Vampir, günbatımı ile şafak arasında dirilerek mezarından çıktığına, insanlara saldırıp kanlarını emdiğine inanılan mitolojik bir varlıktır.

Tarihçe
Vampir kültürü Babil'den kalan örneklere dayanır ve yüzyıllar boyunca değişimini inceleyen kapsamlı folklorik tarihsel araştırmalara konu teşkil eder. Kan emme ve öldükten sonra dirilme efsaneleri Orta Çağ'da yayıldı. 1200'lerde İngiltere'de Galli bir din adamı olan Walter Map bir vampirin bütün bir köy ahalisinin kanlarını emmek suretiyle öldürdüğünü iddia etti. Map'ın iddiasına göre köyde sağ kalan son kişi kılıcını çekip kana susamış cehennem yaratığının kafasını ensesine kadar ikiye bölmüş ve tehlikeyi sona erdirmişti.

Vampir varlığına inanan bilim insanları vampirlerin kendilerince belirlenen özelliklerini şöyle özetlemişlerdir: Acıyı en az düzeyde hissederler, vücutlarında özellikle de yüzlerinde çürüğe dayalı hafif çukurluklar ve izler bulunur, göz renkleri sürekli değişim içindedir ve iki göz asla aynı renkte bulunmaz. Beklenmedik zamanda, fark edemeyeceğiniz kadar hızlı ve bir o kadar da güçlü tepkiler verebilirler. Ten ısıları sürekli değişiklik içindedir. Gün ışığından etkilenmezler (Vampirlerin güneş ışığında yok olduğu fikri Friederich Wilhelm Murnau'nun Nosferatu, Bir Dehşet Senfonisi filminde ortaya atılmış, Popüler kültür'e ait modern bir düşüncedir). Düşünce okuyabilirler, bu nedenle onlara karşı koymak imkânsız gibidir. Zekalarını ve güçlerini asla bir kitlenin anlayacağı bir şekilde dışarıya vurmazlar. Bahsedildiği gibi köpek dişleri ilgi çekici büyüklükte değildir.

Sadece Hristiyan Avrupa'da değil, çeşitli toplumlarda vampir efsaneleri yaratıldı. Hindistan'da kimi kadınlar, uyurken kana susamış cinlerin saldırısına uğradıklarına inanırlar. M.Ö. 700 yılları civarında yazıldığı tahmin edilen, orijinali Sanskritçe'den pek çok dile ve yerel lehçeye çevrilen bir öykü ve efsane koleksiyonu olan Vikram ve Vampir bu inanışa örnektir. 1001 Gece Masalları'nda dişi vampirlerle ilgili öyküler yer almaktadır. Yeni Gine'nin Camma kabilesinde Ovengua cini ya da Borneo adasındaki Dayak kabilesinde Buau adlı varlık da benzer inanışlara dayanan yaratıklardır.

Tarihçiler vampir kelimesinin Sırpça, Lehçe ya da Türkçe'den türetildiğini öne sürer. Bu efsanenin ayyuka çıktığı ve vampir avlarının düzenlendiği 1730'lu yıllarda Aydınlanmanın ünlü filozofu Voltaire konuya şöyle bir yorum getirir: "Gerçek kan emiciler mezarlarda değil, aramızda. Borsa spekülatörleri, tüccarlar ve işadamları halkın kanını her gün emmekteler. Bunlar kesinlikle ölmüyor ama yaşarken çürüyor." Karl Marx'ın konuya yaklaşımı ise şu şekildedir: "Sermaye ölü emektir. Ancak canlı emeğin emilmesi ile vampirlere özgü biçimde hayat bulur. Ne kadar emerse o kadar hayat bulur."

1820'lerde bir eleştirmen "Vampiri olmayan tiyatro yok" diye veryansın etmiştir. Yazar Sheridan Lefanu'nun 1872'de yazdığı "Carmilla" adlı öyküyle vampirler, aralarına ilk kez bir kadını almışlar buradan da vamp sözcüğünü türetmişlerdir.

İrlandalı yazar Bram Stoker, 1897'de yazdığı "Drakula" adlı eserinde türün bütün mitlerini toparladı ve bu konudaki en iyi klasiği meydana getirdi. Bu kitap vampir efsanesinin sinemaya da sıçramasına neden oldu. Alman dışavurumcu yönetmen Murnau, 1922'deki ünlü klasiği "Nosferatu" ile sinema tarihindeki ilk vampir filmini çevirdi. 1930'lu yıllarda Hollywood'un en gözde konularından biri vampirlerdi. Sinemanın en tanınmış vampir oyuncusu ise Christopher Lee'ydi. Zaman içinde vampirler pusuya yatmış canavar görünümünden kurtulup şık, baştan çıkartıcı, güzel yaratıklar haline geldi. Francis Ford Coppola ise Bram Stoker'ın romanından yaptığı özgün uyarlama ile vampirlerin hayatını bir trajedi olarak yorumladı. Stephenie Meyer'ın 2005 yılında yazmaya başladığı Alacakaranlık roman serisi (ve 2008'de başlayan film uyarlamalarıyla) vampirler canavarlıktan kahramanlığa terfi ettiler.

Bilim açısından Vampirlik

Kaliforniya Üniversitesi araştırmacılarından kimya profesörü Wayne Tikkanen'in yaptığı araştırmaya göre vampirliğin asıl sebebinin Porfiria hastalığı olduğu tespit edilmiştir. 1700'lü yıllarda hastalık hakkında bilgisi olmayan Avrupalılar, hastaları vampir olarak niteleyerek lanetlemekteydiler. Bir çeşit kan zehirlenmesi olan Porfirya hastalığının ilerlemesiyle derinin kızılötesi ışınlara karşı zayıfladığı ve bu nedenle karardığını açıklayan Tikkanen, "Hastada anormal kıllanma görülür. Dudaklar kuruyup çekildiği için dişler ortaya çıkar. Hasta çok acı çeker. Sonunda çıldırır." diyerek hastalığı açıklamıştır. Bu hastaların derilerinin hassaslığı nedeniyle sadece geceleri çıkabildiklerini ve tedavi amacıylada hayvan kanı içtiklerini belirten Tikkanen "Hikayelerde vampirlerin neden gece dışarı çıkıp kan içtiklerinin yanıtı işte bu." demiştir.

Ancak diğer bilimsel kaynaklar, porfiria hastalığının vampir efsanesini doğurduğu iddiasına şüpheyle yaklaşmaktadır.

Hastalıkla anlatılan efsaneler arasındaki bazı uyuşmazlıklar vardır. Öncelikle portifianın birçok çeşidi bulunmaktadır va bunlardan sadece en az rastlananı deri bozukluklarına yol açmaktadır. Ki bu bozukluklar sadece diş etinin çekilmesi değildir, yüz derisinde çatlamalar, burnun veya parmakların düşmesi gibi belirtiler de vardır. Orta çağda mezarlıklarından çıkarılan kişilerin bu kadar aşırı görüntü bozukluklarına sahip olduklarından bahsedilmemiştir. Ayrıca bu güne kadar kayıtlı olan 200 hastalık vakası vardır, ki bu da böylesine büyük bir efsaneye yol açabilecek büyüklükte bir sayı değildir.

Vampirlerin gün ışığına çıkamadıkları ilk defa roman yazarları tarafından söylenmiştir. Oysa 18 ve 19 yüzyıl vampirlerine gündüzleri de rastlandığına dair söylentiler vardır. Ayrıca Drakula her ne kadar bembeyaz bir cilde sahipse de, balkanlarda "al yanaklı" tasvir edilen vampir efsaneleri vardır. Queen Of The Damned  filmindeki Akasha esmerdir.

İnsan vücudu, sindirim sistemine giren her besini en küçük yapı taşına ayırıp, bundan kendi moleküllerini yapar. Portifia hastalarının ihtiyaç duyulan o karmaşık molekülü kan içerek sağlayamaz. Ayrıca sarımsakta portifinın etkilerini arttıracak maddelerin varlığı kesin olarak kanıtlanamamıştır.

Orta çağda daha yaygın olan bir hastalığın daha bu inanışların kaynağı olabileceği düşünülmektedir. Bu hastalıkta kişi uzun bir süreliğine bayılır. Bilinci yerindedir ancak vücudunu kontrol edememektedir. Bir süre sonra hasta, büyük ihtimalle bir tabutta, ayılır/uyanır. Bu hastalık nadir de olsa günümüzde de görülmektedir. Discovery Channel'da bir kadın, üç defa morgda uyandığını anlatmıştır.

Belki de bu mitin açıklamasını bu kadar uzakta aramaya gerek yoktur. Anahtarın efsanelerin ana kahramanları ölüler olma olasılığı da vardır. Ölülerin cildi zaten daha soluk olur. Basınçtan dolayı genelde ağzın kenarlarında patlayan damarlar, insanlara ölünün kan emdiği izlenimini verir. Ölümden sonra derinin çekilmesiyle saçlar ve tırnaklar uzamaya devam edermiş gibi görünür, bu da kişinin hala yaşıyor sanılmasına neden olur.

Türklerdeki vampir inanışları

Vampir figürü Türklerde uzun yıllardır olan bir figürdür. Ubır ismiyle geçer. Açgözlü, büyük dişli, ateş gözlü yaratıklardır. Günahkarlar mezarda bir hayvan şekline bürünür ve Ubır haline gelir. İri başlı, uzun kuyruklu bir varlıktır. Genellikle ölen büyücüler Ubıra dönüşür. Ağzından ateş püskürür. Günlerce hatta aylarca hareketsiz kalabileceği gibi istediğinde uçabilir de. Hiç kimseden korkmaz. Etrafına bulaşıcı hastalık yayar. Ne bulursa yer. Obur olduğu anlaşılan bir ölünün mezarı açılıp çivi çakılır. İstediği şekle girebilir. Kurt veya yaban köpeği kılığına girip koyunları parçalar. Bir dağın başında toplanıp, kaçırdıkları insanları yerler. Bir ölünün Ubır olmaması için ateşin altından geçirilmesi gerekir. Ubır (Tatarca: Убыр) - Rus ve Türk mitolojisi ve halk inancında Vampir anlamına gelir. Obur, Hobur, Vupar, Opkur, Opkan olarak da bilinir. Ayrıca Rusçaya ve Slav dillerine Убыр (Ubır), Упир (Upir) ve Вубар (Vubar); Çekçe ve Slovakçaya Upír olarak geçmiştir. Çekoslavak (Çek ve Slovak) kültüründe tam olarak vampir anlamını verir. Ubır inanışının ilk olarak Volga-İdil nehri ve Pontus bozkırlarında ortaya çıktığı Kıpçak-Kuman göçleri ile çeşitli coğrafyalara ve Slavlar arasında yayıldığı düşünülmektedir. Modern "Vampir" kelimesi Eski Slav dilinden ve Türkçe "онпыр (onpyr)" biçiminden türemiştir; geleneksel Bulgarca впир (vpir) biçiminin de gösterdiği gibi, Eski Bulgarcaya özgü büyük nazal sesli harften önce "v" sesi eklenir. (diğer isimler: onpyr, vopir, vupir, upir, upierz.)

Etimoloji
(Ub/Ob) kökünden türemiştir. Açgözlülük anlamı içerir. Obruk sözü de aynı kökten gelir ve girdap demektir.

Özellikleri
Günahkar kimseler mezarda bir hayvan şekline bürünür ve Ubır haline gelir. İri başlı, uzun kuyruklu bir varlıktır. Genellikle ölen büyücüler Ubıra dönüşür. Ağzından ateş püskürür. Günlerce hatta aylarca hareketsiz kalabileceği gibi istediğinde uçabilir de. Hiç kimseden korkmaz. Etrafına bulaşıcı hastalık yayar. Ne bulursa yer. Obur olduğu anlaşılan bir ölünün mezarı açılıp çivi çakılır. İstediğinde istediği şekle girebilir. Kurt veya yaban köpeği kılığına girip koyunları parçalar. Bir dağın başında toplanıp, kaçırdıkları insanları yerler. Bir ölünün obur olmaması için ateşin altından geçirilmesi gerekir. Daha çok Romanya ve Moldova'da yaşayan Türk topluluklarınca Vampir anlamında kullanılır. Fin Ugor kavimlerinde de benzer söyleyişlerle yer alır. Ele geçirdiği insanın içinde yaşayan korkunç bir yaratıktır. İçinde Ubır bulunan kimse ona benzemeye başlar, yemeye doymaz. Ama yese de zayıf kalır. Çünkü onun yediği yemek kendi vücuduna değil, Ubır'a sinermiş. Tatar halkında "Ubır kendisi doysa da gözü doymaz" gibi bir deyim de vardır. Ubırlı insanlar gece kalkıp yemek ararlar, bulamayınca da alev yumağına dönüşüp bacadan çıkarlar ve başka insanların yemeğini çalarlar. Ubır da tıpkı alev gibi doymak bilmez, azgın, açgözlü, her şeyi yutan bir yaratıktır. Ayrıca leşle beslenir. İstediği an kedi, köpek veya güzel bir kız kılığına girebilir. Ubır kadınları ve hayvanları emmeyi de sever.

1884'te Budapeşte Üniversitesi öğretim üyelerinden ve şarkiyat akademisinin kurucusu Profesör Arminius Vambery, özyaşamsal kitabı "Arminius Vambery : Yaşamı ve Maceraları"nda Türkler'deki bazı vampir inanışlarına da değinmektedir. Macar dilinin köklerini araştırmak amacı ile Orta Asya'ya kadar derviş kılığında yolculuk eden Vambery'e göre: " Osmanlılar'da yaygın bir inanışa göre vampirler ağaç kovuklarında gizlenirler ve oralarda avlanırlarmış. Ele geçirilen vampirler kelleleri kesildikten sonra bir çuvala konup denize atılırmış."

"Cadılar hortlayan ölülerdir" diye açıklar Prof. Pertev Naili Boratav ve ekler "Çokluk kadınların cadı olduğuna inanılır, ama erkeklerden de cadılaşanların bulunduğuna kanıt belgeler vardır. Türk geleneğindeki cadı aşağı yukarı Batı inanışlarındaki vampiri karşılar . Cadılar mezardaki taze ölüleri çıkartıp ciğerlerini yerlermiş. Bir Rumeli anlatmasından öğrendiğimize göre eskiden cadıları zararsız hale sokan uzman cadıcılar olurmuş."

Borotav'ın vurguladığı cadı vampir ilişkisini ve cadıcıları kanıtlayan ilginç bir belgeyi Mehmet Seyda sunmaktadır:
Aşağıdaki yazı 1833 yılında Tırnova kadısı Ahmet Şükrü Efendi tarafından hükûmet merkezine gönderilmiş ve Takvim-i Vekayi gazetesinin 68. sayısında yayınlanmıştır:

"Tırnovada cadılar türedi. Gün battıktan sonra evlere dadanmaya başladı. Zahir'e dair un, yağ, bal gibi şeyleri birbirine katar ve bazen içlerine toprak karıştırır. Yüklüklerde bulduğu yastık, yorgan, şilte ve bohçaları didikler, açar, dağıtır insanların üzerine taş, toprak, çanak ve çömlek atar, hiç kimse bir şey göremez. Birkaç kadın ve erkeğin üzerine saldırmış. Bunlar çağrıldı, soruldu: "Üzerimize sanki manda çökmüş sandık" dediler. Bu yüzden mahalle halkı evlerini başka yana taşımışlardır. Kasaba halkı bunların cadı denilen habis ruhların eseri olduğunda ittifak etti. İslimye kasabasında cadıcılık ile tanınmış Nikola adındaki adam getirildi ve kendisiyle 800 kuruşa pazarlık edildi. Bu adamın elinde resimli bir tahta vardı. Mezarlığa gider, tahtayı parmağının üzerinde çevirir resim hangi mezara bakarsa cadı o mezardaki habis ruh imiş. Büyük bir kalabalıkla mezarlığa gidildi. Resimli tahtayı parmağında çevirmeye başlayınca resim sağlıklarında yeniçeri ocağının kanlı zorbalarından Tekinoğlu Ali Alemdar ile Apti Alemdar denilen iki şakinin mezarına karşı durdu. Mezarlar açıldı. Cesetler yarım misli büyümüş, kılları ve tırnakları da üçer dörder uzamış bulundu. Gözlerini kan bürümüş, gayet korkunç idi. Mezarlıktaki bütün kalabalık bunu gördü. Bu adamlar sağlıklarında her türlü pis çirkin işi yapmış, ırza, namusa, mala saldırmış, adam öldürmüş Yeniçeri ocakları kaldırıldığı zaman her nasılsa yaşlarına bakılarak cellada verilmemiş ecelleri ile ölmüş kişilerdi. Sağlıklarında yaptıkları yetmezmiş gibi şimdi de halka habis ruh olarak tebelleş olmuşlardı. Cadıcı Nikola'nın tanımına göre , bu gibi habis ruhları defetmek için cesetlerin göbeğine birer ağaç kazık çakılır ve yürekleri kaynar su ile haşlanırmış. Ali Alemdar ile Apti Alemdar'ın cesetleri mezardan çıkarıldı. Göbeklerine birer ağaç kazık çakıldı ve yürekleri bir kazan kaynar su ile haşlandı. Fakat hiç tesir etmedi. Cadıcı "bu cesetleri yakmak gerek" dedi. Bu hususda şer'an da izin verildi ve iki yeniçerinin mezardan çıkarılan cesetleri mezarlıkta yakıldı. Çok şükür kasabamız da cadı şerrinden kurtuldu."

Tırnova kadısının naklettiği olay türün literatürüne uygun bir vampir olayıdır. Arada küçük farkları olsa da klasik cadıcılık yöntemlerini izlemektedir. Örneğin kazık göbeğe değil de kalbin hizasına çakılır yürekleri kaynatmak kadar cesetlerin kellelerini uçurmak da geleneğe göre etkin bir çaredir. Bu tür asılsız söylentilerin halkı disiplinsiz yeniçerilere karşı harekete geçirmek için ortaya atıldığı sanılmaktadır.

Benzer ve bağlantılı varlıklar

Obot
Obot; Türk ve Altay halk inancında doyumsuzluk cinidir. Ubot olarak da söylenir. Ubır'ın bir türüdür. Görünüşleri son derece çirkindir. Dişleri çok büyük ve korkunçtur. İri kemikleri vardır. Sürekli yer ama doymazlar çünkü, yediklerini anında geri çıkarırlar. Ateşli gözleri vardır. Aileleri ve evleri bulunur. İnsanların içine girerek veya musallat olarak tüm servetini harcamasına neden olurlar. Sözcük anlamı olarak ele alındığında kelime kökünde yemek, yutmak, yok etmek anlamları bulunur. Obur sözcüğüyle kökteştir.

Opkan
Opkan (veya Vupkan, Çuvaşça: Вупкăн, Vupkăn - "sefalet getiren, hasar veren"); Çuvaş mitolojisinde kötü bir ruh.

Çuvaşlar salgın hastalıklar ve ruhsal hastalıklar dahil olmak üzere birçok korkunç hastalıkların nedeni olarak onu düşünürler. Vupkan hızlı bir rüzgar şeklinde insanlara gelir ve düşüncelerinin bozulmasına yol açar. Vupkan kendini görünmez kılar. Onu yatıştırmak için vupkana üç siyah koyun kurban edilir. Birincisi baba vupkana ("vupkăn aşşĕ"), ikinci anne vupkana ("vupkan amăşĕ") ve son koyun vupkan tanrısına (vupkăn turro) armağan edilir. Vupkan bir köpek olarak temsil edilir ve yıkıcı bir varlıktır. Ondan sadece kurnazlık sayesinde kurtulmak mümkündür.

Vupar
Vubar (Vopar, Vapar, Vubar Çuvaşça: Вупăр, Vupăr); Çuvaş mitolojisinde kötü bir ruh. Vubar geceleri görünür ve hayvanların ve insanların havasız kalarak boğulmasına neden olur. Ateş saçan bir yılan şeklinde görünür. Kadın veya erkek kılığına bürünebilir. Uyuyan insanlara saldırır, onu elle yakalamak imkânsızdır. Hristiyan Çuvaşlar ondan korunmak için kollarını yatarken çapraz olarak koyarlar (haçı andırdığı için).

Meçkey
Meçkey - Türk, Anadolu ve Altay halk inanışında, batı dillerindeki karşılığı ile birebir örtüşen bir anlamla vampir demektir. Meçik de denir. Türk halk kültüründe ve halk inancında kendine özgü bir vampir türüdür. Bazı yönleri bütünüyle Türk kültürüne özgü olsa da Batı toplumlarının inanışlarına çok benzeyen bazı özellikleri de mevcuttur. Örneğin tıpkı Nosferatu'da olduğu gibi, "tağun" (yani veba) hastalığı taşıdığına inanılır. İnsanların kanını emer, içlerinde büyür. Ölüm saçan kambur bir yaşlı kadın (veya bazen yaşlı bir erkek) şeklinde düşünülür. Sözcük, biçmek (kesmek) fiili ile alakalıdır. Meç Moğolcada maymun, Mes ise silah demektir. Türklerde masal ve söylencelerde maymuna benzer varlıklara sıklıkla rastlanır.

Uzak Doğu Vampir inanışları

Asya'nın güney doğusunda genellikle hortlak benzeri yaratıklara ait inanışlar bulunuyor. Bunların da ani ve korkunç ölümler sonucu ölenlere ait ruhlar oldukları söyleniyor. Uzak doğu kaynaklı korku filmlerinde bunlar gibi bir travma sonucu ölen, ölümlerini kabul etmek istemeyen ve yaşayanlardan intikam almaya çalışan hortlaklar konu ediliyor. Bali, Malezya, Endonezya, Filipinler ve Kamboçya'da dişi vampir benzeri (Türk folklorundaki lohusa kadınlara musallat olduğu söylenen "al karısı" benzeri) bazı yaratıklara inanılıyor ama bunlar bilinen vampir stereotipinin epeyce dışında kalıyorlar. Daha çok hortlak ve cadı benzeri yaratıklar olarak tanınıyorlar. Sadece kan içmiyor, iç organlarla da besleniyorlar. Vücutlarını parçalayarak bölünebilme, yarasa kanatlarıyla uçabilme, uzun dilleriyle kan emebilme vb. özellikleri var. Genellikle de genç ve güzel kadınların intihar ya da doğum sırasında ölümleri nedeniyle ortaya çıktıkları söyleniyor. Özellikle Japon kültüründe hiçbir vampir inanışı bulunmuyor. Japon kökenli vampirler sadece mangalar ve sinemada bulunuyor. Çin'de ise zombi benzeri kara büyüyle yeniden diriltilen cesetler olduğuna inanılıyor ama bunların da yaşayan ölüler olmaları, uzun saç ve tırnakları dışında vampirlikle pek bir alakaları bulunmuyor.

Vampire: The Masquerade

White Wolf tarafından kurgulanmış popüler RYO'lardan biridir.
Oyun vampir faaliyetlerini insanlara belli etmeden yaşamanızı gerektiren bir dünyada geçer. İnsanların vampirlerin varlığını bilmesi gizlenmelidir. Ayrıntılı bilgi için bkz. Vampire: The Masquerade.

Delphi Yazıtları: Ayışığı Tanrıçası Selene

Gizemcilikle ilgilenenler arasında "Vampir İncili" olarak da bilinen "Delphi Yazıtları"nın Yunan mitolojisinin efsanevi Delphi kahinine ait olup olmadığı ya da tarihsel bir değer taşıyıp taşımadığı bilinmiyor. Yazıtların içinde yer alan bir bölüm, özellikle vampirlerin mitolojik kökenine ve nasıl ortaya çıktıklarına ışık tutan bir aşk hikâyesinden oluşuyor. Tanrıça Selene'nin antik Yunan mitolojisindeki hikâyesinden farklı bir çizgide ilerleyen bu hikâyeye göre, ilk vampir ay ve av tanrıçası Artemis tarafından yaratılıyor. Metnin tamamına ulaşmak için bknz.Delphi Yazıtları: Ayışığı tanrıçası Selene

Carl Gustav Jung ve vampirlerin kaynağı
Psikiyatrinin babası Carl Gustav Jung, kolektif bilinçaltı kuramında insanlığın ortak bir ruh alanında veya frekansında bir bütün olduğunu veya iletişimde olduğunu savunur. Kolektif bilinçaltı zamanın başlangıcından beri insanlık tarafından paylaşılmakta, ilkel anıları ve örnek tavırları yani arketipleri içermektedir. İşte bu örnekler, insanları çeşitli biçimde etkiler: Hayallerde, rüyalarda, dini inançlarda, mitlerde, sanatta ve folklörde belirir. Jung'un bu kuramına göre, vampirler de kolektif bilinçaltındaki arketiplerden biri olarak yorumlanabilir.  [kaynak belirtilmeli]

Efsane : Âdem ile Havva'nın çocuğu Kain

Ve Tanrının kendisi, Uriel'ın ağzından Kain'e son ve en büyük lanetini verdi:

"Sen ve senin çocukların, bu diyarda gezdiği sürece karanlığa tutunacaklar. Sadece kan içecekler. Sadece kül yiyecekler. Bir ölü gibi yaşayacaklar, fakat ölmeyecekler. Son günlere kadar dokunduğunuz her şey yok olacak!"

Bu lanetle Kain acı bir çığlık attı, gözlerinden kan geliyordu. Kanı bir kabın içine doldurdu ve içti.

Kafasını kaldırdığında Cebrail karşısında duruyordu. Fırtına sonrası sessizliğinin verdiği yankıyla: "Âdem'in oğlu, Havva'nın oğlu; babamın bağışlayıcılığı sandığından çok daha büyük. Şimdi bile affedilmeye bir yol açıldı. Bu yola "Golconda" diyeceksin. Çocuklarına ondan bahset, çünkü sadece bu yolla yeniden ışıkta yürüyebileceksiniz."

Sümer mitolojisinde yer alan Emeş-Enten ve Lahar-Aştan hikâyesinin bir benzeri olarak, Adem ve Havva'nın ilk oğulları olan Habil (Abel) ve Kabil'in (Cain) hikâyesi İncil'in ilk bölümünü oluşturan Eski Ahit'te yer alıyor. Hikâyeye göre Tanrıya adak adayan iki kardeşten yalnızca Habil'in adağı kabul görür, bunun üzerine Kabil duyduğu kıskançlıkla kardeşi Habil'i öldürerek lanetlenir ve kıyamet gününe dek durmadan yeryüzünü dolaşmak zorunda kalır. Kabil kardeşini öldürdüğünü anlayan insanların onu da öldüreceğini söyleyince Tanrı onun bedeninde lanetli olduğunu gösteren bir iz bırakarak şöyle buyurur: "Her kim Kabil'i öldürürse, intikam yedi kat fazlasıyla onun üzerine olsun". Böylece Kabil ilk katil ve ilk ölümsüz olarak dünyayı dolaşır. İncil'de bahsedildiğine göre Kabil'in çocukları da olur, bir şehir kurarak ona oğlu Hanok'un adını verir. Günümüzde bu şehrin Urfa olduğuna inanılıyor. Kuran'da da ayrıca Maide suresi içinde isimleri belirtilmeksizin Adem'in ilk oğulları arasında geçen bu hikâyeye yer verilmiştir.

Kabil'in hikâyesinin geri kalanına kutsal kitaplarda değil ama Lilith ya da Enoch'un kitabı gibi doğruluğu kilise tarafından kabul edilmeyen kimi eski kitaplarda yer verilmiş. Bu kaynaklara göre, Kabil'in yaptıklarının cezasını çekmesi için taşıdığı ölümlü ruhundan mahrum bırakıldığı ve diğer ölümlüler gibi dünya nimetlerinden yiyemediği anlatılıyor. Kabil'in daha sonra Adem'in ona boyun eğmeyi reddettiği için sürgün edilen ilk karısı Lilith ile birleştiği ve Kızıldeniz civarında Nod adında bir kente yerleştiği belirtiliyor. İbrani mitolojisinde kabusların kraliçesi ve tüm iblislerin anası olan Lilith'in hiçbir şey yiyemeyen Kabil'i hayatta tutmak için ona kendi kanından verdiği ve böylece kendi soylarının ilk vampirleri oluşturduğuna inanılıyor. Günümüzde de pek çok vampir öyküsünün temelinde Kabil veya Lilith'e göndermeler yapılmaktadır.

Dini Metinlerde Vampirlik: Yehuda'nın ihaneti

Judas İscariot, (İscariot latince katil anlamına gelmektedir) olarak bilinen Yehuda'nın da İncil'de adı geçen ilk vampir olabileceğine inanılıyor. Geleneksel vampir inanışına göre vampirlerin haç ve gümüşe karşı hassasiyet göstermelerinin nedeninin de bu hikâyeye dayandığı düşünülüyor. Yehuda, geleneksel Hristiyan inancına göre İsa peygambere ihanet ederek onu otuz gümüş sikke karşılığında ele veren bir havarisidir. Yehuda'nın nasıl öldüğüne dair çok farklı inanışlar bulunmakla birlikte, bunlar içinde en bilineni Yehuda'nın İsa'yı çarmıhta görerek duyduğu vicdan azabı ve korkuyla kendini asarak intihar etmesidir. Öte yandan İncil'de ya da diğer kutsal kitaplarda "vampir" sözcüğü hiç kullanılmamıştır.

Farklı kültür ve inanışlardaki vampir inanışları için bknz.Vampir Tanrıları

Vlad Tepes

III. Vlad namı diğer Kont Drakula, 1444'te, 13 yaşındayken kardeşi Radu ile beraber, devşirme olması amacıyla Edirne'ye getirilmiştir. 1447'de babası II. Vlad Dracul ve ağabeyi Mircea'nın Macarlar'la savaş sırasında ölmesinin ardından; Macarlar tarafından Eflak'ın başına getirilen II. Vladislav'ı devirmesi için 1448'de yanına bir de ordu verilerek salıverilir. Kardeşi Radu Osmanlılarla kalmayı tercih eder. Vlad, kraliyet ailesinin düşman kolundan olan II. Vladislav'ı devirir ama tahttaki ikinci ayında yine Macarlar tarafından Boğdan'a  sürülür, II. Vladislav tekrar başa geçer. Üç sene sonra, 1451'de Boğdan prensi Bogdan'ın öldürülmesini fırsat bilerek Eflak'a döner. Geçen süre zarfında II. Vladislav Macar komutan János Hunyadi'ye ihanet ederek Osmanlı tarafına geçmiştir. Dracula'ya da Macarlar'ın tarafına geçmek düşer. 1456'da János Hunyadi ikinci Sırbistan seferine çıkarken Vlad da ikinci Eflak seferine çıkar, II. Vladislav'ı öldürür ve başa geçer. Bu olaydan sonra meşhur işkenceleri başlar. Tahta geçer geçmez ilk yaptığı işlerden birinin ülkesinde yoksul insan kalmasın diye dilencileri ve yoksulları toplayıp bir yemek vermek, ardından da hepsini diri diri yakmak olduğu söylenir. 1456'dan 1462'ye kadar süren altı senelik hükümdarlığı sırasında kadın, çocuk demeden; kimi kaynaklara göre 40 binden kimilerine göreyse 100 binden fazla insanı öldürtmüştür. 1462'de Osmanlı İmparatorluğu'nun Eflak'ı topraklarına katması üzerine kaçmak zorunda kalır, yardım beklediği Macar Kralı kendisini zindana atar. Osmanlılar, Eflak'ın başına Vlad Tepes'in kardeşi Radu'yu getirir. Radu 1473'e kadar tahtta kalır. 1475'teki ölümüne kadar geçen iki senelik sürede ise, rakip aile Danestiler'den yaşlı Başarab ile Radu arasında tam altı kere el değiştirir . Radu'nun ölümünden sonra bir buçuk sene kadar aralıksız tahtta kalan Basarab'ın saltanatı, Macar krallığının desteğini almayı basarıp 3. Eflak seferine çıkmış olan Vlad Tepes tarafından bozulur. Kazıklı, Moldova ve Transilvanya ordularının da desteğiyle 3. kez, ancak ilki gibi yine yalnızca iki aylığına tahta çıkar. Orduların Transilvanya'ya hareketini fırsat bilen Osmanlılar, Kazıklı'yı devirir. Rivayete göre öldürülüp başı İstanbul'a getirilmiş, vücudu Snagov'da bir manastıra gömülmüştür. Ancak manastırda 1931'de yapılan kazılarda mezarın boş olduğu görülmüştür.
1897 yılında Bram Stoker ölümsüz eseri Dracula'da Kazıklı'yı Kont Drakula adıyla diriltmiştir.

Elizabeth Bathory

Macaristan Krallığı'nın en ünlü soylu ailelerinden biri olan Bathory ailesinden gelen Kontes Elizabeth Bathory ve kızı Celile, tarihin en kötü şöhretli kadınları listesinde kuşkusuz ilk sıralarda yer alıyorlar. Bathory, 54 yıllık yaşamı boyunca işlediği korkunç cinayetler nedeniyle de dünyanın en ünlü kadın seri katili unvanını taşıyor. 15 yaşındayken evlendirildiği kocası Ferenc Nádasdy'nin ölümünden sonra suç ortağı hizmetçileriyle birlikte yüzlerce (söylentiye göre 650) genç kızın işkence edilerek öldürülmesinden sorumlu tutulan Bathory, ömrünün kalan 4 yılını kendi şatosu olan Csejte'de küçük bir odaya hapsolmuş bir şekilde geçirdi. Cinayetleri bizzat işlettiği yardımcıları korkunç cezalar alırken Bathory bir soylu olduğu için ne yargı önüne çıkartılmış ne de söz konusu suçlardan hüküm giymiştir. Öte yandan Csejte şatosunda kapısı tuğlalara örülen bir odada unutulmaya terk edilen kontesin adını anmak bile yasaklanmıştır. Bathory'nin gençliğini koruyabilmek amacıyla bakire kızların kanlarıyla banyo yaptığı söylentileri onun uzak bir akrabası sayılabilecek Wallachia prensi Vlad Tepeş gibi bir vampir olduğuna inanılmasına yol açmıştır.

Macarca ismiyle Erzsébeth Báthory, 1560 yılında doğdu ve çocukluğunu Ecsed şatosunda geçirdi. Macaristan'ın Osmanlılar ve Avusturyalılarla gerçekleştirdiği savaşların yaşandığı bu dönemde Bathory Latince, Almanca ve Yunanca dillerini iyi derecede bilen bir Protestan genç kız olarak yetiştirilmişti. Acımasızlığıyla şöhret kazanan kuzeni Transilvanya prensi Stephen gibi Elizabeth de çocukluğundan itibaren ani öfke nöbetleri geçirmekteydi. Araştırmacılar bunun aileden gelen genetik bir bozukluk olduğuna ve Bathory'nin epilepsi hastası olma ihtimaline inanıyor. Günümüzdeki tarih uzmanları ve psikiyatrlar Bathory'nin aynı zamanda cinsel kimlik bozukluğuna da sahip olduğunu belirtiyorlar. Henüz 14 yaşındayken hamile kalan Elizabeth, söylenene göre kadın ya da erkek istediği herkesle birlikte olabilmekteydi. Öte yandan Bathory'nin kimi akrabalarının da sicili pek parlak değildi. Halasının lezbiyen bir cadı, amcasının şeytana tapan bir simyacı ve erkek kardeşinin ise birlikte yalnız kalınmaktan korkulan bir cinsi sapık olarak tanınması Bathory'nin çevresinde öyküneceği yeterince kötü örnek olduğunu gösteriyor. Öte yandan çocukluğundan beri Elizabeth'le ilgilenen bakıcısının da kara büyüyle uğraşan ve ayinlerinde küçük çocukları kurban etmekten çekinmeyen biri olduğunu da eklersek Bathory'nin bu durumda bir seri katile dönüşmemesi neredeyse imkânsızdı. Elizabeth, evlendikten sonra kocasının evlilik hediyesi olan Csejte şatosuna yerleşti. Şato etrafındaki birbirine bitişik 17 köy ve tarım arazileriyle çevriliydi ve Küçük Karpat dağlarının kayalıkları üzerinde yükseliyordu. Kocasının sürekli savaşta ve evden uzakta oluşu Bathory'i ticari ve politik konularla ilgilenmek zorunda bırakmıştı. Tarihçilere göre Bathory bu konuda da oldukça başarılıydı. Öte yandan Bathory güzelliğiyle övünmek, aynalar karşısında zaman geçirmek ve günde neredeyse beş defa kıyafet değiştirmekten de geri kalmıyordu. Bathory'nin babasından ve kocasından öğrendiği acımasızlığı sarayındaki hizmetçilere göstermesi ise en sıradan uğraşıydı. Yaşlanmaya başladığını düşündüğü andan itibaren cildini yenileyebilmek için kendini farklı büyülerle uğraşmaya verdiği de biliniyor.

Öte yandan Bathory'nin bölgedeki savaşta çaresiz kadınların koruyuculuğunu üstelendiği söylentileri de var. Örneğin Bathory, kocası Osmanlıların elinde esir olan bir kadın ya da kızı tecavüze uğrayıp hamile bırakılan bir kadın için politik hünerlerini sergilemekten çekinmemişti. Diğer yandan şatosunun bir bölümünde istemeden hamile kadınların çocuklarının düşürüldüğü de biliniyor. Bathory bunları kuşkusuz daha fazla genç kızı öldürebilmek için yaptığı düşünülüyor. Önceleri sadece köylü kızlarını katlederken kocasının ölümünden sonra artan kan arzusu bu seri katilin soyluların kızlarına da göz dikmesini sağlıyor. Böylece görgü ve terbiye öğrenmeleri için sarayına kabul ettiği kızların tamamı sırra kadem basıyor. Öte yandan bölgedeki kız kaçırma olayları da artıyor. Saray çevresindeki dedikodular ayyuka çıktığında kralın emriyle görevlendirilen György Thurzó şatoya incelemeye geliyor ve yaklaşık 300 kişilik bir tanık ordusu dinlendikten sonra korkunç gerçekle yüzleşiyor. Kralın Bathroy'nin kocasına olan borcu nedeniyle eyleme geçtiği ve böylece Bathory'den kurtulmak istediği de bir başka korkunç gerçekti. Bugüne dek Elizabeth'in suçsuzluğunu savunanlar krallık tarafından gerçekleştirilen bir komploya kurban gittiği ve bir Protestan olmanın cezasını çektiğini öne sürüyor. Elizabeth Bathory, özellikle kocasının ölümünün ardından işkence yöntemlerini giderek artırmıştı. Psikologlar Bathory'nin yaşlandıkça artan akıl hastalığının bu dönemde iyice kötüleştiğini iddia ediyorlar. İyi ödeme vaatleriyle kandırılan ya da kaçırılan genç kızlar mahzene kapatılıyor ve bedenleri tanınmaz hale gelene dek dövülüyor, sonra da yakılıyor ya da parçalanıyordu.  Kurbanların ölesiye dövüldüğü, açlığa terk edildiği, canlı olarak yakıldığı, iğnelerle işkenceye uğradığı, kışın dışarıda üzerlerine su dökülerek donmaya bırakıldığı, yüzlerinin, kollarının ve cinsel organlarının ısırıldığı ve cinsel anlamda tacize uğradıkları da biliniyor. Bathory'nin bu korkunç işkencelerini 1585 yılından 1610'a kadar sahip olduğu tüm şatolarda gerçekleştirdiği ortaya çıkmıştır. 650 kişilik kurban sayısına Bathory'nin hala hükûmet arşivlerinde saklı olduğuna inanılan günlük ve mektuplarından ulaşılmıştır. Bathory, bir seri katil olarak çok da becerikli sayılmazdı, bir asil olmasının avantajlarını sonuna kadar kullanmış fakat işlediği cinayetlerin üzerini örtmek konusunda da yeterince titiz davranmamıştır. Tüm bu imtiyaz ona sadece mahkeme aşamasında yaramıştır, yargılanmadan doğruca kendi şatosunda müebbet hapse konulmuştur. Öte yandan kralın Bathory'e borcunu ödemesine gerek kalmadığı hükmüne de varılmıştır.

Bathory, Csejte şatosunda ölü bulunduğunda odasında el sürülmemiş pek çok kap yemek bulunuyordu, bu nedenle tam ölüm tarihi bilinemiyor. Önce Csejte kilisesinin bahçesine gömülen cesedi Csejte'li köylülerin ayaklanması sonucu Ecsed'deki Bathory aile kabristanına defnedilmek üzere buradan taşınmıştır. Kontes Bathory denince aklımıza gelen kan banyosunun bu efsaneye sonradan eklendiğini de belirtelim. Bathory aleyhine ifade veren tanıklardan hiçbiri bir kan banyosundan söz etmediği ve bunun sadece Transilvanya vampir inanışıyla alakalı olarak uydurulmuş olduğu bilinmektedir. Bathory'nin hikâyesi farklı perspektifler ya da kurgusal olaylar içeren pek çok filme de konu olmasının yanı sıra sulandırılarak "Kontes Dracula" ve benzeri filmlerin yapılmasına da esin kaynağı olmuştur.

Ayrıca bakınız
 Vampir Günceleri
 Anne Rice
 Kont Orlok
 Korku edebiyatı

Kaynakça
 İstanbul Gizemleri, Giovanni Scognamillo, Mart 1993 baskısı Altın Kitaplar yayınevi
 Fenomen, Ekim 1996, 7. sayısı
 Focus, Ekim 1998 sayısı
 StreetPoet.Stories, vampir temalı blog.
 Film kapağı: Bram Stoker'dan Dracula 1992 Columbia Industries Inc, 1993 Columbia Tristar Home video, Türkiye'deki dağıtım hakkı Palermo filmcilik

Dipnotlar

Dış bağlantılar

 http://www.vampirokbalja.com  Jim Steinman-Michael Kunze: "Dance of the Vampires" musical (2007 Budapest)
 https://web.archive.org/web/20060213160840/http://www.dracula-museum.de/
 http://www.bathory.org/
 Yukarıdaki yazıların bir kısmı İngilizce orijinalinden alınıp Türkçeye Çevrilmiştir. Yazan : Adrian Nicholas McGrath Çeviren : Kristin Demirci

Almancadan Türkçeye geçen sözcükler

Vampir


Dekret 770 (rumunjski: decreţei = dekret) bio je rumunjski zakon iz 1966. godine, kojim se zabranio pobačaj. Komunistički režim Nicolae Ceauşescua donio je Dekret 770, s ciljem demografske obnove rumunjskoga stanovništva ograničavanjem pobačaja i kontracepcije. Natalitet je znatno porastao 1967. i vratio se s vremenom na staro, jer su ljudi pronašli načine za zaobilaženje Dekreta.

Podrijetlo i nastanak Dekreta 770

Prije 1967., rumunjska politika pobačaja bila je jedna od najliberalnijih u Europi. Budući da je dostupnost kontracepcijskih metoda bila slaba, pobačaj je bio jako čest.

Kao rezultat modernizacije rumunjskoga društva, visokoga sudjelovanja žena na tržištu rada i niskoga životnoga standarda, broj rođenih znatno se smanjio od pedesetih godina prošloga stoljeća te 1966. godine dosegnuo svoju najnižu vrijednost. Međutim, političari su vidjeli smanjenje broja rođenih uglavnom kao posljedicu prethodnoga Dekreta izdanog 1957. godine, kojim je legaliziran pobačaj.

Kako bi se suprotstavili snažnom padu broja stanovnika i izumiranju, Komunistička je partija odlučila da se rumunjsko stanovništvo poveća na 30 milijuna stanovnika, zabranom pobačaja i kontracepcije. U listopadu 1966., Dekret 770 odobrio je rumunjski predsjednik Nicolae Ceauşescu. Pobačaj i kontracepcija proglašeni su zakonom zabranjenima, osim za žene iznad 45 godina (kasnije se spustilo na 40), za žene koje su već imale četvero djece (kasnije podignuto na pet), za žene čiji bi život bio ugrožen zbog medicinskih komplikacija i za žene koje su trudne zbog silovanja i/ili incesta.

Izvršenje Dekreta

Da bi se izvršio Dekret 770, društvo je bilo strogo kontrolirano. Kontracepcija je nestala s policama trgovina, a sve su žene bile prisiljene ići ginekologu svaki mjesec. Svaka otkrivena trudnoća pratila se do rođenja djeteta. Tajna policija imala je pod kontrolom operacije u bolnicama. Seksualno obrazovanje prvenstveno je usredotočeno na prednosti i ljepote majčinstva i poticanje na osnivanje obitelji s mnogo djece.

Izravna posljedica Dekreta 770 bio je velik broj novorođene djece. Od 1966. do 1967. godine, broj poroda porastao je za gotovo 100%, a broj djece po ženi povećao se s 1,9 na 3,7 djece. Generacija rođena 1967. i 1968. bila je najbrojnija u rumunjskoj povijesti. Ubrzo su izgrađene tisuće vrtića.

Sedamdesetih godina, stope nataliteta ponovno su se smanjivale, ali postepeno i vratile se na stanje prije Dekreta 770 oko 1985. godine. Ljudi su počeli tražiti načine za zaobilaženje zakona. Bogate žene bile su u prilici ilegalno dobiti kontraceptive ili podmititi liječnike da daju dijagnoze koje su omogućile pobačaj. Među manje obrazovanim i siromašnijim ženama bilo je više trudnoća. Neke od tih žena, same su koristile primitivne metode pobačaja, što je dovelo do neželjenih posljedica.

Rumunjska je bila jedina istočnoeuropska zemlja u kojoj su bili zabranjeni pobačaj i kontracepcija od 1966. do 1989. godine. Također jedina je komunistička država u kojoj je predsjednik ubijen odmah nakon pada komunizma 1989. godine. Većina pobunjenika bili su mlađi od 23 godina, rođeni nakon zabrane pobačaja Dekretom 770. Također, rumunjska nogometna reprezentacija ostvarila je svoje najveće uspjehe na Svjetskim nogometnim prvenstvima od 1990. do 1998. godine (četvrtfinale i dvije osmine finala), kada je u naponu snage bila generacija rođena netom nakon zabrane pobačaja (Bogdan Stelea, Dan Petrescu, Dorinel Munteanu, Gheorghe Popescu, Florin Răducioiu i dr.)

Padom komunizma, opet je legaliziran pobačaj. U Rumunjskoj je 1990. godine bilo čak 899,654 registriranih pobačaja, a broj se svake godine smanjivao, pa je 2010. bilo 101,271 pobačaja.

Izvori

Pobačaj
Povijest Rumunjske

Dekret 770


Bünyan, Kayseri ilinin bir ilçesidir.

Tarih
Bünyan tarihinin çok eski olduğuna dair kanıtlar ilçe yakınlarındaki köylerdeki mevcut mağara ve kalıntılardan anlaşılmaktadır. MÖ 4000-1200 yıllarından Hititlere dayandığı anlaşılmaktadır. İran, Asur ve Roma kültürlerini yaşamış Anadolu Selçuklu Devleti zamanında Türkleşmiştir. Bölge 1515 tarihinde Yavuz Sultan Selim tarafından Osmanlı İmparatorluğu topraklarına katıldı.

Eskiden adı Sarımsaklı olan ilçe, 1895 yılında Sivas ilinin Pınarbaşı (Aziziye) ilçesinden çıkartıldı ve Bünyan-ı Hamid adını kazanarak ilçe oldu. Bu isim "Hamid'in Yapısı" anlamına gelmektedir. 1908 yılında Meşrutiyet'in ilanı sonucu Osmanlı Padişahı II. Abdülhamid'in tahttan indirilmesi ile Hamid adı kaldırıldı ve ismi Bünyan olarak devam etti. 1912 yılında Sivas ilinden ayrılarak Kayseri iline bağlandı.

Bölgedeki tarihi eserler Hititler ve Selçuklular zamanından kalmıştır. Bu eserlerden bazıları Büyük Bürüngüz köyündeki Daniş Ali Bey Camii, Cami-i Kebir mahallesinki Bünyan Ulu Camii, Kayabaşı Mağaraları, Samağır köyündeki Abdurrahman Gazi Türbesi ve mağaralar, Doğanlar mahallesindeki Şammaspir Kilisesi, Karakaya kasabasındaki Seyit Halil Türbesi, Yenice mahallesindeki Papaz Çeşmesi, Sultanhanı köyündeki Sultan Hanı ve Karadayı köyündeki Karatay Hanı'dır.

Coğrafya
Bünyan merkezi, Koramaz Dağı'nın kuzey yamacına kurulmuştur. İl merkezine 40 km uzakta bulunan ilçenin toplam yüzölçümü 1306 km² olup ilçenin rakım değeri 1375 metredir.

Bulunduğu yer
36-37 Boylam ve 38-39 Enlem dereceleri arasında bulunan ilçe, doğuda Pınarbaşı, güneyde Tomarza ve Talas, batıda Kocasinan ve Melikgazi, kuzeyde Sarıoğlan, Akkışla ilçeleri ile komşudur. Erciyes Dağı'nın 40 km. kuzeydoğusunda yer almaktadır.

Akarsuları
 Sarımsaklı
 Topsöğüt Köyü Taçın Suyu
 Kahveci Suyu
 Elbaşı Suyu
 Samağır Suyu
 Girveli Suyu
 Çepil suyu (ilçe merkezi)
 Yumra suyu

İklim
Karasal iklim hüküm sürer. Yazları sıcak ve kurak kışları soğuk ve kar yağışlı geçer. Yağmurlar genel olarak Nisan, Mayıs ve Ekim aylarında boldur. Kar ise Aralık, Ocak ve Şubat aylarında yağar. Yıllık ortalama yağış miktarı 35 santimetredir.  Yıllık ortalama sıcaklık 10° civarındadır. Gece ile gündüz arasındaki ısı farkı oldukça fazladır. Kış aylarında kuzeyden Poyraz, yazları doğudan Karayel, güneyden Lodos en çok esen rüzgârlardır. İlçe merkezinde daha çok doğudan batıya "Boğaz Yeli" denen soğuk rüzgâr eser.

Bitki Örtüsü
Dağlarda yetişen bodur çalılıklara ve keven bitkisine rastlanmaktadır. Son yıllarda ilçe merkezinde ve köylerde bulunan su boylarında kavak ve söğüt ağaçları dikilmeye başlanmıştır. Meyveciliğe yönelik olarak ise meyve bahçeleri mevcuttur. İlçede kayısı, elma ve armut bol olarak yetişmektedir.

İdari yapı
Bünyan ilçesi, Merkez ve Elbaşı Bucağı ile bağlı köylerden oluşmaktadır. Merkeze bağlı köy sayısı 19, Elbaşı Bucağına bağlı köy sayısı 7 olmak üzere 26 köy mevcuttur.

Bunların 26sı köy olmak üzere 57 muhtarlık mevcuttur.

Nüfus
2020 yılı itibarıyla toplam ilçe nüfusu 30.113 olarak belirlendi. Bünyan Şeker Fabrikası ve Sümerbank'ın kapatılmasıyla işsiz kalan yüzlerce kişi Kayseri'ye göç etti. Sağlık ve eğitimin yetersizliği nedeniyle birçok insan şehre gitti ve geriye çoğunluka yaşlılar kaldı.

Ekonomik yapı
İlçe ekonomisini tarım, hayvancılık, mevsimlik inşaat işçiliği ve halıcılık oluşturur. İlçede bir adet fabrika bulunmaktadır. Bu fabrikada 50-55 civarında insan çalışmaktadır. 1970'li yıllarda halk iştiraki olarak kurulan ve çelik grit ve çelik bilye üreten Bünsa Döküm AŞ.'dir.

Tarım
Tarla tarımı köylerde ve ilçede en temel uğraş olup sadece hayvancılıkla geçinen köy bulunmamaktadır. Tarım ve hayvancılıkta istenen verime daha ulaşılamamıştır. Buğday ambarı bulunur. Buğday işleme fabrikaları vardır.Tarım hayvancılığa bakarak iyidir.

Gilaboru meyvesi (halk arasında Giraboğlu olarak söylenir) buranın önemli gelir kaynaklarından birisidir. Böbrek taşı problemleri ve idrar yolu rahatsızlıklarına faydalı olan bu meyvenin üretiminin büyük kısmı bu ilçede yapılmaktadır.

Halıcılık
Halıcılık ekonomiye katkı anlamında ilçe merkezi ve köylerde uğraşılan bir zanaat dalı olarak yerini korumaktadır. Fakat son 10 yıl içinde önemi ve kapsamı sürekli azalmaktadır. Her evde bir halı tezgâhı mevcut olup kadınlar tarafından halı dokunmaktadır. İlçenin adını ülke genelinde ve yurt dışında duyuran Bünyan halıcılığının ekonomik şartlara ve makine halıları üretimi ile rekabet etmesi günden güne zorlaşmaktadır.

Sosyal yapı

İlçe eğitime önem vermektedir.  Ancak Erciyes Üniversitesi'nin herhangi bir kolu ilçede bulunmaz. Çok yaşlı kimselerin dışında okuma yazma bilmeyen sayısı çok azdır. Okuma yazma oranı %99'dur. İlçe genelindeki tüm okullarda "Tekli Eğitim" yapılmaktadır.

İlçede önemli bir eğlence merkezi yoktur. Ancak Bünyan Belediye Başkanlığı'nın kurmuş olduğu Kayaaltı Alabalık Üretme Çiftliği, Sarımsaklı Çayı'nın kaynağı olan Pınarbaşı ile Kayseri-Malatya yolu üzerinde bulunan Sultan Çiftliği Alabalık Tesisi piknik alanı olarak ilgi çekmekte, az da olsa eğlence sunmaktadır.

Mimari ve Tarihi Eserler
Eski konutlar birbirine yakın olarak toprak örtülü olarak yapılmış olup, hâlen mevcutları vardır. Yeni binalar ise betonarme ve çatılı olarak yapılmaktadır.

Tarihi değeri olan Konak adında bir bina vardır ve sahipleri tarafından konut olarak kullanılmaktadır. Yerleşim merkez ve köylerde toplu bir görünümdedir.

Mezra şeklinde dağınıklık yok denilebilir. Sadece Koyunabdal Kasabasında mezra bulunmaktadır. İlçe merkezinde ve Karahıdır köyünde birkaç çiftlik yerleşimi bulunmaktadır. Toplu yerleşim dolayısıyla devlet hizmetleri rahat götürülebilmektedir.

Ayrıca Sultanhanı, Karadayı ve B.Bürüngüz Köylerinde Selçuklulardan kalma tarihi binalar ve kervansaraylar mevcuttur.

Ayrıca bakınız
 Kayseri'nin mahalleleri

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Bünyan Kaymakamlığı
 Bünyan
 Kayserim

Bünyan


Vice-reino () foi a mais alta unidade da divisão administrativo-territorial do Império Russo em 1775-1796. Substituiu a gubernia como resultado da reforma de Catarina II. Abolido por Paulo I em 1796, sendo substituído de volta à gubernia. Dividido em uezds.

Esta é uma lista de vice-reinos do Império Russo.

Sob Catarina II

Referências
Subdivisões do Império Russo
Vice-reinos do Império Russo

Vice-reinos do Império Russo


A 32.ª edição da clássica de ciclismo Troféu Serra de Tramuntana foi uma corrida na Espanha que se celebrou a 28 de janeiro de 2023 sobre um percurso de 123,2 quilómetros na ilha balear de Mallorca . A corrida fez parte do quarto troféu da Challenge Ciclista a Mallorca de 2023.

A corrida fez parte do UCI Europe Tour de 2023, calendário ciclístico dos Circuitos Continentais da UCI, dentro da categoria 1.1 e foi vencida pelo belga Kobe Goossens do Intermarché-Circus-Wanty. Completaram o pódio, como segundo e terceiro classificado respectivamente, os também belgas Lennert Van Eetvelt do Lotto Dstny e Ilan Van Wilder do Soudal Quick-Step.

Equipas participantes
Tomaram parte na corrida 21 equipas: 8 de categoria UCI WorldTeam, 10 de categoria UCI ProTeam, 2 de categoria Continental e a seleção da Espanha. Formaram assim um pelotão de 144 ciclistas dos que acabaram 81. As equipas participantes foram:

Classificação final
 A classificação finalizou da seguinte forma:

UCI World Ranking
O Troféu Serra de Tramuntana outorgou pontos para o UCI World Ranking para corredores das equipas nas categorias UCI WorldTeam, UCI ProTeam e Continental. As seguintes tabelas são o barómetro de pontuação e os dez corredores que obtiveram mais pontos:

Referências

Ligações externas
 Página oficial

Challenge Volta a Mallorca
UCI Europe Tour de 2023
Desporto na Espanha em 2023

Troféu Serra de Tramuntana de 2023


Pietramelara ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Caserta in Kampanien. Sie ist Bestandteil der Comunità Montana Monte Maggiore. Die Gemeinde liegt etwa 25,5 Kilometer nordwestlich von Caserta am Fuße der Monti Trebulani bzw. am Monte Maggiore (1057 m) und etwa 48,5 Kilometer nordnordwestlich von Neapel.

Söhne und Töchter
 Felice Leonardo (1915–2015), katholischer Bischof von Cerreto Sannita-Telese-Sant'Agata de' Goti

Einzelnachweise

Weblinks

Ort in Kampanien

Pietramelara


John E. Bortle est un astronome amateur américain. Il est principalement connu pour avoir créé l'échelle de Bortle pour quantifier l'obscurité du ciel nocturne.
Bortle s'est spécialisé dans l'étude des comètes. Il a enregistré des milliers d'observations relatives à plus de 300 d'entre elles. De 1977 à 1994, il est l'auteur du mensuel "Comet Digest" dans le magazine Sky and Telescope. Il avait également un intérêt particulier pour les étoiles variables, enregistrant plus de 200 000 observations. De 1970 à 2000, il a édité la circulaire mensuelle de l'Association américaine des observateurs d'étoiles variables.

Il a publié son échelle d'obscurité dans le magazine Sky and Telescope en 2001. L'échelle va de 1 (zone rurale ou parc national extrêmement sombre, généralement à haute altitude, faible humidité et vent faible) à 9 (centre-ville urbain).

L'astéroïde (4673) Bortle a été nommé en son honneur.

Notes et références

Astronome amateur
Astronome américain du XXe siècle
Éponyme d'un objet céleste

John E. Bortle


An Sobralia rondonii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Frederico Carlos Hoehne. An Sobralia rondonii in nahilalakip ha genus nga Sobralia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sobralia

Sobralia rondonii


Das Bagley Icefield (manchmal auch Bagley Ice Valley) in Alaska erstreckt sich im Kerngebiet der Saint Elias Mountains sowie Teilen der Chugach Mountains und ist das größte zusammenhängende Gletscher-Eisfeld außerhalb der Polregionen.

Es speist mehrere Dutzend Gletscher und bedeckt so insgesamt eine Fläche von etwa 5200 km².

Benannt wurde es nach James W. Bagley, einem USGS-Topografen, der die Bagley-T-3-Kamera entwickelte und Alaska vor Beginn des Ersten Weltkriegs kartografierte.

Das Eisfeld liegt im Schutzgebiet des Wrangell-St.-Elias-Nationalparks.

Weblinks

Einzelnachweise

GBagley Icefield
Gletscher in der Eliaskette
Gletscher in den Chugach Mountains
Wrangell-St.-Elias-Nationalpark
Yakutat
Chugach Census Area
Copper River Census Area

Bagley Icefield


Nedenfor er en liste over indendørs arenaer i Danmark. Parken i København er den absolut største arena i Danmark, men da den ikke er permanent overdækket figurerer den ikke på nedenstående liste.

Arenaer i Danmark


Zoë Henry es una actriz británica, más conocida por interpretar a Rhona Goskirk en la serie Emmerdale Farm.

Biografía
En 1994 Zoe conoció y comenzó a salir con el actor Jeff Hordley, con quien se comprometió en 2003 y se casó el 3 de agosto del mismo año. La pareja tiene dos hijos: Violet (2005) y Stan (abril de 2008).

Carrera
Zoe ha aparecido como invitada en series como A Touch of Frost, Holby City, Doctors donde dio vida a Rebecca Greenwood en el episodio "With This Ring" en el 2003 y a Miriam Preece en el episodio "Yesterday's News" en el 2008. También apareció en la serie The Bill donde interpretó a Sarah Bale en el 2008 durante el episodio The Rookie y a Roz Aldridge en el 2006 en los episodios # 458 y 459. Y en la serie Casualty donde interpretó a Sandra Morley en el 2009 durante el episodio True Lies y a Gina Jacobs en el 2003 durante el episodio In the Frame.

El 17 de septiembre de 2001 se unió a la exitosa serie británica Emmerdale Farm donde interpretó a Rhona Goskirk, hasta el 2002, Zoe regresó a la serie en marzo del 2010 y desde entonces aaprece.

En el 2004 obtuvo el papel principal de Beth Caffrey en la serie dramática Conviction, sin embargo la serie fue cancelada después de la primera temporada.

En el 2007 interpretó a la mentalmente inestable Kim "K.C./Casey" Carswell, quien se hace pasar por la amiga de Claire Peacock y después intenta secuestrar a su hijo en otra exitosa serie británica Coronation Street.

En el 2009 apareció como invitada en la exitosa, popular y aclamada serie británica EastEnders donde interpretó a la detective de policía Deanne Cunningham quien llega a Walford para investigar el asesinato de Trina Johnson después de que su cuerpo fuera hallado descompuesto.

Filmografía

Series de televisión

Películas

Teatro

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

Actores de televisión de Inglaterra

Zoe Henry


Thioacetale sind chemische Verbindungen, die sich von Aldehyden ableiten und statt der Carbonylgruppe (a) zwei Sulfanyl-Gruppen (–SR1 und  –SR2) oder (b) je eine Sulfanyl-Gruppe  (–SR1) und eine Alkoxygruppe oder Aryloxygruppe (–OR2) enthalten, die an dasselbe Kohlenstoff-Atom gebunden sind. Sie sind geminal angeordnete Schwefelanaloga von Diethern.

Ursprünglich wurde zwischen den aus Aldehyden gebildeten Thioacetalen (mit einem H-Atom) und den aus Ketonen gebildeten analogen Verbindungen, den so genannten Thioketalen, unterschieden. Heutzutage werden auch Thioketale meist als Unterklasse der Thioacetale betrachtet.

Bei der Bildung von Thioacetalen aus Aldehyden bzw. Ketonen und Thiolen entstehen als Zwischenprodukte die Hemi- bzw. Monothiohalbacetale [R'2C(SR)(OH)], welche nur in einigen Fällen isoliert werden können.

Synthese
Dithioacetale bilden sich bei der Umsetzung von Aldehyden (Beispiel: Acetaldehyd)  und ein- oder zweiwertigen Thiolen (Beispiel: 1,3-Propandithiol) unter Wasserabspaltung. In der Regel wird diese Kondensationsreaktion unter Säurekatalyse durchgeführt.

Dithioacetale als Schutzgruppen
In der Synthesechemie werden Dithioacetale oft als Schutzgruppen für Carbonylgruppen von Aldehyden oder Ketonen benutzt.

In der Corey-Seebach-Reaktion dienen Dithioacetale als Zwischenprodukte zur Synthese von unsymmetrischen Ketonen aus Aldehyden.

Verwandte Verbindungen

S,N-Acetale
Wenn die Carbonylgruppe eines Aldehyds oder eines Ketons mit einem 1,2-Aminothiol unter Wasserabspaltung umgesetzt wird, entsteht ein S,N-Acetal. Thiazolidine  und 3-Thiazoline sind Beispiele für heterocyclische S,N-Acetale.

Einzelnachweise

Stoffgruppe
 Thioacetale

Thioacetale


Nasumična svirka (eng. random play) je način reprodukcije glazbenog zapisa u kojem poredak izvođenja ne određuje odjednom za sve, nego nakon svake odsvirane skladbe nova se skladba određuje sasvim nasumice pa se može dogoditi ponavljanje ili predugo čekanje na istu skladbu. Kod ove se vrste reprodukcije može dogoditi ponavljanje iste skladbe dvaput uzastopno, u prevelikom ili premalom razmaku. Mogućnost je napravljena za softvere CD playera, digitalnih reproduktora zvuka (eng. digital audio player; obično MP3 player ili MP4 player) medijskog playera. Razlikuje se razlikuje od promiješane svirke (eng. shuffled play) kod koje se se skladbe izvodi nasumičnim redom koji važi za sve skladbe iz skupa odjednom, odnosno poredak se odredi odjednom za sve skladbe s nosača zvuka ili zadanog direktorija s glazbenim datotekama i ista skladba ne dolazi opet na red dok se ne izredaju sve ostale iz skupa.

Glazba
Programska podrška

Nasumična svirka


Grevskabet Ratzeburg blev grundlagt i 1143 og eksisterede som sådant indtil 1296.

Oprettelse

Hertug Henrik Løve af Sachsen forlenede i 1143 den af Adolf II. af Schauenburg fra Grevskabet Holsten og Stormarn fordrevne greve Heinrich von Badewide med områder i det af ham underlagte bosættelsesområde for abodrittiske polabere. Det nyoprettede grevskab omfattede landskaberne Ratzeburg, Wittenburg og Gadebusch samt Rehna, Zarrentin og fogderiet Mölln - det vil sige den nordlige del af nutidens kreds Hertugdømmet Lauenburg og dele af det vestlige Mecklenburg.

Historie

Grevskabet, som den i 11. århundrede polabiske fyrste Ratibor (Ratse) opbyggede og i 1062 første gang omtalt abodritiske Gauburg var sachsisk len. De forblev indtil de døde i den mandlige linje med den i barndommen døde Bernhard III. (død 1199) i Badwidens besiddelse. Ved ægteskabet med Bernards moder i enkestand Adelheid af Wassel fik Adolf I af Dassel i 1200 herredømmet, men mistede dog allerede dette kort tid senere på grund af slaget ved Waschow (25. maj 1200 eller 1201), hvor han og hans allierede led nederlagt mod en hær fra Mecklenburg vasal af den danske konge Knud VI. Grevskabet kom derved under den danske konges suverænitet, og hans bror og efterfølger Waldemar II gav det i 1202 til sin nevø, grev Albert af Orlamünde, der som greve af Holsten, Stormarn, Ratzeburg og Wagrien var den danske statholder i Nordalbingien.

I 1204 gav Valdemar 2. greverne af Schwerin som en belønning for deres støtte til den danske ekspansion alle områder af amtet Ratzeburg øst for den nuværende grænse mellem Slesvig-Holsten og Mecklenburg. For at kompensere blev Sadelbande som altid op til dette punkt havde været under direkte styre af saksiske hertuger, tillagt grevskabet. Således blev den nordlige og den sydlige del af den nuværende kreds Hertugdømmet Lauenburg første gang administrativt forenet.

Afslutning
Efter slaget ved Bornhöved i 1227, hvorved den danske ekspansion i Nordtyskland blev afsluttet, kom grevskabets område under Askanier-hertugen Albrecht I af Sachsen. Eftersom slægten Badwiden fra 1199 havde været uddøde, havde Albrecht som pris for sin deltagelse i krigen mod kong Valdemar søgt forsikringer om at få grevskabet Ratzeburg som et frit sachsisk len. Allerede i 1225, efter tilfangetagelsen af Albert af Orlamünde i slaget ved Mølln, havde Albrecht af denne ladet afstå også det lauenburgske landområde. Efter Albrechts død i 1260 overtog hans sønner Johann I og Albrecht II i fællesskab regeringen i hertugdømmet Sachsen. Den yngre broder Albrecht II regerede den del, som ved den officielle opdeling af hertugdømmet i 1296 kom under hertugdømmet Sachsen-Wittenberg. Johann I regerede det tidligere amt Ratzeburg og det lauenburgske land. Dette område blev under hans sønner Johann II., Erich og Albrecht III i 1296 formelt omdannet til Hertugdømmet Sachsen-Lauenburg.

Grever af Ratzeburg
 1143–1163: Heinrich af Badewide
 1164–1190: Bernhard I. af Ratzeburg, søn af Heinrich
 1190–1198: Bernhard II. af Ratzeburg, søn af Bernhard I.
 1198–1199: Bernhard III. af Ratzeburg (barn), søn af Bernhard II. (Regentin: Adelheid von Wassel, Witwe Bernhards II.)
 1200–1201: Adolf I. af Dassel (ved ægteskab med Adelheid af Wassel)
 1202–1227: Albert af Orlamünde, (Askanier), dansk Statholder von Nordalbingien, greve af Holsten, Stormarn, Ratzeburg og Wagrien, nevø til kong Valdemar 2. af Dänemark
 1227 Hertug Albrecht I. af Sachsen, (Askanier)

Noter

Litteratur
 Wilhelm Meyer: Geschichte der Grafen von Ratzeburg. In: Jahrbücher des Vereins für Mecklenburgische Geschichte und Altertumskunde. Band 76 (1911), S. 1–160. (Digitalisat)
 Eckardt Opitz (Hrsg.): Herzogtum Lauenburg. Das Land und seine Geschichte, Wachholtz Verlag, Neumünster 2003,
 Peter von Kobbe: Geschichte und Landesbeschreibung des Herzogtums Lauenburg, Erster Theil, Hammerich, Altona, 1836; photomechanischer Nachdruck 1979, Verlag Harro von Hirschheydt,

Slesvig-Holstens historie
Sachsens historie

Grevskabet Ratzeburg


Pan Vision er et svensk forlag og distributør af interaktive underholdning (computerspil og andre -programmer).

Firmaet blev dannet i 2001 ved en sammenlægning af Pan Interactive, Vision Park, IQ Media Nordic, Young Genious og Levande Böcker. I 2006 omsatte firmaet for cirka 1 milliard SEK og havde 80 ansatte. I 2004 opkøbte man norske BJ Electronics samt Toptronic Oy med afdelinger i Finland, Sverige og Danmark. I 2011 blev filmafdelingen i Pan Vision frasolgt til Scanbox Entertainment.

Firmaet indgår i Kooperativa Förbundets mediekoncern KF Media.

Udgivelser
Herunder følger eksempler på computerspil udgivet under Pan Vision.

 Backpacker 2 og Backpacker Junior
 Spil baseret på Bjergkøbing Grandprix
 Blackout
 Spil baseret på LasseMajas detektivbyrå
 En række spil som spin-off af svenske tv-julekalendere

Computerspilsvirksomheder fra Sverige

Pan Vision


Damietta Governorate (  ) is one of the 27 governorates of Egypt. It is located in the northeastern part of the country, and has a population of over 1.3 million. The capital is the city of Damietta.

Damietta (city) is famous for its guava farms, as well as the palm trees that cover the coast from Ras El Bar in the east to Gamasa in the west. The governorate exports millions of palm trees to many countries every year, including Greece and China. Damietta also produces wheat, maize, cotton, rice, potatoes, lemons, grapes and tomatoes. It is also famous for its sweet industry, sardine packing, furniture industry and Domiati cheese. Ras El Bar, one of the oldest summer resorts in Egypt, is located at the point where the Nile river meets the Mediterranean Sea.

In August 2018, Manal Awad Mikhail was the first Coptic woman to be appointed as a governor in Egypt.

Overview
An important feature of this governorate is the Damietta Port which has been able to accommodate the movement of ships when bad weather forbids nearby ports to do so.

Municipal divisions
The governorate is divided into the following municipal divisions for administrative purposes, with a total estimated population as of January 2023 of 1,610,586.

Population
According to population estimates, in 2015 the majority of residents in the governorate lived in rural areas, with an urbanization rate of only 38.7%. Out of an estimated 1,330,843 people residing in the governorate, 815,244 people lived in rural areas as opposed to only 515,599 in urban areas.

Industrial zones
According to the Governing Authority for Investment and Free Zones (GAFI) the governorate is home to two industrial zones.

Demographics
The governorate's area is 1.029 km² or about 5% of the Delta's area, and about 1% of the area of Egypt. The inhabited area is about 589.2 km². Its population – according to a 1999 census – was 953,430. The average rate of population growth is 2.09% per year.

Administrative divisions
The governorate consists of 4 subdivisions, 10 cities, 35 local village units, 59 villages and 722 sub-villages. The subdivisions are Damietta, Faraskur, El Zarqa and Kafr Saad. The governorate includes 7 colleges and institutes, 19 professional training centers, and 657 pre-college schools.

See also

Battle of Mansurah (1250)
Battle of Fariskur (1250)
Damietta
Damietta Port
El Rahamnah
Ras El Bar
Siege of Damietta (1218)
Siege of Damietta (1249)
Ezbet El Borg
El Zarqa

References

External links
Damietta Governorate  official website
 El Watan News of Damietta

Governorates of Egypt
Nile Delta

Damietta Governorate


An Dendrobium speckmaieri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hans Fessel ngan Emil Lückel. An Dendrobium speckmaieri in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Sulawesi. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium speckmaieri


De forheksede Støvler er en dansk stumfilm fra 1917, der er instrueret af Lau Lauritzen Sr. efter manuskript af Alfred Kjerulf.

Handling

Medvirkende
 Frederik Buch - Grosserer Nicolaj Nuttekær
 Olga Svendsen - Nuttekærs frue
 Lauritz Olsen - Ole Langfinger
 Agnes Andersen - Frøken Esmaralda

Eksterne henvisninger

Film instrueret af Lau Lauritzen Sr.
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1917

De forheksede Støvler


George W. Bush, the 43rd President of the United States, has run successfully for president twice:

* George W. Bush 2000 presidential campaign
 George W. Bush 2004 presidential campaign

George W. Bush presidential campaign


Die Estonian International 2005 im Badminton fanden in Tallinn vom 4. bis zum 5. Juni 2005 statt.

Austragungsort
 Kalevi Spordihalis, Juhkentali 12

Sieger und Platzierte

Finalergebnisse

Ergebnisse

Herreneinzel
  Vahur Lukin –  Rauno Tahvonen: 15-3 / 15-3
  Kristo Kivisaar –  Martin Aidnik: 15-2 / 15-5
  Kaarel Kohler –  Aivar Angelstok: 15-11 / 15-13
  Meelis Maiste –  Mihkel Mae: 15-5 / 15-7
  Andrew Stewart –  Madis Reppo: 15-9 / 15-2
  Andres Aru –  Iiro Kokko: 15-11 / 15-10
  Yoann Turlan –  Gabriel Kunka: w.o.
  Maxime Renault –  Igor Falsunov: 15-2 / 15-4
  Benoit Azzopard –  Ingmar Seidelberg: 15-6 / 15-4
  Nikolaj Ukk –  Raul Käsner: 15-5 / 15-0
  Simon Maunoury –  James Phillips: 15-11 / 15-12
  Antti Koljonen –  Vahur Lukin: 15-3 / 15-4
  Kristian Midtgaard –  Valeriy Atrashchenkov: w.o.
  Alexander Sim –  Kristo Kivisaar: 15-2 / 15-5
  Petri Hyyryläinen –  Shai Geffen: 15-11 / 15-13
  Jon Lindholm –  Kaarel Kohler: 15-5 / 15-3
  Tauno Tooming –  Cedric Grosjean: 15-8 / 15-6
  Meelis Maiste –  Andrew Stewart: 11-15 / 15-6 / 15-6
  Yoann Turlan –  Andres Aru: 5-15 / 15-12 / 15-5
  Raul Must –  Alexej Kuplinov: 15-3 / 15-11
  Rainer Kaljumae –  Maxime Renault: w.o.
  Jean-Michel Lefort –  Leslie Dewart: 15-4 / 17-14
  Simon Knutsson –  Benoit Azzopard: 15-3 / 15-2
  Joe Morgan –  Margus Metskula: 15-2 / 15-3
  Nikolaj Ukk –  Iwo Zakowski: 17-14 / 15-3
  Kęstutis Navickas –  Gil Martins: 15-4 / 15-0
  Antti Koljonen –  Simon Maunoury: 15-11 / 13-15 / 15-9
  Kristian Midtgaard –  Alexander Sim: 15-3 / 15-3
  Petri Hyyryläinen –  Jon Lindholm: 15-8 / 15-4
  Tauno Tooming –  Meelis Maiste: 15-6 / 15-2
  Raul Must –  Yoann Turlan: 15-11 / 15-6
  Jean-Michel Lefort –  Rainer Kaljumae: 17-14 / 15-4
  Simon Knutsson –  Joe Morgan: 15-2 / 15-1
  Kęstutis Navickas –  Nikolaj Ukk: 15-4 / 15-8
  Kristian Midtgaard –  Antti Koljonen: 15-7 / 17-14
  Petri Hyyryläinen –  Tauno Tooming: 15-11 / 15-1
  Jean-Michel Lefort –  Raul Must: 15-7 / 15-9
  Kęstutis Navickas –  Simon Knutsson: 15-6 / 15-9
  Kristian Midtgaard –  Petri Hyyryläinen: 6-15 / 15-12 / 15-6
  Jean-Michel Lefort –  Kęstutis Navickas: 7-15 / 15-9 / 15-0
  Jean-Michel Lefort –  Kristian Midtgaard: 15-8 / 15-6

Dameneinzel
  Lea Pailloncy –  Jenny Sjolund: 8-11 / 11-8 / 11-7
  Ruth Kilkenny –  Karoliine Hõim: 11-2 / 9-11 / 13-10
  Elina Väisänen –  Dona Scott: 11-0 / 11-1
  Kai-Riin Saluste –  Merja Pallonen: 11-4 / 11-2
  Sandra Kamilova –  Kerli Tammeveski: 11-1 / 11-3
  Noora Virta –  Esta Uudekull: 11-1 / 11-2
  Ana Linnamägi –  Madli Rohtla: 11-1 / 11-0
  Gertu Soerunurk –  Elena Prus: w.o.
  Kati Tolmoff –  Lea Pailloncy: 11-5 / 11-3
  Ruth Kilkenny –  Rasa Šulnienė: 11-5 / 11-4
  Elina Väisänen –  Clare Flood: 11-7 / 11-5
  Kai-Riin Saluste –  Helen Reino: 11-9 / 9-11 / 11-5
  Akvilė Stapušaitytė –  Sandra Kamilova: w.o.
  Solenn Pasturel –  Noora Virta: 11-1 / 11-8
  Piret Hamer –  Ana Linnamägi: 11-3 / 11-3
  Simone Prutsch –  Gertu Soerunurk: 11-0 / 11-0
  Kati Tolmoff –  Ruth Kilkenny: 11-4 / 11-2
  Kai-Riin Saluste –  Elina Väisänen: w.o.
  Solenn Pasturel –  Akvilė Stapušaitytė: 11-8 / 11-3
  Simone Prutsch –  Piret Hamer: 11-6 / 13-10
  Kati Tolmoff –  Kai-Riin Saluste: 11-2 / 11-5
  Simone Prutsch –  Solenn Pasturel: 11-6 / 11-6
  Kati Tolmoff –  Simone Prutsch: 11-6 / 11-3

Herrendoppel
  Mihail Popov /  Svetoslav Stoyanov –  Rainer Kaljumae /  Ingmar Seidelberg: w.o.
  Benoit Azzopard /  Baptiste Carême –  Konstantin Sarapultsev /  Nikolaj Ukk: 15-9 / 15-3
  Kristo Kasela /  Ants Mängel –  Kaarel Kohler /  Mihkel Mae: 15-5 / 15-1
  Andres Aru /  Heiki Sorge –  Vahur Lukin /  Gil Martins: 17-15 / 15-7
  Petri Hyyryläinen /  Iwo Zakowski –  Leslie Dewart /  Donal O'Halloran: 15-11 / 15-12
  Maxime Renault /  Yoann Turlan –  Aigar Tonus /  Tauno Tooming: 5-15 / 15-5 / 15-3
  Joe Morgan /  James Phillips –  Mihail Popov /  Svetoslav Stoyanov: w.o.
  Benoit Azzopard /  Baptiste Carême –  Kristo Kasela /  Ants Mängel: 15-7 / 15-7
  Petri Hyyryläinen /  Iwo Zakowski –  Andres Aru /  Heiki Sorge: 15-4 / 15-4
  Indrek Küüts /  Meelis Maiste –  Maxime Renault /  Yoann Turlan: 15-4 / 15-13
  Benoit Azzopard /  Baptiste Carême –  Joe Morgan /  James Phillips: 5-15 / 15-13 / 15-4
  Petri Hyyryläinen /  Iwo Zakowski –  Indrek Küüts /  Meelis Maiste: 15-12 / 15-7
  Benoit Azzopard /  Baptiste Carême –  Petri Hyyryläinen /  Iwo Zakowski: 6-15 / 15-12 / 17-15

Damendoppel
  Clare Flood /  Dona Scott –  Gertu Soerunurk /  Kerli Tammeveski: 15-2 / 15-0
  Akvilė Stapušaitytė /  Rasa Šulnienė –  Kulli Iste /  Katrin Vilkmann: 15-13 / 16-17 / 15-13
  Piret Hamer /  Helen Reino –  Merja Pallonen /  Jenny Sjolund: 15-11 / 15-5
  Julie Delaune /  Lea Pailloncy –  Clare Flood /  Dona Scott: 15-10 / 15-8
  Bing Huang /  Ruth Kilkenny –  Akvilė Stapušaitytė /  Rasa Šulnienė: 15-3 / 15-3
  Elina Väisänen /  Noora Virta –  Ana Linnamägi /  Kai-Riin Saluste: 15-3 / 17-15
  Piret Hamer /  Helen Reino –  Julie Delaune /  Lea Pailloncy: 15-12 / 15-10
  Elina Väisänen /  Noora Virta –  Bing Huang /  Ruth Kilkenny: 15-12 / 17-16
  Piret Hamer /  Helen Reino –  Elina Väisänen /  Noora Virta: 15-8 / 15-0

Mixed
  Donal O'Halloran /  Bing Huang –  Konstantin Sarapultsev /  Kulli Iste: 15-2 / 15-4
  Benoit Azzopard /  Lea Pailloncy –  Iwo Zakowski /  Noora Virta: 15-5 / 10-15 / 15-9
  Alexej Kuplinov /  Ana Linnamägi –  Shai Geffen /  Ruth Kilkenny: 15-12 / 15-11
  Jean-Michel Lefort /  Akvilė Stapušaitytė –  Andrew Stewart /  Dona Scott: 15-6 / 15-11
  Sami Parikka /  Merja Pallonen –  Kristo Kasela /  Sandra Kamilova: w.o.
  Donal O'Halloran /  Bing Huang –  Vahur Lukin /  Kai-Riin Saluste: 15-2 / 15-5
  Baptiste Carême /  Julie Delaune –  Indrek Küüts /  Kati Tolmoff: 15-2 / 15-4
  Petri Hyyryläinen /  Elina Väisänen –  Ants Mängel /  Karoliine Hõim: 15-12 / 9-15 / 15-9
  Cedric Grosjean /  Rasa Šulnienė –  Valeriy Atrashchenkov /  Elena Prus: w.o.
  Alexej Kuplinov /  Ana Linnamägi –  Benoit Azzopard /  Lea Pailloncy: 15-6 / 15-7
  Jean-Michel Lefort /  Akvilė Stapušaitytė –  Sami Parikka /  Merja Pallonen: 15-7 / 15-2
  Donal O'Halloran /  Bing Huang –  Baptiste Carême /  Julie Delaune: 15-1 / 15-8
  Petri Hyyryläinen /  Elina Väisänen –  Cedric Grosjean /  Rasa Šulnienė: 15-5 / 15-4
  Jean-Michel Lefort /  Akvilė Stapušaitytė –  Alexej Kuplinov /  Ana Linnamägi: 17-14 / 15-5
  Petri Hyyryläinen /  Elina Väisänen –  Donal O'Halloran /  Bing Huang: 6-15 / 15-3 / 15-10
  Jean-Michel Lefort /  Akvilė Stapušaitytė –  Petri Hyyryläinen /  Elina Väisänen: 15-6 / 17-14

Weblinks
 tournamentsoftware.com

2005
Badminton 2005
Badmintonwettbewerb in Tallinn

Estonian International 2005


Jeffrey "Jeff" Lawrence Betancourt  () este un monteur și regizor de film american. Este cel mai cunoscut pentru editarea și regia filmului Omul negru 2 (Boogeyman 2) din 2008.

Filmografie

Ca monteur
Star Maps (1997)
Billy's Hollywood Screen Kiss (1998)
Chuck & Buck (2000)
The Girls' Room (2000)
Opposite Sex (2000) (serial TV)
Get Over It (2001)
The Good Girl (2002)
The United States of Leland (2003)
Harold & Kumar Go to White Castle (2004)
The Grudge (2004)
The Exorcism of Emily Rose (2005)
When a Stranger Calls (2006)
The Grudge 2 (2006)
Boogeyman 2 (2008)
The Ruins (2008)
The Unborn (2009)
American Reunion (2012)
The Apparition (2012)
Kristy (2014)
Knock Knock (2014)
Get a Job (2016)
Crouching Tiger, Hidden Dragon: Sword of Destiny (2016)

Ca regizor
Boogeyman 2 (2008)

Note

Legături externe

Vezi și
Listă de regizori americani

Nașteri în 1970
Regizori de film americani

Jeff Betancourt


fray Lino Matías Picado Franco (Los Hoyos, actual provincia de Cáceres, 1772 - Coria, 10 de julio de 1853), historiador, escritor, sacerdote y monje benedictino español. Usó también por nombre el anagrama de Pidoca Narcof de Jagne, Onil.

Biografía
Profesó en el monasterio benedictino de San Pedro de Arlanza y estudió en Oviedo y en Salamanca. Sirvió como capellán en el regimiento de infantería de La Rioja durante la Guerra de la Independencia. Después fue visitador de su orden en Aragón. Gracias a ser amigo de Francisco Tadeo Calomarde y en obsequio a sus servicios como capellán y como publicista del neoabsolutismo fernandino durante el Trienio Liberal, fue nombrado prelado apostólico y del Consejo de su Majestad y abad del monasterio benedictino de San Juan de la Peña desde comienzos de 1824 a 1830, aunque los monjes protestaron al principio; en ese último año solicitó el traslado al de San Cugat del Vallés y fue abad allí también entre 1830 y 1835, aunque en 1833 estuvo en Madrid organizando el Museo de Ciencias Naturales. Tras la desamortización se trasladó a su pueblo natal y luego a Coria, donde falleció en 1853.

Fue un destacado publicista del neoabsolutismo de Fernando VII durante el Trienio Liberal y aun después, y tras escribir un par de obras históricas sobre la Guerra de la Independencia (en que trató muy mal a los liberales y describió las intrigas de Espoz y Mina contra Durán y sus tropas), polemizó luego en la prensa del Trienio y también después contra el exiliado liberal en Francia José Presas por algunos escritos que había publicado allí contra el absolutismo de los reyes españoles.

Se le atribuyó una Apologia de los asnos, compuesta en renglones así como versos (1829) a la que pertenecía una fábula que encontró en su mesa Fernando VII, por la cual se habría desterrado a su monasterio a Lino Picado, presunto autor de la misma:

De Jaén a Ximena / iba un arriero / con su recua de burros / de diferentes pelos. / Llevaba burros blancos, / llevaba burros negros, / llevaba burros pardos, / también burros plateros / Un militar curioso / observó al arriero / y dijo entusiasmado: / ¡Tú si que eres discreto! / Tu conducta aplaudida / será del mundo entero: / tú las acciones miras, / no reparas el pelo: / palo al burro que es blanco, / palo al burro que es negro, / palo al burro que es pardo, / palo al burro platero / palos á todo burro / que no anda derecho (Apología..., LII- LV).

Obras
Memorias sobre la reconquista de Zaragoza, conservación de la plaza y rendición de su castillo por las tropas españolas en julio de 1813, Madrid, 1815.
Historia del origen, conocimiento y acciones de la guerra de la sexta división del segundo ejército, o sea, de Soria, durante nuestra sagrada lucha al mando del Excmo. Señor Don José Joaquín Durán y Barazabal, Mariscal de Campo de los Reales Exercitos escrita por el padre Lino Matías Picado Franco capellán que fue de uno de los cuerpos de la división, Madrid, en la oficina de Dávila, impresor de cámara de S. M., 1817, 2 vols. V. 1: Que comprehende desde el alarma general de la nación hasta el 18 de marzo, que la división se posesionó de Soria por asalto. V 2: Que comprehende desde el 24 de marzo de 1812 que salió la division de Soria, hasta la paz.
Los comuneros de hogaño no son como los de antaño, 1822.
Los antropófagos que han aparecido en Madrid, Madrid, 1827.
Contestación á la obra titulada: Pintura de los males que ha causado á la España el gobierno absoluto de los dos últimos reynados, y de la necesidad del restablecimiento de las antiguas Cortes, ó de una carta constitucional dada por el rey Fernando, publicada en Burdeos por... don Jose Présas. Cartas que... don Lino Maria Picado Franco,... escribió á une caballero oficial frances que le facilitó la lectura de la predicha obra. Burdeos: Lawalle, 1829.
Con el anagrama Pidoca Narcof de Jagne, Onil, Breve contestacion á la obra titulada El triunfo de la verdad y confusion de la impostura: impresa en Burdeos, que mas bien debería titularse Ensalada con solo el condimento del vinagre del doctor D. José Presas, Barcelona: Viuda de Agustín Roca, 1831.
Con el anagrama Pidoca Narcof de Jagne, Onil, Vindicación del rey Don Pedro I de Castilla, en la que se manifiesta por las crónicas, abreviada y vulgar, que de este rey escribió Don Pedro López Ayala que lejos de merecer el dictado de Cruel, es muy acreedor al de Benigno y Justiciero. Barcelona: Viuda de Agustín Roca, 1831.
Breve oracion que con motivo de la solemne fiesta de Iglesia hecha el 27 de Febrero, por el imperal monasterio de San Cugát del Vallés ... por la ecsaltacion del Cardenal Mauro Capellari dijo su Abad celebrando de Pontifical Barcelona: Viuda de Agustín Roca, impresor de cámara de S. M., 1831
El francmasón convertido

Notas

Bibliografía
Ernesto Zaragoza Pascual, Historia de la congregación benedictina claustral Tarraconense y Cesaraugustana (1215-1835), Abadía de Montserrat, 2004.
Diccionario biográfico del Trienio Liberal, Madrid: El Museo Universal, 1991.

Historiadores de España del siglo XIX
Escritores de España del siglo XIX
Escritores en español
Benedictinos de España del siglo XIX
Abades de San Juan de la Peña

Lino Matías Picado Franco


El milano muslirrufo (Harpagus diodon), también denominado milano de corbata, gavilán de calzón rufo y milanito de pecho gris, es una especie de ave accipitriforme de la familia Accipitridae que vive en Sudamérica.

Distribución y hábitat

Se extiende por una amplia variedad de hábitats forestales tanto tropicales como subtropicales de Argentina, Bolivia, Brasil, Ecuador, la Guayana francesa, Guyana, Paraguay y Surinam.

Referencias

Enlaces externos

Accipitridae
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1823
Taxones descritos por Coenraad Jacob Temminck

Harpagus diodon


Stadionul Jalisco este un stadion de fotbal situat în Guadalajara, Mexic. Este al treilea cel mai mare stadion de fotbal mexican din spatele Estadio Azteca și Estadio Olímpico Universitario. Unitatea este situată în orașul Guadalajara, Jalisco, la 400 de kilometri nord-vest de Mexico City, și are o capacitate maximă de 54.963 de spectatori.

Istorie
Estadio Jalisco a fost terenul de bază al Guadalajara, una dintre cele mai vechi echipe de fotbal din Mexic, până în 2010. Rămâne stadionul de acasă al clubului Atlas din Liga MX și Club Universidad de Guadalajara din Ascenso MX. Au avut loc mai multe meciuri preliminare de fotbal pentru Jocurile Olimpice de Vară din 1968. Stadionul a găzduit turneele Cupa Mondială de la FIFA: (1970) și (1986).

După 50 de ani, Guadalajara sa mutat la Estadio Omnilife în 2010.

Renovări
Pe 31 ianuarie 2017, cluburile Unidos de Jalisco au anunțat un proiect de renovare pentru a înlocui scaunele de la Jalisco, pentru a înlocui acoperișul deteriorat, pentru a remodela camerele de toaletă și a adăuga un ecran mare de 360 de grade deasupra terenului. Ecranul 360 era programat să debuteze în timpul meciului vs Tigres UANL pe 8 septembrie 2017, cu toate acestea sa stabilit că meciul va fi suspendat din cauza faptului că ecranul a fost instalat la doar 8 metri deasupra terenului, ceea ce făcea imposibil jocul obișnuit.

Referințe

Stadioane din Mexic
Stadioane de fotbal din Mexic

Estadio Jalisco


Obožavanje (lat. adoratio, devotio; latinizam adoracija) je čin religijske posvećenosti uglavnom usmjerene prema Bogu.

Čin obožavanja može se izvoditi individualno, u neformalnoj ili formalnoj grupi ili određenom vođom. Takvi su činovi i štovanje na razne načine (jedan je zajednička molitva u nekoj formi, primjerice euharistijsko klanjanje).

Obožavanje označava moljenje ili određene vrste obreda božanstvu, ali i smatranje čega idolom i/ili kultom; sinonim je riječi bogoslužje i klanjanje (poklonstvo). Sva ova značenja pojma svode se na jedno: dizanje entiteta koji se razmatra na stupanj božanstva svime onim što se smatra božanstvom — osjećajima, riječima ili djelima.

U kršćanstvu je štovanje u duhu i istini, to jest ispravnom razumijevanju biblijskih istina, a ne samo riječima, umom i emocijama. Obožavanje je u svojoj biti pripisivanje vrijednosti Bogu. Boga se obožava kada se što radi tako da pokazuje Njegov karakter i Njegovu slavu. Obožavanjem Boga čovjek mu se klanja u ljubavi i bez straha.

U društvu i sociologiji obožavanje se prenijelo sa štovanja božanstva na potrošačke marke, športske momčadi i ljude (slavne i poznate osobe). Sociologija stoga proširuje ovaj argument da bi se sugeriralo da je izvan religije obožavanje proces u kojem društvo obožava sebe, kao oblik samovrednovanja. U kršćanskom i muslimanskom svijetu, riječ obožavanje (u doslovnom kontekstu obožavanja) zabranjeno je koristiti ako se odnosi na neki objekt ili radnju, a ne isključivo na Boga.

Izvori

Teologija
Sociologija

Obožavanje


فتحي رضوان (14 مايو 1911 - 2 أكتوبر 1988)، هو سياسي وصحفي ومفكر مصري، كان وزيرا للإرشاد القومي (الإعلام) في بدايات عهد ثورة 23 يوليو، كما كان عضوا مؤسسا في حزب مصر الفتاة مع أحمد حسين.أنشأ مجلس حقوق الإنسان المصري.

مولده
ولد فتحي رضوان في مدينة المنيا بمحافظة المنيا بتاريخ 14 مايو 1911م، ليس من أصل صعيدي غير أن والده كان يعمل مهندساً للري في هذه المدينة، ثم انتقلت الأسرة بعد ذلك بعامين أو ثلاثة إلى القاهرة، واستقر بها المقام في حي السيدة زينب.

التحق بالمدرسة الأهلية ثم مدرسة محمد علي وحصل على الابتدائية عام 1924م، وحصل على الثانوية من إحدى مدارس أسيوط حيث كان والده يعمل هناك. تعرف منذ الصغر على أحمد حسين التي توطدت بينهما الصلة وصارا صديقين حتى انفصلا عن بعضهما البعض عام 1942م. وبعد حصوله على الثانوية التحق بكلية الحقوق عام 1929م وتخرج عام 1933م ليعمل في مجال المحاماة.

حياته السياسية
بعد تخرجه أنشأ مع صديقه حزب مصر الفتاة عام 1933م وظل رضوان به حتى عام 1937م حيث اختلف مع صديقه حول بعض الرؤى، وانضم للحزب الوطني إلا أنه لم يرق له أسلوبه في تعامله مع بعض القضايا، فأنشأ عام 1944م الحزب الوطني الجديد على مباديء مصطفى كامل، كما أصدر جريدة اللواء الجديد حيث صدر العدد الأول منها في 12 نوفمبر 1944م وظل الحزب قائماً حتى حُلّت الأحزاب عام 1953 م. وكان عضوا في المجلس الأعلى لهيئة التحرير.

تعرض فتحي رضوان للاعتقال كثيراً من قبل الإنجليز، لاعتراضه على بعض تصرفات الملك فاروق. كما اعترض على معاهدة 1936 م التي عقدها حزب الوفد مع الإنجليز، كما اعترض على المفاوضات التي كانت تجريها الحكومات مع المحتل وكان شعاره لا مفاوضات إلا بعد الجلاء، كما كان قريب الصلة بعزيز المصري. شارك العمل السياسي مع نور الدين طراف ومحمود مكي وأحمد مرزوق وزهير جرانه وغيرهم.

ترشح في الانتخابات النيابية مرتين قبل 1952، ولم ينجح فيهما، تمّ اعتقاله بعد حريق القاهرة في 26 يناير 1952م وظل في المعتقل حتى قيام ثورة 23 يوليو 1952م حيث أخرجته حكومة علي ماهر باشا – والتي اختارها الجيش- ليكون وزيراً بها وظل وزيراً للدولة ثم وزيرا للإرشاد القومي (الإعلام حالياً) حتى خرج من الوزارة عام 1958م إثر خلاف مع عبد الناصر حول بعض المفاهيم والسياسات، كما كان نائباً في مجلس الأمة عن دائرة مصر الجديدة. كان فتحي رضوان معارضاً لسياسات السادات حتى اعتقل في أحداث سبتمبر 1981، وبعد خروجه عمل على إيجاد لجنة لحقوق الإنسان المصري وعمل بها.

مؤلفاته
كتب في المسرح والأدب والسيرة والسياسة ومن مؤلفاته:
 72 شهرًا مع عبد الناصر
 أسرار حكومة يوليو
 الخليج العاشق
 حركة الوحدة في الوطن العربي
 خط العتبة
 دموع إبليس
 ديفاليرا
 طلعت حرب بحث في العظمة
 حام صغير
 محمد الثائر الأعظم
 الجلاد و المحكوم عليه بالإعدام
 مشهورون ومنسيون
 مع الإنسان في الحرب والسلام
 موسوليني.
 نظرات في إصلاح الأداة الحكومية.
وغيرها من المؤلفات والمقالات التي تنم على سعة أفقه الفكري والسياسي.

وفاته
توفي في 2 أكتوبر 1988م، وعمره سبعة وسبعين عاماً، ودفن بجوار مصطفى كامل ومحمد فريد.

المراجع

 كتابه اثنان وسبعون شهر مع عبد الناصر
 حياة فتحي رضوان
 فتحي رضوان ووزارة الإرشاد القومي
 زكريا سليمان بيومي– الحزب الوطني الجديد 1944 – 1953 (دراسة في أوراق وصحف الحزب) الطبعة الأولى، القاهرة، دار الكتاب الجامعى، 1988 م.
 طارق البشري– الحركة السياسية في مصر 1945-1952، القاهرة، الهيئة المصرية العامة للكتاب، 1972 م
 عبد العزيز الدسوقى- فتحى رضوان، مدخل إلى عالمة الأدبي، القاهرة، احتفالية المجلس الأعلى للثقافة بمرور عشر سنوات على وفاة فتحى رضوان، 15/5/1999 م
 عبد العظيم رمضان – تصور الحركة الوطنية في مصر، القاهرة، الهيئة المصرية العامة للكتاب، 1998 م
 غالي شكري – المثقفون والسلطة في مصر، الطبعة الأولى، القاهرة، دار أخبار اليوم، 1990 م
 فؤاد دوارة– عشرة أدباء يتحدثون، القاهرة، الهيئة المصرية العامة للكتاب، 1996 م.
 لطفي عثمان– المحاكم الكبرى في قضية الاغتيالات السياسية، القاهرة، دار النيل للطباعة، 1948
 محمد الجوادي -في رحاب العدالة : مدكرات المحامين ا لهيئة المصرية العامة للكتاب، 2005
 محمد الجوادي«البنيان الوزاري في مصر» دار الشروق، 1996
 محمد الجوادي: التشكيلات الوزارية في عهد الثورة، القاهرة، الهيئة العامة للاستعلامات، وزارة الإعلام، 1986 م.
 محمد عبد الرحمن برج – عزيز المصري والحركة الوطنية المصرية، القاهرة، مركز الدراسات السياسية والاستراتيجية بالأهرام، 1980 م
 موسوعة المجاهد الوطني الأستاذ فتحي رضوان شيخ المعارضة في مصر، 10 مجلدات، مركز الأهرام للتنظيم وتكنولوجيا المعلومات، 2004 م.
 علي شلبي– مصر الفتاة ودورها في المجتمع المصري 1933-1941– رسالة ماجستير (منشورة)، جامعة عين شمس، كلية آداب، قسم التاريخ، 1975 م.
 نادية بدر الدين أبو غازي – قضية الحرية في المسرح المصري المعاصر 1952 – 1967، رسالة ماجستير في العلوم السياسية (منشورة)، جامعة القاهرة، كلية الاقتصاد والعلوم السياسية، 1984 م

اقتصاديون مصريون
تربويون مصريون
رؤساء تحرير مصريون
فاشيون أفارقة
محامون مصريون
مفكرون إسلاميون
مفكرون مصريون
مواليد 1329 هـ
مواليد 1911
نقابيون مصريون
وفيات 1409 هـ
وفيات 1988
وزراء مواصلات مصريون

فتحي رضوان


Podporucik - gradul de ofițer șef (rang), în armata rusă introdusă de Petru I în 1703, precum și gradul în armatele unor țări din Europa de Est (Polonia, Cehoslovacia, Republica Cehă și altele).

În armata Imperiului Rus: rang de clasa a XIII-a în infanterie, clasa a XII în artilerie, Inginerie și X-clasa în Garda până la 1884.

Mai departe - clasa X în gărzi și clasa XII în alte arme. Odată cu eliminarea în 1884 pentru rang timp de pace a fost plutonier rangul primul ofițer în toate tipurile de arme, cu excepția cavalerie și cazaci trupe, unde a corespondat rândurile Cornet, Cornet, secretar provincial în serviciul public.

În forțele armate ale Federației Ruse, rangului de podporucik corespunde aproximativ rangului de "locotenent junior"

Ranguri militare
Armata Rusă
Armata Uniunii Sovietice

Podparucic


مطار شيريميتييفو الدولي  هو واحد من أكبر المطارات الدولية في روسيا، يبعد عن العاصمة الروسية موسكو حوالي 24 كم في الاتجاه الشمالي الغربي، ويعتبر المطار البوابة الجوية لموسكو، والمطار هو المقر الرئيسي ومركز عمليات شركة الخطوط الجوية الروسية. ويعود تاريخ إنشاء المطار إلى عام 1959 أثناء حقبة الاتحاد السوفيتي. يضم المطار ثلاثة مباني للركاب وقرية للبضائع.

نبذة تاريخية
يرجع تاريخ إنشاء مطار شيريميتييفو الدولي إلى يوم 11 أغسطس 1959، وأقلعت أولى رحلات الطيران منه في الأول من يونيو 1960 متوجهة إلى برلين. أفتتح مبنى الركاب الأول (والذي كان مقتصراً على الرحلات الداخلية فقط) في 3 سبتمبر 1964، أما مبنى الركاب الثاني وهو أكبر مبنى في المطار؛ فقد أفتتح في 1 يناير 1980 خصيصاً من أجل أولمبياد موسكو 1980، وبقيت الرحلات الداخلية كما هي تقلع من مبنى الركاب الأول وأصبحت الرحلات الدولية تقلع وتهبظ من مبنى الركاب الثاني الجديد، وفي نوفمبر 2004 تم بناء صالة فرعية للرحلات الدولية داخل مبنى رقم 2 وتسمى مبنى C.

خطوط وشركات الطيران

الركاب
تخدم شركات الطيران التالية وجهات منتظمة وعارضة من وإلى مطار شيريميتيفو الدولي.

الشحن

أحداث وحوادث
 في 6 يوليو 1982 تحطمت طائرة ايروفلوت الرحلة 411 من طراز إليوشن إي أل-62 أثناء إقلاعها من المطار، وقتل فيها جميع ركاب الطائرة البالغ عددهم 90 شخصاً.

انظر أيضاً
 موسكو

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرئيسى للمطار

تأسيسات سنة 1959 في الاتحاد السوفيتي
خيمكي
شيريميتييفو الدولي
مطارات بنيت في الاتحاد السوفيتي
مطارات أسست في سنة 1959
مطارات في محافظة موسكو
مطارات في موسكو

مطار شيريميتييفو الدولي


يوم بلا غد فيلم درامي رومانسي موسيقي مصري تم إنتاجه عام 1962، إخراج هنري بركات و بطولة فريد الأطرش و مريم فخر الدين و زكي رستم وهو أخر فيلم من إنتاج فريد الأطرش.

فريق العمل

تمثيل
 فريد الأطرش
 مريم فخر الدين
 زكي رستم
 زيزي البدراوي
 يوسف فخر الدين
 محمد سلطان (ملحن)
 ناهد صبري
 عبد الخالق صالح

الفريق الفني
إخراج: هنري بركات

تأليف:
 هنري بركات  (قصة وسيناريو)
 يوسف عيسى (حوار)
إنتاج: أفلام فريد الأطرش

اغاني الفيلم
غناء والحان فريد الأطرش
 اتقل اتقل
كلمات: فتحي قوره
 إسمع لما قولك
كلمات: مرسي جميل عزيز
 قلبي وعيني اختاروا
كلمات: مرسي جميل عزيز
 يوم بلا غد
كلمات: كامل الشناوي

روابط خارجية

مراجع

أفلام إنتاج أفلام فريد الأطرش
أفلام مصرية بالأبيض والأسود
أفلام دراما إنتاج عقد 1960
أفلام دراما مصرية
أفلام رومانسية إنتاج عقد 1960
أفلام رومانسية مصرية
أفلام زكي رستم
أفلام فريد الأطرش
أفلام مريم فخر الدين
أفلام مصرية إنتاج 1962
أفلام باللغة العربية
أفلام يوسف شعبان

يوم بلا غد (فيلم)


El accidente de Sa Pereira de 1978 fue la segunda mayor tragedia sobre rieles de la historia de Argentina. El mismo se produjo entre una formación de pasajeros del Ferrocarril Mitre y un camión. Ocurrió en el paso a nivel entre la RN 19 y el ramal ferroviario Rosario-Tucumán, en la localidad santafesina de Sa Pereira y produjo la muerte de 55 personas. Es también la peor tragedia en Argentina en involucrar a un tren y a un vehículo de transporte automotor.

Hechos
El hecho se desencadenó a las 7.22 del sábado 25 de febrero de 1978, cuando en pleno resonar de la sirena que anunciaba la llegada de una formación cruzaron un colectivo de larga distancia y un camión Ford F-600  modelo 1976 que llevaba una carga con 25.000 kg de grasa comestible y latas. Dicho camión, conducido por Arnaldo Ruben Bianchini, de 35 años de edad, fue impactado por el Estrella del Norte (tal como se lo llamaba al servicio de pasajeros) que había partido de San Miguel del Tucumán y tenía como destino la estación Retiro. Con la última escala hecha en Rafaela, el convoy llevaba 2.130 pasajeros.

La formación, a cargo del maquinista de relevos Antonio Gore, no pudo evitar el choque: la locomotora "saltó" de las vías y se desplomó paralelo a ellas, siguiendo su recorrido por cientos de metros hasta que los dos coches del centro se incrustaron entre sí.

Inmediatamente, los habitantes del lugar y varios de los pasajeros del tren colaboraron en las tareas de ayuda. En las tareas de rescate hubo policías y bomberos que iban llegando desde San Jerónimo, Esperanza, San Francisco, Rafaela, Gálvez, Rosario, Santa Fe, Paraná y otras poblaciones vecinas.

Referencias

Véase también
Accidente ferroviario de Benavídez de 1970
Accidente ferroviario de Once de 2012

Sa Pereira
Argentina en 1978

Accidente ferroviario de Sa Pereira de 1978


Akalaphycus, rod crvenih algi iz porodice Liagoraceae. Postoje dvije vrste, obje morske.

Vrste
 Akalaphycus liagoroides (Yamada) Huisman, I.A.Abbott & A.R.Sherwood
 Akalaphycus setchelliae (Yamada) Huisman, I.A.Abbott & A.R.Sherwood

Izvori

Liagoraceae

Akalaphycus


El pendón de la ciudad de Sevilla es una bandera histórica de España, concedida a la ciudad de Sevilla y que ha venido siendo usada hasta su sustitución por la actual en 1995.

Historia

No sabemos a ciencia cierta desde cuándo la ciudad se representó a sí misma con el pendón carmesí con la imagen de San Fernando, aunque tradicionalmente se ha considerado que fue Alfonso X el Sabio el que concedió su uso al concejo sevillano. Sin embargo la pieza histórica que se conserva en las casas consistoriales es de fines del .

Según los anales de Diego Ortiz de Zúñiga, el pendón de Sevilla salió a la ciudad de Badajoz en 1287, y participó en la toma de Tarifa con el rey Sancho IV en 1292. En 1309 participó en el sitio de Algeciras con Fernando IV de Castilla; posteriormente estuvo en la batalla del Salado en 1340, en la conquista de Algeciras en 1344, y en el asedio de Gibraltar en 1350. El encargado de portar el pendón era el alguacil mayor de la ciudad, como caudillo de las milicias concejiles, y también lo custodiaba en tiempos de paz, al igual que las llaves de la ciudad.

En 1361 concede el rey Pedro I al concejo que las órdenes militares residentes en la ciudad sirvieran con cierto número de jinetes en la guarda del pendón siempre que saliera a campaña. En 1407 el infante don Fernando lo pide para la toma de Zahara y tres años más tarde para la de Antequera.

En 1482 lo llevan los Reyes Católicos a la reconquista de Alhama; en 1485 para la reconquista de Ronda, y después a las de Loja, Málaga, Almería y Guadix. Finalmente, en 1492, estuvo en la Toma de Granada.

Durante el  participaba en el ceremonial de alzar pendones, con motivo de la proclamación de los reyes. Era tremolado por el Alguacil Mayor en tres estrados que se instalaban en la plaza de San Francisco, en el patio de Banderas  en la puerta mayor de la catedral.

En 1520 pasa de ser custodiado en la capilla Real de la Catedral de Sevilla a la casa del alguacil mayor. En 1558 el rey Felipe II de España creó el oficio de alférez mayor de Sevilla, con parte de las competencias que hasta entonces habían tenido los alguaciles, y entre ellas el privilegio de custodiar el pendón, que pasó de la casa del alguacil a la del alférez.

En 1835, al derogarse el antiguo régimen municipal, quedó en la casa del último alférez mayor, Lope de Olloqui, a quien lo pide el ayuntamiento en 1843 con motivo de la mayoría de edad de Isabel II, para ser tremolado en los tres lugares tradicionales. Terminado el ceremonial es devuelto a la familia, que lo custodia hasta 1874 en que pasa definitivamente al ayuntamiento.

En 1885 asiste a las exequias de Alfonso XII de España, y para la Exposición Iberoamericana de 1929 se decide a instancias de José Gestoso hacer una réplica al modo que había hecho Valencia con su Señera. Esta réplica es la que participará en los actos de la exposición y en todas las ceremonias municipales a partir de entonces.

En 1944 recibe la Corbata de Alfonso X el Sabio.

La pieza original

El histórico pendón se conserva en la Casa Consistorial, expuesto en su archivo en una vitrina de madera y cristal diseñada por José Gestoso. Está realizado sobre tafetán carmesí con bordados en hilos de sedas de colores, oro y plata que representan la figura sedente de Fernando III de Castilla sobre las siglas S.P.Q.H. El paño lleva orla de castillos y leones alternos, y termina en forma redondeada.

Se puede fechar en los años finales del  y, debido a su continuo uso, ha sido restaurado en numerosas ocasiones. La más importante fue la dirigida por Gestoso a finales del , cuando se le dio la forma actual y se le añadió la orla de castillos y leones procedente de una colgadura.

De nuevo en 1925 se repasaron los bordados por Ana Pérez Bernal. En 1929 se hizo la réplica que se sigue usando en la actualidad, para evitar el deterioro del original.

Uso

Este pendón ha sido considerado históricamente la bandera de la ciudad de Sevilla. Sin embargo ni su uso ni su forma estaban regulados oficialmente y, aunque era ondeado en edificios municipales y en otros oficiales como la Universidad de Sevilla, lo difícil de su reproducción impedía su popularización como enseña.

En 1995 el Rey Juan Carlos I concede a la ciudad la nueva Bandera de Sevilla, que es entregada en un acto oficial al alcalde Alejandro Rojas-Marcos. Ello no impide que el pendón tradicional siga ondeando en la fachada del ayuntamiento y en los Reales Alcázares de Sevilla durante varios años más.

En la actualidad el histórico modelo ha quedado exclusivamente para uso ceremonial por parte del ayuntamiento: tomas de posesión de la alcaldía, entregas de medallas de la ciudad, recepción de jefes de estado y asistencia con la corporación municipal a la procesión del Santo Entierro, portado por el más joven de los concejales.

Por su parte, la Cofradía de la Hiniesta lleva uno en su procesión de Semana Santa, debido al patronazgo de la Virgen de la Hiniesta sobre la Corporación Municipal.

Véase también
 Ayuntamiento de Sevilla
 Bandera de Sevilla
 Pendón de San Fernando

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 Web oficial del Ayuntamiento de Sevilla

Banderas de Andalucía
Banderas históricas de España
Corona de Castilla
Historia de Sevilla
Historia medieval de España
Pendones
Reconquista

Pendón de la ciudad de Sevilla


Hjørring AIK Frem er en fodboldklub i den nordjyske by Hjørring.

Historie
Klubben blev stiftet 12. juli 1932, efter en avisannoncen i "Hjørring Social-Demokrat" havde annonceret et fodboldmøde i forsamlingsbygningens lille sal. 80 repræsentanter mødte op og var med til at vedtage dannelsen af foreningen, med Marius Simonsen som dens første formand.

Referencer

Ekstern kilde/henvisning
 – officiel site

Fodboldklubber under DBU Jylland
Sportsklubber i Danmark
AIK Frem
Etableret i 1932

Hjørring AIK Frem


An Bromuniola gossweileri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Otto Stapf ngan Charles Edward Hubbard. An Bromuniola gossweileri in nahilalakip ha genus nga Bromuniola, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bromuniola

Bromuniola gossweileri