Tuinal was the brand name of a discontinued combination drug composed of two barbiturate salts (secobarbital sodium and amobarbital sodium) in equal proportions.

Tuinal was introduced as a sedative-hypnotic (sleeping pill) medication in the late 1940s by Eli Lilly. It was also used in obstetrics for childbirth. It was produced in brightly colored half-reddish orange and half-turquoise blue gelatin capsule form (bullet-shaped Pulvules) for oral administration. Individual capsules contained 50 mg, 100 mg, or 200 mg of barbiturate salts. The combination of a short-acting barbiturate, Secobarbital, with an intermediate-acting barbiturate, Amobarbital, aimed to provide "a rapid yet prolonged hypnotic action".

Eli Lilly has discontinued the manufacture of Tuinal in the United States due to the diminishing use of barbiturates (replaced by the benzodiazepine family of drugs) in outpatient treatment, and its widespread abuse. Currently, Valleant Labs markets Secobarbital capsules only. Flynn Pharma of Ireland no longer manufactures Tuinal, Seconal or Amytal (amobarbital). Amytal has been discontinued, though sodium amytal injection form remains.

Abuse

Tuinal saw widespread abuse as a recreational drug from the 1960s through the 1980s. The pill was known colloquially under the street names "tuies", "tumies", "double trouble", "blue tips", " F-66's" (which were the markings on Lilly's capsule), "rainbows", "beans", "nawls" and "jeebs". It came in the form of bullet-shaped capsules, half-reddish orange and half-turquoise blue. Like other barbiturate depressants, Tuinal promotes physical and psychological dependency beginning after one week of regular use and carries a high risk of overdose. It was reported in the 1980s as one of the most common ways of self-poisoning. Abuse of this particular drug tapered off after it was discontinued by manufacturers in the late 1990s.

Tuinal is classified as a Schedule II drug under the Controlled Substances Act in the United States, meaning it requires a prescription from a licensed practitioner.

Arthur Koestler and his wife Cynthia jointly committed suicide on March 1, 1983, by swallowing lethal quantities of Tuinal capsules at their London home.

Popular culture references

Fiction
 Oscar Levant wrote in his book The Unimportance of Being Oscar, "If I had the choice between the most beautiful girl in the world and three grams of Tuonol [sic], I would take the latter."
 In Ian Fleming's short story "The Living Daylights" (published in Octopussy and The Living Daylights, 1966) Commander Bond takes the drug before an assault on a KGB sniper: "He selected the Tuinal, chased down two of the ruby and blue depth-charges with a glass of water, and went back to bed. Then, poleaxed, he slept."
 In Andrew Holleran's novel Dancer from the Dance (1978), a case of overdose in a discotheque is mentioned: "The boy passed out on the sofa from an overdose of Tuinols [sic] was a Puerto Rican who washed dishes in the employees' cafeteria at CBS, but the doctor bending over him had treated presidents."
 In a scene from the Stephen King novel Pet Sematary (1983), the main character, Dr. Louis Creed, swallows a Tuinal to calm himself down. Creed then recalls a friend from medical school with a particular fondness for Tuinal, which the friend dubbed "the Toonerville trolley", or "tooners" for short.
 In Don Winslow's novel, The Power of the Dog (2005), one of the main characters, "Nora", is given Tuinal to put her to sleep.

Poetry
In John Betjeman's poem "Shattered Image" (1970), an accused child molestor wonders how many of his Tuinal—used, presumably, as a recreational depressant—it will take to kill himself.
In Grace Paley's poem "On the Fourth Floor", a boy screams to his girl that of sixteen Tuinal, he cannot account for two.

Music and musicians
On the afternoon of June 30, 1995, six days before her 46th birthday, Singer Phyllis Hyman died by suicide by overdosing on a mixture of Tuinal and vodka in the bedroom of her New York City apartment at 211 West 56th Street. She was found unconscious at 2:00 p.m. (EDT) and died at 3:50 p.m. at St. Luke's-Roosevelt Hospital (now Mount Sinai West) hours before she was scheduled to perform at the Apollo Theater.

In the Van Halen history Van Halen Rising Valerie Evans Noel is quoted: "Ludes, Tuinals, and Seconals were all the rage". (Describing the scene at early Van Halen gigs at The Rock Corporation in LA). The book recalls one night, "when she played rock-paper-scissors with Edward (Van Halen) for a tuinol [sic]".

Gram Parsons, the late American singer/songwriter, formerly of The Flying Burrito Brothers, used to wear a Nudie jacket, created by Manual Cuevas, which contained graphic representations of Tuinal capsules. The jacket appears on the cover of the LP The Gilded Palace of Sin.

In "The Old Main Drag", a song from The Pogues' 1985 album Rum, Sodomy, and the Lash, the drug is name-checked: "In the cold winter nights, the old town it was chill / But there were boys in the cafes who'd give you cheap pills / If you didn't have the money, you'd cajole or you'd beg / There was always lots of tuinol [sic] on the old main drag."

In the Hawkwind song "Lost Johnny", the drug appears in the verse "We're all taking Tuinal to murder our young dreams". Later, when Motörhead performed the song, the verse became "We're all shooting Tuinal to murder all your dreams".

In The Ramones song "Psycho Therapy", Joey Ramone sings in the second verse "I like taking Tuinal / It keeps me edgy and mean / I'm a teenage schizoid / I'm a teenage dope fiend".

In the book Please Kill Me: The Uncensored Oral History of Punk (1996), Eliot Kidd refers to Sid Vicious taking "about thirty Tuinals" (a lethal dose for someone that doesn't have a huge tolerance to barbiturates) at the Chelsea Hotel in New York, the night Nancy Spungen was found stabbed to death and for which Sid was charged with her murder. In the same book, Ronnie Cutrone describes Tuinal abuse as having been standard practice for the Doors' singer Jim Morrison.

The Queers song "Feeling So Groovy" has the verse "I'm really not that dumb you know / got lots of beer and Tuinals".

In the Lou Reed song "New Sensations", he sings: "It's easy enough to tell what is wrong, but that's not what I want to hear all night long, some people are like human Tuinals."

The W.A.S.P song "Doctor Rockter" includes the lyrics: "Cocaine, Codeine, 714, a Tuinal blindfold just what I need."

American writer/poet/singer Jim Carroll is reputed to be the voice heard asking Brigid Polk about the availability of Tuinals between songs on The Velvet Underground's Live at Max's Kansas City album.

On the television series Behind the Music (on VH1), the rock band Aerosmith mentioned Tuinal and Seconal as two of the primary drugs that members of the band abused in the 1970s and 1980s.

In singer-songwriter Anthony Kiedis' memoir Scar Tissue, he mentions "melting tuinals in a spoon" (unsuccessfully) and attempting to inject them.

In Keith Richards' book Life (page 5), he mentions "In the cap's pockets there's hash, Tuinals and some coke".

Saint Vitus's 2012 album Lillie: F-65 is named after Tuinal, the 100 mg capsules were marked F-65.

In Tarkio's song "Standing Still", Colin Meloy sings about "an eight ball and tuinal".

The song "Venus Stopped the Train" by the band Wilco (and issued on Jay Bennett's post-Wilco album with Edward Burch, The Palace at 4 a.m. (Part 1)), contains the lyric: "Smoking grass and taking Christmas trees / She fell in love with me", the "Christmas trees" referencing one of Tuinal's many street names.

In Ray Wylie Hubbard's "Mother's Blues", he sings about his beautiful stripper girlfriend who liked to drink tequila and take Tuinal, which led her to pawn his Gold Top Gibson Les Paul guitar.

Film and television
In the 1991 film Mortal Thoughts, Bruce Willis asks Glenne Headly for money and Tuinal.
In the movie Taxi Driver (1976), the gun dealer Easy Andy (Steven Prince) offers Travis Bickle (Robert De Niro) Tuinal.
In the 1986 movie Sid and Nancy,  Sid Vicious and his girlfriend Nancy can be seen buying and shooting up Tuinal (which is incorrectly said to be speed in the movie).
In the movie Fight Club (1999), Jack's narration refers to "red and blue Tuinals" when he sees the doctor about his insomnia.
In the movie Where the Truth Lies (2005)—set in both 1957 and 1972—there are many on-screen examples of Tuinal consumption - often with alcohol. Tuinals were taken by the leading characters (loosely based upon a Martin & Lewis-like comedy team, Lanny Morris and Vince Collins) and by the leading female characters and contributed to significant plot advances. Some dialogue justifies the use of pills like Tuinal because they were not as bad as injection drugs, thus "didn't count".
In the 2011 movie My Week With Marilyn, during a scene in Marilyn Monroe's bedroom, a bottle of Tuinal (misspelled "Tunial") can be seen on the bedside table, in reference to her dependency on barbiturates.
In the 1998 film, Slums of Beverly Hills, Marisa Tomei's character asks Eliot if he has anything for her nerves "Seconal, Demerol, Tuinal, Valium, Quaaludes, Percocet..."
The first episode of Stranger Things sees Jim Hopper addicted to the red and blue Tuinal pills, before he decides to empty his entire vial after a first encounter with the creature that will come to be known as the Demogorgon.
In True Blood, Season 7 Episode 3, Vampire James tells Lafayette that the last pill he took before becoming a vampire was Tuinal.
In ''Where the Truth Lies, a 2005 movie, Kevin Bacon and Colin Firth portray Lewis and Martin type characters and they speak often of "popping Tuinals" to keep going.

References

External links
Dorland's Medical Dictionary: entry for Tuinal
Drugs.com entry for Tuinal

Barbiturates
Eli Lilly and Company brands
Combination drugs

Tuinal


Beatrice kan henvise til:

Personer
 Beatrice (navn)

Steder
I USA
 Beatrice, Alabama, en by
 Beatrice, Humboldt County, Californien, en lokalitet
 Beatrice, Yolo County, Californien, et kommunefri område
 Beatrice, Georgia, et kommunefri område
 Beatrice, Indiana, et kommunefri område
 Beatrice, Nebraska, en by
 Beatrice, West Virginia, et kommunefri område

Andre steder
 Beatrice, Queensland, en lokalitet i Tablelands Regionen, Queensland, Australien
 Beatrice, Zimbabwe, en landsby

Kultur og underholdning
 Beatrice (film fra 1919), en italiensk film
 Beatrice (film), en fransk-italiensk historisk drama
 Beatrice (radioprogram), Sveriges Radio's julekalender i 1989

Anden brug
 Beatrice Foods, en tidligere amerikansk fødevarevirksomhed
 MSC Beatrice, et containerskib

Beatrice


Hans Otto Roth (* 29. April 1890 in Schäßburg, Siebenbürgen, Österreich-Ungarn; † 1. April 1953 in Ghencea, Bukarest) war ein rumänischer Politiker aus der deutschsprachigen Minderheit der Siebenbürger Sachsen.

Leben und Werk
Hans Otto Roth wurde geboren als Sohn des Rechtsanwalts Karl Roth (1846–1901) und der Louise Roth, geb. Hausenblaß (1855–1915); sein Großvater Karl Roth war als Stadthann führender Beamter in Schäßburg. Nach Besuch der Elementarschule 1896–1900 und des Evangelischen Gymnasiums in Schäßburg 1900–1908 studierte er zwischen 1908 und 1912 Jura an den Universitäten Budapest, Wien, Berlin und Zürich. Er promovierte im April 1913 in Budapest. 1907/08 bekleidete er das Amt des Rex Chlamydatorum im Coetus (Schülerorganisation) des Schäßburger Gymnasiums, und zwischen 1910 und 1912 war er Vorsitzender des "Bundes Sächsischer Hochschüler". Nach seiner Promotion war er bis 1915 in einem Budapester Anwaltsbüro tätig und leistete danach bis 1917 Kriegsdienst. 1917 bis 1918 war er Redakteur beim "Siebenbürgisch-Deutschen Tageblatt" in Hermannstadt.

Roth begann seine politische Karriere nach der Vereinigung Siebenbürgens mit Rumänien 1918. Als Anwalt und Sekretär des "Zentralausschusses" bzw. des "Deutschen Volksrates für Siebenbürgen" arbeitete er auf eine politische Integration der Rumäniendeutschen in dem neuen politischen Umfeld hin. Roth war im Januar 1919 einer der Hauptredner auf dem Volkstag in Mediaș und Mitglied der "Abordnung des Sächsischen Volkes", die König und Regierung in Bukarest den "Anschluss von Mediaș" überbrachte. Als Mitglied des Leitungsausschusses (des sog. "Fünferausschusses") des "Deutsch-Sächsischen Nationalrates für Siebenbürgen" bereitete er das Programm des "4. Sachsentag" im November 1919 in Schäßburg vor, wofür er das neue "Sächsische Volksprogamm" verfasste. Im gleichen Jahr wurde Roth als Abgeordneter ins rumänische Parlament gewählt, dem er bis 1938 angehörte. Aufgrund seiner langjährigen Parlamentstätigkeit wurde er Senator von Rechts wegen und genoss sowohl in deutschen, als auch in rumänischen politischen Kreisen großes Ansehen, nachdem er bereits seit 1922 die deutsche Fraktion als Vorsitzender der Deutschen Partei im Parlament führte.

Im Gegensatz zu seinem Gegenspieler Rudolf Brandsch, der sich für ein Bündnis mit der Nationalen Partei der siebenbürgischen Rumänen einsetzte und mit deren Hilfe er das politische Programm der Rumäniendeutschen zu verwirklichen suchte, vertrat Roth die Position, die deutsche Minderheit dürfe sich nicht an eine Partei binden, sondern müsse versuchen, mit der jeweiligen Regierung zusammenzuarbeiten. Dieser Standpunkt setzte sich durch, er sicherte den Rumäniendeutschen im Voraus eine bestimmte Anzahl von Sitzen im Parlament und eine wohlwollende Behandlung einiger ihrer Forderungen. Die deutschen Parlamentarier mussten trotzdem reichlich Rückschläge hinnehmen, da die zahlreichen Regierungen der Zwischenkriegszeit, einmal an die Macht gelangt, sich oft nicht an die vorher getroffenen Abmachungen hielten und keinesfalls ein Volksgruppenrecht für nationale Minderheiten akzeptieren wollten. Die Zulassung von Schulen, Kirchen und Vereinen in der deutschen Muttersprache wurde als Erfolg gewertet, die den Deutschen Rumäniens gewisse Entfaltungsmöglichkeiten boten.

1921–1923 war Roth Vorsitzender des "Deutschen Theatervereins", 1928–1932 Präsident der "Hermannstädter Allgemeinen Sparkasse", 1938–1942 Zweiter Präsident der "Siebenbürgischen Elektrizitätsgesellschaft", 1939–1941 Präsident des Verwaltungsrates des "Hermannstädter Elektrizitätswerkes", 1939–1942 Vorsitzender des Verwaltungsrates des "Siebenbürgisch-Deutschen Verlags" (Herausgeberin des Siebenbürgerisch-Deutschen Tageblattes). Kirchliche Ämter bekleidete er 1927 als Hauptanwalt,  1926–1932 als Mitglied des Landeskonsistoriums und 1932–1949 als Landeskirchenkurator der Evangelischen Kirche A. B. in Rumänien. 1935–1948 war er auch als Rechtsanwalt in Bukarest tätig. Zwischen 1931 und 1934 war er Vorsitzender (Präsident) des Verbandes der deutschen Volksgruppen in Europa. In dieser Funktion protestierte er am 15. Juni 1933 während einer Audienz bei Reichskanzler Adolf Hitler gegen die in Deutschland einsetzende Judenverfolgung und wies auf den potentiellen Schaden für die deutschen Minderheiten Europas hin.

Roth verfolgte mit Besorgnis und Abneigung den wachsenden Einfluss der nationalsozialistisch orientierten "Erneuerungsbewegung" in Rumänien unter Fritz Fabritius. Auf dem Höhepunkt seiner politischen Karriere schrieb er am 11. September 1939, zehn Tage nach Ausbruch des Zweiten Weltkrieges, im Siebenbürgisch-Deutschen Tageblatt:

Am 4. Juli 1940 erfolgte Roths Ernennung zum Minister für Minderheiten im Kabinett Ion Gigurtu, die er allerdings ablehnte. In einem Gespräch am 8. September 1940 forderte ihn der neue Regierungschef Ion Antonescu auf, als Justizminister in das Kabinett einzutreten. Als Roth dieses ablehnte, bot er ihm das Unterrichtsministerium an und stellte ihm nach abermaliger Ablehnung ein Ministerium seiner Wahl frei.

Am 23. November trat Rumänien an der Seite Deutschlands in den Krieg ein. Drei Tage zuvor wurde die "Deutsche Volksgruppe" und Führung der neuen "NSDAP der Deutschen Volksgruppe in Rumänien" als offizielle Körperschaft anerkannt und erhielt das Recht "zur Erhaltung und Festigung ihres nationalen Lebens verpflichtende Bestimmungen für ihre Angehörigen" zu erlassen. Volksgruppenführer wurde Andreas Schmidt. Schmidt bezeichnete Roth als "Entzweier der Erneuerungsbewegung und Nörgler". In seiner Rede vom 28. September 1943 sagte Schmidt während einer Rede über Roth: Schmidt bezeichnete in dieser Rede Herbert Roth, Hans Otto Roths Sohn, wegen seiner Weigerung, die rumänische Armee zu verlassen und in die Waffen-SS einzutreten als "Drückeberger" und "Feigling". Wegen dieser Beleidigung ließen sowohl Herbert als auch Hans Otto Roth Schmidt zum Duell fordern (als Sekundanten überbrachten zwei rumäniendeutsche Generale die Forderung). Schmidt verweigerte sich der Genugtuung. Roth strengte einen Beleidigungsprozess an, der nach Ende des Zweiten Weltkriegs mit der Verhängung einer Geldstrafe gegen den an unbekanntem Ort weilenden Schmidt endete.

Nach dem Königlichen Staatsstreich und dem daraus resultierenden Seitenwechsel Rumäniens am 23. August 1944 versuchte Roth mit anderen ehemaligen Parlamentskollegen die Vertretung der führungslos gewordenen Rumäniendeutschen zu übernehmen. Er rief Rumäniendeutschen zu einer loyalen Haltung gegenüber dem rumänischen Staat auf. Seine Bemühungen, die Verschleppung von Rumäniendeutschen in die Sowjetunion Anfang 1945 zu verhindern, blieben dennoch erfolglos. Alle deutschen Organisationen wurden von den Folgeregierungen verboten. Nach dem Zweiten Weltkrieg geriet Rumänien unter sowjetischen Einfluss. Unter dem Regime der Rumänischen Kommunistischen Partei wurden die Eliten des alten Systems und politische Gegner enteignet, verschleppt oder ermordet. So wurde auch Roth als "Volksfeind" zunächst im Frühjahr 1948 zum ersten Mal verhaftet und etwa acht Wochen im Bukarester Innenministerium festgehalten. 1952 wurde er erneut von der Securitate inhaftiert und starb ein Jahr darauf am 1. April 1953 im Lager für politische Häftlinge in Bukarest-Ghencea infolge schwerer Haftbedingungen. Hans Otto Roth hinterließ zwei Kinder, Maria Luise und Herbert Roth, sowie seine Witwe Paula Roth, geb. Copony (1895–1976). Seine Familie wurde über seinen Tod nicht benachrichtigt.

Roth stand mit einigen Angehörigen des deutschen Widerstands gegen den Nationalsozialismus in Verbindung. Zu seinen Freunden und Bekannten zählten neben Hans Bernd von Haeften von der deutschen Gesandtschaft in Rumänien auch Ulrich von Hassell und Carl Friedrich Goerdeler, die alle an der Planung des Attentats gegen Hitler vom 20. Juli 1944 beteiligt waren und später hingerichtet wurden.

Literatur

 Hans Beyer: Rudolf Brandsch und Hans Otto Roth. In: Südostdeutsche Vierteljahresblätter Nr. 14, 1965, S. 223–228.
 Alfred Honig: Dr. Hans Otto Roth †. In: Südostdeutsche Heimatblätter, Heft 2, 1953, S. 43–46.
 Eduard Eisenburger: Volks- und Staatstreu – Hans Otto Roth. In: ders.: Sie erkannten die Zeichen der Zeit. Rumäniendeutsche politische Zeit- und Lebensbilder aus zwei Jahrhunderten. Dacia-Verlag, Cluj-Napoca 1979, S. 205–226.
 Klaus Popa: Die Rumäniendeutschen zwischen Demokratie und Diktatur. Der politische Nachlass von Hans Otto Roth 1919–1951. Peter Lang Verlag, Frankfurt am Main 2003, ISBN 978-3-631-50978-4, S. 821.
 Herbert Roth: Kein Jahr war vergeblich. Hinter Stacheldraht und Gittern. 1958–1964. Verlag Südostdeutsches Kulturwerk, München 1987 (Veröffentlichungen des Südostdeutschen Kulturwerks. Reihe C, Erinnerungen und Quellen; 8), ISBN 3-88356-040-5, S. 151–158.
 Rudolf Schuller: Letzte Begegnung mit Dr. Hans Otto Roth. In: Südostdeutsche Vierteljahresblätter Nr. 24, 1975, S. 308–310.
 Anton Schwob: Roth, Hans Otto. In: Biographisches Lexikon zur Geschichte Südosteuropas. Band 4: R–Z. Oldenbourg, München 1981 (Südosteuropäische Arbeiten; 75,4), ISBN 3-486-42421-1, S. 57f.
 Fritz Wertheimer: Von deutschen Parteien und Parteiführern im Ausland. 2. Auflage. Zentral-Verlag, Berlin 1930, S. 260f.

Weblinks
 Klaus Popa: Verstand, Geschick und Klugheit. Versuch eines politischen Profils von Hans Otto Roth auf dem Hintergrund des rumäniendeutschen "Circulus vitiosus". 9. Februar 2014

Einzelnachweise

Mitglied der Abgeordnetenkammer (Großrumänien)
Senator (Großrumänien)
Staatssekretär (Rumänien)
Minister (Rumänien)
Person im Zweiten Weltkrieg (Rumänien)
Opfer der Diktatur der Sozialistischen Republik Rumänien
Person (Siebenbürgen)
Rumäniendeutscher
Geboren 1890
Gestorben 1953
Mann

Hans Otto Roth


ගොයම් වැවෙන, දිය සහිත කෙත

වෙනත් සිංහල යෙදුම්
 කුඹර - ඌව ජන වහර

ඉතිහාසය

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ

වෙල් යාය

කුඹුර


Winx Club II: Aventura magică (în ) este al doilea film de animație 3D italian bazat în serialul de desene animate creat de Rainbow S.p.A, Winx Club. Filmul a avut premiera pe 29 octombrie 2010 în Italia. Regizorul filmului este Iginio Straffi. Filmul este plasat între episoadele 13 și 14 ale sezonului 4 al serialului original, după ce Winx au câștigat transformarea Believix, dar înainte de moartea lui Nabu.

Descriere
Alfea celebrează începutul unui nou an școlar în ansamblu cu Turnul norilor. Zânele Clubului Winx, cu excepția lui Bloom, sunt de asemenea prezente. Cu toate acestea, și pe neașteptate, sărbătoarea este întreruptă de Icy, Darcy și Stormy, vrăjitoarele Trix. Cele cinci Winx prezente, fără Bloom, se văd obligate să pună capăt dezastrului creat de Trix, care, după ce au ruinat sărbătoarea, fură o busolă puternică care revelează un mare secret magic, sustrasă de Darcy în căldura bătăliei. Între timp, Bloom se găsește pe Domino, trăindu-și viața nouă ca prințesă cu părinții ei biologici, regele Oritel și regina Marion, și cu sora ei Daphne, recuperându-și timpul pierdut. Din nefericire, cele Trei Vrăjitoare Ancestrale revin împotriva zânelor Winx, și pentru ghinionul lui Bloom, Erendor, tatăl lui Sky, îl interzice pe fiul său să se căsătorească cu ea din cauza unui obscur secret care se găsește pe planeta Eraklyon, care desigur nu-l menționează. Și cu ajutorul lui Trix, cele Trei Vrăjitoare Ancestrale sunt capabile să găsească Pomul Vieții care menține în echilibru energia pozitivă și negativă a magiei. Cu o vrajă puternică, rup acest echilibru și absorb toată energia pozitivă din dimensiunea magică. Bloom, celelalte Winx și Sky merg la Gardenia (pe Pământ), unde descoperă ce s-a întâmplat cu Pomul Vieții într-o comunicare cu Faragonda. Bloom și prietenele ei se află vulnerabile fără puteri. Oare vor putea Winx să restaureze magia în univers?

Actori

Actori italieni

Winx și Zânișoarele
 Letizia Ciampa ca Bloom și Tune
 Perla Liberatori ca Stella și Chatta
 Ilaria Latini ca Flora și Amore
 Laura Lenghi ca Layla
 Gemma Donati ca Musa și Digit
 Domitilla D'Amico ca Tecna și Piff
 Roberta Pellini ca Daphne

Specialiștii
 Marco Vivio ca Sky
 Gianfranco Miranda ca Brandon
 Emiliano Coltori ca Riven
 Francesco Pezzulli ca Helia
 Davide Perino ca Timmy
 Sasha De Toni ca Nabu

Trix
 Tatiana Dessi ca Icy
 Federica De Bortoli ca Darcy
 Valeria Vidali ca Stormy

Alții
 Emanuela Rossi ca Faragonda
 Gaia Bolognesi ca Mirta
 Francesco Prando ca Oritel
 Antonella Giannini ca Griffin
 Ivan Andreani ca Kiko
 Beatrice Bologna ca Lockette
 Milvia Bonacini ca Lucy
 Paolo Marchese ca Erendor
 Monica Migliori ca Belladona
 Babara De Bortoli ca Vanessa
 Roberto Certomà ca Mike
 Pasquale Anselmo ca Lysslis
 Cinzia Villari ca Tharma
 Luigi Ferraro ca Wizgiz
 Claudia Razzi ca Marion

Coloana sonoră
Filmul are două coloane sonore, una în italiană și alta în engleză, ambele având câte 11 piese:

Winx Club: Magica avventura
 Tutta la magia del cuore - A Magical World of Wonder
 Believix - You're Magical
 Insopportabile alchimia - Good Girls Bad Girls
 Per sempre - Forever
 Due destini in volo - Don't Wake Me Up
 Fatto apposta per me - Famous Girls
 Supergirl - Supergirl
 Mentre il mondo gira - Love Can't Be Denied
 Irraggiungibile - Endlessly
 Big Boy - Big Boy
 Ora sei libertà - Love Is a Miracle

Note

Legături externe

 Pagină pe wiki-ul despre Winx Club în limba română

Filme din 2010
Filme italiene
Filme de animație
Desene animate
Aventura magică

Winx Club: Aventura magică


Class Action is a 1991 American legal drama film directed by Michael Apted. Gene Hackman and Mary Elizabeth Mastrantonio star; Larry Fishburne, Colin Friels, Fred Dalton Thompson, and Donald Moffat are also featured. The film was entered into the 17th Moscow International Film Festival.

Plot
The story is about a lawsuit concerning injuries caused by a defective automobile. The suit takes on a personal dimension because the injured plaintiff's attorney, Jedediah Tucker Ward, discovers that the automobile manufacturer's attorney is his estranged daughter, Maggie Ward.

Jedediah Ward is a liberal civil rights lawyer who has based his career on helping people avoid being taken for a ride by the rich and powerful; he's pursued principle at the expense of profit, though he has a bad habit of not following up on his clients after their cases are settled.

Jed's daughter, Maggie, has had a bad relationship with her father ever since she discovered that he was cheating on her mother, Estelle, and while she also has made a career in law, she has taken a very different professional route by working for a high-powered corporate law firm and has adopted a self-interested political agenda.

Jed is hired to help field a lawsuit against ARGO, a major auto manufacturer, whose Meridian station wagons have a dangerous propensity to explode on impact when the left turn signal light is activated. While his research indicates that he has an all but airtight case against them, the case becomes more complicated for him when he discovers that Maggie is representing the firm he's suing.

The auto manufacturer in the film also utilizes a "bean-counting" approach to risk management, whereby the projections of actuaries for probable deaths and injured car-owners is weighed against the cost of re-tooling and re-manufacturing (i.e. recalling) the car without the defect (exploding gas tanks) with the resulting decision to keep the car as is to positively benefit short-term profitability.

Cast

Production notes
The central premise of the film is roughly analogous to the controversy surrounding the Ford Pinto and its fuel tank design. A 1977 article in Mother Jones alleged Ford was aware of the design flaw, refused to pay for a redesign, and decided it would be cheaper to pay off possible lawsuits. The magazine obtained a cost-benefit analysis that it said Ford had used to compare the cost of repairs (Ford estimated the cost to be $11 per car) against the cost of settlements for deaths, injuries, and vehicle burnouts.  The memo in question was actually prepared by Ford in response to a NHTSA request for comment, it reviewed not Ford but the entire new car market and was not used to make product decisions at Ford. The document became known as the Ford Pinto Memo.

Locations
Scenes of the film were shot in the restaurant of the Beach Chalet in Ocean Beach, San Francisco and show historic 1930s murals of San Francisco life by Lucien Labaudt.

Reception
Class Action opened at #4 in its opening weekend with $4,207,923 and ended with a domestic gross of $24,277,858; a worldwide total of $28,277,918 was made and the film was a moderate box office success.

The film received generally positive reviews. It holds a 77% rating on Rotten Tomatoes from 26 critics. On Metacritic, it has a score of 58 out of 100 based on reviews from 18 critics, indicating "mixed or average reviews".

See also
 Grimshaw v. Ford Motor Co.

References

External links

 Interview with Producer Robert Cort and writers Carolyn Shelby and Christopher Ames on the film's 20th anniversary at Abnormal Use

1991 films
1990s legal films
1991 thriller films
American legal drama films
American thriller films
Class action lawsuits
American courtroom films
1990s English-language films
Films about lawsuits
Films directed by Michael Apted
Films scored by James Horner
Films set in San Francisco
Interscope Communications films
20th Century Fox films
1991 drama films
Films produced by Scott Kroopf
Films about father–daughter relationships
1990s American films

Class Action (film)


Ivan Rafael Rodić (Nurkovac, 1870. – Požega, 10. svibnja 1954.), je bio beogradski nadbiskup.

Životopis
Ivan Rafael Rodić je rođen 1870. godine u Nurkovcu pokraj Požege, u Hrvatskoj. U franjevačku Provinciju sv. Ivana Kapistranskog stupio je 1886. godine. Za svećenika je zaređen 1893. godine u Budimpešti, gdje je iste godine položio ispit za profesora teologije. Od tada do 1898. godine predavao je u Baji. Od 1900. do 1903. godine bio je prvi kustos novoosnovane franjevačke Provincije sv. Ćirila i Metoda. Bio je gvardijan u Zagrebu (1900. – 1903.; 1909. – 1912.),
Varaždinu (1903. – 1909.) i na Trsatu pokraj Rijeke (1918. – 1923.).

Za Zrenjaninskog apostolskog upravitelja imenovan je 1923. godine. Na tom mjestu zateklo ga je imenovanje za prvog beogradskog nadbiskupa 29. listopada 1924. godine. Pred njim su bili ogromni zadatci, jer je trebalo organizirati rad obnovljene Nadbiskupije na svim nivoima. Ubrzo osniva župe u Beogradu i u užoj Srbiji. Dopriniosio je i utemeljenjem karitatiivnih organizacija. Jednim od njegovih velikih uspjeha smatra se Euharistijski kongres, održan u Zrenjaninu, 1934. godine.

Manje sreće imao je u svojim financijskim poduhvatima, koji su prema dosadašnjim saznanjima posljedica pogrešnih savjeta. Ti događaji donijeli su Nadbiskupiji i njemu mnoge neugodnosti. Kako bi u nastalim prilikama olakšao Katoličkoj crkvi, on je 1936. godine podnio ostavku. Poslije toga je živio u Hrvatskoj Kostajnici, a od 1938. godine do smrti, 10. svibnja 1954. godine, u Požegi.

Izvori

Vanjske poveznice
 Ivan Rafael Rodić

Beogradski biskupi i nadbiskupi
Zrenjaninski biskupi
Hrvatski biskupi

Ivan Rafael Rodić


Rijetka bolest je, prema definiciji, bolest koja se javlja na manje od 5 pojedinaca na 10.000 stanovnika.

Iako su rijetke, analizirajući veliki broj rijetkih bolesti (između 6.000 i 7.000 različitih dijagnoza) dolazimo do podatka da u Europi od rijetkih bolesti boluje oko 6-8% cjelokupne populacije. Unutar same grupe rijetkih bolesti, postoje i one koje su "vrlo rijetke", te pogađaju jednu osobu na 100.000 stanovnika ili čak i manje. Takvi pacijenti su posebno izolirani i ranjivi.

S medicinske strane, to su najčešće kronične, degenerativne i smrtonosne bolesti, zbog čega je oboljelima značajno smanjena kvaliteta života, pogotovo jer su ovisni o tuđoj pomoći. Čest je slučaj da se takve bolesti kasno dijagnosticiraju, upravo zbog svoje rijetkosti.

Većina rijetkih bolesti su genetske i stoga su prisutne tijekom cijelog života osobe, čak i ako se simptomi ne pojave odmah. Mnoge rijetke bolesti javljaju se u ranoj životoj dobi, a oko 30% djece s rijetkim bolestima umrijet će prije petog rođendana.

Za velik dio rijetkih bolesti još uvijek nisu pronađeni učinkoviti lijekovi, dok su za one za koje postoje lijekovi uglavnom toliko skupi da si ih oboljeli ne mogu priuštiti.

Definicija
Prema Europskoj organizaiciji za rijetke bolesti (EURORDIS) u Europskoj uniji (EU) se smatra da je bolest rijetka kad zahvaća manje od 1 pojedinca na 2.000 stanovnika. Rijetke bolesti trenutno pogađaju 3,5% - 5,9% svjetske populacije, a procjenjuje se da ih je 30 milijuna ljudi u Europi i 300 milijuna u svijetu.

Do danas je identificirano preko 6.000 različitih rijetkih bolesti od kojih su 72% genetske, dok su ostale posljedica infekcija (bakterijskih ili virusnih), alergija i okolišnih uzroka. 70% tih genetskih rijetkih bolesti počinje u djetinjstvu.

Raznovrsnost
S medicinskog stajališta rijetke bolesti karakterizirane su velikom raznovrsnošću simptoma, koji variraju ne samo od bolesti do bolesti, već i unutar same bolesti. Ista bolest može imati jako različitu kliničku sliku za oboljele, a mnogi različiti simptomi se mogu pojaviti kod jedne oboljele osobe.

Rijetke bolesti variraju i kada se radi o težini pojedine bolesti, ali kod većine rijetkih bolesti je očekivano trajanje života znatno kraće nego kod zdravih osoba. Utjecaj bolesti na trajanje života je različit od bolesti do bolesti, tako da neke uzrokuju smrt pri rođenju, mnoge su smrtonosne i degenerativne, dok se s nekima može normalno živjeti ako se dijagnosticiraju na vrijeme te prikladno liječe.

Prvi simptomi rijetkih bolesti pogađaju oboljele u različitoj životnoj dobi. Kod mnogih se javljaju od rođenja i u djetinjstvu, no postoje i one specifične za odraslu dob. Treća mogućnost je da se prvi simptomi pojave u djetinjstvu, ali se bolest pogorša tek u kasnijoj dobi. Također, simptomi koji su slični simptomima nekih čestih i poznatih bolesti, mogu prikriti činjenicu da se ipak radi o rijetkoj bolesti. Kombinacija različitih simptoma, isto tako može pridonijeti donošenju pogrešne dijagnoze.

Najčešći uzroci oboljenja
80% rijetkih bolesti imaju otkriveno genetsko podrijetlo. Mogu se naslijediti ili razviti iz novih genskih mutacija ili kromosomskih abnormalnosti. Pogađaju oko 3-4% rođene djece. Ostale rijetke bolesti uzrokovane su infekcijama (bakterijskim ili virusnim), alergijama ili kemijskim i radijacijskim utjecajima. Neke rijetke bolesti uzrokovane su kombinacijom genetskih i okolišnih utjecaja. Ipak, za većinu rijetkih bolesti etiološki mehanizmi su nepoznati radi nedostatka znanstvenih istraživanja.

Zajedničke karakteristike rijetkih bolesti
Unatoč velikoj raznovrsnosti, rijetke bolesti imaju neke zajedničke karakteristike:

 rijetke bolesti su teške, kronične, često degenerativne i smrtonosne bolesti
 kod 50% rijetkih bolesti se prvi simptomi javljaju u djetinjstvu
 kvaliteta života osoba oboljelih od rijetkih bolesti je često smanjena nedostatkom ili gubitkom samostalnosti
 rijetke bolesti su težak teret za cijelu obitelj, koja nailazi na velike poteškoće u traženju adekvatne terapije za svoje članove
 oboljelima od rijetkih bolesti nužno je pružiti pomoć i podršku kako bi mogli ostvariti što kvalitetniji svakodnevni život

Lijekovi "siročadi"
To su medicinski proizvodi čija je namjena postavljanje dijagnoze, prevencija i terapija rijetkih bolesti. Zovu se "lijekovi siročadi" zato što, u normalnim tržišnim uvjetima, za farmaceutsku industriju nije profitabilno razvijati i prodavati lijekove namijenjene za liječenje malog broja ljudi koji su oboljeli od rijetkih bolesti.

Lijekovi koji se razvijaju za ovo neprofitabilno tržište nisu financijski isplativi za farmaceutske tvrtke jer se trošak stavljanja takvog lijeka na tržište ne može nadoknaditi kroz njegovu prodaju. Zbog toga, vlade i neprofitne organizacije za prava pacijenata oboljelih od rijetkih bolesti naglašavaju potrebu za ekonomske inicijative koje će ohrabriti farmaceutske tvrtke za razvoj i prodaju lijekova "siročadi".

Život oboljelih osoba i članova njihovih obitelji
Sa socijalne strane, javnost, a čak i stručni krugovi, imaju vrlo malo saznanja o rijetkim bolestima, zbog čega je psihosocijalna skrb slabo organizirana. S obzirom da postoji širok spektar simptoma, a mnogi od njih su vrlo teški, oboljeli rijetko kad mogu sudjelovati u društvenom životu svoje zajednice koja nije prilagođena njihovim potrebama. Samim time, oboljeli se susreću s mnogim socijalnim i psihološkim problemima koji dodatno smanjuju kvalitetu života oboljelih i članova njihovih obitelji.

Unatoč raznovrsnosti koju pripisujemo rijetkim bolestima, oboljeli od rijetkih bolesti i članovi njihovih obitelji suočeni su s jednakim poteškoćama koje proizlaze upravo iz rijetkosti njihove bolesti. To su:

 Nemogućnost postavljanja ispravne dijagnoze – period između pojave prvih simptoma i postavljanja ispravne dijagnoze uključuje neprihvatljive i vrlo rizične odgode i postavljanje pogrešnih dijagnoza koje vode pogrešnom tretmanu.
 Nedostatak informacija – o samoj bolesti i o mogućnostima dobivanja ispravne pomoći, uključujući pristup kompetentnim stručnjacima.
 Nedostatak znanstvenog znanja – dovodi do poteškoća u razvoju terapeutskih pomagala, definiranju terapeutske strategije i do nedostatka odgovarajućih lijekova.
 Socijalne posljedice – život s rijetkim bolestima nosi poteškoće u svim područjima života oboljele osobe, bilo u školi, na poslu ili u slobodno vrijeme, a oboljele osobe su često izložene stigmatizaciji, izolaciji i isključivanju iz socijalne zajednice.
 Nedostatak odgovarajuće i kvalitetne zdravstvene skrbi – zdravstvena njega osoba oboljelih od rijetkih bolesti iziskuje rad multidisciplinarnog tima uključujući primjenu fizioterapije, nutricionizma i psihoterapije. Pacijenti mogu živjeti mnogo godina u nesigurnim i opasnim uvjetima bez potrebne medicinske njege (npr. rehabilitacija) i isključeni iz sustava zdravstvene skrbi, čak i nakon što je dijagnoza postavljena.
 Visoke cijene nekolicine poznatih lijekova i terapije – dodatni troškovi života s rijetkom bolešću, što se tiče korištenja ljudskih usluga i tehnoloških pomagala i nedostatka socijalne skrbi ili nadoknade troškova, uzrokuju patnju cjelokupne obitelji te dramatično povećavaju nemogućnost pristupa oboljelih potrebnoj zdravstvenoj skrbi.
 Propusti u dostupnosti terapije i skrbi – inovativna terapija je često neravnomjerno dostupna u europskim zemljama, zbog odgađanja u određivanju cijena i odluka o nadoknadi troškova te neiskustva liječnika koji provode liječenje, dok u većini slučajeva ne postoji konsenzus oko terapijskih preporuka.

Prva poteškoća s kojom se oboljeli i članovi njihove obitelji susreću je postavljanje ispravne dijagnoze. Ova borba se ponavlja pri svakom novom koraku razvoja bolesti. Nedostatak znanja o patologiji rijetkih bolesti često dovodi živote oboljelih u rizik i uzrokuje veliku štetu – besmislena odgađanja, česte medicinske konzultacije i prepisivanje neadekvatnih ili čak štetnih lijekova i terapija. Baš zbog toga što se malo zna o većini rijetkih bolesti, ispravna dijagnoza se donosi prekasno, kad je pacijent mjesecima ili godinama već primao neku vrstu terapije koja se primjenjuje kod neke druge poznatije bolesti. Često su samo neki od prisutnih simptoma prepoznati i liječeni.

Posljedica postavljanja krive dijagnoze

 rađanje druge djece s istom bolesti
 neprimjereno ponašanje i nedovoljna potpora članova obitelji
 dobivanje neadekvatne, nekada i štetne terapije što može dovesti do smrti pacijenta
 zdravstveno pogoršanje stanja pacijenta što se tiče intelektualnog, psihološkog i fizičkog stanja, što na kraju može dovesti i do smrti pacijenta
 gubitak povjerenja u zdravstveni sustav

Zbog toga što nije postavljena ispravna dijagnoza hitna pomoć ne može pružiti adekvatnu skrb pacijentu, tako da se, na primjer glavobolja tretira kao migrena, a zapravo ju uzrokuje tumor na mozgu. Bez postavljanja dijagnoze u djetinjstvu, članovi obitelji počinju osjećati krivnju zbog toga što se dijete ponaša "čudno" te se mentalno i psihomotorno ne razvija na uobičajen način.

Cijela obitelj osobe koja je oboljela od rijetke bolesti, bilo djeteta ili odraslog, pod utjecajem je bolesti voljene osobe i postaje marginalizirana te psihološki, socijalno, kulturalno i ekonomski ranjiva. Nerazumijevanje, depresija, izolacija i anksioznost su nezaobilazan dio života osoba oboljelih od rijetkih bolesti i članova njihovih obitelji. Jedan od primjera takvih situacija je to što se svako pojavljivanje abnormalnih navika u prehrani, koje se javljaju kod mnogih rijetkih bolesti (a dovode do mršavosti/debljine oboljelih) najčešće predbacuje majci, što kod nje uzrokuje krivnju i nesigurnost. U mnogo slučajeva rođenje djeteta s rijetkom bolešću dovodi do razvoda roditelja.

Pomoć osobama oboljelima od rijetkih bolesti i članovima njihovih obitelji uključuje pružanje psihološke podrške. Svaki roditelj ima velike strahove i nade za svoje dijete, no kada se postavi dijagnoza rijetke bolesti, ti strahovi i nade poprimaju ogromne razmjere. Budućnost postaje ispunjena nepoznanicom, što će uvelike ovisiti o razini znanja koje u društvu postoji o specifičnoj bolesti. Poznavanje bolesti dovest će do ranog dijagnosticiranja i pružanja kvalitetne i ispravne zdravstvene skrbi. Percepcija kvalitete vlastitog života oboljele osobe neće ovisiti o težini njene bolesti, nego o kvaliteti pruženih usluga i zdravstvenoj skrbi koju prima.

Oboljeli od rijetkih bolesti su ugrožena manjina u odnosu na zdravstveni sustav u Republici Hrvatskoj – često bez prave dijagnoze, terapije i znanstvenih istraživanja i bez razloga za nadu. Radi takve situacije vrlo je bitno donijeti specifičnu javnu politiku na nacionalnoj razini u odnosu na rijetke bolesti. Također, potrebno je poticati znanstvena istraživanja da bi se povećalo postojeće znanje, koje je trenutačno daleko od toga da bi moglo zadovoljiti potrebe osoba s rijetkim bolestima.

Istraživanje i državne politike

Europska unija
EU daje sredstva udrugama pacijenata koje povezuju pacijente, njihove obitelji, zakonodavce i medicinsko osoblje. Europskim zakonima istraživači i poduzeća potiču se na razvoj medicinskih proizvoda za terapiju rijetkih bolesti, takozvanih "lijekova siročadi". Za razmjenu informacija i pružanje potpore u vezi sa složenim ili rijetkim bolestima za koje je potrebno posebno specijalističko liječenje te objedinjavanje znanja i resursa Direktivom EU-a iz 2011. o pravima pacijenata u prekograničnoj zdravstvenoj skrbi uspostavljaju se europske referentne mreže.

EU je donijela 2009. preporuku o dijagnosticiranju, liječenju i brizi za bolesnike oboljele od rijetkih bolesti. Početkom 2011. pokrenut je međunarodni konzorcij za istraživanje rijetkih bolesti (IRDiRC). Cilj je omogućiti 200 novih terapija do 2020. godine. Podupire izradu registara i baza podataka pacijenata te razvija europsku platformu za registraciju rijetkih bolesti.

EU podupire i inicijative za dijagnosticiranje i registraciju rijetkih bolesti, na primjer Orphanet, koji prikuplja stručne preporuke u vezi s COVID-om 19 i rijetkim bolestima, i Europsku platformu za registre rijetkih bolesti. Osim toga, u sklopu programa za istraživanje Obzor 2020. EU financira znanstvene projekte o rijetkim bolestima.

Služba Europskog parlamenta za istraživanja (EPRS) je izdala publikaciju o europskoj referentnoj mreži za rijetke bolesti.

Opis Europske politike u području rijetkih bolesti možete pronaći na internetskim stranicama Europske komisije.

Opis nacionalnih inicijativa u Europi i inicijative Europske komisije i Europske unije te susjednih zemalja možete pronaći na internetskim stranicama Europskog odbora stručnjaka za rijetke bolesti (European Committee of Experts on Rare Diseases, EUCERD).

Republika Hrvatska
Hrvatski zavod za zdravstveno osiguranje (HZZO) ima poseban fond za skupe lijekove koji se financiraju dodatnim sredstvima i ne terete sredstva bolničkih proračuna. Inače, na osnovnoj listi lijekova HZZO-a nalaze se mnogobrojni lijekovi za liječenje rijetkih bolesti i ti su lijekovi u potpunosti dostupni osiguranim osobama.

U Hrvatskoj je 2008. godine pri Hrvatskom liječničkom zboru osnovano Hrvatsko društvo za rijetke bolesti s ciljem promicanja znanja o rijetkim bolestima te unaprjeđenja medicinske prakse, dijagnostike i liječenja ovih bolesti. Na poticaj društva, a u skladu s preporukama EU, Ministarstvo zdravlja je pristupilo sustavnom rješavanju problema oboljelih od rijetkih bolesti, a temeljem Odluke ministra zdravlja iz svibnja 2010. godine, osnovano je Povjerenstvo Ministarstva zdravlja za izradu i praćenje provedbe Nacionalnog programa za rijetke bolesti 2015.-2020. Program obuhvaća devet strateških područja aktivnosti i to edukaciju i informiranost stručnjaka, oboljelih i šire populacije, prevenciju i rano otkrivanje rijetkih bolesti, integriranu zdravstvenu i socijalnu zaštitu te promoviranje istraživanja u području rijetkih bolesti.

Popis referentnih centara za rijetke bolesti u RH

 Referentni centar za medicinsku genetiku i metaboličke bolesti djece, Klinika za pedijatriju, KBC Zagreb, Kišpatićeva 12;
 Referentni centar za neuromuskularne bolesti i kliničku elektromioneurografiju, Centar za neuromuskularne bolesti Klinke za neurologiju, KBC Zagreb, Kišpatićeva 12;
 Referentni centar za pedijatrijske neuromuskularne bolesti, Klinika za pedijatriju, KBC Zagreb, Kišpatićeva 12;
 Referentni centar za nasljedne i stečene bulozne dermatoze, Klinika za kožne i spolne bolesti, KBC Zageb, Šalata 4;
 Referentni centar za rijetke i metaboličke bolesti, Zavod za bolesti metabolizma Klinike za unutarnje bolesti, KBC Zagerb, Kišpatićeva 12;
 Referentni centar za poremećaje pokreta i heredodegenerativne bolesti, Zavod za poremećaje pokreta Klinike za neurologiju, KBC Zagreb, Kišpatićeva 12, Zagreb;
 Referentni centar za genetičke bolesti oka, Klinika za očne bolesti, KBC Sestre milosrdnice, Vinogradska 29, Zagreb;
 Referentni centar za solidne tumore dječje dobi, Klinika za tumore, KBC Sestre milosrdnice, Vinogradska 29, Zagreb;
 Referentni centar za praćenje kongenitalih anomalija, Odjeli kliničke genetike, neuropedijatrije i neonatalne kirurgije, Klinika za dječje bolesti Zagreb, Klaićeva 16, Zagreb

Od 2002. godine oboljele od rijetkih bolesti kao i pripadajuće udruge okuplja Hrvatski savez za rijetke bolesti. Jedna od aktivnosti Saveza je upravo pomaganje oboljelima i njihovim obiteljima u Republici Hrvatskoj da se konkretni lijekovi za pojedine rijetke bolesti uvrste na listu posebno skupih lijekova pri Hrvatskom zavodu za zdravstveno osiguranje. Savez je tokom 2020. godine kreirao registar oboljelih od rijetkih bolesti.

Pri Hrvatskom zboru fizioterapeuta postoji Hrvatsko društvo za rijetke bolesti koje okuplja i educira fizioterapeute za pravilan tretman rijetkih bolesti.

Osvještavanje javnosti
Za dan rijetkih bolesti je izabran zadnji dan u veljači. Obilježava se u Europskoj uniji, Kanadi, Indiji i SAD-u.

U Hrvatskoj se obilježava pod pokroviteljstvom Hrvatskog saveza za rijetke bolesti.

Izvori

Vanjske poveznice

 Hrvatski savez za rijetke bolesti
 EURORDIS
 Orphanet  (portal za rijetke bolesti i lijekove siročadi)
 EUCERD (europski odbor stručnjaka za rijetke bolesti)
 IRDiRC
 Europska komisija za zdravlje
 Preporuka EU (2009/C 151/02) – djelovanje u području rijetkih bolesti
 Obzor Europa
 Nacionalni program za rijetke bolesti Ministarstvo zdravstva
 Hrvatsko društvo za rijetke bolesti pri HZF
 Hrvatsko društvo za rijetke bolesti pri HLZ

Bolesti i poremećaji
Rijetke bolesti

Rijetka bolest


Franz Egger (* 1952 in Eggersriet) ist ein Schweizer Historiker.

Leben
Nach dem Besuch der Klosterschule in Einsiedeln studierte Franz Egger 1972–1978 Geschichte und Kunstgeschichte an der Universität Basel. In seiner Lizentiatsarbeit befasste er sich mit der Zusammensetzung des Kleinen Rates von Basel im Zeitraum 1660–1700. Von 1978 bis 1982 wirkte er als wissenschaftlicher Mitarbeiter der Documents Diplomatiques Suisses am Schweizerischen Bundesarchiv in Bern und 1985–1989 als Assistent am Historischen Seminar der Universität Basel bei Hans Rudolf Guggisberg. 1987 promovierte er in Basel zum Dr. phil. I. Von 1989 bis zu seiner Pensionierung 2015 war er Konservator der historisch-technologischen Abteilung am Historischen Museum Basel. Von 1992 bis 1995 war er Vorsteher der Historisch-Antiquarischen Gesellschaft von Basel.

Sein Spezialgebiet liegt in der spätmittelalterlichen und neuzeitlichen Geschichte der Stadt Basel.

Schriften (Auswahl)

Monografien
 Beiträge zur Geschichte des Predigerordens. Die Reform des Basler Konvents 1429 und die Stellung des Ordens am Basler Konzil 1431–1448, Bern 1991 (Dissertation)
 Das Szepter der Universität Basel (Basler Kostbarkeiten, Bd. 13), Basel 1992.
 Der Schweizerdolch mit dem Gleichnis des verlorenen Sohnes (Basler Kostbarkeiten, Bd. 22), Basel 2001.
 Zünfte und Gesellschaften in Basel (Schriften des Historischen Museums Basel, Bd. 15), Basel 2005.
 Basler Totentanz, Basel 1990 (2., erw. Aufl. 2009).
 Die Universität Basel. Hauptdaten ihrer Geschichte 1460–2010, Basel 2010.

Aufsätze
 "Das man dem almusen unnd spital zu lieb nit also jnsässe". Basler Hintersassen im 16. Jahrhundert, in: Basler Zeitschrift für Geschichte und Altertumskunde, 91 (1991), S. 39–57 (doi:10.5169/seals-118278)
 "Der frölichen Auferständnis durch Jesum Christum erwertig". Das Epitaph für Bürgermeister Wettstein, in: Basler Zeitschrift für Geschichte und Altertumskunde 98 (1998), S. 49–65 (doi:10.5169/seals-118401)
 Die Kalenderreform von 1582: Zankapfel der Konfessionen, in: Familienforschung Schweiz. Jahrbuch (2004) S. 136–151.

Weblinks
 Franz Egger auf der Website des Historischen Museums Basel
 Veröffentlichungen von Franz Egger im Opac der Regesta Imperii

Historiker
Wissenschaftlicher Mitarbeiter eines Museums in Basel
Historisches Museum Basel
Sachbuchautor
Alumnus der Universität Basel
Schweizer
Geboren 1952
Mann

Franz Egger (Historiker)


طواف الوداع

حكمه
كل من أتى مكة إما أن يريد الخروج منها وإما أن يريد الإقامة فيها، فإن أقام بها فليس عليه طواف وداع، لأن الوداع من المفارق لا من الملازم، سواء نوى الإقامة قبل ترك منى أم بعد ذلك، وبهذا قال الشافعي وأحمد..
وقال أبو حنيفة : إن نوى الإقامة بعد أن حل له النفر (ترك منى والشفر) ثم يسقط عنه الطواف، والصحيح الأول .
ومن عليه طواف الوداع ولم يطف فعليه دم ؛ لأنه واجب عند الأكثر، وليس على الحائض والنفساء طواف وداع، وإن طهرت قبل مفارقة بنيان مكة رجعت وطافت .
والمكي ليس عليه طواف وداع ؛ لأنه مقيم، ومثله من كان منزله بالحرم، وفيمن كان منزله قريبا من الحرم قولان : قول بوجوب الطواف وقول بعدم وجوبه لأن القريب من الشيء يأخذ حكمه .

تأخيره

فإن أخر الحاج طواف الزيارة حتى جاء وقت خروجه من مكة فقيل : يكفي طواف الزيارة عن طواف الوداع، وقيل : لا يكفي لأن طواف الوداع عبادة مستقلة .
فإن طاف للوداع ثم اشتغل بالتجارة أو بأي شيء عطله عن الخروج والسفر فإن عليه إعادة طواف الوداع عند إرادته الخروج والسفر، وذلك عند عطاء ومالك والثوري والشافعي وأحمد وأبي ثور . وقال الأحناف : إذا طاف للوداع، أو تطوعا بعد ما حل له النفر أجزأه عن طواف الوداع، وإن أقام شهرا أو أكثر، لأنه طاف بعدما حل له النفر فلم يلزمه طواف بعد ذلك .

هوامش
 موقع الحج والعمرة

الحج في الإسلام

طواف الوداع


Hyperopisus bebe es una especie de pez elefante en la familia Mormyridae endémica de Egipto, Etiopía y Sudán; constituye la única especie en su género, estando dividida además en dos subespecies. Puede ser encontrada en diversos sistemas hídricos al norte de África —incluyendo el delta Omo del Turkana y las cuencas del Senegal, Volta, Níger, Chad y Nilo—; cabe indicar que junto al Cyphomyrus discorhynchus, habita a lo largo del Nilo-Sudán. De acuerdo a la IUCN, su estado de conservación puede catalogarse en la categoría de «menos preocupante (LC o LR/lc)».

Alcanzan un largo aproximado de 51 cm y se alimentan de pequeños moluscos, principalmente de carácter inmaduro.

Subespecies
 Hyperopisus bebe bebe (Lacépède, 1803)
 Hyperopisus bebe occidentalis Günther, 1866

Referencias

Enlaces externos

Mormyridae
Taxones descritos por Bernard de Lacépède
Animales descritos en 1803
Peces de África

Hyperopisus bebe


يهودا   هو الاسم العبري التاريخي للمنطقة الجبلية في جنوب فلسطين، وهو الاسم المذكور في الكتاب المقدس والاسم الشائع لتلك المنطقة في العصر الروماني وفي العصر الحديث. يعود الاسم في أصله إلى يهوذا الابن الرابع للنبي يعقوب (إسرائيل) الذي كون أبناؤه سبط يهوذا وهو أحد أسباط بني إسرائيل الإثني عشر، ولاحقًا حكموا مملكة يهوذا التي استمرت بداية من عام 934 حتى 586 ق. م. بحسب ما ذُكر في الموسوعة اليهودية (1906). عُرفت تلك المنطقة بأسماء عديدة على مر العصور المختلفة، إذ كانت تُعرف بيهود في فترة الغزو البابلي، وبيهود مديناتأ في العصر الهلنستي، وبيهودا الحشمونية في العصر الهلنستي، وبيهودا الرومانية في العصر الروماني.

عقب انتهاء ثورة بار كوخبا في عام 135 ق. م. تغير اسم المنطقة واتحدت مع سوريا الرومانية لتصبح جزءًا من مقاطعة سوريا فلسطين الرومانية بأمر من الإمبراطور الروماني المنتصر هادريان. وفي خلال الفترة 1948-1967 شملت منطقة الضفة الغربية الأردنية جزءًا كبيرًا من يهودا (أي الضفة الغربية التابعة للمملكة الأردنية). وفي القرن العشرين أعادت الحكومة الإسرائيلية إحياء مصطلح يهودا للإشارة إلى المنطقة الجغرافية التابعة للتقسيم الإداري «يهودا والسامرة»، وهو بدوره المصطلح الرسمي المُستخدم في إسرائيل للإشارة إلى منطقة الضفة الغربية.

الجغرافيا
تتميز يهودا بكونها منطقة جبلية جزء منها عبارة عن أراضٍ صحراوية. تتفاوت ارتفاعات المنطقة بدرجة كبيرة، إذ تصل أعلى نقطة بها إلى ارتفاع 1,020 م (3,346 قدم) فوق سطح البحر جنوبًا عند هار حفرون (جبل الخليل) الذي يبعد 30 كم (19 ميل) جنوب غرب القدس، بينما تقع أدنى نقطة بها شرقًا على ارتفاع 400 م (1,312 قدم) تحت سطح البحر. وكذلك يتفاوت معدل هطول الأمطار بها، إذ يتراوح معدل الأمطار السنوية بين 400-500 مم (16-20 بوصة) في التلال الغربية، بينما قد تصل الأمطار إلى 600 مم (24 بوصة) في المنطقة المحيطة بالقدس الغربية (مركز يهودا)، بينما تنحسر الأمطار إلى 400 مم في القدس الشرقية، وتنخفض بالتدريج حتى تصل إلى 100 مم (3.9 بوصة) في المنطقة الشرقية بسبب ظاهرة صحراء الظل المطري، إذ تحتوي المنطقة الشرقية على صحراء يهودا. وبالتبعية يتفاوت المناخ من مناخ متوسطي في الجزء الغربي إلى مناخ صحراوي في الجزء الشرقي تتوسطهما منطقة تتميز بمناخ شبه قاحل. وتحتوي يهودا على عدة مراكز حضرية كبرى مثل القدس، وبيت لحم، وجوش عتصيون، وأريحا، وحفرون (الخليل).

تنقسم يهودا جغرافيًا إلى عدة مناطق: تلال الخليل، وسرج القدس، وتلال بيت، وصحراء القدس الشرقية التي تنحدر أراضيها تدريجيًا حتى تصل إلى البحر الميت. تتميز تلك التلال بطياتها المحدبة. وفي العصور القديمة كانت تنمو عليها الغابات، وبحسب الكتاب المقدس كانت تلك الأراضي تستخدم في الزراعة ورعي الغنم. ولا يزال الرعاة يعتنون بالمواشي حتى الآن، وبحلول موسم صيف يسوقونها إلى قمم التلال المتدرجة عن طريق المصاطب الزراعية الحجرية التي يتجاوز عمرها قرونًا. وقد أدت ثورة اليهود على الرومان إلى خراب مساحات شاسعة من ريف يهودا.

يقع جبل هازور على الحدود الجغرافية التي تفصل بين السامرة شمالًا ويهودا جنوبًا.

التاريخ

العصر الحديدي

تحيط الشكوك بتاريخ يهودا المبكر، إذ تقول الرواية الإنجيلية إن مملكة يهوذا والمملكة الشمالية تخلفان مملكة إسرائيل الموحدة، ولكن المؤرخين المعاصرين يؤكدون على أن تاريخ مملكة إسرائيل غير دقيق. وعلى أي حال فقد استولت الإمبراطورية الآشورية على المملكة الشمالية عام 720 ق. م. ومنذ ذلك الحين ظلت مملكة يهودا مستقلة اسميًا لكنها كانت تدفع الضرائب للآشوريين بداية من عام 715 وحتى انتهاء القرن السابع ق. م.، ثم استعادت يهودا سيادتها نظرًا إلى اضمحلال الإمبراطورية الآشوية بداية من عام 640 ق. م. وفي عام 609 خصعت المملكة إلى الحكم الإمبراطوري من جديد؛ إذ كانت تدفع الضرائب للدولة المصرية حتى عام 601، ثم إلى الإمبراطورية البابلية الحديثة حتى عام 586 عندما نجحت بابل في احتلالها بالكامل.

العصر الفارسي والهلنستي
انهزمت الإمبراطورية البابلية أمام بلاد فارس بقيادة كورش الكبير عام 539 ق.م. ظلت يهودا تحت الحكم الفارسي إلى أن نجح الإسكندر الأكبر في غزوها عام 332 لتصبح تحت حكم الإمبراطوية السلوقية الهلنستية إلى أن اندلعت ثورة يهوذا المكابي التي مهدت الطريق أمام السلالة الحشمونية الحاكمة التي حكمت البلاد لمدة تتجاوز القرن.

الغزو الروماني
وقعت يهودا تحت حكم الرومان في القرن الأول قبل الميلاد. في البداية كانت يهودا مملكة مستقلة تدفع الضرائب للرومان، ثم أصبحت ولاية تابعة لهم. تدخلت الدولة الرومانية في شؤون يهودا بعد وفاة الملكة ألكساندرا سالومة ونشوب الحرب الأهلية التي دارت بين ولديها هركينوس الثاني وأرسطوبولس الثاني. تحالفت الدولة الرومانية مع المكابيين، وفي نهاية الحرب الميثراداتية الثالثة كلفت الدولة الرومانية القنصل الروماني بومبيوس ماغنوس (بومبيوس الكبير) بتوطيد الحكم الروماني في يهودا وفرض الحصار على أورشليم في عام 63. ثم نصّب بومبيوس هركينوس ملكًا ولكن الحكم السياسي انتقل إلى الأسرة الهيرودية التي حكمت البلاد عن طريق تعيين حكام تابعين للدولة الرومانية. وفي عام 6 ق. م. خضعت يهودا للحكم الروماني المباشر وأصبحت جزءًا من ولاية يهودا الرومانية، ورغم هذا احتفظ سكان الأقاليم اليهود ببعض الاستقلالية وكان لهم الحق في الحكم على المعتدين بقوانينهم الخاصة بما يتضمن حكم الإعدام حتى عام 28 بعد الميلاد. وانقسمت ولاية يهودا بدورها في أواخر العصر الهلنستي وبدايات العصر الروماني إلى خمسة مراكز إدارية: أورشليم، وجدارا، وأماثوس، وأريحا، وصفورية؛ وفي العصر الروماني المتأخر انقسمت إلى أحد عشر حيًا إداريًا: أورشليم، وجفنا، وعقربا، وتمنا، واللد، وأماوس، وبيلا، وإدوميا، وعين جدي، وهيروديون. وفي نهاية المطاف انتفض السكان اليهود وثاروا ضد الحكم الروماني في عام 66، ولكن تلك الثورة لم تنجح. وفي عام 70 حوصرت مدينة أورشليم وقُتل معظم سكانها أو اتخذهم الرومان عبيدًا.

ثورة بار كوخبا
بعد انقضاء 70 عامًا على الأحداث السابقة ثار اليهود من جديد على الرومان بقيادة شمعون بار كوخبا، وبعدها نجح اليهود في تأسيس مملكة إسرائيل التي استمرت لمدة ثلاث سنوات قبل أن يغزوها الرومان من جديد رغم تكبدهم خسائر فادحة من حيث عدد الجنود والنفقات.

بعد هزيمة بار كوخبا (في عام 132 - 135 بعد الميلاد) عقد الإمبراطور هادريان العزم على محو الهوية الإسرائيلية اليهودية من الوجود، وأطلق على يهودا اسم سوريا فلسطين (إذ كان يُشار إليها قبل ذلك الوقت بولاية يهودا من قبل الرومان). وفي ذات الوقت عدل اسم أورشليم إلى إيليا كابيتولينا. قتل الرومان عددًا كبيرًا من اليهود واتخذوا منهم عبيدًا. ومنذ ذلك الحين هاجر عدد من اليهود إلى مناطق متفرقة في العالم، ولكن لم يتخلَّ اليهود عن أرضهم بالكامل. وفي خلال تلك الفترة شكل اليهود أقلية ذات شأن عظيم في يهودا.

العصر البيزنطي
أعاد البيزنطيون رسم حدود منطقة فلسطين، وأعادوا تقسيم الولايات الرومانية المتعددة (سوريا فلسطين، والسامرة، والجليل، وبيرية) إلى ثلاث أبرشيات رئيسية، واستعان البيزنطيون بالأسماء المذكورة في كتابات المؤرخ هيرودوتس في منتصف القرن الخامس قبل الميلاد: فلسطين الأولى، والثانية، والثالثة، وجزء من الأبرشية المشرقية. تحتوي الأبرشية الأولى على يهودا والسامرة وباراليا وبيرية، وكان حاكمها يسكن في قيسارية ماريتيما. بينما تشمل الأبرشية الثانية منطقة الجليل ووادي يزرعيل ومناطق أخرى شرق الجليل والجزء الغربي من حلف الديكابولس القديم، واستوطن حاكمها مدينة بيسان. وشملت الأبرشية الثالثة صحراء النقب وجنوب الأردن (التي كانت جزءًا من الجزيرة العربية في السابق) ومعظم سيناء، وكان حاكمها يمكث في البتراء عادةً. طبقًا للمؤرخ بين-ساسون فقد أمر الإمبراطور ديوكلتيانوس (284-305) بإعادة تقسيم فلسطين، ولكن بعض الفقهاء يرون أن إعادة التقسيم تمت لاحقًا في عام 390.

خط زمني

 القرن الحادي عشر ق. م. - 930 ق. م.: يهودا تحت حكم مملكة إسرائيل.
 من 930 إلى 586 ق. م.: مملكة يهودا.
 من 586 إلى 539 ق. م.: العصر البابلي.
 من 586 إلى 332 ق. م.: العصر الفارسي.
 من 332 إلى 305 ق. م.: حكم الإمبراطوية المقدونية تحت حكم الإسكندر الأكبر.
 من 305 إلى 198 ق. م.: حكم البطالمة.
 من 198 إلى 141 ق. م.: حكم الدولة السلوقية.
 من 141 إلى 37 ق. م.: تأسيس الدولة الحشمونية في إسرائيل.
 63 ق. م.: احتلال بومبيوس للقدس.
 من 37 ق. م. إلى 132 م.: الأسرة الهيرودية التابعة للرومان
 25 م.: أمر هيرود الأكبر ببناء قيسارية ماريتيما.
 6 م.: اكتتاب كيرينيوس.
 26م.: تعيين بيلاطس البنطي حاكمًا على ولاية يهودا في الفترة الزمنية التي صُلب فيها يسوع.
 من 66 إلى 73 م.: الحرب الرومانية اليهودية بما يتضمن حصار أورشليم في عام 70.
 من 115 إلى 117: حرب كيتوس.
 من 132إلى 135: ثورة بار كوخبا.
 135 م.: تغيير اسم يهودا إلى سوريا فلسطين بأمر من الإمبراطور هادريان استنادًا على تسمية المؤرخ هيرودوتس.

مراجع

التاريخ اليهودي الفارسي القديم
التاريخ اليهودي اليوناني القديم
الضفة الغربية
اليهود واليهودية في الجمهورية الرومانية والإمبراطورية الرومانية
تاريخ سوريا
جغرافيا إسرائيل
جغرافيا دولة فلسطين
صحاري فلسطين
مدن قديمة
مناطق إسرائيل
مناطق إسرائيل التاريخية
يهودا والسامرة

يهودا (منطقة)


NGC 73 este o galaxie spirală din constelația Balena. A fost descoperită de către astronomul Lewis Swift în 21 octombrie 1886. Magnitudinea aparentă a acestei galaxii este de 13,7.

Note

Vezi și
 NGC 72
 NGC 74

Galaxii spirale
Obiecte NGC
Constelația Balena
Obiecte astronomice descoperite în 1886
Obiecte astronomice descoperite de Lewis Swift

NGC 73


Vilhjálmur Ludvig Finsen, né à Reykjavík le  et mort à Copenhague le , est un juriste, homme politique et professeur islandais.

Biographie

Né à Reykjavík, il est le fils de Ólafur Hannesson Finsen (1793-1836), gouverneur et chambellan puis assesseur à la Cour suprême et de Marie Nicoline Møller (1803-1886), fille d'un marchand. Après la mort de son père, il est élevé par son beau-père, l'évêque Steingrímur Johnsen, qui lui permet de suivre des études.

Diplômé de l' école Bessastaðir en 1841 puis de droit à l'Université de Copenhague en 1846, il est récompensé par une médaille d'or de l'Université et un prix, en 1848 pour l'étude Familieforholdets retslige Betydning efter Grágás (La signification juridique de la relation familiale après Grágás), qui est publiée en 1849-1850 dans les Annaler for nordisk Oldkyndighed (Annales de l'Antiquité nordique).

En 1851 il est nommé gouverneur d'Islande, mais n'assume pas le poste et en avril 1852 occupe une fonction administrative à Reykjavík, d'où il est transféré en 1860 à Viborg comme assesseur à la Cour suprême. En 1868, il devient assesseur à la Cour suprême royale et à la Cour et au tribunal municipal de Copenhague, et en 1871, est employé comme assesseur à la Cour suprême du Danemark.

Finsen est aussi connu pour ses travaux sur le cod. Regius, un des principaux manuscrits des anciennes lois islandaises.

Maire de Reykjavík de 1852 à 1860, il apparait dans le chapitre IX du roman de Jules Verne Voyage au centre de la Terre. Il reçoit alors le professeur Otto Lidenbrock et son neveu Axel. Jules Verne le décrit ainsi : .

Il est l'oncle de Niels Ryberg Finsen.

Il est inhumé au Cimetière Assistens.

Notes et références

Liens externes

Juriste islandais
Personnalité politique islandaise
Décès en juin 1892
Décès à Copenhague

Vilhjálmur Finsen


This is a list of regions of Australia that are not Australian states or territories. The most commonly known regionalisation is the governmental division of the state into regions for economic development purposes.

Others regionalisations include those made for purposes of land management, such as agriculture or conservation; information gathering, such as statistical or meteorological. Although most regionalisations were defined for specific purposes and give specific boundaries, many regions will have similar names and extents across different regionalisations. As a result, the names and boundaries of regions can vary and may overlap in popular places.

Not all the regions in this list have official status as an economic or administrative region.

Types of Australian regionalisation
A regionalisation of Australia is a system by which Australia is divided into regions. There are a great many different regionalisations, created for a range of purposes, including political, administrative, statistical and biological.

Political and administrative regionalisations

The most prominent regionalisation of Australia is the division into the various states and territories. For electoral purposes, the Australian Senate uses states and territories, but the Australian House of Representatives breaks the country into Divisions. Each state is similarly divided into electoral "regions", "districts" or "provinces", each of which elects members to the house or houses of the state's parliament. Finally, the country is divided into local government areas, each of which is administered by a council.

Other administrative regionalisations may exist within each state. For example, the whole of mainland Western Australia other than the Perth metropolitan area, is divided into regions for the purposes of administration of the Regional Development Commissions Act 1993.

Statistical regionalisations
For the purposes of statistical geography, the Australian Bureau of Statistics uses the Australian Standard Geographical Classification, a hierarchical regionalisation whose coarsest level is the states and territories, then statistical divisions, statistical subdivisions, statistical local areas, and finally, census collection districts.

Biogeographical regionalisations
Until recently, most biogeographical and phytogeographical regionalisations of Australia were individually defined for each state and territories; for example: Gwen Harden's botanical regionalisation of New South Wales; Orchard's "natural regions" regionalisation of Tasmania; and John Stanley Beard's division of Western Australia into Botanical Provinces and Botanical Districts.

More recently, two regionalisations that cover the entire country have been put in place. The World Wildlife Fund's regionalisation of the world into 825 terrestrial ecoregions created 40 ecoregions in Australia. Within Australia, however, the de facto standard regionalisation is now the Interim Biogeographic Regionalisation for Australia (IBRA). This divides Australia into 85 bioregions, which are further divided into 404 subregions.

Others
There are a range of other regionalisations of Australia, including:
 meteorological and climatic regionalisations, as defined and used by the Bureau of Meteorology;
 catchment areas and drainage systems;
 geological regionalisation

 cadastral divisions of Australia

Multi-state/territorial
 Capital CountryACT/NSW
 Eastern AustraliaNSW/QLD/VIC/ACT, sometimes including SA and TAS
 East Coast of Australiaalso known as an Eastern seaboard
 Lake Eyre basinQLD/SA/NT/NSW
 Murray–Darling basinNSW/ACT/VIC/QLD/SA
 Northern AustraliaNT/QLD/part of WA
 The NullarborSA/WA
 Outbackmainly NT and WA, but all territories except ACT and TAS
 Southern AustraliaTAS/VIC/SA, sometimes including NSW and WA
 Sunraysiaa portion of NSW and VIC

New South Wales

See also the Bureau of Meteorology's NSW regions map.

 Blue Mountains
 Central Coast
 Central Tablelands
 Central West
 Greater Western Sydney
 Far South Coast
 Far West
 Hunter Region (Newcastle)
 Illawarra (Wollongong)
 Lord Howe Island
 New England (north-west)
 Murray
 Mid North Coast
 North West Slopes
 Northern Rivers
 Northern Tablelands
 Orana
 Riverina
 Sapphire Coast
 Snowy Mountains
 South Coast
 Southern Highlands
 Southern Tablelands
  South West Slopes
 Sunraysia
 Sydney

Northern Territory

See also the Bureau of Meteorology's NT region map

 Arnhem Land
 Barkly Tableland
 Central Australia/Alice Springs Region/Red Centre
 Darwin Region
 Katherine Region
 Top End
 Victoria River

Queensland

See also the Bureau of Meteorology's Queensland region map

 Central Queensland
 Channel Country
 Capricorn Coast
 Darling Downs
 Granite Belt
 Maranoa
 Far North Queensland
 Torres Strait Islands
 Gulf Country
 North Queensland
 Whitsunday
 Townsville
 South East Queensland
 Brisbane
 Gold Coast
 Sunshine Coast
 West Moreton
 Wide Bay-Burnett
 South Burnett
 Central West Queensland
 South West Queensland
 Channel Country

South Australia

See also the Bureau of Meteorology's South Australia regions map

 Adelaide Plains
 Adelaide Hills/Mount Lofty Ranges
 Barossa Valley
 Eyre Peninsula
 Far North
 Fleurieu Peninsula
 Flinders Ranges
 Kangaroo Island
 Limestone Coast
 Mid North
 Clare Valley
 Murray Mallee
 Murraylands
 Riverland
 Yorke Peninsula
 Copper Triangle

Tasmania

See also the Bureau of Meteorology's Tasmania regions map

 Central Highlands
 Midlands
 West Coast
 Hobart

Victoria

See also the Bureau of Meteorology's Victoria regions map

Official
The six official regions of Victoria are:
 Barwon South West
 Barwon
 Great South Coast
 Gippsland
 Grampians
 Central Highlands
 Wimmera Southern Mallee
 Greater Melbourne
 Hume
 Goulburn
 Ovens Murray
 Loddon Mallee
 Loddon Campaspe
 Mallee

Unofficial
 Central Victoria
 Yarra Valley
Upper Yarra
The Bays
 Port Phillip
 Mornington Peninsula
 Bellarine Peninsula
 Western Port
 Goldfields
Spa Country
Central Coast
Bass Coast
Northern Country/North Central
Central Murray
Lower Goulburn
 Goulburn Valley
Southern Riverina
Upper Goulburn
Northeast
 Victorian Alps
Upper Murray
High Country
 Bogong High Plains
Gippsland
 East Gippsland
 West Gippsland
 South Gippsland
 Central Gippsland
 Gippsland Lakes
Central Gippsland Coast
East Gippsland Coast
Victorian Alps
 Western District
 Central Highlands/Tablelands
 Pyrenees
The Grampians
Goldfields
Spa Country
Southwest
The Otways
West Coast
Shipwreck Coast
Great Ocean Road
Surf Coast
Northwest
 The Mallee
 Sunraysia
 Millewa
The Wimmera

Western Australia

See also the Bureau of Meteorology's Western Australia regions map.

The Western Australian system of regions defined by the Government of Western Australia for purposes of economic development administration, which excludes the Perth metropolitan area, is a series of nine regions.

The nine defined regions are:

 Gascoyne
 Goldfields-Esperance
 Great Southern
 Kimberley
 Mid West
 Peel
 Pilbara
 South West
 Wheatbelt

See also
 Australian regional rivalries
 Interim Biogeographic Regionalisation for Australia
 Local government in Australia

References

External links
 MyRegion.gov.au – an Australian government website dedicated to providing information about the 55 regions of the nation
 RDA.gov.au – Regional Development Australia sets regional priorities and helps guide local development and policy

Regions

List of regions of Australia


Ministru se poate referi la:
 Ministru, funcție politică predominantă într-un  guvern.
 Primul-Ministru,în unele state este șeful de guvern, asta într-un sistem politic  parlamentarist.
 Ministru, funcție (responsabilitate) religioasa.

Ministru (dezambiguizare)


ග්‍රහ ලෝකයක් යනු කුමක්ද යන්න විග්‍රහ කරන විටදී,  නූතන තාරකා විද්‍යාත්මක අවබෝධයට වඩා වෙනස් අර්ථයක් ඡ්‍යෝතිෂයෙහි ග්‍රහ ලෝක යන්නෙන් ලබා දෙයි. දුරදක්න යුගයට පෙර, ඉතාමත් සමාන වස්තූන් වර්ග දෙකකින් රාත්‍රී අහස සමන්විත වූවේ යැයි සිතන ලදි: එකිනෙකට සාපේක්ෂව නිශ්චලව පැවති අචල තරු සහ, වසරක කාලසීමාව පුරා අචල තරුවලට සාපේක්ෂව චලනය වූ "සැරිසරන තරු" ( ඇස්ටරෙස් ප්ලානෙටි) ලෙසිනි.

ග්‍රීකවරුන්ට සහ අනෙකුත් ආදි තාරකා විද්‍යාඥයින්ට අනුව, මෙම කාණ්ඩයට අයත් වූයේ පියවි ඇසට දිස්වන ග්‍රහ ලෝක පහ වන අතර, පෘථිවිය මෙම කාණ්ඩයට අයත් නොවීය. "ග්‍රහ ලෝකය" යන පදය දැඩි ලෙසින් යෙදූ කල මෙම වස්තූන් පහට පමණක් යෙදුනු නමුදු, පසුකාලීනව මෙම පදය පුළුල් කරන ලදුව, විශේෂයෙන් මධ්‍යතන යුගයන්හිදී  සූර්යයා සහ චන්ද්‍රයා (සමහර විට "ආලෝක" ලෙසින් හැඳින්විණි) ද එකතු කොට, සම්පූර්ණ ග්‍රහ ලෝක සංඛ්‍යාව සතක් බවට පත් කෙරිණි. වත්මන් ඡ්‍යෝතිෂ්‍ඥයින් පවා මෙම අර්ථ දැක්වීම භාවිතා කරති.

පුරාතන ඡ්‍යෝතිෂඥයින්ට, ග්‍රහ ලෝක වෙතින් නිරූපණය වුනේ දෙවිවරුන්ගේ අභිප්‍රාය සහ මිනිස් ක්‍රියාකාරකම් වෙතට ඔවුන්ගේ සෘජු බලපෑම විය.

ග්‍රහ ලෝක සඳහා  සංකේතනය

මෙම වගුව විසින්  ඡ්‍යෝතිෂ්ශාස්ත්‍රමය ග්‍රහ ලෝකයන් (තාරකා විද්‍යාත්මක ග්‍රහ ලෝකයන්ට වෙනස් ලෙසින්) සහ ඒවා සමග අනුසාරිත ග්‍රීක හා රෝමානු දේවතාවන් දැක්වෙයි. බොහෝ අවස්ථාවලදී, රෝමානු දේවතාවාගේ හෝ දේවතාවියගේ හෝ නම අනුව ග්‍රහ ලෝකයේ නම ව්‍යුත්පන්නව ඇත. කුතුහලය දක්වන තවත් කරුණක් වන්කේ රෝමානු දේවතාවෙක් ඒ හා සමසම ග්‍රීක දේවතාවෙක් හා සමග ඒකාබද්ධ කිරීමය. සමහර අවස්ථා වලදී, එකම දේවතාවා වෙනස් නම් දෙකකින් හැඳින්වෙති.

ඡ්‍යෝතිෂයෙහි ග්‍රහ ලෝක


Steingrímur Jóhann Sigfússon (født 4. august 1955) er en islandsk politiker og geolog. Han er stifter og tidligere leder af Venstrepartiet – De Grønne og nuværende formand for Altinget.

Steingrímur voksede op på en stor gård med fårehold i det nordøstlige Island. Efter studentereksamen fra gymnasiet i Akureyri dog han til Reykjavík for at studere geologi ved Islands Universitet, hvorfra han har en kandidateksamen.

Steingrímur har siddet i Altinget siden 1983 for Nordøstkredsen, fra 1983-1999 for Folkealliancen og siden 1999 for Venstrepartiet – De Grønne. Fra 1988 til 1991 var han landbrugs- og transportminister i Steingrímur Hermannssons to koalitionsregeringer med venstrefløjen. Under Jóhanna Sigurðardóttirs venstrefløjsregering 2009-2013 var han i skiftende kombinationer finans-, fiskeri- og industriminister, og havde dermed afgørende indflydelse på genopretningen af den islandske økonomi efter den finansielle sektors kollaps i 2008.

Ved stiftelsen af Venstrepartiet – De Grønne marts 1999, blev Steingrímur partiets leder. Han besad posten frem til 2013, da Katrín Jakobsdóttir overtog. Efter altingsvalget 2017 blev han valgt til Altingets formand, en post han tidligere havde bestridt midlertidigt som tingets længst siddende medlem.

Eksterne henvisninger
 Profil på Alltingets hjemmeside (islandsk)

Ministre fra Island
Altingsmedlemmer
Socialister fra Island
Altingsformænd
Geologer fra Island

Steingrímur J. Sigfússon