carolina. He was named for his maternal uncle, William Richardson, a prominent Presbyterian minister in South Carolina, and when Richardson died, Davie inherited 1 acre of his land, five enslaved people, and an extensive library. After that, he always used his full name to honor his uncle. Davie was educated by the young Presbyterian teacher Joseph Alexander at Queen's Museum, later Liberty Hall, in Charlotte. He then matriculated at Alexander's alma mater, the College of New Jersey (now Princeton University), graduating in 1776. One of his teachers at Princeton was fellow Carolinian William Churchill Houston. Davie and classmate Jonathan Dayton would serve with Houston as a delegate to the Constitutional Convention, while two other fellow students would also be among the framers: James Madison and Gunning Bedford, Jr.

Revolutionary War
After leaving New Jersey, Davie began to study law in Salisbury, North Carolina, under Spruce Macay (pronounced "Muh-coy"), who would later provide Andrew Jackson with legal training. In December 1778, Davie left Salisbury to join 1,200 militiamen led by Brigadier General Allen Jones of Northampton County, NC. Jones's force advanced toward Charleston, South Carolina, intending to aid the port city as it prepared its defenses against possible British assault. That threat receded, so Davie and the rest of Jones's men returned to North Carolina after marching as far south as Camden, South Carolina.

After briefly resuming his studies in Salisbury, Davie closed his law books again in the spring of 1779 to re-enter military service. This time, though, Davie did not volunteer for an existing force; he helped to raise and train a local cavalry troop. For his work in forming "a Company of Horses in the District of Salisbury," he received a lieutenant's commission in April from North Carolina Governor Richard Caswell.

Davie did not remain in that junior rank for long. In May 1779, he and his company were attached to the legion of General Casimir Pułaski, who moved from Pennsylvania to South Carolina earlier in the year to help bolster American positions in and around Charleston. Promoted to the rank of major under Pulaski, Davie assumed command of a brigade of cavalry. On June 20, 1779, just two days shy of his twenty-third birthday, Davie led a charge against British forces at the Battle of Stono Ferry outside Charleston. He suffered a serious wound to his thigh in that engagement, fell from his horse, and narrowly escaped capture.

While convalescing from his injuries, Davie resumed his legal studies in Salisbury. The citizenry presented him with an honorary sword for his exemplary conduct and courage. Soon he completed or "stood" his examinations and, in November 1779, obtained a license to practice law in South Carolina. In the late spring and summer of the following year, Davie, now fully recovered, formed an independent cavalry company again. He led that mounted force in several actions during the summer of 1780.

Shortly after the Battle of Hanging Rock, Davie received word of a new army moving into South Carolina under General Horatio Gates. Gates was soundly defeated at the Battle of Camden on August 16, 1780. While the Continentals fought hard, his militia largely fled without much, if any, of a fight. Gates and what remained of his army fell back into North Carolina. Davie narrowly missed the battle. Instead of retreating north along with Gates and the remnants of the American army, Davie moved south towards the enemy and Camden to recover supply wagons and gather intelligence on enemy movements. In the time between Camden and the Battle of Kings Mountain, in October 1780, Davie's cavalry was the only unbroken corps between the British army and what was left of the Continental forces.

Davie's most audacious action as a cavalry officer came at the Battle of Charlotte on September 26, 1780. Ordered to cover the American army retreat and hinder the British invasion of North Carolina, Davie, now a colonel, and 150 of his mounted militia set up a defense in what was then the small village of Charlotte, North Carolina. He dismounted several of his men and had them take station behind a stone wall at the summit of a hill in the center of town. Other dismounted soldiers were scattered on the flanks with a reserve of cavalry.

At about noon, the British army under General Lord Cornwallis appeared. Cornwallis' forces numbered at least 2,000 Redcoats and loyalists. After three charges of British cavalry and infantry moving on his right flank, Davie and his men retreated northward. Cornwallis subsequently occupied Charlotte, but he remained there less than two weeks, withdrawing his forces from the "hornets' nest" after receiving news of the defeat of Loyalist forces by backcountry militia at the Battle of Kings Mountain on October 7, 1780. As Cornwallis's army marched back toward South Carolina, Davie directed his men to shadow and skirmish with enemy units and to disrupt and intercept their communications.

Davie's military service in the Revolution changed dramatically after December 1780, when General Nathanael Greene arrived in North Carolina to take command of the American army in the "Southern Department". Headquartered in Charlotte, Greene desperately needed more provisions and equipment for his soldiers as he prepared to counter the inevitable return of Cornwallis to North Carolina. Davie's leadership skills and knowledge of the region's terrain and inhabitants impressed Greene. In January 1781, he persuaded the experienced cavalry officer to relinquish his field command to serve as the army's commissary-general. In that position, Davie spent the final stages of the war carrying out the crucial but often thankless tasks of locating, organizing, and transporting supplies, often using his funds for General Greene's ever-needy troops and North Carolina's militia.

During the Revolutionary War, he was with the North Carolina militia and State troops from 1780 to 1782. He was a Lieutenant, Captain, and Major in South Carolina and North Carolina militias. On September 5, 1780, he was selected as commander of the newly-created NC State Cavalry-Western District. On January 16, 1781, he was appointed by the Board of War as Commissary General for the State per request of Maj. Gen. Nathanael Greene, replacing Col. Thomas Polk, who had resigned. On February 13, 1781, the North Carolina General Assembly confirmed this position officially, which was eliminated on May 1782. He was at the Battle of Wahab's Plantation in South Carolina and the Battle of Charlotte.
 Lieutenant in the Rowan County Regiment of the North Carolina militia (1779)
 Captain in the North Carolina Light Dragoons Regiment (1779)
 Major in the 2nd Mecklenburg County Regiment of the North Carolina militia (1779-1780)
 Major over the Independent Corps of Light Horse (1780)
 Colonel over the North Carolina State Cavalry-Western District (1780)
 Commissary General for North Carolina (1781-1782)

Post-war service
After the war, Davie became a traveling circuit court lawyer and orator in North Carolina. He was elected to the North Carolina House of Commons on multiple occasions from 1786 through 1798. He served as a delegate to the 1787 Constitutional Convention, where he was instrumental in breaking the deadlock over state representation in Congress in what is known as the Great Compromise, brokered by Connecticut's Oliver Ellsworth. Davie persuaded his state's delegation to support the compromise or the 3/5th rule, allowing proportional representation in the House but equal representation for each state in the Senate, thus placing a majority of states in favor and avoiding a possible collapse of the Convention. Davie strongly supported the Three-fifths Compromise, because it benefited him, Goudy, and Jones, who relied on the people they enslaved to work their fields and maintain their homes. Davie returned to North Carolina before the Constitution was signed, but he argued for its passage at the North Carolina State Conventions in 1788 and 1789.

Davie was elected governor of North Carolina by the North Carolina General Assembly in 1798. During his administration, the state settled boundary disputes with South Carolina and Tennessee to the west. He resigned as the state's chief executive when President John Adams enlisted him in 1799 to serve on a peace commission to France, where bilateral negotiations resulted in the Convention of 1800.

Davie remained active in the state militia and the newly formed United States Army. He served in the state militia during the 1797 crisis with France (immediately preceding the Quasi-War) and was appointed brigadier general in the Army by President Adams. After his return to North Carolina, Davie continued to be active in Federalist politics. He ran unsuccessfully for the United States House of Representatives against Willis Alston in the 1804 election. (Alston, elected as a Federalist in 1798, joined the Democratic-Republican Party during the Jefferson administration).

Founding the University of North Carolina

As a North Carolina General Assembly member, Davie sponsored the bill that chartered the University of North Carolina. Davie laid the cornerstone of the university in October 1793 in a full Masonic ceremony as he was the Grand Master of the North Carolina Grand Lodge at the time.

He is recognized as the university's founder and served on its board of trustees from 1789 to 1807. Davie also received the institution's first honorary degree in 1811, an LL.D., and was given the title "Father of the University". The "Davie Poplar" tree on the campus is, as legend has it, where Davie tied his horse in the early 1790s to pick out the site for the state's first university. A portrait of Davie hangs in the chambers of the Dialectic Society, the oldest student organization at the university.

In October 2013, the sword and pocket watch of Davie were displayed at the University of North Carolina at Chapel Hill as part of the commemoration celebrating the role of Freemasons in the establishment of the first public university in the United States.

Later life

After his unsuccessful run for the House of Representatives, Davie retired from public life to his estate, Tivoli, in South Carolina. During the 1812 presidential election, Virginia Federalists who refused to support the candidacy of dissident Democratic-Republican DeWitt Clinton against incumbent Democratic-Republican James Madison nominated presidential electors pledged to Rufus King for president and Davie for vice president. A wide margin defeated this Federalist slate. During the War of 1812, Davie served in the army as well, but declined an offer from President James Madison to command the American forces.

Davie was keenly interested in thoroughbred horses. In 1809, he purchased a champion race horse from William Ransom Johnson, a native of North Carolina who was known in American racing circles as "The Napoleon of the Turf". The horse, Sir Archy sired by Diomed at Mount Airy, cost Davie the then-staggering sum of $5,000. Nearly a century and a half later, in 1955, the stallion was among the first class of horses inducted into the National Museum of Racing and Hall of Fame in Saratoga Springs, New York.

Davie died at his Tivoli estate in Chester County, South Carolina in 1820. He was preceded in death by his wife, the former Sarah Jones, daughter of Allen Jones, whom he married in 1782. Davie is buried at Old Waxhaw Presbyterian Church in South Carolina. Sarah, who died at 39 in 1802, is buried in the Old Colonial Cemetery in Halifax, North Carolina.

Legacy
Davie County, North Carolina, established in 1836, is named in his memory, as are schools in Davie County and Roanoke Rapids, North Carolina, and a park in Mecklenburg County, North Carolina. His Tivoli plantation is now part of the Landsford Canal State Park in Chester County, South Carolina.

The William R. Davie House at Halifax was listed on the National Register of Historic Places in 1973.

See also
 List of U.S. state governors born outside the United States
 William R. Davie House

References

Further reading
 William Richardson Davie: Soldier, Statesman, and Founder of the University of North Carolina, R. Neil Fulghum. University of North Carolina at Chapel Hill: The North Carolina Collection, 2006.
 Biographical Directory of the Governors of the United States, 1789–1978, Robert Sobel and John Raimo, eds. Westport, CT: Meckler Books, 1978. ()
 William R. Davie, Blackwell P. Robinson. The University of North Carolina at Chapel Hill, 1957.

External links
 Biography of William Richardson Davie 1756–1820, University of Groningen, Groningen, Netherlands
 Political Career of William Richardson Davie, ourcampaigns.com
 Biography of William Richardson Davie 1756-1820 NCpedia
+ Founding of the University of North Carolina Chapel Hill and Slave Labor

1756 births
1820 deaths
People from Egremont, Cumbria
British emigrants to the Thirteen Colonies
American Presbyterians
Governors of North Carolina
Members of the North Carolina House of Representatives
North Carolina militiamen in the American Revolution
United States Army generals
University of North Carolina at Chapel Hill people
North Carolina Federalists
Federalist Party state governors of the United States
Princeton University alumni
1812 United States vice-presidential candidates
American Freemasons
Founding Fathers of the United States
American slave owners

William Richardson Davie


O Museu Marítimo () é um museu em Freguesia de São Lourenço, Macau, China .

Histórico
A construção do museu foi proposta em 1986. O museu foi finalmente inaugurado em 1987. Devido à limitação de espaço, o novo edifício do museu foi construído e inaugurado em 24 de junho de 1990.

Arquitetura
O edifício do museu tem mais de 800 m2 de área e foi construído no local onde os primeiros exploradores Português desembarcaram em Macau em 1553. O edifício lembra a forma de um navio.

Exposições
 Exposição de Etnologia Marítima
 Exposição de História Marítima
 Mostra de Tecnologia Marítima
 Galeria dos aquários

Ligações externas

Museus de Macau
Museus fundados em 1987
!Artigos com texto em chinês tradicional
!Artigos com texto em chinês
!Website oficial diferente no Wikidata e na Wikipedia
!Artigos com coordenadas no Wikidata

Museu Marítimo (Macau)


The Progressive Conservative Party of Saskatchewan is a conservative political party in the Canadian province of Saskatchewan. Prior to 1942, it was known as the Conservative Party of Saskatchewan. Members are commonly known as Tories.

History

Early years, 1905–1934
It was the Saskatchewan successor to the eastern half of the North-West Territories Conservatives. The Conservative Party of Saskatchewan's first leader, Frederick W. A. G. Haultain, was so upset at sections of the federal legislation that created the province relating to immigration, education, and natural resources that he renamed the party the Provincial Rights Party for the 1905 and 1908 general elections. The party reverted to the Conservative name for the 1912 election, after which Haultain left politics to become Chief Justice of Saskatchewan. Its share of the popular vote declined from 32% to 5% between 1905 and 1921.

The Conservative Party's fortunes began to improve when James T.M. Anderson became leader in 1924. Anderson united opponents of the governing Liberal Party, and led the party to its best performance in the first half of the twentieth century in the 1929 election, when it won 36% of the popular vote and 24 out of 63 seats. Despite having fewer seats than the Liberals, the Conservatives were able to form a coalition government with Progressive Party Members of the Legislative Assembly (MLAs) and independents, and Anderson became Premier.

Anderson was able to use the racial and religious animosity created by the rise of the Ku Klux Klan in Saskatchewan to gain support for Conservative policies on immigration and education. In 1928, Liberal Premier James Garfield Gardiner claimed that the Klan was a tool of the Conservative Party. The united opposition brought the Liberal government to defeat in the 1929 general election. The Anderson government introduced amendments to the Schools Act banning French as a language of instruction, and the display of religious symbols in Catholic schools. The Klan convention in 1930 applauded the Anderson government's amendments to the School Act.

Political wilderness, 1934–1975
The "Co-operative government", as it was called, was defeated in the 1934 election, and the Conservative Party lost all of its seats in the Legislative Assembly of Saskatchewan. This loss can be attributed to several factors:
 the controversy over the government's School Act;
 the government's inability to deal with the Great Depression Dust Bowl which wiped out the province's agrarian economy; and
 the unpopularity of the federal Conservative government of R. B. Bennett.

With the rise of the Co-operative Commonwealth Federation (CCF), politics in the province became polarized between the Liberals and the CCF. The CCF became the "New Democratic Party" in 1961. The Conservatives were frozen out of the provincial legislature for decades. Even the presence of future Prime Minister John Diefenbaker, who represented a Saskatchewan riding, was not enough to reverse this trend.

No Conservative was elected as a Member of the Legislative Assembly (MLA) until thirty years later when the party won a single seat in 1964 election. It lost that foothold three years later in the 1967 election.

Return to the Legislature, 1975–1982
The Tories returned to the legislature in the 1975 election. The Progressive Conservatives won 7 seats to the Liberals' 15 and the NDP's 39.

Several Liberals crossed the floor to the PC's prior to the 1978 election, in which the Liberals were wiped out and the Tories became the Official Opposition with 17 seats to the governing NDP's 44.

Devine government, 1982–1991
In the 1982 election, the Progressive Conservatives under Grant Devine formed a majority government for the first time, taking 55 out of 64 seats – still the second-biggest majority in Saskatchewan history. It was only the second Tory-led government in the province's history. They were re-elected with a somewhat reduced majority in the 1986 election, but were defeated in the 1991 election, due to large budgetary deficits, an unpopular imposition of harmonized sales taxes, and a scheme entitled "Fair Share Saskatchewan" to decentralize civil service functions from Regina and privatize crown corporations.

Expenses scandal, 1991–2005
In the years following their defeat, 14 Progressive Conservative MLAs and two caucus workers were convicted of fraud and breach of trust for illegally diverting hundreds of thousands of dollars from government allowances in a phony expense-claim scam. During inquiry into the scandal, many innocent party members were placed under heavy scrutiny. Jack Wolfe died by suicide, faced with the agony of possibly being scrutinized for wrongdoing himself, or having the testify against his former colleagues. Although one NDP MLA was ensnared in the scandal, the Tories' image was badly damaged by this scandal and has never recovered. Although they managed to win five seats in the 1995 election, this total was less than both the NDP and the resurgent Liberals.

Most former members and supporters (including then-leader Bill Boyd) joined the Saskatchewan Party in 1997. The new party was derisively called the "Saska-Tories" by Premier Roy Romanow and others who saw it as a repackaged version of the Tories — a perception that was attached to the Saskatchewan Party for several years. While the Progressive Conservative Party essentially went dormant at this point, it was not formally dissolved. The party was believed to retain a substantial amount of money, which it would forfeit to the provincial government if it ever lost its registration. Since Saskatchewan electoral law requires a party to run at least 10 candidates in provincial elections to retain its registration, a hand-picked group under the nominal leadership of Iris Dennis ran paper candidates in the next two provincial elections to ensure that the party stayed alive.

In the September 16, 1999 election, the party nominated 14 candidates, who collected 1,609 votes, 0.4% of the provincial total. Its best result was in Saskatoon Nutana, where Patrick L. Smith received 518 votes (7.6%). In the November 5, 2003 provincial election, the party nominated 11 candidates, who received a total of 665 votes, which was 0.16% of the provincial total. In 2003, their best result was in Saskatoon Centre, where Betty Korkin received 153 votes and 2.62% of the vote.

Revival, 2005–present
In June 2005, the party announced that it was taking applications for new members, and that it would hold a meeting of members to decide the future of the party. In the meantime, changes to provincial electoral laws passed during the previous Legislature decreased the number of candidates the party needs to run in general elections from ten to two.

On May 27, 2006, the party held a weekend convention. Forty-two delegates attended the convention in Saskatoon and voted to resurrect the Progressive Conservative Party. Delegates elected Lori Isinger as party president, and picked Rick Swenson, a minister in the Devine government, to serve as interim leader. The next order of business would have been to use the money that was put into a trust before the party was effectively put into hibernation. The party had trouble regaining access to this money, and accused the trustees of conspiring with the Saskatchewan Party so the PC party wouldn't be able to run many candidates or a serious campaign, and thus not compete with the Saskatchewan Party for votes in the next election. The party sued the trustees and the Saskatchewan Party to get at their funds.

The party ran five candidates in the 2007 election. Swenson and other party members kept a relatively low profile but did some modest campaigning. The party collected 832 votes (0.18% of the total). Its five candidates in the 2011 election won a total of 1,315 votes (0.33% of the total).

The party ran 18 candidates in the 2016 election, its largest number since 1995. Even though they contested a number falling far short of the 61 total ridings, the party still collected 5,571 votes, or 1.28% of the total vote, managing 10 third-place finishes. Of the 18 ridings contested, the PC party surpassed 12 Liberal candidates and 12 Green candidates, and far exceeded the average number of votes that these parties received per contested riding.

Swenson announced in November 2016 that he will be stepping down as leader as soon as the party organizes a leadership convention. On November 3, 2018, Ken Grey was chosen as the new leader of the party. In the 2020 provincial election, the party won no seats in the legislature.

Ken Grey resigned as leader on January 18, 2021. In November 2022, Rose Buscholl was appointed as the interim leader.

Election results

Party leaders
Frederick W. A. G. Haultain (1905-1912)
Wellington Bartley Willoughby (1912–17)
Donald Maclean (1917–21)
John Salkeld (1921–24) (house leader)
James T. M. Anderson (1924 – October 28, 1936)
John Diefenbaker (October 28, 1936 – 1940)
Herbert E. Keown (1940–44)
Rupert Ramsay (1944 – October 12, 1949)
Alvin Hamilton (October 12, 1949 – 1957)
 Vacant (1957–1958)
Martin Pederson (October 28, 1958 – 1968)
 Vacant (1968–70)
Ed Nasserden (February 28, 1970 – March 18, 1973)
Dick Collver (March 18, 1973 – November 9, 1979)
Grant Devine (November 9, 1979 – October 8, 1992)
Rick Swenson (October 8, 1992 – November 21, 1994) (interim)
Bill Boyd (November 21, 1994 – August 8, 1997)
Iris Dennis (August 8, 1997 – May 31, 2006) (interim)
Rick Swenson (May 31, 2006 – November 3, 2018)
Ken Grey (November 3, 2018 – January 18, 2021)
Vacant (January 18, 2021 – November 15, 2022)
Rose Buscholl (November 16, 2022 – present) (interim)

See also

Politics of Saskatchewan
Progressive Conservative Party of Saskatchewan leadership conventions.
Provincial Rights Party
Northwest Territories Liberal-Conservative Party

References

External links
Party Website

Provincial political parties in Saskatchewan
Conservative parties in Canada
Progressive conservatism


Le ministère des Transports et des Communications du Pérou est le ministère gouvernemental responsable de la réglementation des services de transport et de communication. Il a son siège à Lima. Le ministre actuel est Juan Francisco Silva Villegas.

Les fonctions
La principale fonction du ministère est d'élaborer, de normaliser et de mettre en œuvre les politiques liées aux transports et aux communications. Cela comprend des plans de développement sectoriel national et la gestion des licences, des permis et des concessions. Le ministère s'emploie à planifier, promouvoir et gérer la prestation des services publics conformément aux lois applicables. Il supervise l'application des lois tout en gérant les entités constituantes telles que les organismes publics décentralisés et les comités multisectoriels.

Agences subordonnées

Direction générale de la Régulation et de la Communication des Affaires internationales
La Direction générale des Affaires Réglementaires et de la Communication internationale (GDRAIC) est l'organe de la filière nationale responsable du sous-secteur des communications qui propose et évalue les politiques et réglementations visant à favoriser le développement durable des services de communications et leur accès universel. Ses fonctions régulières comprennent :

 Propositions de politique du secteur des communications, y compris les télécommunications et les services postaux
 Recommander un sous-secteur du plan stratégique institutionnel en coordination avec la direction générale de la planification et du budget.
 Rédiger des règles et réglementations relatives aux télécommunications et à la poste, y compris le Plan national des télécommunications
 Élaboration de normes environnementales en collaboration avec d'autres organismes
 Coordination avec l'Union internationale des télécommunications, l'Union postale universelle et d'autres organisations internationales
 Analyser l'état du marché des télécommunications et des services postaux
 Étudier les technologies émergentes, la numérotation, la signalisation et l'attribution des fréquences pour tenir compte des réglementations
 Publier des statistiques sur les services de communication
 Gérer et administrer les infrastructures à usage public, y compris le Musée postal et philatélique du Pérou
 Créer des plans et des programmes pour promouvoir l'activité philatélique au Pérou
 Proposer les modalités de conduite des marchés publics de services de télécommunications

Commission d'enquête sur les accidents d'aviation
La Commission d'enquête sur les accidents d'aviation (en  (CIAA)) est le département qui sert d'autorité d'enquête sur les accidents et incidents d'aviation. Les enquêtes notables de la CIAA incluent le vol TANS Perú 204 et le vol TANS Perú 222.

Références

Liens externes

Bureau d'enquête sur les accidents aériens
Pérou
Pérou
Transports_et_des_Communications_(Pérou)

Ministère des Transports et des Communications (Pérou)


31031 Altiplano este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
31031 Altiplano este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Eric Walter Elst. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,45 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 2,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 31001-32000
 Centura de asteroizi

Referințe

Familia  Nysa

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

31031 Altiplano


دينييار بيليالياتدينوف  ، من مواليد 27 فبراير 1985 في موسكو في الإتحاد السوفييتي ، لاعب كرة قدم روسي.

يلعب مع نادي لوكوموتيف موسكو منذ عام 2004.

بدأ باللعب مع منتخب روسيا لكرة القدم في عام 2005.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية روس مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية روس
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ليتوانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
تتار روسيا
رياضيون تتاريون
رياضيون روس مغتربون في إنجلترا
رياضيون من موسكو
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الروسي الممتاز
لاعبو أنجي محج قلعة
لاعبو إيفرتون
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو دوري الدرجة الأولى الليتواني
لاعبو روبين كازان
لاعبو سبارتاك موسكو
لاعبو كرة قدم روس
لاعبو كرة قدم مغتربون روس
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في ليتوانيا
لاعبو كرة قدم من موسكو
لاعبو لوكوموتيف موسكو
لاعبو منتخب روسيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب روسيا لكرة القدم
لاعبو نادي تراكاي
لاعبو نادي توبيدو موسكو
مواليد 1405 هـ
مواليد 1985
مواليد في موسكو

دينييار بيلياليتدينوف


Çorak, Sinop ilinin Boyabat ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1907 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 93 km, Boyabat ilçe merkezine 3 km uzaklıktadır. Köy yakınlarındaki Alan mevkiinde bir antik yerleşim alanı bulunur.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Boyabat belde ve köyleri

Çorak, Boyabat


Alajärvi es una ciudad finlandesa, situada en la provincia de Finlandia Occidental, en la región de Ostrobotnia del Sur ().

Tiene una población de 10 351 habitantes, en su mayoría de habla finlandesa, y un área de 1 056,75 km² (47.99 km² agua).

Las principales actividades económicas se basan en la industria textil, maquinarias, metalurgia (aluminio), etc.

La localidad fue fundada en 1869 pero consiguió el reconocimiento oficial como ciudad en 1986.
El 1 de enero de 2009 el municipio de Lehtimäki fue anexado al de Alajärvi.

El conocido arquitecto Alvar Aalto hizo su primer diseño en Alajärvi, en 1918. Continuó ligado durante toda su vida a la ciudad y en 1966 proyectó el nuevo edificio del ayuntamiento.

Es también el lugar de nacimiento del pintor Eero Nelimarkka.

Notas y referencias

Enlaces externos

 Town of Alajärvi

Municipios de Ostrobotnia del Sur

Alajärvi


Mangole (ou Mangoli, anciennement Xulla Mangola ) est une grande île des îles Sula, qui font partie de la province des Moluques du Nord, en Indonésie. Elle est située à
, à l'est de l'île de Taliabu et au nord de l'île de Sanana.

Elle a une superficie de 2142,48 km². Au recensement de 2010, 36 323 personnes vivent sur l'île de Mangole, ce qui passe à 39 736 lors du recensement de 2020. Son économie est dominée par l'industrie du bois.

Districts
L'île est divisée en six districts au sein de la régence des îles Sula, énumérés ci-dessous avec leurs zones et leurs populations au recensement de 2010 et au recensement de 2020. Le tableau comprend également les emplacements des centres administratifs de district et le nombre de villages ( desa ruraux et kelurahan urbains) dans chaque district.

Références

Voir aussi

Liens externes

Ville en Indonésie
Île en Indonésie

Mangole


Nasrin Husseini é uma defensora dos refugiados canadense nascida no Afeganistão, pesquisadora veterinária e ativista alimentar, trabalhando para refazer o sistema alimentar. Sua pesquisa se concentra no avanço da saúde animal por meio da criação e melhoria da produtividade dos alimentos derivados de animais de fazenda. Em 2021, ela fez parte da lista 100 Women da BBC, que inclui as mulheres mais inspiradoras e influentes do mundo.

Vida pregressa
Nasrin Husseini nasceu no Afeganistão e passou a infância como refugiada no Irã. Após a queda do Talibã, ela voltou para o Afeganistão, em 2004. Ela frequentou o programa de medicina veterinária da Universidade de Cabul e fez parte da segunda classe de mulheres a se formar no programa, em 2010.

Em 2010, ela se mudou para Toronto, no Canadá, como refugiada devido à discriminação que experimentou como uma mulher educada no Afeganistão, e ela se matriculou na Universidade de Guelph. Sua família se juntou a ela no Canadá em 2018. Ela recebeu um mestrado em imunologia em 2020; seu orientador de Tese foi Bonnie A. Mallard e foi intitulado "Resiliência de Bovinos de Corte com Resposta Imune Alta no Contexto das Mudanças Climáticas" (2020). Após a formatura, Nasrin trabalha na Universidade de Guelph como pesquisadora veterinária, no laboratório de imunologia.

Nasrin trabalha como voluntária para os Serviços Humanitários Hazara em Brampton, ajudando o povo Hazara do Afeganistão a se estabelecer no Canadá; e voluntários do Bookies Youth Program, promovendo a alfabetização afegã e a narração de histórias para crianças.

Reconhecimento
Em 2021, ela fez parte da lista 100 Women da BBC, que inclui as mulheres mais inspiradoras do mundo.

Veja também

 100 Mulheres (BBC)
 Mulheres na categoria BBC 100 Mulheres

Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2021
Alunos da Universidade de Cabul
Pessoas vivas

Nasrin Husseini


Galatea is an interactive fiction video game by Emily Short featuring a modern rendition of the Greek myth of Galatea, the sculpture of a woman that gained life. It took "Best of Show" in the 2000 IF Art Show and won a XYZZY Award for Best Non-Player Character. The game displays an unusually rich approach to non-player character dialogue and diverts from the typical puzzle-solving in interactive fiction: gameplay consists entirely of interacting with a single character in a single room.

Galatea is licensed under the Creative Commons BY-NC-ND 3.0 US license.

Gameplay

Galatea alters the typical interactive fiction game mechanics by concentrating instead on the player's interactions with a single non-player character (NPC), the eponymous Galatea. Much of the interest of the piece derives from the ambiguous nature of the player–NPC dialogue: the form of the conversation and, indeed, the nature of Galatea herself shift depending on the focus the player places on certain aspects of the character's personality. Numerous endings are possible. Gameplay centers around the developing dialogue between Galatea and the player when asking about topics in the previous conversation. Two commands, "think about" and "recap", are provided to keep track of what has already been said; the former is also used to advance the storyline, as the player character draws conclusions about the story as it has unfolded to that point. The game also encourages using sensory commands ("touch", "listen to", "look at"), adding immersion to the experience.

Plot
Galatea is loosely based on the myth of Pygmalion, who carved the sculpture of a woman. In the myth, he falls in love with the statue, named Galatea or Elise in different versions, and the goddess Venus brings her to life.

The story begins at the opening of an exhibition of artificial intelligences. The player, alone, discovers Galatea displayed on a pedestal with a small information placard.  She is illuminated by a spotlight and wears an emerald dress.  Seeing the player about to turn away, Galatea says, "They told me you were coming." From this point, the story may proceed in a number of ways depending on the player's words and actions.

Multilinear interactive fiction

Short describes this as "multilinear interactive fiction": while interactive fiction in general allows the player to find their own way through the story, this leads in most cases to a single ending (or at least a single desired 'correct' ending).  With Galatea, Short presents a story with around 70 different endings and hundreds of possible ways of reaching them.

The plot is thus designed to appear open-ended with the development of the story entirely dependent on what the player decides to talk or ask about or what actions they choose to perform. Thus the original author and the player share in the creation of a work of fiction.

Development
In interviews, Emily Short has explained that Galatea arose out of her efforts to develop advanced dialog coding for interactive fiction engines. Although code for simple conversational programs like ELIZA have existed since the 1960s, and limited dialog options have existed in interactive fiction since the 1970s, Short's efforts to develop chatterbot-like dialog required her to produce a simple test case scenario to test NPC interaction. Thus the single-room, single-occupant Galatea was a natural result.

Development of the game progressed organically with Short engaging in test runs and drafting new dialog options for every conversational dead-end that arose. The game's multiple endings also arose in a similar fashion although Short had intended that there be multiple endings from the start. Although the nature of the game's development as well as its minimalist final form has led to questions regarding whether it is really a game and not just an experimental conversational program, Short has suggested that to her the definition of interactive fiction requires nothing more than a world model and a parser, and "anything you can cook up with those features counts as IF." Short has acknowledged the helpful influence of the close-knit IF community and the "atmosphere in which experimentation is valued" as leading to the success of her works like Galatea.

Reception
Galatea was well received, achieving critical acclaim from interactive fiction reviewers. The game is considered to aspire to a new level of art in interactive fiction, and thereby to have revolutionized the genre, establishing its author, Emily Short, as one of the key figures in the modern interactive fiction scene. Fellow award-winning IF author, Adam Cadre has called Galatea "the best NPC ever"—a view that was echoed by Joystiq's John Bardinelli. Cadre also describes the game as an example of an alternative kind of puzzle where "interactivity comes in deciding where to go, what to see, what to say. Rather than having to open gates along a path, you discover that they're all open at first, but stepping through one causes others to close."

Galatea was described in 2007 by Indiegames.com as a "fascinating journey."<ref>Yu, Derek. Want Games? An In-Depth Indie Game Guide - The Indie Game Guide: (31-40) . Indiegames.com. 6 August 2007.</ref> In a 2009 article, Rock, Paper, Shotgun praised the depth and detail of the game, the complexities of the character design and its "masterful balance between intricacy and simplicity", and "Galatea's emotional turmoil" that is "encoded sweetly into the subtext of what's going on. By simply interacting in a logical manner, you learn more about this character than any cut-scene or info-dump could ever hope to convey." This was reiterated in a 2010 1UP.com article that listed Galatea as #2 in its "Top 5 Introductory Interactive Fiction Games" feature, describing it as intriguingly replayable, and as a "surprisingly rich game for its apparent minimalism". In 2011, PC Gamer highlighted Galatea as an example of the artistic and literary aspects of the interactive fiction genre.

The titular character, Galatea, has been compared to the 2007 Portal'' character GLaDOS due to similarities in the personalities of the characters.

See also
Cybertext
Façade, a similar open-ended drama
Aisle, a single-move interactive fiction

References

External links
The home page of Galatea
Emily Short's walkthroughs for Galatea Archived 2018-09-29 at the Wayback Machine.

2000s interactive fiction
2000 video games
Art games
Video games featuring female protagonists
Video games featuring non-playable protagonists
Video games based on Greek mythology
Video games developed in the United Kingdom
Works based on Pygmalion from Ovid's Metamorphoses
Single-player video games

Galatea (video game)


الهيدروكسيد في الكيمياء، هو الاسم الأكثر استخداماً لوصف الشاردة (الأيون) السالب للجزيء ثنائي الذرة OH−، الذي يتألف من الأكسجين والهيدروجين، وغالباً ما يتشكل من تشرد القاعدة.

تسمى المركبات الحاوية على شاردة الهيدروكسيد بالهيدروكسيدات.
مثال عليها:
 هيدروكسيد الصوديوم NaOH
 هيدروكسيد البوتاسيوم KOH
 هيدروكسيد الكالسيوم Ca(OH)2

الهيدروكسيد كقاعدة
تعدّ أغلب المركبات المحتوية على الهيدروكسيد هي قواعد.

التفاعل حمض-قلوي ينتج ايونات الهيدروكسيد عند ذوبانها في محلول سائل. مثال ذلك الأمونيا, NH3:

NH3(g) + H2O(l)  NH4+(aq) + OH−(aq)

تسمى الأملاح المحتوية على هيدروكسيد بالأملاح القاعدية حيث تتفكك في الماء إلى كاتايون وأيون هيدروكسيد متسببة في جعل المحلول قاعدي. تدخل الأملاح القاعدية في تفاعلات متعادلة مع الاحماض وعموما فان التفاعل حمض-قلوي يمكن تبسيطه إلى:

OH−(aq) + H+(aq) → H2O(l)

الذوبان
معظم أملاح الهيدروكسيد غير قابلة للذوبان في الماء باستثناء تلك ذات الكاتايونات من المجموعة I أي باريوم, Sr2+, Ca2+ (قليل) أو ثاليوم.

انظر أيضًا
 هيدرونيوم
 اوكسيد
 هيدروكسيل
 5-هيدروكسي سايتوسين

مراجع

أنيونات أكسجينية
قواعد كيميائية
كيمياء الماء

هيدروكسيد


المعجم الأوسط للطبراني هو كتاب من أوسع كتب الحديث المسندة عند أهل السنة والجماعة. جمعه الإمام أبو القاسم سليمان بن أحمد بن أيوب الطبراني، ورتبه على طريقة المعاجم، أي أنه رتبه بحسب ترتيب أسماء شيوخه الذين روى عنهم النصوص المسندة على حروف المعجم. وقال الطبراني عنه: «هذا الكتاب روحي» لأنه تعب عليه.

الكتاب يحتوي 9489 نصا مسندا. منها ما هو مرفوع أو موقوف أو مقطوع، ووجه الطبراني عنايته في هذا الكتاب إلى جمع كما اعتنى فيه بجمع يأتي فيه عن كل شيخ بما له من غرائب وعجائب وفوائد الشيوخ، ولم يشترط الصحة، لذا فقد تباينت النصوص بين الصحة والضعف.

لم يتقيد الطبراني برواية عدد معين من الأحاديث عن كل شيخ، فكان يكثر ويقل بحسب عدد المستغرب من المرويات. وعقب كل حديث ببيان ما وقع فيه من الانفرادات.

قام بتحقيق الكتاب الشيخ طارق عوض الله وطبع الكتاب في عشرة أجزاء من نشر «دار الحرمين» بالقاهرة. كما قام بتحقيقه أيضا الشيخ شعيب الأرناؤوط.

وصف الكتاب ومنهجه
كتاب «المعجم الأوسط» للإمام الطبراني كتاب هام جدا، وهو يستمد قيمته العلمية، ومنزلته في المكتبة الإسلامية من موضوعه ومكانة مؤلفة. فأما صاحبه، فهو إمام حافظ كبير له وزنه ومكانته العلمية السامية، والتي لا تخفى على من له اشتغال بهذا العلم الشريف. وأما موضوع «الأوسط» فيتمثل في جمع الأحاديث الغرائب والفوائد والتنصيص على غرابتها وموضوع التفرد أو المخالفة فيها، فهو يعد مصدرا أساسيا لعلل الحديث.

وقد لخص الحافظ الذهبي وصف هذا الكتاب بقوله: ".المعجم الأوسط في ست مجلدات كبار، على معجم شيوخه؛ يأتي فيه عن كل شيخ بما له من الغرائب والعجائب، فهو نظير كتاب الأفراد للدارقطني، بين فيه فضيلته وسعة روايته، وكان يقول: "هذا الكتاب روحي" فإنه تعب عليه، وفيه كل نفيس وعزيز ومنكر)اهـ.

وقال الحافظ ابن حجر في «النكت»: من مظان الأحاديث الأفراد «مسند» أبي بكر البزار؛ فإنه أكثر فيه من إيراد ذلك وبيانه، وتبعه أبو القاسم الطبراني في «المعجم الأوسط» اهـ.

فهو إذا من الكتب التي اعتنت بالغرائب، كالمعجم الصغير له، وقد اعتنيا بذكر الأحاديث الغرائب، وبيان وجه الغرابة فيها.

وبالإضافة إلى ما ذكره الحافظ الذهبي، فقد رتب المؤلف أسامي شيوخه على حروف المعجم، ولم يتقيد برواية عدد معين لكل شيخ؛ بل قد يكثر وقد يقل بحسب روايته عن هذا الشيخ، وبحسب المستغرب من المرويات.

وإذا تكرر سند واحد لعدة أحاديث من مرويات شيخ واحد، فإن المؤلف يذكر السند كاملا في أول موضع، ثم إن تكرر السند بتمامه يقول فيما يليه: «وبه.» وإن تكرر بعض السند فيقول فيما يليه: «وبه إلى فلان.».

والمؤلف يعقب كل حديث ببيان ما وقع فيه من الانفرادات، فيقول: لم يروه إلا فلان عن فلان. أو تفرد به فلان عن فلان.

وقد تمثلت مادة الكتاب في 9489 نصا مسندا، منها المرفوع والموقوف والمقطوع، تباينت أسانيد الكتاب صحة وضعفا؛ والمؤلف لم يولِ هذا الأمر كبير اهتمام لأنه ليس المقصود من هذا الكتاب، بل المقصود جمع الغرائب والفوائد، وقد وفي المؤلف بالمقصود فرحمة الله عليه.

عناية أهل العلم به
اعتنى بهذا الكتاب أهل العلم عناية بالغة، وأبز من خدمه الحافظ نور الدين الهيثمي؛ فقد أفرد زوائده مع زوائد المعجم الصغير، في كتاب «مجمع البحرين».

وعني بزوائده أي على الكتب الستة المعروفة، ثم جردهما من أسانيدهما، وكذلك فعل في المعجم الكبير، ومسانيد أبي يعلى، وأحمد، والبزار، في كتابه الشهير «مجمع الزوائد ومنبع الفوائد».

المصنفات التي جمعت بين معاجم الطبراني وغيرها من المسانيد والسنن: وأولاها كتاب الحافظ ابن كثير «جامع المسانيد والسنن» فإنه ينقل ما في «الأوسط» بإسناده ومتنه.

وقد كثرت نقول أهل العلم واستفادتهم من هذا الكتاب جدا، لاسيما كتب التخريج، التي لا يكاد كتاب منها يخلو من ذكر معجم الطبراني الأوسط، ومن ذلك:

نقل عنه الحافظ المنذري في الترغيب والترهيب في أكثر من 246 موضعا، والحافظ ابن حجر في فتح الباري في أكثر من 164 موضعا، والمناوي في فيض القدير في أكثر من 132 موضعا.

أشهر طبعاته
للكتاب طبعات عدة، منها:-
 حقق محمود الطحان قدر ربع الكتاب، صدر عن مكتبة المعارف بالرياض، سنة 1407هـ. إلا أن لم يتم الكتاب، وإنما أخرج منه ثلاثة أجزاء فحسب، وهي تحتوي على (3000) حديث فقط، نحو ربع الكتاب، ولم يتمه حتى الآن. ثم إن طبعته لم تقع محققة كما ينبغي، بل كثر فيها التصحيف والتحريف والسقط والزيادة وغير ذلك.
 طبع بنفس الاسم، بتحقيق: طارق بن عوض الله بن محمد، عبد المحسن إبراهيم الحسيني، صدرت عن دار الحرمين بالقاهرة، سنة 1415هـ.

مراجع

مصادر
 الجمعية العلمية السعودية للسنة وعلومها: منهج الإمام أبي القاسم الطبراني في معاجمه الثلاثة: الكبير والأوسط والصغير.
 مقدمة تحقيق المعجم الأوسط/ طبعة دار الحرمين: (1/23)
 تذكرة الحفاظ للذهبي (3/912)
 النكت على ابن الصلاح للحافظ ابن حجر: (2/708)
 بستان المحدثين للدهلوي ص (82).
 بحث للشيخ دخيل بن صالح اللحيدان، بعنوان: «طرق التخريج بحسب الراوي الأعلى» طبع في مجلة الجامعة الإسلامية العدد (117).

أحاديث نبوية
كتب أهل السنة والجماعة
كتب الحديث
كتب عربية في القرن 10
كتب عربية في القرن 9
معاجم الطبراني

المعجم الأوسط