Dimitri Biá (Belém, 2 de março de 1989) é um ator, produtor e músico brasileiro. Ganhou notoriedade em 2022 ao interpretar Bob no filme Barbie&Bob, Rubens Kramer no espetáculo Terremotos, no Teatro do SESI-SP, indicado ao Premio BiBi Ferreira em nove categorias (incluindo melhor peça); Lauro na comédia O Funil do Brasil, no Teatro UOL e O Comedor de Carne, no espetáculo Condomínio Visniec, no Teatro Aliança Francesa, montagem que teve indicação ao Prêmio APCA, cinco categorias ao Prêmio Aplauso Brasil e vencedora de três categorias no Prêmio Cenym. Em 2023, esteve na segunda temporada da série Cidade Invisível, na Netflix.

Biografia
Dimitri nasceu em Belém do Pará, onde aos oito anos começou a estudar violão, sua porta de entrada para o mundo artístico. Por toda a adolescência se dividiu entre a arte e o esporte, tendo jogado basquete profissional no Paysandu Sport Club, o que lhe rendeu convocações para a Seleção Paraense de Basquete, quando foi Bi-campeão Brasileiro, em 2005 e 2007. Em 2009 se muda Lake Buena Vista - Flórida, nos Estados Unidos, para trabalhar na Walt Disney World e praticar o idioma norte-americano, onde morou durante um ano. Em 2010, de volta ao Brasil, retoma simultaneamente os estudos no Teatro e na Música. Em 2013 se forma em Direito, pela Universidade Federal do Pará - UFPA e logo é aprovado no VII Exame Unificado da Ordem dos Advogados do Brasil.

Entre 2013 e 2015 passa temporadas na China, Ilha de Páscoa e Antártida para absorver as culturas locais e desenvolver seu processo artístico. Também trabalha como advogado e dá aulas de violão, com o intuito de obter recursos financeiros para se mudar para o Sudeste do Brasil.

Em 2016 finalmente se muda para São Paulo para estudar teatro musical pelo Teen Broadway. Também fez pós-graduação em Direito pela Escola Superior de Advocacia da OAB-SP. Em 2018 é aprovado no 70° exame de seleção da Escola de Arte Dramática da USP - EAD/ECA/USP e em 2022 passa a integrar o grupo de estudos do Grupo TAPA, sob direção de Clara Carvalho. Em 2023, esteve na segunda temporada da série Cidade Invisível, na Netflix.

Carreira
Em 2016, como parte do grupo Teen Broadway, estrelou a montagem Ópera do Malandro, no papel de Max Overseas, ao lado de Gabriela Medvedovski e em 2017 fez parte do elenco de West Side Story, se revezando entre os papéis de Riff e Bernardo. Entre os anos de 2018 e 2019 esteve ainda em diversos espetáculos, como Improvisação 70, direção de Cristiane Paoli Quito e O Nome Disso É Abuso, com o Núcleo Experimental, sob direção de Herbert Bianchi.

Em 2020 passa dois meses em Brasília para gravar o Filme Barbie&Bob, de Raissa Gregori e Jiddu Pinheiro, onde conquistou o posto de um dos protagonistas, Bob, filho de um político corrupto e viciado em drogas. O filme trata sobre um jovem casal apaixonado que passa a noite num quarto de motel do Distrito Federal. Em meio a drogas, bebidas, dinheiro e caprichos, simulam um casamento, deflagrando com a relação o patriarcalismo e a violência da elite política brasileira. O Filme continua rodando o mundo e foi indicado a diversos Festivais, tais como o o Lublin Film Festival, na Polônia, o 16º Festival de Cinema Latino-Americano de São Paulo e o 31º Festival Internacional de Curtas Metragens de São Paulo.

De volta a São Paulo, Dimitri continuou atuando em projetos audiovisuais, dirigiu seu primeiro filme Curta-metragem de nome Mia, atuou no filme de realidade virtual Eu Sou Você, com direção de Tadeu Jungle e no Teatro esteve em Teatro de Orelha, projeto que produziu espetáculos teatrais criados exclusivamente para linguagem auditiva, com o recurso de som 3D, atendendo a todos os públicos, principalmente os menos favorecidos no mercado de entretenimento, como cegos e idosos.

Entre 2021 e 2022, Dimitri esteve em dois espetáculos simultaneamente: O Funil do Brasil, comédia do premiado Sergio Roveri e direção de Isser Korik; e Terremotos, drama do Inglês Mike Bartlett e direção de Marco Antônio Pâmio, ao lado de Paloma Bernardi, Virgínia Cavendish, Bruna Guerin e Fernando Pavão. Logo após atuou em Condomínio Visniec, texto de Matéi Visniec e direção de Clara Carvalho, no teatro Aliança Francesa.

Na comédia O Funil do Brasil, uma sátira aos programas no formato reality shows, que aborda com bom humor questões relacionadas à ética e à superexposição nas redes sociais, Dimitri interpretou Lauro, um personal trainer que entra para o reality show com o objetivo de aparecer na TV a qualquer custo. Tem obsessão pela fama, assim como todos os participantes, mas é completamente desprovido de inteligência. Seus atrativos são os atributos físicos e transforma isso em sua tática pra conquistar os telespectadores do programa.

Em Terremotos, do dramaturgo inglês Mike Bartlett, o épico contemporâneo sobre o colapso ambiental flerta com o cinema, a ópera e o musical. Na montagem Dimitri da vida a Rubens Kramer quando jovem, pai das três personagens femininas principais e peça central da história, um proeminente cientista do clima, que esteve envolvido em importantes pesquisas nos anos 60, responsáveis por autorizar deliberadamente o voo de aeronaves. Nos dias 19, 20, 21 e 22 de maio e 09, 10, 11 e 12 de junho de 2022 (últimas apresentações), Dimitri também interpretou Rubens Pai, dando vida ao arco temporal completo da personagem. Sua atuação foi muito elogiada pela mídia especializada e pelo público presente no Teatro do SESI-SP.. O espetáculo foi indicado ao Premio BiBi Ferreira em nove categorias (incluindo melhor peça).

Em Condomínio Visniec, Dimitri interpreta O Comedor de Carne, personagem que faz parte da reunião de seis monólogos da coletânea O Teatro Decomposto ou O Homem Lixo, de Matéi Visniec. O espetáculo é uma meditação poética sobre a condição humana que apresenta seis personagens que são criaturas híbridas que povoam a imaginação de uma escritora. Com atmosfera onírica e surrealista o espetáculo traz à tona a solidão, os desejos, as angústias, as ansiedades, as obsessões, os impulsos predatórios e a busca humana por uma possível redenção.

A montagem teve indicação ao Prêmio APCA na categoria de Melhor Direção e em cinco categorias do Prêmio Aplauso Brasil (direção, elenco, luz, figurino, e produção independente). O espetáculo venceu três categorias no Prêmio Cenym (Melhor Fotografia de Publicidade, Sonoplastia e Execução de Som e Preparação Corporal).

Ainda em 2022, Dimitri fez participação na segunda temporada da série Cidade Invisível, da Netflix e no Longa-metragem Síncope, de Luciano Ferrari.

Em 2023, esteve na segunda temporada da série Cidade Invisível, na Netflix.

Vida pessoal
Dimitri é formado em Direito pela Universidade Federal do Pará - UFPA, onde também estudou Teatro. Em São Paulo, estudou interpretação na Escola de Arte Dramática da USP - EAD/USP, na Escola de Atores Wolf Maya e Teatro musical na Teen Broadway. É Pós-graduado em Direito pela Escola Superior de Advocacia de São Paulo - ESA OAB/SP. No futebol, Dimitri é torcedor do Paysandu Sport Club, o Papão da Curuzu, onde chegou a fazer parte da equipe profissional de basquete. A paixão pelo Maior do Norte veio por influência do avô, que era advogado e jornalista. Também é praticante de Brazilian Jiu-jitsu - BJJ. Apaixonado pelo Círio de Nazaré, é devoto de Nossa Senhora de Nazaré, a padroeira dos paraenses. Ele não tem filhos.

Filmografia

Streaming

Cinema

Internet

Videoclipes

Teatro

Ligações externas

Atores de teatro do Brasil
Atores de televisão do Brasil
Atores do estado de São Paulo
Músicos do estado de São Paulo
Naturais da cidade de São Paulo

Dimitri Biá


Hvad kan vi gøre for Dem? er en dansk dokumentarfilm instrueret af Flemming Arnholm efter eget manuskript.

Handling

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark

Hvad kan vi gøre for Dem?


Kısaca Z ya da uzun adıyla Z Magazine olarak bilinen, aylık İngilizce dergi.

Dergi, ilk sayısında yayımlanan manifestoya göre, "haksızlıklara karşı direnmeye, baskılara karşı koymaya ve özgürlük adına mücadeleye adanmıştır."

Dergi 1987 yılında kurulmuş olup, adını Costa-Gavras tarafından yönetilen Z adlı filmden almıştır.

Hem basılı olarak hem de İnternet ortamında yayımlanan dergide, çoğunlukla solcu ya da sosyalist olarak bilinen Noam Chomsky, Edward Said, Robert Fisk, Michael Albert, David Bacon ve Edward S. Herman gibi tanınmış kişilerin yazılarının yanı sıra, sosyal bilimler alanında araştırmalar yapan bilim insanlarının ürünlerine yer verilmektedir.

Derginin dünya çapında popülarite kazanması üzerine, web ortamındaki yayın yalnızca derginin sanal sürümüyle sınırlı kalmayıp, bölgesel sorunlar, işçi sorunları, göç, ekoloji, terör, sağlık gibi bölümlerin yer aldığı kapsamlı bir siteye dönüşmüştür.

Z dergisinin de izlenebildiği Z-Net sitesinde ayrıca Z dergisinden değişik makalelerin dünya dillerinde yayımlandığı bir bölüm de bulunmaktadır. Söz konusu bölümde, Z dergisinde yayımlanan bazı makalelerin Türkçeye çevirisinin okunabileceği alt bölüm de vardır.

Merkezi ABD'de bulunan derginin Türkiye temsilciliğini Aram Yayıncılık yürütmektedir.

Dış bağlantılar
 Z Dergisi
 Z Communications: Z Dergisi'nin de içinde bulunduğu site
 Z Dergisi'nden Türkçeye çevrilmiş seçme makaleler
 Z Dergisi'nin merkez adresi bilgileri (ABD)
 Z'nin Türkiye temsilciliği

Amerika Birleşik Devletleri dergileri
Amerika Birleşik Devletleri siyasi dergileri
Aylık dergiler

İngilizce dergiler
1987'de kurulan yayınlar
1987'de Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan oluşumlar

Z (dergi)


Schierbeck er et efternavn, der henviser til blandt andre:

 Hans J.G. Schierbeck (1847–1911) – dansk læge
 Poul Schierbeck (1888–1949) – dansk komponist
 Peter Christian Schierbeck (1835–1865) – dansk billedhugger
 Sylvia Schierbeck (1896–1977) – dansk sangerinde
 Hans Schierbeck Advokat
 Sten Schierbeck Advokat
 Jens Schierbeck Læge
 Per Schierbeck Uddannelse it mand
 Louise Schierbeck hjerte læge

Efternavne

Schierbeck


Anhui University () is provincial public university in Hefei, Anhui, China. It is affiliated with the Anhui Provincial Government, and co-sponsored by the Anhui Provincial Government, the Ministry of Education, and SASTIND. The university is part of the Double First Class University Plan and Project 211.

The university currently has approximately 27,000 students and 2500 staff including 1522 faculty members. It consists of 14 colleges, Anhui University's broad-based education covers philosophy, economics, law, literature, history, science, engineering and management.

History
Anhui University was established in 1928 in Anqing and moved to Hefei in 1952 where it was split into Anhui Agricultural College and Anhui Normal University. In 1958 the Anhui provincial government rebuilt the university in Hefei. Anhui University is a higher education institution supported by the government under the State Double First Class University Plan and the former 211 Project.

Campus
The university has four campuses. The main campus covers an area of , two branch campuses are  and the new campus is about . The university consists of 18 schools, 44 departments, 65 undergraduate programs, 119 master's degree programs, 16 Ph.D. programs, one post-doctorate scientific research work station, two state-level disciplines and 12 provincial-level disciplines. The university has a staff of 2399 including 210 professors and 490 associate professors. The student population totals 28143 including 6466 mature students.

Library
The university library has a collection of more than 1.75 million books and over 7000 Chinese and foreign periodicals. There are two libraries in both the main campus and the new campus.

Department structure
Anhui University consists of 18 schools, 44 departments, 65 undergraduate programs, 119 master's degree programs, 16 PhD programs, one post-doctorate research flow work station, four professional master's degree programs, two state-level disciplines and 12 provincial-level disciplines. The university has a staff of 2399 consisting of 210 professors and 490 associate professors. The student population totals 28143 including 6466 mature students.

Postdoctoral Research Station
Computer Application and Technology

State Key Disciplines
Chinese Language & Graphonomy
Computer Application Technology

Provincial Key Disciplines
Basic Mathematics and Probability Statistics
Material Physics
Inorganic Chemistry
Circuit and Systems
Foreign Philosophy
Political Economics
Economics Law
Ancient Chinese Literature
English Linguistics
Theoretical Physics
Computer Applications
Magnetic and Microwave Technology
Information Management and Information Systems
Arts and Design
Music

Research Institution for Human & Social Sciences under the Ministry of Education
Huizhou Studies

Key labs under the Ministry of Education
Intelligent Computing and Signal Processing

International exchange
The university participates in international exchange programs. It has agreements with 74 overseas universities. The university has accepted foreign students since 1980. It is approved by the Ministry of Education to enroll international students who have received Chinese government's scholarships. It was designated by Overseas Chinese Affairs Office under the State Council as the Teaching Base for Chinese Language and Culture in 2000. To date more than 700 international students from Asia, America and Europe have been admitted to study at the university.

See also
 List of universities and colleges in Anhui
 List of universities in China

References

External links

 Official website in English
 Anhui University wiki site
 Official website news in English

Universities and colleges in Hefei
Project 211
Universities and colleges established in 1928
1928 establishments in China

Anhui University


Allagelena, es un género de arañas araneomorfas pertenecientes a la familia Agelenidae. Se encuentra en Indomalasia.

Especies
Según The World Spider Catalog 12.0:
 Allagelena bistriata (Grube, 1861)
 Allagelena difficilis (Fox, 1936)
 Allagelena donggukensis (Kim, 1996)
 Allagelena gracilens (C. L. Koch, 1841)
 Allagelena monticola Chami-Kranon, Likhitrakarn & Dankittipakul, 2007
 Allagelena opulenta (L. Koch, 1878)

Referencias

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus

Agelenidae

Allagelena


Ulf Johan Söderqvist (født 11. februar 1966 i Täby) er en svensk filmmusikkomponist.

Udvalgt filmografi

 Brev til Jonas (kortfilm, 1992)
 Brødre (2004)
 Efter brylluppet (2006)
 The Monastery (2007)
 Hævnen (2010)
 Kongen av Bastøy (2010)
 Kon-Tiki (2012)
 Den skaldede frisør (2012)
 Kvinden i buret (2013)
 Kongens valg (2016)

Eksterne henvisninger

Komponister fra Sverige
Filmkomponister

Johan Söderqvist


Erdkundeunterricht bezeichnet einen Unterricht, der sich mit verschiedenen Themen zum Planeten "Erde" auseinandersetzt. Zum Unterrichtsstoff, der von dafür eigens ausgebildeten Lehrern unterrichtet wird, gehören unterschiedlichste Themenfelder, darunter astronomische Themen wie beispielsweise "Die Erde als Planet im Sonnensystem", des Weiteren geographische Themen wie etwa "Elementare kartographische Grundlagen" oder "Ausgewähltes aus der Wirtschaftsgeographie", aber auch globale Themen wie "Klimawandel", "Umweltverschmutzung", "wirtschaftliche Globalisierung" und dergleichen mehr.

Erdkunde/Geographie gilt in den meisten Staaten der Erde als reguläres Unterrichtsfach an Schulen. In Grundschulen wird es mit anderem thematischem Schwerpunkt, teilweise mit räumlich engem Bezug zur regionalen Umgebung, unter der Bezeichnung "Heimatkunde" unterrichtet.

Allgemeines

Dieses Fach wird erst ab der Unterstufe (5. Schulstufe) der Sekundarstufe I eigenständig unterrichtet. In der Volksschule (Primarstufe) hingegen werden Inhalte dieses Fachbereichs als "Gesamtunterricht" im Rahmen des Gegenstands "Sachunterricht" gelehrt. Die Bezeichnung Erdkundeunterricht wurde und wird oft synonym zur Bezeichnung Geographieunterricht verwendet. Häufig wird der Gegenstand in den Pflichtschulen der S I bzw. auch noch in der Realschule so genannt. Gymnasien und andere höhere Schulen verwendeten für den Schulgegenstand die Bezeichnung Geographie. In der heutigen Literatur zur Fachdidaktik wird von den meisten Autoren die Bezeichnung Geographieunterricht verwendet.

Das traditionelle Paradigma des Erdkundeunterrichts war lange Jahrzehnte hindurch das der (Schul-)Länderkunde. Der Unterricht ging von der Heimat (und damit von der Heimatkunde) aus und sollte dann nach dem Prinzip vom Nahen zum Fernen, "Vom Gesichtskreise in geordneter Stufenfolge zu einer reinen und umfassenden Ansicht der Erd- und Menschengeschichte und ihres gegenseitigen Einflusses aufeinander fortschreiten" (so etwa Pestalozzi, der eng mit Carl Ritter zusammenarbeitete). Auf Ritter und seine Schüler ging dann auch die Bedeutung des länderkundlichen Vergleichs und des länderkundlichen Schemas zurück. Im 19. Jahrhundert war in der Praxis die Erdkunde vorerst noch kein selbständiges Schulfach, aber obligater Unterrichtsgegenstand. Diesterweg verwies auf die Bedeutung von Wanderungen (und Reisen) bzw. auf die Selbsttätigkeit der Schüler.

Eine Übersicht zu den heutigen Lehrplänen in Deutschland findet man auf dem deutschen Bildungsserver, oder bei Lehrer-online.de. Zu Österreich sei auf den Stichworteintrag Geographie und Wirtschaftskunde verwiesen.

Im unterrichtsmethodischen Bereich erschien 1919 in zwei Bänden Paul Adolf Wagners Methodik des erdkundlichen Unterrichts, die als Standardwerk dieser Zeit galt (2. Auflage 1925/26) und uns heute einen guten Überblick zum erdkundlichen Unterricht in der Zwischenkriegszeit gibt.

Literatur
Die Literaturliste schließt einige schulgeographiebezogene Handbücher verschiedener Zeitabschnitte auf. Jüngere Geographie-Didaktikhandbücher findet man auch beim Stichwort Geographiedidaktik angeführt.
 J. Birkenhauer: Erdkunde. Didaktik. T 1 und T 2. Pädagogischer Verlag Schwann, Düsseldorf 1971.
 A. Brucker, J. Haversath, A. Schöps (Hrsg.): Geographie-Unterricht: 102 Stichworte. Hohengehren 2018, ISBN 978-3-8340-1827-4.
 J. Engel: Von der Erdkunde zur Raumwissenschaftlichen Bildung. (Theorie und Praxis des Geographieunterrichts). Klinkhardt, Bad Heilbrunn 1976.
 Ch. Gruber: Die Entwicklung der Geographischen Lehrmethoden im XVIII. und XIX. Jahrhundert. Verlag Oldenbourg, München/ Leipzig 1900.
 H. Haubrich u. a.: Konkrete Didaktik der Geographie. Braunschweig 1977 (Neubearbeitung 1982).
 S. Reinfried, H. Haubrich (Hrsg.): Geographie unterrichten lernen – Die Didaktik der Geographie. Neu bearbeitete Auflage, Cornelsen, Berlin 2015, ISBN 978-3-06-065212-9.
 L. Helmer, H. Kaindlstorfer: Neue Beiträge zur Methodik des erdkundlichen Unterrichts. Anton Becker zum 60. Geburtstag. F. Deuticke, Wien 1929.
 F. Lampe: Der bildende Wert des erdkundlichen Schulunterrichts. (= Geographische Abende im Zentralinstitut für Erziehung und Unterricht. H. 10). Berlin 1919.
 J. G. Lüdde: Die Methodik der Erdkunde. Magdeburg 1842.
 E. Popp, H. Wohlschlägl (Hrsg.): Schulgeographie in Mitteleuropa. Entwicklung des Unterrichtsfaches Geographie in den letzten zwei Jahrzehnten. Symposium Salzburg 1988 im Rahmen des 21. Deutschen Schulgeographentages. (= Beiträge zur Lehrerfortbildung. 33). Österreichischer Bundesverlag, Wien 1990.
 W. Reißmann, J. U. Gerloff: Der Geographieunterricht – Grundlagen und Methoden. (Übersetzt aus dem Russischen) Volk und Wissen, Berlin 1971.
 Tilman Rhode-Jüchtern und Antje Schneider: Wissen, Problemorientierung, Themenfindung im Geographieunterricht (= Kleine Reihe - Geographie). Wochenschau-Verlag, Frankfurt am Main 2012, ISBN 978-3-89974616-7.
 Tilman Rhode-Jüchtern: Kreative Geographie. Bausteine zur Geographie und ihrer Didaktik. Wochenschau, Frankfurt am Main 2015, ISBN 978-3-7344-0015-5.
 Tilman Rhode-Jüchtern: Naturereignisse und Sozialkatastrophen im Geographieunterricht (Kleine Reihe - Geographie). Wochenschau-Verlag, Frankfurt am Main 2018, ISBN 978-3-7344-0689-8.
 E. Schallhorn: Erdkunde-Methodik. Handbuch für die Sekundarstufe I und II. Cornelsen Verlag Scriptor, Berlin 2007.
 A. Schmidt: Der Erdkundeunterricht. 4. Auflage. Klinkhardt, Bad Heilbrunn 1976.
 F. Schnaß: Der Erdkundeunterricht. Bonn 1957.
 H. D. Schultz: Die Geographie als Bildungsfach im Kaiserreich. (= Osnabrücker Studien zur Geographie. Band 10). 1989.
 A. Schultze (Hrsg.): 40 Texte zur Didaktik der Geographie. (= Pädagogische Schriften). Klett-Perthes, Gotha 1996.
 W. Sperling: Erdkundeunterricht. In: Westermanns Lexikon der Geographie. Braunschweig 1969.
 P. Wagner: Methodik des erdkundlichen Unterrichts. Teil 1: Allgemeiner Teil. 1925, Teil 2: Besonderer Teil. Leipzig 1925.
 J. Wagner: Der erdkundliche Unterricht. 2. Auflage. Hannover 1955.
 M. F. Wocke: Heimatkunde und Erdkunde. Schrödel, Hannover 1962.

Weblinks

 Informationen für den Erdkundeunterricht im ZUM-Wiki
 Webseite Hochschulverband für Geographie und ihre Didaktik
 Verband Deutscher Schulgeographen e.V. VDSG
 Auflistung abiturrelevanter Operatoren aller Bundesländer auf geographie-im-unterricht.de
Landesverbände des Verbandes Deutscher Schulgeographen:
 geographie-nrw.de
 vdsg-rlp.de
 schulgeographie-bw.de
 bayerische-schulgeographen

Einzelnachweise

Unterrichtsfach
Geographiedidaktik

Erdkundeunterricht


Penha de França, Portekiz'de Lizbon belediyesine bağlı olan, 0,66 km2 yüzölçümüne sahip, 13.722 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Lizbon'ın bucakları

Penha de França


Miss Peregrine's Home for Peculiar Children er en amerikansk fantasyfilm fra 2016. Filmen er instrueret af Tim Burton, skrevet af Jane Goldman, og har Asa Butterfield, Eva Green, Samuel L. Jackson og Ella Purnell i hovedrollerne.

Filmen er baseret på romanen med samme navn af Ransom Riggs.

Handling
En 16 år gammel dreng ved navn Jacob Portman kommer ved et uheld til en mystisk ø hvor han hjælper en gruppe besynderlige forældreløse børn på Miss Peregrine's School for Peculiar Children, mens han beskytter dem og leder væk fra frygtelige væsener som er ude efter dem.

Medvirkende
 Asa Butterfield som Jacob Portman
 Eva Green som Miss Peregrine
 Samuel L. Jackson som Barron
 Ella Purnell som Emma Bloom
 Allison Janney som Dr. Golan
 Terence Stamp som Abraham Portman
 Judi Dench som Miss Avocet
 Chris O'Dowd
 Rupert Everett
 Kim Dickens
 Tim Burton (gæsteoptræden)

Referencer

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 2016
Eventyrfilm fra USA
Fantasyfilm fra USA
Dark fantasy film
Film instrueret af Tim Burton
Film om 2. verdenskrig fra USA
Engelsksprogede film

Miss Peregrine's Home for Peculiar Children (film)


Bettina Arndt (født 1. august 1949) er en australsk sexterapeut, journalist og klinisk psykolog.

Opvækst
Arndt blev født i Penrith, England, til Heinz Arndt (1915 - 6. maj 2002) og Ruth (født Strohsahl) (20. marts 1915 - 20. marts 2001), som den yngste af tre børn (brødrene Christopher og Nicholas).

Uddannelse
I 1971 flyttede Arndt til Sydney, hvor hun var uddannet som klinisk psykolog med speciale i seksuel terapi. I 1973 gennemførte hun sin kandidatgrad i psykologi ved University of New South Wales, hvor hendes afhandling var på orgasmeproblemer.

Karriere
Arndt kom frem til fremtrædende rolle i 1970'erne ved at redigere Forum, et australsk voksenundervisningsmagasin, der førte til hyppige radio- og tv-udsendelser. Hun blev udnævnt til redaktør i 1974 og var i stillingen til juli 1982. Hendes arbejde inden for sexuddannelse involverede også ph.d.-kurser, seminarer og foredrag for grupper, herunder læger og andre fagfolk. Efter død af sin mand og forretningspartner, Dennis Minogue i 1981, blev Forum-magasinet lukket. Arndt fortsatte med at skrive om bredere sociale spørgsmål til aviser, herunder The Australian, The Sydney Morning Herald og The Age. I denne periode havde Arndt også sit eget radioprogram på 2 GB, og regelmæssige radiosegmenter i større byer overalt i Australien.

I 1986 giftede Arndt amerikanske advokat Warren Scott og flyttede til New York City. Hun boede på Manhattan i fem år, og mens de bor i staterne skrev en ugentlig klumme syndikeret gennem The Age i Melbourne (og udgivet i Canberra, Adelaide, Perth og Brisbane). Hun havde to bøger udgivet med samlinger af hendes skrifter, Private Lives (1985) og All About Us (1989). I august 1991 vendte Arndt tilbage med sin familie for at bo i Australien.

I 2007 udsendte det australske tv-program MediaWatch beskyldninger om plagiering af Arndt, beskyldninger, der ikke blev bestridt.

The Sex Diaries, der er baseret på dagbøgerne om 98 par, der taler om, hvordan de forhandler sex og beskæftiger sig med mismatchet ønske, blev udgivet i 2009, efterfulgt af What Men Want, et andet dagbogsprojekt, der blev udgivet i september 2010.

Arndt har tjent på en række udvalg, der rådgiver den australske regering om politiske spørgsmål, herunder rådgivningsgruppen for familielovs vejledninger, det nationale rådgivende udvalg for aldring, assistentreproduktionsteknologien og teamet for støtte til børnebidrag.

Bibliografi

Læs mere
   Også tilgængelig gennem HeinOnline.
Baseret på:

Referencer

Psykologer fra Australien
Journalister fra Australien
Australiere i 1900-tallet
Australiere i 2000-tallet

Bettina Arndt


المجهر الإلكتروني الماسح(SEM) هو نوع من أنواع المجاهر الإلكترونية التي تنتج صور عينة عن طريق مسح ذلك مع شعاع مركز من الإلكترونات. تتفاعل الإلكترونات مع الذرات في العينة، وتنتج إشارات مختلفة تحتوي على معلومات حول تضاريس السطح وتكوينه. يتم مسح شعاع الإلكترون بشكل عام باستخدام المسح النقطي ويتم الجمع بين موقع الشعاع مع الإشارة لإنتاج صورة. يمكن تحقيق فصل أفضل من 1 نانومتر. ويمكن مشاهدة العينات في فراغ عال، في فراغ منخفض، في ظروف رطبة (في المجهر الإلكتروني الماسح البيئي)، وفي مجموعة واسعة من درجات الحرارة المنخفضة جدًا أو المرتفعة. إن أسلوب المجهر الإلكتروني الماسح الأكثر شيوعًا هو الكشف عن الإلكترونات الثانوية المنبعثة من ذرات مثارة بواسطة شعاع الإلكترون. يعتمد عدد الإلكترونات الثانوية التي يمكن اكتشافها، من بين أمور أخرى، على تضاريس العينة. عن طريق مسح العينة وجمع الإلكترونات الثانوية التي تنبعث باستخدام كاشف خاص، يتم إنشاء صورة عرض تضاريس السطح.

في الأجهزة التناظرية، يتم مسح شعاع الإلكترونات عبر العينة في المسح النقطي بواسطة لفائف المسح الضوئي. ويشبه نمط المسح النقطي الناتج عن ذلك النمط المستعمل في أنبوب أشعة الكاثود لنظام التلفزيون بحيث تقوم الإلكترونات بالتالي:

1. تجتاح السطح خطيا في الاتجاه السيني.

2. تعود إلى نقطة البداية.

3. تتجه في اتجاه محور الصادات بواسطة أداة قياسية.

التاريخ

قدم ماكمولان سرداً لتاريخ المجهر الإلكتروني الماسح. على الرغم من أن ماكس كنول أنتج صورةً أبعادها 50 ملم تُظهر تباين القنوات باستخدام ماسح شعاع الإلكترون،  إلا أن مانفريد فون آردنهو من كان اخترع عام 1937  ميكروسكوباً حقيقياً بدرجة تكبير عالية، عن طريق مسح نقطية صغيرة جداً بشعاع إلكتروني دقيق التركيز. طبّق آردين مبدأ المسح ليس فقط للحصول على التكبير فحسب بل أيضاً للتخلص عن قصد من الزيغ اللوني. كما ناقش أساليب الكشف المختلفة وإمكانيات ونظريات المجهر الإلكتروني الماسح، مه بناء أول مجهرإلكتروني ماسح عالي التكبير. كما قدّمت أعمال أخرى نفّذتها مجموعة فلاديمير زوريكين، تلتها مجموعات عمل في كامبريدج في عقد الخمسينيات وأوائل عقد الستينيات، بقيادة تشارلز أوتالي، أدت جميعها في نهاية الأمر إلى تسويق أول أداة في السوق بواسطة شركة كامبريدج للأدوات العلمية باسم «ستيريوسكان» عام 1965، وقد تمّ تسليمها إلى شركة دو بونت.

المبادئ والقدرات
تنتج الإشارات التي يستخدمها المجهر الإلكتروني الماسح لإنتاج صورة عن تفاعلات الشعاع الإلكتروني مع الذرات على أعماق مختلفة داخل العينة. تُنتج أنواع مختلفة من الإشارات تتضمن الإلكترونات الثانوية (إس إي) والإلكترونات المنعكسة أو المبعثرة المرتدة (بي إس إي)، والأشعة السينية المميزة والضوء (التوهج الكاثودي) (سي إل)، والتيار الممتص (تيار العينة)، والإلكترونات المنقولة. تُعد أجهزة الكشف الإلكترونية الثانوية معدات قياسية في جميع المجاهر الإلكترونية الماسحة، ولكن من النادر أن يكون لآلة واحدة أجهزة كشف لجميع الإشارات المحتملة الأخرى.

تحتوي الإلكترونات الثانوية على طاقات منخفضة للغاية بقيمة 50 إلكترون فولط، ما يحد من متوسط مسارها الحر في المادة الصلبة. ونتيجةً لذلك، لا تستطيع الإلكترونات الثانوية سوى الهروب من النانومترات القليلة العلوية لسطح العينة. تميل الإشارة الصادرة عن الإلكترونات الثانوية إلى أن تكون موضعية للغاية عند نقطة تأثير شعاع الإلكترون الأولي، ما يجعل من الممكن جمع صور لسطح العينة بدقة أقل من 1 نانومتر. الإلكترونات المبعثرة المرتدة (بي إس إي) هي إلكترونات شعاعية تنعكس من العينة عن طريق الانتثار المرن. إنها تظهر من مواقع أعمق داخل العينة، ومن ثم فإن دقة الصور بالإلكترونات المبعثرة المرتدة أقل من دقة الصور بالإلكترونات الثانوية. ومع ذلك، غالبًا ما تُستخدم الإلكترونات المبعثرة المرتدة في المجهر الإلكتروني الماسح التحليلي، إلى جانب الأطياف المصنوعة من الأشعة السينية المميزة، لأن شدة إشارة الإلكترونات المبعثرة المرتدة ترتبط ارتباطًا وثيقًا بالعدد الذري (Z) للعينة. قد توفر الصور بالإلكترونات المبعثرة المرتدة معلومات حول توزيع العناصر المختلفة في العينة، لا عن تماثلها. في العينات التي تتكون في الغالب من عناصر خفيفة، مثل العينات البيولوجية، يمكن للتصوير بالإلكترونات المبعثرة المرتدة أن يصور وسمات مناعية بالذهب الغرواني بقطر 5 أو 10 نانومتر، والتي سيكون من الصعب أو المستحيل اكتشافها في صور الإلكترونات الثانوية. تنبعث الأشعة السينية المميزة عندما يزيل شعاعُ الإلكترون غلافَ التكافؤ الداخلي من العينة، ما يتسبب بإلكترون بمستوى طاقة أعلى لملء الغلاف وإطلاق الطاقة. يمكن قياس الطاقة أو الطول الموجي لهذه الأشعة السينية المميزة بواسطة مطيافية تشتت الطاقة بالأشعة السينية أو مطيافية تشتت طول الموجة بالأشعة السينية، وتُستخدم لتحديد العناصر في العينة وقياس وفرتها وتحديد توزيعها.

نظرًا إلى شعاع الإلكترون الضيق جدًا، تتمتع الصور المجهرية للمجهر الإلكتروني الماسح بعمق كبير في المجال، ما يعطي مظهرًا مميزًا ثلاثي الأبعاد مفيدًا لفهم البنية السطحية للعينة. يتجلى ذلك في صورة مجهرية لحبيبات لقاح الموضحة أعلاه. هناك مجموعة واسعة من التكبيرات ممكنة، من 10 مرات تقريبًا (ما يعادل عدسة يدوية قوية تقريبًا) إلى أكثر من 500,000 مرة، أي نحو 250 ضعف حد التكبير لأفضل المجاهر الضوئية.

تحليل الحقن الشعاعي لأشباه الموصلات
إن طبيعة مِسبار المجهر الإلكتروني الماسح، الإلكترونات النشطة، تجعله مناسبًا بشكلٍ فريد لفحص الخصائص البصرية والإلكترونية لمواد أشباه الموصلات. سوف تحقن الإلكترونات عالية الطاقة من شعاع المجهر الإلكتروني الماسح حاملاتِ الشحن في أشباه الموصلات. ومن ثم ستفقد إلكترونات الشعاع الطاقة عن طريق تعزيز الإلكترونات من نطاق التكافؤ إلى نطاق التوصيل، تاركةً ثقوبًا وراءها.

في مادة فجوة الحزمة المباشرة، تؤدي إعادة تركيب أزواج الثقوب الإلكترونية هذه إلى التوهج الكاثودي؛ إذا كانت العينة تحتوي على حقل كهربائي داخلي، مثل الموجود في وصلة بّي إن (وصلة الموجب والسالب)، فإن حقن حزمة المجهر الإلكتروني الماسح للحاملات يتسبب بتدفق التيار المستحث بشعاع الإلكترون (إي بي آي سي). يُشار إلى التوهج الكاثودي وَإي بي آي سي بتقنيات «حقن الشعاع»، وهي مسابير قوية جدًا للسلوك الإلكتروني الضوئي لأشباه الموصلات، وخاصةً لدراسة الميزات والعيوب النانوية.

اقرأ أيضًا

 مجهر إلكتروني نافذ ماسح
 مجهر إلكتروني
 مجهر ليزر ماسح
 مجهر مسح نفقي

مراجع

اختراعات ألمانية نازية
تقانة علمية
مجهر إلكتروني

مجهر إلكتروني ماسح


Furia Musical was a Mexican music magazine published by Editorial Televisa, which includes articles and gossip about the famous singers in this genre.

History and profile
Furia Musical was launched in Mexico City in September 1993.

The magazine had Mexico and United States editions as well as an awards show ("Premios Furia Musical") that is broadcast by Televisa, Galavisión and Univision. The US edition was published on a biweekly basis and was based in Miami, Florida. The magazine ceased publication in the U.S. with its December 2006 issue.

References

External links
 (es) '''Premios Furia Musical.

Magazines established in 1993
Magazines published in Mexico
Music magazines
Spanish-language magazines
Mass media in Mexico City
1993 establishments in Mexico
Biweekly magazines
Magazines published in Florida
Magazines disestablished in 2006

Furia Musical


An Pitcairnia setipetiola in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith ngan Julio Betancur. An Pitcairnia setipetiola in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia setipetiola


La Orquesta de Cámara Inglesa (en inglés: English Chamber Orchestra, ECO) es una orquesta de cámara británica con sede en Londres. Su sala de conciertos habitual es el Cadogan Hall, donde normalmente toca la orquesta completa en conciertos y el conjunto ECO interpreta en Wigmore Hall. También es la orquesta residente en Grange Park Opera, y regularmente hace giras por el Reino Unido e internacionalmente.

Historia
La ECO tiene sus orígenes en la Orquesta Goldsbrough, fundada en 1948 por Lawrence Leonard y Arnold Goldsbrough. El grupo cambió a su nombre actual en 1960, cuando expandió su repertorio más allá del período barroco por vez primera. Su repertorio siguió siendo limitado por el tamaño del grupo, que ha permanecido de forma constante alrededor del tamaño de una orquesta de la época de Mozart.

Poco después, se relacionó estrechamente con el Festival de Aldeburgh, interpretando los estrenos de las óperas de Benjamin Britten El sueño de una noche de verano, Owen Wingrave, Curlew River y otras obras suyas. Britten dirigió la orquesta en varias ocasiones, e hizo una serie de grabaciones con el grupo.

La orquesta no tuvo en esta época un director titular, sino que trabajó estrechamente con una serie de directores invitados incluyendo a Raymond Leppard, Colin Davis y Daniel Barenboim. En 1985 Jeffrey Tate fue nombrado como primer director principal del conjunto. En 2000, Ralf Gothóni fue nombrado segundo director principal de la ECO.

En junio de 2009, la ECO nombró a Paul Watkins como su nuevo director musical, efectivo para la temporada 2009-2010, para un contrato inicial de 3 años. Actualmente, el principal director invitado de la ECO es Roy Goodman.

Discografía parcial
 John Barry (compositor), The Beyondness of Things - English Chamber Orchestra, 1998 Decca
 John Barry, Eternal Echoes - English Chamber Orchestra, 2001 Decca
 Bach, Pasión según San Juan - Britten/Pears/Howell/Harper, 1972 Decca
 Bach: Cantatas Nos. 80 & 140 - Aldo Baldin/Elly Ameling/English Chamber Orchestra/Linda Finnie/London Voices/Raymond Leppard/Samuel Ramey, 1981 Philips
 Britten, Conc. p./Conc. vl. - Richter/Lubotsky/Britten/ECO, London
 Britten, Muerte en Venecia - Bedford/Pears/Bowman/Bowen, 1974 London
 Britten, Rape of Lucretia/Phaedra - Britten/Bedford/Baker, 1977 London
 Britten: Albert Herring - English Chamber Orchestra/Joseph Ward/Sir Peter Pears, 1964 Decca
 Canteloube, Villa-Lobos, Chants d'Auv./Bachianas n. 5 - Te Kanawa/Tate/ECO, 1995 Decca
 Cimarosa: Il matrimonio segreto - Daniel Barenboim/English Chamber Orchestra/Arleen Auger/Dietrich Fischer-Dieskau, 1977 Deutsche Grammophon
 Donizetti, Elisir d'amore - Bonynge/Pavarotti/Sutherland, 1970 Decca
 Donizetti: Elisir d'amore - English Chamber Orchestra/Marcello Viotti/Mariella Devia/Roberto Alagna/Tallis Chamber Choir, 1993 Erato
 Haendel, Semele - Nelson/Battle/Ramey/Horne, 1990 Deutsche Grammophon
 Handel: Ariodante - Dame Janet Baker/English Chamber Orchestra/James Bowman/London Voices/Norma Burrowes/Raymond Leppard, 1979 Philips
 Handel: El Mesías - Dame Joan Sutherland/Huguette Tourangeau/English Chamber Orchestra/Richard Bonynge, 1970 Decca
 Handel: El Mesías, HWV56 - The Ambrosian Singers/Dame Janet Baker/English Chamber Orchestra/Robert Tear/Sir Charles Mackerras, 1967 EMI/Warner
 Handel: Judas Maccabaeus - English Chamber Orchestra/Felicity Palmer/John Shirley-Quirk/Sir Charles Mackerras, 1977 Deutsche Grammophon
 Handel: Saul - English Chamber Orchestra/Sir Charles Mackerras/Dame Margaret Price, 1973 Deutsche Grammophon
 Haydn: Cello Concertos - Yo-Yo Ma/English Chamber Orchestra, 1981 Sony
 Fauré: Réquiem - English Chamber Orchestra/King's College Choir, Cambridge/Stephen Cleobury/Arleen Auger, 1998 EMI/Warner
 Minkus, Bayadère - Bonynge/ECO, 1992 Decca
 Mozart, Conc. p. n. 5, 6, 8, 9, 11-27 - Uchida/Tate/ECO, 1985/1990 Philips
 Mozart, Conc. p. n. 12, 21/Quint. pf. e fiati K. 452 - Lupu/Segal/ECO, 1974 Decca
 Mozart, Grandi conc. per p. vol. 1 - Uchida/Tate/ECO, 2001 Philips
 Mozart, Grandi conc. per p. vol. 2 - Uchida/Tate/ECO, 1987/1989 Philips
 Mozart, Grandi conc. per p. vol. 3 - Uchida/Tate/ECO, Philips
 Mozart: The Complete Piano Concertos - Daniel Barenboim/English Chamber Orchestra, 1989 EMI/Warner
 Mozart: Piano Concertos No. 21 in C Major K. 467 & No. 23 in A Major K. 488 - Murray Perahia/English Chamber Orchestra, 1977/1984 Sony
 Purcell, Dido and Aeneas - Lewis/Baker/Clark/Herincx, 1961 Decca
 Purcell, Dido and Aeneas - Leppard/Allen/Norman/Kern, 1985 Decca
 Rodrigo: Concierto de Aranjuez - Villa-Lobos: Concerto for Guitar and Small Orchestra - Daniel Barenboim/English Chamber Orchestra/John Williams, 1974 CBS/SONY BMG
 Rossini: Il Signor Bruschino - English Chamber Orchestra/Ion Marin/Samuel Ramey/Jennifer Larmore/Kathleen Battle/Michele Pertusi/Claudio Desderi, 1993 Deutsche Grammophon
 Rossini: La cambiale di matrimonio - Bruno de Simone/Alessandra Rossi/Bruno Praticò/English Chamber Orchestra/Francesco Facini/Marcello Viotti/Maurizio Comencini/Valerio Baiano, 1991 Claves
 Rossini: La Scala di Seta - Fulvio Massa/Alessandro Corbelli/English Chamber Orchestra/Francesca Provvisionato/Natale De Carolis/Ramón Vargas/Teresa Ringholz, 1992 Claves
 Rossini: L'Inganno Felice - Amelia Felle/Danilo Serraiocco/English Chamber Orchestra/Fabio Previato/Iorio Zennaro/Maciej Rakowski/Marcello Viotti/Natale de Carolis/Ursula Duetschler, 1992 Claves
 Rossini: L'occasione fa il ladro - English Chamber Orchestra/Marcello Viotti/Maria Bayo/Natale de Carolis/Iorio Zennaro, 1992 Claves
 Schubert, Rosamunda - Abbado/ECO/Otter, 1987 Deutsche Grammophon
 Tavener, The John Tavener Collection - Layton/ECO/Temple Choir, 2003 Decca
 Vivaldi, Concerti per fagotto (Integral) - Smith/Ledger/ECO/Zagreb Soloists, Decca
 Baker, Gluck: Opera Arias - Dame Janet Baker/English Chamber Orchestra/Raymond Leppard, 1976 Philips
 Berganza, Solo Cantatas - Teresa Berganza/English Chamber Orchestra/Marcello Viotti, 1990 Claves
 Carreras, Granada - Benzi/ECO, 1978/1980 Decca
 Carreras, You Belong To My Heart - English Chamber Orchestra/Enrique García Asensio/José Carreras, 1984 Philips
 Carreras, O Sole Mio - English Chamber Orchestra/José Carreras/Edoardo Muller, 1981 Philips
 Jose Carreras In Concert - English Chamber Orchestra/José Carreras/Robert Stapelton, 1990 Legacy
 Díaz, Justino Díaz sings Mozart Arias - English Chamber Orchestra/Ettore Stratta/Justino Diaz, 1997 Phoenix
 Domingo, An Evening With Placido Domingo (Live At Wembley, 1987) - Plácido Domingo/English Chamber Orchestra/Eugene Kohn, Classic Pictures Holdings
 Haefliger, Mozart: Opera & Concert Arias - Ernst Haefliger/English Chamber Orchestra/Jörg Ewald Dähler, 1984 Claves
 Hendricks, Berlioz & Britten - Barbara Hendricks/English Chamber Orchestra/Sir Colin Davis, 1994 EMI/Warner
 Hendricks, Mozart: Concert and Operatic Arias - Barbara Hendricks/English Chamber Orchestra/Jeffrey Tate/Jose Luis Garcia/Leslie Pearson/Robert MacLeod, 2007 EMI
 Fleming, Arie - Tate/ECO, Decca
 Jo, Carnaval! French Coloratura Arias - English Chamber Orchestra/Richard Bonynge/Sumi Jo, 1994 Decca
 Branford Marsalis, Romances for Saxophone - Branford Marsalis/English Chamber Orchestra, 1986 CBS/SONY BMG
 Wynton Marsalis, The London Concert - Wynton Marsalis/English Chamber Orchestra/Raymond Leppard/Anthony Newman, 2004 CBS/SONY BMG
 Wynton Marsalis, In Gabriel's Garden - Wynton Marsalis/Anthony Newman/English Chamber Orchestra, 1996 SONY BMG
 Souzay, Handel, Rameau & Lully - Gérard Souzay/English Chamber Orchestra/Raymond Leppard, Decca
 Te Kanawa, Ave Maria - Rose/ECO, 1984 Philips
 Vargas, Rossini Donizetti - English Chamber Orchestra/Marcello Viotti/Ramón Vargas, 2000 Claves
 Kramer contra Kramer, English Chamber Orchestra/Raymond Leppard, 1979 CBS/Sony
 El agente secreto (film 1996), Philip Glass/English Chamber Orchestra, 1996 Orange Mountain

Véase también
Academy of Saint Martin in the Fields

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial de la orquesta

Inglesa
Camara Inglesa
Grupos de música de Londres
Grupos de música formados en 1948

Orquesta de Cámara Inglesa


Woore is a village and civil parish in the north east of Shropshire, England, of about 3,950 acres (1,600 hectares). It had a population of 1,004 in the 2001 Census, rising to 1,069 at the 2011 Census.

Etymology

The name means "boundary" in ancient Celtic or Anglo-Saxon ("Oure"), and this fits nicely with the fact that it is on the boundary with both the counties of Cheshire and Staffordshire. The parish is the most northerly in Shropshire.

Location
The civil parish includes several other hamlets and villages including Gravenhunger, Dorrington, Pipe Gate, Bearstone, part of Onneley (the remainder being in the neighbouring Staffordshire Parish of Madeley) and Ireland's Cross.

The nearest significant towns to Woore are Market Drayton, Whitchurch, Newcastle-under-Lyme, Nantwich and Crewe. The A51 and A525 roads run through the village, the A51 being the old London - Chester post road. (Changes of horses used to be available at the former Swan Inn, now flats, in the centre of Woore itself.) The only road links between Woore and the rest of Shropshire pass through adjoining counties. The village is also the farthest place in Shropshire from the centre of the county near Cantlop.

History
The Domesday Book  (1086) entry for Woore ("Waure") shows that the manor was held not from Earl Roger of Shrewsbury, but as a tenant-in-chief from the King, by William Malbedeng (William Malbank), and contained a large hall within the moated site at what is now Syllenhurst Farm. Lying in the Hundred of Hodnet, there were 5 households in Woore itself, the value of which to the Lord was assessed for tax at 5 shillings, with woodland for 60 pigs. William Malbank also held land at Dorrington (2 households with land for 3 ploughlands, woodland for 100 pigs, valued at 4 shillings), Gravenhunger (2 households with land for 4 ploughlands, valued at 6 shillings) and Onneley (no households, valued at less than 2 shillings).  He had succeeded a pre-Conquest Saxon Lord, Edric. In later medieval times the most notable family of Woore was the de Bulkeleys.

Racecourse

The village had a National Hunt racecourse until 1963, served by Pipe Gate railway station in the south of the parish, which was closed under the Beeching "Axe".

Modern day
The village today is mostly residential with a number of small shops, centred on the Post Office and general stores on the village square. Two public houses service the village, along with one modern red brick primary school and two churches, the smaller of which is a Methodist church, popularly known as "the Chapel on the corner", and the larger of which is St. Leonard's Church of England parish church.

The parish council has 10 elected members, and normally meets monthly, on the first Monday of the month.

Woore Cricket Club play at the Falcon Field in the village, which slopes downwards dramatically from the Pavilion and Falcon Inn sides.

Bridgemere Garden World is to the north of Woore, just over the border in Cheshire.

St Leonard's Church
St. Leonard's church was constructed in about 1830–31, to serve what were then five townships of the Shropshire portion of the ancient parish of Mucklestone in Staffordshire, and is of an unconventional white plaster Italianate design. A Grade II listed building, it was repainted in 2011. Designed by George Hamilton of Stone, the bell tower is an Edwardian addition by Chapman and Snape of Newcastle-under-Lyme. The tower has not been safe to regularly ring in since the late 1980s, with the bells now replaced by a timed recording. The churchyard contains a war grave of a British soldier of World War I.

Transport
Woore no longer has bus services as it was previously served by a bus connecting the village with Hanley and Nantwich, however the service ceased in 2015. Now the nearby village of Buerton has bus links to Nantwich, Whitchurch (Shropshire) and Audlem. The other is the village of Madeley (Staffordshire) which provides links to Newcastle-Under-Lyme, Crewe and Stoke-on-Trent.

There was no railway station in Woore but there was a station in the village of Pipe Gate which was on the now-closed Stoke-Market Drayton Line. The station closed in 1957 along with the section to Market Drayton but the line from Silverdale to Pipe Gate remained open to serve both a creamery and as a loop back to the mainline at Madeley Chord until 1998 when the entire line closed after closure of Silverdale Colliery. The line has been mothballed and the bridge demolished. The station master's house survives as a private residence but the station site is now a timber yard. Part of the embankment is still present but the section towards Market Drayton is built on by a new housing development. This does not however hinder possible future proposals for reopening of the line.

Notable residents
 William Bridges Adams (1797 in Woore – 1872) author, locomotive engineer and inventor of the Adams axle
 Albert Lightfoot (born 1936 in Woore) a cricketer for Northamptonshire
 John Lawton (1936 in Woore – 2017) footballer, played 9 games for Stoke City F.C
 Nick Hancock (born 1962) TV personality owned a £1.1m mansion near Woore

See also
Listed buildings in Woore

Notes and references

External links

Villages in Shropshire
Extremities of Shropshire
Civil parishes in Shropshire

Woore


- este un semn de punctuație de tipul "cratimă-minus (ASCII) caracterul U+002D".

Semnul - se mai poate referi la:

 cratimă ‐
 semnul minus −
 liniuță –, —

A se vedea și
 -- (dezambiguizare)
 Radicalul 1 din scrierea chinezească

Punctuație

- (dezambiguizare)


Leucodontaceae, porodica pravih mahovina u redu Hypnales, nekada klasificirana vlastitom redu Leucodontales, što nije priznato. Porodica i red dobili su ime po rodu Leucodon. Oko 70 priznatih vrsta.

Rodovi
 Alsia Sull.
 Antitrichia Brid.
 Astrodontium Schwägr.
 Bestia Broth.
 Dendroalsia E. Britton ex Broth.
 Dozya Sande Lac.
 Eoleucodon H.A. Mill. & H. Whittier
 Forsstroemia Lindb.
 Leucodon Schwägr.
 Leucodontella Nog.
 Macouniella Kindb.
 Macrosporiella Dixon & Thér.
 Nogopterium Crosby & W.R. Buck
 Okamuraea Broth.
 Pterogoniadelphus M. Fleisch.
 Rigodiopsis Dixon & Thér.
 Scabridens E.B. Bartram

Izvori

Hypnales

Leucodontaceae


Destancılar, İstanbul'da gezici gazete satıcılarının öncülüğünü yapmış olan meslek grubuna verilen isim.

Destancılar yanık sesli başıboş ve biraz da gösterişli gençler arasından çıkardı. Destancılar kollarına aldıkları tek yaprak üzerinde basılmış bir destanı, kalabalık yerlerde yüksek sesle tanıtıp, yanık yanık okuyarak başlarına biriken meraklılara satardı.

Osmanlı kültürü

Destancılar


Akyaka, Muğla'nın Ula ilçesine bağlı bir mahalledir.

Gökova Körfezi'nin doğu ucunda yer alan mahalle önemli bir turizm merkezidir.

Tarihçe
Antik çağlardan beri üzerinde yerleşim olduğuna inanılan Akyaka, yakın yıllara kadar gözlerden uzak küçük bir balıkçı mahallesi olarak kalmıştı. Akyaka'nın geniş kitleler tarafından tanınması 1970'lere dayanır. O yıllarda çok küçük çaplı da olsa turizm faaliyetleri başlamıştır.

Çevre il ve ilçelerden ve büyük şehirlerden gelen ziyaretçiler Akyaka'nın bakir doğası, yazın bile hiç kesilmeyen meltemi için Akyaka'da yazlık evler, turistik tesisler inşa etmeye başlamışlardır. 1980'lerdeki turizm patlaması ile birlikte Akyaka bugünkü "turistik belde" görünümünü almıştır.

Akyaka, 1971 yılında muhtarlık olan Akyaka, 2 Kasım 1991 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.

Coğrafi konum ve özellikleri
Türkiye'nin en güneybatı ucundaki Muğla ilinin sınırları içinde yer alan Akyaka, Gökova Körfezi'nin doğu ucundadır. Marmaris ile Muğla'nın ortasında Ula ilçesi sınırlarında bulunan Akyaka mahallesinin nüfusu kışın 1.500 dolaylarında olup, yaz aylarında 3-4 bine ulaşmaktadır. Gökova Körfezinin bittiği yerde, kuzeyinde 1000 m.lik Sakartepe Dağı, güneyinde ise Gökova Ovası bulunan Akyaka'nın bu konumu nedeniyle beğeni kazanmaktadır. İlkbaharda değişik kuş çeşitleri "Gökova" ovasının sazlıklarına gelir.

Akyaka'nın en gözde sahillerinden biri ise Çınar plajıdır. Ören yolu üzerinde bulunan ve kıyı boyunca asfalt yolu bulunan, ulaşımı kolay Çınar plajının Akyaka ile arası yaklaşık olarak 3 km.dir. Çınar plajı yolu takip edildiğinde Akbük Koyu'na, oradan da Ören (Gereme, Keramos)'a ulaşılır.

Akyaka'da alternatif bir ziyaret güzergâhı da Kadın Azmağı adı ile anılan ve doğal güzellikleri ile ünlü su kaynağıdır. Beldede su sporları, sörf, kano yapılabilir, dağ bisikleti ile çevre gezilebilir. Kısa mesafede Azmak Irmağı'na, uzun mesafede ise Sedir Adası'na deniz yolu ile düzenli gidiş geliş yapılmaktadır. Kadın Azmağı'nın sevimli ama gizli konuğu su samuru (lutra lutra) ünlüdür.

Akyaka'nın kuzeyindeki Sakartepe'de ise yamaç paraşütçülüğü yapılabilir.

Akyaka'da tarım ile uğraşan çok az kişi kalmış olmasına rağmen toprakları sulak ve verimlidir. Önceleri geçimleri çiftçilik ve hayvancılık olan yerli halk son 10 yılda hızlı bir şekilde gelişen turizm sektörüne ayak uydurmuşlardır.

Akyaka beldesi mimari bakımdan son derece özelliklidir ve beldede tek tip mimari zorunluluğu vardır. Bitişik yapılaşma olmayan, Ula'nın eski evleri örnek alınarak günümüzün modern mimarisi ile birleştirilerek Akyaka'ya has bir sentez oluşturulmuştur. Doğal güzelliğe zıtlık yaratmayan içinde ve dışında ahşap işlemeleri bol, yöreye özgü Muğla bacalarıyla iki katlı çiçekli bahçeleriyle evler inşa edilmiştir. 1983 senesinde Ağa Han Mimarlık Ödülü'nü, mimarlık eğitimi olmamasına karşın, kendi yaptığı ve geleneksel mimariyi taşıyan eviyle Nail Çakırhan kazanmıştır.

Ayrıca bakınız

 Nail Çakırhan

Kaynakça

Ula'nın mahalleleri
Türkiye'deki liman kentleri
Ege Denizi'ndeki liman kentleri
Türk Rivierası
Cittaslow
Antik Karya kentleri

Akyaka, Ula


Hardwired... to Self-Destruct deseti je studijski album američkog heavy metal sastava Metallica. Objavljen je kao dvostruki album 18. studenog 2016. godine, a objavila ga je diskografska kuća Blackened Recordings. Ovo je prvi studijski album sastava u osam godina nakon objave Death Magnetica 2008. godine, time označavajući najdulju stanku između objava albuma u karijeri grupe. Također je i prvi album na kojem Kirk Hammett nije doprinosio u pisanju albuma otkako se 1983. godine pridružio grupi. Drugi je najduži album skupine.

Pozadina
U listopadu 2011. basist Robert Trujillo izjavio je da se sastav vratio u studio da napiše novi materijal. Rekao je: "Proces pisanja za novi album Metallice počeo je. Bili smo u studiju s Rickom Rubinom radeći na par stvari koje ćemo snimati sljedeće godine". U intervjuu s Classic Rockom 8. siječnja, 2013. Lars Ulrich izjavio je: "Što sada radimo definitivno zvući kao nastavak Death Magnetica." Dodao je: "Drag mi je Rick Rubin. Vidjet ćemo kako će ići. Bit ću zadivljen ako album izađe 2013.". U srpnju 2013. Ulrich je rekao Ultimate Guitaru da će album najvjerojatnije biti objavljen 2015. godine.
U ožujku 2014. Metallica je krenula na turneju "Metallica by Request", na kojoj su obožavatelji zatražili da odsviraju novu pjesmu "Lords of Summer". U ožujku 2015. Ulrich je rekao časopisu Rolling Stone da je dvadeset pjesama napisano za album i da se nada da će neke moći odsvirati na nastupima. U studenom je Hammett izjavio kako bi album trebao biti objavljen krajem 2016. ili početkom 2017. godine.

Hardwired... to Self-Destruct prvi je Metallicin studijski album koji ne sadrži pjesmu koju je napisao Hammett, od kad se pridružio sastavu 1983. kako bi snimio Kill 'Em All. Godine 2014. Hammett je izgubio mobitel u zračnoj luci u Kopenhagenu, koji je sadržavao više od 250 ideja za rifove. Budući da Hammett nije arhivirao ideje, morao je početi iznova, dok su Hetfield i Ulrich imali materijale za pjesme.

Objava
Na Facebook događaju, 18. kolovoza, objavljeno je kako će album biti objavljen u studenome te da će sadržavati 12 pjesama. Prema obavijesti na Metallicinoj stranici, album će biti podijeljen na dva diska te će svaki disk sadržavati 6 pjesama, i da album sadrži više od 80 minuta pjesama. Metallica je objavila prvi singl s albuma, "Hardwired", 18. kolovoza, 2016. godne. Dana 26. rujna, 2016., sastav je objavio drugi singl, "Moth Into Flame", zajedno s videospotom. Albumov treći singl "Atlas, Rise" je objavljen 31. listopada, 2016. godine.

Popis pjesama

Osoblje

Metallica
James Hetfield — vokali, ritam gitara, produkcija
Kirk Hammett — glavna gitara
Robert Trujillo — bas-gitara
Lars Ulrich — bubnjevi, produkcija

Ostalo osoblje
Greg Fidelman — produkcija, inženjer zvuka, miksanje
John Buttino — naslovnica

Izvori

Albumi iz 2016.
Albumi Metallice

Hardwired... to Self-Destruct


Ümit Besen (* 14. Oktober 1956 in Osmaniye, Türkei) ist ein türkischer Schauspieler, Sänger der arabesken Musik und Fernsehmoderator.

Leben
Ümit Besens erstes Instrument war die Melodica seines Onkels, die er als Sechsjähriger auf dem Dachboden fand. Er war der älteste von fünf Geschwistern. Der Vater Fikret Besen entdeckte seine musikalische Begabung. Ümit bekam eine weitere Melodica und später ein Akkordeon vom Vater. Als Schüler gründete er das Tayfunlar Orchester. Später spielte er auf der elektronischen Orgel.

Diskografie

Alben

EPs
 2019: Ümit Besen ile Başka Sahne

Singles (Auswahl)
 1980: Alışmak Sevmekten Zor
 1982: Nikah Masası
 2016: Yokluğunda
 2016: Seni Unutmaya Ömrüm Yeter Mi? (mit Pamela Spence)

Filmografie
 1982: Islak Mendil
 1982: Nikah Masası
 1983: Dostlar Sağolsun
 1984: Yıkılan Gurur
 1984: Sevmek Yeniden Doğmak
 1985: Bir Akşam Üstü
 1985: Unutursun Diye
 1985: Vazgeçtim Senden
 1986: Seni Seviyorum
 1986: Sevda Rüzgarı
 1986: Ağlama
 1987: Şoför Parçası
 1987: Baba Yüreği

Weblinks

Musiker (Türkei)
Filmschauspieler
Türke
Geboren 1956
Mann

Ümit Besen


I magnifici tre ist eine italienische Westernkomödie, die im deutschen Sprachraum bislang nicht aufgeführt wurde. Regie führte im Jahr 1961 Giorgio Simonelli; in den Hauptrollen spielen Ugo Tognazzi und Walter Chiari.

Handlung
Nonduras wird von Diktator Bonarios beherrscht, der hin und wieder auch Mädchen entführen lässt, um sie zur Frau zu nehmen; so geschah das auch mit den drei Töchtern des verblichenen Sheriffs. Einige Bürger beschließen, dem Treiben ein Ende zu setzen und engagieren Revolvermänner, die den Despoten bekämpfen sollen. Pablo, Domingo und José werden ausersehen, auch die Mädchen zurückzuholen, weil man sie für waffengewandt und erfahren hält; allerdings sind sie lediglich kleine Banditen von minderer Begabung, denen die Todesstrafe erlassen werden soll, wenn sie ihren Auftrag erfüllen.

Das tun sie dann auch, wenn sie auch manchmal sehr dem Zufall vertrauen müssen; und selbstverständlich verlieben sich die drei Mädchen in die Helden wider Willen.

Kritik
"Diese Parodie erleidet schmerzhaften Schiffbruch aufgrund schwerer Mängel und Geschmacksverirrungen. Trotz der Bemühungen der beteiligten Schauspieler sieht er aus wie ein schäbiger Vertreter billigen Kintopps", vermerkt "Segnalazione Cinematografiche"

Bemerkungen
Das Filmlied "Un uomo vivo" singt Gino Paoli.

An den Kassen war der Film erfolgreich: 738 Millionen Lire spielte er in Italien ein.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1961
Italienischer Film
Filmkomödie
Italowestern

I magnifici tre


103770 Wilfriedlang este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
103770 Wilfriedlang a fost descoperit pe  la Drebach de Jens Kandler și Gerhard Lehmann. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,14 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 16,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 103001-104000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

103770 Wilfriedlang


Tek yöne yayın (İngilizce Unicast), tek bir kişiye bir mesajı ulaştırma tekniğidir. Birçok alanda kullanılabilir:

 Akıllı anten kullanarak radyo ve televizyon yayını
 GSM'de alan bilgisi yayını
 TCP/IP kullanan bir ağdaki iki cihaz arasındaki iletişim

Buna ek olarak, yönlü hoparlörlerin geliştirilmesiyle birlikte teknolojik amaçlı olmayan tek yöne yayın yapılabilecektir.

Ayrıca bakınız
 Her yöne yayın
 Çok yöne yayın

İnternet mimarisi

Tek yöne yayın


Anneliese Michel (født 21. september 1952, død 1. juli 1976) var en ung tysk kvinde, der døde i 1976 af undernæring efter et års lang eksorcisme, foretaget af en katolsk præst. Hendes familie og præsten blev anklaget for vanrøgt og mord på hende.

Epilepsi
Da hun blev 16 år gammel fik hun et alvorligt anfald. Anfaldet var så voldsomt at hun fik stillet diagnosen epilepsi. De startede med at give hende medicin men det hjalp ikke. Nogle år senere fik hun flere anfald. Men disse anfald var værre. Hun fortalte at hun flere gange om dagen så djævlehoveder der gemte sig rundt omkring.

Stemmer
Hun hørte flere gange om dagen onde stemmer. De onde stemmer fortalte hende at når hun døde, ville hun komme til at brænde i helvede.

Psykiatrisk afdeling
Anneliese Michel blev meget deprimeret, og indlagt på psykiatrisk afdeling, med en alvorlig depression. De behandlede hende, med medicin mod hendes anfald og depression. Men anfaldene fortsatte, og hendes depression blev værre. Da en sygeplejerske kom ind på hendes værelse med et kors i hånden, begyndte hun at råbe og skrige. Selvom hun havde været meget religiøs, kunne hun slet ikke klare at se på korset.

Eksorcisme
Hendes familie spurgte en præst om hjælp, men kirken var ikke villig til at kalde noget for en dæmon. Det skal undersøges grundigt først. Først skulle Anneliese igennem en psykiatrisk evaluering. Derefter skulle hun igennem flere teste. Først derefter kunne de konstatere at hun var besat af et dæmon. Selvom hun havde fået hjælp af en præst blev det værre. Da en sygeplejerske kom ind på hendes værelse var hun blevet tynd, hun skar i sig selv og sad og drak sit eget urin. Anneliese begyndte også at samle insekter som hun dræbte og spiste bagefter. Præsten ved navn Ernst aflagde et besøg hos hende. Det første Ernst skrev i sin bog var Anneliese ligner ikke en epileptiker . Ernst fik Anneliese flyttet hjem. Ernst spurgte biskoppen om tilladelse til at begynde eksorcismen. Han fik lov til at begynde på eksorcisme.

Der er ikke blevet udgivet nogle detaljer om hvad der foregik under eksorcismen, men de ting man ved er at det varede i 10 måneder, med 1-2 behandlinger om ugen.

Anneliese nægtede at spise og hendes stemme ændrede sig fuldstændigt og hendes familie kunne slet ikke genkende hende.

Død
Da hun døde vejede hun 30 kilo og hun kunne slet ikke bevæge sig. Ingen kunne genkende hende, og hendes familie mente at det var dæmonen der dræbte hende.

Sigtelse
Et par måneder senere blev Ernst og Annelieses familie sigtet for mordet på Anneliese. Andre mente at hun var psykisk syg og ikke var besat af en dæmon.

Eksterne henvisninger

Referencer

Kriminalitet i Tyskland
Katolikker fra Tyskland

Anneliese Michel


Općinska nogometna liga Virovitica za sezonu 1972./73.
Sudjelovalo je 10 klubova, a prvak je bila "Crvena zvezda" iz Novog Obilićeva (današnje Zvonimirovo).

Ljestvica

 ljestvica bez rezultata jedne utakmice
 Novo Obilićevo (također i kao Obilićevo) – tadašnji naziv za Zvonimirovo
 Dijelka – danas dio naselja Veliko Polje

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice

Vanjske poveznice

Izvori

 "Sportske novosti", lipanj 1973.

1972-73 Virovitica
Virovitica

Općinska nogometna liga Virovitica 1972./73.


تتضمن قائمة قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة لعام 1953 جميع القرارات الصادرة عن مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة خلال العام 1953.

القائمة

المرجع

قوائم قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة حسب السنة


خالد بن عبد العزيز الفالح وزير الاستثمار السعودي، وكان قبلها يشغل منصب وزير الطاقة السعودي في الفترة من 7 مايو 2016 وحتى 8 سبتمبر 2019، وقد كان قبل ذلك وزيراً للصحة من عام 2015 وحتى 2016، ورئيس مجلس إدارة هيئة تنمية الصادرات السعودية والرئيس التنفيذي السابق لشركة أرامكو السعودية، وهي الشركة التي تدير ثاني أكبر احتياطي مؤكد من الزيت في العالم كما أنها أكبر شركة منتجة للزيت الخام في العالم.

التعليم
التحق الفالح بالعمل في الشركة في عام 1979م. وبعد فترة قصيرة، أبتعث للدراسة في جامعة تكساس أيه آند إم (A&M) ليحصل منها على درجة البكالوريوس في الهندسة الميكانيكية عام 1982م. واصل الفالح دراسته وحصل على درجة الماجستير في عام 1991م في تخصص إدارة الأعمال من جامعة الملك فهد للبترول والمعادن بالظهران، المملكة العربية السعودية، كما أنه يحمل درجة الدكتوراه الفخرية من المعهد الكوري المتقدم للعلوم والتقنية.

الحياة العملية
في يوليو 1999م، تولى الفالح وظيفة رئيس شركة بترون، المشروع المشترك بين أرامكو السعودية وشركة البترول الوطنية الفلبينية (تم بيع شركه بتورن). و قد كان للفالح دور مهم في المباحثات التي تمت بين حكومة المملكة العربية السعودية وشركات الزيت العالمية فيما يتعلق بمبادرة الغاز الطبيعي التي أطلقتها المملكة، والتي أفضت في النهاية إلى توقيع أربعة عقود بين حكومة المملكة وأرامكو السعودية وعدد من كبرى شركات الزيت العالمية.

وفي مطلع عام 2003م، عُين خالد الفالح نائباً للرئيس لقطاع عمل جديد، تحت مسمى تطوير الأعمال الجديدة. وفي أبريل 2004، عُين نائباً للرئيس للتنقيب، وذلك قبل تعيينه نائباً أعلى للرئيس لأعمال الغاز في أغسطس 2004م. كما شغل الفالح بعد ذلك منصب النائب الأعلى للرئيس للعلاقات الصناعية في أكتوبر 2005م.

وإلى جانب منصب رئيس مجلس إدارة أرامكو السعودية، يشغل منصب رئيس مجلس إدارة شركة التعدين العربية السعودية (معادن). ومنصب رئيس مجلس إدارة الهيئة الملكية للجبيل وينبع، وصندوق التنمية الصناعية السعودي، والهيئة السعودية للمدن الصناعية ومناطق التقنية (مدن)، وهيئة المساحة الجيولوجية السعودية، ومدينة الملك عبد العزيز للعلوم والتقنية، ومدينة الملك عبد الله للطاقة الذرية والمتجددة، وهيئة تنمية الصادرات السعودية.

تم إعفاؤه من منصبه كوزير للطاقة في عهد الملك سلمان في سبتمبر 2019، وفي 25 فبراير 2020م صدر أمر ملكي بتعيينه وزيراً للاستثمار.

العضويات
ينضم الفالح كعضو في كل من:البرنامج الوطني لتطوير التجمعات الصناعية، والمؤسسة العامة للتدريب التقني والمهني، وجمعية النفط والغاز التابعة للمنتدى الاقتصادي العالمي التي يرأسها، ومجلس الأعمال الآسيوي، ومجلس جي بي مورغان العالمي، ومجلس الأعمال الدولي التابع للمنتدى الاقتصادي العالمي. والجمعية الأمريكية للمهندسين الميكانيكيين، والاتحاد الدولي لاقتصاديات الطاقة، ونادي أوكسفورد لاقتصاديات الطاقة.

الأوسمة

 وسام الملك عبد العزيز من الدرجة الممتازة (2009).

 وسام الشمس المشرقة الياباني من الدرجة الأولى (2018).
 منحه الملك سلمان بن عبد العزيز آل سعود وشاح الملك عبد العزيز من الطبقة الثانية في 6 أبريل 2021.

مراجع

أرامكو السعودية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أرامكو السعودية
أشخاص من الزلفي
أشخاص من الظهران
أصحاب أعمال سعوديون
حائزون على وسام الملك عبد العزيز
حائزون على وشاح الملك عبد العزيز
خريجو جامعة الملك فهد للبترول والمعادن
خريجو جامعة تكساس إيه اند إم
رؤساء شركات سعوديون
سياسيون سعوديون في القرن 20
سياسيون سعوديون في القرن 21
شخصيات أعمال سعودية في القرن 20
شخصيات أعمال سعودية في القرن 21
مهندسون سعوديون في القرن 20
مهندسون سعوديون في القرن 21
مهندسون سعوديون
مواليد 1960
مواليد في الرياض
وزراء بترول وثروة معدنية سعوديون
وزراء صحة سعوديون
وزراء سعوديون

خالد الفالح


ඉංග්‍රීසි ජාතික ආක්‍රමණිකයන් හා ලක්දිව එකල පැවති එකම නිදහස් රට වූ සිංහලේ  රදළ වරුන් අතර ඇති කර ගත් අවබෝධතා ගිවිසුමකි. මෙමගින් සිංහලේ රාජධානියේ නමින් එකල හඳුන්වනු ලැබූ  භූමියේ පාලනය පිළිබඳ අයිතිය එක්සත් රාජධානියට පවරන ලදී.

දිනය
මෙම ගිවිසුම ශක වර්ෂ 1736 නවම් මස අවසතවක තිථිය ලත් ගුරු දින හෙවත් ක්‍රි.ව. 1815 මාර්තු මස 02වන දින අත්සන කෙරිනි.මෙය 1815 මාර්තු මස 04 දින අත්සන් කළ බවටද වාර්තා ඇත.

අත්සන්කරුවෝ

ජෝර්ජ් මහාරජෝත්තමයානන් වහන්සේ සහ ජෝර්ජි වෙල්සෙහි කුමාරයින් වෙනුවෙන්
  රොබර්ට් බ්‍රවුන්රිග් - ලංකා ආණ්ඩුකාරයා
 ජෝන් ඩොයිලි  - ඉංග්‍රීසි ආණ්‌ඩුවේ ප්‍රධාන භාෂා පරිවර්තක
 ඡේම්ස් සදර්ලන්ඩ්  - ඉංග්‍රීසි ආණ්‌ඩුවේ නියෝජ්‍ය ලේකම් සහ සිංහලේ පලාත් බාර ලේකම්

සිංහලෙ වැසියන් වෙනුවට
 ඇහැලේපොල මහ නිලමේ
  මිල්ලෑව - වෙල්ලස්‌සේ හා බින්තැන්නේ දිසාව
  රත්වත්තේ -මාතලේ දිසාව
  ගලගොඩ  - නුවර කලාවියේ දිසාව
 මොල්ලිගොඩ -  මහ අදිකාරම් හා සත් කෝරළේ දිසාව
 මොල්ලිගොඩ (කනිෂ්ඨ) - තුන් කෝරළේ දිසාව
 පිළිමතලව්වේ (කපුවත්තේ)-  දෙවන අදිකාරම් හා සබරගමුවේ දිසාව
 පිළිමතලව්වේ (කනිෂ්ඨ)  -සතර කෝරළේ දිසාව
 මොණරවිල කැප්පෙටිපොළ මහ නිලමේ - ඌවේ දිසාව
  ගලගම -තමන්කඩුවේ දිසාව

උඩරට ගිවිසුමේ වගන්ති කියවීම
'Sri Wickrema Rajasinha', the 'Malabari' king, [is] to forfeit all claims to the throne of Kandy.
The king is declared fallen and deposed and the hereditary claim of his dynasty, abolished and extinguished.
All his male relatives are banished from the island.
The dominion is vested in the sovereign of the British Empire, to be exercised through colonial governors, except in the case of the Adikarams, Disavas, Mohottalas, Korales, Vidanes and other subordinate officers reserving the rights, privileges and powers within their respective ranks.
The religion of Buddhism is declared inviolable and its rights to be maintained and protected.
All forms of physical torture and mutilations are abolished.
The governor alone can sentence a person to death and all capital punishments to take place in the presence of accredited agents of the government.
All civil and criminal justice over Kandyan to be administered according to the established norms and customs of the country, the government reserving to itself the rights of interposition when and where necessary.
Other non-Kandyan's position [is] to remain [as privileged as previously] according to British law.
The proclamation annexing the Three and Four Korales and Sabaragamuwa is repealed.
The dues and revenues to be collected for the King of England as well as for the maintenance of internal establishments in the island.
The governor alone can facilitate trade and commerce.

පිටපත් දෙකක්
මෙහිදි සිංහල බලදධාර්‍ර්බන් හට ලබාදුන් පිටපත අස්තානගත වී ඇත..

හදිසි රාජ්‍ය පාලන කර්තව්‍යය

ආශ්‍රිත
 Kandyan Treaty of 1638

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි
 The Kandyan Convention and British policy
 1815: Kandyan convention and the role of D'Oyly
 Short History of Ceylon By Humphrey William Codrington
 Sri Lankan Ethnic Crisis: Towards a Resolution By R. B. Herath
 The 1815 Kandyan Convention at the Audience Hall
 The signing of the Kandyan Convention
 Kandyan Convention of 1815

ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසය
උඩරට
K
19th-century treaties
Kingdom of Kandy
Treaties of Sri Lanka
සිංහලේ

උඩරට ගිවිසුම


Le deuxième district congressionnel d'Alabama est le district du Congrès des États-Unis qui inclut la majorité de l'aire métropolitaine de Montgomery, et s'étire dans la Wiregrass Region dans la partie sud-est de l'État de l'Alabama aux États-Unis. Le district élit un citoyen à la Chambre des Représentants des États-Unis, chambre basse du Congrès des États-Unis. Il englobe des portions du Comté de Montgomery et la totalité des comtés d'Autauga, Barbour, Bullock, Butler, Coffee, Conecuh, Covington, Crenshaw, Dale, Elmore, Geneva, Henry, Houston et Pike. D'autres villes comme Andalusia, Dothan, Greenville et Troy font partie du district.

Le district est représenté par le Républicain Barry Moore, un ancien représentant d'état de l'Alabama, qui a remplacé Martha Roby, la Républicaine sortante, se retirant, lors de l'élection de 2020.

Histoire
Il existe plusieurs villes petites à moyennes réparties dans tout le district. Fort Rucker et la Maxwell-Gunter Air Force Base sont tous deux dans ses limites, tout comme l'Université de Troy.

Les électeurs blancs y ont été parmi les premiers en Alabama à quitter le Parti démocrate ; les démocrates du Sud ont commencé à diviser leurs tickets dès les années 1950. Aujourd'hui, le district est l'un des districts les plus républicains de l'Alabama et du pays. Il n'a soutenu un démocrate à la présidence qu'une seule fois depuis 1956, lorsque Jimmy Carter l'a porté en 1976. En 2008, le district a élu un démocrate au Congrès pour la première fois depuis 1964, mais il est revenu à ses habitudes républicaines en 2010. À l'état et au niveau local, cependant, les démocrates conservateurs ont continué à occuper la plupart des postes jusqu'en 2002.

Les électeurs blancs ont donné à John McCain, le candidat républicain, 63,42 % des voix en 2008 ; Barack Obama, le candidat démocrate, a obtenu 36,05 %, attirant des électeurs au-delà de l'importante (et attendue) minorité afro-américaine.

Le district donne à ses membres du Congrès de très longs mandats à Washington ; sept personnes seulement l'ont représenté depuis 1923, toutes sauf une le détenant depuis au moins 10 ans et quatre le détenant depuis au moins 15 ans.

Historique des votes

Liste des Représentants du district

Résultats des récentes élections
Voici les résultats des dix précédents cycles électoraux dans le  district congressionnel de l'Alabama.

2002

2004

2006

2008

2010

2012

2014

2016

2018

2020

2022
L'Alabama a tenu sa Primaire le 24 mai 2022. Phyliss Harvey-Hall (D) a remporté la Primaire Démocrate, elle affrontera donc Barry Moore (R) lors de l'Élection Générale du 8 novembre 2022.

Références

2

Deuxième district congressionnel de l'Alabama


A ceasefire (also known as a truce or armistice), also spelled cease fire (the antonym of 'open fire'), is a temporary stoppage of a war in which each side agrees with the other to suspend aggressive actions. Ceasefires may be between state actors or involve non-state actors.

Ceasefires may be declared as part of a formal treaty, but also as part of an informal understanding between opposing forces. They may occur via mediation or otherwise as part of a peace process or be imposed by United Nations Security Council resolutions via Chapter VII of the United Nations Charter.

The immediate goal of a ceasefire is to stop violence, but the underlying purposes of ceasefires vary. Ceasefires may be intended to meet short-term limited needs (such as providing humanitarian aid), manage a conflict to make it less devastating, or advance efforts to peacefully resolve a dispute. An actor may not always intend for a ceasefire to advance the peaceful resolution of a conflict, but instead give the actor an upper hand in the conflict (for example, by re-arming and repositioning forces or attacking an unsuspecting adversary), which creates bargaining problems that may make ceasefires less likely to be implemented and less likely to be durable if implemented.

The durability of ceasefire agreements is affected by several factors, such as demilitarized zones, withdrawal of troops and third-party guarantees and monitoring (e.g. peacekeeping). Ceasefire agreements are more likely to be durable when they reduce incentives to attack, reduce uncertainty about the adversary's intentions, and when mechanisms are put in place to prevent and control accidents from developing into conflict.

Overview
Ceasefire agreements are more likely to be reached when the costs of conflict are high and when the actors in a conflict have lower audience costs. Scholars emphasize that war termination is more likely to occur when actors have more information about each other, when actors can make credible commitments, and when the domestic political situation makes it possible for leaders to make war termination agreements without incurring domestic punishment.

By one estimate, there were at least 2202 ceasefires across 66 countries in 109 civil conflicts over the period 1989–2020.

Historical examples
Historically, the concept of a ceasefire existed at least by the time of the Middle Ages, when it was known as a 'truce of God'.

World War I

During World War I, on December 24, 1914, there was an unofficial ceasefire on the Western Front as France, the United Kingdom, and Germany observed Christmas. There are accounts that claimed the unofficial ceasefire took place throughout the week leading to Christmas, and that British and German troops exchanged seasonal greetings and songs between their trenches. The ceasefire was brief but spontaneous. Beginning when German soldiers lit Christmas trees, it quickly spread up and down the Western Front. One account described the development in the following words:

It was good to see the human spirit prevailed amongst all sides at the front, the sharing and fraternity. All was well until the higher echelons of command got to hear about the effect of the ceasefire, whereby their wrath ensured a return to hostilities.

There was no peace treaty signed during the Christmas truce, and the war resumed after a few days.

Karachi Agreement

The Karachi Agreement of 1949 was signed by the military representatives of India and Pakistan, supervised by the United Nations Commission for India and Pakistan, establishing a cease-fire line in Kashmir following the Indo-Pakistani War of 1947.

Korean War
On November 29, 1952, the US president-elect, Dwight D. Eisenhower, went to Korea to see how to end the Korean War. With the UN's acceptance of India's proposed armistice, the ceasefire of the Korean People's Army (KPA), the People's Volunteer Army (PVA), and the UN Command had the battle line approximately at the 38th parallel north. These parties signed the Korean Armistice Agreement on July 27, 1953, to end the fighting. South Korean President Syngman Rhee attacked the peace proceedings and did not sign the armistice. Upon agreeing to the ceasefire agreement, which called upon the governments of South Korea, North Korea, China, and the United States to participate in continued peace talks. The principal belligerents established the Korean Demilitarized Zone (DMZ), which has since been patrolled by the KPA and the joint Republic of Korea Army, US, and UN Command. The war is considered to have ended at that point even though there still is no peace treaty.

Vietnam War
On New Years Day, 1968, Pope Paul VI convinced South Vietnam and the United States to declare a 24-hour-truce. However, the Viet Cong and North Vietnam did not adhere to the truce, and ambushed the 2nd Battalion, Republic of Vietnam Marine Division, 10 minutes after midnight in Mỹ Tho. The Viet Cong would also attack a U.S. Army fire support base near Saigon, causing more casualties.

On January 15, 1973, US President Richard Nixon ordered a ceasefire of the aerial bombings in North Vietnam. The decision came after Henry Kissinger, the National Security Advisor to the President, returned to Washington, D.C., from Paris, France, with a draft peace proposal. Combat missions continued in South Vietnam. By January 27, 1973, all parties of the Vietnam War signed a ceasefire as a prelude to the Paris Peace Accord.

Gulf War
After Iraq was driven out of Kuwait by US-led coalition forces during Operation Desert Storm, Iraq and the UN Security Council signed a ceasefire agreement on March 3, 1991. Subsequently, throughout the 1990s, the U.N. Security Council passed numerous resolutions calling for Iraq to disarm its weapons of mass destruction unconditionally and immediately. Because no peace treaty was signed after the Gulf War, the war still remained in effect, including an alleged assassination attempt of former US President George H. W. Bush by Iraqi agents while on a visit to Kuwait; Iraq being bombed in June 1993 as a response, Iraqi forces firing on coalition aircraft patrolling the Iraqi no-fly zones, US President Bill Clinton's bombing of Baghdad in 1998 during Operation Desert Fox, and an earlier 1996 bombing of Iraq by the US during Operation Desert Strike. The war remained in effect until 2003, when US and UK forces invaded Iraq and toppled Saddam Hussein's regime from power.

Kashmir conflict

A UN-mediated ceasefire was agreed between India and Pakistan, on 1 January 1949, ending the Indo-Pakistani War of 1947 (also called the 1947 Kashmir War). Fighting broke out between the two newly independent countries in Kashmir in October 1947, with India intervening on behalf of the princely ruler of Kashmir, who had joined India, and Pakistan supporting the rebels. The fighting was limited to Kashmir, but, apprehensive that it might develop into a full-scale international war, India referred the matter to the UN Security Council under Article 35 of the UN Charter, which addresses situations "likely to endanger the maintenance of international peace". The Security Council set up the dedicated United Nations Commission for India and Pakistan, which mediated for an entire year as the fighting continued. After several UN resolutions outlining a procedure for resolving the dispute via a plebiscite, a ceasefire agreement was reached between the countries towards the end of December 1948, which came into effect in the New Year. The Security Council set up the United Nations Military Observer Group for India and Pakistan (UNMOGIP) to monitor the ceasefire line. India declared a ceasefire in Kashmir Valley during Ramadan in 2018.

Northern Ireland
The Irish Republican Army held several Christmas ceasefires (usually referred to as truces) during the Northern Ireland conflict.

Israeli–Palestinian conflict
An example of a ceasefire in the Israeli–Palestinian conflict was announced between Israel and the Palestinian National Authority on February 8, 2005. When announced, chief Palestinian negotiator Saeb Erekat publicly defined the ceasefire as follows: "We have agreed that today President Mahmoud Abbas will declare a full cessation of violence against Israelis anywhere and Prime Minister Ariel Sharon will declare a full cessation of violence and military activities against Palestinians anywhere."

Syrian Civil War

Several attempts have been made to broker ceasefires in the Syrian Civil War.

2020 global ceasefire

The 2020 global ceasefire was a response to a formal appeal by United Nations Secretary-General António Manuel de Oliveira Guterres on March 23 for a global ceasefire as part of the United Nations' response to the COVID-19 coronavirus pandemic. On 24 June 2020, 170 UN Member States and Observers signed a non-binding statement in support of the appeal, rising to 172 on 25 June 2020, and on 1 July 2020, the UN Security Council passed a resolution demanding a general and immediate global cessation of hostilities for at least 90 days.

See also
 2020 Nagorno-Karabakh ceasefire agreement
 Armistice
 Demilitarized zone
 Ekecheiria – Olympic Truce
 Korean Armistice Agreement
 Peacemaking
 Peace process
 Peace treaty

References

Further reading

 Clayton Govinda, Nygård Håvard Mokleiv, Strand Håvard, Rustad Siri Aas, Wiehler Claudia, Sagård Tora, Landsverk Peder, Ryland Reidun, Sticher Valerie, Wink Emma, Bara Corrine. 2022. "Introducing the Civil Conflict Ceasefire Dataset." Journal of Conflict Resolution.
 Akebo, Malin. (2016). Ceasefire Agreements and Peace Processes: A Comparative Study. Routledge.
 Colletta, Nat. (2011). "Mediating ceasefires and cessations of hostilities agreements in the framework of peace processes." In Peacemaking: From Practice to Theory. Praeger, 135–147.
 Forster, Robert A. (2019). Ceasefires. In The Palgrave Encyclopedia of Global Security Studies. Palgrave.
 Fortna, Virginia Page. (2004). Peace Time: Cease-fire Agreements and the Durability of Peace. Princeton University Press.
Williams, R., Gustafson, D., Gent, S., & Crescenzi, M. (2021). "A latent variable approach to measuring and explaining peace agreement strength." Political Science Research and Methods, 9(1), 89–105.

External links

University of Edinburgh Ceasefires Tracker
Search for ceasefire agreements on the Peace Agreement Access Tool (PA-X), 1990-2015.
Search for ceasefire agreements in the UN Peacemaker Database
Search for women and ceasefire agreements in PA-X Women Database

Military diplomacy

Military strategy
Peace mechanisms

Ceasefire


Shinobu Ito (født 7. maj 1983) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Cerezo Osaka og Mito HollyHock.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shinobu Ito


Silicon Valley Bank (SVB) est une ancienne banque commerciale dite sous charte d'État, basée à Santa Clara en Californie. Fondée en 1983, elle est au 31 décembre 2022 la 16 banque des États-Unis en termes d'actifs consolidés, et la plus grande en termes de dépôts dans la Silicon Valley. Elle est considérée comme la banque de référence pour près de la moitié de toutes les start-up technologiques financées par le capital-risque.

La banque fait faillite le 10 mars 2023 à la suite d'une panique bancaire dans un contexte de ralentissement économique, d'une hausse des taux d'intérêt menée par la Réserve fédérale américaine (Fed), et d'une inflation mondiale importante. Ses avoirs sont depuis gérés par la Federal Deposit Insurance Corporation (FDIC), l'agence de garantie des dépôts bancaires.

La SVB est l'activité principale du SVB Financial Group, la société holding bancaire cotée en Bourse. Le 17 mars 2023, cette société-mère se place volontairement sous la protection du chapitre 11 de la loi américaine sur les faillites. Le SVB Financial Group exerce au moment de la faillite des activités dans 13 États américains supplémentaires ainsi que dans une dizaine de pays et région administrative spéciale (Hong Kong).

Histoire
Silicon Valley Bank est fondée en 1983 par d'anciens cadres de la Bank of America, Bill Biggerstaff et Robert Medearis, pour répondre aux besoins spécifiques des start-up. L'idée leur est venue autour d'une partie de poker. À l'époque, les start-up n'étaient pas prises au sérieux par l'industrie bancaire. Il y avait là un segment de marché que les fondateurs de la SVB décidèrent d'exploiter.

Le premier président-directeur général de la banque est Roger V. Smith, ancien cadre de Wells-Fargo spécialisé dans le prêt aux entreprises de haute-technologie. La banque commence officiellement ses activités le 17 octobre 1983 en tant que filiale contrôlée de la Silicon Valley Bancshares (devenue SVB Financial Group), elle-même constituée par 100 investisseurs au total. Son premier bureau s'établit sur North First Street à San Jose en Californie.

Consciente de la spécificité des start-up, la SVB structure ses prêts en fonction de leur modèle commercial. En effet, la plupart d'entre elles n'ont pas de revenus au début de leur activité et ont donc des grandes difficultés à obtenir un prêt des établissements de crédit habituels. Le risque de défaut est jugé trop important. Silicon Valley Bank s'est spécialisée dans l'évaluation de la solvabilité de ses clients en discutant avec leurs financeurs en capital-risque et en exerçant un suivi strict de leurs dépenses. Elle met ses clients aussi en relation avec son vaste réseau de financeurs en capital-risque, de cabinets d'avocats et de comptabilité. Son axe stratégique principal vise à collecter les dépôts des entreprises financées par du capital-risque.

À ses débuts, la SVB accompagne surtout les jeunes start-up dans leurs premiers financements et leur permettre d'accéder ensuite aux grandes banques, une fois leur modèle d'affaires éprouvé. Progressivement, elle étend son offre pour fournir un service bancaire intégral, se mettant en concurrence avec les grandes banques. Ces dernières à leur tour tentent de s'approprier une part du secteur technologique. Elles font face alors à l'avantage concurrentiel de la SVB qui réside, selon des analystes financiers, dans son réseau relationnel, son expertise sectorielle ainsi que dans sa proximité avec la culture entrepreneuriale high-tech.

En 2012, elle obtient une licence bancaire au Royaume-Uni en vue d'y développer ses activités, jugeant un grand potentiel inexploité dans le financement des start-up.

La banque poursuit son expansion avec une présence au Canada, et s'implante à Toronto en 2019, Vancouver en 2020 et enfin Montréal en 2021.

En 2022, le secteur des entreprises technologiques américain connaît une crise liée à l'augmentation des taux d'intérêt, mettant à mal les start-up pas ou peu rentable qui utilisent les services de SVB.

Début 2023, la SVB est toujours spécialisée dans l'écosystème des start-up de la Silicon Valley en finançant le capital-risque, mais une grande partie de ses avoirs sont, non des prêts, mais des investissements ; elle compte dix-sept agences en Californie et au Massachusetts, et emploie  . Elle fait des bénéfices (1,5 milliard de dollars après impôts en 2022) et son bilan comptable semble sain. Cependant, ce bilan valorise les obligations acquises pendant la longue période de taux faible à leur valeur faciale, alors que sur le marché elles ont une valeur réduite par la hausse des taux. Tant que la banque conserve ces titres il n'y a pas de perte, mais s'il lui fallait des liquidités elle devrait en vendre et subir une moins value, alors qu'elle dispose de peu de liquidités. Et l'augmentation des taux d'intérêt pousse les investisseurs à sortir leur argent des secteurs peu rentables pour se procurer les nouveaux placements plus rémunérateurs, ce qui impacte le secteur des entreprises technologiques américain et donc indirectement la SVB, en plus de l'impacter directement. Toute l'année 2022 l'action est descendue, d'un plus haut à près de 750 $ en janvier, à 230 $ à la fin de l'année.

Faillite
Le , l'action de Silicon Valley Bank, cotée au Nasdaq, s'échange encore entre 264 et 271 $ dans des volumes habituels (835 000 actions échangées). Le même jour, Moody's annonce qu'il dégrade la note de SVB de deux crans, avec perspective négative, en raison des pertes potentielles sur son portefeuille de titres. le , ce sont près de 39 millions d'actions (sur 59 qui composent le capital de SVB) qui sont échangées, au prix de 177 $ à l'ouverture à 106 $ à la clôture. La banque perd plus de 60 % de sa valeur.

Cette chute fait suite à la vente par la banque de 21 milliards de dollars en bons du Trésor américain et en obligations, vente ayant induit une moins-value de 1,8 milliard de dollars, le tout pour dégager des liquidités. En parallèle, Silicon Valley Bank annonce une augmentation de capital de  de dollars, ainsi qu'avoir souscrit à un crédit de  de dollars. La banque cherche en urgence un repreneur mais la panique bancaire est plus rapide.

Sur la seule journée du 9 mars, 42 milliards de dollars d'ordre de retraits de dépôts ont été demandés par les déposants, sans qu'ils puissent être tous acceptés, sur les 189 milliards de dollars de dépôts que compte la banque.

Le 10 mars, les autorités américaines décident de la fermeture administrative de l'établissement. La fermeture de la SVB entraîne un vent de panique à Wall Street. Les principales valeurs bancaires sont en baisse le , entrainant dans leur sillage les valeurs bancaires européennes.

Le lendemain, l'action SVB est suspendue. La  prend le contrôle formel de la Silicon Valley Bank, après l'avoir déclarée insolvable. La Federal Deposit Insurance Corporation prenant le relais de l'agence californienne dans les faits, autorisant uniquement le retrait de  par épargnant ou investisseur, montant correspondant au seuil de garantie légale aux États-Unis.

Le 13 mars, HSBC annonce l'acquisition de la filiale britannique de Silicon Valley Bank pour une livre symbolique, dans une procédure facilitée par les autorités de régulation britanniques. Cette filiale avait 6,7 milliards de livres de dépôts.

Le 27 mars, l'action de la First Citizens Bancshares bondit après l'annonce de la reprise de Silicon Valley Bank ainsi que 110 milliards de dollars de ses actifs dont son portefeuille de prêt de 72 milliards de dollars, et 56 milliards de dollars de dépôts.

Analyse a posteriori

Au cours de 2020 et jusqu'en mars 2021, le secteur profite des conséquences de la pandémie COVID-19, et les dépôts chez SVB s'accroissent de 62 à 124 milliards de dollars. La plus grande partie de ce cash est investie dans des obligations du trésor américain, et ceux à long terme car ils sont un peu plus rémunérateurs que ceux à court terme.

Mais plus les taux d'intérêt montent, moins ces anciens titres ont de valeur sur le marché, et les taux montent significativement à partir du printemps 2022. En avril, le responsable des risques démissionne, et ne sera remplacé qu'en janvier 2023. Or les inspections de la Fed sur la gestion des risques ne sont pas bonnes. La banque est placée sous surveillance renforcée en juillet 2022 suite à six manquements repérés par la Fed. À l'automne, une réunion a lieu entre la Fed de San Francisco et la direction de SVB, et il apparait que la banque a des fausses idées sur ses risques (elle croit qu'une hausse des taux lui est favorable, alors que c'est le contraire). Début 2023, la Fed place SVB en « horizontal review » de ses procédures de gestion de risques.

Fin 2021, le portefeuille obligataire de la banque était de 117 milliards de dollars, en deux parts
 , et d'éviter de comptabiliser la perte si on les valorisait à leur prix actuel sur le marché. Cette perte aurait été de près de 15 milliards (environ dix fois le bénéfice et trois fois le capital de SVB) ;

Parallèlement, SBV voit ses clients faire des retraits sur leurs comptes. Ses clients, les start-up, qui ont massivement fait des dépôts pendant l'engouement au cours de 2020 ont plus de problèmes de financement suite à la hausse des taux d'intérêt, tandis que la crise du secteur cause du chômage et l'utilisation par les clients privés de leur épargne.

Pour faire face aux retraits, la banque commence par encaisser ses bénéfices sur les accords de swap qui couvrent son portefeuille disponible à la vente, ce qui lui rapporte 500 millions, mais laisse ce portefeuille sans protection contre une hausse des taux. Début 2023, la banque vend ensuite 21 milliards de ce portefeuille, avec une moins value de 1,8 milliard, et l'annonce le 8 mars en même temps que des mesures pour reconstituer des liquidités (augmentation de capital et ouverture de lignes de crédit chez d'autres banques) mais qui ne sont pas encore réalisés ; de plus, l'annonce est faite dans un mauvais contexte (difficultés de Silvergate Bank), et encore aggravé par l'annonce de la dégradation par Moody's le même jour. Ainsi, le 9 mars, c'est la ruée aux retraits et la panique au Nasdaq. Notamment, des cadres de plusieurs firmes spécialisées dans la capital-risque, dont le Founders Fund de Peter Thiel,  et  conseillent de se retirer de SVB
(et le font eux-mêmes, dans le cas du Founders Fund).
Le PDG de SVB tente bien de convaincre qu'il n'y a pas à s'inquiéter mais échoue.

À la fin de la journée la banque doit sortir quarante-deux milliards de dollars et ses réserves de cash sont négatives de 958 millions.

Références

Annexes

Article connexe
 Signature Bank

Lien externe

Entreprise ayant son siège à Santa Clara (Californie)
Société cotée au NASDAQ
Banque ayant son siège aux États-Unis
Entreprise fondée en 1983
Silicon Valley
Entreprise disparue en 2023

Silicon Valley Bank


Siecie (deutsch Zietzen, slowinzisch Cȧ̃cė) ist ein Dorf in der Gemeinde Smołdzino im Powiat Słupski (Kreis Stolp) der polnischen Woiwodschaft Pommern.

Geographische Lage
Siecie liegt in Hinterpommern, etwa 23 Kilometer nordöstlich der Stadt Słupsk  (Stolp) und vier Kilometer südlich des Kirchdorfs Smołdzino (Schmolsin).

Geschichte
In einer Urkunde aus dem Jahr 1282 führt das Dorf den Ortsnamen Cice. Eine spätere Form des Ortsnamens ist Ziezen. Im Zeitraum von 1514 bis 1608 befand sich das Dorf im Besitz der Familie Tessen. Nach dem Tod des Schwantes von Tessen († 1608) kam es 1608 an die Herzogin Erdmuthe von Brandenburg (1561–1623). Dann gehörte es nacheinander der Herzogin Anna von Croy (1590–1660), dem Herzog Ernst Bogislaw von Croy (1620–1684) und ab 1673 dessen Sohn Ernst von Croyengreiff († 1700 in Rom), der allerdings im Jahr 1681 wegen seines Übertritts zum Katholizismus von seinem Vater enterbt wurde. In preußischer Zeit gehörte Zietzen zu den sogenannten königlichen Dörfern, die dem Amt Schmolsin unterstanden. Um 1784 gab es in Zietzen ein Vorwerk, zwölf Bauern, einschließlich des Schulzen, zwei Kossäten, sieben Büdner und insgesamt 22 Haushaltungen.

Im Jahr 1925 standen in Zietzen 103 Wohngebäude. Im Jahr 1939 lebten in Zietzen 460 Einwohner in 121 Haushaltungen und die Gemeinde hatte insgesamt 102 landwirtschaftliche Betriebe.

Vor 1945 gehörte Schlochow zum Amtsbezirk Schmolsin im Landkreis Stolp, Regierungsbezirk Köslin der Provinz Pommern. Die Gemeindefläche war 870 Hektar groß. In der Gemeinde Zietzen gab es insgesamt vier Wohnorte:
 Hasenkrug
 Neu Zietzen
 Weißenberg
 Zietzen
In der Gemeinde befanden sich eine Molkerei und ein Gasthof.

Gegen Ende des Zweiten Weltkriegs besetzte am 9. März 1945 die Rote Armee das Dorf. Es kam zu Übergriffen gegenüber den im Dorf anwesenden Zivilisten und zahlreich Dorfbewohner, darunter auch Bürgermeister Grommisch, wurden verschleppt. Da Zietzen im sowjetischen Sperrgebiet an der Ostsee lag, mussten alle Bewohner in den ersten Apriltagen 1945 das Dorf vorübergehend verlassen. Sie wurden in das 35 Kilometer entfernte Labehn evakuiert. Ende Mai 1945 richteten die sowjetischen Truppen eine Kolchose ein. Als sie im April 1946 abzogen, nahmen sie alles Vieh und die Maschinen mit. Im Mai 1945 übernahmen die Polen das Dorf und beschlagnahmten die Grundstücke und Häuser. Zietzen  wurde in Siecie umbenannt, 1947 wurden die Deutschen vertrieben. Später wurden in der Bundesrepublik Deutschland 158 und in der DDR 167 aus Zietzen vertriebene Dorfbewohner ermittelt.

Das Dorf gehört heute zum Powiat Słupski der Woiwodschaft Pommern (bis 1998 Woiwodschaft Słupsk) geworden.

Kirche
In Zietzen gab es im Jahr 1490 eine Kapelle, die als Puperrima bezeichnet wurde. Später wurde sie in Urkunden nicht mehr erwähnt. Die vor 1945 in Zietzen anwesende Bevölkerung war evangelisch. Im 17. Jahrhundert gehörte Zietzen zum Kirchspiel Groß Garde. Die Herzogin Anna sonderte Schmolsin nebst den Dorfschaften Virchenzin, Zietzen und Vietkow von dem Garder Kirchspiel ab und ließ in Schmolsin für sie eine neue Kirche erbauen, die am 28. Oktober 1632 eingeweiht wurde. Zietzen gehörte seither zum Kirchspiel Schmolsin und damit zum Kirchenkreis Stolp-Altstadt.

Schule
Bis 1830 hatten die Dörfer Zietzen, Virchenzin und Vietkow eine gemeinsame Grundschule, die sich zwischen diesen Ortschaften auf dem 'ritterfreien' Vorwerk Rambow befand. Alle drei Dörfer bekamen dann eine eigene Schule. Im Jahr 1932 war die Schule in Zietzen dreistufig; zwei Lehrer unterrichteten dort in drei Klassen 93 Schulkinder. Am 3. Dezember 1939 wurde ein neues Schulgebäude für eine zweistufige Schule eingeweiht, in dem sich neben den Schulräumen zwei Wohnungen befanden und an das ein Wirtschaftsgebäude angeschlossen war.

Literatur
 Karl-Heinz Pagel: Der Landkreis Stolp in Pommern. Lübeck 1989, S. 1055–1058 ( Ortsbeschreibung Zietzen, PDF; 765 kB)

Weblinks

Einzelnachweise

Ort der Woiwodschaft Pommern
Ort in Pommern
Gmina Smołdzino

Siecie


Annulus, ânulo ou anel, é a designação dada em morfologia vegetal e em botânica a um arco ou anel de células especializadas presentes no esporângio dos pteridófitos leptosporangiados e de alguns grupos de musgos. Essas células estão dispostas numa única fileira e estão associadas à libertação ou dispersão dos esporos.

Desscrição
Em pteridófitos leptosporangiados, o ânulo está localizado no bordo externo do esporângio e serve para optimizar a dispersão de esporos. Consiste tipicamente num anel ou cinturão de células mortas cheias de água, com paredes celulares espessadas diferencialmente, que se estendem cerca de dois terços ao redor de cada esporângio. As paredes mais finas do lado de fora permitem que a água evapore rapidamente em condições secas. Esta deiscência causa o encolhimento das células e uma contração e endireitamento do anel anular, eventualmente rompendo a parede do esporângio ao rasgar as células labiais de paredes finas no lado oposto do esporângio. À medida que mais água evapora, bolhas de ar se formam nas células, fazendo com que o anel contraído se mova para frente novamente, desalojando e lançando os esporos para longe da planta. O tipo e a posição do anel são variáveis (por exemplo, patch, apical, oblíquo ou vertical) e podem ser usados para distinguir os principais grupos de samambaias leptosporangiadas.

Nos musgos o ânulo é um anel completo de células ao redor peristoma do esporângio, que se dissolve para permitir que a tampa caia e os esporos sejam libertados.

Referências

Anatomia vegetal

Annulus (botânica)


Glenea papuensis é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrita por Charles Joseph Gahan em 1897.  É conhecida a sua existência na Indonésia.

Subespecie
 Glenea papuensis bivittipennis Breuning, 1958
 Glenea papuensis papuensis Gahan, 1897

Referências

Borneo catalog 2005

papuensis
Coleópteros descritos em 1897

Glenea papuensis


Roberto García Martínez fue un jurista y laboralista que nació en Murcia, España el 15 de noviembre de 1929 y falleció en Buenos Aires, Argentina donde residió desde corta edad, el 18 de julio de 2004

Sus padres
Sus padres fueron Concepción Tejero y Francisco García Martínez. Este último, también nacido en Murcia, había sido llevado a los 13 años a la Argentina por su madre luego que quedara huérfano de padre. Mientras trabajaba en un comercio Francisco García Martínez reanudó sus estudios, se recibió de abogado y comenzó a ejercer su profesión. Luego dejó el Estudio para viajar a España donde vivió dos años y en el ínterin nació su hijo Roberto. En 1930 retornó a Argentina pero en 1933 vuelve a Murcia, para finalmente regresar a Argentina en 1936. Francisco García Martínez ejerció desde entonces su profesión y fue autor de importantes libros de Derecho laboral y relativos a concursos y quiebras.

Su carrera profesional
Roberto García Martínez hizo sus estudios secundarios en la Escuela Modelo, la misma a la que había concurrido su padre de noche, y luego estudió abogacía en la Universidad de Buenos Aires, de donde egresó como abogado en 1954.

Ejerció la profesión, fue asesor de sindicatos, profesor en las universidades de Belgrano, La Plata y Buenos Aires, y tuvo a su cargo la Dirección de asuntos jurídicos del Ministerio de Trabajo (1987/88) y la Subsecretaría de Educación de la Nación (1989). Participó, de numerosos congresos, nacionales e internacionales (Italia, Alemania, Brasil, Uruguay, Venezuela); en 1984 fue premiado por la filial venezolana de la Asociación Iberoamericana de Derecho del Trabajo.

Fue vicepresidente de la Asociación Argentina de Derecho del Trabajo y de la Seguridad Social y de la Asociación de Abogados de Buenos Aires, integró el Comité Consultivo Honorario de la Asociación de Abogados Laboralistas; presidió la Comisión de Derecho del Trabajo del Colegio Público de Abogados de la Capital Federal y fue socio de mérito de las Universidades de Murcia, Madrid, Valencia, Zaragoza y Sevilla, integrando las Asociaciones Iberoamericana y Murciana de la especialidad;

Falleció en Buenos Aires, Argentina el 18 de julio de 2004.

Obras
Además de más de trescientos artículos en revistas de la especialidad jurídica, así como sobre el arte, la historia y la literatura, escribió:
 Régimen jurídico de los viajantes de comercio, en colaboración con su padre y con Julio Argentino, su hermano (1958)
 La reforma de la legislación argentina de quiebras (en colaboración con su padre) (1960)
 Concursos y quiebras (en colaboración con Juan Carlos Fernández Madrid) (1976)
 Derecho concursal (1996)
 Derecho del Trabajo y de la Seguridad Social (1998)

Referencias

Abogados de Argentina
Alumnado de la Facultad de Derecho de la Universidad de Buenos Aires
Comercialistas de Argentina
Laboralistas de Argentina
Nacidos en Murcia
Profesores de la Universidad de Belgrano
Profesores de la Universidad de Buenos Aires
Profesores de la Universidad Nacional de La Plata

Roberto García Martínez


Kapela sv. Marte, rimokatolička kapela u Podkraju kod Travnika.

Sagradio ju je 2019. godine župnik vlč. Vito Šošić sa župljanima oko 200 metara od mjesta gdje je bila prva crkva u Đelilovcu. Kapela je spomen na prvu crkvu na području župe, crkva sv. Ante Pustinjaka u Đelilovcu, Podrkaj. 29. srpnja blagoslovio je kapelu gučogorski arhiđakon mons. dr. Pavo Jurišić. Na svetu Martu će se u budućim vremenima slaviti Sveta misa kod kapele koja je sagrađena na spomen prve crkve.

Izvori

Katoličke crkve u Bosni i Hercegovini

Kapela sv. Marte u Podkraju