Eduardo Bendersky fue un pintor argentino que nació en la provincia de Córdoba  en Argentina el 4 de marzo de 1932 y falleció en la ciudad de Buenos Aires el 25 de diciembre de 1993.

Vida

Cursó estudios en la Academia de Bellas Artes de Córdoba sin terminarlos.
Realizó, durante años, numerosos viajes que influyeron en su formación: incluyendo Brasil, Perú, Bolivia, Centroamérica incluyendo Jamaica e Isla Trinidad,  Estados Unidos, Italia, Holanda, España, Gran Bretaña y Francia. Residió varios años en Brasil y en Francia. Vivió en París de 1952 a 1962 y de 1977 a 1979. Allí estudió en el Taller del grabador Stanley William Hayter. En 1965 obtuvo la beca del Fondo Nacional de las Artes. Vivió en Buenos Aires de 1966 a 1977 y de 1979 hasta su muerte.

Obra

El clima de sus cuadros es delicado, surrealista, introspectivo y metafísico. Bendersky pasó de la no figuración a la  figuración. Sus personajes tienen un aire a fresco  renacentista italiano. El título de sus muestras nos dan una idea de su pensamiento:  en 1971 llamó a un conjunto de sus obras "Intuición de lo Innombrable" y en 1972 a otro "De lo Innombrable".

Dice Bendersky

Dice el crítico Jorge Romero Brest:

Dice la crítica Elba Perez:

Existen obras suyas expuestas permanentemente en:

•	Museo de Tegucigalpa, Honduras.

•	Museo Provincial de Bellas Artes Emilio Caraffa, Córdoba, Argentina.

•	Museo Genaro Pérez, Córdoba.

•	Museo de Bellas Artes Dean Funes, Córdoba.

•	Museo de Artes Plásticas Eduardo Sívori, Buenos Aires.

•	Museo Nacional de Bellas Artes, Buenos Aires.

•	Fondo Nacional de las Artes, Buenos Aires.

Exposiciones individuales

1948
"Pintura", Galería Rembrandt - Córdoba.

1951
Galería Rembrandt - Córdoba.

1955
"Pintura", Galería Paideia - Córdoba.

1965
"Pintura", Galería Lirolay - Bs As.
"Pintura", Galería Feldman - Córdoba.

1966
"Pintura", Biblioteca Alberdi de Tucumán.

1968
"Pintura", Galería Feldman - Córdoba.

1969
"Oleos y Dibujos", Casa de Córdoba - Bs As.

1971
"12 intuiciones de lo innombrable", Galería Imagen - Bs As.
"Oleos y Grafitos", Galería Feldman - Córdoba.

1972
"De lo innombrable", Galería Imagen - Bs As.

1973
"Las Moradas", Galería Imagen - Bs As.

1974
"Dibujos 1970-74", Galería Feldman - Córdoba.
"Por el Camino de Ian-Van", Galería Imagen - Bs As.

1975
"Catorce Rostros", Galería Imagen - Bs As.

1977
"Antología 1972-76", Galería Imagen - Bs As.

1979
"Dibujos", Galería Artemultiple - Bs As.

1980
"Oleos", Galería Vermeer - Bs As.
Galería Feldman - Córdoba.

1982
"Oleos", Galería del Buen Ayre - Bs As.
Galería Casona de Madera - Mar del Plata.

1984
"Dibujos", Galería Marienbad - Bs As.
Galería Jacques Martínez - Bs As.

1985
Galería Jaime Conci - Córdoba.

1986
Galería Jacques Martínez - Bs As.

1989
"Pinturas" Galería Rubbers - Bs As.

1990
Septiembre, es elegido Jurado del "LXXIX Salón Nacional de Artes Plásticas", con sede en el Museo
Provincial de Bellas Artes "Emilio A. Caraffa" - Córdoba.

1991
"Oleos", Galería Rubbers - Bs As.

1993
Galería Palatina - Bs As.

Exposiciones Colectivas

1949
Tercer Salón de Artes Plásticas, Museo Genaro Pérez - Córdoba.

1950
"Pintura" La paz - Bolivia.

1965
"XIV Salón de Artes Plásticas de Córdoba", Museo Provincial de Bellas Artes Emilio Caraffa - Córdoba - (Tercer premio)

1966
"I Salón Juvenil de Artes Plásticas de Córdoba" Museo Provincial de Bellas Artes Emilio Caraffa
"Homenaje a Xul Solar", Museo Provincial de Bellas Artes Emilio Caraffa - Córdoba.
"X Salón de Deán Funes" - Córdoba - (Primer premio)

1967
"Pintores de Córdoba", Museo Provincial de Bellas Artes Emilio Caraffa - Córdoba.

1968
"Córdoba pintura actual", Casa de Córdoba - Bs As.
"Nuestros Pintores", Centro Unión Israelita de Córdoba - Córdoba.

1969
"Cinco Pintores Cordobeses" Casa de Córdoba - Bs As.
"Salón Delegación de Córdoba" - Bs As - (Quito premio)

1970
"Pintura Surrealista", Galería Mantua - Bs. As.
Casa de Córdoba - Bs As.
"Córdoba, Pintura Actual", Casa de Córdoba - Bs As (Tercer premio)
"Lautreamont 100 años", Galería Gradiva - Bs As.
"XVIII Salón de Artes Plásticas de Córdoba", Museo Provincial de Bellas Artes Emilio A. Caraffa - Córdoba.

1971
Galería Mantua - Bs As.

1972
Homenaje a Maeterlink. Galería Arthea - Bs As.
Vigencia de la "B". Galería Martina Céspedes - Bs As.

1973
"13 Artistas Argentinos" Galería Serra - Caracas Venezuela.
"20 Pintores de Córdoba", Museo Genaro Pérez - Córdoba.
"Forma y Color", Galería Martina Céspedes - Bs As.
"Abstracción Mágica", Galería Art - Bs As.

1974
"Aldo Pellegrini - In Memoriam", Galería Imagen - Bs As.
"Obras de Arte Argentino Pequeño Formato", Galería Centoria - Bs As.

1975
"Más allá de la pintura" Galería Martina Céspedes - Bs As.

1980
Galería Casona de Madera - Mar del Plata.
Galería Buen Ayre - Bs As.
Dona dos obras al remate de la Fundación Favaloro.

1981
"Misteriosa Buenos Aires", Galería del Buen Ayre - Bs As.

1983
"Balcones" Galería Wildenstein - Bs As.
Galería Marienbad - Bs As.
Galería Buen Ayre - Bs As.

1984
"Tota pulera est", Museo de Arte Español Enrique Larreta - Bs As.

1985
Invitado junto con artistas de 58 países a la 2.ª International Bienal Print Exhibit: 1985 ROC En el Taipéi
Fine Arts Museum.
Taiwán, China editándose un libro.

1987
Galería Jack Martínez - Bs As.

1989
"Primera Exposición de obras donadas por artistas argentinos", Centro de Arte Contemporáneo - Córdoba.

1990
"Los signos del zodíaco", Galería Zurbarán - Bs As.
"Homenaje a Victoria Ocampo", Galería Zurbarán - Mar del Plata.

1991
"Forma y Color", Homenaje a Rembrandt - Patio Bullrich - Bs As.
"El mar en el arte de los argentinos", Galería La Favorita - Rosario - Organizado por Zurbarán.
Invitado a la muestra Premio Palanza - Bs As.

1992
"Primera Bienal de Pintura Espíritu de Grecia", Salas Nacionales de Exposiciones - Bs As.
"Exposición de Galerías" (Arte B.A.) por la Galería Rubbers.

1993
"Fundación Alberto J Trabucco" Museo Nacional de Bellas Artes (Argentina) - Bs As.

Referencias

Bibliografía
•	Arte Argentino Contemporáneo, publicado por Ameris, S.A., Madrid, España.

•	Arte Argentino Hoy por Rafael Squirru, publicado por ediciones de Arte Gaglianone, Colección Unión Carbide, ISBN 950-9001-33-2, Buenos Aires 1983.

•	Nueva Historia de la Pintura y Escultura Argentina por Romualdo Brughetti, 2.ª edición 1994.

•	Pintores de Córdoba La vanguardia de la década del 50 por Susana Metzadour, Ediciones del Copista, Córdoba - 1996.

•	Los colores de un siglo. Grandes obras de la pintura de Córdoba por la fundación Benito Roggio Buenos Aires, Argentina, 1998.

•     Historia crítica del arte argentino, Osvaldo Svanascini, Asociación Argentina de Críticos de Arte, 1995.

•

•

Enlaces externos
 Eduardo Bendersky: Artista sin adjetivos

 Eduardo Bendersky

 El delicado estilo de nuestro Balthus

 Video de obras de Bendersky

 Una apuesta a la obra de Eduardo Bendersky

Artistas de la provincia de Córdoba (Argentina)
Pintores de Argentina del siglo XX
Pintores del Surrealismo
Lluvia Oficina

Eduardo Bendersky


Kambachsmühle ist ein Ortsteil der Krayenberggemeinde im Wartburgkreis im Westen Thüringens.

Geschichte
Der 1436 erstmals erwähnte Kambachshof war eine späte Rodungssiedlung am Westhang des Eichkopfes bei Kieselbach. Der am Hof vorbeifließende Kambach gab dieser Siedlung den Namen. Am Unterlauf des Baches, kurz vor der Kreuzung mit der Bundesstraße 62 befindet sich im Gestrüpp ein verfallenes Kellergewölbe der Ruine der Kambachsmühle.

Die ursprüngliche Besiedelung des Ortes steht wohl im Zusammenhang mit der nahen Krayenburg und der alten Handelsstraße von Erfurt nach Frankfurt am Main. Die in der Hanglage am Talrand erkennbaren Wölbäcker und Wiesen zeigen die harten Bedingungen, unter denen die Bauern vom Kambachshof ihren  Broterwerb sichern mussten.

Um 1907, als die Kaliindustrie im Raum Merkers ihre Blüte erlebte, wurde nahe dem Gehöft eine Pulverfabrik erbaut. Der Sprengstoff wurde in großen Mengen im Bergbau benötigt. Als Rüstungsbetrieb erlebte das kleine Werk mit Ausbruch des Zweiten Weltkrieges eine nochmalige Belebung, der Betrieb war zuvor in den späten 1920er Jahren in Konkurs gegangen. Bei Kriegsende veranlassten die Amerikaner die Sprengung der Fabrikationsstätte. Auf dem Kambachshof hatten bereits während des Krieges Evakuierte Schutz gefunden, nun wurden Vertriebene und Heimatlose in Kambachsmühle sesshaft und fanden Arbeit in den umliegenden Schachtanlagen von Springen.

Nach der Einstellung der Kaliförderung im Kalirevier Merkers übernahm ein Investor das Betriebsgelände der einstigen Pulverfabrik. Es wurde der Firmensitz des Betriebes "Stahl- und Anlagenbau GmbH Kambachsmühle".

Die Gemeindegebietsreform von 1994 führte zum Zusammenschluss mit Merkers und Kieselbach zur Gemeinde Merkers-Kieselbach. Zum 31. Dezember 2013 wurde dann die Krayenberggemeinde aus dem Zusammenschluss der Gemeinden Dorndorf und Merkers-Kieselbach gebildet.

Nördlich der Ortslage befindet sich an der Landesstraße L 1022 ein als Naturschutzgebiet ausgewiesener Tümpel und in dessen Nähe auch ein als Naherholungsgebiet genutzter Angelteich.

Weblinks

 Kambachsmühle auf der offiziellen Website der Krayenberggemeinde

Einzelnachweise

Krayenberggemeinde
Ort im Wartburgkreis
Ersterwähnung 1436

Kambachsmühle


Anastasia Lobatj (; ) er en hviderussisk håndboldspiller, der spiller for CSM Bucuresti i Rumænien og det hviderussiske landshold. Hun har tidligere spillet for HCM Baia Mare, Zvezda Zvenigorod og HC Homel.

Meritter med klubben
EHF Cup
 Finalist: 2014

Kilder

Håndboldspillere fra Hviderusland
Håndboldspillere fra CSM București (kvindehåndbold)

Anastasia Lobatj


Nitrarea este un tip de reacție chimică prin care se obțin nitroderivații, compuși organici ce conțin grupa funcțională nitro. Este o reacție de substituție.

Procesul de nitrare are multe aplicații industriale importante, însă cea mai notabilă este obținerea de nitroderivați aromatici, precum nitrobenzenul. În mod analog, se obțin prin nitrare pe scară largă compuși explozibili, precum trinitrotoluenul. Anual, se produc milioane de tone de compuși nitroaromatici prin nitrare.

Nitrarea aromatică
Nitrarea aromatică se realizează cu ajutorul amestecului sulfonitric (numit și amestec nitrant), care este un amestec de acid azotic și acid sulfuric. Cei doi acizi tari dau în reacție cationul nitroniu (NO2+), care este specia activă a reacției. În cazul nitrării benzenului, reacția are loc la o temperatură de 50 °C, și este un exemplu tipic de substituție electrofilă aromatică; în urma reacției se obține nitrobenzen:

Se mai poate efectua și cu alți agenți nitranți de exemplu clorura de nitroil.

Nitrarea alifatică
Se poate efectua prin reacția alcanilor gazoși cu acid azotic în fază gazoasă la temperaturi relativ ridicate și presiuni de aproximativ 10 atmosfere.

Vezi și
 Sulfonare

Note

Bibliografie
 C. D. Nenițescu, Chimie Organică, vol. II, ediția a VIII-a, Editura Didactică și Pedagogică, 1980

Reacții organice

Nitrare


Ortaköy, Muğla ilinin Seydikemer ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Mahallenin eski adı Bayat'tır. Çevre köylerin ortasında bulunması dolayısıyla 1940'lı yıllarda mahallenin ismi Ortaköy olarak değiştirilmiştir.
karabuynuzda  olarak bilinir

Coğrafya
Muğla iline 170 km,Seydikemer ilçesine 7 km Fethiye ilçesine 35 km uzaklıktadır.

Nüfus

Seydikemer'in mahalleleri

Ortaköy, Seydikemer


Dr. Magalhães Pessoa Stadyumu (), Portekiz'in Leiria belediyesinde 2003 tarihinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum

Çoğunlukla futbol müsabakaları yapıldığı stadyum 24.771 seyirci kapasitelidir.

Portekiz'deki stadyumlar
2004 Avrupa Futbol Şampiyonası stadyumları

Dr. Magalhães Pessoa Stadyumu


සුනිල් ශාන්ත (1915-1981) ශ්‍රී ලාංකික විශිෂ්ට සංගීතඥයෙකි. ඔහු 1956දී ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් මහතාගේ සුප්‍රසිද්ධ "රේඛාව" චිත්‍රපටයේ ගී තනු නිර්මාණය කළේය. එමෙන්ම සංදේශය චිත්‍රපටයේ ගී තනු නිර්මාණය කරන ලද්දේ ද සුනිල් ශාන්ත විසිනි. රේඩියෝ සිලෝන් පිහිටුවීමෙන් අනතුරුව 1946 වසරේ එහි පටිගත කළ ප්‍රථම ගීතය වූ "ඕලු පිපීලා වෙල ලෙළ දෙනවා" ගීතය ගායනය කළේ සුනිල් ශාන්ත විසිනි. එහි පබැඳුම සහ සංගීත නිර්මාණය ද ඔහුගේම විය. ඔහු ගී තනු නිර්මාණය කළ ගීත බොහෝමයක් වර්තමානයේ දී ද ඉතා ජනප්‍රිය අතර රේඛාව චිත්‍රපටය සඳහා මර්සලින් ජයකොඩි පියතුමන් විසින් රචිත "වෙසක් කැකුළු අතු අග හිඳ" ගීතයත් සංදේශය චිත්‍රපටය සඳහා අරිසෙන් අහුබුදු විසින් රචිත "පෘතුගීසිකාරයා" ගීතයත් එයට උදාහරණ වෙයි.

ජීවන තෙරතූරු

ආරම්භක අවධිය (1915-1945)
බද්දලියනගේ දොන් ජෝසප් ඦෝන් 1915 අප්‍රේල් 04 දින දී දෙහියගත්ත¸ඦාඇළදී මෙලොව ඵලිය දුටුවේ කතෝලික පවුලකටය. මව කුරුගමගේ එංගල්තිනා වූ අතර පියා බද්දලියනගේ දොන් පෙමියානු විය. බාල අවධියේදී ම ඔහුට දෙමාපියන් අහිමිවිය. එම්. ජේ. පෙරේරා ඔහුගේ මාමා වු අතර ඔහු වෘත්තියෙන් සංගීතඥයෙක් විය. බාල අවධියේදී ම ශාන්තයන් හාමෝනියම් වාදනය හදාළේය. සුනිල් ශාන්තයන් පාසල් විහාග තරගාවලියෙන් ඉහළම ලකූණූ ලබාගත් අතරම වීරරත්න සම්මානයෙන්ද පිදූම ලැබීය. අවසන් ගුරු විභාගය 1933  දී සම්පූර්ණ කල සුනිල් ශාන්ත ක්ලැවරි පාසලෙන් තම ගුරු දිවිය ඇරඹීය. ඵහිදී තම පාසලට දකුණු පළාත සංගීත තරගාවලියෙන් සම්මාන තූනක්  ලබාදීමට හෙතෙම සමත්විය. 1939 දී අන්තර්මධ්‍ය ගාන්ධර්ව විහාගයෙන් සමත්වු ඔහු ඵ්වනවිට පියානෝ වාදනය හදාරා තිබිණි. 1940 දී ශාන්තයන් වැඩිදුර අධ්‍යාපනය සදහා ශාන්ති නිකේතනයට ඇතුලත් වූ අතර එම වසර තුලදීම භාත්ඛණ්ඬේ විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුළත් වූ හෙතෙම 1944 දී සිතාර් වාදනය පිළිබඳ වාද්‍ය විශාරද උපාධිය ලැබීය. ඉන් පසු  බද්දලියනගේ දොන් ජෝසප් ඦෝන් නමින් සුනිල් ශාන්ත බවට පත් විය.
ධීවර ව්ආයා‍පාරිකයෙකු වු බද්ද ලියනගේ දොන් පෙමියානු හා මහරගේ එංගල්තිනා පෙරේරා යන දෙපලගේ කණිටු දරුවා ලෙස 1915 අප්‍රේල් මස 14 වන දින ජාඇල පමුණුගම දී ජෝසප් ජෝන් ළදරුවා උපත ලැබුවේ ය. ඔහුට මාස තුනක් වන විට පියා මරණයට පත් විය. ඔහුට තෙ වසරක් වන විට මව ද මිය ගියා ය. අනතුරු ව ජෝසප් ජෝන් හදාවඩා ගැනීම දෙහියාගාත ප්‍රදේශයේ ජස්වත් වූ කුරුගමගේ මරියමදලේනා පෙරේරා ජයවර්ධන නමැති ඔහුගේ මිත්තණියට භාර විය. ජෝසප් බාලාංශ අධ්‍යාපනය ලැබූයේ දෙහියාගාත පාසැලෙනි. පළමු වැනි පන්තියට පසු අධ්‍යාපනය ස`දහා ලොකු මාමා වන අන්තෝනි පෙරේරා සේවය කළ කොළඹ ශාන්ත බෙනඩික්ට් විද්‍යාලයට ඇතුළත් විය. තවත් මාමා කෙනෙකු වන එම්.ජෙa. පෙරේරා නමැති සර්පිනා ශිල්පියාගෙන් එය වාදනය කිරීමට උගත් මුත් ලොකු මාමා එය අනුමත නො කළේ ය. මේ කාලයේ ගාල්ල මවුන්ට් කල්වාරි පාසැලේ මුල් ගුරුවරයා ලෙස කටයුතු කළ මර්සලීන් පෙරේරා නමැති මාමා විසින් ගාල්ල සාන්ත ඇලෝසියස් විද්‍යාලයට ඇතුළත් කරනු ලැබ සිය නිවසේ ම ර`දවා ගෙන ඉගැන්වීම් කටයුතු කරවී ය. පාසැල් ගාස්තු ගෙවීමේ අපහසුව නිසා දෙ වැනි පන්තිය සමත් වීමට ද පෙර කුඩා ජෝසප්ට නැවතත් දෙහියාගාතේ සිය මිත්තණිය වෙත යාමට සිදු විය. අනතුරු ව තුඩැල්ල සිංහල පාසැලෙන් දෙ වැනි පන්තියේ සිට පස්වැනි පන්තිය දක්වා ශිල්ප හැදෑරී ය. යළිත් දෙහියාගාත පාසලට පැමිණි ජොසප් එහි නට්‍ය ර`ගදැක්වීම ආදී කලා කටයුතුවල නිරත විය. දක්ෂ ලෙස මවුත් ඕගනය වැයීමේ හැකියාව ඔහු සතු විය. 1931 දී දෙහියාගාත පාසලෙන් පාඨශාලා හැරයාමේ විභාගයට ඉදිරිපත් වූ ඔහු දිවයිනෙන් ම ප්‍රථම ස්ථානය දිනා ඞ්ඞ්වීරරත්න ත්‍යාගය.. හිමිකර ගත්තේ ය. 1932 දී ගම්පහ බෞද්ධ පාඨශාලාවේ ශිෂ්‍යයෙකු වශයෙන් ගුරු ප්‍රාරම්භ පරීක්ෂණයට ඉදිරිපත් ව ඉන් සමත් විය. 1933 දී ගාල්ල ක`ඵවැල්ල කල්වාරිකන්ද පාඨශාලාවේ සිටි මාමා ළ`ගට ගොස් එහි ශිෂ්‍යයෙකු වශයෙන් ගුරු අවසාන පරීක්ෂණයට ඉදිරිපත් ව ඉන් සමත් විය. 1934 කාලයේ මග්ගොන රෝමානු කතෝලික ගුරු අභ්යෙආස විද්‍යාලයේ පුහුණු ව ලැබී ය. මේ කාලයේ නාට්‍යවල ර`ගපෑමත් ගීත රචනා කිරීමත් කර ඇත. ජොන් ද සිල්වාගේ තනුවලට ගැමි සුන්දරත්වය පිළිබ`ද ගී එලෙස රචනා කර ඇත. 1936 කාලයේ දී පුහුණුවෙන් පසු ව ගාල්ලේ කල්වාරි කන්ද පාසලේ ගුරු තනතුරකට පත් විය. ලංකාවේ පැවති පළමු අධ්‍යාපන ප්‍රදර්ශනයේ හස්ත කර්මාන්ත නිෂ්පාදන ක්ෂේත්‍රයේ දෙවන ස්ථානයත් විසිතුරු භාණ්ඩ නිෂ්පාදනයේ පළමු ස්ථානයත් දිනාගැනිණ. 1936-1939 කාලයේ දී ජෝසප්ගේ ශිෂ්‍යයෝ නොකඩවා තෙවසරක් ම දක්ෂිණ ලංකා පාඨශාලා සංගීත තර`ගයෙන් පළමු තෑග්ග දිනාගත්හ. 1938 දී අධ්‍යාපනඥ එස්.එල්.ඹී කපුකොටුව මහතාගේ උපදෙස් පරිදි ගාන්ධර්ව ප්‍රාරම්භ පරීක්ෂණයට රවිකිඤ්ඤ වාදන විෂයෙන් ඉදිරිපත් ව සමත් විය. ගිටාර් සහ ඇකෝඩියන් වාදනය පිළිබ`ද ව ද ප්‍රවීණතාවක් හේ ලබාගත්තේ ය. මේ කාලයේ දී ම ඌරාපොල බණ්ඩා ගුරුන්නාන්සේගෙන් ජනකවි සහ වන්නම් ගායනය ඉගෙන ගන්නා ලඳි 1938 දෙසැම්බර් 1 වන දින ශාරීරික අභ්යෙආස විෂයෙහි අධ්‍යාපන දෙපාර්තමේන්තුවෙන් පැවැත්වූ පරීක්ෂණයෙන් සමත් ව ලංකාවේ ඕනෑ ම සිංහල පාසැලක ශරීර අභ්යෙආස හා ක්‍රීඩා ඉගැන්වීමට සුදුසුකම් ලැබී ය. 1939 දී සංගීතය හැදෑරීම ස`දහා ඉන්දියාවට යාමේ අදහසින් පාසැලින් අස්විය. 1939 දී ශාන්ති නිකේතනයේ ශිෂ්‍යයෙකු වශයෙන් ශාස්ත්‍රීය සහ වංග සංගීතය හා ගායනා විධි හැදෑරීම අරඹන ලඳි 1940 කාලයේ ලක්නව්හි මාරිස් හින්දුස්ථානි සංගීත විද්‍යා පීඨය හෙවත් භාත්ඛණ්ඩේ සංගීත විශ්වවිද්‍යාලයේ ඉගෙනුම ලැබූ අතර ඉගෙනුම ලැබූ අවසන් වසර දෙක ස`දහා ලක් රජයෙන් රුපියල් 50 ක ශිෂ්‍යත්වයක් ලැබී ය. පසුව එය 100 දක්වා වැඩි කරන ලඳි මේ වසරේ දෙසැම්බර්වල දේවාර් සූර්යසේන සම`ග නත්තල් වැඩසටහනකට සහභාගී වී ඇත. 1941 ජූලි 05 දින ගල්කිස්ස සාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයේ සිංහල සමීතියේ විවිධප්‍රසංගයේ හින්දුස්ථානී ගී දෙකක් හා වංග ගීයක් ද ගයා ඇත. සිතාර් වාදනයක් ද ඉදිරිපත් කර තිඹේ සූර්ය සංකර් මොල්ලිගොඩ ද සංගීතයෙන් සහය වී ඇත. 1944 දී භාත්ඛණ්ඩේ විශ්වවිද්‍යාලයෙන් සිතාර් වාදනය පිළිබද පළමු පන්තියේ සාමාර්ථයක් සහිත ව වාද්‍ය විශාරද උපාධිය ලබා ඇත. 1944 දෙසැම්බර් 24 දින සුනිල් සාන්ත නමින් නාමය වෙනස්කොටගෙන මවු බිමට ආපසු පැමිණියේ ය. අධ්‍යාපන දෙපාර්තමේන්තුවෙන් ලැබුණු සංගීත ශිෂ්‍යත්වයෙන් උගත් හෙයින් 1945 දී කපුකොටුව මහතා හමු වී සංගීත ගුරුපත්වීමක් ඉල්ලාසිටි මුත් සරඹ පත්වීමක් පමණක් දිය හැකි බව පැවසූ නිසා ඉගැන්වීමේ අභිලාශය අත්හැරස්මට සිදු විය.4 අනතුරු ව රක්වානේ සිටි මාමා වන ගරු මෝසස් පෙරේරා පියතුමා වෙත ගිය ඔහු එහි දී කුමාරතුංග මුණිදාස හා රැයිපියෙල් තෙන්නකෝන් ආදීන්ගේ පොත් කියවීමෙන් දේශීය සංගීතයක අවශහ්තාව තේරුම්ගැනීම හා ඒ වෙනුවෙන් කැපවීම අරඹණ ලඳි 1945-46 කාලයේ සංගීත පන්ති පැවැත්වීම, පුවත්පත්වලට ලිපි සැපයීම ආදිය කරන ලඳි සූර්ය සංකර් මොල්ලිගොඩගේ නිවසේ රැf`දමින් හෙළ සංගීතයක් ගැන විවිධ පර්යේෂණවල නිරත විය. 1946 දී ඞ්ඞෝලු පිපීලා.. ගීතය ලංකා ගුවන්විදුලිය මගින් තැටියකට නගන ලද මුල් ම ගීතය ලෙස වාර්තාගත ව ඇත. ඉන් අනතුරුව සංගීත නිර්මාණ කිරීම හා ගීත පොත් පළ කිරීම කරන ලඳි මේ කාලය වන විට සිංහල භාෂා රසිකයන් අතර ඔහු ඉතා ම ජනප්‍රිය වී සිටියේ ය. 1952 දී ගුවන්විදුලියේ රතන්ජංකර් පරීක්ෂණයෙන් පසු සුනිල් සාන්තට ගුවන්විදුලියේ දොර වැසිණ. 1952 අගෝස්තු 21 දින ජයසේකර සෙනෙවිරත්න මුදියන්සෙලාගේ මේරි ජොසපින් බර්නදෙත් ලීලාවතී සම`ග පන්නිපිටිය රෝමානු කතෝලික දේවස්ථානයේ දී විවාහ විය. ඒ වසරේ ඔක්තෝබරයේ ජාඇල කණුවන පිහිටි සුනිල් සාන්තගේ පුංචි අම්මාගේ නිවසට පදිංචියට පැමිණියේ ය. 1953 කාලයේ ඇල්බට් පෙරේරා නොහොත් අමරදේවට ඉගෙනීම සදහා උපකාර කර ඇත.5 1956 -1959 කාලයේ දී ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස්ගේ රේඛාව හා සන්දේශය යන චිත්‍රපටවල ගී තනු නිර්මාණය කරන ලඳි 1967 දී ගුවන්විදුලියේ අධ්‍යක්ෂ නෙවිල් ජයවීර මහතා නැවතත් සුනිල් සාන්තට ගුවන්විදුලියේ වැඩසටහන් භාරදීම සිදු විය. 1980 දී රණසිංහ ප්‍රේමදාස අග්‍රාමාත්‍යවරයා ඔහුට නොමිලේ නිවසක් ලබා දුන් මුත් ඔහු එය භාරගනු ලැබූයේ නිවාස දෙපාර්තමේන්තුවට මාසික කුලියක් ගෙවීමේ ගිවිසුම මත යි. 1981 දී සුනිල් සාන්තගේ දරුවන් සිව්දෙනාගෙන් බාල පුත්‍රයා වූ ජගත් සාන්ත වානේ සංස්ථාවේ ඉංජsනේරුවෙකු ව කටයුතු කරද් දී හදිස්සියේ මියයෑම සිදු විය. මෙය ඔහුට දරාගත නොහැකි කම්පනයක් ගෙන ආවේ ය. 1981 අප්‍රේල් 11 වන දින පෙරවරුවේ සුනිල් සාන්තගේ අභාවය සිදු විය. අප්‍රේල් 13 වන දින දේහය කලාභවනට ගෙන ආ අතර ජා-ඇල දෙහියාගාත මුතුරාජවෙළ අසබඩ පිහිටි සුසාන භූමියේ ඒ සිරුර මිහිදන් කරන ලදී (විතාරණ,2001:337-348).

ගුවන්විදුලි අවධිය (1946-1952)

මීළග වසර 7 තුල ගායනා කළ ගීත අතර සමහර ගීත අති ඡනප්‍රිය විය. ඵවා නම් ඕලු පිපීලා (ප්‍රථම පටිගත ගීතය) ,"හදපානේ", "හෝ ගා රැලනැගෙයි", " බෝවිටියා දං පලුකන් වාරේ", " සුවද රෝස මල් නෙලා" , "කෝකිලයන්ගේ" සහ " මිහිකත නලවාලා" වේ.  ඔහු  ගායනා කළ ගීත සිහල උරුමය පිලිබදවූ අතර ඵ් කිසිවක් අන් භාෂාවල උපුටා ගැනීම් නොවීය. තවද කලාතුරකින් ගීත රචනාවේද නියැලුණේය. ඔහුගේ ගීතවල ගීත රචකයන් අතර  කුමාරතුංග මුනිදාස, මර්සලින් ජයකොඩි පියතුමා, අරියසෙන් අහුබුදු දැක්විය හැක.

පසු අවධිය
1952 දී භාරතීය මහාචාර්ය රතන් ජංකර් ඉදිරියේ සම්මුඛ පරීක්ෂණයකට පෙනීසිටීම ප්‍රතික්ෂේප කළ නිසා සුනිල්  ශාන්තට ගුවන් විදුලියේ රැකියාව අහිමි විය. එතැන් පටන් ඔහු ජීවිකාව සඳහා වඩු වැඩ, මේසන් වැඩ, රථවාහන අළුත්වැඩියාව, ඡායාරූප ශිල්පය, ගුවන්විදුලි යන්ත්‍ර අළුත්වැඩියාව, සිල්ලර වෙළඳසලක් පවත්වාගෙනයාම වැනි නොයෙක් රැකියාවල නිරත විණි. 1953 දී සුනිල්  ශාන්තයන් විසින් මරදානේ නිව්ටන් ගොඩනැගිල්ලේ කුඞා පාසලක් අරඹන ලදි. ඵය තුළින් ශිෂය්‍යන් දහයකට පමණ නොමිලේ හැදෑරීමට අවස්ථාව සලසා දෙන ලදි. ටික කලකට පසුව මිතුරු ඇල්බට් පෙරේරා (වර්තමානයේ ඩබ්. ඩී. අමරදේව) ගුරුවරයකු වශයෙන් ඊට ඇතුළත් වීය. 1967 දී නෙවිල් ඡයවීර මහතා ගෙන් ජාතික ගුවන්විදුලි සේවාව සමග සම්බන්ධ වනලෙස සුනිල් ශාන්තයන් ට ඇරයුම් ලැබිණ. පසුව හෙතෙම ඩබ්. ඩී. අමරදේව සමග එක්ව එහි කටයුතු කළේය. 1970 දී මාමාගේ නිවසින් බැහැරවු හෙතෙම 1977 දී  සුනිල් ගී නමින් පටිගතයක් නිපදවන ලදි.

සංගීත සහෘදයන්

බී.එස්. පෙරේරා

අභාවය
ඔහුගේ පුත් ජගත් ශාන්ත අකල් මරණයකට ගොදුරු වීම නිසා දැඩි කම්පනයකට පත් වූ සුනිල් ශාන්ත එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස හටගැනුණු හෘදයාබාධයකින් 1981 අප්‍රේල් 11 දින අභාවප්‍රාප්ත විය. ඒ තම පුතුගේ වියෝවෙන් සති පහක් ගතවූ තැන දී ය.

බාහිර සබැඳි
The legend of 'Hela' music. Daily News (2007). Retrieved on 2007-06-21.
Life Story. Kala Santha (2007). Retrieved on 2007-06-21.

චරිත කතා

හෙළ හවුල
ශ්‍රී ලාංකික ගායකයෝ
සිංහල ගායකයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ

සුනිල් ශාන්ත


Etoy is a European digital art group formed in 1994. It has won several international awards including the Prix Ars Electronica in 1996. Their main slogan is: "leaving reality behind."

Etoy has routinely experimented with the boundaries of art, such as selling shares of "stock" in the etoy.corporation, a registered company in Switzerland and travelling the world as well as living in "etoy.tanks" (cargo containers).

History
The group first used the name "etoy" in 1994, for performances at raves and techno music events. The group's members, based in various European countries, were referred to as "agents".

In 2007, German and Swiss director Andrea Reiter realised a documentary (produced by Hugofilm) about etoy's "Mission Eternity" project, a "digital cult of the dead".

As of 2015, a history overview on the group's website describes it as entering "hibernation mode" in 2013.

Toywar

The toywar was a legal battle around 1999/2000 between the Internet toy retailer eToys.com and etoy about the domain name etoy.com. Fearing brand dilution and customer confusion about the similar domain names, eToys sued etoy for trademark infringement, and asked etoy to remove graphic images and profane language from their website that were bringing customer complaints. The artists refused to comply, and eToys eventually obtained a preliminary injunction against etoy which shut down their website. etoy fought back with a coordinated public relations campaign and Internet-based denial of service attacks on eToys.com. After several weeks eToys dropped the lawsuit and the etoy website returned to operation.

etoy activists have called it "the most expensive performance in art history". The story is one of the subjects of the documentary film, info wars.

An email campaign was led by Internet activists including etoy agents developing the toywar website.

A book about the story of the etoy corporation, Leaving reality behind, by Regula Bochsler and Adam Wishart was released in 2002.

References

External links
 website etoy.CORPORATION
the digital hijack
the digital flapjack - a parody of digital hijack created at the 1996 Prix Ars Electronica by SITO
New York Times - EToys Lawsuit Is No Fun for Artist Group
New York Times - ISP Blocked After eToys Protest
New York Times - Etoys Offers to Drop Suit Against Artists Group
New York Times - eToys Drops Lawsuit Against Artist Group
Pam Dixon archive - Cyber artists' toy war is not child's play

European artist groups and collectives
Advocacy groups
Culture jamming

Etoy


Verbum, hrvatska nakladna i knjižarska kuća iz Splita.

Jedan od vodećih hrvatskih izdavača i najveći hrvatski nakladnik i knjižar vjerske literature. Osnovana je 1992. godine. Misija je u nastojanju oko ispravnoga vrednovanja čovjeka i poticanju cjelovitoga društvenoga i kulturnoga razvoja, ponajprije stavljajući naglasak na promicanje duhovnih i moralnih vrijednota. Postali su prepoznati kao izdavač mnogobrojnih zapaženih djela europske kulture, kako onih klasičnih tako i djela suvremenih autora. Glavni je izdavač djela Ivana Pavla II., Benedikta XVI. i pape Franje na hrvatskome jeziku. Suizdavači su hrvatskog izdanja Biblije (u prijevodu biskupa Ivana Ev. Šarića) kao i Kompendija Katekizma Katoličke Crkve. Verbum je izdavač za široku publiku, pa im izdanja obuhvaćaju mnogobrojna područja kao što su primjerice duhovnost, roditeljstvo, filozofija, povijest, publicistika, dječja književnost, beletristika itd. Osnovali su lanac specijaliziranih vjerskih knjižara Verbum, s poslovnicama u 11 hrvatskih gradova: Splitu (prva, otvorena 1995. i druga, 2014.), Zagrebu (prva 2000., druga 2010.), Rijeci (2001.), Zadru (2002.), Šibeniku (2002.), Dubrovniku (2003.), Varaždinu (2003.), Slavonskom Brodu (2003.), Osijeku (2004.), Vinkovcima (2005.) i Požegi (2005.). Knjižare imaju Verbumova izdanja i cjelokupni izdavački program ostalih hrvatskih vjerskih izdavača, velik broj izdanja s područja publicistike, društvenih i humanističkih znanosti, duhovne (kršćanske i crkvene/liturgijske) glazbe te vjerske artikle.

Do završetka 2022., kuća je izdala više od osamsto naslova.

Izvori

Izdavači knjiga u Hrvatskoj
Tvrtke iz Splita

Verbum


Das Brauhaus Im Roten Ochsen war eine im traditionellen Brauhausstil eingerichtete Gaststätte in der südlichen Kölner Altstadt, die an gleicher Stelle seit 1798 auf eine Brauerei- und Wirtshaustradition zurückblickte.

Geschichte
Im Jahr 1798 wurde das Brauhaus Im Roten Ochsen – unter seinem letzten zünftigen Bierbrauer Johann Georg Vogel – in der Liste der Kölner Brauhäuser ausgewiesen; zu dieser Zeit führte Napoleon Bonaparte im Département de la Roer (zu dem auch Köln gehörte) die Gewerbefreiheit ein. Josef Much übernahm den Betrieb von 1838 bis zu seinem Tod im Jahr 1849; im Anschluss wurde seine Witwe Lucia Much bis 1852 Erbin und Leiterin des Hauses. Mit Franz Schnitzler (von 1863 bis 1867), Hubert Strauß, Balthasar Reinold (bis 1874) und dessen Witwe (bis 1875), folgten die nächsten Wechsel der Eigentumsverhältnisse. Hiernach führten Peter Wilhelm Basten (bis 1880) und anschließend sein Sohn Peter Michael (bis 1883) den Braubetrieb fort. Mathias Baum und sein Sohn Peter besaßen die Brauerei – die sie nun nach Kölner Mundart "Em ruhde Ooß" ("Im roten Ochsen") nannten – bis 1913; danach ging das Brauhaus an den Brauer Wilhelm Creischer über. 1916 wurde der hauseigene Braubetrieb eingestellt und das Traditionshaus wurde von dieser Zeit an als Gaststätte weiterbetrieben.

Nach der Zerstörung des Gebäudes im Zweiten Weltkrieg wurde die Gaststätte in den 1960er Jahren wieder aufgebaut und als "Brauhaus Im Roten Ochsen" fortgeführt; sie gehörte zu den alten Brauhäusern Kölns.

Um das Jahr 2022 war das Brauhaus dauerhaft geschlossen.

Weblinks

 Offizielle Website

Einzelnachweise

Altstadt-Süd
Gastronomiebetrieb (Köln)
Ehemalige Brauerei (Köln)
Brauhaus
Ehemaliger Gastronomiebetrieb (Nordrhein-Westfalen)

Brauhaus Im Roten Ochsen


Chess symbols are part of Unicode. Instead of using images, one can represent chess pieces by characters that are defined in the Unicode character set. This makes it possible to:
 Use figurine algebraic notation, which replaces the letter that stands for a piece by its symbol, e.g.  ♘c6 instead of Nc6. This enables the moves to be read independent of language (the letter abbreviations of pieces in algebraic notation vary from language to language).
 Produce the symbols using a text editor or word processor rather than a graphics editor.

In order to display or print these symbols, a device must have one or more fonts with good Unicode support installed, and the document (Web page, word processor document, etc.) it is displaying must use one of these fonts.

Unicode version 12.0 has allocated a whole character block at 0x1FA00 for inclusion of extra chess piece representations. This standard points to several new characters being created in this block,including rotated pieces and neutral (neither white nor black) pieces.

Unicode characters
In Unicode, chess symbols are in two groups:
 Regular chess symbols, the basic six pieces in black and white (as part of Unicode block Miscellaneous Symbols), and
 Uncommon and fairy chess pieces and xiangqi pieces, in a block named Chess Symbols.

The basic 12 chess pieces

Fairy chess pieces and xiangqi pieces

Chessboard using Unicode

References

Chess notation
Chess
Chess

Chess symbols in Unicode


رئيس فنلندا هو منصب رئيس الدولة في فنلندا. وفق دستور فنلندا، تناط السلطة التنفيذية برئيس الجمهورية وبالحكومة، مع امتلاك الرئيس لصلاحيات واسعة. يتم انتخاب الرئيس مباشرة من الشعب لمدة ست سنوات. منذ عام 1991، لا ينتخب رئيس الجمهورية لأكثر من ولايتين متتاليتين. يجب الرئيس ان يكون مواطن فنلندي بالولادة. المنصب أنشأه دستور عام 1919. المنصب الحالي يشغله ساولي نينيستو منذ مارس 2012.

قائمة رؤساء فنلندا

انظر أيضاً
 رئيس وزراء فنلندا
 برلمان فنلندا

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي
 دستور فنلندا

رؤساء فنلندا
قوائم أصحاب مناصب سياسية في فنلندا
ف
رؤساء فنلندا

قائمة رؤساء فنلندا


Austin White (nascido em 2 de agosto de 1997) é um lutador profissional e fisiculturista americano. Ele atualmente trabalha na WWE, onde atua no Smackdown, sob o nome de ringue Austin Theory Antes da WWE, ele lutou no circuito independente, incluindo várias promoções da World Wrestling Network, como Full Impact Pro (FIP) e Evolve – ao longo do caminho ganhando o Campeonato da WWN, o Campeonato Mundial Peso Pesado da FIP e o Campeonato da Evolve.

Início de vida
Austin White nasceu em 2 de agosto de 1997 no subúrbio de Atlanta, em McDonough, Geórgia. Em 2015, ele ficou em primeiro lugar no Campeonato de Fisiculturismo NPC da Geórgia, categoria Teen Men quando tinha 17 anos.

Carreira na luta profissional

Primeiros anos (2016–2019)
Em 5 de maio de 2016, ele fez sua estreia no wrestling profissional sob o nome de ringue Austin Theory, derrotando AR Fox em um evento da WWA4 para ganhar o WWA4 Heavyweight Championship. Theory fez sua estreia na Progress Wrestling em 1º de abril de 2017 em um show conjunto Progress e Evolve, onde perdeu para Keith Lee em uma luta fatal 4-way, que também envolveu Jason Kincaid e Blaster McMassive. Em 12 de agosto, Theory perdeu para Mark Haskins em uma luta fatal 4-way, que também envolveu Mark Andrews e Keith Lee. No Capítulo 67, Theory se uniu a Jinny para derrotar Will Ospreay e Kay Lee Ray.

Em 12 de agosto de 2016, Theory fez sua estreia na World Wrestling Network no Heatstroke da Full Impact Pro (FIP), ao lado de AC Mack. Em 7 de janeiro de 2017, no Style Battle, Theory foi derrotado por AR Fox. No FIP Everything Burns, Theory derrotou Anthony Henry. Theory fez sua estreia no Evolve no Evolve 78, derrotando Darby Allin. No Evolve 79, Theory perdeu um luta fatal 4-way para Chris Dickinson. No Evolve 80, ele perdeu para Ethan Page. No Evolve 84, ele foi derrotado por Lio Rush. No Evolve 88, ele derrotou Ethan Case. Na noite seguinte no Evolve 89, ele derrotou Trent Beretta.

No Evolve 97, Theory derrotou Fred Yehi para ganhar o Campeonato Mundial Peso Pesado da FIP. No FIP Everything Burns, Theory manteve seu título contra Martin Stone. No Evolve 100, Theory não conseguiu vencer o Campeonato da Evolve contra Zack Saber Jr. No Evolve 103, Theory derrotou Keith Lee para ganhar o Campeonato da WWN, terminando o reinado de 175 dias de Lee. No Evolve 106, Theory perdeu o Campeonato da WWN para Joey Janela. Em 30 de setembro no Accelerate, ele perdeu o Campeonato Mundial Peso Pesado da FIP para Anthony Henry. No Evolve 117, Theory derrotou Fabian Aichner e Roderick Strong para ganhar o Campeonato da Evolve. No Evolve 139 em 9 de novembro de 2019, ele perdeu o Campeonato da Evolve para Josh Briggs.

Em 16 de junho de 2018, Theory fez sua estreia no The Crash Lucha Libre ao perder para Rey Horus. Em 2 de março de 2019, Theory derrotou Willie Mack, Bárbaro Cavernario e Sansón para ganhar o Campeonato Peso Pesado da Crash. Em 14 de junho, Theory fez sua estréia na CMLL representando The Crash, em parceria com Carístico e Volador Jr. para derrotar Rush e La Peste Negra (Bárbaro Cavernario e Negro Casas).

WWE
Antes de assinar com a empresa, ele participou de um teste da WWE em fevereiro de 2018. Em 8 de abril, durante o dia 4 da WrestleMania Axxess, Theory manteve seu Campeonato da WWN ao derrotar Marcel Barthel.

Estreias no NXT e Raw (2019–2020)
Em 15 de agosto de 2019, foi anunciado que ele havia assinado um contrato com a WWE e começaria a se reportar ao WWE Performance Center. No episódio de 25 de dezembro do NXT, Theory fez sua estreia no ringue, aceitando um desafio aberto contra Roderick Strong pelo Campeonato Norte Americano do NXT, mas não conseguiu ganhar o título. No episódio de 8 de janeiro de 2020 do NXT, Theory alcançou sua primeira vitória ao derrotar Joaquin Wilde.

Theory apareceu no episódio de 30 de março do Raw como associado de Zelina Vega, estabelecendo-se como um heel. Theory juntou-se com Angel Garza e Seth Rollins, onde foram derrotados por Kevin Owens e Campeões de Duplas do Raw The Street Profits (Angelo Dawkins e Montez Ford). Na WrestleMania 36, Theory se uniu a Garza para desafiar sem sucesso The Street Profits pelo Campeonato de Duplas do Raw. Na noite seguinte no Raw, Theory e Garza foram novamente derrotados pelo The Street Profits em uma revanche pelos títulos. Depois de derrotar Akira Tozawa no Raw de 13 de abril, os outros associados de Vega, Garza e Andrade se juntaram a ele para derrotar Tozawa enquanto os três posavam juntos, confirmando seu status como uma facção. No entanto, no Raw de 18 de maio, ele foi atacado por Andrade e Garza depois de acidentalmente custar-lhes uma luta de duplas contra Apollo Crews e Kevin Owens, expulsando-o da facção. Mais tarde naquela mesma noite, ele ajudou Seth Rollins e Murphy a atacar Aleister Black, juntando-se formalmente ao grupo de Rollins como discípulo. No entanto, após o episódio do Raw de 22 de junho, ele não apareceu mais com Rollins e Murphy.

The Way (2020–2021)

No episódio de 26 de agosto do NXT, Theory retornou à televisão interrompendo Bronson Reed, voltando para a marca. Ele então fez seu retorno no ringue no episódio de 8 de setembro do NXT, perdendo para Reed. Depois disso, Theory passaria a maior parte de seu tempo no NXT como um talento de aprimoramento, muitas vezes perdendo suas lutas para nomes como Kushida, Dexter Lumis e outros. Theory se revelaria como o mais novo membro da família Gargano no NXT TakeOver: War Games, ajudando Johnny Gargano a vencer o Campeonato Norte-Americano do NXT pela terceira vez. Ele então apareceu no episódio de 9 de dezembro para revelar que fazia parte de uma facção vilã chamada The Way com Gargano, sua esposa Candice LeRae e Indi Hartwell. Na semana seguinte, Theory se uniu a Gargano para derrotar Kushida e Leon Ruff.

Em janeiro de 2021, Theory e Gargano participaram do Dusty Rhodes Tag Team Classic de 2021, mas foram eliminados na primeira rodada por Kushida e Leon Ruff no episódio de 20 de janeiro do NXT. Nos próximos meses, Theory ajudaria principalmente Gargano a manter o Campeonato Norte-Americano contra vários adversários. Após uma derrota para Kyle O'Reilly no episódio de 20 de julho do NXT, Theory se ausentou da televisão do NXT. Na estreia do NXT 2.0, Theory voltou para o casamento de Indi Hartwell e Dexter Lumis.

História com Mr. McMahon (2021–2022)
Como parte do Draft de 2021 em outubro, Theory foi draftado para a marca Raw. No episódio de 4 de outubro do Raw, Theory fez seu retorno à marca como heel ao atacar Jeff Hardy após sua derrota para Damian Priest. Na semana seguinte no Raw, Theory derrotaria Hardy e novamente na semana seguinte. No Raw de 25 de outubro, Theory entraria em uma pequena rivalidade com The Mysterios, derrotando Dominik Mysterio naquela noite e derrotando Rey Mysterio por desqualificação na semana seguinte. No Raw de 15 de novembro, depois que Rey Mysterio foi ferido por Bobby Lashley, Theory seria anunciado como seu substituto na equipe masculina do Raw no Survivor Series. No evento, Theory eliminaria Sheamus antes de ser eliminado por Jeff Hardy.

Na noite seguinte no Raw, foi revelado que Theory pegou o Cleopatra's Egg de Mr. McMahon, levando McMahon a recompensar Theory com uma luta pelo Campeonato da WWE contra Big E no evento principal naquela noite por "mostrar força intestinal", que ele perdeu. Nas semanas seguintes, Theory receberia conselhos de carreira de McMahon. No episódio do Raw de 17 de janeiro de 2022, depois de derrotar Finn Bálor, McMahon recompensaria Theory com uma vaga na luta Royal Rumble. Em 29 de janeiro no Royal Rumble, Theory entraria na luta como o terceiro participante, com duração de 22 minutos antes de ser eliminado por AJ Styles. No Raw de 31 de janeiro, Theory derrotou Kevin Owens em uma luta de qualificação Elimination Chamber. No Elimination Chamber, Theory não conseguiu ganhar o Campeonato da WWE depois de ser derrotado por Brock Lesnar em uma luta também envolvendo Seth Rollins, AJ Styles, Riddle e o atual campeão Bobby Lashley. Perto do final da Elimination Chamber, Lesnar e Theory geraram burburinho quando Lesnar deu seu golpe final, o F-5, jogando Theory do topo de um dos pods da Câmara para o chão.

No episódio do Raw de 28 de fevereiro de 2022, Theory tentaria subornar McMahon para acompanhá-lo em sua entrevista com Pat McAfee, no entanto, essa ideia foi derrubada por McMahon. Naquela mesma semana no Smackdown, Theory apareceria apesar de estar na outra marca e enfrentaria McAfee, anunciando que seria o oponente de McAfee na WrestleMania. Theory acabaria perdendo a luta, mas ajudou McMahon a derrotar McAfee na luta subsequente que se seguiu.

Campeão dos Estados Unidos (2022–presente)
Na noite seguinte no Raw, Theory juntou-se a The Usos para derrotar RK-Bro e Finn Bálor ao imobilizar Bálor, ganhando a chance de disputar o título de Balór. Em um segmento de bastidores na semana seguinte, Theory anunciou que ele e Mr. McMahon decidiram que o nome Austin não combinava mais com ele, abandonando o primeiro nome e passando por Theory. No Raw de 18 de abril, Theory derrotou Bálor para se tornar Campeão dos Estados Unidos pela primeira vez em sua carreira. No Raw de 9 de maio, Theory defendeu o título contra Cody Rhodes, perdendo a luta por desqualificação após interferência de Seth Rollins, mas manteve o título.

Campeonatos e conquistas

Musculação

Luta livre profissional

Referências

Links externos

Nascidos em 1997
Lutadores de luta profissional dos Estados Unidos

Austin Theory


Ring 1 kan henvise til flere artikler.

 Ring 1 (Brønderslev) – en ringvej i Brønderslev
 Ring 1 (Helsingør) – en ringvej i Helsingør
 Ring 1 (Roskilde) – en ringvej i Roskilde
 Ring 1 (Odense) – en ringvej i Odense
 Ring 1 (Silkeborg) – en ringvej i Silkeborg
 Ring 1 (Aalborg) – en ringvej i Aalborg
 Ring 1 (Aarhus) – en ringvej i Aarhus

Ring 1


II. Kılıç Arslan (Arap alfabesiyle: عز الدين قلج أرسلان بن مسعود (İzz el-Din Kılıç Arslan bin Mesud) (d. 1113 - ö. 1192, Aksaray) Türkiye Selçuklu Devleti'nin sultanıdır. Babası I. Rükneddin Mesud'un yerine tahta çıkmıştır. Anadolu Selçuklu Devleti tarihinde ilk kez altın sikke basımı onun hükümdarlığındadır.

Taht kavgaları, komşu devletlerle çatışmalar ve anlaşmalar
I. Rükneddin Mesud, geleneğe uyarak ülkesini üç oğlu arasında paylaştırmıştı. Büyük oğlu II. Kılıç Arslan hem veliaht olarak ilan edilmiş hem de kendine Elbistan melikliği verilmişti. Üçüncü oğlu Şahinşah'a Ankara ve Çankırı yöreleri verildi. Devlet (veya Dolat) adlı ikinci oğlu hakkında elde belge bulunmamaktadır. Damatları olan Danışmendli Zünnûn'a Kayseri melikliği ve Danişmendli Yağıbasan'a Sivas melikliği verilmişti.

I. Rükneddin Mesud'un 1155'te ölmesinin ardından oğulları ve damatları arasında taht kavgaları başladı. II. Kılıç Arslan melik olarak bulunduğu Elbistan'dan Konya'ya gelerek tahta çıktı. Önce Elbistan ve Kayseri'yi eline geçirmek için harekete geçen Sivas meliki Yağıbasan üzerine yürüdü; ama Musul Atabeyi Nureddin Zengi siyasi baskısından korkması dolayısıyla onunla anlaştı. II. Kılıç Arslan'ın bu zayıflığını fark eden Bizans İmparatoru I. Manuil ona karşı geniş bir birlik kurdu. 1159'da Musul Atabegi Nureddin Zengi ile yöredeki Haçlı Devletleri ve kardeşi Şahinşah, kayın-biraderleri Yağıbasan ve Zünun ve Malatya Meliki Zülkarneyn bu birliğe katılmışlardı. Kılıç Arslan uzlaşma çareleri aradı. Önce Yağıbasan'a bir elçi gönderdi ve barış istedi; sonra bunu karşılığında Elbistan'ı ona vermeyi teklif ettiyse de her iki girişimden de sonuç alamadı. Kızını Konya'dan Erzurum melikine gelin olarak göndermekte iken gelin alayı Yağıbasan tarafından baskına uğratılıp kızı Zünun ile nikahlandı. Buna bir karşılık vermek için Kılıç Arslan Yağıbasan'a hücum ettiyse de mağlup düştü.

II. Kılıç Arslan devletini ayakta tutabilmek için önce Bizans İmparatorluğu'yla barış yapmanın yollarını aradı. 1162'de İstanbul'a gidip orada 80 gün kalarak Bizans ile bir antlaşma yaptı. Buna göre karşılıklı yardımlaşma yapılacağı gibi, Türkmenler de Bizans'a akınlarda bulunmayacaktı.

1153'te II. Kılıç Arslan Artuklular ile anlaşıp birlikte Yağıbasan üzerine yürüdü. Bağdaşıkları Fırat'ı geçerek Malatya meliki Zülkarneyn'e hücuma geçerken Kılıç Arslan da Yağıbasan'dan Sivas'ı aldı. Yağıbasan, Şahinşah ile birleşmek üzere Çankırı'ya kaçtı ise de 1164'te orada öldü. Kılıç Arslan Ankara ve Çankırı üzerine giderek bu yöreleri kardeşi Şahinşah'tan aldı. En son olarak  Kayseri alındı. Fakat Şahinşah ve Zunnun Nureddin Zengi'ye sığındılar ve Malatya'nın alınmasına Nureddin Zengi karşı olduğu için bu kale alınamadı. Kılıç Arslan'ın amcası Göksun meliki Gökarslan da Nureddin Zengi'ye katıldı ve Nureddin Zengi 1173'te Maraş ve Göksun'u Türkiye Selçukluları'ndan aldı.

Tam o yıl Sivas'ta büyük bir açlık ortaya çıktı. Sivas meliki olan Kılıç Arslanın kızkardeşi ve ölen Yağıbasan'ın karısı yeni kocası ile halka zahire yardımı yapmaktan çekindi ve ortaya çıkan bir halk isyanı sonucunda halk tarafından öldürüldüler. Halk Nureddin Zengi'ye sığınmış olan Zunnun'u melik olarak istedi ve Zunnun'da Musul'dan gelerek Sivas melikliği görevini yüklendi. Fakat açlık ve şiddetli hava şartları dolayısıyla iki taraf bir antlaşmaya vardılar. Nüreddin Zengi eline geçirdiği şehirleri iade etti ve Kılıç Arslan da Zunnun'un Kayseri meliki olarak atanmasına razı oldu.

Ermeni Derebeyi Toros da Türkiye Selçuklu Devleti'ne karşı harekete geçmişti.

1174'te Zengi Hanedanının Suriye ve Musul hükümdarı Atabeg Nureddin Zengi Şam'da öldü. Nureddin Zengi'nin genç yaşta oğlu Salih İsmail Mısır'da iktidarı eline geçirmiş olan Selahaddin Eyyubi'ye karşı gelemedi. 1174'te Şam'ı eline geçiren Selahaddin, Nureddin Zengi'nin dul karısıyla evlenip Salih İsmail'in taht naibi tayin edildi ve 1181'de Salih İsmail ölümü ile Zengiler idaresi sona erdi. Selahaddin Eyyubi ilgisini Kudüs, Filistin ve Mısır üzerine teksif etti. Böylece II. Kılıç Arslan'ın Doğu Anadolu'da rakiplerine destek sağlayan büyük bir siyasi güç ortadan kalkmış oldu.

Batı sınırını güvence altına alan ve doğuda rakiplerine desteğinin azaldığını gören II. Kılıç Arslan Anadolu'ya geri yöneldi. Kayseri meliki olan kayınbiraderi Danışmendli Zunnun ve şehzadesi Şahinşah'ın birleşik ordusunu yendi ve onlar Bizans'a sığındılar. Ankara, Darende ve Kayseri'yi onlardan aldı. 1175'te kayınbiraderi Danışmendli Yağıbasan'ın oğullarını Selçuklu uc beyleri tayin ederek Danişmendlilerin egemenliğine son verdi. Zengiler'den de bazı topraklar ele geçirdi ve Ermenileri de yendi.

Bizans ile savaş ve Miryokefalon Muharebesi
Fakat çok geçmeden II. Kılıç Arslan ile Bizans arasındaki barış bozuldu. Bizans İmparatoru I. Manuil Zengilerin ortadan kalkmasını ve Selahaddin'in güney-doğu Akdeniz problemlerine teksif olmasını stratejik olarak II. Kılıç Arslan'ın bir dayanağının ortadan kaldığı şekilde değerlendirdi. Ayrıca Eskişehir yörelerinde yoğun bir şekilde çoğalan Türkmenler, Denizli, Kırkağaç, Bergama ve Edremit'e kadar Bizans topraklarına yıllık hücumlar yapmaktaydılar ve Manuil bu akınları önlemek istemekteydi. Danişmendli Zunnun ile şehzadesi Şahinşah da Bizans'a sığınmışlardı. I. Manuil büyük bir askeri sefer için hazırlıklara başladı. Ayrıca Anadolu'ya arka arkaya Danişmendli Zunnun ve sonra şehzadesi Şahinşah komutasında ve Bizans birlikleriyle güçlendirilmiş orduları Anadolu'ya gönderdi. II. Kılıç Arslan orduları her iki orduyu da yenik düşürüp Bizans'a geri püskürttü. Kılıç Arslan Bizans'a ikinci bir barış heyeti gönderip müzakerelerde bulunduysa da bunlar da İmparator tarafından reddedildi.

1176 yazında Bizanslılar, içinde çok sayıda Frank, Peçenek, Macar ve Sırp paralı askeri bulunan iki ordu ile II. Kılıç Arslan üzerine yürüyüşe geçtiler. Kuzeyden yürüyen ve İmparator'un amca oğlu General Andronikos Vatatzes komutasındaki ordu Kastamonu ve Amasya üzerinden Eylül 1176'da Niksar'a gelip bu kaleyi kuşattı. Fakat bu yörede bulunan Selçuklu ordusu ile sur önlerinde yapılan "Niksar Muharebesi"'nde Bizans'lılar çok büyük bir yenilgiye uğradılar ve savaşta ölen komutanları Vatatzes'in başı Konya'ya II. Kılıç Arslan huzuruna gönderildi.

Bizanslıların güneyden giden büyük ordusu imparator I. Manuil komutasındaydı ve Konya'yı ele geçirmeyi hedeflenmişti. II. Kılıç Arslan 17 Eylül 1176'da Sandıklı ile Dinar'ın doğusunda, Isparta'nın Gelendost ilçesi sınırlarında Miryokefalon Muharebesi'nde Bizans ordusunu pusuya düşürdü ve ağır bir yenilgiye uğrattı. Bu, Türklerin Anadolu'da Bizans karşısında Malazgirt'ten sonraki en büyük zaferdi. Bu yenilginin ardından Bizans İmparatorluğu, Türkleri Anadolu'dan çıkarma umudunu tümüyle yitirdi.

Barış ve gelişme dönemi
Özellikle 1176'daki Miryakefalon Savaşı ve 1190'daki Üçüncü Haçlı Seferi arasında Türkiye Selçukları ülkesi tek bir idare altında bir barış ve refah ülkesi oldu ve hızlı bir ekonomik ve sosyal gelişme sağlandı. Anadolu'da ticaret ve dış ülkelerle ticaret önem kazandı. Anadolu'da ticaret yollarında bulunan birçok hanın yapımı ve kervansaray yapımı başlangıcı Kılıç Arslan'ın döneminde başlamıştır. II. Kılıç Arslan döneminden kalan Alay Bey kervansarayı bunların en başındadır. İlk Selçuklu tersaneleri II. Kılıç Arslan döneminde kurulduğu bildirilir. Konya'da açılan medereselerin gelişmesi Anadolu'da ilim ve sanatın gelişmesine de büyük katkıda bulunmuştur. Dış ülkelerle yapılan ticaretin de gelişmesi ve Anadolu'nun isminin Avrupa kaynaklarında ilk defa "Türkiye" olarak geçmesi bu dönemde olmuştur.

Bu nispi barışa rağmen bazı çatışmalar olmaya devam etti. Önce II. Kılıç Arslan 1175'te Malatya'yı eline geçirdi. Suriye'ye de devleti eline geçirmiş olan Eyyubiler ile II. Kılıç Arslan Eyyubiler eline geçmiş olan Raban kalesi üzerinde anlaşmadılar. Sonunda Selçuklu veziri İhtiyarüddin Hasan'ın iyi diplomasisi ile iki taraf uzlaşabildiler. Bu barış sırasında Eyyubiler ile Selçuklular Ermeni Prensi III. Rüpen üzerine sefer yaptılar. Fakat 1182'de II. Kılıç Arslan'ın Artuklular ile Diyarbakır ve Silvan'ı ellerine geçirmeleri tekrar aralarının bozulmasına yol açtı.

Bizans İmparatoru II. Aleksios döneminde ise Selçuklular adım adım Ege bölgesi ve Bitinya'daki şehirleri ellerin geçirmeye başladılar. Uluborlu, Kütahya ve Eskişehir tekrar Selçukluların ellerine geçti. 1183'te II. Aleksios'un ölümü üzerine Bizans'ta çıkan kargaşalıktan faydalanan bir Selçuklu ordusu tekrar Ege Denizi kıyılarına kadar arazileri ellerine geçirdiler. Fakat Alaşehir yine bir Bizans şehri olarak kaldı.

Devletin varislere bölünmesi
II. Kılıç Arslan 1186'da ülkesini 11 oğlu arasında şöyle paylaştırdı:

Bu bölünmeye göre Kılıç Arslan devlet merkezinde Sultan olarak ve oğulları içişlerinden yarı bağımsız olarak bölgelerinin melikleri oldular. Fakat hemen oğulları arasında veliahtlık mücadelesi başladı. Kılıç Arslan 1189'da Konya'yı eline geçiren ve kendini veliaht ilan ettiren büyük oğlu Kutbeddin'in bir kuklası haline geldi. 1190'da III. Haçlı Seferi orduları Konya'ya geldiğinde orada otorite Kılıç Arslan değil oğlu Kutbeddin idi.

Üçüncü Haçlı Seferi Alman ordusuna karşı
1190'da Üçüncü Haçlı Seferi'ne katılan ve karadan gelen Kutsal Roma-Cermen İmparatoru Friedrich Barbarossa komutası altındaki Alman asıllı Haçlı ordusunun Anadolu'dan geçişi için II. Kılıç Aslan elçilerini İmparator Edirne'ye gelmişken Almanlara göndermiş ve onlarla bir antlaşma yaparak bu ordunun Anadolu'dan Selçuklu ordusunun hücumlarına maruz kalmadan geçişini garantilemişti.

Fakat bu karar yaşlı olan II. Kılıç Arslan tarafından ülkenin paylaştırılması sonucu yerel iktidar kazanmış olan oğulları, özellikle Konya'yı eline geçiren Kutabeddin Melikşah tarafından beğenilmedi. Bu oğullarına bağlı Türkmenler yürüyüşte bulunan Alman Haçlı ordusuna zaman zaman hücumlarda bulundular. Akşehir üzerinden gelen Alman Haçlı ordusu, 17 Mayıs 1190'da Anadolu Selçuklu Devleti başkenti olan Konya önlerine geldi. Yapılan anlaşma gereğince bu ordunun barış içinde, şehre girmeden, şehrin kenarından geçmesi gerekmekteydi. Fakat 18 Mayıs'ta Alman ordusu Konya'ya hücum edip şehri ele geçirdi.

Değişik tarihçiler bu beklenmedik sonuç için değişik açıklamalar yapmaktadırlar. Bazı Alman tarihçileri imparator Friedrich'in ordusuna yapılan Türkmen hücumlarina karşı Selçuklulara bir gözdağı verip yaptırım uygulamaya karar verdiğini bildirirler. Diğer tarihçiler II. Kılıç Arslan'ın büyük oğlu Kutbeddin'in babasıyla ihtilaf halinde olduğunu; bu nedenle devletin başkenti olan Konya'yı savunmak için ordusuyla şehre geldiğini; babasını tutuklattığını; hemen şehir dışında surlar önünde Alman Haçlı ordusu ile muharebeye giriştiğini ve bu muharebeden yenik çıktıktan sonra geri çekilip Konya şehrinin Alman Haçlı ordusu tarafından ele geçmesine neden olduğunu bildirirler.

Her ne sebeple olursa olsun Konya'yı eline geçiren Alman Haçlı ordusu bu şehirde fazla kalmadı ve 5 gün sonra şehirden ayrılıp yine Kudüs'e hedefle Göksu Irmağı vadisinden Akdeniz'e gitmek için yürüyüşe geçti. Bu Alman Haçlı ordusu tam Akdeniz'e varmakta iken komutanları olan imparator Friedrich 10 Haziran 1190'da Göksu Nehri'nde boğulup öldü. Bundan sonra dağılan Alman Haçlı ordusu Türkiye Selçuklularına ve II. Kılıç Aslan ve varisi oğullarına problem olmaktan çıktı.

Ölümü
Alman Haçlı ordusunun dağılmasından sonra kardeş kavgası daha da ciddileşti. Kutbeddin babasını zorla birlikte alarak, Kayseri'yi eline geçirmek niyetiyle kardeşi Nureddin Sultanşah'a hücuma geçip şehir kalesini kuşattı. Kılıç Arslan kaçmayı başarıp Kayseri'ye sığındı. Kutbeddin Konya'ya döndü ve orada bağımsız Selçuklu Devleti Sultanı olduğunu ilan etti. Yaşlı olan Kılıç Arslan önce diğer birkaç oğlu arasında dolaştı. 1192'de Kılıç Arslan Uluborlu'da bulunan oğlu Gıyaseddin Keyhüsrev'le birlikte Konya'ya yürüyerek şehri eline geçirdi ve Aksaray'a kaçan Kutbeddin'i kovalayıp şehri kuşattılar. 1192'de 79 yaşındayken Aksaray Kuşatması sırasında öldü. Konya'yı elinde bulunduran yedinci büyük oğlu I. Gıyaseddin Keyhüsrev Sultan olarak tahta geçirildi.

Türbesi Konya'da Alaeddin Camii yanındadır. İç organlarının gömülü olduğu türbesi ise Aksaray'da şehre hâkim tepenin üzerindedir.

II. Kılıç Arslan ölmeden çok önce ülkesini 11 oğlu arasında bölüştürmuştü. Ama bu oğulları arasındaki çatışmalar daha kendisi yaşamaktayken ortaya çıkmıştı. Bunlar ölümünden sonra devam edip Türkiye Selçuklu devletini çok zayıflattı. Uzun süren bir saltanattan sonra II. Kılıç Arslan'ın ülkesine tek bir güçlü barış sağlamaması ve ülkeyi oğulları arasında bölüştürmesi; hem kendi saltanatının son yıllarında ve hem de ölümünden sonra Türkiye Selçuklu Devleti'nin barış ve refahına çok aksi tesirlerde bulunmuştur.

Kaynakça

1113 doğumlular
1192 yılında ölenler
Anadolu Selçuklu sultanları
Üçüncü Haçlı Seferinde Müslümanlar
Aksaray'da ölenler

II. Kılıç Arslan


Electronic Music Laboratories (EML) war eine Firma, die Synthesizer herstellte.
Sie wurde 1968 in Vernon, Connecticut, von vier ehemaligen Ingenieuren gegründet.
Die Firma beendete 1976 die Produktion von Synthesizern, bestand aber bis 1984 fort, indem sie Produkte für andere Firmen entwarf und herstellte sowie die eigenen Synthesizer reparierte.

Produkte
 Der ElectroComp 101
 Der ElectroComp 200
 Der ElectroComp 400/401
 Der ElectroComp 500
 Der PolyBox
 Der SynKey

Weblinks

Hersteller von elektronischen Musikinstrumenten
Produzierendes Unternehmen (Connecticut)
Ehemaliges Unternehmen (Connecticut)
Unternehmen (Tolland County)
Vernon (Connecticut)

Electronic Music Laboratories


Kristinn Eyjólfur Andrésson, (fæddur 12. júní 1901 – látinn 21. ágúst 1973), var bókaútgefandi, bókmenntafræðingur og alþingismaður. Hann var mikill áhrifamaður í pólitík og menningarlífi og einn helsti áhrifamaður í bókmenntum á Íslandi um langt skeið.

Fjölskylda
Kristinn var fæddur á Helgustöðum í Reyðarfirði og voru foreldrar hans Andrés Runólfsson bóndi og María Elísabet Níelsdóttir Beck. Maki Kristinns var Þóra Vigfúsdóttir. Þóra var áhrifakona í kvennabaráttu og saman unnu þau hjónin ötullega að uppbyggingu kommúnisma á Íslandi.

Menntun
Kristinn tók stúdentspróf frá Menntaskólanum í Reykjavík 1922. Hann lauk mag. art. prófi í íslenskum fræðum frá Háskóla Íslands 1928. Stundaði síðan framhaldsnám í þýskum bókmenntum í Kiel, Berlín og Leipzig 1929–1931.

Störf
Kristinn var kennari við Alþýðuskólann á Hvítárbakka 1927–1929. Um skeið íslenskukennari við Kvennaskólann og Iðnskólann í Reykjavík. Bókavörður við Landsbókasafnið 1931–1932, starfaði síðan við ritstörf og bókaútgáfu til æviloka.

Kristinn stofnaði ásamt Ragnari Jónssyni í Smára bókaútgáfuna Heimskringlu árið 1934 og stóð Heimskringla að stofnun Máls og menningar árið 1937 ásamt Félagi byltingarsinnaðra rithöfunda. Kristinn var framkvæmdastjóri Heimskringlu frá stofnun hennar 1934 og hann varð síðan einnig framkvæmdarstjóri Máls og menningar frá stofnun þess 1937 fram til 1971.
Hann var ritstjóri tímaritsins Sovétvinurinn frá 1933 til 1936, og tímaritsins Rauðir pennar frá 1935 til 1939 og  bókmenntatímaritsins Tímarit Máls og menningar frá 1940 fram til 1971. Kristinn var einnig ritsjóri Þjóðviljans 1946 - 1947.

Stjórnmál
Kristinn gerðist róttækur þegar á námsárum og hélt fast við þær grundvallarskoðanir alla ævi. Hann vék aldrei frá stuðningi við uppbyggingu sósíalismans i Sovétríkjunum og aðdáun á Jósef Stalín

Árið 1932 var Sovétvinafélag Íslands stofnað í þeim tilgangi að halda uppi kynningu og menningarlegu sambandi við Ráðstjórnarríkin undir forystu Kristinns. Hélt félagið úti tímariti og gaf meðal ananrs út tvær ferðabækur frá Sovétríkjunum, "Í austurvegi" eftir Halldór Kiljan Laxness og "Rauðu hættuna" eftir Þórberg Þórðarson. Félagið hætti störfum 1938.

Félagið MÍR, Menningartengsl Íslands og Ráðstjórnarríkjanna, voru stofnuð 1950 og var Kristinn aðalforgöngumaður um stofnun félagsins og var formaður 1968 - 1972.

Kristinn hafði all tíð náið samband við forystumenn kommúnistaflokka Sovétríkjanna og Austur-Þýskalands og dvaldi hann og Þóra kona hans langdvölum þar. Kristinn gaf einnig reglulega skýrslur til sendiherra Sovét á Íslandi um stjórnmál og menningarmál. Samkvæmt skjölum í Moskvu virðist hann ásamt Einari Olgeirssyni hafa einir tekið á móti því fé som veitt var þaðan til hreyfingar vinstri sósíalista og kommúnista á Íslandi. .

Miðstjórn Kommúnistaflokks Sovétríkjanna samþykkti í júlí 1971 að veita Kristni sérstakan lífeyri fyrir dygga þjónustu í nær fjörutíu ár.
Kristinn var einnig sæmdur hátíðarorðu Sovétríkjanna á  aldarafmæli Vladímírs I. Leníns 1969.

Kristinn var landskjörinn alþingismaður 1942–1946  fyrir Sameiningarflokk alþýðu — Sósíalistaflokkurinn og varaþingmaður nóvember–desember 1950 .

Kynferðisbrot
Árið 2021 stigu tvær konur fram og lýstu því hverning Kristinn hafi áreitt þær með grófum hætti þegar þær voru níu ára gamlar. ,

Ritstörf
 Íslenskar nútímabókmenntir 1918 til 1948. Mál og Menning (1949)
 Eyjan hvíta, Ritgerðasafn. Heimskringla (1951)
 Isländische Erzähler ritstjóri ásamt Bruno Kress. Aufbau-Verlag, (1963)
 Enginn er eyland Mál og Menning, (1971)
 Ný augu, Bókaútgáfan Þjóðsaga. (1973)

Tilvísanir

Íslenskir stjórnmálamenn
Þingmenn Sósíalistaflokks Íslands
Ritstjórar Þjóðviljans
Kommúnistaleiðtogar
Fyrrum Alþingismenn

Íslenskir sósíalistar
Stúdentar úr Menntaskólanum í Reykjavík
Íslensk menning

Kristinn E. Andrésson


Palaeognathae kuşlar sınıfının ana alt sınıflarından birisidir. Struthioniformes, Rheiformes, Tinamiformes, Casuariiformes ve Apterygiformes takımlarını bir araya getirir. Bu alt sınıf içinde yaşayan 60 tür ile 5 familya ve 14 cinsi kapsar. Deve kuşları haricindeki diğer tüm takımlar Notopalaeognathae kladı içinde sınıflandırılır. Deve kuşları ise kendi alt kladlarına sahiptir.

Neognathae alt sınıfından özellikle farklı damak yapılarıyla ayrılırlar. Deve kuşu gibi çoğu takımı uçma yeteneklerini kaybetmiş olup, tinamular da kuvvetli uçucu kuşlardan değildir. Diğer yandan uçmayan kuşların hepsi, Palaeognathae alt sınıfının üyeleri değildir. Mesela uçamayan penguenler Neognathae alt sınıfına dahil edilirler.

Günümüzde soyları tükenmiş olan Moa (Dinornithiformes), Lithornithiformes, Aepyornithiformes takımları da bu alt sınıfının üyeleridir. Yaşamış en büyük ve en ağır kuşlar bu takımların içinde bulunur.

Palaeognathae alt sınıfı kuşların sistematik pozisyonları konusunda belirsizlik vardır. Geleneksel görüş, bunların daha çok önceden diğer tüm kuş türlerinden ayrıldığı yönündedir. Yeni moleküler genetik araştırmalar, kazsılar (Anseriformes) ve tavuksular (Galliformes) ile beraber bir gruplandırmadan bahseder. Diğer taraftan başka çalışmalar, Palaeognathae ve Neognathae alt sınıflarının daha geç bir zamanda ayrıldığından yola çıkarak, ötücü kuşları (Passeriformes) diğer tüm kuşlardan, erken zaman ayrılması olarak görür.

Kladistik Sınıflandırma

Mitchell (2014), Yuri et. al (2013)

Ayrıca bakınız

 Koşucu kuş türleri listesi
 Kuşlar listesi

Kaynakça

Palaeognathae


Bekir Karlığa (1947, Besni),

1965'te Kahramanmaraş İmam-Hatip Okulu'nu bitirdi. 1972'de İstanbul Yüksek İslâm Enstitüsü'nden, 1977'de İÜ Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümü'nden mezun oldu. Fakültedeki görevine, Yüksek İslâm Enstitüsü döneminde 1977 yılında Felsefe ve Mantık asistanı olarak başladı. 1980 yılında İÜ Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümü'nde İslâm Kaynakları Işığında Pythagoras ve Pre-Sokratik Filozoflar adlı teziyle doktor oldu. Yüksek İslâm Enstitüsünün fakülteye dönüştürülmesinden sonra 1983'te yardımcı doçentliğe yükseltildi ve Kelâm-Felsefe Bölümü başkanlığına atandı. 1985-1986 yılları arasında bir yıl süre ile Paris'te bilimsel araştırmalar yaptı. 1987'de doçent, 1993'te profesör oldu. 2009'da Başbakan'ın danışmanı oldu. Türkiye Eşgüdüm Başkanı ve Bahçeşehir Üniversitesi Medeniyet Araştırmaları Merkezi Başkanıdır.

18 Nisan 2004 tarihinde Hürriyet Gazetesi'nde yer alan röportajında "Kuran'da ateistlerle ilgili ne gibi hükümler var?" şeklindeki soruya vermiş olduğu cevap çok tartışılmıştır. Burada Fethullah Gülen'in ateist ile teröristi aynı kefeye koyan ifadesinin yanlışlıkla söylenmiş olduğunu belirtiyordu.

Ödüller
 2013: Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü
 2016 Türkiye Yazarlar Birliği Üstün Hizmet Ödülü

Kaynakça

Eserleri
Hadislerle Kur'an-ı Kerîm Tefsîri İbn Kesîr (Bedrettin Çetiner ile birlikte), Çağrı Yayınları, 1991

1947 doğumlular
Türk ilahiyat akademisyenleri
Türk profesörler
İstanbul Yüksek İslâm Enstitüsünde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesinde öğrenim görenler
Besni doğumlular
Yaşayan insanlar
İstanbul Üniversitesi öğretim üyeleri

Bekir Karlığa


La hornblendita es una roca ígnea plutónica que se compone de hornblenda (una variedad de anfíbol). A diferencia de la anfibolita que contiene plagioclasa la hornblendita consta casi puramente de anfíbol.

Referencias

Enlaces externos

Rocas plutónicas
Rocas ultramáficas

Hornblendita


Embarque Imediato é um filme de comédia brasileiro de 2009, dirigido por Allan Fiterman e escrito por Aloísio de Abreu, Laura Malin e Marcelo Floriao. O filme é protagonizado por Marília Pêra, Jonathan Haagensen e José Wilker, e conta a história de uma comissária de bordo (Pêra) que se apaixona por um jovem (Haagensen), o qual tenta entrar imigrar clandestinamente para os Estados Unidos em busca de melhores condições de vida.

Embarque Imediato foi lançado nos cinemas do Brasil em 11 de dezembro de 2009 pela Europa Filmes. O filme não foi bem recepcionado pela crítica especializada, sendo considerado um projeto promissor, com desempenho positivo do elenco, mas com um desenvolvimento prejudicado, sobretudo pelo pelo roteiro dotado de piadas inadequadas. O filme não obteve sucesso comercial, tendo um público de cerca de 35 mil espectadores, gerando uma receita de R$ 304.073,23.

Sinopse
Justina (Marília Pêra) é uma comissária de bordo que já tentou muitas vezes construir uma vida fora do país, mas continua sonhando com uma vida melhor para si. No aeroporto, ela conhece o jovem Wagner (Jonathan Haagensen), que está tentando sair do Brasil, mas imigrando clandestinamente para os Estados Unidos. Justina sofre com Fulano (José Wilker), seu atual namorado, um agenciador de modelos plus size, pois ele não assume um compromisso sério com ela. Em meio as decepções de sua vida, a comissária de bordo acaba se apaixonando por Wagner, apesar da diferença de idade deles, e os planos de fuga dele são interrompidos. Só que, agora, Justina terá que disputar o interesse do jovem com Jô (Clara Choveaux), a namorada dele, e Amparo (Marta Nieto), uma aeromoça caliente.

Elenco

Produção
As filmagens do filme ocorreram ao longo de 2008 na cidade do Rio de Janeiro, com locações distribuídas pelo aeroporto Tom Jobim, e nos bairros cariocas da Lapa, Glória, Cinelândia e Gamboa. Esse é o primeiro longa-metragem dirigido por Allan Fiterman no Brasil. O diretor, nascido e criado em São Paulo, havia dirigido o filme Living the Dream, de 2006, nos Estados Unidos. Ele iniciou sua carreira em Los Angeles, onde atuou em diversos setores da indústria cinematográfica.

Lançamento
Embarque Imediato, antes de ser lançado nos cinemas, participou de diversos festivais de cinema nacionais e internacionais. Entre eles, esteve na seleção oficial do Cairo Film Festival, Monaco International Film Festival, Strasbourg Film Festival, St.Petersburg Florida Film Festival, Montreal Black Film Festival, Hollywood Brazilian Film Festival, Miami Brazilian Film Festival e Festival do Rio.

Recepção

Bilheteria
Segundo dados da Agência Nacional do Cinema, durante sua exibição comercial, o filme registrou um público de 35.629 espectadores, gerando uma receita de R$ 304.073,23.

Resposta da crítica

Embarque Imediato não obteve repercussão positiva por parte da crítica especializada. Marcelo Forlani, escrevendo para o website Omelete, definiu o filme como uma "comédia sem graça que justifica o preconceito com o cinema nacional", ele ainda escreve que "[...] O mau gosto que aparece no pôster é escancarado no nojento barulho de mulheres gordas se esfregando na Agência Botero, na vergonha-alheia da Marília Pêra fazendo exercícios como se fosse o Mr. Bean e no desnecessário beijo entre a tarimbada atriz e o jovem Jonathan, quando nada da trama apontava para um envolvimento entre os dois. Aliás, o roteiro é mais furado do que panetone sem frutas secas, não explicando quem é a amiga de Wagner que mora em Nova York (seria namorada, irmã?), ou se Wagner é mesmo o pai do menino que mora na sua antiga casa ou apenas um irmão mais novo."

Ricardo Calil, para o jornal Folha de S.Paulo, descreve o filme como um produto promissor, mas que se perde durante o desenvolvimento da trama, dizendo que "[...] Infelizmente, o fôlego daquela cena inicial se perde ao longo da projeção, e o filme começa a girar em falso com diálogos que namoram clichês de autoajuda ("a vida não leva a lugar nenhum, a gente escolhe para onde a vida vai"), personagens que nunca deixam de ser caricaturas (mesmo o da sempre talentosa Marília Pêra) e momentos de humor que beiram a grosseria (em particular os de José Wilker, no papel de antigo amante de Justina e agenciador de modelos gordas). Nessas cenas, "Embarque Imediato" vira uma comédia televisiva -não por questões estéticas, mas pelo tom chuleiro das piadas."

Jader Santana, para o website Cinema com Rapadura, escreveu: "Descrever Embarque Imediato como o maior pecado da cinematografia brasileira é exagero. É menos odioso considerá-lo como o resultado da ambição de um diretor principiante por fazer algo grandioso demais para seus padrões de estreia. Afinal, estrear com um épico, como fez o americano Orson Welles, com seu Cidadão Kane, em 1941, não é tão fácil como parece ser. Ao diretor, mais prudência em sua próxima empreitada."

Geo Euzébio, em sua crítica ao website Cine Players, escreveu: "Chega o momento em que você precisará escolher algo pra se agarrar durante o filme, algo que faça a sessão valer a pena. Se assim for, sugiro que você perceba a atuação de Marília Pêra. O fato de que sua personagem seja uma cantora frustrada libera a atriz para cantar, dançar e se fantasiar no dia-a-dia, usando peruca e lentes no trabalho, e se travestindo de Gilda quando está sozinha em casa. E é assim que a experiência de uma atriz transparece. Com seus anos de teatro e um ar sempre engraçado no rosto, ela e José Wilker (outro ator experiente no ramo do humor) salvam o filme. Haagensen, muito bonito, não vacila diante da experiência dos dois, mas ainda engatinha na comédia. Vale falar também de Sandra Pêra, irmã de Marília, que interpreta a também irmã de Betina. Algumas das melhores tiradas do filme são dela, bem como o ritmo e a naturalidade na dupla formada pelas irmãs dão gás à ação."

Ligações externas

 Embarque Imediato no Bang Filmes.

Filmes do Brasil de 2009
Filmes de comédia do Brasil
Filmes distribuídos pela Europa Filmes
Filmes em língua portuguesa
Filmes gravados na cidade do Rio de Janeiro

Embarque Imediato


Dilolo Gölü (Portekizce: Lago Dilolo) Angola'da Moxico ilinin sınırları içinde yer alan, Angola'nın en büyük gölüdür. 1445 metre yükseklikte yer alan gölün uzunluğu 8 ile 13 kilometre, genişliği ise 4 ile 5 kilometre arasında değişir. Göl 1854 yılında keşfedilmiştir. Bölgede balıkçılık açısından oldukça önemli bir kaynaktır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Angola'daki göller

Dilolo Gölü


B8 Bergkristall fue el nombre en clave de una operación del más alto secreto que las   SS organizaron en St. Georgen an der Gusen (a pocos kilómetros al este de Linz, Austria) con el fin de construir fábricas subterráneas invulnerables a los bombardeos aliados y producir en masa el caza a reacción Messerschmitt Me 262. La operación se llevó a cabo gracias a la colaboración entre el  Ministerio del Aire del Reich, el Jägerstab,  Messerschmitt GmbH Regensburg y Deutsche Erd- und Steinwerke GmbH (DEST). En solo 13 meses los prisioneros del  Gusen II construyeron una de las instalaciones de producción industrial mayores y más modernas de la Alemania nazi.

Historia e inicios
La mayor parte de los detalles de la producción del fuselaje del Me 262 no se ha llegado a divulgar durante décadas debido a que toda la operación estaba bajo el nombre de Bezeichnung Betriebsabteilung III   (Ba III, División Operativa III) y como proyecto de DEST registrado solamente como subcontratista "insignificante" de las filiales de Messerschmitt de Augsburgo y Ratisbona.

"B8 Bergkristall" tenía unos 45 000 metros cuadrados y en ella trabajaban a tiempo completo unos 10 000 prisioneros del Campo de Concentración de Gusen II. La planta estaba dirigida por el Jägerstab y el  Oberbayerische Forschungsanstalt Oberammergau y hasta el fin de la guerra produjo cerca de 987 fuselajes completamente equipados del caza a reacción
Messerschmitt Me 262. Si el proyecto hubiera llegado a desarrollarse en toda su extensión estaba previsto producir unas 1250 unidades de este avión cada mes en estas instalaciones subterráneas.

Para asegurarse de resolver los problemas que fueran surgiendo y pudieran afectar a la producción en masa el 19 de marzo de 1945 se creó el llamado ''Linzer Kurier'' (''el mensajero de Linz'') para mantener un contacto diario con los ingenieros de Oberammergau.

Según los planes de  Himmler todos los prisioneros de KL Gusen I y II, junto con los de  KZ Mauthausen debían volar junto con las instalaciones subterráneas de ''B8 Bergkristall'' y ''Kellerbau''. El 2 de mayo de 1945 el plan llega a oídos del delegado del CICR Louis Häftlinge a través del SS-Obersturmführer Guido Reimer, responsable del contraespionaje y las medidas contra el sabotaje del campo, quien gracias a una hábil intervención logra evitar la voladura de los túneles y por tanto el asesinato de los prisioneros. La producción se detuvo el 3 de mayo de 1945. Las instalaciones estuvieron bajo el control de los analistas  americanos hasta julio de 1945, momento en el que el complejo pasó a manos de la Unión Soviética.

Una vez que la mayoría de la maquinaria y los equipos fueron enviados hacia el este durante el otoño de 1947 una compañía penitenciaria del  Ejército Rojo intentó volar esta enorme red de túneles haciendo estallar bombas y proyectiles.

Gran parte de los túneles de B8 Bergkristall discurren todavía muy cerca del centro de St. Georgen an der Gusen. La gestión de los mismos recae en la  Compañía Federal de Bienes Inmuebles Viena, que ha catalogado la instalación como ''Luftschutzstollen OÖ 020" (Refugio antiaéreo Alta Austria 020).

Personal clave

 Betriebsführer  (Director):  Flieger-Generalstabsingenieur Lucht (Messerschmitt GmbH Regensburg)
 Stellvertretender Betriebsführer (Subdirector de la fábrica): Alfred Grau (DEST Werkgruppenleitung St. Georgen)
 Beauftragter des Betriebsführers (Oficial operativo del director): Friedrich Kessler
 SS-Führungsstab (Oficial al mando de las SS): SS-Hauptsturmführer Werner Eckermann
 Uso de prisioneros para el trabajo
 Bergkristall-Bau (Construcciones en Bergkristall): Johannes Grimm
 Bergkristall-Fertigung (Producción en Bergkristall): Paul Wolfram

Véase también

 Campo de concentración de Gusen
  DEST

Publicaciones
Rudolf A. Haunschmied, Jan-Ruth Mills, Siegi Witzany-Durda: St. Georgen-Gusen-Mauthausen - Concentration Camp Mauthausen Reconsidered. BoD, Norderstedt 2008, ISBN 978-3-8334-7440-8

Enlaces externos
 B8 Bergkristall en gusen.org En inglés.
 El uso de esclavos en B8 Bergkristall en www.gusen-memorial.at En alemán e inglés.
 Niemals vergessen? NS-Lager wieder vergessen Die Presse, 28 de enero de 2011. En alemán.
 B8 Bergkristall en Youtube (2012)

Waffen-SS
Economía de la Alemania nazi

B8 Bergkristall


Saïd-Hassan Saïd-Magomedovitch Aboumouslimov, né le  en RSS kazakhe (URSS), est un historien, écrivain, publiciste et homme politique tchétchène, vice-président de la république tchétchène d'Itchkérie entre 1996 et 1997.

Biographie

Origines
Saïd-Hassan Aboumouslimov est né le  au sein d'une famille tchétchène appartenant au taïp .

Comme la plupart des personnalités du mouvement indépendantiste tchétchène nées pendant l'épisode de la déportation, il voit le jour au Kazakhstan alors appelé RSS kazakhe.

Formation
Saïd-Hassan Aboumouslimov étudie à l'université d'État de Moscou, d'abord à la  de 1974 à 1981, puis à  de 1982 à 1985. En 1990, il y soutient sa thèse de doctorat sur .

Ayant appris l'allemand lors de son cursus universitaire, Saïd-Hassan Aboumouslimov parle couramment cette langue en plus du russe et de son tchétchène natal.

Carrière

Carrière professionnelle
De 1990 à 1994, il enseigne l'histoire à l'université d'État de Tchétchénie.

Carrière politique

Sous le régime soviétique
En 1974, Saïd-Hassan Aboumouslimov et  cofondent l'organisation indépendantiste tchétchène Obchina.

Au début des années 1980, Saïd-Hassan Aboumouslimov participe au samizdat. Il contribue notamment à diffuser les écrits d' et de Soljenitsyne (L'Archipel du Goulag) sur le territoire de la RSSA de Tchétchénie-Ingouchie.

En , il participe à la fondation de l'association publique Bart présidée par Zelimkhan Iandarbiev. L'association sert de base au Parti démocratique vaïnakh que Saïd-Hassan Aboumouslimov rejoint à sa création le .

Sous l'indépendance
Membre du premier , Saïd-Hassan Aboumouslimov participe à la rédaction de la Constitution de la république tchétchène ainsi qu'à la séance qui voit son adoption le .

À cette époque, Saïd-Hassan Aboumouslimov souhaite à terme l'indépendance de l'intégralité du Caucase du Nord sous la forme d'une confédération.

Après l'assassinat du leader indépendantiste Djokhar Doudaïev par l'armée de l'air russe le , son vice-président Zelimkhan Iandarbiev lui succède à la tête de la république tchétchène d'Itchkérie et Saïd-Hassan Aboumouslimov devient son vice-président.

Le , Saïd-Hassan Aboumouslimov signe les accords de Khassaviourt qui mettent fin à la première guerre de Tchétchénie.

Le , il est candidat à la vice-présidence de la république tchétchène d'Itchkérie (poste qu'il occupe seulement par intérim) sur le même ticket que Zelimkhan Iandarbiev (candidat à la présidence). Le duo ne remporte qu'un dixième des suffrages exprimés et termine troisième du .

De 1997 à 1999, Saïd-Hassan Aboumouslimov est chargé des négociations entre la république tchétchène d'Itchkérie et la fédération de Russie au sujet du règlement politique et juridique des relations entre les deux entités.

En exil
Après le déclenchement de la seconde guerre de Tchétchénie, Saïd-Hassan Aboumouslimov devient commissaire de la république tchétchène d'Itchkérie habilité à enquêter sur , un poste qu'il occupe jusqu'en . Par ailleurs, le président Aslan Maskhadov en fait son représentant personnel auprès de l'OSCE mais il n'est pas autorisé à participer au  qui se déroule les  et  à Istanbul.

Depuis, Saïd-Hassan Aboumouslimov vit en exil, d'abord en Turquie, puis en Azerbaïdjan et enfin en Allemagne, où il tient un bureau destiné à organiser les activités de la résistance tchétchène à l'étranger.

Attaché à la république tchétchène d'Itchkérie et à ses institutions, Saïd-Hassan Aboumouslimov continue de prôner sa pleine restauration et s'oppose à sa transformation en émirat du Caucase, décrétée par son président Dokou Oumarov le .

Références

Écrivain tchétchène
Étudiant de l'université d'État de Moscou
Professeur à l'université d'État de Tchétchénie
Personnalité des guerres de Tchétchénie
Naissance en février 1953
Naissance en RSS kazakhe

Saïd-Hassan Aboumouslimov


Line Ellertsen (født 4. juni 1998 i Stavanger, Norge) er en kvindelig norsk håndboldspiller, der spiller for Storhamar HE i Eliteserien. Hun har tidligere spillet for Næsbø IL, Glassverket IF, Sola HK og seneste danske Aarhus United i tre sæsoner inden hun vendte hjem til den norske liga.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Norge
Håndboldspillere fra Glassverket IF
Håndboldspillere fra Aarhus United
Håndboldspillere fra Storhamar HE
Håndboldspillere fra Sola HK

Line Ellertsen


An Bromelia trianae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez. An Bromelia trianae in nahilalakip ha genus nga Bromelia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Bromelia

Bromelia trianae


Strange Beautiful Music, Amerikalı gitar ustası ve besteci Joe Satriani'nin sekizinci özgün stüdyo albümüdür.

Parçalar

Notlar

Dış bağlantılar

Strange Beautiful Music
Strange Beautiful Music
Strange Beautiful Music

Strange Beautiful Music


George-Cătălin Stângă (n. ) este un senator român, ales în 2016.

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Senat)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Politicieni români în viață
Senatori români 2016-2020
Membri ai Partidului Național Liberal
Deputați români 2020-2024

George-Cătălin Stângă


The Eastern College Athletic Conference (ECAC) is a college athletic conference comprising schools that compete in 15 sports (13 men's and 13 women's). It has 220 member institutions in NCAA Divisions I, II, and III, ranging in location from Maine to South Carolina and west to Missouri. Most or all members belong to at least one other athletic conference.

The ECAC was founded as the Central Office for Eastern Intercollegiate Athletics in 1938, largely through the efforts of James Lynah of Cornell University. In 1983, the Eastern Association of Intercollegiate Athletics for Women (EAIAW) was consolidated into the ECAC. Most member schools are in other conferences as well, but through the ECAC they are able to participate in sports that their main conferences do not offer. Its headquarters are located in Danbury, Connecticut. The ECAC also now offers esports competitions to its member schools.

Membership

Division I
As of fall 2023, there are 78 Division I members.

Division II
As of fall 2023, there are 7 Division II members.

Division III
As of spring 2018, there are 79 Division III members.

Affiliates
The ECAC has several affiliated single-sport leagues:
Eastern Association of Rowing Colleges
Eastern Association of Women's Rowing Colleges
ECAC Equestrian
Eastern Intercollegiate Gymnastics League
Intercollegiate Rowing Association
Intercollegiate Association of Amateur Athletes in America
ECAC Lacrosse League (defunct)
ECAC Division II Lacrosse League (defunct)
ECAC Hockey (independent since 2004)

Sports

ECAC men's basketball tournaments

At various times, the ECAC has organized regional college basketball championship tournaments at the end of the regular season for teams playing at the NCAA Division I, Division II, and Division III levels. It held the Division I tournaments from 1975 to 1982 to provide independent colleges and universities in the northeastern United States with a means of participating in end-of-season tournaments that resulted in the winning team receiving an automatic bid to the NCAA Division I men's basketball tournament, similar to the end-of-season tournaments held by conventional athletic conferences. The Division I ECAC tournaments were discontinued after all participating schools joined conferences of their own during the late 1970s and early 1980s.

The ECAC also held combined Division II/III regional end-of- season tournaments from 1973 to 1980 and a single Division II-only tournament after the regular season from 1988 to 2006 and in 2007, 2008, and 2014. Since 1981, it has organized regional Division III-only men's basketball tournaments annually at the end of each regular season.

ECAC Division III football bowls
In football, the ECAC organizes six NCAA Division III bowl games each year, three in its North region and three in its South region. The conference selects six ECAC member teams from the North region and six teams from the South region to participate in the bowls and seeds them one through six in each region, with the top three seeds in each region serving as the host institutions for the games.
North Region:
ECAC Northwest Bowl
ECAC North Atlantic Bowl
ECAC Northeast Bowl
South Region:
ECAC Southwest Bowl
ECAC South Atlantic Bowl
ECAC Southeast Bowl

Awards
See footnotes
Div. I FBS Football Major Awards
Div. I FCS Football Major Awards
Div II Football Major Awards
Div. III Football Major Awards
Robbins Scholar-Athletes
Award of Merit (for student-athletes)
Award of Valor (for student-athletes)
ECAC Rowing Trophy

See also
 ECAC Hockey, a Division I ice hockey conference previously affiliated with the ECAC
 Mountain Pacific Sports Federation, a similar Division I conference in the western U.S.

References

External links

Sports leagues established in 1938
1938 establishments in the United States

Eastern College Athletic Conference


He Luli (; * Juni 1934 in Jinan, Shandong, China; † 19. März 2022) war eine chinesische Medizinerin und Politikerin des Revolutionären Komitees der Kuomintang, einer von acht Blockparteien außerhalb der Kommunistischen Partei Chinas, und ab 1998 unter anderem Vizevorsitzende des Ständigen Ausschusses des Nationalen Volkskongresses.

Leben
Nach dem Schulbesuch studierte He Medizin am Beijing Medical College und war nach Beendigung dieses Studiums 1957 als Ärztin am Kinderkrankenhaus von Peking tätig.

1984 begann sie sich auch politisch zu engagieren und war zunächst stellvertretende Leiterin der Volksregierung von Xicheng, einem Stadtteil Pekings, ehe sie zwischen 1988 und 1993 Vize-Bürgermeisterin von Peking war. Zugleich war sie zwischen 1988 und 1998 Mitglied des Ständigen Ausschusses des Nationalausschusses der Politischen Konsultativkonferenz des chinesischen Volkes sowie von 1988 bis 1996 Vizevorsitzende des Zentralkomitees (ZK) des Revolutionären Komitees der Kuomintang.

Neben ihrem politischen Engagement arbeitete He Luli von 1988 bis 1996 auch als Ärztin am Krankenhaus Nr. 2 von Peking und wurde 1988 auch Vizevorsitzende des Stadtkomitees des Revolutionären Komitees der Kuomintang von Peking, ehe sie zwischen 1992 und 1997 Vorsitzende dieses Stadtkomitees war. Darüber hinaus wurde sie 1993 Vizepräsidentin des Exekutivkomitees der All-China Women's Federation, des Dachverbandes der chinesischen Frauenorganisationen. 1994 wurde ihr der Rotbannerorden verliehen.

1996 wurde He Luli schließlich Vorsitzende des ZK des Revolutionären Komitees der Kuomintang und damit bis 2007 Vorsitzender dieser Partei. Daneben wurde sie 1996 auch Vizevorsitzende des Nationalausschusses der Politischen Konsultativkonferenz des chinesischen Volkes und behielt diese Funktion bis 1998. In diesen Funktionen war sie 1997 zudem Mitglied des Komitees zur Übernahme von Hongkong als Sonderverwaltungszone (Special Administrative Region).

Ab 1998 war He Luli Vizevorsitzende des Ständigen Ausschusses des Nationalen Volkskongresses.

Darüber hinaus wurde sie 1999 Präsidentin der Zentralen Sozialistischen Akademie, Ehren-Vizepräsidentin der Rotkreuzgesellschaft von China sowie Mitglied des Komitees zur Vorbereitung der Übernahme von Macau als Sonderverwaltungszone. Ab 2000 war sie außerdem Präsidentin der China Population Welfare Foundation.

Weblinks
 Eintrag (chinavitae.com)
 Eintrag (china.org)
 Eintrag (chinatoday.com)
 Eintrag (womenofchina.cn)

Einzelnachweise

Mediziner (20. Jahrhundert)
Politiker (20. Jahrhundert)
Pädiater
Politiker (Volksrepublik China)
Parteimitglied (China)
Chinese
Geboren 1934
Gestorben 2022
Frau

He Luli


Roman Polanski (18 Ağustos 1933), Yahudi asıllı Polonyalı film yönetmeni, yapımcı, senarist ve eski aktördür.

Yaşamı
Polanski, 1933'te Polonya'dan göçmüş Yahudi bir baba ve Polonyalı bir annenin oğlu olarak Paris'te dünyaya geldi. Üç yaşında ailesi ile birlikte Kraków'a taşındı. 1940'ta şehrin Almanlar tarafından işgal edilmesinin ardından ailesi bir toplama kampına gönderildi.

Naziler tarafından götürülmesinden hemen önce babasının sayesinde kaçmayı başaran Polanski, iyiliksever Katolik ailelerin yardımı sayesinde hayatta kalmayı başarır. Annesi Auschwitz'de ölür. Kamptan sağ olarak kurtulmayı başaran babası, oğluyla birlikte Krakov'a döner. Babasının tekrar evlenmesi üzerine, artık bir yetişkin olan Polanski evden ayrılır. Babası, Polanski'yi bir teknik okula gönderir. 1950'de bir sinema okuluna devam etmek üzere okulu terk eder. Aynı zamanda, Kraków tiyatrosunda oyuncu olarak işe başlar. İlk sahneye çıkışı, 1954'te Andrezj Wajda'nın "Pokolenie / Bir Kuşak"ı ile olur.

1954'te Lodz'un ünlü Devlet Film Okulu'nda yönetmenlik bölümüne girer, üç yıl sonra öğrencilik döneminin ilk filmi olan "Rozbijemy Zabawe/ Break Up The Party" yi çeker.

İlk tanınan filmi 1962'de çektiği " Knife in The Water - Suda Bıçak" olur. Bu filmde senaryo üzerinde kendisi çalışmıştır. Sonraki iki filmini çekmek üzere Birleşik Krallık'a giden yönetmenin burada yaptığı ilk film olan " Repulsion - Tiksinti", parlak bir başarı elde edemez. Filmin, yönetmenin en çok sevdiği filmi olduğu söylenir. Polanski'nin Hollywood'a ayak basışı, 1968'de çektiği korku filmi "Rosemary's Baby- Rosemary'nin Bebeği " ile olur. Önceki eserlerinde olduğu gibi bu filmde de yönetmen, uğursuzluklara işaret eden bir dehşet havası yaratır.

Bir sonraki filmi Macbeth, bir Shakespeare uyarlamasıdır. İkinci karısı Sharon Tate'in Manson Ailesi tarafından canicesine öldürülmesinin hemen ardından çekilmesi, yönetmenin hissettiği acı ve şiddetin filme yansımasına sebep olmuştur.

Bu filmin ardından kılık değiştiren yönetmen, İtalya'ya gidip bir seks komedisi çeker. Ardından, en iyi filmlerinden biri sayılan "Chinatown"u çekmek üzere tekrar Hollywood'a döner (1974). Film, Polanski'ye bir Oskar, bir de İngiliz Akademi Ödülü getirir. 1976 yılında çektiği heyecan verici ve gerçeküstü "The Tenant- Kiracı" ile başarıları devam eder. Uğursuz, paranoyak bir delilik, suistimal ve intikam hikâyesini anlatan filmin Polanski'nin Paris'e geldiği ilk yıllarda yaşadığı mahallede çekildiği söylenir. Bu film aynı zamanda "apartman üçlemesinin" Repulsion ve Rosemary'nin Bebeği'nden sonraki üçüncü ve son filmi olma özelliğini taşımaktadır.

Tutuklama kararı
Polanski 1977 yılında o zaman 13 yaşında olan Samantha Geimer isimli bir kıza hukuken tecavüzden (ki bu olayın Jack Nicholson'un evinde vuku bulduğu rivayet edilir) suçlu bulunur. Bu olayın ardından ABD'deki tutuklama kararı nedeniyle Paris'e yerleşir ve Fransız vatandaşlığına geçer. Fransız otoriteler yönetmeni iade etmezler. 1979 yılına kadar da film yapmaz. Thomas Hardy'nin bir romanından uyarlanan üç saat uzunluğundaki "Tess" (17 yaşındaki Nastassja Kinski filmde rol alacaktır.), Fransa'da o zamana kadar çekilen en pahalı film olur. Polanski, bunun karşılığını bir Oskar ödülü ve Cesar'da en iyi yönetmen ödülüyle alacaktır.

Bir sonraki filmi olan "Pirates-Korsanlar" (1986) ise tam bir hayal kırıklığı yaratır. 1987'de çektiği ve Harrison Ford'un rol aldığı gerilim filmi "Frantic" de ne eleştirmenlerden, ne de işin ticari kısmıyla ilgilenenlerden olumlu puan alabilmiştir. 1992'de " Bitter Moon - Acı Ay" u çeker ama beğenilmez. Polanski eleştirmenlerin övgüsünü ancak 1994'te çektiği " Death and the Maiden" ile kazanabildi. Ariel Dorfman'ın oyunundan uyarlanan filmde Ben Kingsley ve Sigourney Weaver başrol oyunculuğu yaptılar. İki yıl sonra deneysel bir çalışma olan "Gli Angeli"ye imza atan yönetmen, 1999'da "The Ninth Gate (Dokuzuncu Kapı)" ile esrarlı gerilim filmlerine dönüş yaptı.

Yönetmen, 2002 yılında, kendi yaşam-öyküsünün aynası niteliğindeki Piyanisti çekti. II. Dünya Savaşı sırasında, Varşova'nın varoş sokaklarında yaşam savaşı veren bir adamın hikâyesini konu alan film, 55. Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye Ödülü'ne layık görüldü.

2005 yılında ise Charles Dickens'in Oliver Twist romanını filme çekmiştir. Hikâye, 19. yüzyılda, yetim bir çocuğun, Londra sokaklarında yaşamak zorunda kaldığı sefilliği anlatır.

Filmleri

Yönetmen olarak
 Zaczarowany rower (Magical Bicycle) (1955)
 Morderstwo (A Murderer) (1957)
 Uśmiech zębiczny (A Toothful Smile) (1957)
 Rozbijemy zabawę (Break Up the Dance) (1957])
 Dwaj ludzie z szafą (Two Men and a Wardrobe) (1958)
 Lampa (The Lamp) (1959)
 Gdy spadają anioły (When Angels Fall) (1959)
 Le Gros et le maigre (The Fat and the Lean) (1960)
 Ssaki (Mammals) (1961)
 Noz w wodzie(Knife in the Water) (1962)
 Les plus belles escroqueries du monde (The Beautiful Swindlers, "La rivière de diamants) (1964)
Tiksinti (1965)
 Cul-de-sac (1966)
Korkusuz Vampir Avcıları (1967)
 Rosemary'nin Bebeği (1968)
 Macbeth (1971)
 What? (Diary of Forbidden Dreams) (1973)
 Chinatown (1974)
 Le Locataire (The Tenant) (1976)
 Tess (1979)
 Pirates (1986)
 Frantic (1988)
 Bitter Moon (1992)
 Death and the Maiden (1994)
 Dokuzuncu Kapı (1999)
 The Pianist (2002)
 Oliver Twist (2005)
 To Each His Cinema (2007)
 Pompeii (2008)
 The Ghost Writer (2010)
 Acımasız Tanrı (2011)
 A Therapy (kısa film) (2012)
 La Vénus à la fourrure (Venus in Fur) 2013

 Oyuncu olarak
 Trzy opowieści (Three Stories) - Genek 'The Little' rolünde (1953)
 Zaczarowany rower (Magical Bicycle) - Adas (1955)
 Rower (Bicycle) - Bisiklet satın almak isteyen genç çocuk (1955)
 Pokolenie (A Generation) - Mundek (1955)
 Nikodem Dyzma - Oteldeki Genç (1956)
 Wraki (The Wrecks) (1957)
 Koniec nocy (End of the Night) - Little One (1957)
 Dwaj ludzie z szafa (Two Men and a Wardrobe) Bad boy (1958)
 Zadzwońcie do mojej żony ? (Call My Wife) Dansçı (1958)
 Gdy spadają anioły (When Angels Fall Down) - Yaşlı Kadın (1959)
 Lotna - Müzisyen (1959)
 Zezowate szczęście (Bad Luck) - Jola's Tutor (1960)
 Do widzenia, do jutra (Good Bye, Till Tomorrow) - Romek (1960)
 Niewinni czarodzieje - (Innocent Sorcerers) -Dudzio (1960)
 Ostrożnie, Yeti! (Beware of Yeti!) (1961)
 Gros et le maigre, Le (The Fat and the Lean) - The Lean (1961)
 Samson (1961)
 Knife in the Water (Nóż w wodzie) - Delikanlı-Seslendirme (1962)
 Repulsion - Kaşıkla Oynayan (1965)
 The Fearless Vampire Killers - Alfred, Abronsius'un Asistanı (1967)
 The Magic Christian - Yalnız başına içki içen adam (1969)
 What? - Mosquito (1972)
 Blood for Dracula (Andy Warhol) - Tavernadaki adam (1976)
 Chinatown Bıçaklı Adam (1974)
 Locataire, Le (The Tenant) - Trelkovsky (1976)
 Chassé-croisé (1982)
 En attendant Godot (TV) - Lucky (1989)
 Back in the U.S.S.R. - Kurilov (1992)
 Pura formalità , Una (A Pure Formality) - Inspector (1994)
 Grosse fatigue (Dead Tired) - Roman Polanski (1994)
 Hommage à Alfred (Tribute to Alfred Lepetit) (2000)
 The Revenge (Zemsta) - Papkin (2002)
 Rush Hour 3 - Detective Revi (2007)
 Caos calmo (Quiet Chaos) - Steiner (2008)

Ödüller ve adaylıklar

Kaynakça

Dış bağlantılar
Polanski, IMDB
 Roman Polański, culture.pl

1933 doğumlular
20. yüzyılda Fransız erkek oyuncular
21. yüzyılda Fransız erkek oyuncular
20. yüzyılda Polonyalı erkek oyuncular
21. yüzyılda Polonyalı erkek oyuncular
21. yüzyıl Fransız yazarları
Académie des Beaux-Arts üyeleri
Polonyalı film yönetmenleri
Yahudi asıllı Polonyalılar
En İyi Yönetmen Akademi Ödülü sahipleri
Gümüş Ayı Ödülü sahibi film yönetmenleri
Yaşayan insanlar
En İyi Yönetmen Altın Küre Ödülü sahipleri
En İyi Yönetmen César Ödülü sahipleri
En İyi Yönetmen Lumières Ödülü sahipleri
En İyi Yönetmen Los Angeles Sinema Eleştirmenleri Derneği Ödülü sahipleri
20. yüzyıl Fransız yazarları
David di Donatello Ödülü sahipleri
Fransa Yahudileri
Fransız film yönetmenleri
Fransız film yapımcıları
Polonya Yahudisi asıllı Fransızlar
Rus asıllı Fransızlar
Fransız senaristler
Amerika Birleşik Devletleri tarafından aranan kaçaklar
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Polonyalı göçmenler
Fransa'daki Polonyalı gurbetçiler
Polonyalı senaristler
Polonyalı tiyatro yönetmenleri
BAFTA En İyi Yönetmen Ödülü sahipleri
Fransız tecavüzcüler
Paris doğumlu erkek oyuncular
Polonyalı antikomünistler
Fransa'daki Polonyalı göçmenler
Polonyalı film yapımcıları
Polonyalı hicivciler
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Fransız göçmenler
Boston Film Eleştirmenleri Derneği En İyi Yönetmen Ödülü sahipleri
Boston Film Eleştirmenleri Derneği Ödülü sahipleri
20. yüzyıl Polonya Yahudileri
20. yüzyıl ateistleri
İngilizce film yönetmenleri
Paris doğumlu film yönetmenleri
Fransız antikomünistler
Fransız ateistler
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Fransız gurbetçiler
Fransız erkek sinema oyuncuları
Fransız hicivciler
Fransız tiyatro yönetmenleri
Kaçaklar
Korku filmi yönetmenleri
Yahudi ateistler
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Polonyalı gurbetçiler
Polonyalı erkek sinema oyuncuları
César Ödülü sahipleri
Yaşam Boyu Başarı Altın Aslan Ödülü sahipleri

Roman Polanski


معالج POWER 6 هو أحد معالجات الحاسوب من إنتاج شركة آي بي إم واسمه يعني Performance Optimized With Enhanced RISC وبالتالي يعتمد على بنيان RISC أي التعليمات القليلة وملف السجلات ذو الحجم الكبير مما يجعلنا نتوقع منه أداءً ممتازاً،ناهيك عم كونه يستخدم في أنظمة متطورة جداً من قبيل سلسلة p575 التي تنتجها IBM وتحتوي عقدها على رقاقات POWER6 كمحرك حسابي
أساسي.

ميزاته

 متوفر بالترددات التالية : 4.7 GHz, 4.2 GHz, 4.0 GHz, 3.8 GHz، 3.5 GHz, 5.0 GHz
 790 m ترانزستور
 تقنية التصنيع 65 نانو متر، ويستخدم نظام 64 بت
 2 superscalar smt cores
 8 mb للمستوى الثاني من الذاكرة الخابية
 32 mb للمستوى الثالث من الذاكرة الخابية
 يوجد اثنان من المتحكمات بالذاكرة
 البنية tow – tier smp (symmetric multiprocessor)
 349 mm^2 die

من حيث نوع التوازري فيه فهو يعد من النمط Single Instruction Multiple Data وهو ما اختصاره SIMD وذلك حسب تصنيفات Flynn

الفروق بينه وبين سلفه

تمت العديد من التطويرات على الإصدار السابق POWER5+حيث يوجد هنا تغييرات عديدة، فبدلا من 1.875 MB للمستوى L2 من الذاكرة الخابية، فكل نواة لها 4 MB 8 set associative L2 من الذاكرة الخابية والتي تعمل عند نصف تردد النواة.
بالإضافة، يوجد اثنتان من المتحكمات memory controller التي بواسطتها تقوم رقاقات ال buffer بالاتصال بالذاكرة، بالاعتماد على رقاقة ال buffer وعرض البيانات (كلاهما متحولات)، يمكن ان تصل سرعة القراءة إلى 52.2 GB/s وسرعة الكتابة إلى 25.6 GB/s.
إن المستوى الثالث من الذاكرة L3 Cache الخابية تكون سعته بين 36 – 32 Mb
وهو من النوع victim cache 16-way set-associative يعمل بربع تردد الساعة الكلي

إن تردد الساعة قد ارتفع من 1.9 GHz في معالجات POWER5+ إلى 4.7 GHz في معالجات POWER6 (الإصدار المبرد بالماء).
وقد بقيت نسبة استهلاك الطاقة نفسها، ولكن تم اعتماد تقنية بحجم 65 nm بدلا من 90 nm في التصنيع
المستوى الأول من الذاكرة الخابية L1 تمت مضاعفته بالمقارنة مع الإصدار السابق أيضا وأصبح 64 kb مثل مستوى التعليمات L1، وكلاهما 4-way set-associative

استحداثات متعلقة بالحواسيب في 2007
معالجات آي بي إم

باور 6


Huya Live, conhecido globalmente como Nimo TV, é um serviço chinês de streaming de vídeo ao vivo. O site é um dos maiores do gênero na China. Semelhante a outros serviços de streaming como o Loco, o site se concentra principalmente na transmissão ao vivo de videogames e inclui transmissões oficiais de competições de esports. Além disso, Huya também tem transmissões ao vivo para uma variedade de outros gêneros, incluindo culinária, esportes tradicionais e transmissões da "vida real."

História
Em 24 de novembro de 2014, foi anunciado que o serviço de streaming de vídeo da YY.com começaria a operar de forma independente como Huya Live.

Em 4 de janeiro de 2018, a Riot Games concedeu à Huya Live direitos exclusivos para transmitir a LCK, a liga profissional de esports da Coreia do Sul para League of Legends, na China. O mesmo foi feito para LCS e LEC em 20 de janeiro de 2020, as ligas equivalentes na América do Norte e Europa, respectivamente.

Huya tinha 150 milhões de usuários ativos mensais no início de 2019.

Em abril de 2020, a Tencent tornou-se o maior acionista da Huya, tendo aumentado seu poder de voto para 50,1%, o que reduziu a participação votante da JOYY de 55,5% para 43%.

O aplicativo móvel de Huya foi banido na Índia (junto com outros aplicativos chineses) em 2 de setembro de 2020 pelo governo. A mudança ocorreu em meio à escaramuça China-Índia de 2020.

Veja também

 DouYu

Referências

Empresas listadas na NASDAQ
Serviços de vídeo sob demanda
Compartilhamento de vídeos
Serviços de streaming de jogos eletrônicos
Marcas da China
Fundações na China em 2014
!Artigos com texto em chinês simplificado

Huya Live