تشارلز مارتن «تشاك» جونز  ولد وتوفي (21 سبتمبر 1912 - 22 فبراير 2002) كان رسام رسوم متحركة، رسام كارتون، كاتب نصوص، منتج، ومخرج أفلام رسوم متحركة أمريكي، من أهم أعماله لووني تونز وميري ميلوديز لمصلحة وارنر براذرز كارتونز، قام بإخراج الكثير من كارتون الرسوم المتحركة الكلاسيكية من بطولة باغز باني، دافي داك، وايل إي. كايوتي ورود رنر، بيبي لا بيو، وشخصيات كارتون وارنر الأخرى.

بعد انتهاء عمله في وارنر براذرز في 1962، بدأ جونز شركة سيب تاور 12 برودكشنز لإنتاج الرسوم المتحركة لشركة إم جي إم، من بينها سلسلة توم آند جيري، وعملا تلفزيونيا متبنى من قصص د. سووس، هاو ذا غرنش ستول كرسماس!. ثم بعد ذلك بدأ شركته الخاصة تشاك جونز برودكشنز، التي أنتجت أعمالا وحيدة خاصة، وبعض الأعمال المتعلقة مع لووني تونز.

عمله في وارنر براذرز
انضم جونز إلى استوديو ليون شليسنجر برودكشنز، الذي كان ينتج لووني تونز وميري ميلوديز لمصلحة وارنر براذرز، عمل كرسام مساعد في عام 1933، في عام 1935 تمت ترقيته إلى رسام ليعمل مع المخرج الجديد تيكس أيفري، لم تتوفر مساحة للوحدة الجديدة في استوديو شليسنجر الصغير، لذلك انتقل أيفري، جونز، ومعهما الرسامون بوب كلامبيت، فيرجل روس، وسيد سذرلاند إلى مبنى مجاور أطلقوا عليه «تيرمايت تيراس Termite Terrace»، عندما تمت ترقية كلامبيت إلى مخرج في 1937، عين جونز في وحدته، بينما لم يرق إلى مخرج (أو مسؤول Supervisor كما في التسمية السابقة لمخرج الرسوم المتحركة) إلا في عام 1938 عندما غادر فرانك تاشلين الاستوديو، كان أول عمل له ذا نايت واتشمان، الذي قدم قطا صغيرا بريء الملامح والذي أصبح أساسا لشخصية سنفلز الفأر.

معظم عروض جونز منذ توليه الإخراج إلى بدايات الأربعينات كانت ذات رسم بديع، لكن زملاؤه وجدوها تفتقر إلى الدعابة الحقيقية، معظمها ذات حركة بطيئة ومفرطة في البراءة. كانت بدايات عروض جونز محاولة للسير على أسلوب عروض ديزني (وخصوصا ككارتون توم ثومب إن تروبل وعروض سنفلز)، خرج جونز من هذا الأسلوب في كارتون ذا دوفر بويز (1942)، حيث أوضح في مقابلة أن هذا العمل «علمه كيف يكون مرحا»، صنف العمل أيضا كأحد بدايات إنتاج الرسوم المتحركة الأمريكية بطريقة مبسطة (خالية من التكلف في الرسوم)، بعيدة عن الطريقة الأخرى التي ابتدعتها ديزني، في هذه الفترة قدم جونز المزيد من الشخصيات مثل تشارلي دوغ، هوبي وبيرتي، والدببة الثلاثة، التي دخلت في بدايات عروض جونز التي تعد مضحكة.

في فترة الحرب العالمية الثانية، عمل جونز مع ثيودور غيزل المعروف باسم د. سووس، في إنتاج سلسلة برايفت سنافو لمصلحة الجيش الأمريكي، كانت السلسلة كوميدية تثقيفية للجنود الأمريكيين في مواضيع كالجواسيس والتكاسل في العمل. عمل جونز لاحقا مع د. سووس في إنتاجات أخرى أشهرها هاو ذا غرينش ستول كرسماس! (1966).

ازدادت أعمال جونز في أواخر الأربعينات حتى الخمسينات، وقدم عروضا كثيرة بشخصيات جديدة مثل كلاود كات، مارك آنتوني وبوسيفووت، ميتشيغان جاي. فروغ. كما وقدم أشهر الشخصيات المعروفة حتى الآن وايل إي. كايوتي ورود رنر، وبيبي لا بيو، كما وعدت بعض أعماله (والتي اشترك فيها مع مؤلفها مايكل مالتيز) كأفضل رسوم متحركة تم إنتاجها.

كان أعضاء وحدة جونز يعدون مفاتيح نجاح تلك العروض بقدر إبداع جونز نفسه، فهناك المؤلف مايكل مالتيز، فنان الخلفيات ومصمم التخطيط والمخرج المشارك موريس نوبل، الرسام والمخرج المساعد أيب لفيتو، والرسامون كين هاريس وبين واشام.

في عام 1950 بدأ جونز ومالتيز العمل على كارتون رابيت فاير، الذي غير شخصية دافي داك للأبد، فبدلا من الشخصية المجنونة المضحكة التي كان عليها، وضع كشخص متكبر مغرور يريد سرقة الأضواء من باغز باني، أوضح جونز حول أعماله التي جمعت باغز ودافي «باغز هو من نحن نريد أن نكون، دافي هو ما نحن عليه».

بقي جونز في وارنر براذرز طيلة الخمسينات، عدا فترة في عام 1953 عندما أغلقت وحدة الرسوم المتحركة مؤقتا، وخلالها، وجد جونز عملا في ديزني، حيث اشترك مع وارد كيمبال طيلة 4 أشهر في فيلم سليبينغ بيوتي (1959)، بعد إعادة افتتاح قسم الرسوم المتحركة في وارنر براذرز، عاد جونز إليها مع أغلب ممن عملوا في وحدته.

في بدايات الستينات، كتب جونز مع زوجته دورثي نصا لفيلم الرسوم المتحركة غاي بورر-إيي، الذي أنتجته شركة يونايتد بكشرز أوف أميركا UPA، وأخرجه زميله السابق في وارنر براذرز أيب لفيتو، هنا قام جونز بالجمع بين عملين مخالفا لعقده الاحتكاري مع وارنر براذرز، عندما أنهت UPA من إنتاج الفيلم عام 1962 وبدأت باختيار شركة التوزيع، وفع اختيارها على وارنر براذرز، عندما علمت الأخيرة بمشاركة جونز في الفيلم، قامت بطرده، لم يمر وقت على ذلك حتى قام جاك وارنر بإغلاق قسم الرسوم المتحركة.

جونز وحده
اشترك جونز مع ليس غولدمان، وبدآ فتح استوديو سيب تاور 12 برودكشنز، جالبا معه أغلب من عمل في وحدته في وارنر براذرز، من بينهم موريس نوبل ومايكل مالتيز، في 1963، تعاقدت إم جي إم مع جونز لإنتاج سلسلة جديدة من كارتون توم آند جيري، في 1964، اشترت إم جي إم الاستوديو وغيرت اسمه إلى إم جي إم أنيميشن/فيجوال آرتس. أنتج جونز الفيلم الرسومي القصير ذا دوت آند ذا لاين: أ رومانس إن لاور ماثماتكس، الذي فاز بأوسكار أفضل فيلم رسومي قصير عام 1965، كما وأخرج السلسلة الكلاسيكية ذا بير ذات وازنت.

بعد أن انخفضت شعبية توم آند جيري (قطع إنتاجها عام 1967)، انتقل جونز إلى التلفزيون، وبدأ بإنتاج العروض الخاصة، أشهرها هاو ذا غرنش ستول كرسماس! (1966)، هورتن هيرز أ هو! (1970)، ذا فانتوم توولبووث (1970).

أغلقت إم جي إم قسم الرسوم المتحركة في 1970، ليعود جونز مرة أخرى للعمل وحده، فأنشأ جونز استوديو تشاك جونز برودكشنز الخاص به، الذي قام بإنتاج عروض تلفزيونية لمصلحة هيئة الإذاعة الأمريكية ABC، من بينها ذا كيريوسيتي شوب (1971)، ذا كريكت إن تايمز سكوير (1973)، ذا جنغل بووك: ماوغليز براذرز (1976)، ذا وايت سيلز، ريكي-تيكي-تافي. استأنف جونز العمل مع وارنر براذرز في 1976 في فيلم ذا كارنفال أوف ذي أنيمالز بطولة باغز باني ودافي داك، أنتج جونز أيضا فيلم ذا باغز باني/رود رنر موفي التي جمعت أفضل عروض جونز الكلاسيكية، وأيضا سلسلة جديدة من كارتون رود رنر لمسلسل ذي إلكتريك كومباني، وفيلم باغز بانيز لووني تونز تايلز (1979)، باغز بانيز باستن آوت أوول أوفر (1980).

من عام 1977-1978، كتب جونز ورسم قصصا مصورة باسم كروفرود لمصلحة شيكاغو تريبيون-نيويورك نيوز سنديكايت. في عام 1978، توفيت زوجته دورثي، ليتزوج بعد 3 سنوات ماريان ديرن، كاتبة القصص المصورة ريك أوشاي.

السنوات اللاحقة
في الثمانينات والتسعينات، كان جونز يقوم بإنتاج الرسوم المتحركة وينتج أعمال التقليد الهزلي، ويبيعها عبر شركة ابنته ليندا جونز إنتربرايزس. كما كان ينتج الكارتون للنشر عبر الإنترنت بشخصيته الجديدة توماس تيمبرووف، كما وظهر بدور صغير في فيلم غريملينز (1984)، وأخرج مشهد باغز باني ودافي داك في فيلم غريملينز 2: ذا نيو باتش (1990)، كما وأخرج مشاهد كارتون في أفلام أخرى مثل ستاي توند (1992) ومسز داوبتفاير (1993). لم يكن جونز معجبا بأسلوب الرسوم المتحركة المعاصر، سيما التي تعرض على التلفزيون مثل إنتاجات هانا-بابيرا، والتي سمى تلك الرسوم المتحركة «الراديو المصور».

شارك جونز في تصميم متحف لندن للصور المتحركة عام 1988، كما ومنح درجة فخرية من قبل جامعة أوغلثورب عام 1993، عمل جونز في السنوات الأخيرة بتقديم المحاضرات والندوات التدريبية للجدد في مجال الرسوم المتحركة، ليعود أسلوبه في الرسوم المتحركة في أفلام متأخرة مثل كاتس دونت دانس، ذا ريب بورسلي شو، ذي أمبيرورز نيو غرووف، وليلو آند ستتش'''. مشاركاته في صناعة الأفلام ساهمت في وضع نجمة باسمه في قاعة هوليوود للمشاهير في 7011 Hollywood Blvd.

جونز، الذي رشحت أعماله ثماني مرات وفاز في ثلاثة منها (فور سينت-إيمنتال ريزونز، سو متش فور سو لتل، وذا دوت آند ذا لاين)، نال جائز الأكاديمية الفخرية في 1996 من قبل مجلس أكاديمية الفنون والعلوم السينمائية، على «الإبداع في الرسوم المتحركة الكلاسيكية وشخصياتها التي عاشت تقدم السعادة لأشخاصنا الحقيقية لأكثر من نصف قرن». روبن ويليامز الذي وصف نفسه أنه معجب بأعمال جونز، قدم الجائزة إلى هذا الأخير، واصفا له بأورسون ويلز في عالم الكارتون (أولسون ويلز يعد من أفضل مخرجي الأفلام في التاريخ).

آخر عمل لجونز في كارتون لووني تونز كان فروم هاير تو إيترنتي (1996/1997) بطولة باغز باني ويوسيميتي سام (باغز بصوت غريغ بورسن)، أهدي الكارتون إلى فريز فريلينغ الذي توفى عام 1995، وقبله كان كارتون تشاريوتس أوف فر (1994) آخر عمل له في عروض رود رنر.

جونز، آخر من عاش ممن عمل في «تيرمايت تيراس»، مات بسبب قصور في القلب عام 2002، أحرقت جثته بعد الجنازة وذر رماده في البحر. بعدها، أنتج عمل دافي داك فور بريزدنت'' المستند إلى كتاب ألفه وبأسلوبه في تصميم الشخصيات، أطلق الفيلم في 2004، متأخرا عن موعده المحدد بأربع سنوات.

وصلات خارجية
 موقع تشاك جونز
 المتحركة لتشاك جونز'' من موقع Keyframe - the Animation Resource
 Senses of Cinema: Great Directors Critical Database

 تقديرا لتشاك جونز
 عروض تشاك جونز الثلاثة (1953-1957) - روجر إلبرت يناقش أفلام جونز الثلاثة في سجلات الأفلام الوطنية بمكتبة الكونغرس
 السيرة الذاتية لتشاك جونز كتبها دانييل بريني في موقع ToxicUniverse.com
 قبر تشاك جونز في موقع Find-A-Grave
 السيرة الذاتية لتشاك جونز ولوحاته وصوره في موقع Art Directors Club

مراجع

أشخاص من لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
حائزون على جائزة آني
حائزون على جائزة الأوسكار الفخرية
حائزون على جائزة إنكبوت
رسامو رسوم متحركة أمريكيون
رسامو رسوم متحركة من لوس أنجلوس
رسامو رسوم متحركة من ولاية واشنطن
رسامون أمريكيون في القرن 20
فنانو قصص مصورة أمريكيون
فنانون أمريكيون في القرن 20
فنانون من سبوكين
فنانون من لوس أنجلوس
كتاب أمريكيون في القرن 20
كتاب تلفاز أمريكيون
كتاب تلفاز ذكور أمريكيون
كتاب سيناريو أمريكيون
كتاب سيناريو أمريكيون في القرن 20
كتاب سيناريو من ولاية واشنطن
كتاب وكاتبات سيناريو أمريكيون
مخرجو أفلام أمريكيون
مخرجو أفلام رسوم متحركة أمريكيون
مخرجو أفلام من لوس أنجلوس
مخرجو أفلام من ولاية واشنطن
مخرجو تلفزيون أمريكيون
مدفونون في البحار
منتجو أفلام أمريكيون
منتجو أفلام رسوم متحركة أمريكيون
منتجو تلفزيون أمريكيون
مواليد 1912
مواليد 1922
مواليد في واشنطن (ولاية)
مؤلفو قصص مصورة أمريكيون
وفيات 2002
وفيات في كاليفورنيا

تشاك جونز


Asu Maralman, (d. 20 Şubat 1948, İstanbul) Ermeni asıllı Türk şarkıcı, müzisyen ve oyuncudur.

Hayatı
Gerçek adı Silva Bursalıoğlu'dur. Çocuk yaşlarda evde piyano ve şan eğitimi ile müziğe başladı. 70'li yılların başında "Şimdi Sen Varsın Dünyamda" plağıyla ünlenen Nonna Bella'nın (Azad Bursalıoğlu) kız kardeşidir. Madam Anahit adıyla bilinen Anahit Yulanda Varan'ın kızıdır

1961 yılında düzenlenen Caddebostan Ses Yarışması'nda birinci oldu ve ablası gibi kendini müzik dünyasının içinde buldu. İtalyan Ticaret Lisesi'nde okurken gizli olarak çeşitli düğün salonlarında sahne çalışmaları yaptı ve daha sonraları Uğurtan Günal, Önder Bali, Boğaziçi Orkestrası (Ersan Erdura ile birlikte) eşliğinde çeşitli yerlerde dans müziği yaptı.

1968 yılına kadar yaptığı bu sahne çalışmalarına Silvia Bella adında çıktı. 1967 yılında Orhan Şevki ile evlendi ve kendi orkestralarında çalışmaya başladı. Evlendikten sonra 'Asu Maralman' adı ile sahneye çıkmaya başladı.

İlk plağı olan "Bir Görsem Ölmeden – Nerdesin" 1971 yılında Diskotür firmasından yayınlandı. Profesyonel olarak ilk defa 1973 yılında Zeki Müren desteğiyle Erenköy Lalezar Gazinosu'nda sahneye çıktı. 1974 yılında 'Bir Ayrılık, Bir Yoksulluk, Bir Ölüm' adlı parça ile 1. Toplu İğne Beste Yarışmasında finale kaldı ama dereceye giremedi.

1977 yılında sözlerini Bülent Pozam'ın yazdığı Selmi Andak bestesi "Bal Gibi Olur" 45'liği ile en büyük çıkışını yaptı. Bu çıkışın arkasından gelen "Sabah Ola Hayrola" ve "Şarkılar Yazdım" 45'likleri ile başarısını devam ettirdi. 1980 yılında kendisinin finanse ettiği, ilk ve tek LP'si olan "Bağrı Yanık Dostlara" yayınlandı.

1983 yılında gazinolarda ve gece kulüplerinde yaptığı sahne çalışmalarını bıraktı. 1986 yılında "Pop-Folk" adında, türkülerin aranje edildiği bir kaset çalışması yaptı. 1987 yılında Amerika ve Kanada'da bir yıl boyunca sahne çalışmalarında bulundu. 1989 yılından itibaren turistik tesislerde on iki dilden şarkılar söylediği programlara başladı.

2000 yılında Ada Müzik tarafından Eski 45'likler projesi dahilinde 45'liklerinden derlenen şarkılardan oluşan "Best Of" albümü yayınlandı.

2006 yılında Star TV'de yayınlanan İki Aile dizisinde rol almıştır. Dizi 93 bölüm sürmüştür.

Diskografi

45'likler
 Nerdesin / Bir Görsem Ölmeden (Diskotür-1971)
 Yanam Yanam / Oy Lelli Köy (Sel-1972)
 Hudey Hudey / Sevmedim Hayatı (Sel-1972)
 Dile Benden Ne Dilersen / Bana Güzel Bir Şey Söyle (Sel-1972)
 Aşk Mı Borçlandım Sana / Aşk Zindanı (Evren-1973)
 Recep / Aşk Çiçeği (Evren-1973)
 Yalanmış/Yalnızlık (Türküola-1974) Her iki parçanın da bestecisi: Julien Clerc
 Bir Ayrılık Bir Yoksulluk Bir Ölüm / Bozuk Bozuk (Türküola-1974)
 Bir O Yana Bir Bu Yana / Bir Umut Olsun İçinde (Diskotür-1975)
 Kimine Hay Hay Kimine Vay Vay / Kurban Olayım (Diskotür-1976)
 Kandıramazsın / Memleket Hasreti (Yankı-1976)
 Bal Gibi Olur / Benden Bu Kadar Başka (Yankı-1977)
 Sabah Ola Hayrola / Tamam Mı Arkadaş (Yankı-1977)
 Senin Yanında Ve Senden Uzaklarda / Şarkılar Yazdım (Ronnex-1978)

Albümler
 Bağrı Yanık Dostlara (Öncü-1980)
 Ümit Çeşmesi (Uzelli-1985)
 Eski Kırkbeşlikler (Ada-2000)

Filmografi
 Bedel (2015)
 İffet (2011)
 Umut (2009)
 İki Aile (2006)
 Beşinci Boyut (2005)
 Çizmeli Kedi (1976)

Kaynakça

Dış bağlantılar
    Asu Maralman hakkında

1948 doğumlular
1970'lerin şarkıcıları
1980'lerin şarkıcıları
Türk kadın dizi oyuncuları
Ermeni asıllı Türk müzisyenler
Yaşayan insanlar
Türkiye Ermenileri
Türk kadın pop şarkıcıları
Ermeni asıllı Türkler

Asu Maralman


Alan Rollinson (Walsall, Engleska, 15. svibnja 1943. − Kidderminster, Engleska, 2. lipnja 2019.) je bio britanski vozač automobilističkih utrka od 1962. do 1984. U Formuli 1 je trebao nastupati na Silverstoneu za Veliku nagradu Velike Britanije 1965. za momčad Bob Gerard Racing, u bolidu Cooper T73 s Fordovim 109E L4 1.5 motorom. U kvalifikacijama je osvojio 22. mjesto, no na utrci nije nastupio. Od 1967. do 1973. nastupao je na neprvenstvenim utrkama, a najbolji rezultat je ostvario na utrci International Gold Cup 1971. na Oulton Parku, kada je osvojio četvrto mjesto. Godine 1966. osvojio je naslov prvaka u Škotskoj Formuli Libre, u bolidu Brabham BT16-Cosworth. Od 1967. do 1971. je nastupao u Europskoj Formuli 2. Godine 1969. osvojio je titulu viceprvaka u Britanskoj Formuli 3 iza Emersona Fittipaldija. Godine 1973. nastupao je u Formuli Tasman, gdje je osvojio jednu pobjedu, ukupno 21 bod, te 5. mjesto u konačnom poretku vozača. Nastupao je i u raznim kategorijama sportskih automobila, Formule 5000 i utrkama izdržljivosti, kao što su 24 sata Le Mansa, 1000 km Nürburgringa, 1000 km Spa, no bez većih uspjeha. Dugi niz godina vodio je garažu u svom rodnom gradu, a posjedovao je i tvrtku za popravak vozila. Također je radio kao prijevoznik automobila u Bridgnorthu. Preminuo je od raka u 76 godini života.

Izvori

Vanjske poveznice
Alan Rollinson - Driver Database
Alan Rollinson - Stats F1
All Results of Alan Rollinson - Racing Sports Cars

Britanski vozači Formule 1

Alan Rollinson


Georges Detaille, né le  en Principauté de Monaco, où il est mort le , est un photographe et éditeur monégasque.

Biographie

Georges Detaille nait le  en Principauté de Monaco. Il est le fils aîné de Georges Albert Detaille, le frère de Fernand Paul Detaille, et le neveu de Fernand Detaille, tous trois également photographes.

À partir de ses treize ans, il apprend l'art de la technique photographique et le métier auprès de son père. Le 8 juillet 1922, il couvre à ses côtés les funérailles de SAS Albert I et peu de temps après, réalise le portrait officiel de SAS Louis II.

En 1923, sollicité par Serge de Diaghilev, il est assistant photographe lors d'un reportage sur les ballets russes.

Georges crée avec son père les Éditions Georges Detaille, qui publient notamment Le Vie des Ballets de Monte-Carlo et Monaco sous les barbelés mais aussi des ouvrages illustrés par son oncle.

Il photographie plusieurs éditions du Grand Prix automobile de Monaco de 1967 à 1976. En parallèle, il est photographe de presse auprès des quotidiens L'Éclaireur de Nice, Sud-Est et Nice Matin, et photographe du Palais Princier, de la Société des bains de mer de Monaco et des musées océanographique et napoléonien.

Il effectue son service sous les drapeaux en 1929 puis est mobilisé, en 1939, au sein du Commandement des forces aériennes 25, service photo. Fort de cette expérience, de 1944 à 1983, il produit des photographies aériennes de la Principauté ainsi que des cartes postales, photos d'édifices et villas, photos de classes sur de nombreux supports et nouvelles techniques reprises de nombreuses fois dans diverses publications et en bande dessinée.

Les 18 et 19 avril 1956, il couvre avec son frère Fernand le mariage princier de SAS Rainier III avec Grace Kelly, dont certains portraits individuels du jeune couple princier sont ensuite édités par l'Office des timbres de Monaco.

Né avec la nationalité française, Georges Detaille est naturalisé monégasque par SAS Rainier III en 1973.

Il prend sa retraite en 1984, mettant fin aux activités des ateliers Géronstère, Charles III, Villa Cornélie, Villa Claude et Winter Palace, dernier magasin du 4, boulevard des Moulins. Personne ne prend la suite des Photographes Detaille. Georges se retire à la Villa Ciel Bleu décoré de l'Ordre de Saint-Charles, dans les grades de Chevalier et Officier. Un important fond photographique composait l'ensemble des négatifs de ses prédécesseurs photographes, Numa Blanc fils (installé à Monaco en 1865), Franz Bucher et Pierre Sanitas. Avec l'apport des Detaille, cette photothèque s'élève aujourd'hui à plus de  clichés.

Georges Detaille meurt à Monaco le .

Expositions

 1996 : Centre de Rencontre Internationales de Monaco – Théâtre Princesse Grace-Monaco.
 2022 : Conquêtes Pacifiques, les Extensions en Mer à Monaco.

Parutions

 Les ballets de Monte Carlo (1911-1914) (textes de Gérard Mulys, Éditions Georges Detaille, 341 illustrations et photographies in-texte, quatre planches couleur hors-texte par Léon Bakst, Natalia Gontcharova et Marie Laurencin ; réédition aux éditions Arc-en-Ciel, collection Arts et Documents, 269 pages, 1954).
 Monaco sous les barbelés (Éditions Georges Detaille, 88 pages, environ 140 photos, 1945 ; réédition aux éditions S. et B. Klarsfeld, 1996).

Parution avec des photos Detaille

 Monaco Le siècle d'or, éditions BBK, 18 avril 2000, 137 pages

Prix et distinctions

 1962 : Grand Prix International de la Couleur, décerné par la Société Eastman-Kodak de Rochester (États-Unis).
 1964/1965 : Photographic excellence lors des Kodak international Colour Picture competition Special awards.
 Chevalier puis Officier de l'Ordre de Saint-Charles.

Photographies notables

 Mariage Princier de SAS le Prince Rainier III et Grace Kelly, le 19 avril 1956.
 Portrait officiel de SAS Louis II.
 Portait officiel de SAS Rainier III.
 Série Vues aériennes de la principauté de Monaco.
 Visite officielle du Général de Gaulle au Palais Princier, le 23 octobre 1960.

Références

Liens externes
 Site personnel consacré à la famille Detaille

Naissance en mai 1909
Décès en décembre 1994
Naissance à Monaco
Décès à Monaco
Officier de l'ordre de Saint-Charles
Chevalier de l'ordre de Saint-Charles
Décès à 85 ans

Georges Detaille


بييرو دي لورينزو دي ميدديشي الملقب بالمغفل أو المتعوس (فلورنسا، 15 فبراير 1471 – غاريليانو، 28 ديسمبر 1503) سياسي و عسكري إيطالي ، الابن البكر للورينزو دي ميديشي و كلاريشي أورسيني أي شقيق البابا اللاحق لاون العاشر .

رغم تربيته منذ الطفولة ليخلف والده حاكماً لفلورنسا ومديراً لمصرف العائلة على يد معلمين معروفين أختيروا له من أمثال أنجلو بوليزيانو ، فإنه لم يُـظهر موهبة بتولي مراكز كتلك مفتقراً لقوة الشخصية ومتصفاً بالغطرسة وقلة الالتزام . تزوج من ألفونسينا أورسيني قريبة والدته وخلف منها لورينزو (1492- 1519) و كلاريشي (1493 - 1528) إضافة إلى كوزيمو الذي مات طفلاً .

تولى قيادة المدينة إثر وفاة والده في عام 1492 . بعد فترة قصيرة من الهدوء النسبي، إنهار التوازن السلمي الهش بين الدول الإيطالية الذي عمل والده بجد لبناءه، وذلك بقرار شارل الثامن ملك فرنسا عبور جبال الألب على رأس جيش للاستيلاء على مملكة نابولي التي يزعم حقه في وراثتها (1494).

راقبت جميع الدول الإيطالية بقلق بالغ لنزول جيش جرار كهذا إلى شبه الجزيرة، وفي فلورنسا صـُوبت كل العيون حول الكيفية التي قد يتصرف بها بييرو مع ضيف ليس عدائي على كل حال، ولكنه ثقيل الظل.

وفي نفس الوقت توجه شارل الثامن إلى ميلانو، حيث ساعد لودوفيكو سفورزا لإقصاء ابن شقيقه جان غالياتسو سفورزا بانتصار ساحق.

لدى عبور شارل الثامن توسكانا حيث توجب عليه ترك بعض قوات في المؤخرة تضمن الاتصالات، حاول بييرو التزام جانب الحياد . و عند غزو توسكانا حاول المقاومة، إلا أنه لم يتلق أي مساعدة من فلورنسا بسبب تأثير جيرولامو سافونارولا المناوئ لعائلة ميديشي وحاكم الأمر الواقع بالنسبة لغالبية السكان الذين لا يودون البدء بحرب قد تـُخسر في بدايتها .

حين اقترب جيش شارل الثامن من فلورنسا اضطر بييرو لأن يستسلم حياله استسلاماً غير مشروط، فلم يضع بييرو فيه أي شرط ورضي بكل طلبات شارل. بذلك تحصل شارل على مرور حر في أرض توسكانا، فضلاً عن أربعة معاقل في مناطق حدودية واستراتيجية (مثل حصن بييتراسانتا ، الذي خاضت لوكا و جنوا و بيزا معارك طاحنة من أجل السيطرة عليه). يذكر أكثر الرواة معارضة لآل ميديشي بأن بييرو قد ركع أمام الملك مقبلاً بـُلغته، نبأٌ ربما كان نتيجة لخيال تشنيعي مفرط، ولكنه ألهب الجماهير في فلورنسا.

كان سافونارولا وحزب أعداء الميديشية ينتظران منذ فترة شرارة لإشعال انتفاضة شعبية زرعتها منذ مدة طويلة عظات الراهب الدومينيكي النارية الذي لم تعد تعوقه الآن شخصية لورينزو الرائع الكاريزمية.

نهب الفلورنسيون الساخطون قصر ميديشي وأعادوا الجمهورية الحقة بنظر الغالبية الشعبية وثيوقراطية سافونارولا الواضحة (على سبيل المثال أُعلن السيد المسيح ملكاً أوحداً لفلورنسا). نـُقـِل تمثال جوديث لدوناتيلو من نافورة في القصر الميديشي ووضعت بأبهة في ساحة ديلا سنيوريـّا كرمز للاستبداد المطرود من قـِبل الشعب.

نـُفي الفرع الرئيسي من عائلة ميديشي، بينما صف الفرع الثانوي إلى جانب الثوار فسـُمي بالشعبي لتفريقه عن أقاربه المكروهين (خطوة ربما أراد لورينزو البوبولانو و سقيقه جوفاني بها الحركة تزكية المواطنين ولعلهما يـُنتـَخبان لحكم المدينة)

لجأ بييرو مع العائلة أولاً إلى البندقية بفضل تتدخل فيليبي دي كومينس .

سنة 1503 أثناء تحرك بييرو إلى معركة غاريليانو بانضمامه للجيش الفرنسي في حروبه التي لم تخمد بعد مع الإسبان بإيطاليا من أجل السيطرة على مملكة نابولي، غرق في نهر غاريليانو مـُنهـِياً حياته بطريقة غير لائقة .

الأبناء
تزوج سنة 1488 من ألفونسينا أورسيني و أثمر ذلك إبنين هما لورينزو دوق أوربينو (1492 - 1519) والد كاترين دي ميديشي ، و كلاريشي دي ميديشي (1493-1528) زوجة فيليبو ستروتسي .

مراجع

أشخاص من جمهورية فلورنسا القرن 15
أشخاص من فلورنسا
حكام القرن 15 في أوروبا
حكام فلورنسا
مواليد 1472
مواليد في فلورنسا
ميديشي
وفيات 1503
وفيات بسبب الغرق
وفيات في جيتا

بييرو الثاني دي ميديشي


Norwegian Air Norway este compania aeriană a Norvegiei, parte a grupului Norwegian. Creată pe 17 iunie 2013, operează servicii regulate de la aeroportul Oslo-Gardermoen. Toate aeronavele sunt înregistrate în Norvegia.

Note

Legături externe

www.norwegian.com/ - Sit web oficial

Companii din Norvegia
Companii aeriene
Fondări în 2013

Norwegian Air Norway


Thirteen is a 2003 teen drama film directed by Catherine Hardwicke, written by Hardwicke and Nikki Reed, and starring Holly Hunter, Evan Rachel Wood and Reed with Jeremy Sisto, Brady Corbet, Deborah Kara Unger, Kip Pardue, Sarah Clarke, D. W. Moffett, Vanessa  Hudgens (in her film acting debut) and Jenicka Carey in supporting roles. Loosely based on Reed's life from ages 12 to 13, the film's plot follows Tracy, a seventh grade student in Los Angeles who begins dabbling in substance abuse, sex and crime after being befriended by a troubled classmate.

The screenplay for Thirteen was written over a period of six days by Hardwicke and the then-14-year-old Reed; Hardwicke, a former production designer, marking her directorial debut, independently raised funds herself for the production. Filming took place on location in Los Angeles in 2002, largely shot with hand-held cameras.

Upon the film's debut at the Sundance Film Festival in January 2003, Hardwicke won the Sundance Directing (Drama) for the film. Fox Searchlight Pictures subsequently acquired Thirteen for distribution, giving the film a limited release in the United States beginning on August 20, 2003; the release would expand in September 2003 and the film went on to gross a total of $4.6 million at the U.S. box office.

Though it received numerous favorable reviews from critics, Thirteen generated some controversy for its depiction of youth drug use (including inhalants, marijuana, LSD and alcohol), underage sexual behavior, and self-harm. The film earned Hunter an Academy Award nomination for Best Supporting Actress and Golden Globe nominations for Hunter and Wood for Best Supporting Actress and Best Actress in a Drama, respectively.

Plot
13-year-old Tracy Freeland begins the seventh grade as a smart, mild-mannered honors student at a middle school in Los Angeles. Her divorced mother Melanie is a recovering alcoholic who struggles to support Tracy and her older brother Mason by working as a hairdresser. Melanie is too busy and occupied with her fellow ex-addict boyfriend Brady to notice Tracy's increasing depression.

On the first day of school, Tracy encounters Evie Zamora, the most popular girl in Tracy's class. After being teased by Evie's crew for her "Cabbage Patch" clothes, Tracy is mortified and decides to shed her "little girl" image. At a store owned by Melanie's friend, Tracy happily finds trendier clothes as Melanie offers a few dollars in change as payment.

Tracy wears one of her new outfits to school and catches Evie's attention. Evie invites Tracy to go shopping on Melrose Avenue in Hollywood, but gives her a fake phone number to prank her. Nevertheless, Tracy determinedly shows up on Melrose Avenue and meets with Evie and her friend Astrid. Tracy is uncomfortable with the two shoplifting and excuses herself to sit outside the store on a bench. When a distracted rich woman sits next to Tracy, Tracy takes the chance to steal the woman's wallet, which impresses Evie and Astrid. The three go on a shopping spree with the stolen money and Tracy and Evie quickly become friends.

Evie introduces Tracy to her world of sex, drugs, and crime, much to Tracy's delight. Evie tells Melanie that Brooke, her adult cousin and guardian, is out of town for two weeks, and Melanie agrees to let her stay at her home with Tracy. While staying there, Evie discovers that Tracy regularly cuts herself to cope with stress. Although Melanie sees a change in Tracy's behavior and worries about the extent of Evie's influence, she cannot find a way to intervene. Melanie attempts to send Evie home, but reluctantly lets her stay after Evie claims her guardian's boyfriend is physically abusive. As Tracy and Evie become closer, Tracy increasingly shuts Melanie out of her life.

Evie and Tracy move on to ever more dangerous activity, each egging the other on. The pair attempt to seduce Tracy's neighbor Luke, a lifeguard in his early twenties, and ditch a family movie night to get high on the streets in Hollywood. Mason is shocked when he bumps into Tracy wearing sexualized clothing, including thong underwear, but Tracy dismisses his concerns. Later on, the girls take turns inhaling from a can of gas duster for electronics and become so intoxicated that they start hitting and punching each other.

Melanie attempts to break the girls' friendship by sending Tracy to live with her father, a preoccupied businessman, but she refuses. After Evie's stay extends over two weeks, Melanie unsuccessfully attempts to contact Brooke, and then visits Brooke's home with Evie and Tracy. They find that Brooke was hiding because of a botched plastic surgery. Evie asks Melanie to formally adopt her but Melanie refuses. Tracy meekly supports her mother's decision. Angry and hurt, a tearful Evie storms off. Later at school, Evie turns her friends against Tracy, and Tracy slowly begins to realize the negative effects of her lifestyle when she is told that she will have to repeat the seventh grade.

While walking home from school, Brady offers Tracy a ride and takes her home, where Melanie, Evie, and Brooke are sitting quietly in the living room waiting for her. Brooke, having been convinced by Evie that it was Tracy who was the bad influence, confronts Tracy about her drug use and stealing. Outraged, Tracy insists that Evie was the instigator, but the skeptical Brooke refuses to listen and announces that she is moving Evie to Ojai to keep her away from Tracy. When Melanie defends Tracy's innocence, Brooke pulls Tracy's sleeve up to show her self-harm scars. After a screaming match, Brooke and Evie leave. Tracy weeps in Melanie's arms and attempts to fight against her mother's embrace. She tearfully pleads with Melanie to let go, but Melanie persists and the two fall asleep together on Tracy's bed. The last scene shows a dream sequence of Tracy spinning alone and screaming on a park merry-go-round during the daytime.

Cast

 Evan Rachel Wood as Tracy Freeland
 Nikki Reed as Evie Zamora
 Holly Hunter as Melanie Freeland
 Jeremy Sisto as Brady
 Brady Corbet as Mason Freeland
 Deborah Kara Unger as Brooke LaLaine
 Sarah Clarke as Birdie
 Vanessa Anne Hudgens as Noel
 Kip Pardue as lifeguard boy/Luke
 D. W. Moffett as Travis Freeland
 Jenicka Carey as Astrid
 Ulysses Estrada as Rafa
 Sarah Blakely-Cartwright as Medina
 Jasmine Di Angelo as Kayla
 Tessa Ludwick as Yumi
 Cynthia Ettinger as Cynthia
 Charles Duckworth as Javi

Production

Development
Director Catherine Hardwicke, who had worked prior as a film production designer, has called Nikki Reed a "surrogate daughter", having known her since she was five years old. Hardwicke had been in a long-term relationship with Reed's father for a time. The two began the screenplay as a comedy project which would be shot to video at minimal cost. The screenplay was written over a period of six days in January 2002, and quickly shifted into a tale of early teen angst and self-destruction in Los Angeles, with Tracy's character drawn from Reed's own recent experiences as an early teen. Reed said she specifically was inspired by experiencing her friends' arrests for dealing methamphetamine when she was thirteen years old.

Reed later stated in 2012 that she regrets the way she portrayed her family in the autobiographical film, saying, "I wrote this movie about them and their flaws and imperfections and what it was like growing up. It was from one kid's perspective and not a well rounded one. You get older and it's like, how dare I portray my father as being a totally vacant careless schmuck?"

After completing the script, Hardwicke pitched the idea to various producers she knew, but said that most were "terrified" of the project because of the subject matter. "All the characters are women, and it was going to be rated R and about a teenager. That does not check the boxes for any studio," Hardwicke said of the difficulty of finding financiers for the film.

Casting
Hardwicke didn't think it would be fitting for Reed to play Tracy and auditioned hundreds of girls for the part. After becoming aware of Evan Rachel Wood, Hardwicke came to believe she could make the film only with Wood in the role of Tracy and only that year, with Wood at that age.

Hardwicke has said Holly Hunter's agreement to play the role of Tracy's mother Melanie was a key boost to bringing the production together; she met with Hunter in New York City to discuss the film, after which Hunter agreed to take the part. Hunter recalled: "I read the script and it was a very visceral experience. It's extremely raw, it was not a filled-in picture. It felt more like a feeling than anything else. And that's unusual for a script to communicate like that. It sort of declares itself, it comes at you. And the movie does, too. And that's unusual, for a movie to be able to have the same impetus on the screen that it has on the page." Brie Larson, who was herself 13 when the film released, auditioned for one of the parts in the film but was rejected.

Hardwicke subsequently managed to raise approximately $2 million, almost all through independent equity financing. Most of the adult actors were widely known and all of them reportedly agreed to low pay because they liked the script along with other members of the cast and crew. Wood and Reed were both 14 years old during filming (Wood turned 15 during the shoot).

Filming
Thirteen was shot on lower-cost super 16mm film over a period of 24 days. The camera was small, had a Panavision lens and was mostly hand-held by cinematographer Elliot Davis, which helped achieve a documentary, "cinéma vérité" style. Principal photography took place on location in Los Angeles, with Melrose Avenue, Hollywood Boulevard, and Venice Beach serving as filming locations. The Freeland home scenes were shot at a rented house in the San Fernando Valley. The outdoor school scenes were shot at Portola Middle School in Tarzana, California.

Some scenes in the film were carefully and colorfully lit, while others were shot only with whatever daylight could be had. Due to child labor laws, the underage performers were only allowed to work a regulated number of hours per day. This made for a frenetic production atmosphere, which cast and crew later said matched the script and added to the film's fast and emotionally taut pace. The film stock was transferred to the digital domain wherein the colors and saturation were highly manipulated for some segments. The beginning of the film was very slightly desaturated in the scenes before Tracy became friends with Evie. Once they became friends, the saturation was increased to a "glowy" effect, according to Hardwicke. After the scene where Evie and Tracy make out with Luke, the saturation slowly becomes less and less until the end of the film, especially after Evie is told that she can't live with Tracy anymore and Tracy is abandoned by the popular group.

The wardrobe worn by the girls was mostly their own. As filming progressed, the girls began dressing similarly without being asked to do so. The girls did not take any dangerous substances during the film. They are shown smoking cigarettes, but these were filled mostly with catnip. The crushed pills they are shown snorting from the cover of a children's book were actually vitamins.

All of the scenes in which Tracy cut herself were shot in a single day; Wood recalled running to her brother for emotional support between some takes. Wood later described the shooting of the two make out scenes with Javi and Luke as "awkward" because her family was watching behind the scenes. Wood's mother requested that in the scenes with Tracy's bra exposed, that the front of her not be seen on camera. The whole scene with Luke was rendered in a single, long and uncut take with Wood, Reed and Pardue, but was tightly choreographed with several crew members, social workers and parents also in the small room, carefully staying either hidden or behind the camera as it panned more than 200°, showing all four walls.

Reception

Box office
Thirteen was picked up by Fox Searchlight Pictures after production was completed. The film debuted at the Sundance Film Festival on January 17, 2003. In the United States, it was given a limited release on August 20, 2003, in New York City, followed by its Los Angeles premiere on August 22. At the film's premiere screenings in Manhattan, brochures for Drug Abuse Resistance Education (D.A.R.E.) were distributed.

During its opening weekend, the film earned $116,260 at the U.S. box office, showing on 5 screens. Its release expanded to 243 theaters on September 19, 2003, and it went on to gross a total of $4,601,043 in the United States before concluding its theatrical run on December 18, 2003. In international markets, it grossed a further $5,527,917, making for a worldwide gross of $10.1 million.

Critical response

Film critic Roger Ebert awarded the film three-and-a-half out of four stars, writing: "Who is this movie for? Not for most 13-year-olds, that's for sure. The R rating is richly deserved, no matter how much of a lark the poster promises. Maybe the film is simply for those who admire fine, focused acting and writing; Thirteen sets a technical problem that seems insoluble, and meets it brilliantly, finding convincing performances from its teenage stars, showing [...] a parent who is clueless but not uncaring, and a world outside that bedroom window that has big bad wolves, and worse." Elvis Mitchell of The New York Times wrote: "The movie has the ebb and flow that come from material structured as a series of anecdotes—it doesn't build, and sometime feels as cluttered as a 13-year-old's bedroom. But that may be a byproduct of Catherine Hardwicke, making her directorial debut, working to layer incidents that are as far as possible from the weary set of clichés that inform pictures about teenagers. Usually, the protagonist is the bystander—in Thirteen, she's the fuse."

Writing for the Los Angeles Times, Manohla Dargis characterized the film as an "arty exploitation flick," adding: "Only audiences that have been locked inside a bomb shelter for the last 50 years will be shocked by what happens in Thirteen. The clothes are scantier and the music heavier on the bass since James Dean yelled "You're tearing me apart!" to his befuddled father in the mid-1950s melodrama Rebel Without a Cause. But the story about the anguished outsider trying to fit in no matter what hasn't changed much since the movies discovered the troubled teenager." The Washington Posts Laura Stepp noted in her review that the film "portrays adolescence at its most desperate. If you have a daughter in her early teens or almost there, the R-rated film will make you want to run home, hold her tightly for a few minutes and then lock her up while you struggle with all the questions the film raises but doesn't answer."

The Hollywood Reporter called the film "a chilling look at a pair of contemporary Valley girls—13-year-olds who are way beyond their years but also are nearly beyond repair," while the Chicago Tribunes Michael Wilmington called it "an excellent, unforgettable film," but also deemed it "extremely disturbing."

Awards and nominations

Soundtrack

The score was written by Mark Mothersbaugh. An official soundtrack was released on August 19, 2003, by Nettwerk Records, which includes songs by Liz Phair, Clinic, Folk Implosion, Imperial Teen, Katy Rose, The Like, and MC 900 Ft. Jesus.

Track listing

References

Bibliography

External links

  Thirteen at The Encyclopedia of Lesbian Movie Scenes

2003 films
Films about teenagers
2003 directorial debut films
2003 drama films
2003 LGBT-related films
2000s teen drama films
American teen drama films
American teen LGBT-related films
Drama films based on actual events
Female bisexuality in film
Films about adolescence
Films about bullying
Films about depression
Films about drugs
Juvenile sexuality in films
Lesbian-related films
LGBT-related buddy drama films
LGBT-related drama films
LGBT-related films based on actual events
Middle school films
Films about mother–daughter relationships
Films about self-harm
Teen crime films
Films set in Los Angeles
Films shot in Los Angeles
Films directed by Catherine Hardwicke
Films scored by Mark Mothersbaugh
Fox Searchlight Pictures films
Universal Pictures films
Working Title Films films
Films about puberty
Films shot in 16 mm film
2000s female buddy films
2000s coming-of-age drama films
2000s English-language films
2000s American films
2003 independent films
American independent films
Sundance Film Festival award-winning films

Thirteen (2003 film)


Jiménez es el cuarto cantón de la provincia de Cartago, Costa Rica.  Se encuentra al este de la ciudad de Cartago, en los límites del Valle de El Guarco. Su ciudad cabecera es Juan Viñas.

El cantón es esencialmente montañoso y despoblado, dominado por la gran cuenca hidrográfica del Río Reventazón-Parismina y sus afluentes. Su superficie es de 286,43 km².

Al igual que su vecino cantón de Turrialba, se caracteriza por su fuerte producción de caña de azúcar.

Toponimia
El nombre del cantón es un homenaje de don Jesús Jiménez Zamora, expresidente de la República, durante los períodos de 1863 a 1866 y de 1868 a 1870. Nació en Cartago el 18 de junio de 1823 y falleció en la misma ciudad el 12 de febrero de 1897.

El Congreso Constitucional lo declaró Benemérito de la Patria, por ley No. 48 del 24 de julio de 1886.

Historia
En la época precolombina el territorio que actualmente corresponde al cantón de Jiménez, estuvo habitado por indígenas del llamado Reino Huetar de Oriente, que eran dominios del cacique Guarco, quien murió antes o principio de la conquista, asumiendo el cacicazgo su hijo Correque.

El primer colono que llegó a la zona, proveniente de Cartago, en la primera mitad del , fue don Venancio Sandoval, quien tuvo la primera finca en el lugar, la cual llamó Naranjo. El señor Sandoval tuvo cultivos de café en su propiedad, cuyo producto llevaba a Cartago. Tiempo después vendió su finca a los señores Francisco María Iglesias y Saturnino Tinaco Llorente; quienes mejoraron el predio, lo ampliaron comprando otros terrenos baldíos vecinos, dedicándolos al cultivo de la caña de azúcar. Posteriormente llegaron a adquirir propiedades en la región, los señores Salvador Lara, Pepe Durán, Jaime Carranza, Oscar Rohmoser y más tarde don Federico Tinoco Iglesias.

El actual barrio El Naranjo, del distrito primero, fue donde originalmente se asentó una ranchería que se denominó El Naranjo, luego Juan Viñas; tuvo ese primer nombre por la abundancia de árboles de ese fruto que había en el sitio.

La primera ermita se construyó en 1866, financiada por los señores Francisco María Iglesias y Saturnino Tinoco, en finca de su propiedad. Durante el episcopado de Monseñor don Joaquín Anselmo Llorente y Lafuente, primer Obispo de Costa Rica, en el año de 1871, se erigió la Parroquia, dedicada a Nuestra Señora del Carmen que actualmente es sufragánea del Vicariato Apostólico de Limón de la provincia Eclesiástica de Costa Rica.

La escuela se estableció en 1880, ubicada cerca del actual plantel municipal, en el segundo gobierno de don Tomás Guardia Gutiérrez; en 1939 se bautizó con el nombre de Escuela Cecilio Lindo Morales. El Liceo Juan Viñas, inició sus actividades docentes en el segundo gobierno de don José Figueres Ferrer.

En la administración de don Ascensión Esquivel Ibarra, el 19 de agosto de 1903, en ley No. 84, se dispuso que la cabecera del nuevo cantón creado en esa oportunidad fuese la población de Juan Viñas. En ley No. 20, sobre división territorial para efectos administrativos decretada el 18 de octubre de 1915, a Juan Viñas se le otorgó título de Villa. Posteriormente, el 15 de enero de 1969 en el gobierno de don José Joaquín Trejos Fernández, se promulgó la ley No. 4312, que le confirió a la villa, la categoría de Ciudad.

El 16 de septiembre de 1903 se llevó a cabo la primera sesión del Concejo de Jiménez, integrado por los regidores propietarios, señores Manuel Rivera Meneses, presidente; Jesús Aymerich y Evaristo Castillo. El secretario municipal fue don Filadelfo Fonseca Poveda y el jefe político don Domingo Aymerich.

El 21 de abril de 2022 se creó el cuarto distrito del canton, La Victoria, segregado del distrito de Juan Viñas.

Cantonato
En ley No. 84 de 19 de agosto de 1903, se creó el cantón de Jiménez, como cuarto de la provincia de Cartago, como cabecera se designó la población de Juan Viñas. En esa oportunidad no se fijaron los distritos de este nuevo cantón.

Jiménez procede del cantón de Paraíso, establecido este último en ley No. 36 del 7 de diciembre de 1848.

Ubicación
Los límites del cantón son:
Norte: Alvarado y Turrialba
Sur  y Este: Turrialba
Oeste: Paraíso

Geografía

La anchura máxima es de treinta y cuatro kilómetros, en dirección noroeste o sureste, desde la confluencia de los ríos Turrialba y Coliblanco hasta unos 500 metros al sur de la naciente de la quebrada Palmital afluente del río Palmita.

División administrativa
Jiménez tiene 4 distritos:
Juan Viñas
Tucurrique
Pejibaye
La Victoria

Demografía

De acuerdo al Censo Nacional del 2011, la población del cantón era de 14.669 habitantes, de los cuales, el 2,4% nació en el extranjero. El mismo censo destaca que había 4.113 viviendas ocupadas, de las cuales, el 56,7% se encontraba en buen estado y había problemas de hacinamiento en el 2,0% de las viviendas. El 52,6% de sus habitantes vivían en áreas urbanas.

Entre otros datos, el nivel de alfabetismo del cantón es del 96,6%, con una escolaridad promedio de 6,6 años.

El mismo censo detalla que la población económicamente activa se distribuye de la siguiente manera:
 Sector Primario: 32,7%
 Sector Secundario: 16,4%
 Sector Terciario: 50,9%

Turismo
Algunas de las  principales atracciones turísticas de Jiménez son:

Refugio de Vida Silvestre La Marta: reserva natural creada en 1993.  Se ubica en el distrito de Pejibaye, en las estribaciones de la  Cordillera de Talamanca, entre los afluentes de los ríos La Marta, Gato y Atirro, y la Reserva Forestal de Río Macho; es a su vez parte del Parque Internacional La Amistad considerada por la UNESCO Patrimonio de la Humanidad.

Hacienda Juan Viñas: Finca cafetalera y cañera de principios del . Recientemente, se pueden apreciar sus cultivos de macadamia.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio Lomas de Terciopelo
 Amenazas naturales al cantón de Jiménez

Jiménez

Cantón de Jiménez


Lovitură de pedeapsă este al 11-lea album al trupei Paraziții, lansat în 29 februarie 2016, la casa de discuri 20 CM Records. Conform lui Cheloo, acesta marchează reîntoarcerea formației Paraziții la stilul de muzică interpretat în anii '90.

Tirajul albumui este de 4000 de exemplare.

Ordinea pieselor

Note

Legături externe
 Site-ul Oficial Paraziții

Albume de Paraziții
Albume din 2016

Lovitură de pedeapsă (album de Paraziții)


Gaven kan henvise til:

 Gaven (film fra 1992) – dansk kortfilm fra 1992 instrueret af Frants A. Pandal
 Gaven (film fra 2007) – dansk kortfilm fra 2007 instrueret af Anna Goldblum Treiman
 Gaven (film fra 2008) – dansk dramafilm fra 2008, der er instrueret af Niels Gråbøl

Gaven


Jacob Joseph Volkmann (født 5. september 1980 i Fergus Falls, Minnesota i USA) er en amerikansk tidligere MMA-udøver, som har konkurreret i organisationenerne Ultimate Fighting Championship (UFC), Bellator MMA og World Series of Fighting. Han er i Danmark mest kendt for at have kæmpet mod Martin Kampmann som han tabte til på submission (ninja choke) den 2. januar 2010 på UFC 108.

Han har blandt andre vundet over navne som Paul Kelly (2010), Antonio McKee (2011), Danny Castillo (2011), Efrain Escudero (2011), Shane Roller (2012) og tabt til blandt andre Paulo Thiago (2009).

Tidlige liv
Volksmann gik på University of Minnesota, hvor han blev Big Ten Conference-mester i brydning og 3-gange NCAA All-American-mester.

Ultimate Fighting Championship
I august 2009, blev det offentiggjort at Volkmann ville få sin debut i Ultimate Fighting Championship på UFC 106 mod Paulo Thiago. Volkmann tabte kampen via enstemmig afgørelse.

Volkmann tabte sin anden UFC kamp (efter at have taget den med kort varsel) mod Martin Kampmann på UFC 108 via submission i 1. omgang i form af en modificeret guillotine choke døbt "death choke."

Han fik en tredje chance for at kæmpe i Octagon på UFC Fight Night: Florian vs. Gomi modt Ronys Torres, hvor Volkmann rykkede ned i letvægt. Volkmann vandt kampen via split decision (28–29, 30–27, 30–27) og fik dermed sin første UFC-sejr.

Volkmann skulle have mødt Paul Kelly den 3. july, 2010 på UFC 116. Men kampen blev rykket til 1. august til UFC on Versus: Jones vs. Matyushenko på grund af Kelly's visaproblemer. Volkmann besejrede Kelly via enstemmig afgørelse (30-27, 30-27, 30-27).

Den 2. oktober, 2010, blev det offentliggjort at Volkmann skulle møde tidligere MFC-letvægtsmester, Antonio McKee på UFC 125. Volkmann vandt kampen via split decision. Efter kampen på UFC 125, sagde Volkmann at han ville kæmpe mod USA's daværende præsident Barack Obama fordi han var uenig i hans politik og sagde: "Someone needs to knock some sense into that idiot." Denne udtalelse resulterede i et besøg fra U.S. Secret Service den følgende uge. Volkmann har optrådt i adskillige nationale nyheds-udsendelser på grund af disse kommentarer, inklusive The Tonight Show with Jay Leno, Inside Edition og Fox Business Network. Volkmann blev også hyret hos White Bear Lake High School, hvor han er assistenttræner i brydning.

Privatliv
Volkmann og hans kone har 3 børn. Volkmann er også kiropraktor og ejer en klinik.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Jacob Volkmann – UFC.com

MMA-udøvere fra USA
Kampsportsudøvere

Jacob Volkmann


ශ්‍රී ලංකාවේ මිහින්තලය පිහිටි මිහිදු පුවරු ලිපි ද්විත්වය ක්‍රි.ව. 10වන ශතවර්ෂයේ අනුරාධපුරය අග නගරය කොට ගනිමින් රජකම් කල සිව්වන මිහිදු රජුට (ක්‍රි.ව.956-972) අයත් වේ. මිහින්තලා විහාරාරාම පරිපාලනය, භික්ෂුන් වහන්සේලා කෙරේ බලපවත්වනු ලබන නීති රීති, භික්ෂූන් සම්බන්ධ විෂයෙහි රාජ්‍ය මැදිහත් වීම්, අරම්වැසි සේවක කාරකාදීන්ගේ වේතන හා දීමනා, ආරාමික ආදායම් මාර්ග හා වෙහෙර දාගෙය ආදී වෙසෙස් පරිශ්‍රයන්හී කටයුතු පිළිබඳ තොරතුරු මෙහි අන්තර්ගත වේ.

මිහින්තලේ පුවර ලිපිය I
පුවරු ලිපි අංක 1 මධ්‍යකාලීන සිංහල භාෂාවෙන් හා සිංහල අක්ෂරයන්ගෙන් සමන්විත වේ. සම්පූර්ණ ගිණුම් පිළියෙල කිරීම සම්බන්ධව නීතිගත කෙරුණු මුල්ම ව්‍යවස්ථාව මෙම ශිලාලේඛනයෙන් දැක්වේ. ආදායම් හා වියදම් වාර්ථා පවත්වා ගැනීම, මාසික ගිණුම් පිළියෙල කිරීම, වාර්ෂික ගිණුම් පිළියෙල කිරීම හා ප්‍රසිද්ධියට පත් කිරීම ආදිය මෙමගින් නියෝගයට ලක් කොට තිබේ.

පුවරු ලිපිය II

පුවරු ලිපි අංක 2 මධ්‍යකාලීන සිංහල භාෂාවෙන් හා සිංහල අක්ෂරයන්ගෙන් සමන්විත වේ. චේතියගිරි විහාරයේ (මිහින්තලය) පාලක ස්වාමීන් වහන්සේට හා සෑම තරාතිරමකම සේවකයින් වෙනුවෙන් ලබා දිය යුතු දීමනා නියම කිරීම හා එම දීමනාවන් සම්බන්ධ තොරතුරු මෙම පුවරු ලිපියෙන් විස්තර කෙරේ.

මේවාද බලන්න
ශ්‍රී ලංකාවේ ශිලා ලිපි

මූලාශ්‍ර
හැඳින්වීම් පුවරුව - ශ්‍රී ලංකා පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව

ශ්‍රී ලංකාවේ ශිලා ලිපි

මිහිදු පුවරු ලිපි


Velika nagrada São Paula je automobilistička utrka Formule 1 koja se vozi na stazi Interlagos u São Paulu u Brazilu.

Pobjednici

Pobjednici od 1936. do 1957.

IndyCar

Formula 1

Izvori

Unutranje poveznice
Velika nagrada Brazila

Vanjske poveznice
Sao Paulo - Stats F1

São Paulo
Šport u Brazilu
Šport u São Paulu

Velika nagrada São Paula


Sworn virgin may refer to:
 Celibacy, the state of voluntarily being unmarried and/or sexually abstinent
 Albanian sworn virgins, women in parts of Albania who take a vow of chastity and present as male
 Sworn Virgin (film), 2015 drama directed by Laura Bispuri
 Sworn Virgins, studio album by Omar Rodríguez-López

Sworn virgin


In economics, engineering,  business management and marketing the price–performance ratio is often written as cost–performance, cost–benefit or capability/price (C/P), refers to a product's ability to deliver performance, of any sort, for its price. Generally speaking, products with a lower price/performance ratio are more desirable on demand curve, excluding other factors.

Even though this term would seem to be a straightforward ratio, when price performance is improved, better, or increased, it actually refers to the performance divided by the price, in other words exactly the opposite ratio (i.e. an inverse ratio) to rank a product as having an increased price/performance.

Background of appearance
Due to the prolonged low growth and economic slump, the proportion of consumption to income will inevitably decrease. However, they cannot completely give up their consumption, so they have found ways to maintain a similar level of consumption at a minimum cost.

Examples

Consumer and medical products
According to futurist Raymond Kurzweil, products start out as highly ineffective and highly expensive.

Gradually, products become more effective and cheaper until they are highly effective and almost free to buy. Some of the products that have followed this example include AIDS medications (which are now affordable compared to initial pricing), text-to-speech programs, and digital cameras. However, products that rely primarily on paper (e.g., newspapers and toilet paper) and/or fossil fuels (e.g., electricity in most countries and petroleum gasoline for automobiles) have only increased in price.

This directly contradicts the trend of electronic gadgets like netbooks, desktop computers, and laptop computers that also have been decreasing in price. However, the prevailing inflation rate of a country or province/state may negate the plummeting costs of software, AIDS medications, and/or digital cameras in certain regions along with certain governmental policies. This has the effect of keeping costs high in certain areas while they are dramatically reduced in others.

In theory, this means that the rich people have earlier access to highly inefficient technologies, medical treatments, and therapies (that are prototypical in nature) while the poor get access to these same products when they become more efficient and easier to manufacture several years down the road.

Business world
During the latter 1990s, the cost–performance ratios of the larger mainframe systems fell tremendously in comparison to a number of smaller microcomputers handling the same load. As a result, many of the older computer companies were shut down and people were put out of work. However, most of them were able to be re-hired at the newer corporations after undergoing a series of re-training involving the newer technologies.

In the business world, there is usually a value associated with a typical cost–performance ratio analysis. This value can either be positive, neutral, or negative depending on the amount of money spent versus the results achieved by the spending of the available capital. A cost-performance ratio with a positive value (i.e. greater than 1) indicates that costs are running under budget. A negative value (i.e. less than 1) indicates that costs are running over budget. However, a neutral cost-performance ratio (between 1.0 and 1.9) could suggest a certain degree of stagnation in the budget. Business trips can also be factored into the cost–performance ratio because spending $50 to do a journey spanning  in two hours is a better cost–performance ratio than spending $105 to do the journey in one hour.

Computer technology
The term tends to be used quite a bit when comparing computer hardware. During the latter 1990s, the price–performance ratios of midrange and large mainframe systems fell tremendously in comparison to a number of smaller microcomputers handling the same load. Many companies were forced out of the industry as this happened, including DEC, Data General and many multiprocessor vendors such as Sequent Computer Systems and Pyramid Technology.

See also
Benefit–cost ratio

References

Management theory
Engineering ratios

Price–performance ratio


Edirne, Türkiye'nin Marmara Bölgesi'nin Trakya yakasında yer alan bir ildir. İl nüfusu: 414.714'dür.

Bu nüfusun %78,3'ü şehirlerde yaşamaktadır (2020 sonu). İlin yüzölçümü 6.145 km2'dir. İlde km2'ye 68,28 kişi düşmektedir. (2022)

Merkez ilçeyle beraber 9 İlçe, 16 belediye, bu belediyelerde 95 mahalle, ayrıca 253 köy bulunmaktadır.

Etimoloji
Edirne adı, kentin Latince ve Yunanca ismi olan Hadrianoupolis (Hadrianus'un kurduğu şehir, Hadrianus'un şehri) sözcüğünün Türkçede Edrenebol, Edrene ve Edirne olarak evrimleşmesiyle bugünkü hâlini almıştır. Başka bir ihtimal de, yine Hadrianoupolis'ten türetilmiş olan, şehrin Bulgarca adı Odrin'den evrimleşmiş olmasıdır.
Edirne'nin, Antik Çağ'da Orta Asya'dan göç edip buraya yerleşen Traklar tarafından kurulduğu bilimsel arkeolojik çalışmalarda ortaya çıktığı bilinmektedir. Büyük İskender dönemi kent Roma İmparatorlarından Hadrianus tarafından yeniden kurulmuş ve imar edilmiştir. Şehir, onun adına izafeten Hadrianapolis olarak anılmıştır.

Coğrafya
Edirne, Türkiye'nin Marmara Bölgesi'nin Trakya yakasında yer alan, doğuda Kırklareli ve Tekirdağ, güneyde Çanakkale ve Ege Denizi, batıda Evros (Yunanistan) ve kuzeyde Hasköy (Bulgaristan) ile çevrili ildir.

Edirne ilinin geneli düzlük olup il sınırları içerisindeki herhangi bir yükselti 500 metreyi aşmadığı için ilde dağ bulunmamaktadır. Korudağ Edirne'de bilinmesine rağmen bu yanlış bir bilgidir. %25'i ormanlık olan ve topraklarının %57'sinde tarım yapılan ilin en önemli akarsuyu, Karaağaç hariç olmak üzere Türk-Yunan sınırını çizen Meriç'tir.

İlin iklimi güneyden kuzeye doğru çıkıldıkça sertleşir; Ege Denizi'ne kıyısı olan güney kesiminde daha çok ılıman Akdeniz iklimi yaşanırken il merkezinin de bulunduğu kuzey kesiminde sert kışlarıyla kendini gösteren karasal iklim hâkimdir.

Kültür ve eğitim

1357'den beri düzenlenen Kırkpınar Yağlı Güreşleri yaz aylarında birçok yerli ve yabancı turisti çeker.

Cumhuriyet'in kuruluşu ile beraber Edirne'de eğitim kurumları da hızlı bir gelişme göstermiş, son yıllarda Edirne, eğitimde gelişmişlik düzeyi açısından Türkiye'nin önde gelen kentleri arasına girmiştir. Edirne'de okur-yazar oranı cumhuriyet dönemi boyunca Türkiye genelinin üzerinde olmuştur. Son yıllarda gerçekleştirilen kurslarla okur-yazarlık oranı %99'a ulaşmıştır.

2014 yılı itibarıyla bünyesinde 39.696 öğrenciye eğitim veren Trakya Üniversitesi de Edirne'de yer almaktadır.

Folklor
Edirne ilinde Trakya'nın diğer illerindeki gibi 9/8'lik ritmin ağır bastığı halk türküleri yaygındır. Diğer Ardında Sümbüllü Bağlar, Karakuşun Yüksektendir Oyunu, Kızılcıklar Oldu Mu, Evreşe yolları dar, Püskül Pencereden Uçtu, Yüksek Yüksek Tepelere Ev Kurmasınlar vardır.

Edirne ilinde yaşayanların, kendilerine özgü kıvrak ezgilerle bezeli ve yöre düğünlerinin ayrılmaz bir parçası olan Roman havaları da Edirne folklorunun tamamlayıcı bir parçasını oluşturur. Bunların en tanınmışları: Güm Güm Teke, Kako Sali, Anako, Yağmur Yağdı, Maşa Satarım gibi.

Görülecek yerler

Edirne il merkezinde tarihi yapılar Türkiye'nin diğer kentlerine nispeten daha iyi korunmuştur. Kentte görülecek yerler Roma-Bizans dönemi ve Osmanlı-Türk dönemi adı altında iki ayrı başlık altında toplanabilir.

Roma-Bizans dönemi
Kentin tarihinin bu kısmından günümüze fazla eser kalmamıştır; şehirde bu döneme ait biricik yapı, 19. yüzyıl sonlarına kadar ayakta kalmış Roma dönemine ait Hadrianopolis surlarının yıkıntıları ve eskiden üzerinde 1893 yılında inşa edilmiş ve 1953 senesinde depremde zarar gördüğü ve kentin silüetini bozduğu gerekçesiyle dönemin belediye reisince dinamit kullanılarak yıktırılmış bir de saat kulesi bulunan Makedonya Kulesi'dir. Makedonya Kulesi adı Osmanlının ünlü seyyahı Evliya Çelebi'nin Seyahatnâme adlı eserinde geçmektedir.

Osmanlı-Türk dönemi
Kent bu dönemden kalma yapılar bakımından oldukça zengin olup bunlar dini ve sivil yapılar olmak üzere iki altbaşlıkta toplanabilir.

Dinî yapılar

Bu yapılar içerisinde en görkemlisi klasik Osmanlı mimarisinin doruk noktası sayılan ve Mimar Sinan'ın 'ustalık eserim' dediği Selimiye Camii'dir (1575). Bunun dışında Eski Cami (1414) ve Üç Şerefeli Cami (1447) klasik dönem öncesi Osmanlı mimarisinin anıtları olarak kent merkezini süslemektedir. Şehirde görülebilecek diğer tarihî camiler Muradiye Camii (1426), Ayşekadın Camii, Darülhadis Camii, Defterdar Camii, Hıdır Ağa Camii, Gazimihal Camii ve Şahmelek Camii'dir.

Edirne kentinin biraz dışında yer alan İkinci Beyazıt Kulliyesi (1488) mimarisiyle olduğu kadar zihinsel engellilerin tedavi edildiği, günümüzde Sağlık Müzesi olarak kullanılan şifahanesi ile de dikkat çekmektedir.

Ayrıca kentte Kaleiçi'nde bulunan İtalyan Kilisesi, Kıyık'ta bulunan Sveti Georgi Bulgar Kilisesi ve Kirişhane'de bulunan Sveti Helena-Konstantin Kilisesi günümüze kadar gelmiş ve ayinler hâlâ yapılmaktadır.

Kaleiçinde bulunan Edirne Büyük Sinagogu vardır. Türkiye sınırları içerisindeki en büyük ve Avrupa'nın 3. büyük sinagogu olan yapı, 26 Mart 2015 tarihinde 46 yıl aradan sonra yeniden ibadete açılmıştır.

Sivil yapılar
Sivil yapılar içerisinde anıtsal niteliğe sahip olanların başında Edirne'nin köprüleri gelir; bunların en eskisi Tunca Irmağı üzerindeki Gazi Mihal Köprüsü'dür (1420). Bu köprü yakınında Yıldırım ve Seferşah isminde iki küçük köprü daha bulunur. Kent merkezinden Karaağaç'a giden yol üstünde ilk karşılaşılan köprü Tunca Köprüsü (1615), ikincisi ise Meriç nehri üzerinde kurulu Meriç veya Mecidiye Köprüsü'dür (1842).

Edirne'deki en uzun köprü, il merkezi dışında Ergene nehri üzerinde yer alan ve ilçe merkezine ismini vermiş olan Uzun Köprü'dür.

Günümüzde bir kısmı otel olarak kullanılan tarihî Rüstem Paşa Kervansarayı (1554) da Edirne'nin görülmesi gereken anıtlarından birini teşkil eder. Bu binada yapılan restorasyon çalışması, 1980'de Ağa Han Ödülü almıştır.

15. yüzyıldan kalma Edirne Sarayı, 93 Harbi'nde cephanelik olarak kullanılmış ve kentin düşeceğinin anlaşılmasından sonra cephaneler Rusların eline geçmesin diye havaya uçurulmuştur. Bu patlamadan sonra sadece Adalet Kasrı denilen kısmı sağlam kalmıştır. Kalıntıları Kırkpınar Yağlı Güreşlerinin düzenlendiği Sarayiçi semtindedir.

Edirne'de bulunan sivil tarihî yapılar arasında sayıları hızla azalan eski Edirne evleri de önemli yer tutar. Çoğu Kaleiçi semtinde bulunan ve neredeyse tümü ahşap olan bu evlerin bazıları son yıllarda restore edilmektedir.

İlin merkez ilçesinin Karaağaç kasabasında bulunan ve II. Abdülhamid devrinde yaptırılan Karaağaç Tren İstasyonu günümüzde Trakya Üniversitesi Rektörlük Binası olarak kullanılır. Binanın yanında 24 Temmuz 1923 tarihinde imzalanan Lozan Antlaşması anısına inşa edilen Lozan Anıtı yer alır.

Yönetim

İllerde protokolde ilk sırada yer alan Vali, merkezi yönetimi temsil eder ve Cumhurbaşkanı tarafından atanır. Büyükşehir dışındaki illerde yerel yönetim, şehirler düzeyindedir. Belediye Başkanı, belediye sınırları içinde kalan seçmenin oy çokluğu ile seçilir. Ayni seçmen İlçe Belediye Meclisi için de oy kullanarak ilçelerin belediye meclislerini oluşturur. İldeki bütün seçmenler ayrıca il genel meclisi için de oy kullanarak, İl Genel Meclisinin oluşumunu sağlarlar.

İl genel meclisi ve belediye meclisi üyelikleri için yapılan seçimlerde, onda birlik baraj uygulamalı nispi temsil sistemi, belediye başkanlığı seçiminde ise çoğunluk sistemi uygulanır İl genel meclisi ve belediye meclisi üye sayıları ilçe nüfusuna göre, kontenjandan kalan sayıların partilere dağılımı ise D'Hondt Sistemine göre belirlenir (Kanun:2972-Madde:23)

İl Genel Meclisi, İl Özel İdaresinin karar organıdır, başkanını üyeleri arasından gizli oyla seçer. Ayrıca, İl Genel Meclisi kendi içinden gizli oyla bir yıl görev yapacak 5 kişilik İl Encümenini seçer.

Merkezi yönetim, Vali ve İl Müdürlerinden oluşur. İl Özel İdaresi (İl Genel Meclisi ve İl Encümeni) seçilmişlerden oluşur, ancak Vali başkanlığında görev yapar. Yerel yönetim ise belediye başkanları ve belediye meclislerinden oluşur.

Edirne Valisi, 1978-İspir doğumlu Yunus SEZER'dir. Ağustos 2023/376 sayılı kararla Kırıkkale Valisi iken atanmıştır.

Edirne Belediye Başkanı, 1964-İpsala doğumlu Recep Gürkan(CHP), 31 Mart 2019 seçimlerinde %44,87 oy oranıyla seçilmiştir.

2019 Türkiye yerel seçimleri sonuçlarına göre Düzce İl Genel Meclisi üye sayısı, 15 CHP, 11 AK Parti ve 2 İYİ P. olmak üzere 28'dir. Edirne Belediye meclisi ise 19 CHP ve 12 AK PARTİ olmak üzere 31 üyeden oluşur.

2018 Genel seçimleri sonucu, Edirne'yi temsilen TBMM'de AK Parti'den 1 milletvekili (Fatma Aksal), CHP'den 2 milletvekili (Okan Gaytancıoğlu ve  Erdin Bircan), İYİ P.'den 1 milletvekili (Orhan Çakırlar) seçilmiştir.

Nüfus

Güncel Nüfus Değerleri(TÜİK 6 Şubat 2023 verileri )

Edirne ili nüfusu: 414.714'dür. Bu nüfusun % 79,67' si şehirlerde yaşamaktadır (2022 sonu). İlin yüzölçümü 6.145  km2'dir. İlde  km2'ye 67 kişi düşmektedir. (Bu sayı Merkez ilçede 227'dir.) İlde yıllık nüfus artış oranı % 0,63 olmuştur. Nüfus artış oranı en yüksek ve en düşük ilçeler: Merkez ilçe (% 2,67)- Süloğlu(-% 8,19)

06 Şubat 2023 TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 9 İlçe, 16 belediye, bu belediyelerde 95 mahalle ve ayrıca 253 köy vardır.

İlin yıllara göre nüfusları

Konum

Spor

2019-2020 Sezonu sonunda, Futbol takımları Edirnespor 3.Ligde ve Uzunköprüspor, BAL(Bölgesel Amatör Lig) da kalmışlardır. Edirnespor un basketbol erkekler takımı kapanmıştır. Voleybol kadın bölgesel ligde 2.takımı yer almıştır.

Önemli spor tasisleri: 25 Kasım Stadyumu (5.000), Mimar Sinan Spor Salonu (2.000), Keşan olimpik Açık Yüzme Havuzu (600)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Edirne Valiliği
 Edirne Belediyesi
 Edirne İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü

Edirne (il)


Kets (; Ket: кето, кет, денг) are a Yeniseian-speaking people in Siberia. During the Russian Empire, they were known as Ostyaks, without differentiating them from several other Siberian people. Later, they became known as Yenisei Ostyaks because they lived in the middle and lower basin of the Yenisei River in the Krasnoyarsk Krai district of Russia. The modern Kets lived along the eastern middle stretch of the river before being assimilated politically into Russia between the 17th and 19th centuries. According to the 2010 census, there were 1,220 Kets in Russia. According to the 2021 census, this number had declined to 1,088.

Origin
The Ket people share their origin with other Yeniseian people and are closely related to other Indigenous people of Siberia and Indigenous peoples of the Americas. They belong mostly to Y-DNA haplogroup Q-M242.

According to a 2016 study, the Ket and other Yeniseian people originated likely somewhere near the Altai Mountains or near Lake Baikal. It is suggested that parts of the Altaians are predominantly of Yeniseian origin and closely related to the Ket people. The Ket people are also closely related to several Native American groups. According to this study, the Yeniseians are linked to the Paleo-Eskimo groups.

History
The Kets are thought to be the only survivors of an ancient nomadic people believed to have originally inhabited central and southern Siberia. In the 1960s, the Yugh people were distinguished as a separate, though similar, group.

Today, Kets are the descendants of fishermen and hunter tribes of the Yenisei taiga, who adopted some of the cultural ways of those original Ket-speaking tribes of South Siberia. The earlier tribes engaged in hunting, fishing, and reindeer breeding in the northern areas.

The Ket was incorporated into the Russian state in the 17th century. Their efforts to resist were unsuccessful as the Russians deported them to different places in an attempt to break up their resistance. This broke up their strictly organized patriarchal social system and their way of life disintegrated. The Ket people ran up debts with the Russians. Some died of famine, others of diseases introduced from Europe. By the 19th century, the Ket could no longer sustain itself without food assistance from the Russian state.

In the 20th century, the Soviets conducted collectivization among the Ket. They were officially recognized as Kets in the 1930s when the Soviet Union began to implement the self-definition policy for indigenous peoples. However, many Ket traditions continued to be counteracted by the state. Collectivization was completed by the 1950s, and the Ket people were led to adopt the same lifestyle as ethnic Russians; education in Russian contributed to language loss as well.

The population of Kets has been relatively stable since 1923. According to the 2010 census, there were 1,220 Kets in Russia. The Kets live in small villages along riversides and are no longer nomadic.

Language
The Ket language has been linked to the Na-Dené languages of North America in the Dené–Yeniseian language family. This link has led to some collaboration between the Ket and northern Athabaskan peoples.  Although a potential link to the Na-Dené languages has been identified, this link is not accepted by all linguists.

Ket means "man" (plural deng "men, people"). The Kets of the Kas, Sym and Dubches rivers use jugun as a self-designation. In 1788, Peter Simon Pallas was the earliest scholar to publish observations about the Ket language in a travel diary.

In 1926, there were 1,428 Kets, of whom 1,225 (85.8%) were native speakers of the Ket language. The 1989 census counted 1,113 ethnic Kets with only 537 (48.3%) native speakers left.

As of 2008, there were only about 100 people who still spoke Ket fluently, half of them over 50. It is entirely different from any other language in Siberia. Alexander Kotusov (1955–2019) was a Ket folk singer, composer, and writer of songs in the Ket language.

Culture

The Kets have a rich and varied culture, filled with an abundance of Siberian mythology, including shamanistic practices and oral traditions. Siberia, the area of Russia in which the Kets reside, has long been identified as the originating place of the Shaman or Shamanism. In the 1950s, Mircea Eliade states this in the first sentence of his book Shamanism: "Since the beginning of the 20th century, ethnologists have fallen into the habit of using the terms 'shaman', 'medicine man', 'sorcerer', and 'magician' interchangeably to designate certain individuals possessing magico-religious powers and found in all  'primitive' societies. If the word 'shaman' is taken to mean any magician, sorcerer, medicine man, or ecstatic found throughout the history of religion and religious ethnology, we arrive at a notion at once extremely complex and extremely vague; it seems, furthermore, to serve no  purpose, for we already have the terms 'magician' or 'sorcerer' to express notions as unlike and ill-defined as 'primitive magic' or 'primitive mysticism'."

The shamans of the Ket people have been identified as practitioners of healing as well as other local ritualistic spiritual practices. Supposedly, there were several types of Ket shamans, differing in function (sacral rites, curing), power, and associated animals (deer, bear). Also, among Kets, (as with several other Siberian peoples such as the Karagas) there are examples of the use of skeleton symbolics. Hoppál interprets it as a symbol of shamanic rebirth, although it may also symbolize the bones of the loon (the helper animal of the shaman, joining the air and underwater worlds, just like the story of the shaman who traveled both to the sky and the underworld). The skeleton-like overlay represented shamanic rebirth among some other Siberian cultures as well.

Today, the practice of shamanism has largely been abandoned. Monotheism has displaced the ideas of the shaman and shamanistic practices. Of great importance to Kets are spirit images, described as "an animal shoulder bone wrapped in a scrap of cloth simulating clothing." One adult Ket, who had been careless with a cigarette, said, "It's a shame I don't have my doll. My house burnt down together with my dolls." Kets regard their spirit images as household deities, which sleep in the daytime and protect them at night.

Edward J. Vajda, a professor of Modern and Classical languages, spent a year in Siberia studying the Ket people, and found a relationship between the Ket language and the Na-Dene languages, of which Navajo is the most prominent and widely spoken.

Vyacheslav Ivanov and Vladimir Toporov compared Ket mythology with those of speakers of Uralic languages, assuming in the studies that they are modeling semiotic systems in the compared mythologies. They have also made typological comparisons. Among other comparisons, possibly from Uralic mythological analogies, the mythologies of Ob-Ugric peoples and Samoyedic peoples are mentioned. Other authors have discussed analogies (similar folklore motifs, purely typological considerations, and certain binary pairs in symbolics) may be related to a dualistic organization of society - some dualistic features can be found in comparisons with these peoples. However, for Kets, neither dualistic organization of society nor cosmological dualism have been researched thoroughly. If such features existed at all, they have either weakened or remained largely undiscovered. There are some reports of a division into two exogamous patrilinear moieties, folklore on conflicts of mythological figures, and cooperation of two beings in the creation of the land, the motif of the earth-diver. This motif is present in several cultures in different variants. In one example, the creator of the world is helped by a waterfowl as the bird dives under the water and fetches earth so that the creator can make land out of it. In some cultures, the creator and the earth-fetching being (sometimes called a devil, or taking the shape of a loon) compete with one another; in other cultures (including the Ket variant), they do not compete at all, but rather collaborate.

However, if dualistic cosmologies are defined in a broad sense, and not restricted to certain concrete motifs, then their existence is more widespread; they exist not only among some Uralic-speaking peoples, but in examples on every inhabited continent.

The Ket traditional culture has been researched extensively. Some people included as reference are Matthias Castrén, Vasiliy Ivanovich Anuchin, Kai Donner, Hans Findeisen, and Yevgeniya Alekseyevna Alekseyenko.

1913 photographs by the Norwegian explorer Fridtjof Nansen:

Notable Kets

 Alexander Kotusov, Ket singer

See also

Yeniseian languages
List of indigenous peoples of Siberia

References

Further reading

  The book has been translated to English:
  The title means "Shamans, souls and symbols".
  The title means "Shamans in Eurasia", the book is written in Hungarian, but it is published also in German, Estonian and Finnish. Site of publisher with a short description on the book (in Hungarian)

  The title means: "Language, myth, culture", the editorial afterword means: "Languages and mythologies".
  The title means: "Language, myth, culture", the chapter means: "Obi-Ugric and Ket folklore contacts".

  Chapter means: "The world view and the nature in the religion of the North-Siberian peoples"; title means: "The people of water fowls. Studies on lifes and cultures of the Finno-Ugric relative peoples".
  Chapter means: "Social structure and dualistic creation myths in Siberia"; title means: "The sons of Milky Way. Studies on the belief systems of Finno-Ugric peoples".

External links

Ethnic groups in Russia
Ethnic groups in Siberia
Indigenous peoples of North Asia
Indigenous small-numbered peoples of the North, Siberia and the Far East
Turukhansky District

Ket people


Este artigo detalha a fase de qualificação do atletismo nos Jogos Olímpicos de Verão de 2024. Mais de 1.800 atletas, com uma divisão equitativa entre homens e mulheres, competirão em quarenta e oito eventos de medalhas (vinte e cinco na pista, cinco na estrada: maratona e marcha atlética, dezesseis no campo e dois no combinado). A janela de qualificação para as corridas de maratona ocorrerá de 1º de novembro de 2022 a 30 de abril de 2024; para os 10.000 metros, eventos combinados (heptatlo e decatlo), corridas e revezamentos de 31 de dezembro de 2022 a 30 de junho de 2024; e para os demais eventos da programação de 1º de julho de 2023 a 30 de junho de 2024.

Regras de qualificação
Um Comitê Olímpico Nacional (CON) pode inscrever no máximo três atletas qualificados em cada evento individual se todos eles conquistarem a marca padrão durante o período de qualificação; e no máximo uma equipe de revezamento qualificada por evento. De acordo com a regra de Universalidade, qualquer CON sem um atleta qualificado ou equipe de revezamento terá permissão para enviar o atleta de cada gênero com a classificação mais alta para qualquer um dos seguintes eventos individuais, ou seja, 100 m, 800 m ou a maratona.

À semelhança da edição de 2020, o sistema de qualificação para Paris 2024 assenta em via dupla, onde a metade inicial da quota total (cerca de cinquenta por cento) será distribuída aos atletas através das marcas de qualificação aprovadas pelo World Athletics, com o restante contando com a lista de classificação mundial dentro do período de qualificação.

As marcas de qualificação podem ser obtidos em várias competições organizados e aprovados pela World Athletics dentro do prazo determinado. O período de qualificação as provas da maratona decorrerá de 1 de novembro de 2022 a 30 de abril de 2024; para os 10.000 metros, eventos combinados (heptatlo e decatlo), marchas atléticas e revezamentos de 31 de dezembro de 2022 a 30 de junho de 2024, com o restante das provas individuais de atletismo ocorrendo durante um período anual (de 1º de julho de 2023 a 30 de junho de 2024).

Nas corridas de maratona, qualquer atleta classificado acima do sexagésimo quinto lugar na lista filtrada de vagas "Road to Paris" em 30 de janeiro de 2024 será considerado para seleção imediata em seu respectivo CON nos Jogos. Após o prazo, os vinte por cento restantes das vagas totais serão determinados pelos mesmos critérios de qualificação de via dupla descritos acima, sem deslocar nenhum atleta qualificado na data definida.

Para os revezamentos de pista, no máximo dezesseis CONs qualificados têm direito a cada evento. As quatorze melhores equipes em cada corrida de revezamento no World Athletics Relays de 2024, programado para abril ou maio de 2024 em Nassau, Bahamas, reservarão diretamente uma vaga para seu evento correspondente nas Olimpíadas, enquanto as duas equipes restantes fora do qualificação principal serão selecionadas de acordo com a lista de desempenho do World Athletics para revezamentos dentro do período de qualificação (31 de dezembro de 2022 a 30 de junho de 2024).

Os CONs com mais de três atletas qualificados em um evento individual podem selecionar qualquer um deles com base em seus próprios critérios. Por exemplo, os Estados Unidos selecionam atletas com base nos resultados alcançados em sua seletiva olímpica de 2024 de atletismo, mas impõem uma política de inscrever todos os qualificados. A Suécia inscreve apenas atletas suficientes para alcançar pelo menos a oitava posição, com base na avaliação avaliada pelo CON.

Pela segunda vez consecutiva, o World Athletics publicará a ferramenta de rastreamento de qualificação Road to Paris na zona de estatísticas do site oficial do órgão regulador do esporte no último trimestre de 2023. Essa ferramenta exibirá a lista de atletas qualificados em cada evento individual e de revezamento, principalmente aqueles selecionados oficialmente por seus respectivos CON, seja por meio dos padrões de entrada aprovados pelo World Athletics ou pelo ranking mundial.

Marcas de qualificação
Os padrões de qualificação devem ser obtidos no Campeonato Mundial de Atletismo de 2023 (programado para 19 a 27 de agosto em Budapeste, Hungria), campeonatos continentais, competições de atletismo continentais, campeonatos nacionais e testes de seleção e outras competições internacionais aprovados pela World Athletics dentro do período de qualificação determinado listado acima.

A tabela a seguir descreve os padrões as marcas de qualificação individuais para Paris 2024:

 ª O equivalente a uma milha corrida — 3:50,40 (para homens) e 4:20,90 (para mulheres)

Eventos de pista

Eventos de pista masculinos

100 m masculino
Note: Os padrões de qualificação excluem marcas indoor ou corridas com vento acima de 2,0 m/s.

200 m masculino
Note: Os padrões de qualificação excluem marcas indoor .

400 m masculino

800 m masculino

1500 m masculino
Note: Os padrões de qualificação também incluem conquistas na corrida de milhas (3:50.40).

5000 m masculino

10 000 m masculino

110 m com barreiras masculino
Note: Os padrões de qualificação excluem marcas indoor ou corridas com vento acima de 2,0 m/s.

400 m com barreiras masculino

3000 m com barreiras masculino

Eventos de pista femininos

100 m feminino
Nota: Os padrões de qualificação excluem marcas indoor ou corridas com vento acima de 2,0 m/s.

200 m feminino
Nota: Os padrões de qualificação marcas conquistas internas.

400 m feminino

800 m feminino

1500 m feminino
Nota: Os padrões de qualificação também incluem marcas em corridas de milhas (4:20,90).

5000 m feminino

10 000 m feminino

100 m com barreiras feminino
Nota: Os padrões de qualificação excluem marcas indoor ou corridas com ventos acima de 2,0 m/s.

400 m com barreiras feminino

3000 m com barreiras feminino

Eventos de estrada

Eventos de estrada masculino

Maratona masculina

Marcha atlética 20 km masculina

Eventos de estada feminina

Maratona feminina

Marcha atlética 20 km feminina

Eventos de campo

Eventos de campo masculino

Salto em altura masculino

Salto com vara masculino

Salto em distância masculino

Salto triplo masculino

Arremesso de peso masculino

Lançamento de disco masculino

Lançamento de martelo masculino

Lançamento de dardo masculino

Eventos de campo feminino

Salto em altura feminino

Salto com vara feminino

Salto em distância feminino

Salto triplo feminino

Arremesso de peso feminino

Lançamento de disco feminino

Lançamento de martelo feminino

Lançamento de dardo feminino

Eventos combinados

Decatlo masculino

Heptatlo feminino

Eventos de revezamento

Revezamento 4 x 100 m masculino

Revezamento 4 x 400 m masculino

Revezamento 4 x 100 m feminino

Revezamento 4 x 400 m feminino

Revezamento 4 x 400 m misto

Marcha atlética 35 km misto

Qualificação olímpica
Qualificação olímpica
Qualificação para os Jogos Olímpicos de Verão de 2024
Qualificação

Atletismo nos Jogos Olímpicos de Verão de 2024 - Qualificação


Çırağan Baskını veya Çırağan Sarayı Vakası; 20 Mayıs 1878'de meydana gelen, Çırağan Sarayı'nda tutulan eski Osmanlı padişahlarından V. Murad'ı kurtarıp tekrar padişah ilan etmek için teşebbüs edilen başarısız ihtilal girişimi.

Vak'a Oluşumu

Padişah II. Abdülhamit'in karşıtlarından Ali Suavi ve beraberindeki yüz elli kadar kişi teknelerle Çırağan Sarayı'na çıkartma yaptı ve sarayın muhafızlarını etkisiz hâle getirdi. Asiler, V. Murad'ın tutulduğu bölmeye ulaştılar ancak akli dengesi yerinde olmayan V. Murad korkuya kapıldı ve asilerle gitmeyi reddetti. Ali Suavi, eski padişahı ikna edemedi. Bu arada yetişerek olaya müdahale eden Beşiktaş Muhafızı Yedisekiz Hasan Paşa komutasındaki askerler, asilerden altmışını öldürdüler. Hasan Paşa da kalın bir sopayla başına vurarak Ali Suavi'yi öldürdü ve bu başarısız ihtilal girişimini bastırdı.

Sonuç
İhtilal başarısızlıkla ve isyancıların başı olan Ali Suavi'nin Yedisekiz Hasan Paşa tarafından öldürülmesiyle sonuçlanmıştır.

V. Murad, II. Abdülhamid için artık bir rakip olmaktan çıkmıştır.

Günümüz kültürüne etkisi
Olayı öncesi ve sonucuyla birlikte kurgu da eklenerek aktarılan Çırağan Baskını adlı dört bölümlük mini dizi olarak 2014 yılında TRT 1'de yayımlanmıştır.

Çırağan Baskını, TRT 1'de yayınlanan Filinta isimli ES Film'in yapımcılığını üstlendiği dizinin 49. bölümüne konu olmuştur. Şehzade Murad'ı Uğur Uludağ, Sultan II. Abdülhamid'i de Hakan Kurtaş oynamıştır.

Kaynakça

Osmanlı tarihinde isyanlar
1878'de Osmanlı İmparatorluğu
1878'de Avrupa
1878'de Asya
VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler

Çırağan Baskını


Lanagan is a surname. Notable people with the surname include:

 James F. Lanagan (1878–1937), American football, rugby, and baseball coach
 Margo Lanagan (born 1960), Australian writer

See also
 Lanagan, Missouri, town in Missouri

Lanagan


Vaccinul meningococic se referă la orice vaccin utilizat pentru a preveni infecția cu Neisseria meningitidis. Diferite variante ale acestuia sunt eficiente împotriva unor sau a tuturor tipurilor de meningococ: A, C, W135 și Y. Vaccinurile sunt eficiente în proporție de 85-100%, timp de cel puțin doi ani. Rezultatul acestora se manifestă printr-o scădere a cazurilor de meningită și sepsis în cadrul populațiilor care le utilizează la scară largă. Acestea se administrează fie prin , fie prin injecție subcutanată.

Organizația Mondială a Sănătății recomandă țărilor cu o rată moderată sau ridicată de contactare a bolii sau cu focare frecvente să se supună . Grupurilor de risc din țările cu un grad scăzut de infecție li se recomandă să se imunizeze. În  sunt întreprinse acțiuni pentru a imuniza toți oamenii cu vârsta cuprinsă între 1 an și 30 de ani cu   meningococic pentru serotipul A. În Canada și Statele Unite ale Americii, vaccinurile eficiente împotriva tuturor celor patru tipuri sunt recomandate drept vaccinuri de rutină pentru adolescenți și persoane ce prezintă un risc ridicat de contactare a bolii. De asemenea, acestea sunt necesare pentru călătoriile către Mecca pentru Hajj.

În general, siguranța este asigurată. Anumite tipuri creează senzație de durere și roșeață la locul administrării. Administrarea acestuia în timpul sarcinii pare să fie sigură. Reacțiile alergice severe sunt înregistrate la mai puțin de un milion de doze.

Primul vaccin meningococic a devenit disponibil în anii 1970. Acesta se află pe lista
medicamentelor esențiale a Organizației Mondiale a Sănătății, cea mai importantă medicație necesară într-un sistem de sănătate de bază.

Note

Gripa
Medicamente esențiale listate de OMS

Vaccin meningococic