In mathematics, Dirichlet's unit theorem is a basic result in algebraic number theory due to Peter Gustav Lejeune Dirichlet. It determines the rank of the group of units in the ring  of algebraic integers of a number field . The regulator is a positive real number that determines how "dense" the units are.

The statement is that the group of units is finitely generated and has rank (maximal number of multiplicatively independent elements) equal to

where  is the number of real embeddings and  the number of conjugate pairs of complex embeddings of . This characterisation of  and  is based on the idea that there will be as many ways to embed  in the complex number field as the degree ; these will either be into the real numbers, or pairs of embeddings related by complex conjugation, so that

Note that if  is Galois over  then either  or .

Other ways of determining  and  are

 use the primitive element theorem to write , and then  is the number of conjugates of  that are real,  the number that are complex; in other words, if  is the minimal polynomial of  over , then  is the number of real roots and  is the number of non-real complex roots of  (which come in complex conjugate pairs);
 write the tensor product of fields  as a product of fields, there being  copies of  and  copies of .

As an example, if  is a quadratic field, the rank is 1 if it is a real quadratic field, and 0 if an imaginary quadratic field. The theory for real quadratic fields is essentially the theory of Pell's equation.

The rank is positive for all number fields besides  and imaginary quadratic fields, which have rank 0. The 'size' of the units is measured in general by a determinant called the regulator. In principle a basis for the units can be effectively computed; in practice the calculations are quite involved when  is large.

The torsion in the group of units is the set of all roots of unity of , which form a finite cyclic group. For a number field with at least one real embedding the torsion must therefore be only . There are number fields, for example most imaginary quadratic fields, having no real embeddings which also have  for the torsion of its unit group.

Totally real fields are special with respect to units. If  is a finite extension of number fields with degree greater than 1 and
the units groups for the integers of  and  have the same rank then  is totally real and  is a totally complex quadratic extension. The converse holds too. (An example is  equal to the rationals and  equal to an imaginary quadratic field; both have unit rank 0.)

The theorem not only applies to the maximal order  but to any order {{math|O ⊂ OK}}.

There is a generalisation of the unit theorem by Helmut Hasse (and later Claude Chevalley) to describe the structure of the group of -units, determining the rank of the unit group in localizations of rings of integers. Also, the Galois module structure of  has been determined.

The regulator

Suppose that K is a number field and  are a set of generators for the unit group of K modulo roots of unity. There will be  Archimedean places of K, either real or complex. For , write  for the different embeddings into  or  and set  to 1 or 2 if the corresponding embedding is real or complex respectively. Then the  matrixhas the property that the sum of any row is zero (because all units have norm 1, and the log of the norm is the sum of the entries in a row). This implies that the absolute value  of the determinant of the submatrix formed by deleting one column is independent of the column. The number  is called the regulator of the algebraic number field (it does not depend on the choice of generators ). It measures the "density" of the units: if the regulator is small, this means that there are "lots" of units.

The regulator has the following geometric interpretation. The map taking a unit  to the vector with entries  has an image in the -dimensional subspace of  consisting of all vectors whose entries have sum 0, and by Dirichlet's unit theorem the image is a lattice in this subspace. The volume of a fundamental domain of this lattice is .

The regulator of an algebraic number field of degree greater than 2 is usually quite cumbersome to calculate, though there are now computer algebra packages that can do it in many cases. It is usually much easier to calculate the product  of the class number  and the regulator using the class number formula, and the main difficulty in calculating the class number of an algebraic number field is usually the calculation of the regulator.

Examples

The regulator of an imaginary quadratic field, or of the rational integers, is 1 (as the determinant of a  matrix is 1).
The regulator of a real quadratic field is the logarithm of its fundamental unit: for example, that of  is . This can be seen as follows. A fundamental unit is , and its images under the two embeddings into  are  and . So the  matrix is
The regulator of the cyclic cubic field , where  is a root of , is approximately 0.5255. A basis of the group of units modulo roots of unity is  where  and .

Higher regulators

A 'higher' regulator refers to a construction for a function on an algebraic -group with index  that plays the same role as the classical regulator does for the group of units, which is a group . A theory of such regulators has been in development, with work of Armand Borel and others. Such higher regulators play a role, for example, in the Beilinson conjectures, and are expected to occur in evaluations of certain -functions at integer values of the argument. See also Beilinson regulator.

Stark regulator
The formulation of Stark's conjectures led Harold Stark to define what is now called the Stark regulator, similar to the classical regulator as a determinant of logarithms of units, attached to any Artin representation.

-adic regulator
Let  be a number field and for each prime  of  above some fixed rational prime , let  denote the local units at  and let  denote the subgroup of principal units in . Set

Then let  denote the set of global units  that map to  via the diagonal embedding of the global units in .

Since  is a finite-index subgroup of the global units, it is an abelian group of rank . The -adic regulator is the determinant of the matrix formed by the -adic logarithms of the generators of this group. Leopoldt's conjecture'' states that this determinant is non-zero.

See also
Elliptic unit
Cyclotomic unit
Shintani's unit theorem

Notes

References

Theorems in algebraic number theory

Dirichlet's unit theorem


هنا قائمة بالبطولات الأسترالية لكرة المضرب, المعروفة الآن باسم أستراليا المفتوحة لسنة 1932:

فردي رجال

 جاك كروافورد هزم  هاري هوبمان 4-6 6-3 3-6 6-3 6-1

فردي سيدات

 كارول بوتسورث هزم  كاثرين لي ممسوارير 9-7, 6-4

مراجع

أحداث فبراير 1932 الرياضية
البطولات الأسترالية حسب السنة
بطولات أسترالية 1932
بطولة أستراليا لكرة المضرب حسب السنة
كرة المضرب في 1932
كرة مضرب أسترالية في 1932

البطولات الأسترالية 1932 (كرة مضرب)


Wunschkind steht für:

 Wunsch#Kinderwunsch, Wunsch ein Kind zu bekommen
 Der Bergdoktor – Wunschkind, eine Folge der Fernsehserie Der Bergdoktor
 Wunschkind (Album), ein Album der Band Oomph!
 Wunschkind (Fernsehfilm), ein Fernsehfilm aus dem Jahr 2012 mit Carolyn Genzkow

Siehe auch:
 Das Wunschkind

Wunschkind


El sitio de Stralsund tuvo lugar entre el 30 de enero y el 24 de agosto de 1807, donde las tropas del Primer Imperio francés trataron de capturar la ciudad portuaria de Stralsund de la guarnición de 15,000 soldados suecos bajo el mando del Teniente General Hans Henric von Essen. Durante el primer intento, el Mariscal Édouard Adolphe Casimir Joseph Mortier bloqueó la ciudad por dos meses antes de ser llamado a otra ubicación. En su ausencia, los suecos pudieron repeler lo que era una fuerza de bloqueo inferior. Luego de que Mortier regresó y volvió a empujar a las tropas de Essen, los dos bandos rápidamente acordaron un armisticio. La tregua fue repudiada más adelante por el Rey Gustavo IV Adolfo de Suecia, en contra del Mariscal Guillaume Marie Anne Brunne, quién lideró 40,000 solados franceses, alemanes, españoles, italianos y holandeses contra la fortaleza. Asustados por su vasta inferioridad numérica, los suecos abandonaron el puerto del mar Báltico de Stralsund a manos de la alianza durante la Guerra de la Cuarta Coalición, parte de las Guerras Napoleónicas. Como consecuencia de esto, Suecia también perdió la isla cercana de Rügen.

Preludio
Suecia se había establecido en Stralsund desde la batalla de Stralsund (1628), y en el resto del Ducado de Pomerania desde la firma del Tratado de Stettin (1630). Para el momento de la firma de la Paz de Wesfalia (1648) y el Tratado de Stettin (1653), el ducado había sido particionado en un sector sueco, que incluía a Stralsund, y una parte Bradenburguesa-prusiana. Luego de haber sufrido modestas pérdidas en 1679 en el Tratado de Saint-Germain-en-Laye (Kamień Pomorski y Gryfino). La Pomerania Sueca se vio reducida al área norte del río Peene con Greifswald, Stralsund y Rügen en el Tratado de Estocolmo en 1720.

Cuando Napoleón Bonaparte comenzó a expandirse hacia el este durante las guerras napoleónicas, el Reino de Suecia, inicialmente, mantuvo una posición neutral. No obstante, en 1805, Gustavo IV Adolfo de Suecia entró en la Guerra de la Tercera Coalición en el lado anti-francés, principalmente para tomar Noruega de los aliados daneses de Napoleón. Sus ambiciones noruegas se vieron frustradas debido a varias derrotas militares y diplomáticas.

Referencias

Batallas de Suecia en las guerras napoleónicas
Stralsund
Batallas de Francia en las guerras napoleónicas
Conflictos en 1811
Francia en 1811
Batallas en el estado de Mecklemburgo-Pomerania Occidental

Sitio de Stralsund (1807)


El Tipo 75 de 155 mm () es un obús autopropulsado de uso y servicio exclusivo en las Fuerzas de Tierra de Japón. Se usan con el fin de dotar a sus tropas de un poder de fuego móvil, pesado y abrumador mientras están en operaciones en el campo de combate.

Historia
En 1969, en las oficinas de Investigación Tecnológica y para el Desarrollo de la Industria de la Defensa para las Fuerzas Terrestres de Autodefensa de Japón inician los trabajos para un nuevo diseño de un obús autopropulsado. La firma Mitsubishi Heavy Industries fue la que se encargó del diseño y construcción del casco, mientras que Japan Steel Works diseñó y produjo el cañón y la torreta. Los primeros dos prototipos fueron terminados entre los años 1971 y 1972, y tan sólo difieren en sus sistemas de recarga. Las pruebas de evaluación se hicieron con los dos prototipos, y se llevaron a cabo entre 1973 y 1974. En octubre de 1975 el vehículo fue designado como Obús autopropulsado Tipo 75.

A finales de 1978, los primeros 20 vehículos ya habían sido entregados a las JSDGF. A finales de 1988, 201 unidades del obús estaban en servicio con las FTAJ, y la producción se completó el mismo año. Este sistema, dadas las estrictas leyes de materiales de guerra que prevalecen en Japón, nunca fue exportado a país alguno. No se sabe de planes de actualización para estos obuses, pero se sabe que actualmente están siendo retirados gradualmente en favor del Tipo 99.

El Tipo 75 sirve junto a cantidades pequeñas del Tipo 74/cal. 105 mm de fabricación local, y junto a los obuses M110A2, que se fabricaron localmente bajo licencia. Estos recientemente serán complementados por el Tipo 99, que será finalmente su reemplazo.

Como el Tipo 99 se está construyendo en pequeñas cantidades, generalmente de seis o siete por año, se espera que el Tipo 75 permanezca en servicio durante otros años más. En comparación frente al Tipo 75, el Tipo 99 ha mejorado la movilidad y potencia de fuego e incluso es más sofisticado, pero también es más pesado dado su nuevo equipamiento.

Descripción
El Tipo 75 comparte un número de piezas automotrices con el Tipo 74, junto al que fue desarrollado durante el mismo tiempo. Mitsubishi Heavy Industries se encargó del diseño del chasis, mientras que el obús y la torreta fueron diseñadas por Japan Steel Works. Dos prototipos funcionales se completaron en 1971/1972, y tan solo difieren en sus sistemas de recarga. Las pruebas de desempeño y evaluación se condujeron entre 1973/1974 y el obús autopropulsado se aceptó para el servicio en octubre de 1975.

Armamento
El obús de es de 155 mm y tiene una caña de 39 calibres de longitud (4,1 metros), siendo prontamente eclipsado por piezas de menor movilidad que se encuentran en el inventario de armas de las Fuerzas de Defensa japonesas. Puede acarrear hasta 28 proyectiles con su carga propulsora a bordo.

Sistema de recarga
El sistema de recarga es manual, debiendo ser reaprovisionado por el Tipo 73 en su variante de reamunicionamiento. Como arma secundaria se ha montado una ametralladora Sumitomo M2HB, que dispone de un escudete para la protección de su operador. La torreta es operada eléctricamente, pudiendo girar en 360°, y siendo también operable de forma manual en caso de avería del sistema eléctrico.

Casco
Se divide en tres habitáculos:

 Tropa: donde se alojan el amunicionador y sirvientes, sellado pero se intercomunica con el habitáculo del motor.

 Comando: En éste se aloja el conductor y al lado de éste se halla el otro habitáculo, es sellado y sólo se comunica con la torreta.

 Motor: en éste se halla em motor, que es un Mitsubishi diésel, refrigerado por agua; con 450 HP.

Estado
Para el año 2001 Japón reporta que de acuerdo a los datos suministrados a la Oficina de Asuntos para el Desarme tan solo permanecen operativos 201 Tipo 75. éste debíera ser reemplazado originalmente por el Tipo 99. Para diciembre de 2008 se tenía aún en servicio con la 5ª, 11ª, 171ª y la 172ª Brigadas de Artillería de Campo de las Fuerzas japonesas.

Usuarios
  - Entre 200 a 180 unidades, están siendo retiradas en favor de un sistema más actual.

Véase también

Referencias

Bibliografía
 Chant, Christopher. A Compendium of Armaments and Military Hardware. New York and London: Routledge & Kegan Paul, 1987 ISBN 0-7102-0720-4, p. 76

Enlaces externos

 Artículo sobre el Tipo 75 en military-today.com (en inglés)
 Artículo sobre el Tipo 75 en globalsecurity.org (en inglés)
 Artículo sobre el Tipo 75 en OnWar.com (en inglés)
 Extracto desde un artículo en Jane's Armour and Artillery 2008 (en inglés)

Artillería autopropulsada
Artillería de 155 mm
Vehículos militares de Japón
Vehículos blindados de Japón
Artillería de Japón

Obús autopropulsado Tipo 75 de 155 mm


CakePHP, PHP üzerinde geliştirilmiş açık kaynak kodlu, MVC (Model-View-Controller) mantığıyla geliştirilmiş, Ruby on Rails'in PHP karşılığı olan frameworktür.

Tarihçe
CakePHP, 2005'te başladı. Ruby on Rails tarafından popüler oldu. Birkaç alt projeyi geliştirmek amacıyla yaratılmıştır.

Özellikleri
Rails gibi, CakePhp sayesinde veritabanındaki kayıtlara daha güzel bir arayüzle yönetmemizi sağlar. O hem de, mimari - denetçinin, aynen kopyaladığı örnek - görüşünün kullanımını cesaretlendirir.

 PHP4 ve PHP5'le uyumlu
 Birikimler veritabanı için CRUD'i bütünleştirdi, ve sorgulamayı basitleştirdi
 Hızlı, esnek şablon
 AJAX, Javascript, HTML Formları ve daha fazlasın hakkında yardımlar
 Herhangi bir şekilde websitenin altdizinine yerleştirilir,ve Apache'de hiçbir değişiklik yapmaz.
 Birleşik geçerli kılma
 Uygulama yapı malzemesi
 Giriş Kontrol Listesi
 Veri, Sanitization'u
 Güvenlik, Session, Request komponentleri
 Esnek görüş saklaması

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmi CakePHP sitesi
 Official CakePHP articles, components, plugins, and tips
 CakePHP Resmi grubu
 cakeBaker
 withCake

PHP programlama dili
Web uygulama iskeletleri

CakePHP


Ourique  belediyesi, Portekiz'in Alentejo bölgesine bağlı Baixo Alentejo altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 6 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Conceição
 Garvão
 Ourique
 Panóias
 Santa Luzia
 Santana da Serra

Baixo Alentejo'nun belediyeleri

Ourique


Esta é uma lista dos atuais presidentes de tribunais e de conselhos do Poder Judiciário do Brasil.

Tribunais superiores e conselhos constitucionais

Tribunais Regionais Federais

Tribunais Regionais do Trabalho

Tribunais Regionais Eleitorais

Tribunais de Justiça Militares

Tribunais de Justiça

Listas do Brasil
Poder Judiciário do Brasil

Lista de presidentes dos órgãos do poder judiciário do Brasil


Defence Force Football Club, Trinidad ve Tobago Profesyonel Futbol Ligi'nde mücadele eden başkent Port of Spain takımıdır. 1974 yılında kurulan kulüp, iç saha maçlarını Hasely Crawford Stadyumu'nda oynamaktadır. Kendi ülkesinde 20 kez lig ve 6 kez kupa şampiyonu olan Defence Force, 1985'te CONCACAF Şampiyonlar Ligi'ni kazandı. Kolluk kuvvetlerinin takımıdır.

Kadro

Trinidad ve Tobago'daki futbol kulüpleri
1974'te kurulan futbol kulüpleri
Port of Spain

Defence Force FC


Neacomys paracou, la Souris épineuse de Paracou, est une espèce américaine de rongeurs de la famille des Cricetidae.

Description
Neacomys paracou est une petite espèce de Neacomys avec une courte queue monochromatique et des doigts courts. Son dos est brunâtre, les flancs légèrement plus pâles. Le pelage du ventre est beaucoup plus clair, parfois même blanc.

N. paracou a 56 chromosomes.

Répartition
On trouve Neacomys paracou dans l'État de Bolívar (est du Venezuela), au Guyana, au Suriname, en Guyane et au Brésil (dans le nord de l'Amazonie et à l'est du Rio Negro).

Taxonomie
L'espèce porte le nom de Paracou, lieu où Voss  (2001) ont effectué leurs recherches. Les populations désormais classées comme N. paracou étaient, comme Neacomys dubosti, considérées jusqu'en 2001 comme appartenant à l'espèce Neacomys guianae, qui n'existe en fait qu'en Guyane, au Suriname et dans certaines parties de l'est du Venezuela. Comme N. paracou semble l'espèce de Neacomys la plus répandue dans les Guyanes, une grande partie des informations fournies dans la littérature sur N. guianae concerne probablement N. paracou.

Notes et références

Liens externes

Cricetidae
Animal décrit en 2001

Neacomys paracou


El Parque Botánico de Cornouaille (en francés : Parc botanique de Cornouaille) es un museo y jardín botánico de 4 hectáreas de extensión, de propiedad privada, en Combrit, Francia. Está catalogado como Jardin Remarquable.

Localización
Parc botanique de Cornouaille Kerlever, Combrit, Département de Finistère, Bretagne, France-Francia.

Está abierto todos los días excepto los lunes en los meses cálidos del año, se cobra una tarifa de entrada.

Historia
El jardín fue ideado por Jean-Pierre Gueguen apasionado de la botánica e infatigable viajero, quién recorre el mundo en busca de variedades susceptibles de adaptarlas al clima bretón. Eligiendo el lugar más favorable climáticamente a las plantas que soñaba hacer cultivar este jardín en 1981.

Hay numerosas colecciones de plantas de tierra de brezal y plantas poco comunes en situaciones variadas, desde jardín acuático a la rocalla el conjunto sumaría más de 2000 taxones.

Colecciones
El parque es una de las primeras colecciones botánicas de Bretaña. Las plantas van estiquetadas con la edad, nombre científico y origen. Las plantas vienen del mundo entero (de Laponia a Sudáfrica haciendo una escala en Japón, Sudamérica, China, en los Estados Unidos y por fin en Australia y Nueva Zelanda).

Sus colecciones albergan más de 3500 especies de plantas, compuestas de :
 Colección de Camelias con 550 variedades,
 Colección de rhododendron con 400 variedades,
 Colección de magnolias con 85,
 Colección de azaleas con 80,
 Colección de hortensias con 60.
 Jardín acuático, de 7000 m², de una antigüedad de 5 años, se construye sobre 2 m de turba. Es el lugar del parque donde la temperatura es más baja. Fue necesario que pasaran 2 años para conseguir tener un equilibrio acuático, es decir, un equilibrio entre la flora y la fauna. Alrededor de la cuenca se encuentran plantas gigantes de Gunneras, Pieris, Iris, Nenúfares, Hemerocallis, Hortensias.
 Rocalla
 Museo de minerales, es el único museo consagrado a la mineralogía mundial, francesa y también al Macizo Armoricano con 1200 elementos.

Plantas de interés incluye Acer trautvetteri, Camelia caudata, Cleyera japonica, Corylus jacquemontii, Distylium racemosum, Embothrium coccineum, Enkianthus perulatus, Magnolia rostrata, y Rhododendron campylocarpum,

Referencias

Enlaces externos
 Parc botanique de Cornouaille
 Entrada en Parcs et Jardins (Francés)
 Entrada en Au Jardin (Francés)
 Entrada en 1001 Fleurs (Francés)
 Entrada en Conservatoire des Jardins et Paysages (Francés)
 Entrada en Association des Parcs et Jardins de Bretagne (Francés)

Bibliografía
 Anonyme, Balades traversières au pays de Combrit-Sainte Marine, dix balades commentées, histoires et légendes pour tout connaître de Combrit. Éditions L. Écrire, Concarneau, mai 2007.
 Anonyme, Marins du Finistère, Jacques de Thézac et l'œuvre des abris du marin, Musée départemental breton, Quimper, 1998.

Cornouaille
Cornouaille
Cornouaille
Cornouaille

Parque botánico de Cornouaille


Montelbaanstoren ist ein historischer Turm in Amsterdam. Er wurde 1516 an der Oude Schans, die auch Montelbaansgracht genannt wird, erbaut und erfüllte im 16. Jahrhundert als Teil der mittelalterlichen Stadtmauer zunächst die Funktion eines Wartturms über die Hafenanlagen und das Gewerbeviertel Lastage, nachdem dieses mehrmals von den Geldernschen in Brand gesetzt wurde.

Ab dem Jahr 1606 wurde der Turm für seine ursprüngliche Aufgabe nicht mehr genutzt und erhielt eine vom Architekten Hendrick de Keyser entworfene Holzspitze inklusive einer Uhr mit Schlagwerk. Seitdem misst der Turm eine Höhe von 48 Metern.

Im Volksmund trägt er den Spitznamen Malle Jaap ("Dummer Jaap"), was von der Ungenauigkeit der Uhr und ihres Schlags im 17. Jahrhundert herrührt. Da der Turm von 1878 bis 2006 der Stadtbehörde zur Wasserstandsregulierung in den Grachten unterstand, war er nicht öffentlich zugängig. Seit 2010 ist der Turm Sitz der Stichting Secret Garden.

Der niederländische Maler Rembrandt lebte lange Zeit in der Nähe des Turms und zeichnete ihn mehrmals ohne seine Spitze.

Weblinks und Quellen

Turm in den Niederlanden
Bauwerk in Amsterdam
Turm in Europa

Montelbaanstoren


La iglesia de San Juan Degollado es un templo católico que se encuentra en el municipio de Arafo en el sureste de la isla de Tenerife (Islas Canarias, España). La iglesia es famosa porque en su interior se venera la talla de María Auxiliadora, imagen Coronada Canónicamente y declarada Alcaldesa Honoraria y Perpetura de la Villa de Arafo.

Historia
La construcción de la primitiva ermita, que tras sucesivas ampliaciones daría lugar a la actual iglesia, se llevó a cabo a fines del . Una hipótesis sostenida sobre la base de la tradición oral sitúa a la actual sacristía como la antigua ermita que tenía una pequeña construcción adosada para cumplir los fines de armario y ropero.

En 1924 se edificó la torre, sufragada por una comisión de vecinos, siguiendo las directrices del arquitecto Arroyo Herrero y en 1975 se abrió una nueva capilla en la nave, en la que se encuentra el Santísimo Cristo del Valle.

En el interior del templo se distinguen cuatro retablos adosados a la pared y dedicados a las Ánimas, San José, Nuestra Señora de los Dolores y la Inmaculada Concepción. Destacan también los cuadros San Agustín en su estudio, la Virgen del Rosario con Santo Domingo y San Francisco, todos del  y San Juan Bautista, de datación difícil de precisar aunque la tradición sostiene que ya se veneraba en la primitiva ermita. En lo que a imágenes se refiere sobresalen las de San Juan Degollado, San Bernardo y San Agustín, todas de principios del  como mínimo, la del Cristo del Valle, venido de Garachico en 1860 pero sobre todo la de María Auxiliadora, traída a Arafo en 1907.

Imagen de María Auxiliadora

La historia de la llegada de María Auxiliadora a Arafo se remonta a finales del 1800. De Italia partían en barco los primeros misioneros salesianos (procedentes de la Basílica de María Auxiliadora de Turín). Una embarcación zarpó hacia Barcelona y, al atravesar el Mediterráneo y el estrecho de Gibraltar, hizo escala en Tenerife. El abastecimiento de alimentos, agua y los trabajos de reparación del barco, duraron meses. Don Cagliero formaba parte de esta expedición y junto a los otros sacerdotes salesianos ofrecieron su servicio en varios pueblos e iglesias de la isla, dando a conocer a María Auxiliadora. Entre los lugares visitados y donde arraigó la predicación y el entusiasmo por la Virgen Auxiliadora, estaba la Villa de Arafo, que ya en 1902, solicitó a Turín una reproducción del cuadro de la Virgen, que ocupa el Retablo Mayor de la Basílica de María Auxiliadora que pintó el artista Tomás Lorenzone a petición de San Juan Bosco para la basílica turinesa.

En Barcelona, donde ya estaban los salesianos con escuelas y talleres, prepararon la imagen y la enviaron a la Villa de Arafo. La bellísima imagen de María Auxiliadora llegó a la Villa de Arafo en 1907, procedente de los talleres barceloneses de Sarriá. La imagen fue acogida con gran júbilo por todos los vecinos en una gran ceremonia religiosa, fue la primera imagen con que se iniciaba en las Islas Canarias el culto a María Auxiliadora.

En 1982, con motivo de las Bodas de Diamante de su llegada Arafo, fue nombrada Alcaldesa Honoraria y Perpetura de la Villa por el Ayuntamiento. El 30 de mayo de 2007 la imagen fue Coronada Canónicamente por el obispo de Tenerife, Monseñor Bernardo Álvarez Afonso y con representaciones de comunidades salesianas de Canarias, España e Italia. La imagen de María Auxiliadora es también la co-patrona de la Villa de Arafo.

Referencias
 Iglesia de San Juan Degollado de Arafo
 Iconografía de María Auxiliadora

Arafo
San Juan Degollado
Juan Degollado Arafo
Degollado Arafo

Iglesia de San Juan Degollado (Arafo)


Cinzia ist ein weiblicher Vorname.

Herkunft und Bedeutung
Cinzia ist eine italienische Variante des Namens Cynthia.

Namensträgerinnen
 Cinzia Catania (* 1988), Schweizer Sängerin und Komponistin mit sizilianischen Wurzeln
 Cinzia Cavazzuti (* 1973), ehemalige italienische Judoka
 Cinzia Corrado (* 1965), italienische Popsängerin
 Cinzia De Carolis (* 1960), italienische Schauspielerin und Synchronsprecherin
 Cinzia Ghigliano (* 1952), italienische Comiczeichnerin
 Cinzia Monreale (* 1957 als Cinzia Moscone), italienische Schauspielerin
 Cinzia Ragusa (* 1977), italienische Wasserballspielerin
 Cinzia Savi Scarponi (* 1963), italienische Schwimmerin
 Cinzia Sciuto (* 1981), italienische Philosophin und Journalistin
 Cinzia Tomezzoli (* 1988), Schweizer Basketballspielerin
 Cinzia Th. Torrini  (* 1954), italienische Regisseurin
 Cinzia Zehnder (* 1997), Schweizer Fussballspielerin

Weiblicher Vorname
Italienischer Personenname

Cinzia


Hatay, Türkiye'nin Akdeniz Bölgesi'nde, Akdeniz'in doğu ucunda kıyıları olan bir ilidir. Hatay ilinin merkezi Antakya'dır.

Hatay ili, 2021 yılında 1.670.712 kişiden oluşan bir nüfusa sahip. Akdeniz'in doğu şeridinde 35° 52' - 37° 4' kuzey enlemleri ile 35° 40' - 36° 35' boylamları arasında yer alan Hatay'ın doğusunda ve güneyinde Suriye, batısında Akdeniz, kuzeybatısında Adana, kuzeyinde Osmaniye ve kuzeydoğusunda Gaziantep bulunur.

Etimoloji

Hatay, 1930'larda ortaya atılmış bir yer adıdır. Osmanlı döneminde bugünkü Hatay'ın kapsadığı topraklar İskenderun ve / veya Antakya olarak adlandırılıyordu. Nitekim Osmanlı döneminde bu bölge Halep Eyaleti'ne bağlı bir sancak idi. Fransa ile Suriye arasında Eylül 1936'da imzalanan anlaşmada da "Sandjak d'Alexandretta" (İskenderun sancağı) veya "Liwaa el İskenderuna" (İskenderun livası) geçer. Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluş yıllarında İskenderun ve Antakya Türkiye'nin sınırları dışında kalıyordu (bkz. Hatay Sorunu). Bu iki bölgenin kaderinin belirleneceği sırada TBMM'de Siirt mebusu olarak bulunan İsmail Müştak Mayakon, 10 Ekim 1936'da Cumhuriyet gazetesinde yayınlanan "Tarihten Bir Yaprak" adlı  makalesinde, Çin'in kuzeyinden gelen ve "Hatay Türkleri" olarak anılan Türklerin daha sonra buraya yerleştiğini, bundan dolayı da bu yörenin Hatay olarak adlandırılması gerektiğini yazmıştır. Bu yazının ardından önce Türk basınında Hatay adı kullanılmış, daha sonra Türkiye'ye katılan bu bölgeye resmen Hatay adı verilmişti. Nitekim 1940 genel nüfus sayımında bölge "Hatay vilayeti" olarak yer almıştır. Hatay adının Hitit prensliklerinin kurduğu Hattena Krallığı'ndan geldiği ve yöreye bu adı 1936'da Atatürk'ün verdiği de ileri sürülmüştür. Konuya dair ikinci makale aynı yazar tarafından 22 Ekim günü "Hata-Hatay" başlığıyla yayınlanır.

Tarihçe

Antik Çağ

Hatay Türkiye'nin en önemli eski yerleşim yerlerinden biridir. Yapılan arkeolojik araştırmalarda milattan önce 100.000 ile 40.000 yılları arasına tarihlenen bulgulara ulaşılmıştır.

İl toprakları ilk Tunç Çağı'ndan itibaren Akad İmparatorluğu ve M.Ö. 1800-1600 yılları arasında Amoriler Yamhad Krallığına bağlı bir beyliğin sınırları içerisinde yer almıştır.

M.Ö. 17. yüzyıl sonlarında Hititlerin ve M.Ö. 1490 yıllarında Mısır'ın egemenliğine girmiştir. Daha sonra Mitanni Krallığı'nın parçasıydı. Ardından bölge modern Hatay eyaletine adını veren Hititler ve Geç Hititler halkları tarafından yönetildi. Palistin'in Neo-Hitit krallığı da burada bulunuyordu.

Bölge Asurlular'ın (Urartular tarafından kısa süreli işgali hariç) ve daha sonra Yeni Babilliler ve Persler'in hakimiyetine girdi.

Bölge, Suriye Tetrapolisi (Antioch, Seleucia Pieria, Apamea] ve Laodikya adlı dört Yunan kentine ev sahipliği yapan Helenistik Seleukos İmparatorluğu'nun merkeziydi.

Eyaletteki ünlü arkeolojik alanlar arasında Aççana Höyük, Tell Tayinat, Tell el Cüdeyde Höyük ve Antakya bulunmaktadır.

MÖ 300 yılında Antakya kurulmuş ve kent hızla gelişmiştir.

Kent M.Ö. 64 yılında Roma İmparatorluğu'na katılmış ve İmparatorluğun Suriye eyaletinin başkenti olmuştur. MÖ 64'ten itibaren Antakya şehri Roma İmparatorluğu'nun önemli bir bölgesel merkezi oldu.

Ortaçağ dönemi
Bölge 638'de Râşidîn Halifeliği tarafından fethedildi ve daha sonra Emevi ve Abbâsî Arap hanedanlarının kontrolü altına girdi.

877'de Tolunoğulları'nın fethettiği topraklar sırayla; İhşîdîler ve Selçuklular tarafından yıkılan Halep merkezli Hamdanoğulları (Beni Hamdan/Hamdânîler) egemenliğine girdi.

969'da Antakya şehri Bizans İmparatorluğu tarafından yeniden ele geçirildi. 1078 yılında Bizans generali Philaretos Brachamios tarafından fethedildi. Antakya'dan Edessa'ya kadar bir beylik kurdu. 1084 yılında Rum Sultanı (Anadolu Selçuklu hükümdarı) I. Süleyman tarafından ele geçirildi.

1086'da Halep Sultanı (Suriye Selçukluları hükümdarı) Tutuş'a geçti. Selçuklu egemenliği, Hatay'ın 1098'de Haçlılar tarafından ele geçirilmesine kadar 14 yıl sürdü ve bir kısmı Antakya Prensliği'nin merkezi haline geldi.

İl, 11. yüzyıldan itibaren bölge Halep merkezli Hamdaniler tarafından kısa bir İhşîdîler hakimiyetinin ardından kontrol edildi.

11-12. yüzyıllarda Haçlı Seferleri sırasında da önemli rol oynadı. Aynı zamanda, Hatay'ın çoğu Moğollar ile ittifak kuran ve 1254'te Antakya Prensliği'nin kontrolünü ele geçiren Kilikya Ermeni Krallığı'nın bir parçasıydı. Hatay, 18 Mayıs 1268'de Memlükler tarafından Moğol-Ermeni ittifakından alındı ve daha sonra 15. yüzyılın başında Timur'a kaptırıldı.

Osmanlı İmparatorluğu dönemi
1516'da Yavuz Sultan Selim bu toprakları fethetmiş ve Osmanlı İmparatorluğu dönemi başlamıştır. Memlûk Devletinden zapt edilen Antakya, Osmanlı İmparatorluğu'nda önce Halep'e bağlı bir sancak ve daha sonra kaza olarak yönetilmiştir. Bu dönemde Antakya, Asi Nehri ile Habib Neccar Dağı arasındaki dar ve meyilli alanda, 1,5–2 km²'lik bir alan üzerine yerleşmiş orta büyüklükte bir şehirdi. Osmanlı İmparatorluğu'nun Hatay'daki hakimiyeti 1918 yılına kadar devam etti.

Hatay Devleti

3 Temmuz 1938'de Türk ve Fransız heyetleri arasında yapılan antlaşma ile Hatay'da eşit sayıda olacak şekilde toplam 5000 kişilik Türk ve Fransız askerî gücü konuşlandırıldı. Bu şekilde Hatay'ın statüsü korunmuş oldu. Türk Ordusu 4 Temmuz 1938'de Hatay'a girerek görevine başladı. Seçimler ile oluşturulan Hatay Meclisi 2 Eylül 1938'de toplanarak bağımsız Hatay Cumhuriyeti'ni ilan etti. Cumhurbaşkanlığına Tayfur Sökmen, Başbakanlığa ise Abdurrahman Melek seçildi. (bkz. Hatay Sorunu)

Cumhuriyet dönemi

Ankara'da, Fransa ile Türkiye arasında, 23 Haziran 1939 tarihinde "Türkiye ile Suriye Arasında Toprak Sorunlarının Kesinlikle Çözümüne İlişkin Antlaşma"nın imzalanması ile Fransa, Hatay'ın Türkiye'ye katılmasını kabul etmesiyle, Hatay Devlet Meclisi, 29 Haziran 1939 tarihinde oy birliği ile Türkiye Cumhuriyeti'ne iltihak kararı aldı. Türkiye ise, 7 Temmuz 1939 günü çıkarılan bir yasa ile "Hatay" ilini kurarak bağlanma işlemini sonuçlandırdı. 23 Temmuz 1939'da Fransız Birlikleri Hatay'ı terk ettiler.

2012 yılında çıkarılan 6360 sayılı kanun ile Hatay'da sınırları il mülki sınırları olan Büyükşehir Belediyesi kuruldu ve 2014 Türkiye yerel seçimlerinin ardından Büyükşehir Belediyesi çalışmalarına başladı.

Coğrafya

Hatay, kuzey-doğu yönünde eşit enlem ve boylam hattıyla geçilir. Arazinin %46'sı dağ, %33'ü ova ve %20'si yayla ve yamaçtır. En belirgin özelliği kuzey-güney doğrultusunda uzanan Nur Dağları ve en yüksek zirvesi Mığırtepe'dir (2.240m), diğer doruklar ise 1.739 m'deki Ziyaret dağı ve Keldağ'dır (Jebel Akra veya Casius).

Arap-Nubia Kalkanı ve Anadolu kara kütlelerinin birbirini itmesiyle oluşan İlin peyzajını oluşturan arazi kıvrımlar, Horst–graben formasyonunun klasik bir örneği burada Hatay'da buluşur. Asi Nehri, Lübnan'daki Bekaa Vadisi'nde doğar ve Suriye ve Hatay'dan geçerek Karasu ve Afrin Çayı'na boşalır. Samandağ'daki deltasından Akdeniz'e akar. Amik Ovası'nda Amik Gölü vardı ancak bu 1970'lerde kurutuldu ve bugün Amik halen ovaların en büyüğü ve önemli bir tarım merkezidir. İklim, ılık ve yağışlı kışlar ve sıcak, kurak yazlar ile tipik Akdeniz iklimidir. İç kesimlerdeki dağlık alanlar kıyıdan daha kurudur. Bazı maden yatakları vardır. Türkiye'nin en büyük demir-çelik fabrikası  İskenderun'dadır. Yayladağı ilçesinde Hatay Gülü adlı rengarenk bir mermer üretilir.

İlin Altınözü, Antakya, Arsuz, Belen, Defne, Dörtyol, Erzin, Hassa, İskenderun, Kırıkhan, Kumlu, Payas, Reyhanlı, Samandağ ve Yayladağı olmak üzere 15 ilçesi vardır.

Akdeniz'deki önemli bir liman şehri olan İskenderun ve merkez ilçesi Antakya, ilin en büyük iki yerleşim yeridir ve en önemli geçim kaynağı portakal ve turunçgil bahçeleridir.

Deprem
Ayrıca bakınız: 2023 Kahramanmaraş depremleri
Hatay, 6 Şubat 2023 tarihinde Kahramanmaraş'ın Elbistan ve Pazarcık merkezli 7.8 ve 7.6 büyüklüğündeki ve 20 Şubat günü Hatay'ın Defne ve Samandağ ilçeleri merkezli 6.4 ve 5.8 olmak üzere dört büyük depremden büyük hasarlar aldı. Özellikle Antakya, Hassa ve Defne ilçeleri en çok etkilenen ve en çok hasarın olduğu ilçelerdir. Depremler sonucu sadece Hatay'da 20.000 in üzerinde insan hayatını kaybetti ve yüzbinlerce insan evlerini terk etmek zorunda kaldı.

Yüzölçümü
İl topraklarının yüzölçümü 5.524 kilometrekaredir.

Dağlar ve tepeler
İl topraklarının %46.1'ini dağlar, %33.5'ini ovalar ve %20.4'ünü platolar oluşturur. İl topraklarının en önemli yükseltisini kuzey-güney hattında uzanan Nur Dağları (Gavur Dağları ve Amanos Dağları olarak da bilinir) oluşturur. Bu sıradağların en yüksek noktası ise Mığırtepe'dir (2.240 metre). Öteki önemli dorukların yüksekliği 2000 metreden azdır. Yüksek, dik ve kolay geçit vermeyen bir yapı gösteren Amanos Dağları, Samandağ sınırları içinde Asi Vadisi ile kesintiye uğrar. Aynı dağlık dizi Asi Vadisi'nden hemen sonra Yayladağı ilçesi sınırları içinde de devam eder. Bu bölgede Ziyaret Dağı ile 1739 metre yükseklikteki Keldağ iki önemli yükselti olarak göze çarpar.

Ovalar

Amik Ovası ilin en önemli düzlüğüdür ve bu topraklarda tarım oldukça gelişmiştir. Diğer önemli düzlükler Erzin, Dörtyol, Payas, İskenderun ve Arsuz Ovası'dır.

Jeolojik yapı
Hatay il topraklarının ana çatısını Amanos Dağları oluşturur. Bu dağ sırası ile körfez arasında Erzin, Dörtyol, Payas, İskenderun ve Arsuz düzlüğü uzanır. Bu arazinin jeolojik yapısını peridotit, serpantin ve gabro gibi yeşil kütleler oluşturur. Amanos Dağları'nın bittiği noktada Kel dağı'nın başladığı kesimlerde yüzeysel kütleler vardır. Bir diğer önemli düzlük olan Amik Ovası'nda ise serpantin, plantum, peridotit ve gabro gibi sarı kütleler bulunmaktadır.

Bitki örtüsü
Hatay ilinin doğal bitki örtüsünü makiler ve ormanlar oluşturur. Maki türleri 4 - 5 metre boyunda ve tüylü yapraklı bitkilerdir. Bunlar 800 metre yükselti kuşağına dek yayılır. Mersin, defne, kekik ve lavanta ilde en çok rastlanan maki türleridir. Amanos Dağları'nın denize bakan yamaçlarında makilik alanlardan sonra 800 metreden 1200 metreye dek ardıç gibi ibreli ağaçlarla, meşe, kayın, kızılcık, kavak, çınar ve tespih gibi yapraklı ağaçlardan oluşan ormanlar bulunur. 1200 metrenin üzerinde, ibreli ağaçlardan kızılçam, karaçam, sedir ve yer yer ardıçlardan oluşan geniş ormanları bulunur 2020 verilerine göre Hatay'ın %38'i ormanlarla kaplıdır  .

Akarsular

Hatay'ın en önemli akarsuyu olan Asi Nehri, Lübnan Dağları ve Anti-Lübnan Dağları arasındaki Bikâ Vadisi'nde kaynayan akarsuların birleşmesiyle oluşur, Suriye topraklarından geçerek ilin güneydoğu sınırlarından girer. Afrin ve Karasu çaylarının birleşmesiyle oluşan Küçük Asi Çayı'nı aldıktan sonra Samandağ yakınlarında delta oluşturarak Akdeniz'e dökülür. Nehri besleyen öteki akarsular arasında Büyük Karaçay, Hüseyinli, Kavaslı ve Defne (Harbiye) dereleri sayılabilir. Asi Nehri Nil ile beraber ters akış yönüne sahip iki akarsudan biridir.

Amanos Dağları'nın batı yamaçlarından çıkarak Akdeniz'e dökülen küçük ve kısa akışlı Deliçay, Mersin Çayı, Arsuz Çayı, Gülcihan Çayı ve Burnaz Suyu gibi akarsular da vardır.

Baraj ve göller
Hatay'da sulama amacı ile Karasu Çayı üzerinde inşa edilen Tahtaköprü Barajı, Karasu Çayı üzerinde inşa edilen Yayladağı Barajı Beyazçay üzerinde inşa edilen Yarseli Barajı ve Zilli Çayı üzerinde inşa edilen Arsuz Gönen Barajı  bulunmaktadır.

Amik Ovası'nın orta kısımlarında yer alan Amik Gölü, 1970'li yıllarda tamamen kurutulmuş ve tarıma açılmıştır. Diğer önemli göller ise Gölbaşı ve Yenişehir Gölü'dür. Bunların yanında Yayladağı yolu üzerinde Kızılgöl'de vardır. Bu göl yazları kurur, kışları ise su ile dolar.

Madenler
Maden Tetkik ve Arama Genel Müdürlüğü'nün yaptığı araştırmalara göre il genelinde altın, aluminyum, asbest, demir, dolomit, fosfat, kireçtaşı, krom, manyezit ve mermer rezervleri bulunmaktadır.

İskenderun'da yer alan 53 bin ton toplam rezervli krom  yataklarında üretim yapılmaktadır. Demir, boksitin toplam rezervinin 264 bin tonluk bölümü İskenderun'da toplanmıştır. Hatay'da yer alan madenlerden biri de demir'dir. 1 milyon 604 bin 400 ton toplam rezervli demir yatakları Dörtyol, İskenderun, Kırıkhan ve Yayladağı ilçelerindedir. Demir'in İskenderun'daki toplam rezervi 254 bin 400 tondur. İlin asbest varlığının tümü Arsuz ilçesindedir. Asbestin toplam rezervi 3 milyon 523 bin 300 tondur. Hatay'daki mermer damarlarının rezervi bilinmemektedir. İlin diğer madenleri arasında İskenderun'daki 5 milyon ton toplam 100 milyon ton jeolojik rezervli çimento ham maddesi bulunmaktadır.

İklim
İlin büyük kesimi Akdeniz ikliminin etkisi altındadır. Ancak yükselti ve karasallığa bağlı olarak çeşitli farklılıklar da mevcuttur. Türkiye'nin yağışlı bölgeleri arasındadır. Genel olarak kışlar ılık ve yağışlı, yazlar sıcak ve kurak geçer. En sıcak ay ortalaması İskenderun'da 28.6 °C, Antakya'da 27.6 °C; en soğuk ay ortalaması bu merkezlerde sırasıyla 11.9 °C ve 8.1 °C'dir. İskenderun'da bugüne kadar ölçülen en yüksek sıcaklık 43.2 °C (26 Ağustos 1962), en düşük sıcaklık ise -3.2 °C'dir (6 Şubat 1950). Antakya'da bugüne kadar ölçülen en yüksek sıcaklık 43.9 °C (26 Ağustos 1962), en düşük sıcaklık ise -14.6 °C (15 Ocak 1950) olmuştur. Antakya'nın yıllık sıcaklık ortalaması 18.2 °C ve ortalama karla örtülü gün sayısı 1'dir. Yıllık ortalama yağış tutarı, İskenderun'da 785 mm, Dörtyol'da 1022 mm, Antakya'da 1173.4 mm'dir.

Nüfus

Güncel Nüfus Değerleri(TÜİK 6 Şubat 2023 verileri )

Hatay İl Nüfusu: 1.686.043 (2022 sonu). İlin yüzölçümü 5.600 km2'dir. İlde  km2'ye 305 kişi düşmektedir. (Yoğunluğun en fazla olduğu ilçe: 1.068 kişi ile Defne'dir)

İlde yıllık nüfus artış oranı % 0,92 olmuştur. Nüfus artış oranı en yüksek ve en düşük ilçeler: Reyhanlı (% 2,61)- Altınözü (-%-0,85)

06 Şubat 2023 TÜİK verilerine göre 15 İlçe ve belediye, bu belediyelerde toplam 593 mahalle bulunmaktadır.

Ekonomi

Hatay'ın anavatana ilhakından önce 19. yüzyılın sonlarında yörenin başlıca tarım ürünleri tahıl, zeytin ve meyan köküdür. Bu dönemde Mısır, İngiltere, Fransa ve İtalya'ya tahıl, meyan kökü, yün, kereste ve bazı gıda maddeleri ihraç edilirken, pamuklu dokuma, çiğit, demirden yapılmış aletler ve ilaç ithal edilmektedir.

1939'a değin sanayinin en gelişmiş dalları ipekli dokuma ile sabunculuktur. Deri ve madeni eşya ile taşa ve toprağa dayalı sanayi dallarında ilkel tekniklerle çalışan imalathaneler sanayi potansiyelini oluştururken 1940'lı yıllarda gıda sanayii ağırlık kazanmıştır. 1953'te Harbiye Defne Hidroelektrik Santralinin devreye girmesiyle enerji sorunu çözülünce önce çırçır sonra iplik ve dokuma fabrikaları kurulmuştur. 1954'te Sarıseki Gübre Fabrikası kurulurken, 1960'larda imalat sanayi gelişmiş; tarım araç ve gereçleri, yağ, mazot ve hava filtreleri, fren balataları, dokuma sanayiinde kullanılan makinalar üretilmeye başlanmıştır.

1970'lerde İskenderun'da Türkiye'nin üçüncü demir-çelik fabrikası olan İskenderun Demir ve Çelik A.Ş.'nin kurulmasıyla ilin sanayi potansiyeli iyice gelişmiştir ve yan sanayilerin de gelişmesini sağlamıştır. Bugün anılan tesislerin yanı sıra 40 civarında haddehane ile Hatay, önemli bir sanayii potansiyeli sergilemektedir. İskenderun Körfezi bugün en büyük demir çelik işleme ve üretim yeri haline gelmiştir. Ancak yüksek sanayi istihdamına rağmen Hatay,2013 verilerine göre %12,2 ile Türkiye'deki 70 ilden daha yüksek bir işsizlik oranına sahiptir.

Geleneksel küçük sanayi olarak dericilik, ayakkabıcılık ve mobilyacılık önemli bir potansiyele sahiptir. Ağırlıklı sanayiler orman ürünleri, dokuma, giyim, deri sanayii, metal eşya, makina teçhizat, ulaşım araçları ve ilmi ve mesleki ölçüm aletleri sanayileridir.

İskenderun Organize Sanayi Bölgesi'nden sonra kurulan Payas ve Antakya Organize Sanayi bölgeleri konumluk yer bakımından iş adamlarına önemli yatırım alanı oluştururken sanayinin yıllar itibarıyla il ve ülke ekonomisindeki payı da artmaya devam etmektedir.

Hatay ilinin toplamda %18.9'luk kısmı tarıma elverişlidir. Tarım arazisinin %63'ünde tarla tarımı yapılmakta, %13.8'inde sebze yetiştirilmekte, %9.4'ünde meyvecilik, %1.8'inde bağcılık, %11.8'inde zeytincilik yapılmaktadır.

İlin önemli tarım ürünleri arasında buğday ve pamuk başta gelmektedir. Turunçgiller, meyve grubu içinde çok önemli bir yere sahip olup, ardından üzümsü meyveler gelmektedir. Turunçgillerin yanı sıra üzüm, Trabzon hurması, incir, erik ilin önemli meyvelerindendir. Örtü altı yetiştiriciliği (seracılık) da gittikte yaygınlaşmaktadır. Zeytin üretimi de başta Altınözü ilçesi olmak üzere oldukça yaygındır.

Sanayi
Hatay il genelinde 10 liman, 1 demir ve çelik fabrikası, 8 organize sanayi bölgesi ve 3 küçük sanayi sitesi bulunmaktadır. İlin en önemli sanayi kuruluşu İsdemir fabrikasıdır. Yıllık üretim kapasitesi ile il ekonomisine ve ülke ekonomisine büyük katkı sağlamaktadır. Payas Organize Sanayi Bölgesi Hatay ilinin Antakya ve İskenderun Organize Sanayi Bölgelerinden sonra 3.büyük sanayi bölgesi konumundadır ve 30.000'e yakın işçi çalışmaktadır. Türkiye'nin 3.büyük limanı olan İskenderun Limanı ise Hatay ilinin en önemli sanayi kuruluşlarından birisidir.

Tarım ve hayvancılık
Hatay il topraklarının %54,7'si tarım arazisidir. İl genelinde yetiştirilen başlıca tarım ürünleri arpa, buğday, tahıl, patates, soğan, domates, patlıcan, biber, pamuk, portakal, elma, limon üzüm, karpuz, yer fıstığı, muz ve zeytin en çok yetiştirilen tarım ürünleri arasındadır. İlde hayvancılıkta  gelişmiştir. İlçelere bağlı köy ve yaylarda besicilik yoluyla küçük baş ve büyük baş hayvancılık yapılmaktadır. Bazı bölgelerde tavukçuluk gelişmiştir. Ancak birçok mahallede tavukçuluk gelişmemiştir. Balıkçılık Hatay'ın kıyı kesimlerinde gelişmiştir. Kıyı ilçelerinde büyük çapta balıkçılık yapılmaktadır.

Kültür

Kuzeyden güneye, güneyden kuzeye giden ve doğudan gelen anayolların kavşak noktasında bulunan Antakya, tarihi boyunca kıtalar ve bölgeler arası ticarette önemli rol oynamış, yolcu ve hacı kervanları için bir konaklama yeri ve çeşitli bölgelerden gelen insanlar için bir kültür alışverişi merkezi olmuştur. İskenderun ise tarihi boyunca Mezopotamya'nın, Doğu ve Güneydoğu Anadolu'nun ithal ve ihraç limanı olarak hizmet vermiştir. Bu nedenle Antakya çeşitli bölgelerden gelmiş binlerce insanın konakladığı, başka bölge insanlarıyla hem mal, hem fikir alışverişinde bulunduğu, memleketlerine yeni bilgi ve fikirlerle döndükleri bir kültür merkezi görevi yapmış, Helenistik Dönem ve Roma İmparatorluğu dönemlerinde dünyanın sayılı uygarlık merkezlerinden biri olarak ün yapmıştır. Osmanlı Devleti döneminde de bir ticaret ve kültür merkezi görevi yapan Antakya bu dönemini günümüze kadar gelişerek sürdürmüş, kuruluşu Antakya'dan eski olmasına rağmen kent olarak 20. yüzyıl başlarında önem kazanan İskenderun ise 1950'li yıllardan sonra hızlı bir gelişme göstererek Türkiye'nin sayılı ticaret, sanayi ve ihracat merkezlerinden biri haline gelmiştir.

Tarihi boyunca çeşitli inançlara sahip pek çok millete ev sahipliği yapan Hatay bölgesinde çok sayıda şair, bilim insanı ve sanatçı yetişmiş, zaman içinde zengin bir kültür birikimi meydana gelmiştir. Bu birikimin izlerini, etkilerini bugün de tarihi yapılarda, müzelerde eser olarak, toplum yaşayışında sanat, basın-yayın etkinlikleri ya da adet, gelenek, görenekler halinde görmek mümkündür. Ayrıca tarihi boyunca çeşitli dinlerin, inançların bir arada yaşadığı Hatay bu özelliğini bugün de korumakta, İslam, Hristiyanlık ve Musevi inançları iç içe yaşamakta, cami, kilise ve havra yan yana varlıklarını ve fonksiyonlarını sürdürmektedir. Toplumun sahip olduğu ortak kültür nedeniyle inanç farklılıkları Hatay'da hiçbir zaman problem olmamış, bu farklılıklar kültürel yapının bir zenginliği olarak kabul edilmiştir.

Türküler
Çukurova bozlaklarının etkilerini taşıyan Hatay türküleri genel olarak Gavurdağı yöresi özelliklerini yansıtır. Yörede söylenen uzun havalar ya Gavurdağı ve Barak ağzı uzun havaları ya da bunların etkilerini taşıyan özgün ezgilerdir. Yaygın olarak söylenen uzun havalar genel olarak Hüseyni makamı ile bu makama akraba makamlardır.

Halk müziği yönünden Antakya türkülerinin diğer ilçelerden farklı bir yapısı vardır. Türk Sanat Müziği karakteri taşıyan ve bu müziğin makam sisteminden büyük ölçüde etkilenen Antakya türküleri özellikle kupleler arasındaki uzun, birkaç ölçü devam eden "aaah" ya da "amaan" gibi sözcüklerle dikkati çeker. (Örnek: Altın Tasta Gül Kuruttum)

Antakya'da eskiden bahar aylarında halk doğaya açılır (sahraya çıkar), yeşillik, ağaçlık yerlerde salıncaklar kurarak eğlenir, türküler söylenirdi. Bu sırada salıncakların salınımına uygun olarak (2/4'lük 4/4'lük ritimde) söylenen türkülere "sallangaç türküleri" adı verilirdi. Ayrıca düğünlerde, kadınlar dışarıda oynamadıkları için kapalı yerlerde kendi aralarında eğlenir, oynarlardı. Bu eğlence sırasında darbuka veya bakır leğen çalarak çoğunluğu doğaçlama olan oyun türküleri söylerler, türkülerden sonra "ha ha" lar çekip bunun ardından zılgıt çekerlerdi.

Başlıca Türkülerin Adları:

Halk oyunları
Hatay'da oynanan oyunlar halay grubuna girer. Yörede davul, zurna, def, zil, argun ve dümbelek ile çalınıp oynanan bu oyunlarda daha çok karakter olarak aşk, sevinç, taklit ve ağıt (dertlenme) konuları işlenir. Hatay oyunları Adana, Gaziantep yöreleri ile benzerlik gösterir. Ayrıca yörede Çerkes oyunları (Çeçen, Aspura, Kafe, Rig gibi) da oynanmaktadır.

Başlıca halk oyunları:

El sanatları
Hatay'da geçmişte yaygın olan el sanatları teknolojik gelişmeler sonucunda terk edilmiş ya da unutulmuş, günümüzde çoğu sanatların uygulayıcıları kalmamıştır. Hâlen taş işçiliği, tarihi ve mitolojik konulu eserlerin ve heykellerin taklitlerinin üretimi, ipek dokumacılığı, ağaç oymacılığı, camcılık, sikkecilik, sap ve hasırdan tepsi ve tabak vb. malzeme üretimi ve defne yağı kullanılarak yapılan defne (gar) sabunu yapımı yaşayan başlıca el sanatlarındandır.

Turizm
Hatay ilinde turizm açısından değerlendirilebilecek birçok kale, manastır, kilise, cami, müzeler, türbeler, hanlar, hamamlar, kervansaraylar gibi tarihî eserler ve bu eserlerin dışında sahilleriyle, koylarıyla ve plajlarıyla her yıl yerli ve yabancı turistlerin akınına uğramaktadırlar. Bu eserlerden ve kültürel çekim unsurlarından bazıları şöyledir:

Tarihî yerler
Hatay'da en dikkat çeken bölgelerin başında tarihî yerler gelmektedir. Binlerce yıllık bir tarihin yattığı Hatay topraklarında Roma, Bizans ve Osmanlı devletlerine ait pek çok tarihî yapı ve antik kentler yer almaktadır.

Hatay Arkeoloji Müzesi

Hatay Arkeoloji Müzesi, Türkiye'nin en büyük mozaik müzesi olma özelliğini taşımaktadır. Paleolitik ve Neolitik çağdan Roma ve Osmanlı dönemlerine kadar binlerce yıllık mozaiklerin sergilendiği bu müzede mozaikler toplam 3250 metrekare alanı kaplamaktadır. Hatay'ın başta Antakya olmak üzere Erzin, Dörtyol ve Samandağ gibi ilçelerinden çıkartılan mozaikler, müze içerisinde sergilenmektedir.

Hatay Arkeoloji Müzesi inşaatı çalışmaları 1934 yılında başladı. Bu inşaat çalışmaları, 1932 yılında Antakya ve çevresinde başlayan kazı çalışmalarından esinlenerek ve de Fransız arkeolog Claude Prost'un tavsiyesi üzerine başlatılmıştır. Müze binası 1938 yılında tamamlandı ve bir yıl sonra Hatay, Türkiye Cumhuriyeti'nin bir vilayeti oldu. Müze, 23 Temmuz 1948 tarihinde hizmete açıldı.

Müzenin esas zenginliğini oluşturan mozaiklerin ortaya çıkartılması, 1932-1939 yıllarında Princeton Üniversitesi"nin yaptığı araştırmalarla mümkün olmuştur. Bu zenginlikler, Antakya merkez başta olmak üzere Harbiye, Narlıca, Güzelburç, Samandağ ve çevresinde yapılan kazılar sonucu çıkartılan ve koleksiyonu tamamlayan mozaiklerdir. 1932-1939 yılı kazı çalışmalarında çoğu Roma dönemine ait olduğu anlaşılan mimariler, mozaikler ve diğer buluntular kentin zenginliğini ve ihtişamını ortaya çıkartmıştır. 1932-1939 yıllarında Princeton Üniversitesi araştırmalarıyla ortaya çıkan zengin mozaik koleksiyonunun bir bölümü, dünyanın yaklaşık 20 müzesi ve özel koleksiyonuna dağılmıştır.

St. Pierre Kilisesi

Saint Pierre Kilisesi veya Aziz Petrus Kilisesi Stauris Dağı'nın batısında kayalara oyulmuş 13 metre derinliğinde, 9.5 metre genişliğinde ve 7 metre yüksekliğinde bir mağaradan oluşmaktadır. Antakya'daki ilk Hristiyanların gizli toplantıları için kullandıkları bu mağara Hristiyanlığın en eski kiliselerinden biri olarak kabul edilir

Aziz Simeon Manastırı

Aziz Simeon Manastırı, Antakya – Samandağ yolu üzerinde bulunan bir tarihi manastırdır. Kayalar üzerine oyulmuş ve taşlardan yapılmış bir yapı olarak dikkat çeken Aziz Simeon Manastırı, M.S 6. yüzyılda inşa edilmiştir. Antakyalı St. Simon'un bir sütun üzerinde tam 45 sene yaşadığı yer olarak tanınan bu yer, günümüze kadar hasar alarak ulaşsa da tarihi önemini korumaya devam etmektedir.

Titus Tüneli ve Beşikli Mağara

Samandağ ilçesinin Çevlik sahili yakınlarında Romalılar Dönemi'nde kölelere yaptırılmış olduğu düşünülmektedir. Tünel, dağdan gelen derelerin ağzında ve bir iç liman olarak MÖ 300'lü yıllarda I. Selevkos Nikator tarafından kurulan, kurucusu Nikator adıyla anılan tarihi kentin liman bölümüne bakmaktadır. Bu limanın dağdan gelebilecek sel sularıyla dolabileceği düşünüldüğünden dolayı, Titus tarafından derenin önü bir duvar ile kapatılmış, duvarın dereden gelen bölümü ile deniz arasındaki dağ delinerek tünel yapılmıştır. Tünelin kapalı bölümü 130 metre uzunluğunda olup, açık alanıyla birlikte toplam 1380 metre uzunluğundadır. Genel olarak açık ve kapalı alanlarda tünelin yüksekliği 7 metre ve genişliği ise 6 metredir. Tünel Vespasian,Titus ve Antoninus Pius zamanlarında yapılmıştır. 2014 yılında tünel UNESCO'nun Dünya Mirası Geçici Listesi'ne eklenmiştir. Tünelin hemen yakınlarında  halk arasında Beşikli Mağara olarak bilinen yapıda Kaya Mezarları yer almaktadır.

Habib–i Neccar Camii

Antakya'da bulunan tarihî cami. Antakya şehrinin Müslüman Araplar tarafından fethedildiği 7. yüzyılda inşa edilmiş eski bir caminin yerinde 11. yüzyılda Memlüklüler döneminde inşa edilmiş; 19. yüzyılda Osmanlı mimarisi tarzında yenilenmiştir. Hem Müslümanlar hem de Hıristiyanlar tarafından da ziyaret edilen, ortak dinsel mekandır. Camii, 2023 Kahramanmaraş depremlerinde ağır hasar almıştır.

İssos Antik Kenti (Epiphaneia)

Hatay'ın Erzin ilçesinde bulunan İssos Antik Kenti, MÖ 545 yılında dönemin önemli bir yerleşim merkezi olan  İssos (Epiphaneia) birçok ulusa ev sahipliği yapmıştır. ticaret ve savaş konusunda stratejik bir bölge olan kent M.Ö 333 yılında Makedonya Kralı Büyük İskender ile Pers Kralı Darius arasında geçen meşhur İssos Savaşları da bu bölgede gerçekleşmiş ve Büyük İskender'in zaferiyle sonuçlanmıştır.

5 bin yıllık köklü geçmişi bulunan kentte 7 metre yüksekliğe ve yüzlerce metre uzunluğa sahip olan su kemerlerinin ve bölgede yer alan höyük içerisinde müzik odası, amfi tiyatro, tapınaklar, su sarnıçları, mezarlıklar, mozaikler ve hamam kalıntıları da yer almaktadır.

Günümüzde bir bölümü yıkılmış olan İssos Antik Kenti su kemerlerinin sadece 2 kilometrelik bir bölümü ayakta kalmayı başarabilmiştir. O dönemde su kemerlerinin yapılış amacı ise Amanos Dağları eteklerinden Akdenize Cenevizli gemicilere su iletme projesi olduğu bilinmektedir.

Koz Kalesi (Kürşat Kalesi)
Altınözü ilçesinde, aynı adla anılan mahallenin yakınlarındadır. Eski çağlarda kullanılan ve Altınözü tarafından gelip Harbiye'den geçerek Antakya'ya giren Kuseyr yolu üzerindedir. Bu kalenin Antakya'nın güney bölgesini emniyet altına almak amacıyla Antakya Prensliği döneminde yapıldığı sanılmaktadır. Antakya Latin Patriği'nin de ikamet ettiği yer olan kale 1268 yılında Baybars tarafından kuşatma sonucunda teslim alındı. Bir tepeyi içine alacak şekilde yapılan kalenin sadece büyük blok taşlarla inşa edilmiş olan yarım daire şeklindeki iki burcu ayakta olup, diğer kısımları harap ve belirsiz durumdadır.

Bakras Kalesi

Aynı adla anılan mahallenin hemen üst tarafındadır. Mahallenin yolu Antakya - İskenderun yolunun 27. km'sinde, yoldan 4 km kadar batısında sarp bir tepe üzerinde yapılmıştır. Strabon'un bu kaleden bahsettiğine bakılırsa, tarihi çok eski olmalıdır. Kale önceleri Belen geçidinin girişini, Antakya kurulduktan sonra ise Selevkos başkentini koruma gayesine hizmet etti. Haçlılar döneminde de Antakya Prensliği'nin kuzeyde en önemli savunma noktasıydı. Birkaç defa el değiştirdikten sonra Tapınak Şövalyeleri'nin eline geçen kale 1268 yılında Baybars tarafından kuşatılarak zapt edildi. Birkaç katlı ve bir alay askeri barındıracak büyüklükte olan kale genel olarak harap olmaya yüz tutmuş olmakla birlikte, birçok mekanları sağlam durmaktadır. Günümüzde Bakras Kalesi Belen ilçesi sınırları içerisinde yer almaktadır.

Payas Kalesi ve cin kulesi
Payas ilçesinde, Sokullu Mehmet Paşa Külliyesi'nin batısındadır. Burada eskiden harap bir kale vardı. Sahilde inşa edilen Payas Limanı ile tersanesinin güvenliği için 1567 yılında kale ve hendeği tamamen sökülerek yeniden yapıldı, yapımı 1571 yılında tamamlandı. Son yüzyıl içinde hapishane olarak kullanıldı.

Cin kulesi, Kale ile liman arasında, hemen aşağıdaki limanı korumak için 1577 yılında inşa edilmiştir. Eskiden "İskele kalesi" adıyla anılan bu yapı 360 derecelik görüş alanına sahip bir karakol kulesidir.

Mancılık Kalesi
Payas - Dörtyol arasında, Amanos Dağları eteklerinde 700 metre kadar yüksekte, sarp bir tepe üzerinde yapılmıştır. Hâlen harabe halindedir. Rabat Köyü'nden Gürlevik Yaylası'na giden yolun 12. km'sinden ayrılan bir patika ile ulaşılabilen kale 1290 yılında yapılmıştır. Kale kalıntıları, sık ağaçlar arasında kaybolmuş haldedir.

Sarıseki Kalesi
İskenderun-Payas arasında eski anayol güzergâhı üzerindedir. Helenistik dönemde veya Haçlılar döneminde yapıldığı sanılmaktadır. Harap haldeki kalenin Yavuz Sultan Selim döneminde yeniden yapımına başlandı, ancak inşaat Kanuni Sultan Süleyman döneminde tamamlanabildi. Kısmen ayakta olan kale hâlen askeri bölge içindedir.

Şalan Kalesi
Amanos Dağları üzerinden aşarak İskenderun Körfezi ile Kırıkhan Ovası'nı birbirine bağlayan eski dağ yolu üzerinde, Değirmendere yakınında sarp bir tepe üzerindedir. Harap halde ve sadece birkaç duvarı ayakta olan kalenin Haçlılar dönemine ait olduğu ve yolun güvenliğini sağlamak amacıyla yapıldığı sanılmaktadır. Kale Şuğlan, Çıvlan, Şıvlan gibi adlarla da anılmaktadır.

Arsuz Kalesi
Arsuz ilçesinin 30 km kadar güneyinde Kale köyünde Selçuklular zamanında yapıldığı tahmin edilen bir kale bulunmaktadır. Kale denize paralel olarak yüksekliği 10 metre olan bir tepe üzerinde inşa edilmiştir. Kalenin hangi tarihte yapıldığına dair bilgi yoktur. Ancak köyün adından da anlaşıldığı gibi eski zamanlarda bu köyde bir kalenin olduğu bilinmektedir. Kalenin adının ise Arsuz Kalesi olduğu tahmin edilmektedir. Kale denizden gelebilecek saldırılara karşı büyük bir beton duvarla üstü kapatılmıştır. Günümüzde kale yıkılmış ve yok olmuş durumdadır. Ancak kalenin kalıntılarını görmek mümkündür.

Darbısak Kalesi
Kırıkhan'ın kuzeyinde Alaybeyli Köyü'nün hemen önünde bir tepe üzerindedir. Bu kale Antakya Prensliği döneminde yörenin önemli kalelerinden biriydi. hem İskenderun Körfezi'nden gelen dağ yolunun doğu girişinin, hem de Belen Geçidi'nin kuzey girişinin güvenliğini sağlıyordu. 1268 yılında Baybars tarafından alındıktan sonra önemini yitiren kale uzun süre terk edilmiş halde kalmış, 19. yüzyıl sonlarında burada Karamürselzade Mustafa Şevki Paşa tarafından İslam evliyası Bayezid-i Bistami adına bir cami ve ziyaret yeri yaptırılmıştır. Kalenin bazı bölümleri kısmen ayaktadır. Cami ve Bayezid-i Bistami'nin makamı her yıl binlerce ziyaretçi tarafından ziyaret edilir.

Kültürel Çekim Unsurları

Hatay Mutfağı

Hatay mutfağı yüzyıllardır kullandığı mutfak araç gereçleri ve yöresel tariflerin korunarak nesilden nesle aktarımı açısından oldukça zengindir. Hatay'da yetişen zengin bitki türleri yemeklere baharat olarak lezzet katmakta ve Hatay mutfağının zenginleşmesinde önemli bir etkiye sahip olmaktadır.

Hatay'a özgü bazı yemekler; tepsi kebabı, Hatay döneri, oruk, aşur, fellah köfte, şiş börek çorbası, kabak borani, kaytaz böreği olarak sıralanırken, mezelerden bazıları ise; humus, abugannüş, sarmaiçi, cevizli biber, çökelek salatası, kekik salatasıdır. Tatlı denilince de Hatay ile özdeşleştirilen künefe akla gelir. Zengin mutfak kültürüne sahip olan Hatay, UNESCO tarafından "gastronomi şehri" ilan edilmiş ve bu alanda da önemli bir turizm potansiyelinin olduğu tescillenmiştir.

Yönetim

Merkezi Yönetim
Büyükşehir illerinde Merkezi yönetim Vali, İl Müdürleri ve İl Danışma Kurulundan oluşur.

Hatay, bir 'büyükşehir'dir. Bu özelliğine göre yönetimi belirlenmiştir. Protokolde ilk sırada yer alan Vali, merkezi yönetimi temsil eder ve Cumhurbaşkanı tarafından atanır.

Büyükşehir yapılan illerde, İl Genel Meclisi, yetki ve görevlerini Büyükşehir Belediye Meclisi'ne devretmiş ve kaldırılmıştır.

Hatay Valisi 1969-Sungurlu doğumlu Mustafa MASATLI  Haziran 2023/312 kararla, Amasya Valisi iken atanmıştır.

Vali ve Kaymakamlara ait bilgiler Hatay'ın ilçeleri sayfasında gösterilmiştir.

Yerel yönetim

Büyükşehir Belediyelerinde Yerel yönetim, Büyükşehir Belediye Başkanı, Büyükşehir Belediye Meclisi ve Büyükşehir Belediye Encümeni'nden oluşur.

Yerel yönetimi temsil eden Büyükşehir Belediye Başkanı, ildeki tüm seçmenlerin oy çokluğu ile seçilir. Yerel seçimlerde İlçe Belediye Başkanı ve İlçe Belediye Meclisi için de oy kullanılarak ilçelerin belediye meclisleri oluşur. İlçe Belediye meclislerinden alınan üyelerle (başkan kontenjanı, ilçe nüfusu ve parti oy oranına göre) de Büyükşehir Belediye Meclisi oluşur. Bu mecliste ilçe belediye başkanları da yer alır. Meclisin başkanı Büyükşehir Belediye Başkanı'dır.

Büyükşehir belediye encümeni, belediye başkanının başkanlığında, belediye meclisinin kendi üyeleri arasından bir yıl için gizli oyla seçeceği beş üye ile biri genel sekreter, biri malî hizmetler birim amiri olmak üzere belediye başkanının her yıl birim amirleri arasından seçeceği beş üyeden oluşur. (5216 saylı kanun 16.madde)

Büyükşehir yapılan illerde, İl Genel Meclisi, yetki ve görevlerini Büyükşehir Belediye Meclisi'ne devretmiş ve kaldırılmıştır.

Hatay Büyükşehir Belediye Başkanı, 1965-Yayladağı  doğumlu Doç. Dr. Lütfü Savaş  (CHP), 31 Mart 2019 seçimlerinde %55,18 oy oranıyla seçilmiştir.

İlçe belediyeleri, 2019 Türkiye yerel seçimleri'ne göre, üç değişik parti tarafından yönetilmektedir. Bu ilçelerden 8'i AK PARTİ, 4'ü CHP ve 3'ü MHP'li  belediye başkanıdır.

Hatay Büyükşehir Belediye Meclisi üye sayısı 89'dur (Büyükşehir Belediye Başkanı, 15 ilçe belediye başkanı ve 73 üye) Bunların 39'u AK PARTİ, 30'u CHP, 12'si, MHP, 6'sı İYİ P., 1'i SAADET P., 1'i BBP'dir.

2015 genel seçimleri sonucu Hatay'ı temsilen TBMM'de AKP'den 5 milletvekili (Adem Yeşildal, Orhan Karasayar, Mehmet Öntürk, Fevzi Şanverdi, Hacı Bayram Türkoğlu), CHP'den 4 milletvekili (Hilmi Yarayıcı, Mevlüt Dudu, Serkan Topal, Birol Ertem) ve MHP'den ise 1 milletvekili (Mehmet Necmettin Ahrazoğlu) seçilmiştir. 2018 milletvekilliği seçiminde Hatay' da HDP de milletvekili çıkarmıştır.
2018 Parlamento Seçimlerinde Barış ATAY, HDP Hatay milletvekili olarak seçilmiştir.

Güvenlik
Hatay ilinin güvenliği, Hatay il Emniyet Müdürlüğü ve Hatay İl Jandarma Komutanlığı birimleri tarafından sağlanmaktadır. İl Emniyet Müdürlüğü'ne bağlı 15 İlçe Emniyet Müdürlüğü ve 2 Polis Merkezi Amirliği bulunmaktadır. İl Jandarma Komutanlığı'na bağlı 15 İlçe Jandarma Komutanlığı ve bunlara bağlı 9 Jandarma Karakol Komutanlığı mevcuttur.

Eğitim
2007 yılının istatistiklerine göre ilde 16 anaokulu; 147 lise, meslek lisesi, Anadolu lisesi ve dengi okul; ve 635 ilköğretim okulu bulunmaktadır. İlköğretim okullarında 9.045 öğretmen  232.191 öğrenciye, liselerde ise 3.325 öğretmen 56.841 öğrenciye eğitim vermektedir. Bu verilere göre ilköğretim okullarında öğretmen başına ortalama 25.7 öğrenci, liselerde ise öğretmen başına ortalama 17.1 öğrenci düşmektedir.

İlin yüksek öğretim merkezi 10 Kasım 1992'de faaliyete geçen Mustafa Kemal Üniversitesi'dir. Üniversite kurumları 13 fakülte (eğitim, fen edebiyat, güzel sanatlar, iletişim, ilahiyat, iktisadi ve idari bilimler, mühendislik, mimarlık, su ürünleri, tıp, diş hekimliği, veterinerlik, ziraat), üç enstitü (fen bilimleri, sağlık bilimleri, sosyal bilimler), dört yüksekokul (beden eğitimi, sağlık, fizik tedavi ve rehabilitasyon, bilişim teknolojisi), 11 meslek yüksekokulu ve 19 araştırma ve uygulama merkezinden oluşmaktadır. 2006-2007 öğretim yılı itibarıyla üniversitede 708 akademik personel, 575 idari personel ve 14.439 öğrenci bulunmaktadır. İlin ikinci üniversitesi olan İskenderun Teknik Üniversitesi kısa adıyla İSTE, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin 31.3.2015 tarihinde çıkardığı 6640 sayılı bir yasayla Hatay'ın İskenderun ilçesinde kurulmuş teknik üniversitedir. İskenderun Teknik Üniversitesini oluşturan fakültelerin çoğu Mustafa Kemal Üniversitesi'nden ayrılarak yeni üniversiteye bağlanmıştır.

Konum

*Metropol ilçelerin merkeze uzaklıkları, kaymakamlık ile valilik arasındaki uzaklıktır.

Medya
Televizyon kanalları ve radyo
 Hatay Radyo TV (HRT)
 Mega TV
 Mega Radyo
 Hatay Asya Radyo

Günlük gazeteler
Antakya Gazetesi, Atayurt Gazetesi, Hatay Gazetesi, Özyurt Gazetesi, Yorum Gazetesi, Hatay Ekspres Gazetesi, Hatay Manşet, Şaşmaz Gazetesi, Hatay Zafer Gazetesi, Hatay Söz Gazetesi, Onuncu Köy, Hatay Asi, Denge Gazetesi, Yerel Haber, Hatay İmaj, Medya Hatay, Hatay Büyükşehir, Hedef 2023, Hatay Altınözü, Yeni Doğuş, İskenderun, Ses, Görüntü, Güney, Körfez, Esin, Hür-Haber, Vatan Gazetesi, Yeni Gün Gazetesi, Söz Gazetesi, Dağyeli Gazetesi, Güncelolay Gazetesi, Kırıkhan Express, Arsuz Gazetesi, Hatayda 32. Gün, Yeni Doğuş, İlk Kurşun, Samandağ Gazetesi, Cemre Gazetesi, Samandağ Kent, Samandağ Ayna, Yayladağı Express

Haftalık gazeteler
Hatay Ses, 23 Temmuz Gazetesi, Ufuk, Günışığı Gazetesi, Doğu Akdeniz, Hatay Kent, Memleket, Cemre Gazetesi, Ayna Gazetesi, Hatay Bugün, Antakya Haber, Hatay Gözlem, Demokrat İsk., Yankı Gazetesi, Hatay Yaşam, Çare Gazetesi, Ekogündem Gazetesi, Son Söz, 8. Gün Gazetesi, Doğuş, Flash, Sancak, Cadde, Günbatımı Gazetesi, Güneş Gazetesi, Son Haber Gazetesi, Kervan, İskenderun Kent, Koç Haber, Sınır Gazetesi, Şafak, Bölge Akdeniz, Hatay'ın Sesi, Pazartesi Gazetesi, Özgür Gazetesi, Pusula, Haber Express, Atav Gazetesi, Analiz Gazetesi, Sür Manşet, Amanos, Asi Haber, Büyükşehir, Fener Gazetesi, Objektif Gazetesi, 5 Temmuz Haber, Mega Haber, 32.Gün, Hatay Press, Ulaş Gazetesi, Başak Gazetesi, Hatayın Gözü, Abacılı Türkmeneli Gazetesi, Çağrı Gazetesi, Memleketim Gazetesi, Nabız Gazetesi, Sarızeybek Gazetesi, Türkmen'in Sesi Gazetesi, Öncühaber Gazetesi, Rehber Gazetesi, Gizem Gazetesi, Hatay'ın Nabzı Gazetesi

Dergiler
Güney Rüzgarı, Güneyde Kültür, Hatay Objektif, Aktüel, Atak Dergisi, Hatay Life Dergisi, Ekonomik Rapor, Körfeze Bakış, Sektörel Dergisi, Manşet, Doğuş Dergisi, Değirmen Dergisi, İGEV Dergisi, Metropol Vip Dergisi, İskenderun Life

Kaynak:

Altyapı
Hatay il merkezi, bağlı mahalle ve köylerinde elektrik, su, telefon ve kanalizasyon şebekesi mevcuttur. İlçelerde merkez ve bağlı mahallelerde su ve kanalizasyon şebekesi vardır. Bazı köylerde su şebekesi olmasıyla beraber birçok mahallede su ve kanalizasyon şebekesi yoktur. Ancak Hatsu'nun köylere su ve kanalizasyon şebekesi götürme çalışmaları devam etmektedir. 15 İlçe merkezi, bağlı mahalle ve köylerde elektrik ve telefon hattı bulunmaktadır. Fakat bazı köylerde telefon hattı mevcut değildir. Tedaş Hatay İl Müdürlüğü'ne bağlı 14 İlçe Tedaş İşletme Şefliği bulunmaktadır. Türk Telekom Hatay İl Müdürlüğü'ne bağlı ise 7 Telekom İlçe İşletme Şefliği ve Hatsu Genel Müdürlüğü'ne bağlı ise 13 Hatsu İlçe İşletme Şefliği mevcuttur.

Sağlık
Hatay ilinde, 14 devlet hastanesi, 12 özel hastane ve 2 araştırma hastanesi olmak üzere toplamda 28 hastane bulunmaktadır. İlde; 1 halk sağlığı merkezi, 15 toplum sağlığı merkezi, 14 acil servis, 14 poliklinik servisi, 6 rehabilitasyon merkezi, 32 aile sağlığı merkezi, 44 sağlık ocağı ve 7 ambulans istasyonu ile 270 eczane bulunmaktadır.

Ulaşım

Hatay - Adana otobanı 191 km, Hatay - Osmaniye otoyolu 134 km, Hatay - Gaziantep  otobanı 200 km, Hatay - Erzin otoyolu 121 km, Hatay - Dörtyol otoyolu 102 km, Hatay - İskenderun  otoyolu 63 km ve Hatay - Arsuz otobanı 93 km'dir.

İl'e ayrıca Hatay Havalimanı ve şehirlerarası otobüslerle ulaşım hizmeti sağlanır.

Sınır kapıları
Hatay ilinde 3 sınır ve gümrük kapısı bulunmaktadır. Bunlar Cilvegözü, Yayladağı ve Altınözü ilçesindeki Karbeyazı sınır kapılarıdır. Günümüzde Suriye iç savaşı nedeni ile sınır kapıları düzenli olarak çalışmamaktadır.

Spor

Hatay BŞB, Basketbol Kadın takımı, 2016-2017 ve 2017-18 sezonlarında  Euro Cup Women'de Avrupa 3.sü olmuştur.

2018-2019 Sezonu sonunda, Hatayspor, 1. Lig'de play-off maçları oynamış, finale kalmış, ancak penaltılarla Gazişehir Gaziantep'e elenerek, Süper Lig'e çıkamamıştır. Ertesi yıl 1. Lig'de şampiyon olmuş ve Süper Lig'e yükselmiştir. Basketbol kadınlarda Hatay BŞB süper ligi 5.sırada tamamlamıştır. Ayrıca Futbol 3. Liginde Payasspor ve İskenderun FK  ve BAL 'daki 3 takım ligde kalmıştır.  Kadınlar 3. Liginde 5 takımı vardır. Voleybol erkekler 1. Liginde Hatay BŞB grup 9.su olurken, Payas Bld.2011 küme düşmüştür. Voleybol kadınlar 2. Lig'inde 3, bölgesel ligde 4 takım yer almıştır.

Ziraat Türkiye Kupası'nda Payasspor ve  Erzin Belediyespor 3.turda elenmişlerdir. Hatayspor, 5.turda Gençlerbirliği, Son 16 turunda M.Başakşehir'i elemiş, çeyrek finalde Galatasaray'a elenmiştir.

Basketbol Kadınlar Cumhurbaşkanlığı Kupası'nda Hatay BŞB, finalde Fenerbahçe'yi yenerek şampiyon olmuştur. Ayni takım Kadınlar Türkiye Kupası (basketbol)'nda çeyrek finalde elenmiştir. EuroLeague Women'e doğrudan gruplardan katılan Hatay BŞB, 4 galibiyetle başarısız olarak elenmiştir.

Önemli spor tesisleri:5 Temmuz Stadyumu (12.390), Antakya Atatürk Stadyumu (8.765), Kırıkhan şehir Stadyumu (6.500), Antakya Spor Salonu (4.000), İskenderun Spor Salonu (2.000), Hatay Jimnastik Salonu (500), Antakya Olimpik Yüzme Havuzu (1.000).

Kardeş şehirler
  Girne Kuzey Kıbrıs
  Kiel Almanya
  Aalen Almanya
  Bursa Türkiye
  Nurhak Kahramanmaraş, Türkiye

Kaynakça

Dış bağlantılar

 T.C. Hatay Valiliği
 T.C. Hatay Büyükşehir Belediyesi

Hatay


Poppelsdorf Köşkü Almanya'nın Bonn kentinde tarihi köşktür. 1583'teki Truchsessian Savaşı'nda yıkılan Gotik hendekli kalenin yerine 1715'ten 1740'a kadar planlanıp inşa edilmiştir. Temeli 21 Ağustos 1740'ta atılan yapının mimarı Fransız Robert de Cotte'ydi. İnşaatçılar Köln'den Joseph Clemens ile yeğeni ve halefi Clemens August'du. Balthasar Neumann'ın planlarına göre sonradan genişletildi.

1944'te bir hava bombardımanı sırasında ağır hasar gören köşkte günümüzde düzenli aralıklarla klasik müzik konserleri düzenlenmektedir.

Bina, botanik bahçesi ve koruma eviyle birlikte tarihi anıtlar olarak listelenmiştir.

Dış bağlantılar

 Poppelsdorf Köşkü
 Poppelsdorf Köşkü

Köşkler
Bonn'daki yapılar

Poppelsdorf Köşkü


The Battle of Harpers Ferry was fought September 12–15, 1862, as part of the Maryland Campaign of the American Civil War. As Confederate Army General Robert E. Lee's Confederate army invaded Maryland, a portion of his army under Major General Thomas J. "Stonewall" Jackson surrounded, bombarded, and captured the Union garrison at Harpers Ferry, Virginia (now West Virginia).

As Lee's Army of Northern Virginia advanced down the Shenandoah Valley into Maryland, he planned to capture the garrison at Harpers Ferry to secure his line of supply back to Virginia. Although he was being pursued at a leisurely pace by Major General George B. McClellan's Army of the Potomac, outnumbering him more than two to one, Lee chose the risky strategy of dividing his army and sent one portion to converge and attack Harpers Ferry from three directions. Colonel Dixon S. Miles, Union commander at Harpers Ferry, insisted on keeping most of the troops near the town instead of taking up commanding positions on the surrounding heights. The slim defenses of the most important position, Maryland Heights, first encountered the approaching Confederates on September 12, but only brief skirmishing ensued. Strong attacks by two Confederate brigades on September 13 drove the Union troops from the heights.

During the fighting on Maryland Heights, the other Confederate columns arrived and were astonished to see that critical positions to the west and south of town were not defended. Jackson methodically positioned his artillery around Harpers Ferry and ordered Maj. Gen. A.P. Hill to move down the west bank of the Shenandoah River in preparation for a flank attack on the Federal left the next morning. By the morning of September 15, Jackson had positioned nearly 50 guns on Maryland Heights and at the base of Loudoun Heights. He began a fierce artillery barrage from all sides and ordered an infantry assault. Miles realized that the situation was hopeless and agreed with his subordinates to raise the white flag of surrender. Before he could surrender personally, he was mortally wounded by an artillery shell and died the next day. After processing more than 12,000 Union prisoners, Jackson's men then rushed to Sharpsburg, Maryland, to rejoin Lee for the Battle of Antietam.

Background

Harpers Ferry is a small town at the confluence of the Potomac River and the Shenandoah River, the site of a historic Federal arsenal founded by President George Washington in 1799  and a bridge for the critical Baltimore and Ohio Railroad across the Potomac. In 1859 it was the site of the abolitionist John Brown's attack on the Federal arsenal.

At the time the garrison at Harpers Ferry – officially the Railroad Brigade of the Middle Department, Eighth Army Corps, the purpose of which was to protect the strategically vital Baltimore and Ohio Railroad and Chesapeake & Ohio Canal, where they passed through the area, and the lower Shenandoah Valley – was the last remaining sizable Union force south of the Potomac River, consisting of about 10,400 men, later joined by 2,500 from the Union garrison at Martinsburg – plus a large cache of small arms as well as artillery pieces, wagons, and Union uniforms. The town was virtually indefensible, as it was dominated on all sides by higher ground. To the west, the ground rose gradually for about a mile and a half to Bolivar Heights, a plateau  high, that stretches from the Potomac to the Shenandoah; further west and parallel was Schoolhouse Ridge. To the south, across the Shenandoah, Loudoun Heights overlooks from . And to the northeast, across the Potomac, the southernmost extremity of Elk Ridge forms the 1,476-foot-high crest of Maryland Heights. A Federal soldier wrote that if these three heights could not be held, Harpers Ferry would be "no more defensible than a well bottom."

As Gen. Robert E. Lee's Army of Northern Virginia (ANV) advanced into Maryland, Lee expected that the Union garrisons that potentially blocked his supply line in the Shenandoah Valley, at Winchester, Martinsburg, and Harpers Ferry, would be cut off and abandoned without firing a shot, but the garrisons, Harpers Ferry specifically, were still manned. Lee planned to capture the garrison to secure his lines of communication and potential retreat back to Virginia.

Although he was being pursued at a measured pace by Maj. Gen. George B. McClellan and the Union Army of the Potomac, which outnumbered him by more than two to one, Lee chose the risky strategy of dividing his army in order to seize Harpers Ferry. While the rest of the ANV remained at Boonsboro, Maryland – later minus the corps of Maj. Gen. James Longstreet which Lee sent north to Hagerstown to protect against the reported movement of Pennsylvania militia there, which proved illusory – Lee sent three columns of troops to converge and attack Harpers Ferry from separate directions. The largest column, 11,500 men under Jackson, was to recross the Potomac and circle around to the west of Harpers Ferry and attack it from Bolivar Heights, while the other two columns, under Maj. Gen. Lafayette McLaws (8,000 men) and Brig. Gen. John G. Walker (3,400), were to capture Maryland Heights and Loudoun Heights respectively, commanding the town from the east and south.

McClellan had wanted to add the Harpers Ferry garrison to his field army, but general-in-chief Henry W. Halleck had refused, saying that the movement would be too difficult and that the garrison had to defend itself "until the latest moment," or until McClellan could relieve it. Halleck had probably expected its commander, Col. Dixon S. Miles, to show some military knowledge and courage. Miles was a 38-year veteran of the U.S. Army and the Mexican–American War, but who had been disgraced after the First Battle of Bull Run when a court of inquiry held that he had been drunk during the battle. Miles swore off liquor and was sent to the supposedly quiet post at Harpers Ferry. His garrison comprised 14,000 men, many inexperienced, including 2,500 who had been forced out of Martinsburg by the approach of Jackson's men on September 11.

On the night of September 11, McLaws arrived at Brownsville, 6 miles northeast of Harpers Ferry. He left 3,000 men near Brownsville Gap to protect his rear and moved 3,000 others toward the Potomac River to seal off any eastern escape route from Harpers Ferry. He dispatched the veteran brigades of Brig. Gens. Joseph B. Kershaw and William Barksdale to seize Maryland Heights on September 12. The other Confederate columns were making slow progress and were behind schedule. Jackson's men were delayed at Martinsburg. Walker's men were ordered to destroy the aqueduct carrying the Chesapeake and Ohio Canal across the Monocacy River where it empties into the Potomac, but his engineers had difficulty demolishing the stone structure and the attempt was eventually abandoned.

Walker reentered Virginia, in Loudoun County on September 9, across from Point of Rocks. Walker was escorted by Col. E.V. White, Loudoun native, and his 35th Battalion of Virginia Cavalry. White was unhappy with the assignment and preferred to be with the rest of the army. Unfortunately White had gotten into an altercation with Maj. Gen. J.E.B. Stuart in Frederick and was subsequently ordered back to Virginia by Lee. Whether or not his disposition was to blame, White led Walker on a meandering route around the Short Hill Mountain to reach the base of Loudoun Heights four days later on September 13. So the attack on Harpers Ferry that had been planned for September 11 was delayed, increasing the risk that McClellan might engage and destroy a portion of Lee's army while it was divided.

Battle

September 12

Miles divided his 10,400 garrison troops into four brigades, making sure that the raw, inexperienced men he had recently received were balanced by more experienced soldiers. He positioned two brigades, about 7,000 men, on Bolivar Heights, in a line that stretched from the Potomac River to the Shenandoah. On nearby Camp Hill, he placed a 1,000-man brigade of heavy artillery and supporting infantry to cover the position on Bolivar Heights. Miles did not position men on Loudoun Heights, considering it the least important of the heights as he deemed it too difficult for Confederate artillery to be placed there; in any event, any Rebel force there could be attacked by the artillery on Maryland Heights. Miles did not believe that the Rebels would come by that route, and would instead approach via Bolivar Heights.

The defenses of the most important position, Maryland Heights, were designed to fight off raiders, but not to hold the heights themselves. There was a powerful artillery battery halfway up the heights: two  naval Dahlgren rifles, one 50-pounder Parrott rifle, and four 12-pounder smoothbores,  which could protect the Camp Hill and Bolivar Heights positions. On the crest, Miles assigned Col. Thomas H. Ford of the 32nd Ohio Infantry to command parts of four regiments, 1,600 men. Some of these men, including those of the 126th New York, had been in the Army only 21 days and lacked basic combat skills; they had only just arrived at Harpers Ferry. They erected primitive breastworks and sent skirmishers a quarter-mile in the direction of the Confederates. On September 12 they encountered the approaching men from Kershaw's South Carolina brigade, who had been moving slowly through the very difficult terrain on Elk Ridge. Rifle volleys from behind abatis caused the Confederates to stop for the night.

September 13
Kershaw began his attack at about 6:30 a.m., September 13. He planned to push his own brigade directly against the Union breastworks while Barksdale's Mississippians flanked the Federal right. Kershaw's men charged into the abatis twice and were driven back with heavy losses. The inexperienced New York troops were holding their own. Their commander, Col. Ford, felt ill that morning and stayed back two miles (3 km) behind the lines, leaving the fighting to Col. Eliakim Sherrill, the second-ranking officer. Sherrill was wounded by a minié ball through the cheek and tongue while rallying his men and had to be carried from the field, making the green troops grow panicky. As Barksdale's Mississippians approached on the flank, the New Yorkers broke and fled rearward. Although Maj. Sylvester Hewitt ordered the remaining units to reform farther along the ridge, orders came at 3:30 p.m. from Col. Ford to retreat. (In doing so, he apparently neglected to send for the 900 men of the 115th New York, waiting in reserve midway up the slope.) His men destroyed their artillery pieces and crossed a pontoon bridge back to Harpers Ferry. Ford later insisted he had the authority from Miles to order the withdrawal, but a court of inquiry concluded that he had "abandoned his position without sufficient cause," and recommended his dismissal from the Army.

During the fighting on Maryland Heights, the other Confederate columns arrived—Walker to the base of Loudoun Heights at 10 a.m. and Jackson's three divisions (Brig. Gen. John R. Jones to the north, Brig. Gen. Alexander R. Lawton in the center, and Maj. Gen. A.P. Hill to the south) to the west of Bolivar Heights at 11 a.m.—and were astonished to see that these positions were not defended. Inside the town, the Union officers realized they were surrounded and pleaded with Miles to attempt to recapture Maryland Heights, but he refused, insisting that the force on Bolivar Heights would protect the town. He exclaimed, "I am ordered to hold this place and God damn my soul to hell if I don't." In fact, Jackson's and Miles's forces to the west of town were roughly equal, but Miles was ignoring the threat from the artillery massing to his northeast and south.

Late that night, Miles sent Capt. Charles Russell of the 1st Maryland Cavalry with nine troopers to slip through the enemy lines and take a message to McClellan, or any other general he could find, informing them that the besieged town could hold out only for 48 hours. Otherwise, he would be forced to surrender. Russell's men slipped across South Mountain and reached McClellan's headquarters at Frederick. The general was surprised and dismayed to receive the news. He wrote a message to Miles that a relief force was on the way and told him, "Hold out to the last extremity. If it is possible, re-occupy the Maryland Heights with your whole force." McClellan ordered Maj. Gen. William B. Franklin and his VI Corps to march from Crampton's Gap to relieve Miles. Although three couriers were sent with this information on different routes, none of them reached Harpers Ferry in time.

September 14

While battles raged at the passes on South Mountain, Jackson had methodically positioned his artillery around Harpers Ferry. This included four Parrott rifles to the summit of Maryland Heights, a task that required 200 men wrestling the ropes of each gun. Although Jackson wanted all of his guns to open fire simultaneously, Walker on Loudoun Heights grew impatient and began an ineffectual bombardment with five guns shortly after 1 p.m. Jackson ordered A.P. Hill to move down the west bank of the Shenandoah in preparation for a flank attack on the Federal left the next morning.

That night, the Union officers realized they had less than 24 hours left, but they made no attempt to recapture Maryland Heights. Unbeknownst to Miles, only a single Confederate regiment now occupied the crest, after McLaws had withdrawn the remainder to meet the Union assault at Crampton's Gap.

Col. Benjamin F. "Grimes" Davis proposed to Miles that his troopers of the 8th New York Cavalry, the Loudoun Rangers, the 12th Illinois Cavalry and some smaller units from Maryland and Rhode Island, attempt to break out. Cavalry forces were essentially useless in the defense of the town. Miles dismissed the idea as "wild and impractical," but Davis was adamant and Miles relented when he saw that the fiery Mississippian intended to break out, with or without permission. Davis and Col. Arno Voss led their 1,400 cavalrymen out of Harpers Ferry on a pontoon bridge across the Potomac, turning left onto a narrow road that wound to the west around the base of Maryland Heights in the north toward Sharpsburg. Despite a number of close calls with returning Confederates from South Mountain, the cavalry column encountered a wagon train approaching from Hagerstown with James Longstreet's reserve supply of ammunition. They were able to trick the wagoneers into following them in another direction and they repulsed the Confederate cavalry escort in the rear of the column, and the southern teamsters found themselves surrounded by Federals in the morning. Capturing more than 40 enemy ordnance wagons, Davis had lost not a single man in combat, the first great cavalry exploit of the war for the Army of the Potomac.

September 15
At dawn, McLaws' repositioning of his Confederate troops – 8,000 men in two lines across the floor of Pleasant Valley – was revealed to Franklin, who had been tasked by McClellan to "cut off, destroy or capture McLaws' command and relieve Colonel Miles." It was a bluff by McLaws, and it worked because Franklin was convinced that he was outnumbered two-to-one and that it would be "suicidal to attack" the Confederate formation.  The deceived Franklin thus halted only six miles from Harpers Ferry; there would be no relief for Miles' garrison.

By the morning of September 15, Jackson had positioned nearly 50 guns on Maryland Heights and at the base of Loudoun Heights, prepared to enfilade the rear of the Federal line on Bolivar Heights. Jackson began a fierce artillery barrage from all sides and ordered an infantry assault for 8 a.m. Miles realized that the situation was hopeless. He had no expectation that relief would arrive from McClellan in time and his artillery ammunition was in short supply. At a council of war with his brigade commanders, he agreed to raise the white flag of surrender. But he would not be personally present at any ceremony. He was confronted by a captain of the 126th New York Infantry, who said, "For ——'s sake, Colonel, don't surrender us. Don't you hear the signal guns? Our forces are near us. Let us cut our way out and join them." But Miles replied, "Impossible. They will blow us out of this place in half an hour." As the captain turned away in disdain, a shell exploded, shattering Miles's left leg. So disgusted were the men of the garrison with Miles's behavior, which some claimed involved being drunk again, it was difficult to find a man who would take him to the hospital. He was mortally wounded and died the next day. Some historians have speculated that Miles was struck deliberately by fire from his own men. With Miles incapacitated, the formal surrender of the garrison to Jackson was undertaken by Brigadier General Julius White – a political general who had commanded the Union forces from the Martinsburg garrison, and who had come to Harper's Ferry with his troops, but, although senior to Miles, had not taken command of the garrison there, deferring instead to the commander on the scene.

Aftermath
Jackson had achieved victory at minor expense. The Confederate Army sustained 286 casualties (39 killed, 247 wounded), mostly from the fighting on Maryland Heights, while the Union Army sustained 12,636 (44 killed, 173 wounded, 12,419 captured). It was the largest surrender of Federal forces during the Civil War, and the largest number of United States troops to surrender until the fall of Bataan in the Philippines during World War II. The Union garrison also surrendered 13,000 small arms, 200 wagons, and 73 artillery pieces.  The list of captured artillery pieces included one 50-pounder Parrott rifle (spiked), six M1841 24-pounder howitzers, four 20-pounder Parrott rifles, eight M1841 12-pounder field guns (2 spiked), four 12-pounder Napoleons (2 spiked), six M1841 6-pounder field guns, two 10-pounder Dahlgren guns (spiked), 10 3-inch Ordnance rifles, and six 3-inch James rifles.

Confederate soldiers feasted on Union food supplies and helped themselves to fresh blue Federal uniforms, which would cause some confusion in the coming days. About the only unhappy men in Jackson's force were the cavalrymen, who had hoped to replenish their exhausted mounts, but were not able to because of Col. Grimes Davis' breakout.

Jackson sent off a courier to Lee with the news. "Through God's blessing, Harper's Ferry and its garrison are to be surrendered." As he rode into town to supervise his men, Union prisoners lined the roadside, eager for a look at the famous Stonewall. One of them observed Jackson's dirty, seedy uniform and remarked, "Boys, he isn't much for looks, but if we'd had him we wouldn't have been caught in this trap." By early afternoon, Jackson received an urgent message from General Lee, telling him to get his troops to Sharpsburg as quickly as possible. Jackson left A.P. Hill at Harpers Ferry to manage the parole of Federal prisoners and began marching to join the Battle of Antietam.

Inquiry
The War Department appointed a special commission under Major General David Hunter to determine the reasons for the loss at Harpers Ferry.  During 15 days of testimony, resulting in over 900 pages of evidence, the commission focused on Miles' competence and loyalty, his defense of the garrison, the action of his subordinate officers, and missed opportunities for escape and rescue.

The commission found that a primary cause of the defeat lie in the actions of Colonel Thomas H. Ford in his defense of Maryland Heights, which it found to be "without ability".  Ford's abandonment of his post was seen to be without sufficient cause, and his general military capacity was determined to be of  nature as to disqualify him from further military command.  General John E. Wool, who as commander of the Middle Department in Baltimore was Miles' superior until he was placed under McClellan's orders, and who had ordered Miles to defend "at all hazards" the indefensible position, received censure for putting Miles in command at Harpers Ferry. General McClellan also came in for criticism for failing to relieve and protect the garrison.

Finally, although Colonel Miles was dead, and the commission expressed some reluctance to criticize an officer who could not speak in his own behalf, he was nevertheless described as having "incapacity, amounting to almost imbecility [for] the shameful surrender of this important post." The commission opined that if McClellan's forces had been faster to reach Harpers Ferry, or if Miles had managed to hold on without surrendering so quickly, "the enemy would have been forced to raise the siege, or have been taken in detail."

General Henry W. Halleck – who, as General-in-Chief had refused McClellan's request to attach the Harpers Ferry garrison to the Army of the Potomac, thus denying him an additional 11,000 troops, and leaving Miles in an untenable situation – was not mentioned in the commission's criticism.

Battlefield preservation

The Civil War Trust (a division of the American Battlefield Trust) and its partners have acquired and preserved  of the battlefield in nine acquisitions since 2002, much of which has been incorporated into the Harpers Ferry National Historical Park, which also preserves portions of the battlefield. Additional areas are preserved within the Harpers Ferry Historic District and the National Register of Historic Places listed B & O Railroad Potomac River Crossing.

See also

 Origins of the American Civil War
 List of American Civil War battles
 Maryland Campaign
 Battle of Antietam
 Harpers Ferry National Historical Park

References
Citations

Bibliography
Books

Other

 CWSAC Report Update and Resurvey: Individual Battlefield Profiles

External links

 Animated history of the Battle of Antietam

Maryland campaign
Battles of the Eastern Theater of the American Civil War
Confederate victories of the American Civil War
Jefferson County, West Virginia in the American Civil War
Harpers Ferry, West Virginia
Loudoun County in the American Civil War
History of Washington County, Maryland
1862 in the American Civil War
1862 in Maryland
1862 in Virginia
Battles of the American Civil War in Maryland
Battles of the American Civil War in Virginia
Battles of the American Civil War in West Virginia
September 1862 events

Battle of Harpers Ferry


الأمير عبد العزيز بن نواف بن عبد العزيز آل سعود الابن الثاني من أبناء الأمير نواف بن عبد العزيز آل سعود يعمل كمساعد لرئيس الاستخبارات وهو عضو في هيئة البيعة عن أبناء الأمير نواف بن عبد العزيز آل سعود

أسرته

زوجاته
 الأميرة هيفاء بنت عبد الله بن عبد العزيز آل سعود

أشقاؤه
 الأمير فيصل بن نواف بن عبد العزيز آل سعود.
 الأميرة سارة بنت نواف بن عبد العزيز آل سعود.

أبناؤه
 الأمير نواف بن عبد العزيز بن نواف آل سعود
 الأمير عبد الله بن عبد العزيز بن نواف آل سعود
 الأميرة نوره بنت عبد العزيز بن نواف ال سعود
 نايف بن عبد العزيز بن نواف بن عبد العزيز آل سعود

أبناء نواف بن عبد العزيز آل سعود