Catherine Fiona King (born 2 June 1966) is an Australian politician serving as the Minister for Infrastructure, Transport, Regional Development and Local Government since 2022 and as the Member of Parliament (MP) for Ballarat since 2001. She is a member of the Australian Labor Party (ALP) and briefly served as a minister in the Gillard and Rudd governments in 2013. She served as Shadow Minister of Health from 2013 to 2019 and as Shadow Minister for Infrastructure, Transport and Regional Development from 2019 to 2022.

Early life
King was born in Melbourne on 2 June 1966. She completed her secondary education at Emmaus College.

Higher education
She subsequently completed the degrees of Bachelor of Social Work at the Phillip Institute of Technology and Master of Public Policy at the Australian National University. She completed a Bachelor of Laws at Deakin University in 2018, and was admitted as a lawyer in Victoria in 2021.

Working life
King worked as a social worker at Ballarat Children's Homes and Family Services from 1988 to 1992, and in 1991 was named Victorian Young Achiever of the Year in the field of community services. In the same year she spent six months working in Birmingham, England, which influenced her later decision to enter politics. King subsequently joined the Australian Public Service, working as an industry policy officer for the Australia New Zealand Food Authority (1993–1994) and as a senior officer in the Department of Health and Aged Care (1997–1999). She served as assistant director of the department's population health division and later as director of injury prevention. While in the public service she lived in Canberra, spending periods in Narrabundah, Hughes and Swinger Hill. King later moved back to Victoria and joined the private sector as a senior manager in KPMG's consulting division.

Politics

King joined the Australian Labor Party in 1993 and worked briefly as a research officer for Andrew Theophanous, the parliamentary secretary for health in the Keating government. She served as president of the party's Port Melbourne branch from 1998 to 1999.

King is a member of Labor Left.

Opposition (2001–2007)
King was the only Labor candidate to win a seat at the 2001 election from the Liberal Party of Australia, and secured a 5.5-point swing, the largest swing to a Labor candidate in the poll. She was likely helped when the Liberals' initial candidate, Olympic gold medallist Russell Mark, resigned three months before the election, whereas King had 18 months to campaign. She maintained her seat at the 2004, 2007, 2010, 2013, and 2016 federal elections.

King was re-elected in the 2004 federal election with a slightly reduced majority and was then appointed the Shadow Parliamentary Secretary for Regional Development. In mid-2005 she was then promoted to Shadow Parliamentary Secretary for Treasury.

Government (2007–2013)
King was re-elected for a third term at the 2007 federal election, increasing her majority from 2.2 to 8.15 points. In the 2010 federal election she increased her margin to 11.7 points.

King was appointed to serve in the Second Gillard Ministry and was sworn in by Governor-General Quentin Bryce on 14 September 2010 as the Parliamentary Secretary for Health and Ageing and the Parliamentary Secretary for Infrastructure and Transport. On 25 March 2013, King was appointed to the Ministry as the Minister for Regional Services, Local Communities and Territories and the Minister for Road Safety and sworn in by Governor-General Quentin Bryce. Following the June 2013 Labor leadership spill, she was appointed as the Minister for Regional Australia, Local Government and Territories in the Second Rudd Ministry and promoted into the Australian Cabinet.

Opposition (2013–2022)
Despite the defeat of the second Rudd government in the 2013 federal election King retained her seat with a margin of 4.9 points. Following the election of Bill Shorten as Labor Leader, King was appointed to shadow cabinet as Labor Health spokesperson. King was re-elected for a sixth time in the July 2016 federal election, increasing her margin to 7.3 points, and retained her position as Shadow Minister for Health. Following the 2019 election, she was retained in Anthony Albanese's shadow ministry and given the portfolio of Shadow Minister for Infrastructure, Transport and Regional Development.

Government (2022–)
Following the 2022 federal election, King was appointed Minister for Infrastructure, Transport, Regional Development and Local Government in the Albanese ministry.

References

External links

Official Australian Parliament website for Catherine King
Official Facebook page of Catherine King
Official Twitter page of Catherine King
Official ALP webpage for Catherine King

|-

|-

|-

|-

1966 births
Living people
Politicians from Melbourne
Public servants from Melbourne
Australian Labor Party members of the Parliament of Australia
Australian public servants
Australian women public servants
Members of the Australian House of Representatives
Members of the Australian House of Representatives for Ballarat
Women members of the Australian House of Representatives
Labor Left politicians
21st-century Australian politicians
21st-century Australian women politicians
Government ministers of Australia
RMIT University alumni
Australian National University alumni
Australian social workers
Albanese government

Catherine King (politician)


La Cofradía del Perdón es una agrupación pasional fundada en el año 1927. Desfila el Martes Santo y el Viernes Santo en la Semana Santa de Orihuela.

Historia
El Martes Santo de 1852 participó por primera vez la imagen de Nuestro Padre Jesús de la Caída en la semana santa oriolana, partiendo la nueva procesión desde San Gregorio hasta el Santuario de Ntra. Sra. de Monserrate, donde hacía estación para formar parte de la procesión General de la madrugada del Viernes Santo.

Los gastos y la organización de la procesión del Martes Santo corrían a cargo de la V.O.T. de San Gregorio propietaria de la imagen. Así fue hasta bien entrado el , cuando Ramón Montero Mesples, gran impulsor de los "Armaos", se hiciera cargo de todo lo referente a la procesión.

Como ejemplo de aquellas procesiones de principio de siglo, conocemos que en 1919, el paso de la Caída estuvo acompañado por 104 nazarenos con vestas negras, la Convocatoria, la bocina y la compañía de los Armados. Durante este año se organizó una orquesta que en el recorrido interpretó unos motetes.

En 1927, tras la muerte de D. Ramón Montero, organizador y patrocinador de ésta procesión, un grupo de jóvenes oriolanos fundará la Cofradía del Perdón que se encargaría desde entonces, de sacar el paso de la Caída.

Con esta nueva cofradía se iniciaría un cambio en el estilo y apariencia de la Semana Santa, las tradicionales vestas de percal con cola, serán sustituidas por ricas vestimentas de seda con capuchones y capa, sin duda la influencia de otras poblaciones se dejaba ya sentir en Orihuela, en menosprecio de los tradicionales atavíos de los nazarenos.

Poco a poco, la joven Cofradía del Perdón se convierte en un referente en la Semana Santa oriolana. No obstante la Guerra Civil truncaría las procesiones en nuestra ciudad, que no serían recuperadas hasta la conclusión del conflicto bélico. En ese año de 1939, la Semana Santa oriolana sólo pudo celebrar una procesión, la organizada por la Cofradía del Perdón con el paso de "La Caída", que sorprendentemente no fue destruido durante el verano de 1936. Decimos sorprendente por el hecho corroborado por diversas fuentes orales de que este paso fue literalmente "paseado" por las calles de la ciudad, como era propio durante estos años, sufriendo burlas e irreverencias de parte de algunos militantes de izquierda y anarquistas.

Es asombroso y hasta el momento inexplicable como no fue destruido este singular paso, quizá alguna autoridad republicana, encargada de la comisión artística pudiera haber salvado a esta joya del arte.

Desde entonces la Cofradía del Perdón celebra su procesión el Martes Santo en la noche y participa en la procesión general del Viernes Santo, constituyendo una de las principales cofradías oriolanas.

Imágenes

Nuestro Padre Jesús de la Caída
Se trata del paso titular de la cofradía del Perdón. Consta de una imagen de vestir; un cristo en ademán de caerse. La talla es del escultor murciano Francisco Salzillo y fue ejecutada en el año 1754.

La efigie se encuentra acompañada de un cirineo, un sayón y un soldado romano, con atuendos de los tradicionales "Armaos" de Orihuela, obra del escultor valenciano Felipe Farinós en 1859.

El grupo escultórico fue ampliamente intervenido por el escultor José Sánchez Lozano.

El paso se sitúa sobre un trono de plata, realizado por el Orfebre Valenciano Orrico, en 1928.

La parte delantera del Trono, consta de distintos elementos decorativos vegetales en cuyo centro se encuentra el escudo de la cofradía del perdón enmarcado con rocallas. En los laterales también aparece la misma decoración vegetal, pero a cada lado se presentan tres símbolos distintos de la pasión. Así tenemos que a la derecha se encuentran: el paño de la santa faz, el emblema "JHS" y la santa cruz con las escaleras, la corona de espinas coronándola y los clavos a sus pies. En el lado izquierdo: la columna con el martillo y las tenazas, los clavos cruzados con un martillo rodeados por la corona de espinas y como tercer elemento la túnica de Jesucristo, en cuya parte inferior porta los dados con la que se la jugaron.

En la parte trasera del trono, nos encontramos con toda la decoración vegetal característica, y en el centro aparece el escudo de la ciudad de Orihuela, las barras y el oriol.

Rematando el trono, en las cuatro esquinas y a cada lado del paso, aparecen unos pináculos sobre los que se sitúan los faroles que alumbran el paso en la procesión. Las tulipas son de color azul claro y oscuro, y coronando estos faroles aparece una especie de corona de plata en cuyo interior leemos el nombre de la familia que la costeó.

La Verónica
La imagen de la Verónica fue realizada en madera tallada y policromada por el imaginero valenciano José Dies, del que se conservan interesantes obras en localidades como Requena (Valencia) o Tobarra (Albacete) y Albacete.

La imagen porta en sus manos un lienzo con la Faz de Cristo, obra del pintor oriolano Alfonso Ortuño, que sustituye otros que ha tenido de pintores de relevancia como Rebollo o Eduardo Vicente.

Se sitúa sobre un trono neogótico de bronce, con decoración de tipo vegetal y pináculos góticos, realizado por el orfebre valenciano Manuel Orrico Gay. Este trono fue remodelado en el año 2002, ampliándose de forma considerable, intervención realizada por el orfebre Granadino, Rafael Moreno.

El Calvario
El Cristo fue realizado en 1941 por el escultor valenciano D. Enrique Galarza. Es un Cristo vivo y suplicante, con los cabellos recogidos, crucificado con tres clavos sobre cruz arbórea.

El trono realizado para el paso del Calvario de la Cofradía del Perdón en el año 1993 por los talleres de R. Moreno, está formado por cuatro paños, decorados con hornacinas guarnecidas por pilastras con dobles balaustres corpóreos. Todo ello realizado en alpaca con baño de plata y acabado pavonado, llevando elementos decorativos en metal latón, igualmente con baño de plata y pavonados.

Los cuatro faroles, de planta hexagonal, están realizados en metal con baño de plata y acabado pavonado, llevando fuste repujado y cuerpo superior con elementos decorativos y rematado por corona.

Desde el Año 2012, este trono con el Cristo del Calvario, posesiona el Martes y Viernes Santo a hombros de 60 porteadores, costaleros del Calvario, que en poco tiempo han conseguido, no sin muchos ensayos, ser uno de los principales atractivos no solo de la Cofradía del Perdón, sino de la Semana Santa oriolana.

María Santísima del Perdón
La imagen titular de este paso, Mª Santísima del Perdón fue tallada en 1952 por el escultor Quintín de Torre Berastegui. Se ubica sobre un trono de plata, del orfebre Valenciano Orrico, con un palio de terciopelo rojo bordado en oro por los talleres Lucas de Murcia.

El trono fue realizado en plata con ornamentación de motivos vegetales y "animales alados o mitológicos" que custodian. Justo en el centro, el escudo de la cofradía del Perdón, coronado.
La candelería de plata que ilumina a la imagen en su recorrido, procede de los talleres del granadino Rafael Moreno.

Como curiosidad señalaremos que cada candelero lleva inscrito el nombre del cofrade o de la familia que lo costeó para Mª Santísima del Perdón.

Los varales del trono que soportan el palio (en total 12), están realizados en plata y ornamentados con figuras que simbolizan los doce apóstoles. Estos parten de unas portadas de estilo neoclásico en cuyo interior aparecen pequeñas capillas. Por todo el varal, brota el mismo tipo de decoración vegetal que en el resto del trono.

La imagen se encuentra ubicada sobre una peana en plata realizada por el orfebre granadino Rafael Moreno de forma cuadrada, decorada con elementos vegetales, y en cuyo centro, en la parte delantera, aparece el escudo del perdón.

En los laterales del trono procesional, se trabajan los mismos motivos vegetales, pero la excepción son los elementos centrales, en un lateral aparece una fuente sobre una nube y en el otro lado un pozo.

Ambos se encuentran coronados, y simbolizan las letanías de la virgen.

El manto que porta la Virgen, está confeccionado en terciopelo rojo bordado con oro y sedas, realizado por los talleres de artesanía de Lorca.

En cada esquina del trono, aparecen unos Ángeles que mantienen una serie de rocallas y guirnaldas que dan paso a los candelabros de cera que iluminan el trono en su conjunto.

Procesión

Itinerario y Horario
Procesión de Martes Santo

Iglesia-Museo de Ntra. Sra. de la Merced (22,00h.) - Paseo Calvo Sotelo - C/. Ballesteros Villanueva - C/. Alfonso XIII - C/. Loazes (22,45h.) - C/. Calderón de la Barca - C/. San Pascual - Plaza Nueva - Plaza Cubero (23,30h.) - C/. López Pozas (23,45h.) - C/. Santa Justa (00,00h.) - C/. Francisco Díe - C/. Santiago (00,15h.) - Santuario de Ntra. Sra. de Monserrate (00,30h.).

Procesión General de la Pasión (Viernes Santo)

Santuario de Ntra. Sra. de Monserrate (19,00h.) - C/. Hospital - C/. Marqués de Arneva - C/. Santa Justa (19,45h.) - C/. López Pozas - Puente de Poniente - Plaza Cubero - Plaza Nueva - C/. Almunía - C/. San Agustín (20,15h.) - Avda. José Antonio (21,00h.) - C/. Calderón de la Barca - C/. Loazes - C/. Alfonso XIII - C/. Ballesteros Villanueva - Iglesia Museo de Ntra. Sra. de la Merced (21,30h.).

Orden de Procesión

Martes Santo
 Cruz Guía y Banderines
 Pelotón Infantil
 Clarines
 Guion de la Cofradía
 Faroles de inicio del tercio de Nuestro Padre Jesús de la Caída
 Nazarenos del Tercio de Nuestro Padre Jesús de la Caída
 Lábaros
 Nuestro Padre Jesús de la Caída (1754) de Salzillo y Farinós en trono de plata de Orrico.
 Policía Local escoltando a Nuestro Padre Jesús de la Caída
 Estandarte del Tercio de La Verónica
 Nazarenos del Tercio de La Verónica
 La Verónica (1942) de José Díes sobre trono de plata de Orrico.
 Estandarte del Tercio de El Calvario
 Nazarenos del Tercio de El Calvario
 El Calvario (1942) de Galarza sobre trono de R. Moreno.
 Estandarte del Tercio de María Santísima del Perdón
 Nazarenos del Tercio de María Santísima del Perdón
 María Santísima del Perdón (1952) de Quintín de Torre en trono de plata de Orrico.

Viernes Santo

(Tercios de Ntro. Padre Jesús de la Caída, La Verónica y María Santísima del Perdón)
 Cruz Guía y Banderines
 Pelotón Infantil
 Clarines
 Guion de la Cofradía
 Faroles de inicio del tercio de Nuestro Padre Jesús de la Caída
 Nazarenos del Tercio de Nuestro Padre Jesús de la Caída
 Lábaros
 Nuestro Padre Jesús de la Caída (1754) de Salzillo y Farinós en trono de plata de Orrico.
 Estandarte del Tercio de La Verónica
 Nazarenos del Tercio de La Verónica
 La Verónica (1942) de José Díes sobre trono de plata de Orrico.
 Estandarte del Tercio de María Santísima del Perdón
 Nazarenos del Tercio de María Santísima del Perdón
 María Santísima del Perdón (1952) de Quintín de Torre en trono de plata de Orrico.

(Tercio de El Calvario)
 Estandarte del Tercio de El Calvario
 Nazarenos del Tercio de El Calvario
 El Calvario (1942) de Galarza sobre trono de R. Moreno.

Música
La Música de la Cofradía es esta:
 Toque de Clarines de la Cofradía del Perdón (Emilio Bregante)
 Cristus a venia (E. Lázaro)
 La Verónica (M. Cano)
 El Cristo del Clavario (Tortosa Urrea)
 María Santísima del Perdón (Molina Millá)

Nombramientos
La Cofradía nombra cada año a los siguientes Cargos:

Portaguión

2011

Portaguión: Carlos M. Navarro Ruiz

2012

Portaguión: Antonio Grau Tormo

Enlaces externos
Web de la Cofradía
http://cristodelcalvarioycristodelperdon.blogspot.com.es/2013/01/autoria-del-cristo-del-calvario-de-la.html

Cofradías de Semana Santa de Orihuela

Cofradía del Perdón (Orihuela)


Papa Martin V. za vrijeme svoga pontifikata (1417. – 1431.) održao je 4 konzistorija na kojima je imenovao ukupno 17 kardinala.

Konzistorij 23. lipnja 1419. (I.)
 Baldassare Cossa, bivši protupapa Ivan XXIII.

Konzistorij 23. srpnja 1423. (II.)
 Domingo Ram i Lanaja, reg. kanonik sv. Augustina, leridski biskup, Španjolska
 Domenico Capranica, fermski biskup

Prema djelu Essai de liste générale des cardinaux. VII. Les cardinaux de la fin du XVe siecle, Annuaire Pontifical Catholique 1932., 1932., s. 131, papa Martin V. bio je prvi papa koji je imenovao kardinale ne objavljujući ih istovremeno. Ta tajna imenovanja nisu ista kao i kardinali koji su imenovani i pridržani in pectore, koji su poznati samo papi, dočim su ovi prvi poznati i ostalim kardinalima. Papa Pavao III. prvi je imenovao kardinale in pectore.

Konzistorij 24. svibnja 1426. (III.)
 Jean de la Rochetaillée, ruanski nadbiskup, Francuska
 Louis Aleman, C.R.S.J., nadbiskup Arlesa, Francuska
 Henry Beaufort, vinčesterski biskup, Engleska
 Johann von Bucka, O. Praem., olomučki biskup, praški administrator
 Antonio Casini, sienski biskup
 Niccolo Albergati, O.Carth., bolonjski biskup
 Raimond Mairose, biskup Castresa, Francuska
 Juan de Cervantes, seviljski arhiđakon i prokurator kastiljskoga kralja u Rimskoj kuriji
 Ardicino della Porta, stariji, konzistorijalni odvjetnik
 Hugues de Lusignan, nikozijski nadbiskup i jeruzalemski naslovni patrijarh
 Prospero Colonna, nećak Njegove Svetosti, apostolski bilježnik
 Giuliano Cesarini, stariji, saslušatelj Svet Rimske rote

Konzistorij 8. studenoga 1430. (IV.)
 Juan Casanova, O.P., biskup Elnea, Francuska
 Guillaume Ragenel de Montfort, biskup Saint Maloa, Francuska

Bilješke

Vidi još
 Kardinalski zbor
 Konzistorij

Izvori

Martin 5
Kardinalski zbor

Kardinalska imenovanja pape Martina V.


Viagra, penis sertleşmesi bozukluğuna (erektil disfonksiyon) karşı kullanılan bir ilacın marka ismidir. Pfizer ilaç firması tarafından piyasaya sürülen bu ilacın etken maddesi sildenafil sitrattır. İlaç, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Gıda ve İlaç Dairesi'nin (Food and Drug Administration, FDA) onayını 1998'de almıştır.

Genel bakış
Penis sertleşmesi bozukluğu, 40 yaş üzerindeki her iki erkekten birinde görülebilen bir durumdur. Bu rahatsızlık, özellikle sağlık bilincinin tam gelişmediği toplumlarda kimseye söylenemeyen ve danışılamayan, bir durumdur. Cinsel organın sertleşmemesi veya cinsel ilişki için yeterli süre sert kalamaması (empotans) değişik nedenlerle ortaya çıkabilir. Psikolojik nedenlerle olabileceği gibi bazı ilaç etkileşimleri veya damarsal sorunlar temelde yatabilir.

Penis sertleşmesi, bir erkeğin cinsel olarak uyarılması ile penise doğru kan taşıyan atardamarların genişlemesi, daha çok kanı penisin süngersi dokularına taşıması ve penisten kanı geri götüren toplardamarlarında büzülmesi ile kanın penis içindeki süngersi dokularda göllenmesi ile başlar. Kan akımındaki bu kontrol, süngersi dokudaki endotel ve sinir hücrelerinden salgılanan nitrik oksit(NO) tarafından sağlanır. NO, atardamar duvarlarının genişlemesini sağlayan siklik guanozin monofosfat (sGMP) yapımını uyarır. Sildenafil sitrat (Viagra), cinsel uyarı ile sGMP yapımı arttığında devreye girer ve ortamdaki sGMP'yi parçalayan enzimleri baskılar; sGMP'nin etkinliğini artırarak, sertleşmeyi ve sertleşmenin uzun sürmesini sağlar.

Kullanım
Uyarı: Burada verilen bilgiler, genel amaçlıdır; tıbbi tavsiye olarak değerlendirilemezler. İlacın kullanılması ve doz ayarlanması mutlaka uzman doktor kontrolünde yapılmalıdır.

Cinsel ilişkiden bir saat kadar önce alınması önerilen Viagra, yutularak alındıktan 30 ila 60 dakika kadar sonra etkisini göstermeye başlar ve etkisi 6-8 saat kadar sürer.

Günlük önerilen dozu 50 mg'dır. 25 mg'da yeterli olabilmektedir. Bazı kişilerde doz, 100 mg'ye kadar, sadece doktor tarafından yükseltilebilir.

Ciddi damar sorunları olan erkeklerde Viagra etkin olmayabilir.

Yan etkiler
Viagra kullanan kişilerde vücudun diğer bölgelerinde de atardamarlarda genişlemeler olacaktır. Bu etki nedeniyle de baş ağrısı, baş dönmesi gibi şikayetler görülebilir. İlacın diğer yan etkileri şunlar olabilir:

 Görmede bulanıklaşma
 Midede yanma
 Yüzde kızarma
 Burun akıntısı
 Burun kanaması
 Işığa karşı hassasiyet

Yan etkiler doz yükseldikçe artmaktadır.

Dış bağlantılar
 Üretici firma Pfizer Türkiye'nin Viagra sayfası
 Üretici firma Pfizer'in Viagra sayfası
 Viagra ilacının tüm formları ve eşdeğerleri

Seksüel disfonksiyon ilaçları
Cinsellik
Pfizer
Eczacılık
Uyarıcılar

Sildenafil


Trioceros wolfgangboehmei est une espèce de reptiles de la famille des Chamaeleonidae.

Systématique
L'espèce Trioceros wolfgangboehmei a été décrite en 2021 par ,  et .

Répartition

Cette espèce est endémique d'Éthiopie où elle se rencontre dans le massif du Balé.

Description
L'holotype de Trioceros wolfgangboehmei, un mâle adulte, mesure  de longueur totale dont  pour la queue.

La couleur de base de cette espèce peut être jaunâtre, brunâtre ou vert-vif et varie d'un individu à l'autre.

Étymologie
Son épithète spécifique, wolfgangboehmei, lui a été donnée en l'honneur de l'herpétologiste Wolfgang Böhme, du musée Alexander Koenig à Bonn (Allemagne), pour sa contribution à l'étude des caméléons, pour ses recherches en herpétologie d'une manière générale et, enfin, pour son soutien aux deux auteurs allemands de cette étude.

Publication originale

Liens externes

Notes et références

Saurien (nom scientifique)
Chamaeleonidae

Trioceros wolfgangboehmei


Las excursiones del señor Broucek a la Luna y al siglo XV (título original en checo, ''Výlety pana Broučka do Měsíce/Výlety pana Broučka do XV. století) es una ópera burlesca en dos actos con música de Leoš Janáček y libreto en checo principalmente de Viktor Dyk y František Sarafínský Procházka, aunque llegaron a trabajar hasta un total de siete escritores, incluyendo Karel Masek, Zykmund Janke, Frantisek Gellner, Jiri Mahen, Procházka, Dyk y Max Brod además del propio compositor.

Fue compuesta entre el año 1908 y el año 1917. Se estrenó el 23 de abril de 1920 en el Teatro Nacional de Praga; recibió una acogida fría, siendo la única ópera de Janácek que no se estrenó en Brno. Desmond Shawe-Taylor ha considerado esta ópera como la más «puramente checa en tema y tratamiento» de las que compuso Janácek.

Se basa en dos novelas satíricas del mismo nombre, La excursión del señor Brouček a la Luna y La excursión del señor Brouček al siglo XV, del escritor Svatopluk Čech. El mismo autor de las novelas es un personaje de la ópera, que aparece como una visión al principio del Acto II.

La intención satírica es diferente en cada una de las dos partes. Si en la primera parte el objeto de burla es la comunidad artística checa que frecuentaba la taberna "Vikárka", situada al pie del castillo de Praga, y que aún hoy sigue existiendo, en la segunda parte se hace una sátira de los individuos vacilantes ante una crisis nacional.

Esta ópera rara vez se representa en la actualidad; en las estadísticas de Operabase aparece con 6 representaciones en el período 2005-2010.

Notas

Enlaces externos

Óperas de Leoš Janáček
Óperas en checo
Óperas de 1920
Óperas estrenadas en Praga

Las excursiones del señor Broucek


Le , littéralement Rue Kōjinguchi, est une voie du centre-nord de Kyoto, dans les arrondissements de Kamigyō et Sakyō. Orientée est-ouest, elle débute au , peu avant la rivière Kamo, et termine au , devant le parc Kyōto Gyoen.

La portion de la rue avant le Kawabata-dōri est le . Sa suite directe après le Kyōto Gyoen est le Demizu-dōri.

Description

Situation
Elle suit le Kami-kiritōshi (上切通シ) au sud et précède le Hirokōji-dōri (広小路通) au nord.

Voies rencontrées
De l'est vers l'ouest. Les voies rencontrées de la droite sont mentionnées par (d), tandis que celles rencontrées de la gauche, par (g). Contrairement à la plupart des petites rues du centre-ville, elle n'est pas à sens unique.

  (川端通)
Rivière Kamo, pont Kōjin
 (g) Sanbongi-dōri (三本木通)
  (河原町通)
 (g) Shinkarasuma-dōri (新烏丸通)
  (寺町通)
 Sources : arc.ritsumei.ac.jp

Transports en commun
La rue est desservie par les lignes 3, 4, 17, 37, 59 et 205 de , le réseau d'autobus municipal.

Odonymie
La rue est nommée après la , une des , qui se situait tout près. La porte a été dédiée au , dieu shinto du feu.

Histoire
À l'époque de la ville impériale, la rue faisait partie du , grande artère menant de la porte Kōjin au lac Biwa dans la province d'Ōmi.

Patrimoine et lieux d'intérêt
En raison du nom de la porte, le temple bouddhiste  y a été déplacé en 1600, de son emplacement initial au coin du  et du .

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes
  sur Wikimapia

Voie à Kyoto

Kōjinguchi-dōri


Der Vorfriede (Präliminarfriede) von Leoben war ein vorläufiges Abkommen zwischen Frankreich und Österreich zwecks Einstellung der Feindseligkeiten zwischen den beiden Großmächten im Ersten Koalitionskrieg (1792–1797) und Vorbereitung eines endgültigen Friedens. Der Vorfriede von Leoben wurde am 18. April 1797 durch General Napoleon Bonaparte und dem österreichischen General Merveldt unterzeichnet. Das Abkommen selbst wurde erst am 4. Mai bzw. 14. Mai 1797 von den Regierungen Frankreichs und Österreichs genehmigt und am 24. Mai 1797 ratifiziert. Der abschließende Friede von Campo Formio wurde erst am 17. Oktober 1797 geschlossen.

Vorgeschichte
Ursächlich für den Präliminarfrieden von Leoben war der Siegeszug Napoleon Bonapartes in Oberitalien während des Ersten Koalitionskrieges. In den Schlachten bei Castiglione (5. August 1796), Bassano (8. September 1796), Arcole (15.–17. November 1796) und Rivoli (14.–15. Januar 1797) hatte die französische Italienarmee unter dem Oberbefehl Napoleons glänzende Siege gegen Österreich errungen.
Sie bildeten die Voraussetzung für die Einnahme der wichtigen österreichischen Festung Mantua durch die Truppen Bonapartes am 2. Februar 1797.
Der Fall der österreichischen Schlüsselfestung ermöglichte es Napoleon, die Entscheidung des Italienfeldzugs in den österreichischen Erblanden selbst herbeizuführen. Am 16. März 1797 besiegten die Truppen Bonapartes die Österreicher an der Livenza und am Tagliamento. Am 2. April 1797 gelang den Franzosen der Durchbruch ins Pustertal und bereits fünf Tage später drang eine Vorhut der französischen Italienarmee unter General André Masséna bis Leoben in der Obersteiermark vor. Am 18. April rückte Napoleon mit seiner Hauptarmee in Leoben ein.
Der französische Vorstoß bis Leoben, nur noch vier Tagesmärsche von Wien entfernt, das Ausbleiben weiterer englischer Hilfe und der Rückzug eines russischen Hilfscorps offenbarten die desaströse militärische Lage Österreichs und führten zu Verhandlungen der Wiener Hofburg mit Napoleon auf Schloss Göß (Stift Göß, der damaligen Residenz des Bischofs von Leoben) bei Leoben. Auch für Napoleon kamen die Verhandlungen nicht ungelegen, weil seine Armee durch den Ausbruch eines Aufstands im venezianischen Gebiet – nämlich in Verona am 17. April 1797 – sowie durch teilweise militärische Fortschritte der Österreicher in Tirol im Rücken bedroht war.

Vertragsunterzeichnung

Nachdem Kaiser Franz II. und der österreichische Staatskanzler Thugut in die von Napoleon vehement geforderte Abtretung des Herzogtums Mailand am 15. April eingewilligt hatten, drängten die österreichischen Unterhändler in Leoben auf einen raschen Verhandlungsabschluss, vor allem weil Napoleon Österreich einen in vielfacher Hinsicht günstigen Vertragsabschluss zugestand. Auch drohte am Verhandlungsort stündlich die Ankunft von General Henri Clarke, des eigentlichen Bevollmächtigten des Direktoriums für die vorläufigen Friedensverhandlungen, von dem härtere Bedingungen für Österreich erwartet wurden. Noch vor der Ankunft Clarkes unterzeichneten am 18. April 1797 Napoleon Bonaparte für Frankreich sowie Generalmajor Graf von Merveldt und Marchese di Gallo für Österreich in dem Gartenhaus des Josef von Eggenwald nahe Leoben die Friedenspräliminarien.

Vertragsinhalt
Die am 4. Mai bzw. 14. Mai 1797 von den Regierungen Frankreichs und Österreichs genehmigten und am 24. Mai 1797 ratifizierten Präliminarien umfassten die Vereinbarung eines sechsmonatigen Waffenstillstands zwischen Österreich und Frankreich und ein vorläufiges Abkommen zwischen den beiden Großmächten über verschiedene territoriale Fragen in Belgien, Frankreich, Deutschland und Italien. Insbesondere wurde vereinbart, dass Österreich in dem noch abzuschließenden Definitivfrieden mit der französischen Republik die Österreichischen Niederlande (Belgien) an diese abtreten wird und auf die Lombardei (mit Mailand) zugunsten eines neu zu bildenden Freistaats in Norditalien (spätere Cisalpinische Republik) gegen geplante Entschädigung durch das Landgebiet der Republik Venedig zwischen Oglio, Po und Adria nebst Dalmatien und Istrien verzichten wird (Artikel 6 der nicht geheimen sowie Artikel 1 und 8 der geheimen Vereinbarung). Das übrige Territorium der Republik Venedig auf dem italienischen Festland, d. h. das zwischen der Adda, dem Po, dem Oglio, dem Veltlin und Tirol eingeschlossene Gebiet, sollte der französischen Republik zugunsten der neu zu bildenden norditalienischen Republik (d. h. zugunsten der späteren Cisalpinischen Republik, die erst am 29. Juni 1797 geschaffen wurde) zugeteilt werden (Artikel 2 und 8 der Geheimartikel). Ebenso sollte das von einem Verwandten des Kaisers regierte Herzogtum Modena (nebst Reggio sowie dem Herzogtum Massa und Carrara) an die neu zu bildende norditalienische (Cisalpinische) Republik fallen, der Herzog von Modena dafür anderweitig entschädigt werden (Artikel 9 der Geheimartikel). Die Republik Venedig sollte als Entschädigung für den Verlust ihres ganzen festländischen Gebiets die päpstlichen Legationen Romagna, Bologna und Ferrara, die der Kirchenstaat erst im Februar 1797 im Friedensvertrag von Tolentino an Frankreich abgetreten hatte, erhalten (Artikel 4 der Leobener Geheimartikel; zu der Abtretung an die Republik Venedig kam es später aber nicht mehr). Die erst am 2. Februar 1797 von den Franzosen nach harten Kämpfen eingenommene Festung Mantua sollte – nebst den venezianischen Festungen Palma-Nuova, Peschiera del Garda und Porto Legnago – an Österreich zurückgegeben bzw. Österreich übergeben werden (Artikel 6 der Geheimartikel). Außerdem wurde vereinbart, dass die Franzosen die österreichischen Erblande räumen und die Feindseligkeiten gegen das Heilige Römische Reich deutscher Nation aufgeben sollten (Artikel 5 und 8 der nicht geheimen Vereinbarung). Sodann sollte der definitive Friede zwischen Frankreich und Österreich auf einem Kongress in Bern (Artikel 4 der nicht geheimen Vereinbarung), zwischen Frankreich und dem Heiligen Römischen Reich deutscher Nation auf einem anderen Kongress in einer deutschen Stadt "sur la base de l'intégrité de l'Empire Germanique" (auf der Grundlage der Integrität des Deutschen Reichs) vereinbart werden (Artikel 5 der nicht geheimen Vereinbarung). Im Übrigen sollte Kaiser Franz II. die Grenzen Frankreichs anerkennen, wie sie durch die Gesetze der französischen Republik festgesetzt sind (Artikel 6 der nicht geheimen Vereinbarung: "reconnait les limites de la France décrétées par les loix de la République Française").

Unterschiedliche Auslegungen des Vertrags
Es war offensichtlich, dass zwischen den Artikeln 5 und 6 der nicht geheimen Präliminarien ein klarer Widerspruch bestand, denn die gesetzlichen Grenzen der Republik Frankreich umfassten zum Zeitpunkt des Vertragsabschlusses schon außer Belgien auch das Hochstift Lüttich, die Abteien Stablo und Malmedy, die Grafschaft Ligne, zahlreiche deutsche Reichsstände, ferner Reichsgebiete im Elsass, in Lothringen, in der Franche-Comté sowie im Französischen und angrenzenden Schweizer Jura (das Fürstentum Salm-Salm in den Vogesen, die Grafschaften Saarwerden in Lothringen und Mömpelgard/Montbéliard in der Freigrafschaft Burgund sowie große Teile des Hochstifts Basel mit dem Elsgau/Ajoie), so dass von einer Integrität (Unverletzlichkeit) des Reichsgebiets nicht die Rede sein konnte. Gleichwohl unterzeichneten die österreichischen Bevollmächtigten, Marchese di Gallo und Generalmajor Merveldt, den vor allem durch Napoleon ausgehandelten Vertrag. Immerhin enthielt dieser nach seinem Wortlaut den Verzicht Frankreichs auf die wichtigen linksrheinischen Hochstiftsgebiete Mainz, Worms und Speyer. Die österreichische Regierung ging wie die preußische, die kurz darauf von der Vertragsunterzeichnung erfuhr, davon aus, dass die linksrheinischen Gebiete des Heiligen Römischen Reiches deutscher Nation großenteils dem Reich verblieben (noch am 15. Mai 1797 war das preußische Ministerium der Auffassung, dass der Leobener Vertrag dem Reich das ganze linke Rheinufer zurückgebe "mit Ausnahme der schon in Departements verwandelten Gebiete und eines zur Verteidigung notwendigen Grenzstriches"). In Paris zielten jedoch die Direktoren Paul de Barras, Jean François Reubell und Louis-Marie de La Révellière-Lépeaux, die für eine Erweiterungspolitik der "natürlichen Grenzen" Frankreichs eintraten, mit Hilfe des dehnbaren Ausdrucks "gesetzliche Grenzen" (Artikel 6 des nicht geheimen Vertrags) auf den Erwerb aller linksrheinischen Reichsgebiete. Sie fanden die vorläufigen Friedensbestimmungen noch viel zu günstig für Kaiser Franz II. und den Gedanken einer Rückgabe Mantuas an Österreich unerträglich. Insofern konnten sie nur mühsam für die Bestätigung des von Napoleon abgeschlossenen Präliminarfriedens gewonnen werden. Eine Minderheit im höchsten französischen Regierungsgremium, nämlich die Direktoren Lazare Nicolas Carnot und Étienne-François Le Tourneur, vertrat im Gegensatz zu Barras, Reubell und La Révellière-Lépeaux gegenüber der Wiener Hofburg eine gemäßigtere Linie und war damit einverstanden, dass man Kaiser Franz II. nicht durch kompromissloses Verhalten reizen und der öffentlichen Meinung in Frankreich, die baldigen Frieden wünschte, sich nicht länger widersetzen dürfe. Gleichwohl war aber zumindest Carnot sich über die illusionistischen und blauäugigen Vorstellungen der österreichischen Regierung bezüglich der Leobener Abmachungen im Klaren. Schon Ende Mai 1797 äußerte Direktor Carnot gegenüber dem preußischen Gesandten in Paris: "Das Wiener Kabinett hat wohl übersehen, dass es durch die Anerkennung der konstitutionellen Grenzen zugleich das linke Rheinufer [Frankreich] bewilligt. Selbst Mainz könnte, genau genommen, in diese Grenzen einbezogen werden!" Bald stellte sich überdies heraus, dass weder General Bonaparte, noch das Direktorium gesonnen waren, sich an einzelne Teile der Abmachungen (Integrität des Reichsgebiets und Entschädigung Venedigs) zu halten, dass aber auch die österreichische Regierung unter Thugut darauf abzielte, die Präliminarien zu weiteren Vorteilen Österreichs umzuarbeiten (v. a. Forderung nach Entschädigung des mit Kaiser Franz II. verwandten Herzogs von Modena, Ercole III. d'Este, mit der Romagna und Ferrara).

Die endgültigen Friedensvereinbarungen zwischen Frankreich und Österreich wurden am 17. Oktober 1797 im Frieden von Campo Formio getroffen.

Siehe auch
 Liste bedeutender Friedensschlüsse

Literatur
 Günter Jontes: Der Vorfriede von Leoben und die Ereignisse der ersten französischen Invasion in der Steiermark. Obersteirischer Kulturbund, Leoben 1997, ISBN 978-3-9500191-6-2

Weblinks
 M. de Clercq: Recueil des Traités de la France, publié sous les auspices de M. C. de Feycinet, Président de Conseil, Ministre des Affaires Étrangères, Tome I (1718-1802), Paris 1880, S. 319–322.
 Der Kaiserstaat Oesterreich unter der Regierung Kaisers Franz I. und der Staatsverwaltung des Fürsten Metternich. Mit besonderer Rücksicht auf die Lebensgeschichte der Beiden, Hallberger'sche Verlagshandlung, Stuttgart 1836, S. 182–184.

Einzelnachweise

Leoben
Erster Koalitionskrieg
Leoben
Militärgeschichte Venedigs
Habsburgermonarchie vor 1804
Historische Rechtsquelle (Österreich)
Österreichische Niederlande
Politik 1797
Französisch-österreichische Beziehungen
Leoben

Vorfrieden von Leoben


Almus Karadeniz Bölgesinde Tokat iline bağlı, merkezi il merkezine 34 km mesafede bir ilçe olup, doğusunda Reşadiye ilçesi ve Sivas ili Hafik ilçesi, batısında Tokat ili, kuzeyinde Niksar ilçesi, güneyinde Sivas ili bulunmaktadır. Başlangıçta köy ve nahiye iken idari taksimatta bucak merkezi olmuş, 1 Mart 1954'te ilçe olmuştur. 2020 yılı nüfus sonuçlarına göre nüfusu 23.825 kişidir.

Almus ilçesi ceviz büyüklüğündeki vişnesi ile ünlüdür. Yakın zamana kadar yaklaşık 30 yıllık bir geçmişi bulunan "Almus vişne festivali" yapılırdı (ilk festival dönem kaymakamı Duran Duman'ın talimatı ile başlamıştır). İlçenin sosyoekonomik yaşamında ve tanıtımında önemli bir yer tutan bu festival son birkaç yıldır yapılmamaktadır.

Tarihçe
Fatih Sultan Mehmet devrinde Rum eyaletinin bir kısmında mevcut seraskerliklerin şöylece dağıldığı görülmektedir. Amasya müstakil bir seraskerlik bölgesi sayıldığı halde, 1972 kayıtlarına göre Tokat-Yıldız-Tozanlı ile birlikte tek bir seraskerlik Gavurni-Kafirni (şimdiki Almus) ayrı bir seraskerlik görülmektedir.

Eyalet'i Rum'daki 15. asır kalelerinden bahsedilirken Tozanlı nahiyesinde bir kale kaydı bulunmaktadır. Burasının Akarçay (Meğrelli) kasabası yaylasının üzerinde bulunan ve Akıncı Kalesi diye adlandırılan yer olması kuvvetle muhtemeldir. Yukarıdaki kayıtlara göre Almus'un bulunduğu mıntıka yani Tozanlı'nın mevcudiyetini 1453'den öncelerine kadar götürmek mümkün olabilmekte, bundan öncelerine ait devirler hakkında ayrıntılı bilgi bulunmamaktadır.

Bugün ilçe hudutları dahilinde eski tarihe ışık tutacak kalıntılara, topraktan pişmiş mezar lahitleri, küp kırıklarına rastlamak mümkün olmaktadır. Buna göre Almus ve civarının Bizans ve ondan öncesi Roma İmparatorluğu devirlerinde meskun bir alan olduğu söylenebilir. Yerleşme alanlarının daha ziyade dere civarlarına veya tepelere dağıldığını kalıntıların buralarda bulunuşu teyit etmektedir.

İlçede bulunan yerleşimlerin önemli bir bölümü Roma ve Bizans döneminden kalan adlarını 1960'lara dek korumuş, ancak bu tarihten sonra tüm yerleşimlere Türkçe adlar verilmiştir. Ceget, Daduhta, Eftelid, Ekseri, Elpid, Filtise, Firedökse, Gibis, Leveke, Mamu, Meğelli, Muhad, Sideri, Tiyeri, Tomara, Varzil, Zora, Zuğri (Zevğari) gibi Yunanca kökenli eski köy adları hâlen halk arasında kullanılmaktadır.

Almus bölge adı Osmanlı kayıtlarında genellikle Amlus şeklinde yazılır. Bu adın kaynağı ve anlamı bilinmemektedir. Şimdiki ilçe merkezi olan Almus kasabası eski kayıtlarda Gavurini veya Kâfirini olarak anılır.Fuat Köprülü'nün Almus adını Bulgar (itil) Türklerinin hükümdarları olan Almış Han'dan türetme önerisi bilim çevrelerinde ciddiye alınmamıştır. Ramazan Durmaz'ın Eftelit (Yunanca Eftalithos, yani "yeditaş") adını İlk çağ'da bugünkü Afganistan'da hüküm süren Eftalit (Akhun) kavmine bağlama önerisi de spekülatif niteliktedir.

Ogurlar, Hunlar'la karışınca "karışmış" (Bulgamış) manasına gelen "Bulgar" adını aldılar. Eski Türk Bulgarlarının boylarından olan Varsaklar'dan bir ihtiyar, bize, kendilerinin "Abdallarla karışmış" olduğunu söylemişti. Bu noktada, Eftelit ile Almus / Almuş adını şöylece birleştirebiliriz: İdil Bulgarlarının hanı Almuş Han, Müslümanlığı kabul eden bir hükümdardı. Oradan, bazı İdil Bulgari oymaklarının buralara (Anadolu'ya) geldiği açıkça görülüyor. (Dipnot: Almış Han 921 yılında Müslümanlığı kabul eden İlk Türk hükümdarıdır)

Tokat ilinde eski adları ile; Almus (İtil Bulgarları/Almış Han) Kınık (24 Oğuz boyundan birisi), Avara, Yukarı Avara (Avar Türkleri), Eftelit (Eftalit/Akhun Türkleri), Çokabdal, Abdaldamı, Tomara (Kuman prenslerinden Tamara) Kımıza (Kımız) gibi, adları Eski Türk Tarihine atfedilmesi çok muhtemel yerleşim birimlerinin bulunması, Malazgirt'ten çok daha önceki devirlerde Bulgar, Avar, Oğuz, Kuman, Akhun gibi Türk boylarının Tokat Havzasına yerleştiğini gösteren etimolojik verilerdir. Tokat'ta bu konuya ilişkin olarak derinleştirilecek tarihi ve etimolojik araştırmalar ile Anadolu'daki Türk varlık başlangıcının, Malazgirt Zaferi'nden çok önceki yıllara götürüleceği ve bu varlığın Anadolu'daki ilk merkezlerinden birinin Tokat Platosu olduğunun bilimsel anlamda ispatlanacağı söylenebilir.

Coğrafi özellikleri
Kuzey yarımküresinde, enlemi: 40 derece, 22 dakika, boylamı: 36 derece 55 dakikadır. Yüzölçümü 750 km² olup, 832 m rakımlıdır. Almus'un iklimi Karadeniz'in tesiri altında kalan sahalarla Orta Anadolu'nun kara iklimi yanında geçiş teşkil eder. Yağış genellikle aylara dağılmıştır. Ortalama olarak yağış 5442 mm'dir. Ocak, Şubat, Mart, Nisan, Mayıs aylarında maksimum dereceye yükselir. En az yağış düşen aylar Temmuz ve Ağustos'dur. Baraj yeri ilçenin en verimli arazileri üzerinde bulunmaktadır. Vadinin aşağı kısımlarına doğru kaya mütecanis massif ve ince taneli andezidik lavlardan müteşekkildir. Bu andezitler genellikle kütle halinde olup, üst kısımlarına doğru iyice tabakalaşmış, lav akıntıları breş, konglemera ve tüfleri ihtiva etmektedir. Almus Baraj Gölünde su tutulmayı Ekim 1966 da başlanmış olup yüzölçümü 3130 ha dır.

Nüfus

Kültür
Almus'un yemek kültürü oldukça zengin ve iştah açıcıdır. İlçede yöreye has pek çok miktarda leziz yemekler yapılmaktadır. Özellikle hamur işlerinden Çökelekli, Katmer, Cızlak, Haşhaşlı ve Cevizli Çörek, Mantı, Yuğurtmaç; çorbalardan tarhana, Kuskus, Bacaklı Çorba, Helle Çorbası, gendime Toygası Çorbası; pilavlardan Keşkek, Mercimekli Bulgur Pilavı; tatlılardan Zile Pekmezi, Cevizli Şeker Sucuğu (Köme) Tırtıl Baklavası, Yufka Tatlısı, Zambak Reçeli yöreye has yemeklerin başlıcalarıdır.
Tokat ve Almus başta olmak üzere yerleşimde yaylacılık vardır. Yöre halkları yazın yaylalara yerleşirler. Köyleri Yayla Kültür Festivalleri olur. Yöresel oyunlar oynanır, halaylar çekilir.

Turizm
Tokat ili dahilindeki turizme en uygun bölge Almus ilçesidir. İlçenin hemen yanı başındaki baraj gölü geniş yüzölçümü ve kıyılarını çevreleyen çam, kayın, gürgen ve meşe ormanları ile bir tabiat harikasıdır. İlçede konaklama tesisleri bulunmaktadır. Almus Baraj Gölü kıyıları çadırlı kamp yapmaya da uygundur. Gölde doğal olarak yetişen sazan türleri ve yayın gibi balıklar yanında, çiftliklerde yetiştirilen alabalık temin etme imkânıda mevcuttur. Göl amatör olta balıkçılığına açık olup, amatör balıkçılardan herhangi bir ücret alınmamaktadır. Göl sürat motoru ve su kayağı gibi çeşitli su sporları içinde uygun bir ortam oluşturmaktadır.

Almus ilçesi yayla ve dağcılık turizmi içinde çok uygun doğal şartlara sahiptir. Özellikle ilkbahar ve yaz mevsiminde ilçeyi çevreleyen yayla ve dağlarda el değmemiş bakir bir doğayı yaşama imkânı bulabilirsiniz. Piknik ve mangal için çok uygun açık alanlarda tamamen doğal beslenme ile yetiştirilmiş kuzu ve dana etlerinden tadabilirsiniz. Dilerseniz gölün hiçbir sanayi artığı bulunmayan sularında yetişen balıklardan ızgara yapabilirsiniz.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Almus kaymakamlığı

Almus


An Poa mulleri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jason Richard Swallen. An Poa mulleri in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Poa

Poa mulleri


II Liga (Polsk: Druga Liga) er den tredje bedste polske fodboldliga for herrer. Ligaen består af 18 hold fra Polen.

3 hold rykker direkte op i I Liga. 4 hold rykker direkte ned i III Liga.

II Liga 2017/18

 II Liga 2017/18

 Polske II Liga
Etableret i 1966
Fodboldligaer

Polske II Liga


Sigma Alimentos S.A. de C.V., plus communément désignée Sigma Alimentos, est un groupe de production agroalimentaire mexicain créé en 1939 et basé à San Pedro. Il distribue des aliments réfrigérés, principalement des viandes froides, des fromages et des yaourts comme Fud, Chen, San Rafael, Guten et Yoplait.

Le groupe fait partie du conglomérat ALFA qui est divisé en 4 branches : Alpek (pétrochimie), Sigma (aliments réfrigérés), Nemak (aluminium) et Onexa (télécommunications).

Activités
Sigma possède un important catalogue de marques alimentaires :
 salaisons et charcuterie : Aoste, Campofrío, Justin Bridou, Cesar Moroni, Marcassou, Otto Kunz, Revilla, San Rafael, Tangamanga
 produits laitiers : Camelia Chen, Fud, Monteverde, Sosua, Yoplait

Ces différentes marques sont produites et distribuées au Mexique, en Amérique Latine, aux États-Unis et en Europe (via Campofrío Food Group).

Voir aussi
 ALFA
 Salaison
 Produit laitier

Notes et références

Entreprise du secteur de l'alimentation ayant son siège au Mexique

Sigma Alimentos


Tony Kushner (doğum 16 Temmuz 1956), Amerikalı oyun yazarı, roman yazarı ve senarist. 1993'te Angels in America isimli oyunu sayesinde Pulitzer Drama Ödülü'nü aldı, daha sonra oyunu 2003'te HBO'ya uyarladı. 2005 yapımlı film Münih ve 2012 yapımlı film Lincolnun senaryolarını yazdı. Her iki film de büyük beğeni topladı ve En İyi Uyarlanmış Senaryo dalında Oscar Ödülü adaylığı aldı. 2013 yılında Başkan Barack Obama'dan Birleşik Devletler Ulusal Sanat Madalyası aldı. Nisan 2008'de Mark Harris'le New York'ta evlenmiştir.

İlk yılları
Kushner, 1956'da New York'ta, Yahudi fagot sanatçısı Sylivia (kızlık soy adı Deutscher) ve orkestra şefi olan Yahudi William David Kushner'un oğlu olarak dünyaya geldi. Ebeveynleri, Rus İmparatorluğu ve Galiçya'dan, Yahudilere yönelik yükselen ayrımcılıktan ötürü ABD'ye göçtü.

Kushner'in doğumundan bir süre sonra ailesi, çocukluğunu geçireceği Lake Charles, Louisiana'ya taşındı. Lise yıllarına geldiğinde Kushner, politika ile oldukça ilgileniyordu. 1974'te ise Kushner, Columbia Üniversitesi'nde lisans öğrenimine başlamak için New York'a geri döndü.

Yazarın Oyunları
 The Age of Assassins, New York, Newfoundland Theatre, 1982.
 La Fin de la Baleine: An Opera for the Apocalypse, New York, Ohio Theatre, 1983.
 The Umbrella Oracle, Martha's Vineyard, The Yard, Inc..
 Last Gasp at the Cataract, Martha's Vineyard, The Yard, Inc., 1984.
 Yes, Yes, No, No: The Solace-of-Solstice, Apogee/Perigee, Bestial/Celestial Holiday Show, produced in St. Louis, Missouri, Imaginary Theatre Company, Repertory Theatre of St. Louis, 1985, published in Plays in Process, 1987.
 Stella (Johann Wolfgang von oyunundan uyarlandı Goethe), New York'ta yazıldı, 1987.
 A Bright Room Called Day, produced in New York, Theatre 22, 22 April 1985; San Francisco, Eureka Theatre, October 1987; London, Bush Theatre, 1988), Broadway Play Publishing, 1991.
 The Heavenly Theatre, produced at New York University, Tisch School of the Arts, 1986.
 In Great Eliza's Golden Time, produced in St. Louis, Missouri, Imaginary Theatre Company, Repertory Theatre of St. Louis, 1986.
 Hydriotaphia, produced in New York City, 1987  (based on the life on Sir  Thomas Browne)
 The Illusion (adapted from Pierre Corneille's play L'Illusion comique; produced in New York City, 1988, revised version produced in Hartford, CT, 1990), Broadway Play Publishing, 1991.
 In That Day (Lives of the Prophets), New York University, Tisch School of the Arts, 1989.
 (With Ariel Dorfman) Widows (adapted from a book by Ariel Dorfman), produced in Los Angeles, CA, 1991.
 Angels in America: A Gay Fantasia on National Themes, Part One: Millennium Approaches (produced in San Francisco, 1991), Hern, 1992.
 Angels in America: A Gay Fantasia on National Themes, Part Two: Perestroika, produced in New York City, 1992.
 Angels in America: A Gay Fantasia on National Themes (includes both parts), Theatre Communications Group (New York, NY), 1995.
 Slavs! Thinking About the Longstanding Problems of Virtue and Happiness, Theatre Communications Group, 1995.
 Reverse Transcription: Six Playwrights Bury a Seventh, A Ten-Minute Play That's Nearly Twenty Minutes Long, Louisville, Humana Festival of New American Plays, Actors Theatre of Louisville, March 1996.
 A Dybbuk, or Between Two Worlds (adapted from Joachim Neugroschel's transation of the original play by S. Ansky; produced in New York City at the Joseph Papp Public Theater, 1997), Theatre Communications Group, 1997.
 The Good Person of Szechuan (uyarlama Bertolt Brecht), Arcade, 1997.
 (With Eric Bogosian and others) Love's Fire: Seven New Plays Inspired by Seven Shakespearean Sonnets, Morrow, 1998.
 Terminating, or Lass Meine Schmerzen Nicht Verloren Sein, or Ambivalence, in Love's Fire, Minneapolis, Guthrie Theater Lab, 7 January 1998; New York: Joseph Papp Public Theater, 19 June 1998.
 Henry Box Brown, or the Mirror of Slavery, Royal National Theare'da sergilendi, London, 1998.
 Homebody/Kabul, first performed in New York City, 19 December 2001.
 Caroline, or Change (musical), the Joseph Papp Public Theater'da ilk defa sergilendi, 2002.
 (Director)Ellen McLaughlin, Helen, produced at the Joseph Papp Public Theater, 2002.
 Only We Who Guard The Mystery Shall Be Unhappy, 2003.
 Translation with "liberties"—but purportedly "not an adaptation"—of Brecht's Mother Courage and Her Children (2006)

Yazarın Kitapları

 A Meditation from Angels in America, HarperSan Francisco, 1994.
 Thinking about the Longstanding Problems of Virtue and Happiness: Essays, a Play, Two Poems, and a Prayer, Theatre Communications Group (New York, NY), 1995.
 Howard Cruse, Stuck Rubber Baby, introduction by Kushner (New York: Paradox Press, 1995).
 David B. Feinberg, Queer and Loathing: Rants and Raves of a Raging AIDS Clone, introduction by Kushner (New York: Penguin, 1995).
 David Wojnarowicz, The Waterfront Journals, edited by Amy Scholder, introduction by Kushner (New York: Grove, 1996).
 "Three Screeds from Key West: For Larry Kramer," in We Must Love One Another or Die: The Life and Legacies of Larry Kramer, edited by Lawrence D. Mass (New York: St. Martin's Press, 1997), pp. 191–199.
 Moises Kaufman, Gross Indecency, afterword by Kushner (New York: Vintage, 1997), pp. 135–143.
 Plays by Tony Kushner (New York: Broadway Play Publishing, 1999).  Includes:
 A Bright Room called Day
 The Illusion
 Slavs! Thinking About the Longstanding Problems of Virtue and Happiness
 Death & Taxes: Hydriotaphia, and Other Plays, Theatre Communications Group (New York, NY), 2000. Includes:
 Reverse transcription
 Hydriotaphia: or the Death of Dr. Browne, (adaptation of Hydriotaphia, Urn Burial (A fictitious, imaginary account of Sir Thomas Browne's character not based upon fact)
 G. David Schine in Hell
 Notes on Akiba
 Terminating
 East Coast Ode to Howard Jarvis
 Brundibar, illustrated by Maurice Sendak, Hyperion Books for Children, 2003.
 The Art of Maurice Sendak: 1980 to the Present, 2003
 Save Your Democratic Soul!: Rants, Screeds, and Other Public Utterances
 Wrestling with Zion: Progressive Jewish-American Responses to the Israeli-Palestinian Conflict, with Alisa Solomon, Grove, 2003.

Diğer Çalışmaları

 La Fin de la Baleine: An Opera for the Apocalypse, (opera) 1983
 St. Cecilia or The Power of Music, (opera libretto based on Heinrich von Kleist's eighteenth-century story Die heilige Cäcilie oder Die Gewalt der Musik, Eine Legende)
 Caroline or Change, (Müzikal)
 Brundibar, (an opera in collaboration with Maurice Sendak)
 Munich,  Steven Spielberg yönetmenliğinde (2005)

Kazandığı Ödüller

 Emmy Award
 Pulitzer Prize Drama dalında
 Two Tony Awards
 Evening Standard Award
 Obie
 New York Drama Critics Circle Award
 American Academy of Arts and Letters Award
 Whiting Writers Fellowship
 Lila Wallace/Reader's Digest Fellowship
 National Foundation of Jewish Culture, Cultural Achievement award
 Honorary Doctor of Letters from Pace University on May 25th, 2004
 Honorary Degree from Brandeis University mayıs 21, 2006

Kaynakça

Dış bağlantılar
  Tony Kushner Biyografi
 Boun Library

1956 doğumlular
Amerikalı oyun yazarları
Amerikalı yazarlar
Obie Ödülü sahipleri
Pulitzer Ödülü alan yazarlar
Columbia Üniversitesinde öğrenim görenler
American Academy of Arts and Letters üyeleri
Yaşayan insanlar
Yahudi asıllı Amerikalılar
New York Film Eleştirmenleri Birliği Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği En İyi Senaryo Ödülü sahipleri
Drama dalında Pulitzer Ödülü sahipleri
Pulitzer Ödülü sahipleri
En İyi Uyarlama Senaryo San Francisco Körfez Bölgesi Sinema Eleştirmenleri Birliği Ödülü sahipleri
En İyi Uyarlama Senaryo Chicago Sinema Eleştirmenleri Derneği Ödülü sahipleri
Amerikalı gey yazarlar

Tony Kushner


Butoiul de Aur este un monument istoric aflat pe teritoriul municipiului Sibiu.

Note

Galerie

Monumente istorice din Sibiu

Butoiul de Aur


This is a list of aviation-related events from 1997.

Deadliest crash
The deadliest crash of this year was Garuda Indonesia Flight 152, an Airbus A300 which crashed on approach to Medan, Indonesia on 26 September, killing all 234 people on board.

Events
 British Airways adopts a new livery which consists of a revised logo and around 20 different ethnic tailfins featuring art and designs representing many countries around the world.

January
 The United States Department of Defense brings unmanned aerial vehicles under its unified aircraft designation system, assigning them the designation "Q".
 January 1 – Aircraft of the United States, the United Kingdom, and Turkey begin Operation Northern Watch, the enforcement of a no-fly zone over northern Iraq north of the 36th parallel to protect Iraqi civilians from attack by Iraqi aircraft. The operation will continue until 1 May 2003.
 January 9 – Comair Flight 3272, an Embraer EMB 120 Brasilia, crashes nose-down in Monroe, Michigan,  short of the runway while on approach to Detroit Metropolitan Wayne County Airport due to atmospheric icing. All 29 people on board die.

February
 February 4 – Two Israeli military Sikorsky CH-53 Sea Stallion Yas'ur 2000 helicopters collide over She'ar Yashuv, Israel, killing 73 Israeli Defense Forces soldiers.

March
 Air Comet begins airline operations during the month.
 March 2 – Sailplane and sailboat designer  is killed in a crash while testing the stall characteristics of an experimental Windex 1200 home-built motorized sailplane near Sarasota, Florida.
 March 10 - A Gulf Air aeroplane goes through the wall at Abu Dhabi Intl Airport. The landing gear falls apart during take off. The plane is severely damaged but there are no fatalities.
 March 13 – The United States commences Operation Silver Wake, an operation to evacuate American and third-country citizens from Albania during unrest there. Under the overall command of the commander of the United States Sixth Fleet, Vice Admiral Charles S. Abbot, the operation involves helicopters of the United States Marine Corps 26th Marine Expeditionary Unit operating from the  Amphibious Ready Group and United States Army CH-47 Chinook helicopters based in Italy ferrying civilians from Tirana to United States Navy ships in the Adriatic Sea.
 March 14
 U.S. Marine Corps helicopters involved in Operation Silver Wake come under fire from small arms and a shoulder-launched surface-to-air missile in Albania. The helicopters are not hit and return fire. The United States temporarily suspends evacuation operations in Albania.
 Six Italian military helicopters evacuate about 100 people from Tiranas main football stadium. Ground fire hits one of the helicopters, but no one is injured. Sixty-nine French nationals evacuate by helicopter from Durres and are flown to Durres, and 16 Russian citizens evacuate by air from Tirana.
 March 17 – May 28 – Linda Finch, pilot, aviation historian, and San Antonio, Texas businesswoman, flying a restored and specially equipped 62-year-old Lockheed Model 10 Electra, recreates the 1937 Amelia Earhart flight to circumnavigate the globe solo. Her attempt is successful, taking 73 days. She touches down in Oakland, California.
 March 18 – Badly corroded after extensive service in the Congo, the tail section of Stavropolskaya Aktsionernaya Avia Flight 1023, an Antonov An-24, breaks off in mid-air during a charter flight from Stavropol, Russia, to Trabzon, Turkey. The airliner crashes in a Planet near Prigorodny, Russia, east of Cherkessk, killing all 50 people on board.
 March 26 – Operation Silver Wake comes to an end. During the 13-day operation, U.S. Marine Corps and U.S. Army helicopters have evacuated 400 American citizens and 489 citizens of other countries from Albania.
 March 27 – The Royal Thai Navy commissions its first aircraft carrier, HTMS Chakri Naruebet.

May
 May 8 – After China Southern Airlines Flight 3456, a Boeing 737-31B, suffers serious damage while attempting to land at Shenzhen Huangtian Airport (now Shenzhen Bao'an International Airport) in Shenzhen, China, during a thunderstorm, its flight crew begins a go-around and instructs all aboard to prepare for an emergency landing. The airliner then crashes during its second landing attempt, killing 35 of the 74 people on board and injuring nine of the 39 survivors.
 May 11 – Continental Airlines Flight 1760, a Boeing 737-524 with 54 people on board attempting to land through low clouds at Corpus Christi International Airport in Nueces County, Texas, mistakenly lands safely at Cabaniss Field, a part of Naval Air Station Corpus Christi in Corpus Christi, Texas,  away.
 May 14 – Air Canada, Lufthansa, Scandinavian Airlines, Thai Airways International, and United Airlines form the Star Alliance, the world's first multilateral airline alliance.

June
 June 6 – American aviation author and pilot Jeffrey Ethell is killed when an engine on the Lockheed P-38 Lightning he is piloting fails and the plane crashes near Tillamook, Oregon.
 June 8 – Ansett Australia begins service to Shanghai.
 June 9 – Two men hijack Air Malta Flight KM 830, a Boeing 737-2Y5Adv with 78 other people on board flying from Malta to Istanbul, Turkey, and order the plane to divert to Cologne, Germany, where they demand the release of Mehmet Ali Ağca, who is serving a life sentence in Italy for trying to assassinate Pope John Paul II in 1981. The hijackers surrender to German police three hours after landing without further incident.

July
 July 7 – The NASA Pathfinder unmanned aerial vehicle (UAV) sets an unofficial world altitude record for both solar-powered and propeller-driven aircraft, reaching  during a flight from the United States Navys Pacific Missile Range Facility on Kauai, Hawaii.
 July 25 – The Government of Italy establishes the National Agency for Civil Aviation as Italy′s national civil aviation authority.
 July 26 – At the Ostend Airshow in Ostend, Belgium, a pilot of the Jordanian Air Force display team, the Royal Jordanian Falcons, loses control of his Walter Extra EA300s. His plane crashes at the end of a runway and bursts into flames near a Red Cross tent and spectator stands, killing him. On the ground, eight people die and 40 are injured.
 July 31 – FedEx Express Flight 14, a Federal Express McDonnell Douglas MD-11F cargo aircraft, crashes while landing at Newark International Airport in Newark, New Jersey. All five crew members are injured, but survive; a fire destroys the aircraft.

August
 August 1 – Boeing and McDonnell Douglas complete a merger, forming The Boeing Company.
 August 6 – Korean Air Flight 801, a Boeing 747-300, crashes on Nimitz Hill in Asan-Maina, Guam, on landing approach to Antonio B. Won Pat International Airport, killing 228 of the 254 people on board.
 August 10 – Canadian filmmaker Jean-Claude Lauzon and his passenger, Canadian actress Marie-Soleil Tougas, die when the Cessna 180K Lauzon is piloting crashes into a mountainside near Kuujjuaq, Quebec, Canada, in strong winds and rain while they are returning from a fishing trip.

September
 September 3 – Vietnam Airlines Flight 815, a Tupolev Tu-134, crashes short of the runway in a dry rice paddy while on final approach to Phnom Penh International Airport in Phnom Penh, Cambodia, killing 65 of the 66 people on board. Local villagers loot the wreckage.
 September 4 – Continental Express begins regional jet service.
 September 6 – Royal Brunei Airlines Flight 238, a Dornier 228, crashes on a hillside in Malaysias Lambir Hills National Park while on approach to Miri Airport in Miri, Malaysia, killing all 10 people on board. The wreckage will not found until the morning of September 7, over 11 hours after the crash.
 September 8 – The Boeing 777-300 is rolled out. At  it is the longest airliner ever built. This title will be claimed by the Airbus A340-600 in 2001.
 September 14 – At the Chesapeake Air Show in Middle River, Maryland, a Lockheed F-117 Nighthawk (serial number 81–793) of the United States Air Forces 7th Fighter Squadron, 49th Fighter Wing, loses its port wing during a pass over Martin State Airport and crashes into a residential area of Bowley's Quarters, damaging several homes. The pilot ejects and sustains only minor injuries, and four people on the ground also suffer minor injuries.
 September 15–21 – The World Air Games are held in Turkey. They include the 10th FAI World Rally Flying Championship.
 September 26 – Garuda Indonesia Flight 152, an Airbus A300B4-220, crashes  from the airport while on approach in low visibility to Medan on Sumatra in Indonesia, killing all 234 passengers and crew. It is the deadliest aviation accident of 1997, and it remains the deadliest in Indonesian history.

October
 October 10 – Austral Líneas Aéreas Flight 2553, a McDonnell Douglas DC-9-32, crashes at Nuevo Berlin, Uruguay, after its pitot tube freezes, causing the flight crew to receive false readings that the airliner is flying much more slowly than it actually is, resulting in catastrophic damage when they mistakenly deploy wing slats at too high a speed. The aircraft strikes the ground almost vertically at about , killing all 74 people on board. It remains the deadliest aviation accident involving an Argentinian aircraft, as well as the deadliest one ever to occur in Uruguay.
 October – 12
 During an air show at Duxford, Cambridgeshire, England, the last airworthy Messerschmitt Bf 109 overshoots the runway while landing following the malfunction of its Daimler-Benz DB 605  engine and crashes, coming to rest upside down. Its pilot, Air Chief Marshal Sir John Allison, Commander-in-Chief of the Royal Air Forces Strike Command, is uninjured.
Singer John Denver dies when the Rutan Long-EZ he is piloting crashes into the Pacific Ocean off Pacific Grove, California.
 October 22 – VARIG joins the Star Alliance.

November
 Trans World Airlines (TWA) and Royal Jordanian Airlines begin codeshare service between the United States, the Netherlands, and Jordan, making TWA the first American airline to offer direct service (via Royal Jordanian flights) to Amman, Jordan.
 Alaska Airlines orders the Boeing 737-900, becoming the launch customer for the aircraft.
 November 17 – ValuJet Airlines terminates operations after merging with AirTran Airways.

December
 December 6 – A Russian Air Force (RA-82005) Antonov An-124-100 crashes in Irkutsk, Russia, after multiple engines fail during its initial climb after take-off. The crash kills all 23 people on board, as well as 49 people on the ground.
 December 16 – Unable to land successfully at Fredericton, New Brunswick, Canada, because of poor visibility, Air Canada Flight 646, a Canadair CL-600-2B19 Regional Jet, attempts a go-around and crashes. No fire results and, although the flight crew is poorly trained in evacuation procedures, emergency response time is 20 minutes, and some people have to be extricated from the plane by rescue services, there are no fatalities among the 42 people on board.
 December 10 - A Tupolev Tu-145 operating as Tajikistan Airlines Flight 3183, crashes into the ground a few kilometres away from the Sharjah Airport runway, killing most people on board.
 December 17 – After a missed approach at Thessaloniki, Greece, Aerosvit Flight 241, a Yakovlev Yak-42, attempts a go-around, during which it crashes on Mount Pieria in the Pierian Mountains, killing all 70 people on board. The wreckage is not found for three days; during the search, a Greek Air Force Lockheed Hercules crashes near Athens, killing its entire five-man crew.
 December 19 – SilkAir Flight 185, a Boeing 737-36N, suddenly dives nearly vertically from  – breaking up in mid-air during the dive – into the Musi River on Sumatra near Palembang, Indonesia, killing and dismembering all 104 people on board the aircraft. Among the dead is Singapore model and author Bonny Hicks. While the Indonesian National Transportation Safety Committee is unable to determine the cause, the U.S. National Transportation Safety Board concludes that a pilot, most likely the captain, deliberately crashed the plane in an act of murder-suicide.
 December 28 – United Airlines Flight 826, a Boeing 747-100, encounters severe clear-air turbulence over the Pacific Ocean two hours after takeoff from Narita International Airport, Tokyo, Japan, bound for Honolulu International Airport in Honolulu, Hawaii. A female passenger is fatally injured, and the plane turns back to land at Narita. On the same day, a PIA plane crash lands at Dubai Intl Airport on landing. It goes through a fence and important runway lights. The craft suffers some damage but it is returned to service.

First flights

March
 March 4 – NASA Centurion (quarter-scale version)

May
 May 17 – McDonnell Douglas X-36

June
 June 25 – Kamov Ka-52

July
 July 1 – Sukhoi Su-30MK
 July 15 – Beriev Be-103 Bekas ("Snipe")
 July 27 – Griffon Lionheart

August
 August 13 – A330-200
 August 22 – AASI Jetcruzer 500

September
 September 7 – F-22 Raptor

October
 October 16 – Boeing 777-300

Entered service
 May 17 – EHI EH101, later rebranded as the AgustaWestland AW101, with the Royal Navy as the Merlin HM1

References

Aviation by year

1997 in aviation


Biserica Coborârea Sfântului Duh este localizată în localitatea Adjudeni, comuna Tămășeni, Neamț, la 10 km nord-est de orașul Roman.

Biserica este construită în stil neogotic, pe locul unei foste biserici de piatră, fiind una dintre cele mai mari biserici din țară (lungime de 68,3 m, o lățime de 32 m și o înălțime a navei centrale de 21,5 m).

Descriere
Centrul Parohial Adjudeni s-a înființat între anii 1762-1776. De atunci și până în prezent, aici au fost construite mai multe biserici. Prima biserică de lemn a fost construită în anul 1776, iar a doua biserică din lemn a fost construită în anul 1810 și a înlocuit-o pe cea veche. În cursul anului 1875 s-a construit prima biserică din zid al cărei ctitor a fost Alfons Manfredi. Acestă biserică a fost modificată, lărgită și refăcută între anii 1927-1928.

Biserica din zid a existat până în anii 1972-1974, când în jurul ei s-a construit o biserică nouă, monumentală, finalizată în anul 1986. Lucrările de construcție au fost începute la inițiativa preotului Gheorghe Apostol și au continuat prin intermediul parohului Dumitru Adămuț, decedat în anul 1982. Biserica, care a primit hramul "Coborârea Sfântului Duh", are o lungime de 68,3 m, o lățime de 32 m și o înălțime a navei centrale de 21,5m.

Orga
Orga clasică instalată în biserica parohială din Adjudeni este veche, fiind restaurată în fabrica de orgi a maestrului italian Saverio Anselmo Tamburini. Orga a fost realizată prin asamblarea într-un singur corp a două orgi construite în prima jumătate a secolului trecut. Este vorba de orga cu tuburi din bazilica "San Vitale" din Roma care a fost construită în anul 1937 de frații Schimicci din Sicilia și de orga cu tuburi din vechea biserică parohială din Adjudeni construită în anul 1903 de frații Rieger din Austria. Prin restaurarea componentelor acestor două orgi și prin adăugarea altora noi a rezultat actuala orgă din Adjudeni care are circa 1.700 de fluiere, 42 de registre funcționale cu posibilitate de îmbogățire, consolă nouă cu trei manuale și pedalier, tractură electronică. Orga are și o fațadă nouă în stil neo-gotic care completează arhitectura interioară a bisericii.

Galerie

Note

Adjudeni
Biserici romano-catolice din România
Biserici cu hramul Pogorârea Sfântului Duh

Biserica Coborârea Sfântului Duh din Adjudeni


Interzone is a British fantasy and science fiction magazine. Published since 1982, Interzone is the eighth-longest-running English language science fiction magazine in history, and the longest-running British science fiction (SF) magazine. Stories published in Interzone have been finalists for the Hugo Awards and have won a Nebula Award and numerous British Science Fiction Awards.

History
Interzone was initially produced by an unpaid collective of eight peopleJohn Clute, Alan Dorey, Malcolm Edwards, Colin Greenland, Graham James, Roz Kaveney, Simon Ounsley and David Pringle. According to Dorey, the group had been fans of the science fiction magazine New Worlds and wanted to create a "New Worlds for the 1980s, something that would publish only great fiction and be a proper outlet for new writers."

While the magazine started as an editorial collective, soon editor David Pringle was the driving force behind Interzone. In 1984 Interzone received a generous donation from Sir Clive Sinclair; the magazine later received support from the Arts Council of Great Britain, Yorkshire Arts, and the Greater London Arts Association.

Interzone was first initially published quarterly, from Spring 1982 to Issue 24, Summer 1988. It was then on a bi-monthly schedule from September/October 1988 to Issue 34, March/April 1990. For over a decade, it was then published monthly until several slippages of schedule reduced it to an effectively bi-monthly magazine in 2003.

Founding editor David Pringle stepped down in early 2004 with issue 193. It was taken over by Andy Cox, who had founded TTA Press to publish his magazine The Third Alternative, which was subsequently renamed Black Static and published alongside Interzone. Under TTA Press, the magazine underwent a series of redesigns, notably switching from A4 to a compact perfect bound format in 2012. Gardner Dozois referred to Interzone in 2007 as the "handsomest SF magazine in the business".

In 2006, the Science Fiction Writers of America removed the magazine from its list of professional markets due to low rates and small circulation. However, within the genre field the magazine is still ranked as a professional publication. As Dozois has stated, "By the definition of SFWA, Interzone doesn't really qualify as a 'professional magazine' because of its low rates and circulation, but as it's thoroughly professional in the caliber of writers that it attracts and in the quality of the fiction it produces, just about everyone considers it to be a professional magazine anyway." It pays semi-professional rates to writers.

In January 2021, after announcing a delay of issue 290 "for various reasons (some covid-related, some not)", Andy Cox announced that he was stepping down as editor of Interzone, and selling the title to PS Publishing, who planned a quarterly digital-only title edited by Ian Whates. However, the deal was later cancelled, with Andy Cox saying he was unhappy that existing subscriptions would not be honoured.

A "double issue" numbered 290/291 was published in June 2021, followed by 292/293 in July 2022, which was announced as the 100th and last to be published by TTA Press. From issue 294 onwards, the magazine will be edited by Gareth Jelley, and published by his MYY Press, aiming to restore the bimonthly schedule. An accompanying online magazine, interzone.digital, was launched at the same time as the official announcement.

Awards and recognition
Interzone has been nominated 25 consecutive times for the Hugo Award for best semiprozine, winning the award in 1995. In 2005 the Worldcon committee gave David Pringle a Special Award for his work on the magazine. The magazine has also won the British Fantasy Award.

Each year, multiple stories published in Interzone are reprinted in the annual "year's best stories" anthologies, while other stories have been finalists for the Hugo and Nebula Awards. In 2010 the magazine became one of only eleven magazines to have a story win a Nebula Award. The winning story was the novelette "Sinner, Baker, Fabulist, Priest; Red Mask, Black Mask, Gentleman, Beast" by Eugie Foster. In addition, 16 stories originally published in Interzone have won the British Science Fiction Award for short fiction.

Interzone is the eighth longest-running English language science fiction magazine in history and the longest-running British SF magazine.

Writers

Interzone has been responsible for starting the careers of a number of important
science fiction writers, including Stephen Baxter, Greg Egan, Kim Newman, Alastair Reynolds and Charles Stross, as well as publishing works by established writers such as Brian Aldiss, J. G. Ballard, Iain M. Banks, Thomas M. Disch, William Gibson, Robert Holdstock, Gwyneth Jones, Terry Pratchett, Christopher Priest, John Sladek, Brian Stableford, Ian Watson and many others. Interzone is also known for publishing new and upcoming writers, regularly publishing the works of Tim Lees, Aliette de Bodard, Gareth L. Powell, Eugie Foster, Jason Sanford, Val Nolan, Nina Allan, and others.

Interzone features regular columns by David Langford (Ansible Link– News & Gossip, Obituaries), Tony Lee (Laser Fodder – DVD Reviews) and Nick Lowe (Mutant Popcorn – Film Reviews). In 2010, Lowe won a British Science Fiction Award for his Mutant Popcorn column.

In 2008 a Mundane SF issue was published, guest edited by Geoff Ryman, Julian Todd and Trent Walters.

Leeds-based artist Pete Lyon contributed many illustrations in the 1980s.  He was nominated for the British SF Association Awards in 1987 for his cover work on the first Interzone magazine.

Anthologies
In the first years, several anthologies were published.

 John Clute, Colin Greenland and David Pringle: Interzone – The 1st Anthology, Everyman Fiction Limited, 1985
 John Clute, David Pringle and Simon Ounsley: Interzone – The 2nd Anthology, Simon & Schuster Limited, 1987
 John Clute, David Pringle and Simon Ounsley: Interzone – The 3rd Anthology, Simon & Schuster Limited, 1988
 John Clute, David Pringle and Simon Ounsley: Interzone – The 4th Anthology, Simon & Schuster Limited, 1989
 John Clute, David Pringle and Simon Ounsley: Interzone – The 5th Anthology, New English Library Paperbacks, 1991
 David Pringle: The Best of Interzone, Voyager, 1996

The second through fourth anthologies were reissued by New English Library.

Footnotes

External links
 Interzone homepage
 Interzone (TTA Press)
 Index of Interzone
 Interzone Reviews at Upcoming4.me

1982 establishments in the United Kingdom
Bi-monthly magazines published in the United Kingdom
Hugo Award-winning works
Magazines established in 1982
Science fiction magazines established in the 1980s
Science fiction magazines published in the United Kingdom
Magazines published in London
Mass media in Leeds

Interzone (magazine)


Kuantum fiziğinde dalga fonksiyonu izole bir kuantum sistemindeki kuantum durumunu betimler. Dalga fonksiyonu karmaşık değerli bir olasılık genliğidir ve sistem üzerindeki olası ölçümlerin olasılıklarının bulunmasını sağlar. Dalga fonksiyonu için en sık kullanılan sembol Yunan psi harfidir ψ ve Ψ (Sırasıyla küçük ve büyük psi harfi).

Dalga fonksiyonu, azami bir iletişimli gözlemlenebilirler kümesine karşılık gelen serbest dereceler fonksiyonudur. Belli bir temsiliyet seçildiği sürece dalga fonksiyonu kuantum durumundan türetilebilir.

Belli bir sistemde seçilen iletişimli serbestlik dereceleri özgün veya benzersiz değildir ve karşılıklı olarak fonksiyonun tanım kümesi de özgün veya benzersiz değildir. Örneğin bir konum alanındaki parçacıklarının bütün pozisyon koordinatlarının fonksiyonu olabilir veya bir momentum uzayındaki bütün momentum parçacıkların fonksiyonu olabilir; bu ikisi Fourier dönüşümü üzerinden ilişkilidir. Elektron ve Foton gibi bazı parçacıkların 0 olmayan spinleri vardır ve bu tip parçacıklar için dalga fonksiyonu spini içsel ve ayrı bir serbestlik derecesi olarak alır. İzospin gibi başka değişkenler de alınabilir. Bir sistemin iç serbestlik dereceleri olduğunda sürekli serbestlik derecelerindeki (Uzayda bir nokta) her noktaya dalga fonksiyonu bir karmaşık sayı atar. Bu atama ayrı serbestlik derecelerinin (bkz spinin z-bileşeni) bütün olası değerleri için geçerlidir. Bu değerler genellikle bir sütun matrisinde gösterilirler. (bkz göreli olmayan 1⁄2  spine sahip bir elektron 2 × 1 lik bir sütun vektörü içindir).

Kuantum mekaniğinin süperpozisyon prensibine göre, dalga fonksiyonları birbirleriyle toplanarak veya karmaşık sayılarla çarpılarak yeni dalga fonksiyonları ve karşılığında bir Hilbert uzayı oluşturabilirler. Born kuralı geçiş olasılıklarını iç çarpımlarla ilişkilendirmek için kullanılır. İki dalga fonksiyonu arasındaki iç çarpım karşılıksal fiziksel durumların üst üste gelmelerinin ölçümüdür. Bu kuantum mekaniğinin temel olasılığa dayalı yorumlanmasının yapılması için kullanılır. Schrödinger denklemi dalga fonksiyonlarının zamanla gelişimini belirler ve bir dalga fonksiyonu aynı deniz dalgaları veya ip dalgaları gibi niteliksel olarak davranır çünkü Schrödinger denklemi matematiksel olarak bir dalga denklemidir. Bu dalga fonksiyonu ismini açıklar ve dalga parçacık ikiliğine yol açar. Fakat kuantum mekaniğinde dalga fonksiyonu hala farklı yorumlamalara açık bir fiziksel fenomeni açıklamak için kullanılır. Dalga fonksiyonunun bu özelliği onu klasik mekanikteki dalgalardan ayıran en büyük özelliğidir.

Born'un göreli olmayan kuantum mekaniğindeki istatistiksel yorumunda dalga fonksiyonunun modülünün karesi, |ψ|2, gerçek bir sayı verir. Bu gerçek sayı bir parçacığın belirli bir zamanda belirli bir momentuma sahip olmasının veya belirli bir konumda olmasının ölçümünün olasılık genliğini belirtir. Sistemin bütün serbestlik derecelerinde bu değerin integrali olasılık yorumuna göre 1 olmak zorundadır. Bir dalga fonksiyonunun her zaman sağlaması gereken bu gerekliliğe normalleştirme koşulu denir. Dalga fonksiyonu sonuçta karmaşık sayı değerlerine sahip olduğu için sadece göreli evresi ve göreli büyüklüğü ölçülebilir. İzole olarak ele alınırken dalga fonksiyonunun değerleri bize gözlemlenebilir ve ölçülebilir büyüklükler veya yönlerle alakalı hiçbir bilgi vermez. Ölçülebilir miktarların istatistiksel dağılımlarının bulunabilmesi için özdeğerleri olası ölçümlerin kümesine karşılık gelen bir kuantum operatörün dalga fonksiyonu üzerinde kullanılması gerekir.

Tarihçe
1905 yılında Albert Einstein bir fotonun frekansı   ve enerjisi  ,   arasında bir orantılılık olduğunu ve 1916 yılında da bir fotonun itmesi   ve dalga boyu ,  ( Planck sabitiyken) arasında bir ilişki olduğunu öne sürdü. 1923'te De Broglie günümüzde "De Broglie İlişkisi" olarak isimlendirilen,   formülünün kütleli parçacıklar için de geçerli olduğunu öneren ilk kişi oldu. Bu gelişmeler kuantum mekaniğin modern gelişmesinin başlangıç noktası olarak adlandırılabilirler. Bahsi geçen denklemler kütlesiz ve kütleli parçacıklar için dalga-parçacık ikiliğini temsil ederler.

1920 ve 1930'li yıllarda kuantum mekanik, kalkülüs ve lineer cebirle geliştiriliyordu. Louis de Broglie, Erwin Shrödinger ve kalkülüsten yararlanan diğer bilim insanları dalga mekaniğini geliştirirken, Werner Heisenberg ve Max Born gibi lineer cebir kullananlar ise matris mekaniği üzerinde çalışıyordular. Sonrasında Schrödinger iki yaklaşımın da eşdeğer olduğunu gösterdi.

1926'da Schrödinger, günümüzde Schrödinger denklemi olarak bilinen ünlü dalga denklemini yayımladı. Denklem, kuantum operatörlerini kullanarak klasik enerjinin korunumu ve de Broglie ilişkileri temel alınarak kurulmuştur ve denklemlerin çözümü kuantum sisteminin dalga fonskiyonlarıdırlar. Fakat kimse denklemleri yorumlamayı bilmiyordu. İlk başta Schrödinger ve diğer bilim adamları dalga fonsksiyonlarının dağınık, dalga fonksiyonunun büyük olduğu yerde yoğunlaşan partikülleri temsil ettiğini düşündüler. Fakat bu teori, bir dalga paketinin bir hedeften elastik saçışmasıyla uyumlu değil, her yöne saçılıyordu. Saçılmış bir partikül herhangi bir yöne saçılabilir ancak dağılıp her yöne dağılmaz. 1926'da Born, olasılık genliğini öne sürdü. Bu, kuantum mekanik hesaplamalarını direkt olarak olasılıksal deneysel gözlemlere bağlıyordu. Olasılık genliği, kuantum mekaniğin Kopenhag yorumunun bir parçası olarak kabul edilir. Kuantum mekaniğin başka birçok yorumu vardır. 1927'de Hartree ve Fock N-Cisim dalga fonksiyonunu çözümleme yolunda ilk adımı attılar ve cevabı yaklaşık olarak bulmak için günümüzde Hartree-Fock metodu olarak bilinen ve bir iteratif algoritma olan öz tutarlılık döngüsünü geliştirdiler. John C. Slater tarafından geliştirilen, Slater Determinantı ve kalıcısı (bir matrisin) metodun bir parçasıydılar.

Schrödinger, dalga fonksiyonu denkleminin göresiz versiyonunu yayınlamadan önce göreli enerji korumasını sağlayan bir versiyonla da karşılaştı fakat olumsuz olasılıkları ve olumsuz enerjileri öngördüğü için dikkate almamayı seçti. 1927'de Klein, Gordon ve Fock da göreli verisyonu buldular ama elektromanyetik etkileşimi de katarak denkelmin Lorentz değişmezi olduğunu kanıtladılar. 1928'de De Broglie de aynı denklemle karşılaştı. Bu göreli dalga denklemi günümüzde Klein-Gordon denklemi olarak biliniyor.

Tanım(tek boyutlu uzayda spinsiz bir parçacık)

Şimdilik daha basit bir durum olan, tek boyutlu uzaydaki spin'i olmayan ve göreceli olmayan bir parçacığı ele alalım. Daha genel durumlar aşağıda açıklanacaktır.

Konum-uzay dalga fonksiyonları
Böyle bir parçacığın durumu yalnızca o parçacığın dalga fonksiyonuyla tanımlanabilir,

,

bu fonksiyonda  pozisyon  ise zamandır. Bu karmaşık-değerli fonksiyon   ve  değişkenlerine bağlıdır.

1d uzaydaki spinsiz bir parçacık için, dalga fonksiyonu, olasılık genliği olarak yorumlanırsa, dalga fonksiyonunun mutlak değerinin karesi, pozitif gerçel sayı

parçacığın  konumundaki olasılık yoğunluğunu verir. Yıldız işareti() fonksiyonun kompleks eşleniğini ifade eder. Parçacığın konumu bilinirse, parçacığın lokasyonu dalga fonksiyonundan belirlenemez, ancak konumunun olasılık dağılımından açıklanabilir.

Normalleştirme koşulu

x olarak betimlenen konumunun a ≤ x ≤ b aralığında olma olasılığı bu aralıktaki yoğunluğun integrali olarak bulunabilir.

Buradaki t parçacığın ölçüldüğü zamanı ifade eder. Buradan normalleştirme koşulu ortaya çıkar:

çünkü eğer parçacık gözlemlendiyse herhangi bir yerde var olma olasılığı 100%dür.

Belirli bir sistemde bütün normalleştirilebilen dalga fonksiyonlarının kümesi (herhangi bir zamanda) soyut matematiksel bir vektör uzayı yaratır. Bu iki farklı dalga fonksiyonun toplanabileceği ve hatta karmaşık sayılarla çarpılabilecekleri anlamına gelir. Teknik olarak normalleştirme koşulu yüzünden dalga fonksiyonları normal bir vektör uzayı yaratmaktansa projektif bir uzay yaratırlar. Bu vektör uzayı sonsuz boyutludur çünkü farklı kombinasyonlarla toplananınca mümkün olan bütün fonksiyonları üretebilecek sonlu bir fonksiyon kümesi yoktur. Ayrıca bu bir Hilbert uzayıdır çünkü iki dalga fonksiyonu Ψ1 ve Ψ2'nin iç çarpımı karmaşık sayı olarak tanımlanabilir. (t zamanında)

İki dalga fonksiyonunun iç çarpımı her ne kadar bir karmaşık sayı olsa da bir dalga fonksiyonunun kendisi ile olan iç çarpımı,

her zaman bir pozitif gerçek sayıdır.  sayısı ( değil) bir dalga fonksiyonunun normudur.

Eğer  sağlanıyorsa o zaman  is normalleşmiştir. Eğer  normalleşmemişse, kendisini normuna bölmek normalleşmiş fonksiyonu verir . Eğer  ise bu iki dalga fonksiyonu ortogonaldir. Eğer hem normalleşmiş hem de otrogonalseler o zaman otronormaldirler. Ortogonalite ve ortonormalite dalga fonksiyonlarının sahip olması gereken zorunlu koşullar değillerdir fakat göz önünde bulundurması faydalı kavramlarıdr çünkü bu foksiyonların doğrusal bağımsızlıklarını garantilerler. Ortogonal dalga fonksiyonlarının  doğrusal kombinasyonlarında aşağıdaki durum olur,

Eğer dalga fonksiyonları ortogonal olmasaydı katsayıları elde etmek daha karmaşık olurdu.

Vektörel olarak kuantum durumları

Kopenhag yorumlamasında, iç çarpımın (karmaşık bir sayı) modülünün karesi gerçel bir sayı verir.

Eğer iki fonksiyon da normalleştirilmişse bu sayı bir Ψ2 fonksiyonunun yeni bir Ψ1 fonksiyonuna çökme olasılığını verir. Bu Born kuralıdır ve kuantum mekaniğinin temel varsayımlarından bir tanesidir.

Zamanın belirl bir noktasında Ψ(x, t) dalga fonksiyonunun tüm değerleri bir vektörün bileşenleridir. Bu vektörlerden sonsuz tane vardır ve toplama yerine entegrasyon kullanılır. Bra-ket gösteriminde vektör aşağıdaki gibi gösterilir,

ve bir "kuantum durum vektörü" olarak adlandırılır (ya da basitçe bir kuantm durumu). Dalga fonksiyonlarını soyut bir vektör uzayını temsil edicek şekilde düşünmenin birkaç avantajı vardır:

 Lineer cebirin bütün araçları dalga fonksiyonlarını anlamak ve manipüle etmek için kullanılabilir. Örneğin:
 Lineer cebir bir vektör uzayının bir baz olarak nasıl ifade edilebileceğini açıklar. Sonrasında vektör uzayındaki herhangi bir vektör bu baz içerisinde ifade edilebilir. Bu konum uzayındaki bir dalga fonksiyonu ile momentum uzayındaki bir dalga fonksiyonu arasındaki ilişkiyi göstermek için kullanılabilir.
 Bra-ket gösterimi dalga foksiyonlarını manipüle etmek için kullanılabilir.
 Kuantum durumlarının soyut bir vektör uzayında vektör olmaları kuantum mekaniği ve kuantum dalga kuramının bütünü için doğru sayılabilecek genel bir fikirdir. Fakat kuantum durumlarının uzaydaki karmaşık değerli "dalga" fonksiyonlaı olması sadece belirli durumlarda geçerliliğini korur.

Zaman parametresi genelde bastırılır ve aşağıdakilerde olacaktır. x koordinatı sürekli bir indekstir. |x⟩ler baz vektörlerdir ve ortonormallerdir yani iç çarpımları bir delta fonksiyonudur;

yani

ve

bu da kimlik operatörünü açığa çıkarır.

Bir bazdaki kimlik operatörünü bulmak soyut durumun baz içinde açıkça ifade edilmesini sağlar. (iki durum vektörünün iç çarpımları ve gözlemlenebilirler için diğer operatörler baz içerisinde ifade edilebilir).

Momentum-uzay dalga fonksiyonları
Parçacık momentum uzayında da bir dalga fonksiyonuna sahiptir.

burada p tek boyutta momentumu ifade eder, ve   ile  arasındaki herhangi bir değeri alabilir. t ise zamandır.

Konum durumuna benzer şekilde  ve  olarak ifade edilen iki dalga fonksiyonunun iç çarpımları aşağıdaki gibi ifade edilebilir,

Zamandan bağımsız Schrödinger denkleminin bir çözümü aşağıdaki gibidir,

Momentum operatörünün özfonksiyonu olduğu için tam olarak p momentumuna sahip bir parçacığı betimlemek için kullanılabilen bir düzlem dalgası. Bu fonksiyonlar birlik olucak şekilde normalleştirilemezler (kare-entegre edilebilir değillerdir), yani fiziksel Hilbert uzayının elementleri değillerdir. Aşağıdaki küme,

momentum bazı adı verilen bir şeyi oluşturur. Bu "baz" matematiksel anlamdaki bir baz değildir. Öncelikle, bu fonksiyonlar normalleştirilebilir olmadıkları için, bir delta fonksiyonuna normalleştirilirler,

İkincil olarak, lineer olarak bağımsız olsalar bile fiziksel bir Hilber uzayının bazı için onlardan çok fazla vardır (sonsuz bir küme oluştururlar). Daha sonra açıklanacağı üzere Fourier dönüşümü üzerinden diğer bütün fonksiyonları açıklamak için kullanılabilirler.

Konum ve momentum gösterimleri arasındaki ilişki
x ve p gösterimleri aşağıdaki gibidir,

İki denklemdeki son iki ifadeyi kullanarak  konumunun momentum özfonksiyonlarına projeksiyonları alındığında aşağıdaki ifadelere ulaşılır,

Serbest Schrödinger denkleminin konum temsilli çözümlerindeki uygun şekilde normalleştirilmiş momentum özdurumlarının bilinen ifadeleri kullanıldığında,

elde edilen,

Benzer bir şekilde konumun özfonksiyonu kullanıldığında,

Bunlar ele alındığın konum-uzay ve momentum-uzay dalga fonksiyonlarının birbirlerinin Fourier dönüşümleri oldukları ortaya çıkar. İki dalga fonksiyonu da aynı bilgiyi taşırlar ve ikisinden herhangi biri de parçacığın bütün bilgilerini hesaplamak için yeterlidir. Bunlar elementleri değerlendirme altındaki bir sistemin olası durumları olan soyut fiziksel Hilbert uzaylarının elementlerini temsil ettiklerinden aynı durum vektörlerini temsil ederler, yani aynı fiziksel durumu. Fakat kare-integrallenebilir fonksiyonlar olarak bakıldığında genelde eşit değillerdir.

Uygulamada, konum-uzay dalga fonksiyonu momentum-uzay dalga fonksiyonundan çok daha fazla kullanılır. Gerekli denklemin (Schrödinger, Dirac, vb.) potansiyel eklenişi hangisinin daha kolay olduğunu belirler. Harmonik osilatör için, x ve p simetrik olarak girer yani hangi tanımın kullanıldığı çok da fark etmez. Aynı denkleme (modula sabitleri) ulaşılır. Bundan bir uydurmaya ulaşılabilir. Harmonik osilatörünün dalga fonksiyonunun sonuçları  deki Fourier dönüşümünün özdeğerleridir.

Tanımlar (diğer durumlar)
Aşağıdakiler dalga fonksiyonunun yüksek boyutlar ve çoklu parçacık sistemlerindeki genel halleridir. Ayrıca farklı serbestlik derecelerine ve konum ile momentum bileşenleri dışındaki bileşenlere de sahiptirler.

3d konum uzayında tek parçacıklı durumlar
3 uzaysal boyutta spinsiz bir parçacığın konum-uzay dalga fonksiyonu şu ana kadar gösterilen tek uzaysal boyuttakine benzerdir,

r burada üç boyutlu uzaydaki bir konum vektörüdür ve t zamanı temsil eder. Her zamanki gibi  gerçel değişkenli karmaşık değerli bir fonksiyondur. Dirac gösterimiyle tek vektör,

Daha önceden iç çarpım, momentum-uzay dalga fonksiyonları,Fourier dönüşümleri... ile ilgili bahsedilen lerin hepsi bir üst seviyedeki uzaysal boyut için de aynı şekilde geçerlidir.

Konum serbestlik dereceleri göz ardı edilince spinli bir parçacık için dalga fonksiyonu sadece spinin fonksiyonudur (zaman bir parametredir);

sz z-ekseninde spin projeksiyon kuantum sayısıdır. (z-ekseni rastgele bir seçimdir dalga fonksiyonu gerekli şekilde dönüştürülürse diğer eksenler de kullanılabilir.) sz  parametresi, r ve t aksine, ayrık bir değişkendir. Örneğin 1/2 spinli bir parçacık için sz  sadece +1/2 ya da - 1/2 olabilir. Bütün kuantum sayılarının eklenmesi uzay-zamanın ilginç bir karmaşık değerli fonksiyonunu verir. Bunlardan 2s+1 tane vardır ve sütun vektörü olarak sıralanabilirler.

Kaynakça

Kuantum mekaniği

Dalga fonksiyonu


Meşşailik ya da Meşşai okulu, İslam felsefesi içinde doğa felsefesinin etkisinden sonra başlayan rasyonalist felsefe eğiliminin sistemli hale gelmesinden oluşan okul anlaşılır. Yunanca peripatetizm (περιπατητικός) teriminin Arapçası olup, İslam Felsefesindeki Aristoculuk'un baskın olduğu felsefi akım olarak bilinir.

Etimoloji
Sözlükte "yürümek" anlamındaki meşy kökünden türemiş olup "çok yürüyen" demek olan meşşâ' kelimesinden türetilen meşşâî, Aristo doktrinini benimseyen kimseyi ifade eden, Yunanca peripatetikos (περιπατητικός) terimini karşılamak için kullanılmakta, söz konusu doktrine de meşşâiyye (peripatetizm) denilmektedir.

Aristo, Atina'da Lykeion (lise) adıyla kurduğu felsefe okulunda milâttan önce 335-323 yılları arasında bir yandan ders okuturken bir yandan da eserlerini kaleme almıştı. Filozof, öğrencilerine zihin jimnastiğiyle beden jimnastiğini aynı anda yaptırmak amacıyla derslerini okulunun geniş revakları arasında gezinerek veriyordu. Bu sebeple onun felsefesine Yunanca, "gezinmek, yürümek" anlamındaki peripatein masdarından peripatetizm denilmiştir.

İçerik

Aristo'nun Arapçaya çevrilmesi, İslam düşüncesinde hem Meşşailik denilen akımın ortaya çıkmasına hem de atomculuk ve kuşkuculuk dönemlerinin ardından kelam felsefesi denilen Rasyonalist eğilimin oluşmasında rol oynamıştır. Özellikle Organon ve Metafizik yapıtlarının ehl-i sünnet öğretisinin gelişiminde temel bir rol oynamış olduğu söylenebilir. Sokrates öncesi felsefeler ile dinin uyuşmazlığı söz konusu iken, Aristotales felsefesi, uzun bir aradan sonra da olsa medreselerde okutulabilmiş ve sonuç olarak resmî islam felsefesi olarak şekillenmiştir.

Meşşailik elbette yalnızca Aristo'ya dayanmakta değildir, ayrıca genel anlamda meşşailik, Plotinus'un yorumladığı şekliyle Platon'un öğretilerini de içine alır. Burada bir tür Aristotales ile Platon uzlaştırılması ya da sentezi söz konusudur denilebilir. Bu kaynaklardan çıkarımlar gerçekleştiren İslam düşüncesi, ayrıca özel bir düşünsel atmosfer içinde de yer almaktadır söz konusu dönemde; gnostisizm, eski Babil öğretisi ve maniciliği birleştiren bir gelenektir (Hermes) söz konusu olan. Yunan felsefesi bu etkilerle birleştirilince ortaya özgün İslam felsefesi denilen süreç çıkmıştır.

Bu felsefenin kendine özgü güçlüklerinin kaynağı da yine burasıdır. Bu güçlükler Meşşailik okulunu her zaman meşgul etmiştir. Aristo-Platon uzlaştırma girişimi bu güçlüğün ilkidir. Ayrıca, öncesiz evren ya da doğanın başlangıçsızlığı teorisiyle İslamın yaradılış teorisinin uzlaştırılması diğer bir güç sorun olmuştur. Meşşailer ve Kelamcılar bunu farklı yollardan aşmaya çalışırlar. "Sudûr teorisi" denilen bir teoriyle bu sorun giderilmeye çalışılmıştır. Bu arada Mezopotamya'daki senkretizm, İslam filozoflarını etkileyen, zaten tam oturmamış felsefelerinde karışıklık yaratan başka bir etken olmuştur. Belirlenimci bir görüşe sahip olan Meşşailik okulu, buna rağmen astrolojik görüşün etkilerinden de tamamen kurtulamamıştır.

Ayrıca bakınız
 Kindi
 Farabi
 Yahya bin Adi
 İbn-i Sina
 İşrakilik
 Gazali
 Mutezile
 Kelam felsefesi
 İbn Bacce
 İbn Rüşd
 Tasavvuf felsefesi

Kaynakça
 İslam felsefesi /kaynaklar ve etkileri, Hilmi Ziya Ülken, Cem Yayınevi.
 İslam Felsefesi Tarihi, Henry Corbin, İletişim Yayınları.

İslam felsefesi
Felsefi akımlar

Meşşaîlik


Eduardo Lourenço () a fost un scriitor, filozof, eseist, profesor universitar, critic literar portughez. A primit Premiul Camões în 1996, cel mai important premiu literar pentru limba portugheză.

Biografie

A urmat studii de istorie și filozofie la Universitatea din Coimbra. A părăsit Portugalia pentru Germania și Brazilia în 1953. A predat la Universitatea din Nisa în perioada 1960-1989, apoi a devenit consilier cultural la Roma. Mare cunoscător al operei lui Fernando Pessoa și magistral explorator al saudade, melancolie în portugheză, eseist de o deplină claritate este, de asemenea, un martor european al deziluziilor portugheze. El a primit Premiul european pentru eseu Charles Veillon în 1988.

Opera
 Heterodoxia (1949),
 Sentido e Forma da Poesia Neo-Realista (1968)
 Pessoa Revisitado (1973)
 Tempo e Poesia (1974).
 O labirinto da saudade (1978).
 L'Europe introuvable: jalons pour une mythologie européenne (1978)
 Le Miroir imaginaire, Essai sur la peinture (1981)
 Nós e a Europa ou as Duas Razões (1988). Tr. http://books.google.es/Nous et l'Europe ou les Deux Raisons (1988)
 Pessoa, Etranger Absolu (1990)
 Montaigne ou la Vie écrite (1992), con Pierre Botineau y Jean-Luc Chapin
 Fernando, Rei da Nossa Baviera (1986). Tr.: Fernando Pessoa, roi de notre Bavière (1993)
 O canto do Signo. Existência e Literatura (1957-1993) (1994). Tr.: Le chant du Signe: existence et littérature (1994), sobre Literatura portuguesa.
 L'Europe désenchantée: pour une mythologie européenne (1994)
 Camões 1525-1580 (1994), con Vasco Graça Moura
 O esplendor do caos (1998). Tr.: La splendeur du chaos (1998)
 Mythologie de la saudade, Essais sur la mélancolie portugaise (2000)

Referințe

Legături externe
Site-ul oficial

Nașteri în 1923
Nașteri pe 23 mai
Decese în 2020
Decese pe 1 decembrie
Scriitori portughezi
Eseiști portughezi
Filozofi portughezi
Laureați ai Premiului Camões

Eduardo Lourenço


Karas (latinski: Carassius carassius) vrsta je slatkovodne ribe koja pripada rodu Carassius.

Karasi su slični šaranima, no nemaju brčiće te su manji. Duljina karasa iznosi oko 20 cm. Tijelo karasa obično je tamne boje. Nastanjuju dno mutnih i stajaćih voda Euroazije.

Izvori

Šarani

Karas


Le Musée de l'enfance d'Édimbourg (Écosse) est un musée situé sur le Royal Mile et qui abrite une collection de jouets pour enfants. Ce musée est le premier spécialisé dans l'histoire de l'enfance.

Histoire
Patrick Murray (1908-1981), conseiller municipal d'Édimbourg et collectionneur passionné de jouets et de souvenirs d'enfance, est à l'origine de la collection qui s'étend du . Le musée a ouvert ses portes en 1955 mais a déménagé dès 1957 dans la salle de l'ancienne salle de l'Armée du salut, actuellement sur Royal Mile à Édimbourg.

En 1986, des propriétés voisines ont été utilisées afin d'agrandir l'exposition. Dans cette exposition, nous y trouvons notamment un ours en peluche apporté au Royaume-Uni par un enfant lors du Kindertransport, une maison de poupée avec des systèmes d'éclairage et de plomberie fonctionnels, une Poupée Queen Anne de 1740 ou encore une des boîtes pour bébés que le gouvernement écossais offre à tous les nouveaux parents en Écosse.

Aujourd'hui
Le musée a été rénové en 2017. De nouvelles vitrines et de nouveaux éclairages ont notamment été placé dans l'exposition.

Une nouvelle galerie de photos numériques a également été créée lors de la rénovation du musée. Celle-ci permet de découvrir l'évolution de la façon dont les enfants ont grandi au cours du .

En 2017, on estime que le nombre de visiteurs par an est de 225 000 et que la collection comptait environ .

Aujourd'hui, le conseil municipal d'Édimbourg gère le musée dont l'entrée est gratuite. Ce musée comporte plusieurs espaces interactifs où les jeunes visiteurs peuvent jouer.

Notes et références

Liens externes

Musée fondé en 1955
Childhood

Museum of Childhood (Édimbourg)