Alice in Chains (genellikle AIC olarak kısaltılır), 1987'de gitarist ve vokalist Jerry Cantrell ve davulcu Sean Kinney tarafından kurulmuş Seattle Washington'dan bir Amerikan grunge grubudur. Daha sonra basçı Mike Starr ve vokalist Layne Staley gruba dahil edilmiştir.  Mike Starr, 1993 yılında gruptan ayrılıp yerine Mike Inez gelmiştir. William DuVall, 2002'de ölen Staley'in yerine 2006 yılında ortak vokalist ve ritm gitaristi olarak gruba katıldı. Grup adını Staley'nin bir önceki grubu olan glam metal grubu Alice N' Chains'den almıştır.

Çoğunlukla grunge müzikle ilişkilendirilen Alice in Chains'in sesi heavy metal, hard rock, altnernatif metal, sludge metal unsurlarını da içerir. Grup, Staley ve Cantrell  (ve daha sonra Cantrell ve DuVall) arasındaki armonize(çift vokal) vokalleri içeren kendine özgü vokal tarzı ile tanınır. Cantrell, 1992 akustik EP Sap'ta Layne Staley'in önerisiyle ana vokal olarak görevi de alıp ve bu rolü günümüze kadar taşıyıp büyümeye devam ederek Alice in Chains'i iki vokalli bir grup haline getirdi.

Alice in Chains, Nirvana, Pearl Jam ve Soundgarden gibi diğer Seattle gruplarıyla birlikte 1990'ların başındaki grunge hareketinin bir parçası olarak uluslararası üne kavuştu. Bu dönemde Facelift (1990), Dirt (1992), Alice in Chains (1995) ve EP Jar of Flies (1994) albümleriyle başarıya ulaştılar. Hiçbir zaman resmen dağılmasa da, Alice in Chains, Staley'nin 2002'de ölümüyle sonuçlanan madde bağımlılığı nedeniyle 1996'dan 2006 yılına kadar uzun süreli bir dinlenmeye çekildi. 10 yıllık sessizlikleri bozmak isteyen grup, 2006 yılında turneye çıktı ve DuVall tam zamanlı olarak ana vokalist oldu. Yeni kadro, Black Gives Way to Blue (2009), The Devil Put Dinosaurs Here (2013) ve Rainier Fog (2018) albümlerini yayınladı.

Alice in Chains,  yalnızca ABD'de 14 milyon, dünya çapında ise toplamda 30 milyondan fazla albüm satışına ulaşmıştır.

Tarihçe

Kuruluş ve ilk yıllar (1984-1988)
Alice in Chains'in oluşumundan önce, o zamanın davulcusu Layne Staley, üvey kardeşi Ken Elmer'den biraz cesaret aldıktan sonra Sleze olarak bilinen yerel bir glam metal grubu için şarkı söylemek üzere seçmelere katıldığında vokalist olarak ilk konserini verdi.

Grup adı

 Layne Staley'in vokal olarak katıldığı bu grubun üyeleri; gitaristler Johnny Bacolas ve Zoli Semanate, davulcu James Bergstrom ve basçı Byron Hansen'di.  Bu grup, isim tartışmasına başlamadan önce  birkaç üye değişiminde bulundular. Grup üyeleri, gruba yeni katılan Nick Pollock'a "Welcome to Wonderland" deyince, Nick Pollock da isim kargaşası yaşayan bu gruba Alice in Wonderland'ten ilham alarak 'Alice in Chains ismini önerdi. Grubun mevcut üyesi Bacolas bu ismi beğenince grubun adı Alice in Chains olarak değiştirildi   Staley'nin annesi Nancy McCallum bu ismi kadın düşmanı bir terim olduğu şikayetlerini sıklaştırınca nihayetinde grup adlarını Alice N' Chains''' olarak farklı bir şekilde hecelemeyi seçti  .
Layne Staley ve Jerry Cantrell'in tanışması
Staley, Ağustos1987'de Seattle'da bir partide gitarist Jerry Cantrell ile tanıştı. Bundan birkaç ay önce Cantrell, Staley'nin o zamanki grubu Alice N 'Chains'in memleketi Tacoma Little Theatre'da bir konserini izlemiş ve sesinden etkilenmişti. Cantrell, ailesinin evinden atıldıktan sonra evsiz kaldı, bu yüzden Staley, Cantrell'i onunla prova stüdyosu Music Bank'ta yaşamaya davet etti ve stüdyoda oda arkadaşı oldular. Grup bu stüdyodaki anılarına ithafen 1999'da çıkaracakları DVD albümüne bu adı vereceklerdir: Bakınız: Music Bank (Alice in Chains DVD'si)
Ana kadronun oluşması

Alice N 'Chains kısa süre sonra dağılınca Staley de bir funk grubuna katıldı. Evden atılıp grubuyla mesafe girince Cantrell'in grubu 'Diamond Lie da dağıldı ve Cantrell yeni bir grup arayışına geçti. Başlangıç olarak Staley, Cantrell'i arkadaşı Melinda Starr'la tanıştırdı. Melinda'nın sevgilisi Sean Kinney bir bateristti. Cantrell, Melinda aracılığı ile Sean Kinney ile bir buluşma teklif etti  Sean Kinney, Cantrell ve Staley'in kaldığı Music Bank stüdyosuna gelip Cantrell'in demolarını dinledi. Demoları dinleyen Sean, Cantrell ile çalışmayı kabul etti. Grup daha sonra bas gitarist arayışına geçti. Sean Kinney eski grubunda tanıdığı ve sevgilisi Melinda Starr'ın da abisi olan Mike Starr'ı Cantrell'e önerdi. Mike Starr da Cantrell'in demolarını beğenince Cantrell'le çalışmayı kabul etti.

Temel kadro kurulunca ekip bir vokal arayışına geçti. Stüdyoda yanı diplerinde takılan Layne Staley'e teklif götürseler de Staley, ilk zamanlarda ekibe mesafeli durdu. Kinney ve Starr; Staley'i kızdırmak için vokal seçmelerine bir erkek striptizciyi davet ettiler. Layne Staley artık baskılara dayanamadı. Aynı esnada funk grubu da dağılınca ekibe katılmaya karar verdi. Grubun oluşumundan iki hafta sonra, Washington Üniversitesi'nde bir konser teklifi aldılar. Hanoi Rocks, David Bowie coverları ve birlikte birkaç orijinal şarkı ile 40 dakikalık bir seti doldurmaya çalışıp konsere hazırlandılar.

Grup, Pasifik Kuzeybatı çevresindeki kulüplerde birkaç konser verdi ve kendilerine Diamond Lie, (Cantrell'in önceki grubunun adı). ve "Fuck"  dahil olmak üzere farklı grup adları verdi. Staley'in aklına sonradan Alice in Chains ismi geldi. Staley eski grup arkadaşlarıyla temasa geçti ve adı kullanmak için izin istedi. Nick Pollock o zamanlar bu isim konusunda pek heyecanlı değildi ve kendi grubuna farklı bir isim bulması gerektiğini düşündü,  Staley'e bu ismi kullanması için onay verdi.

 İlk demo dönemi: The Treehouse Tapes (1988-1990)
Yerel organizatör Randy Hauser bir konserde gruptan haberdar oldu ve demo kayıtları için ödeme yapmayı teklif etti. Grup teklifi kabul etti, ancak grubun Washington'daki Music Bank stüdyosunda kayda girmesinden bir gün önce polis, eyalet tarihindeki en büyük esrar baskını sırasında stüdyoyu kapattı. 1988'de tamamlanan demo The Treehouse Tapes olarak adlandırıldı ve Demo bir şekilde Seattle merkezli Soundgarden grubunu da yöneten müzik yöneticileri Kelly Curtis ve Susan Silver'a ulaştı. Curtis ve Silver demoyu, şirket başkanı Don Ienner ile randevu ayarlayan Columbia Records'un A&R temsilcisi Nick Terzo'ya aktardı. The Treehouse Tapes'i beğenen Terzo, Alice in Chains ile 1989'da dönemin büyük albüm firmalarından biri olan Columbia Records ise bir sözleşmeye imza attı. Grup ayrıca 1989'da üç aylık bir süre boyunca başka adsız demolar da kaydetti. Bu kayıtlar, kaçak sürüm Sweet Alice'te bulunmaktadır.

Facelift ve Sap dönemi (1990-1992)

Colombia Records ile demo sözleşmesi imzaladıktan sonra Alice in Chains, grubun stüdyodaki parçalarını elden geçirerek ilk resmi kaydını Temmuz 1990'da We Die Young adlı promosyon EP'sini yayınladı. EP ile aynı adı taşıyan single, "We Die Young", metal radyolarında hit oldu. Başarının ardından şirket, Alice in Chains'in ilk albümünün yapımcılığı için Dave Jerden'i  prodüktör olarak atadı. Cantrell, bu demo hakkında şunları söyledi;
  "Karamsar bir auraya sahip olmayı amaçladık. Bu kara atmosfer Seattle hissinin doğrudan bir sonucudur".
EP'den sonra hızlı albüm çalışmasına giren grup; Facelift'i 21 Ağustos 1990'da yayınlandı ve 1991 yazında Billboard 200 listesinde 42 numaraya yükseldi. MTV, normal gündüz rotasyonuna "Man in the Box"ı ekleyene kadar, piyasaya sürüldüğü ilk altı ayda albüm 40.000 kopya satarak büyük bir başarı elde edemedi. "Man in the Box" MTV'de yayımlanınca Mainstream rock listelerinde 18. sıraya kadar yükseldi. Bu başarıyı "Sea of Sorrow" takip ederek 27 numaraya ulaştı. Albümün şarkıları MTV'de döndükten sonra albüm 6 hafta içinde ABD'de 400.000 sattı.

AllMusic'ten Steve Huey, Facelift'i "Hard rock ve heavy metal dinleyicileri ile grunge ve alternatif rock dinleyicileri arasında bir kitle oluşturmada en önemli kayıtlardan biri" olarak göstermesiyle, albüm ilk olumlu eleştirisini almıştı.

Facelift, 11 Eylül 1991'de yarım milyon kopya satınca Amerika Kayıt Endüstrisi Birliği (RIAA) tarafından altın sertifika aldı. Seattle'ın Grunge hareketinden altın sertifikalı ilk albüm oldu. Grup, Iggy Pop, Van Halen, Poison ve Extreme gibi sanatçıların konser açılışını yaparak izleyici kitlesi kazanma şansı elde etti.

Grup bu dönemde Seattle'daki Moore Theatre'da 22 Aralık 1990'daki konserlerini, 30 Temmuz 1991'de  Live Facelift adıyla yayınlandı. DVD beş canlı şarkı ve üç müzik videosu içerir.

1991'in başlarında Alice in Chains, Anthrax, Megadeth ve Slayer ile Clash of the Titans turnesinin konser açılışını yaptı ve grubu geniş bir metal seyircisine maruz bıraktı, ancak çoğunlukla metalcilerden oluşan konser kitlesinden kötü bir tepki aldı.

Facelift'in başarısı grubu Grammy ödüllerine kadar götürdü. Alice in Chains, 1992'de "Man in the Box" ile En İyi Hard Rock Performansı dalında Grammy Ödülü'ne aday gösterildi, ancak ödül For Unlawful Carnal Knowledge ile Van Halen'e gitti.

Turun ardından Alice in Chains, bir sonraki albümü için demolar kaydetmek üzere stüdyoya girdi, ancak bunun yerine beş akustik şarkı kaydetti. Stüdyodayken, davulcu Sean Kinney " Sap adında bir EP yapma" rüyası gördüğünü söyledi. Grup "kadere bulaşmamaya" karar verip 4 Şubat 1992'de Alice in Chains'in ikinci EP'leri Sap'ı yayınladı. EP, Nirvana 'nın Nevermind'ı, Billboard 200 listelerinin başında yer alırken, Seattle merkezli grupların ve "grunge müzik" teriminin artan bir popülaritesine katkı yaptı. Sap iki hafta içinde altın sertifika aldı. EP'nin açılış şarkısı "Brother"  parçasında ana vokalleri Cantrell üstlendi.  "Am I Inside" parçasının korolarında ise Staley ve Cantrell'e katılan Heart grubundan Ann Wilson'ın konuk vokalleri yer aldı. EP'nin "Right Turn" parçasında Mudhoney'den Mark Arm ve Soundgarden'dan Chris Cornell de yer aldı. Bu şarkıda Staley ve Cantrell ile lineer notlarında parçayı üç grubunun isim birleşimden çıkararak Alice Mudgarden'e ithaf ettiler.

1992'de Alice in Chains, Cameron Crowe'un Singles filminde bir bar grubu olarak rol aldı. Grup ayrıca filmin film müziği üzerinden, 1993 MTV Video Müzik Ödülleri'nde Bir Filmden En İyi Video ödülüne layık görüldü. Grup filme " Would? " şarkısı ile  katkıda bulundu.

Dirt dönemi (1992-1993)
Mart 1992'de grup stüdyoya geri döndü. 29 Eylül 1992 tarihinde, Alice in Chains'in ikinci albümü Dirt'ü yayınladılar. Albüm Billboard 200'de altıncı sıraya yükseldi ve piyasaya sürüldüğünden beri RIAA tarafından dört kat platin sertifikası alarak  Dirt, grubun bugüne kadarki en çok satan albümü oldu. Yeni albümde üretilen şarkılar  Facelift'e göre genel olarak daha karanlık bir his veriyor ve albümün on üç şarkısının altısı bağımlılık konusuyla ilgilidir. Jerry Cantrell albüm ile ilgili anılarını 2013 yılında bir dergide şöyle anlattı;

Albüm, Allmusic'ten Steve Huey'nin "Büyük bir sanatsal ifade ve bir başyapıt üretme konusunda geldikleri en yakın şey" olarak övgüsünü aldı. Guitar World'den Chris Gill, Dirt'i "devasa ve önsezili, yine de ürkütücü ve samimi" ve "son derece karanlık ve vahşice dürüst" olarak nitelendirdi.

Dirt, albümü gruba çok büyük bir başarı getirdi.  Albümün hitlerinden " Would? ", "Rooster", " Them Bones ", " Angry Chair " ve " Down in a Hole" yaklaşık iki yıl top 30 listesinde kaldı. Alice in Chains, Ozzy Osbourne'un No More Tours turuna konser açıcı olarak davet edildi. Turnenin başlamasından günler önce Layne Staley, bir ATV araç kazasında ayağını kırdı. Sahneye koltuk değneği ile çıkmak zorunda kaldı.

Mike Starr'ın gruptan ayrılması/kovulması
Starr, 22 Ocak 1993'te Rio de Janeiro'daki Hollywood Rock konserinden kısa bir süre sonra  ailesiyle daha fazla zaman geçirmek istediğini belirterek gruptan ayrıldı. Staley, Rolling Stone'a 1994 yılında Starr'ın gruptan ayrılığını şöyle anlattı: "Bu sadece grubun öncelikleri ile ilgiliydi. Yoğun bir şekilde turneye  devam etmek istedik. Ancak Mike eve gitmeye hazırlandı."  Yıllar sonra Starr, uyuşturucu bağımlılığı nedeniyle kovulduğunu iddia etti. Mike Starr'ın bir konser sonrası overdose  uyuşturucu alıp komalık olmasından dolayı gruptan atıldığı iddia edildi  Mike Starr 2011 yılında aşırı ilaç kullanımından dolayı hayatını kaybetti.

Mike Inez'in gruba katılması

Starr'ın yerini eski Ozzy Osbourne basçısı Mike Inez katıldı. Inez, Ozzy Osbourne'un No More Tours turnesi sırasında Alice in Chains ile tanışmış ve onlarla arkadaş olmuştu. Grup Brezilya'dayken Inez'i arayıp gruba acil davet ettiler ve Inez teklifi hemen kabul etti. Inez Brezilya konserleri için hazırlık yaptı. Aşılarını da yaptırdı, ancak grup Mike Starr'ı geri çağırıp Brezilya'daki son iki konserlerini Mike Starr ile bitirmek istediklerini söyledi. Mike Inez'in Brezilya yerine İngiltere Turu için hazırlanmasını istediler  Inez, birkaç gün boyunca aşılar yüzünden hastalandı. Inez, Alice in Chains ile ilk konserini 27 Ocak 1993'te Londra'daki Camden Underworld'de çaldı.

Nisan 1993'te grup, Inez ile Last Action Hero film müziği için "What the Hell Have I" ve "A Little Bitter"  adlı iki şarkı kaydetti. 1993 yazında Alice in Chains, Staley ile son büyük turnelerini gezici Lollapalooza festivali ile yaptı

 Jar of Flies dönemi (1993-1994)
Alice in Chains'in kapsamlı 1993 dünya turunun ardından Staley, Jar of Flies albümü için şunları söyledi;

Columbia Records, Alice in Chains'in ikinci akustik temelli EP'si Jar of Flies'ı 25 Ocak 1994'te yayınladı. Bir hafta içinde yazılan ve kaydedilen  Jar of Flies, Billboard 200 listesine 1 numaradan giriş yaparak listelerin en üstüne çıkan ilk EP ve ilk Alice in Chains'in ilk sürümü oldu.

Rolling Stone'dan Paul Evans EP'yi "muhteşem karanlık" olarak nitelendirdi. Jar of Flies, Alice in Chains'in Mainstream Rock listelerinde "No Excuses" adlı ilk bir numaralı single'ına sahiptir. İkinci single "I Stay Away" Mainstream rock listelerinde 10 numaraya, son single "Don't Follow" ise 25 numaraya ulaştı. Jar of Flies, ilk yılında Amerika Birleşik Devletleri'nde satılan 2 milyondan fazla kopya ile RIAA  tarafından üçlü platin sertifikasına sahiptir. Jar of Flies iki Grammy'e aday gösterildi, "I Stay Away" En İyi Hard Rock Performansı  ve Best Recording Package ödülüne layık görüldü. Ancak iki ödülü de kazanamadılar.

 İptal edilen turlar ve Metallica'nın tepkisi
Jar of Flies'ın piyasaya sürülmesinden sonra Staley, eroin bağımlılığı için rehabilitasyona girdi. Grubun 1994 yazında Metallica, Suicidal Tendencies, Danzig ve Fight'ın yanı sıra Woodstock '94 sırasında bir slot ile turneye çıkması planlanıyordu, ancak turnenin provasında Staley tekrar eroin kullanmaya başladı. Staley'nin durumu, diğer grup üyelerinin tur başlamadan bir gün önce tüm konserleri iptal edilmesine yol açtı ve grubu ara verdiler. Turda Alice in Chains'in yerini Candlebox aldı. Susan Silver'ın yönetim ofisi, Metallica turnesi ve Woodstock'tan çekilme kararının "grup içindeki sağlık sorunları nedeniyle" olduğunu belirten bir açıklama yaptı.

Grup altı aylığına dağıldı. Kinney, Rolling Stone'a 1996 yılında, "O zamanlar kimse birbirine karşı dürüst davranmıyordu. Devam etseydik, yolda kendi kendimizi yok etme şansımız vardı ve kesinlikle bunun toplum içinde olmasını istemiyorduk."

İptal edilen konserlerde Metallica aynı turun bir konserinde gruba ait "Man in the Box" parçasının bir kısmını çalıp sözlerini ise "I can't tour" olarak değiştirip grubu eleştirdi. Bu olaylar esnasında bir Alice in Chains hayranı tarafından James Hetfield'e bir ayakkabı fırlatıldı.

 Alice in Chains (Self-Titled) dönemi (1995-1996)
Alice in Chains, 1995 yılında pasifken Staley; Pearl Jam gitaristi Mike McCready, The Walkabouts'tan basçı John Baker Saunders ve Screaming Trees davulcusu Barrett Martin'in de yer aldığı "grunge süper grup" adını verdiği Mad Season grubunu kurdu. Mad Season, Staley'in baş vokal ve albüm kapağının kendisinin tasarladığı Above adında bir albüm çıkardı. Albümden "River of Deceit" ve "Live at the Moore" single'ları yayınladı.

Nisan 1995'te Alice in Chains, daha önce Corrosion of Conformity ve Slayer ile birlikte çalışmış olan yapımcı Toby Wright ile Seattle'daki Bad Animals Studio'ya girdi. Stüdyodayken, "Grind" şarkısının kötü ses kalitesin sahip bir versiyonu radyoya sızdırıldı ve büyük bir radyo firması şarkıyı radyolarda çaldı. 6 Ekim 1995'te grup, şarkının kaçak yayının aşırı yayılmasını önlemek için şarkının stüdyo versiyonunu yayınlamak zorunda kaldı.

7 Kasım 1995'te Columbia Records, Billboard 200 listesine 1 numaradan giren ve o zamandan beri üçlü platin sertifikasına sahip olan Alice in Chains   adlı albümü yayınladı. Albümün dört single'ı olan "Grind", "Again", "Over Now" ve "Heaven Beside You", üçünde ana vokallerde Cantrell yer aldı. Rolling Stone'dan Jon Wiederhorn albümü "özgürleştirici ve aydınlatıcı, şarkılar şaşırtıcı, elle tutulur bir etki yaratıyor" olarak nitelendirdi.

12 Aralık 1995'te grup, gazeteci Nona Weisbaum (Jerry Cantrell tarafından canlandırılan) tarafından yönetilen grup üyeleriyle yapılan röportajların yer aldığı ev videosu The Nona Tapes  ve "Grind" müzik videosunu yayınladı.

"Got Me Wrong" şarkısı, Sap EP'de yayınlanmasından üç yıl sonra beklenmedik bir şekilde ilgi gördü. Şarkı, 1994 yılında bağımsız film Clerks için film müziği olarak yeniden yayınlandı ve Mainstream Rock Tracks listesinde yedi numaraya ulaştı. Grup, uyuşturucu kullanımı söylentileri yüzünden Alice in Chains'ın itibarını düşünerek turneye çıkmamayı seçti.

Alice in Chains, tüm akustik set listelerini içeren bir program olan MTV Unplugged için iki buçuk yıl sonra ilk konserlerini vermek üzere 10 Nisan 1996'da yeniden ortaya çıktı. Performans "Rooster", "Down in a Hole", "Heaven Beside You", "No Excuses" ve "Would?" dahil olmak üzere grubun en yüksek listelerde yer alan single'larından bazılarını içeriyordu ve "Killer Is Me" adlı yeni bir şarkıyı da tanıttılar. Gösteri için, Alice in Chains'e beşinci üye olarak ikinci gitarist Scott Olson eşlik etti. Gösterinin canlı bir albümü Temmuz 1996'da piyasaya sürüldü, Billboard 200'de 3 numaradan  giriş yaptı ve RIAA tarafından platin sertifikası alan bir ev videosu yayınına eşlik etti. Unplugged konserinin ardından Alice in Chains, 20 Nisan 1996 tarihinde Saturday Night Special TV programında "Again" şarkısını seslendirdi. Grup ayrıca 10 Mayıs 1996'da David Letterman ile The Late Show'da "Again" ve "We Die Young" şarkılarını seslendirdi.

Alice in Chains, 1996/97 Alive / Worldwide Tour'da yeniden bir araya gelip  Kiss turnesi için dört gösteri gerçekleştirdi; Layne Staley'in 3 Temmuz 1996'da Kansas City, Missouri'de grupla son görüntüsü oldu  Gösteriden kısa bir süre sonra, Staley aşırı dozda eroin aldıktan sonra tepkisiz bulundu ve hastaneye kaldırıldı. İyileşmesine rağmen, grup ara vermek zorunda kaldı.  Bu konserler Layne Staley'in Alice in Chains ile son konseri oldu.

Grubun dağılma dönemi (1996-2002)

Alice in Chains resmen dağılmasa da, Staley'in, eski nişanlısı Demri Parrott'un 29 Ekim 1996'da aşırı dozda uyuşturucudan ölmesinin ardından Seattle'daki evini nadiren terk ederek tamamen evine kapandı. Staley, Rolling Stone'a Şubat 1996'da şu demeci verdi;

Alice in Chains ile devam edemeyen gitarist Jerry Cantrell, Sean Kinney ve Mike Inez'in de yer aldığı ilk solo albümü Boggy Depot'u 1998'de çıkardı. Cantrell ve Kinney, Metallica'nın 1998 tarihli albümü Garage Inc.'de de yer aldı. Her ikisi Lynyrd Skynyrd'in bir cover'ı olan "Tuesday's Gone" adlı parçada konuk müzisyenlerdi.

Ekim 1998'de Staley, "Get Born Again" ve "Died" adlı iki yeni şarkı kaydetmek için Alice in Chains ile yeniden bir araya geldi. Orijinal olarak Cantrell'in ikinci solo albümü  için tasarlanan şarkılar Alice in Chains tarafından yeniden düzenlendi ve 1999 sonbaharında Music Bank adlı kutu setinde piyasaya sürüldü. Set, demolar ve önceden yayınlanmış albüm parçaları ve single'lar dahil olmak üzere 48 şarkı içermektedir. Grup, Music Bank DVD'sinden sonra derleme ve canlı albüm serisi yayınladı. İlk derleme albümü olan Nothing Safe: Best of the Box adlı 15 parçalık bir derleme, 5 Aralık 2000'de sadece "Live" başlıklı bir canlı albüm ve 2001'de Greatest Hits adlı ikinci bir derleme yayınladılar.

Kasım 1998'de Layne Staley, Pink Floyd'un "Another Brick in the Wall" albümünün bir cover'ını kaydetti. Class of '99 adlı bir yan grup kurdu. Grup; Rage Against the Machine'den gitarist Tom Morello, basçı Martyn LeNoble, davulcu Stephen Perkins, Jane's Addiction ve Porn for Pyros ve klavyeci Matt Serletic tarafından oluşturuldu. Coverladıkları şarkı, 1998 korku / bilimkurgu filmi The Faculty'nin film müziğinde yer aldı.

1998'de Cantrell'in solo grubunun bir parçası olarak turneye çıktıktan sonra Sean Kinney ve Queensrÿche gitaristi Chris DeGarmo ile "Spys4Darwin" adında yeni bir grup kurdu . Mike Inez ve Sponge baş vokalisti Vin Dombroski kısa süre sonra süper gruba katıldı. Grup ilk ve tek albümlerini 2001 yılında Microfish adlı 6 parçalık bir EP yayınladı. Haziran 2001'de Mike Inez, basçı Steve Gibb'in tıbbi nedenlerden dolayı ayrılmasının ardından Ozzfest'in kalan konserleri için Zakk Wylde 'ın Black Label Society adlı grubuna katıldı. Inez, 2003'teki Batı Kıyısı ve Japonya turları için gruba tekrar katıldı.

Cantrell 2002'de ikinci solo albümü Degradation Trip'in çalışmasını bitirdi. 1998'de yazılan albümün lirik içeriği, Cantrell'in Alice in Chains'in ölümü olarak gördüğü şeye odaklandı. Ancak, o yılın Mart ayında Cantrell şu açıklamayı yaptı; "Hepimiz hala buralardayız, bu yüzden [Alice in Chains] 'in bir gün bir şeyler yapması mümkündür ve umarım bir gün yapacağız."

Grubun uzun süre ara vermesi hakkında 2011 yılında baterist Sean Kinney bir dergiye şu röportajı verdi;

"Grubun aradaki boşluğunu düşünerek, Staley'nin bağımlılıkla savaşan tek kişi değil. Staley de diğer vokaller gibi grubun odak noktasıydı. Böylece onu seçerler. Ama gerçek şu ki, hemen hemen herkes odak noktasıydı. Grup uçuruma giderken elimi direksiyona sıkıca tuttum ve geri çekilmemizin nedeni şudur; Biliyorsunuz ki, 2 adet 1 numara albümünüz olduğunda durmamanız gerek. Bu kariyerinizi ileri götürmez ama ara verdik çünkü birbirimizi seviyoruz ve toplum içinde ölmek istemiyoruz."

Layne Staley'in ölümü (2002-2005)

Layne Staley, uyuşturucu bağımlılığıyla on yıl mücadele ettikten sonra, 19 Nisan 2002'de Seattle'daki apartman dairesinde ölü bulundu. Staley'nin cesediyle ilgili otopsi ve toksikoloji raporu, "speedball" olarak bilinen bir eroin ve kokain karışımından öldüğünü ortaya çıkardı. Otopsi, Staley'in cesedinin bulunmasından iki hafta önce 5 Nisan'da intihar eden Nirvana vokalisti Kurt Cobain ile aynı tarihte öldüğü sonucuna vardı. Cantrell, Staley'nin ölümünden iki ay sonra çıkardığı 2002 solo albümü Degradation Trip'i Staley'in anısına adadı. Mike Starr daha sonra Celebrity Rehab programında Staley'i canlı gören son kişi olduğunu iddia etti ve Staley onu buna karşı uyardıktan sonra 911'i aramadığı için suçlu hissettiğini itiraf etti.

Staley ölümünün ardından Mike Inez  Heart grubuna katıldı ve grupla turneye çıktı. 2002 ile 2006 arasında grubun albüm kayıtlarında bulundu  Jerry Cantrell; Heart, Ozzy Osbourne ve Damageplan gibi birkaç sanatçının albüm kayıtlarına katıldı. 2004 yılında Cantrell, The Cult gitaristi Billy Duffy, Mötley Crüe ve Ratt vokalisti John Corabi, The Cult basçısı Chris Wyse ve davulcu Josh Howser ile birlikte "Cardboard Vampyres" grubunu kurdu.

22 Ekim 2004'te Sony BMG, grubun şirket ile anlaşmasından 15 yıl sonra, Alice in Chains ile 1989'daki sözleşmesini feshetti.

Yeniden birleşme(2005-2008)
2005'te Sean Kinney, 2004'te Güney Asya'yı vuran tsunami felaketinin kurbanları için bir yardım konseri yapma fikrini ortaya attı. Kinney, eski grup arkadaşlarının yanı sıra müzik topluluğundaki eski Alice in Chains yöneticisi Susan Silver gibi arkadaşlarına telefon etti. Kinney, fikrine verdiği coşkulu tepki karşısında şaşırdı. 18 Şubat 2005'te Jerry Cantrell, Mike Inez ve Sean Kinney, Seattle'daki K-Rock Tsunami Continued Care Relief Konserinde dokuz yıldır ilk kez performans sergilemek için yeniden bir araya geldi. Grup  Damageplan vokalist Pat Lachman dahil yanı sıra diğer özel misafirler Tool grubundan Maynard James Keenan  ve Heart grubundan  Ann Wilson gruba eşlik etti. Bu deneyimden birkaç ay sonra grup Susan Silver'ı aradı ve Alice in Chains olarak turneye çıkmak istediklerini söyledi.

Alice in Chains yeni vokal arayışında, CBS reality şovu Rock Star'ın yapımcıları tarafından ikinci sezonunda gösterilmesi konusunda görüştü ancak grup teklifi geri çevirdi. Gösteride, grubun yeni vokalisti için seçmeler yapılacaktı.10 Mart 2006'da teması üyesi vefat eden gruplar olan, VH1 kanalının Decades Rock Live konserinde Seattle'llı bir diğer grup Heart'ı onurlandırma organizasyonunda grup bir performans sergiledi. Konserde "Would?" parçasını seslendirdiler. Gruba eski Pantera vokalisti Phil Anselmo ve Guns n Roses'tan bas gitarist Duff McKagan eşlik etti. Ayrıca , Comes with the Fall vokalisti William DuVall grupla beraber "Rooster" parçasını söyledi. Grup konserden sonra "Finish What We Started" adlı kısa bir ABD kulüp turu gerçekleştirdi, Bu konserleri Avrupa'da  ve Japonya'da kısa turlar izledi. Duff McKagan yeniden birleşme turu için gruba katıldı ve seçilen şarkılarda ritm gitar çaldı. Tur sırasında grup, elektrik setinden akustik sete geçiş sırasında izleyiciye Staley'e ait 5 dakikalık bir video anısı izletti.

Grubun yeniden buluşmasıyla aynı zamana denk gelen Sony Music, uzun süredir ertelenen üçüncü Alice in Chains derlemesi olan The Essential Alice in Chains adlı, 28 şarkı içeren çift albümünü yayınladı.

Sean Kinney grubun buluşması hakkında şunları söyledi: "Jerry'yi hiç aramadım; beni hiç aramadı ve aniden 'Hey, hadi grubu tekrar bir araya getirelim' dedi. Her adımı son derece temkinli ve yavaş atıyorduk ve doğru hissettiren her şeyi yapıyoruz: Eğer gerçekse ve bunu gerçek nedenlerle yapıyorsak ve hepimiz iyiysek, o zaman küçük bir adım atarız. Hiçbirimiz beş parasız değiliz. Demek istediğim, biz gerçekten böyle çalışmıyoruz. İyi hissettirdiği ve doğru yerden geldiği ve müzik yapıp devam ettiği sürece her şey yolunda olacaktır."

Vokal arayışı

Jerry Cantrell, William DuVall ile 2000 yılında Los Angeles'ta,  ortak bir tanıdık aracılığıyla William DuVall'in Comes with the Fall grubunun ilk albüm kaydı esnasında tanıştı. Cantrell grupla takılmaya başladı ve ara sıra onlarla birlikte sahne aldı. 2001 ve 2002 yılları arasında, Comes with the Fall, Cantrell'in ikinci solo albümü Degradation Trip'in turnesinin açılış grubu olarak katıldı. Ayrıca DuVall'ın konserlerde Staley'nin parçalarını da söyleyerek Cantrell'in solo grubuna destek oluyordu  DuVall, Alice in Chains'e 2006 yılında grubun yeniden birleşme konserlerinde solist olarak katıldı ve grupla ilk halka açık performansını VH1'in Decades Rock Live konserinde gerçekleştirdi. Cantrell'e göre, DuVall'ın işi alması için sadece bir seçmelere ihtiyaç vardı. Grupla ilk provası için DuVall "Love, Hate, Love" şarkısını söyledi. Bitirdikten sonra Sean Kinney grup arkadaşlarına baktı ve "Sanırım arama neredeyse bitti" dedi. Mike Inez ise DuVall için şunları söyledi; "Staley'i taklit etmeye çalışmadı ve bizi ona çeken de buydu".

Cantrell, Sean Kinney ve Mike Inez'in grup için DuVall'ı önermeden önce Sponge ve Spys4Darwin'in baş vokalisti Vin Dombroski'yi prova alanlarında grupla birlikte çalmaya davet ettiklerini açıkladı. Dombroski onlarla birkaç şarkıya eşlik etti ama grup için doğru olduğunu düşünmediler. Cantrell'e göre, Stone Temple Pilots ve Velvet Revolver'ın solisti Scott Weiland da gruba katılmakla ilgilendi.

Yeni tarz arayışı ve fanatiklerin tepkisi
Cantrell ve Sean Kinney'in vokal arayışında olduğu dönemde yaptıkları açıklamalar grup fanatikleri tarafından büyük bir tepkiye neden oldu. Grup üyeleri grubun yeni tarzı ve Layne Staley hakkında şu açıklamaları yaptı;

Staley'inin yerine baş vokalist olarak gruba katılan  DuVall'a uygulanan baskı hakkında Cantrell, "Tüm bu yükü Will'in omuzlarına vermek haksızlık. Takım olarak nasıl çalıştığımızı çözüyoruz. Grup değişmiş olsa da Layne'i kaybettik, Will'i ekledik ve ana planda yoktu. 2005'te tekrar çalmak doğru geldi, bu yüzden sonraki şeyi yaptık ve turneye çıktık. Adım adım yaptık. Bu sadece müzik yapmaktan daha fazlasdır. Eski grup üyeleriyle uzun zamandır arkadaşız. Bir aileydik ve buradan sonra düzelmesi gerekiyordu.." dedi Cantrell kalbini işaret ederek.

DuVall ile yeni albüm için stüdyoya girmeden önce DuVall ile bir seri konser verdiler.

12 Mayıs 2007'de Heart onuruna verilen VH1 Rock Honors konserinde Alice in Chains, Gretchen Wilson'ın önderliğinde Heart'ın "Barracuda" şarkısını seslendirdi. Heart'ın gitaristi Nancy Wilson da onlara sahnede katıldı.

Alice in Chains, Ağustos'tan Ekim 2007'ye kadar ABD ve Kanada konserleri için Velvet Revolver'la beraber tura katıldı. Bu tur sırasında grup ayrıca "The Acoustic Hour" adlı dört özel akustik gösteri gerçekleştirdi.

2 Kasım 2007'de Alice in Chains, Seattle'daki Benaroya Hall'da Matt Messina için dört şarkılık bir set ve Senfoni Loncası'nın Seattle Çocuk Hastanesi ve Bölgesel Tıp Merkezi için 10. yıl dönümü konseri verdi. Grubun kendi şarkılarına ek olarak, Led Zeppelin'in "Kashmir" şarkısının coverını da çaldılar ve Kuzeybatı Senfoni Orkestrası ve Northwest Girlchoir dahil 200'den fazla müzisyen tarafından desteklendi.

Grup, Nisan 2007'de DuVall ile yeni bir albüm için şarkı yazmaya ve demo yapmaya başladı. Ancak grup, yapımcı Nick Raskulinecz ile stüdyoda kayıt yapmaya başladıklarını açıkladıkları Ekim 2008'e kadar daha fazla ilerleme belirtisi göstermedi.

 Black Gives Way to Blue dönemi (2008–2011)
Blabbermouth.net 5 Eylül 2008'de Alice in Chains'in o Ekim ayında stüdyoya girip 2009 yazında yeni bir albüm kaydetmeye başlayacağını bildirdi. 14 Eylül 2008'de Alice in Chains, Seattle'daki CenturyLink Field'da (o zamanki adı Qwest Field) Seattle Seahawks - San Francisco 49ers karşılaşmasının ilk yarısında bir mini konser verdi. 67.000 kişilik kalabalığın 12 dakikalık performansında, Kuzeybatı Senfoni Orkestrası eşliğinde Led Zeppelin'in "Kashmir" şarkısı yer aldı.

Ekim 2008'de Alice in Chains, Los Angeles'taki Foo Fighters Studio 606'da yapımcı Nick Raskulinecz ile dördüncü stüdyo albümünü kaydetmeye başladı. Grubun o zamanlar bir plak şirketi yoktu ve albüm Jerry Cantrell ve Sean Kinney tarafından finanse edildi. Revolver Golden God Ödüllerinde Cantrell, grubun 18 Mart 2009'da kayıtlarını bitirdiğini ve albümü 1 Eylül'de yayımlayacaklarını söyledi. Kayıt işlemi Cantrell'in 43. doğum gününde ve aynı zamanda William DuVall'ın oğlunun doğduğu gün tamamlandı. Nisan 2009'da yeni Alice in Chains albümünün Virgin / EMI tarafından piyasaya sürülmesi, grubun 20 yılı aşkın kariyerindeki ilk firma değişikliğiydi. 1988'de Alice in Chains'i yönetmeye başlayan Susan Silver, günümüzde halen grubu David Benveniste ve Velvet Hammer firması ile birlikte yönetiyor.

11 Haziran 2009'da Blabbermouth.net, yeni albümün adı Black Gives Way to Blue olacağını ve resmi olarak 29 Eylül 2009'da yayınlanacağını bildirdi. Albüm adı Amazon.com'da gruptan herhangi bir duyuru yapılmadan yayınlandı. Ek olarak, Elton John'un Cantrell tarafından yazılan ve söylenen Layne Staley'e bir övgü olan albümle aynı adı taşıyan parçada piyano çaldığını açıklandı. Albümde yeni vokalist ve ritm gitaristi William DuVall, şarkıların çoğunda ana vokalistliği Jerry Cantrell ile beraber paylaştı.

30 Haziran 2009'da "A Looking in View" şarkısı iTunes ve Amazon  üzerinden satın alınmak üzere sunuldu ve sınırlı bir süre için resmi Alice in Chains web sitesinden Temmuz ayı başlarında ücretsiz olarak indirilebildi. Albümün ilk radyo single'ı olmasa da ABD'deki Rock radyoları şarkıyı çalmaya başladı. "A Looking in View" müzik videosu, 7 Temmuz 2009'da grubun resmi web sitesinde piyasaya sürüldü. Şarkı, En İyi Hard Rock Performansı dalında Grammy Ödülü'ne aday gösterildi. Ancak ödülü kazanamadı.

"Check My Brain" 14 Ağustos 2009'da albümün ilk resmi single'ı olarak radyolarda yayınlandı  ve 17 Ağustos 2009'da satışa sunuldu. "Check My Brain" müzik videosu 14 Eylül 2009'da gösterime girdi. Bu şarkı da  En İyi Hard Rock Performansı dalında Grammy Ödülü'ne aday gösterildi ancak bu ödülü de kazanamadı

Sean Kinney yeni albüm ve hayranların Staley'nin ölümünden sonra devam eden grupla ilgili karışık tepkileri hakkında şunları söyledi:

Grubun Avrupa turnesine denk gelmesi için Alice in Chains bir sonraki single'ı "Your Decision"ı 16 Kasım 2009'da İngiltere'de ve 1 Aralık'ta ABD'de yayınladı. Albümden son single "Lesson Learned" idi ve 22 Haziran 2010'da rock radyolarında yayınlandı.

Black Gives to Blue, Billboard 200'de 5. sırada yer aldı. 18 Mayıs 2010'da albüm ABD'de 500.000'den fazla kopya sattığı için RIAA  tarafından altın sertifika aldı  " Check My Brain " ve " Your Decision " single'lar Billboard Mainstream Rock'ta 1 numaraya ulaştı. "Lesson Learned" parçası 4. numaraya ulaştı. "Check My Brain" aynı zamanda grubun Alternative Songs listesindeki  ve Hot Rock Songs listesindeki  ilk 1 numaralı şarkısıydı ve Billboard's Hot 100 listesinde de 92. sıraya yükseldi.

Alice in Chains, Mastodon ve Deftones ile birlikte 2010 yılının sonlarında, üç grubun son albüm adlarının (Black Gives Way to Blue, Diamond Eyes ve Crack the Skye) bir karışımı olan Blackdiamondskye turnesinde Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada'da turneye çıktı

 Mike Starr'ın ölümü
8 Mart 2011'de Alice in Chains'in eski basçısı Mike Starr, Salt Lake City'deki evinde ölü bulundu. Polis Reuters'a Starr'ın evine 1:42'de çağrıldıklarını ve cesedini bulduklarını açıkladı. Starr 44 yaşında hayata veda etti. Daha sonra raporlar, Starr'ın oda arkadaşının onu ölü bulunmadan saatler önce metadon ve anksiyete ilaçlarını karıştırdığını gördüğünü söyledi. Daha sonraki raporlar, Starr'ın ölümünün doktoru tarafından kendisine yazılan iki farklı antidepresanla bağlantılı olabileceğini gösterdi. Starr için 20 Mart 2011'de Seattle Center'daki Uluslararası Çeşmede halka açık bir anıt düzenlendi. Jerry Cantrell ve Sean Kinney Starr için özel bir anma düzenledi.

 The Devil Put Dinosaurs Here dönemi (2011–2016)
21 Mart 2011'de Alice in Chains, beşinci stüdyo albümü  üzerinde çalıştıklarını duyurdu ve hem Cantrell hem de Inez daha sonra kayıt sürecine başladıklarına dair açıklamalarda bulundular. Albümün 2012 yazında bitmesi ve 2012 sonunda veya 2013 başında piyasaya sürülmesi bekleniyordu. Alice in Chains, 2011 yılında albüm için yazarken, Cantrell'in sağ omzundan ameliyat olması yeni şarkıların kaydını geciktirdi. Cantrell, Mayıs 2012'de yayınlanan bir röportajda, "Beni bu duruma getiren şey, omuzlarımda bazı kemik çıkıntıları ve kıkırdak sorunları olmasıydı. Yaklaşık altı yıl önce diğer omuzda da aynı sorunu yaşamıştım, Bu yüzden ikisini de şimdi tedavi ettirdim. Gitar çalarken tekrarlayan hareketler yüzünden omuzlarım rahatsızlandı"   Cantrell ameliyattan sonra sekiz ay boyunca gitar çalamadı. Cantrell evde kıyafetlerini toparlarken aklına  bir melodi geldi ve telefonuna kaydetti.. Melodi daha sonra "Stone" şarkısı oldu.

Alice in Chains, yaklaşık 10 aydır ilk konserini ve Cantrell'in omuz ameliyatından sonra 13 Ağustos 2011'de Oklahoma, Thackerville'deki Winstar Casino'da verdi. Grup 2011'de Kanada'nın Rock on the Range festivalinde, Şili'nin Maquinaria festivalinde ve Brezilya'nın SWU festivalinde üç konser daha verdiler.

Alice in Chains'in 2012'deki tek konseri, 31 Mayıs'ta Jerry Cantrell'i onurlandıran ve sekizincisi düzenlenen MusiCares MAP Fund Benefit Konserinde beş şarkılık bir akustik setti.

4 Aralık 2012'de Cantrell yeni albümün tamamlandığını doğruladı. İlk single, "Hollow", 18 Aralık'ta çevrimiçi olarak piyasaya çıktı. 3 Şubat 2013'te Alice in Chains, Facebook'ta yeni albüm adlarının HVLENTPSUSDAHIEEOEDTIURR harflerinin bir anagramı olacağını yayınladı. Ertesi gün albümün adı The Devil Put Dinosaurs Here, 28 Mayıs 2013 tarihinde piyasaya sürüldü, Billboard 200'de 2 numaradan giriş yaptı.

Albümü tanıtmak için Alice in Chains, AIC 23 adlı 11 dakikalık bir mini belgesel için Funny or Die ile bir araya geldi. Bu mini belgeselin yönetmenliğini Alan Poole McLard (W. Earl Brown) yaptı.

Grup, "Hollow", "Stone", "Voices", albümle aynı adı taşıyan parça ve "Phantom Limb" şarkıları için videolar yayınladı. "Hollow"  ve "Stone", Billboard'un Mainstream Rock Tracks'inde 1 Numaraya ulaştı, "Voices" 3. Sıraya ulaştı, ve üç şarkıdan her biri 20 hafta listelerde kaldı. The Devil Put Dinosaurs Here, 2014'te En İyi Tasarlanmış Albüm, dalında Grammy Ödülü'ne aday gösterildi. Ancak grup bu ödülü de kazanamadı.

Alice in Chains, 2013 ve 2014 yıllarında ABD, Kanada ve Avrupa'da kapsamlı bir tura çıktı. Mayıs 2013'te grup, New Jersey, Camden'de Soundgarden ile MMRBQ festivaline eşlik etti. Eylül 2013'te Alice in Chains'in başka bir albüm yapıp yapmayacağı sorulan Cantrell, "Biraz zaman alacak. Sonuncusunu çıkardığımızdan bu yana [dört yıl] geçti.

18 Ocak 2015'te Alice in Chains, Seattle Seahawks ve Green Bay Packers arasında Seattle'daki CenturyLink Field'da NFC Şampiyonası Maçının devre arası gösterisinde performans sergiledi. Cantrell sıkı Seahawks hayranıdır ve sık sık oyunlarına katılır. 2015 yılının Ağustos ayında, Basçı Mike Inez, grubun "yeni bir kayıt için riffler ürettiğini" ve "güzel ve yavaş ilerlediğini" söyledi. Grup 2015 yazında  ve 2016 yazında, Not in This Lifetime'ın bir parçası olarak Guns N 'Roses için açılan seçkin şovlar da dahil olmak üzere turneye çıktı. Grup 2016 turunu 8 Ekim 2016'da Reno, Nevada'daki Grand Sierra Resort and Casino'da verdikleri konserle tamamladı.

Kasım 2016'da Alice in Chains, 2112 albümünün 40. yıl dönümünde Rush şarkısı "Tears"ı yorumladı. Live Facelift, Record Store Day'in Kara Cuma etkinliğinin bir parçası olarak ilk kez 25 Kasım 2016'da plak olarak yayınlandı. Albüm altı şarkı içeriyor ve sadece 5000 kopya basıldı.

 Rainer Fog dönemi (2017-günümüz)
Mike Inez, Ocak 2017'de verdiği bir röportajda grubun yeni bir albüm üzerinde çalışmaya başladığını belirtti. Haziran 2017'de grubun, o ayın sonunda 2018'in başlarında geçici bir sürüm için yeni bir albüm kaydetmek üzere Seattle'daki Studio X'e (eski adıyla Bad Animals Studios) döneceği bildirildi. Oturumları, grubun son iki albümünün prodüktörlüğünü yapan Nick Raskulinecz  yönetti. Studio X, Alice in Chains'in 1995 yılında kendi adını taşıyan albümünü kaydettiği stüdyodur. Grubun yeni albüm için albüm firması bulmakta zorlanması üzerine Bas gitarist Inez şu açıklamayı yaptı; "Bu yaklaşan albüm için kimle sözleşme yapacağımızı bilmiyoruz. Demek istediğim,  Black Gives Way to Blue'yu da kendi başımıza finanse ettik, bu yüzden bu şeyler için fazla endişelenmiyoruz. Sadece onu [dünya çapında dağıtım yapan] önemli bir firmayla çıkarmalıyız. "

Grup, altıncı stüdyo albümlerini 12 Haziran 2017'de kaydetmeye başladı. Jerry Cantrell, 11 Nisan 2018'de Guitar World ile yaptığı röportajda albümün dört stüdyoda kaydedildiğini söyledi. Seattle'daki Studio X'te kayıt yaptıktan sonra grup, Nick Raskulinecz'in ev stüdyosunda vokal kaydetmek ve gitar çalmak için Nashville'e gitti. Ancak Cantrell, Sammy Hagar'ın doğum günü için Cabo'ya yaptığı gezide hastalandıktan sonra birkaç hafta beklenmedik bir ara vermek zorunda kaldı. Cantrell, grubun mühendisi Paul Figueroa'nın evine gelip birçok vokal ve solosunu orada kaydettirdi. Grup albümü Los Angeles'taki Henson Recording Studios'ta kaydetmeyi bitirdi. Cantrell ayrıca albümün "muhtemelen bu yaz bir ara" çıkmasını beklediğini söyledi.

Rock and Roll Hall of Fame Induction Ceremony basın odasında 14 Nisan 2018'de Cantrell, Alice in Chains'in BMG ile yeni sözleşme imzaladığını ve yeni albümlerini mikslemeyi bitirdiklerini açıkladı.

Alice in Chains, 2017'de canlı performans sergilemedi. Grup, Ekim 2016'dan  bu yana ilk konserini 28 Nisan 2018'de Boston'daki House of Blues'da verdi. Mayıs 2018'de Alice in Chains, Carolina Rebellion, Lunatic Luau, Pointfest, Northern Invasion, Philadelphia'daki WMMR BBQ festivali  ve Rock on the Range festivallerinde boy gösterdi. Columbus, Ohio'da 18 Mayıs 2018'de Chris Cornell'e ölümünün birinci yıldönümünde, sırasıyla " Hunted Down " ve " Boot Camp " adlı iki Soundgarden şarkısından oluşan bir saygı duruşunda bulundular. Gösterinin sonunda, sahnedeki ışıklar Chris Cornell için "CC" ve Soundgarden için "SG" yazdı. Grup, Avrupa turnelerine Haziran 2018'de başladı  ve Ozzy Osbourne ve Helloween ile birlikte Norveç'teki Tons Of Rock Festivali'ne eşilik etti.

Grup 3 Mayıs 2018'de Spotify, Amazon ve iTunes aracılığıyla " The One You Know " adlı yeni bir single yayınladı. "Adam Mason" tarafından yönetilen bir müzik videosu aynı gün YouTube'da yayınlandı. "The One You Know", Billboard'un Mainstream Rock listesinde 9. sıraya kadar yükseldi.

7 Mayıs 2018'de Trunk Nation'da Eddie Trunk ile yaptığı röportajda Jerry Cantrell, yeni albümün Ağustos 2018 sonunda çıkacağını söyledi. grup ayrıca yapımcı yönetmen Adam Mason ile de konuştuklarını açıkladı. Karanlık bir bilim filmi, iki ayrı sanat eseri yapmak ve belki onları bir araya getirmekle ilgili ve "The One You Know" için müzik videosunun Mason'un filmiyle grubun müzik videolarını birlikte kalıplamanın ilk bölümü olduğunu açıkladı.

İkinci single, " So Far Under ", 27 Haziran 2018'de Alice in Chains'in YouTube kanalında ve müzik platformlarında yayınlandı. Albümün adının Rainier Fog olacağı ve çıkış tarihi 24 Ağustos 2018 olarak planlanacağı da duyuruldu. Albümün çizimleri ve şarkı listesi de aynı gün ortaya çıktı. Jerry Cantrell Rolling Stone'a, Rainier Fog'un Seattle'daki Mount Rainier'dan ilham aldığını ve başlık parçasının Seattle müzik sahnesine bir övgü olduğunu söyledi. "Albümle aynı adı taşıyan bu şarkıda hepsine saygı duruşunda bulunduk: Nereden geldiğimiz, kim olduğumuz, tüm zaferler, tüm trajediler, hayatlarımızı konu alıyor."

Albümün üçüncü single'ı " Never Fade " 10 Ağustos 2018'de dijital ve akış hizmetleri aracılığıyla yayınlandı. Şarkı, William DuVall'ın büyükannesi, Chris Cornell ve Alice in Chains'in orijinal şarkıcısı Layne Staley'e adanmış bir övgüdür. "Never Fade" Billboard'un Mainstream Rock listesinde 10. sıraya kadar yükseldi. Adam Mason tarafından yönetilen bir müzik videosu 1 Kasım 2018'de yayınlandı.

Haziran 2018'de William DuVall, İsveç web sitesi Rocksverige ile yaptığı röportajda, "The One You Know" müzik videosunun grubun Rainier Fog albümünden on şarkının tamamı için görseller olmasını umduğu ilk bölüm olduğunu söyledi. bunun yanı sıra yönetmen Adam Mason'ın çektiği filme eşlik edecek bir parça olacak.

20 Ağustos 2018'de Seattle Mariners beyzbol takımı, Seattle'daki Safeco Field'da Rainier Fog'u tanıtmak için özel bir "Alice in Chains Gecesi" düzenledi ve takım taraftarlara Safeco Field teras kulüp bileti içeren bir paket sundu. Karşılaşma başlamadan önce Alice in Chains Tişörtü ve bir Rainier Fog CD'si dağıltıldı.

Albümün lansmanını kutlamak için 21 Ağustos 2018'de Alice in Chains, Seattle'daki Space Needle'ın tepesinde bir akustik set seslendirdi ve "Fly" şarkısını piyasaya sürdü. Alice in Chains, dünyanın 500 fit yüksekliğindeki ilk ve tek döner cam zemini olan Space Needle'ın yeni "Loupe" cam zemininde performans sergileyen ilk gruptur. Konser, SiriusXM abonelerine özeldi. SiriusXM, konseri 31 Ağustos 2018'de Lithium kanalında yayınladı.

22 Ağustos 2018'de Alice in Chains, grubun 24 Ağustos'ta Seattle'da gerçekleştireceği gizli bir konsere erişmek için hayranlarını bir Çöpçü avına gönderdi. Rainier Fog'un on imzalı CD kopyası, gösteriye bir bilet olarak şehrin etrafında saklandı ve grup, hayranlardan 10 gizli yerle ilgili ayrıntılar için Instagram hikâyelerine göz kulak olmalarını istedi. Grup, 10 albümün tamamı bulunduğunda, gizli gösterinin rock kulübü The Crocodile'da olacağını ve ertesi gün aynı mekanda bir pop-up etkinliğinde albümlerinin satın alınmasıyla sınırlı sayıda bilet alabileceğini açıkladı. Her bir albüm parçasının önizleme klipleri grubun Instagram'ında yayınlandı.

Grup ayrıca albümün çıkışını 23 ve 24 Ağustos'ta Seattle'daki The Crocodile'da bir pop-up müze enstalasyonu ile sundu. Müzede nadir Alice in Chains fotoğrafları, sınırlı sayıda üretilen ürünler ve grubun 30 yılı aşkın kariyerini sergileyen hatıralar yer aldı.

Rainier Fog, Billboard 200 listesine 12 numaradan giriş yaptı ve ilk haftasında 31.000 kopya (geleneksel albüm satışlarında 29.000) sattı. Albüm ayrıca Billboard'un En İyi Rock Albümleri, Alternatif Albümleri ve Hard Rock Albümleri listelerinde 3 numarada yer aldı. Rainier Fog, Alice in Chains'in Birleşik Krallık'taki ilk 10'u oldu ve 9 numaraya  girerek İngiltere'nin Rock & Metal Albümleri listesinde zirveye ulaştı. Albüm, En İyi Rock Albümü Grammy Ödülü'ne aday gösterildi. Ancak bu adaylıkta da ödül kazanamadı.

13 Aralık 2018'de, "Rainier Fog" adlı şarkının yer aldığı Black Antenna filminin teaserı, davulcu Sean Kinney'in belirttiği Alice in Chains'in resmi YouTube kanalında yayınlandı; "Albümlerimizden birindeki her şarkı için video oluşturma fikrini hep oynadık. Bunu sadece Rainier Fog için yapmadık, tamamen kontrolden çıktı ve lanet olası bir film yaptık. Videolarda görülebilecek her şey, filmin tamamının vizyona girmesi için Black Antenna'dan görüntüler olacak. . "  "Rainier Fog" 26 Şubat 2019'da single olarak yayınlandı. Black Antenna'nın resmi fragmanı 28 Şubat 2019'da Alice In Chains'in YouTube Kanalında yayınlandı. 90 dakikalık bir filmin yanı sıra, albümdeki her parçaya odaklanan 10 bölümlük bir web dizisi de yayınlanacak. Sırasıyla "The One You Know" ve "Rainier Fog" 1. ve 2. bölümler 7 Mart 2019'da yayınlandı. Onuncu ve son bölüm "All I Am" 17 Temmuz 2019'da yayınlandı. "Rainier Fog" un resmi müzik videosu 15 Mayıs 2019'da YouTube'da yayınlandı ve Alice in Chains ile grubun 2013 model maket belgeseli AIC 23'ün de yönetmenliğini yapan Peter Darley Miller tarafından yönetildi.

 Müzikal tarz
Alice in Chains ana akım medya tarafından grunge olarak etiketlenmiş olsa da, Jerry Cantrell grubu öncelikle heavy metal olarak tanımlıyor. 1996'da Guitar World'e "Biz çok farklı şeyleriz. Karışımın ne olduğunu tam olarak bilmiyorum ama kesinlikle metal, blues, rock and roll, belki biraz punk var. Metal kısım asla ayrılmayacak ve asla gitmesini istemiyorum "  Edmonton Journal, grubun tarzını şöyle nitelendirdi; "Seattle'da yaşamak ve çalmak onlara grunge etiketini vermiş olabilir, ancak her zaman özünde bir klasik metal grubu oldular."

Kariyerleri boyunca grubun sesi de alternatif metal olarak tanımlandı, sludge metal, doom metal, drone rock, hard rock, ve alternatif rock  türleri de grup için uygun görülen türlerdir. Cantrell, grubun medya tarafından sürekli olarak sınıflandırılmasına ilişkin olarak, "İlk çıktığımızda metaldik. Sonra alternatif metal olarak adlandırılmaya başladık. Sonra grunge çıktı. Sonra biz hard rock olduk. Ve şimdi, bunu tekrar yapmaya başladığımızdan beri, bizi bu şekilde listelediklerini gördüm. Geçen gün yerleşimi kontrol etmek ve ne olduğunu görmek için bir HMV'ye girdim ve bizi tekrar metal bölüme indirdiler. Başladığımız yere geri dönelim! "  Davulcu Sean Kinney, 2013 röportajında grunge etiketini reddediyor: "Demek istediğim, biz çıkmadan önce grunge yoktu, o kelimeyi icat etmemişlerdi. Onlar grunge kelimesini icat etmeden önce, alternatif rock ve alternatif metal ve metal ve rock idik ve ne olursa olsun umurumuzda değildik, bir rock and roll grubuyduk! . "  Mike Inez'e göre, onlar her zaman Seattle sahnesinin metal üvey çocuklarıydı.

Grup, büyük ölçüde İngiliz metal müziğinden etkilenmiştir; 2018'de Jerry Cantrell, Black Sabbath gitaristi Tony Iommi'yi "en büyük" ilhamlarından biri olarak ilan ederken  Layne Staley, "ilk etkilerini" Black Sabbath ve Deep Purple olarak adlandırdı. Cantrell, İngiliz rock şarkıcısı Elton John'u "müzisyen olmayı istememi sağlayan sanatçı" olarak değerlendirdi. Ek olarak, Alice in Chains üyeleri, AC / DC, The Beatles, David Bowie, Miles Davis, Hanoi Rocks, Heart, Jimi Hendrix, King's X, Kiss, Led Zeppelin, Pink Floyd, Queensrÿche, the Rolling Stones, Scorpions, Rush, Soundgarden, U2, UFO, Van Halen, ve ZZ Top grupları etkilendikleri gruplar olarak belirttiler.

AllMusic'ten Stephen Thomas Erlewine'e göre, Alice in Chains'in sesi " Black Sabbath tarzı riffiler ve alışılmadık bir vokal stiline" sahip. Grup, Erlewine tarafından "metal hayranları için yeterince sert, ancak karanlık konuları ve serseri atakları onları Seattle merkezli grunge gruplarının ön saflarına yerleştirdi" olarak tanımladı. Grubun yayınladığı üç albümde akustik müzik yer alıyor ve grup başlangıçta bu sürümleri ayrı tutarken, Alice in Chains'in kendi adını taşıyan albümü, "öğütülmüş hard rock'ı ince dokulu akustik sayılarla dengeleyen kasvetli, nihilist bir ses" stilli sundu.

Alice in Chains, aynı zamanda Staley (veya DuVall) ve Cantrell'in,  örtüşen pasajları, çift vokalleri ve ticari marka armonilerini içeren benzersiz vokal armonileriyle de dikkat çekiyor. Cantrell, ona kendi şarkılarını söylemesi için kendine güven verenin Staley olduğunu söyledi. Alyssa Burrows, grubun kendine özgü sesinin "Staley'nin vokal tarzından ve kişisel mücadeleler ve bağımlılıkla ilgili şarkı sözlerinden geldiğini" söyledi. Staley'in şarkıları genellikle uyuşturucu kullanımı, depresyon ve intihar gibi temalarla  "karanlık" olarak kabul edilirken  Cantrell'in sözleri genellikle kişisel ilişkilerle ilgilidir.

 Müzik dünyasına etkileri
Alice in Chains, Amerika Birleşik Devletleri'nde 14 milyon ve dünya çapında 30 milyondan fazla kayıt sattı, İki adet bir numaraya tırmanan albüme sahipler.11 defa Grammy ödüllerine aday gösterildiler.  Grup, VH1'in Hard Rock'ın En Büyük 100 Sanatçısı listesinde 34. sırada yer aldı. Alice in Chains, Hit Parader  tarafından tüm zamanların en büyük 27. heavy metal grubu ve vokalist Layne Staley ise 15. en büyük canlı performans vokali seçildi. Grubun ikinci albümü Dirt, 2008'de Close-Up dergisi tarafından son yirmi yılın en iyi 5. albümü seçildi.

Ekim 2008'de Guitar World, Jerry Cantrell'in "Man In The Box" daki solusunu "En İyi 100 Gitar Solosu" listesinde 77. sırada yer verdi. Ağustos 2009'da Alice in Chains, ikonik bir ödül olan Kerrang'ı kazandı.

Kasım 2011'de Jar of Flies, Guitar World dergisinin 1994'ün ilk on gitar albümü listesinde dördüncü sırada yer aldı.

Pantera ve Damageplan gitaristi Dimebag Darrell, 1995 yılında Guitar International'a verdiği bir röportajda Jerry Cantrell'in gitardaki marifetine olan hayranlığını ifade etmiş ve "Jerry Cantrell'in Dirt albümündeki riffleri  beş milyon nota çalan gitaristlerden daha hissli görmüştür.

Metallica, Alice in Chains'i 2008'de yayımladıkları Death Magnetic için büyük bir ilham kaynağı olarak göstererek her zaman grupla turneye çıkmak istediklerini söyledi.

Ozzy Osbourne, Facelift'i "10 Favori Metal Albüm" listesinde 9 numaraya yerleştirdi.

Sokak müzisyeni Wesley Willis, 1996 tarihli Feel The Power albümünde  "Alice in Chains" adlında bir şarkı yazdı.

The Smashing Pumpkins vokali Billy Corgan,  2007 albümü Zeitgeist'ten "Bleeding The Orchid" adlı şarkının armonilerde Alice in Chains'e bir saygı duruşu olduğunu ve dolaylı olarak Layne Staley'in ölümünden ilham aldığını açıkladı.

Elton John, Alice in Chains ve Jerry Cantrell'in büyük bir hayranı olduğunu belirtti.

 Godsmack vokalisti ve kurucusu Sully Erna da Layne Staley'i birincil etkisi olarak gösterdi. Godsmack adını Dirt albümündeki Alice in Chains şarkısı "God Smack" dan almıştır.  Godsmack'in Love Hate Sex Pain parçası Alice in Chains'in Love Hate Love parçasından esinlemedir. Godsmack'in logosu Alice in Chains'in logosundan esinlemedir.

Staind, Alice in Chains'in 1996-2006 derlemesinde yer alan "Nutshell" şarkısını canlı olarak seslendirdi ve ayrıca 14 Shades of Gray albümünde Staley'e adanmış "Layne" adlı bir şarkı yazdı.

Three Days Grace Live at Pallace DVD'sinde "Rooster" ın bir cover'ını yorumladı.

Alice in Chains'den etkilendiklerini açıklayan gruplar şunlardır; Korn, Creed, Nickelback, Taproot, Stone Sour, Puddle of Mudd, Queens of the Stone Age, Rains, Theory of a Deadman, A Pale Horse Named Death, Smile Empty Soul, Avenged Sevenfold, Seether, Incubus, Hoobastank, Mudvayne, 10 Years, Breaking Benjamin, Days of the New, Dallas Green, ve Tantric.

2009'da İsveçli melodik death metal grubu In Flames'ten Anders Fridén, Layne Staley'i grubun sonraki albümlerinde vokalleri için bir ilham kaynağı olarak gösterdi.

Grup, müzisyen arkadaşlarının yanı sıra eleştirmenlerden de övgü aldı ve AllMusic'ten Steve Huey, 1999'daki Nothing Safe derlemesini inceledikten sonra onları "90'ların en iyi metal gruplarından biri" olarak nitelendirdi.

Vitamin String Quartet, 2009 yılında grubun en popüler 12 şarkısının viyola, keman ve çello üzerine enstrümantal versiyonlarını içeren The String Quartet Tribute to Alice in Chains albümünü çıkardı.

Ağustos 2015'te gazeteci David de Sola, Alice in Chains: The Untold Story biyografisini yayınladı. 2014-2017 dönemini kapsayan güncellenmiş bir sürüm Kasım 2018'de yayınlandı. Ne grubun ne de yönetiminin kitapla herhangi bir ilgisi yoktu. Bunun yerine doğrudan gruba bağlı kaynaklarla röportaj yapıldı.

Haziran 2017'de Metal Injection, Alice in Chains'i "10 En Ağır Grunge Grubu" listesinde 1 numaraya yerleştirdi.

" I Stay Away " müzik videosunda kullanılan grup üyelerinin kilim bebekleri Cleveland, Ohio'daki Rock and Roll Hall of Fame müzesinde sergileniyor.

Üyeler
 Günümüz grup elemanları
 Jerry Cantrell - gitar, vokalJerry Cantrell'in Elektro gitarla ilk tanışması 17 yaşındayken olmuştur. Daha önce birçok grup ile çalışan Cantrell bir gün Layne ile tanışıp onu grubuna davet etmiştir. Böylece grubun kurucularından olmuştur. 2 tane solo albümü olan Jerry Cantrell hem solo hem de yeni kadrosuyla Alice in Chains le çalışmaktadır.

 Mike Inez - bas gitarMichael "Mike" Inez, gruba Mike Starr yerine Ozzy Osburne'nin grubundan getirilmiştir. Ozzy'nin No More Tears (1991), Live and Loud (1993) albumlerinden bulunmuştur. Alice in Chains'in Jar of Flies (1994), Alice in Chains (1995), Unplugged (1996), Nothing Safe: Best of the Box (1999), Music Bank (1999), Live (2000) albümlerinde bulunmuştur.

 Sean Kinney - davulGrubun davulcusudur. Şu an hâlâ grupta yer almaktadır.

 William DuVall - Lead VokalGrubun Layne'den sonraki solistidir. 2009'da çıkarılan "Black Gives Way to Blue" ve 2013 çıkışlı "The Devil Put Dinasours Here" albümlerinde vokal-ritim gitarla gruptaki değişimi fark ettirmiştir. Alice in Chains'den önce bazı Punk gruplarında çalmıştır.
 Eski grup elemanları
 Layne Staley - vokalAlice in Chains grubunun solisti idi. Kendisiyle aynı yıl doğan Kurt Cobain gibi Staley de uyuşturucu bağımlısı idi. 20 Nisan 2002'de Seattle'daki evinde cesedi tanınmayacak halde bulundu. Kimliği yapılan otopsi sonucunda ortaya çıkarıldı ve ölüm nedeni aşırı doz uyuşturucu olarak açıklandı. Alice in Chains dışında başka yan projelerde de çalıştı.

 Mike Starr - bas gitar'''
Alice in Chains grubunun ilk bas gitaristidir. Grupta 1987 yılından 1993 yılına kadar bas gitar çalmıştır. Spector NS-2 bas gitar'a ekipmanını kullanmaktadır.

Üye Değişim Çizelgesi

Diskografi

Stüdyo Albümleri

EP Albümleri

Canlı Performans Albümleri

Derleme Albümleri

Albüm Tanıtım Belgeselleri

Kaynakça

Amerikalı alternatif metal grupları
Amerikalı hard rock grupları
Grunge grupları
Seattle'da kültür
Kerrang! Ödülü sahipleri
Columbia Records sanatçıları

Alice in Chains


ශාන්තිය හෙවත් පාලි භාෂාවෙන් ඛන්ති යනු ඉවසීම හා සමවාදීම යන ගුණයයි. එය ථේරවාද හා මහායාන සම්ප්‍රදායන් දෙකෙහිම පාරමිතාවක් ලෙස සැලකේ.

ශාන්ති යනු එය පවත්වා ගැනීමට අපහසු වන අවස්ථාවකදී ඉවසීමෙන් කටයුතු කිරීමයි. එයින් අදහස් කෙරෙන්නේ එම අවස්ථාවේ ඇතිවන පීඩනය හේතුවෙන් හෝ වෙන කළහැකි කිසිවක් නොමැතිවීම හේතුවෙන් ඉවසිම නොව පරිත්‍යාගයක් වශයෙන් ස්වකැමැත්තෙන්ම ඉවසීමයි.

ධර්ම ග්‍රන්ථ වල සඳහන් ශාන්තිය

අන් අයගේ වෛරය, හිංසාව හෝ බොරු චෝදනා කිරීමේදී ඉවසීම ආදිය පිළිබඳව පාලි ධර්ම ග්‍රන්ථ වල නිදසුන් රාශියක් සඳහන් වේ.

ධම්මපද ගාථාව

ඛන්ති යන වචනය ඕවාද ප්‍රාතිමෝක්ෂයේ සඳහන් වන පළමු වචනය වේ. ඉවසීම හා දරා ගැනීම පළමුවන තපසම් නිර්වාණය බුද්ධ දේශනාවේ ප්‍රධාන වචනයයි. යමෙකුට හිංසා කරන තැනැත්තා ධ්‍යාන වඩන්නෙකු නොවේ, යමෙකුට අයහපත් ලෙස සලකන තැනැත්තා භික්ෂුවක් නොවේ.

ධම්මපදයේ 399 වන ගාථාව

චෝදනා, හිරිහැර හා සිරගතකිරීම් ක්‍රෝධයෙන් තොරව දරාගන්නා තැනැත්තාගේ හමුදා ශක්තිය වන්නේ දරාගැනිමේ හැකියාවයි. ඔහුට මම බ්‍රහ්මණ යැයි කියමි.

ඛන්ති වන්නන ජාතකය හා ශාන්තිවාදී ජාතකයේ දී ඉවසීම පිළිබඳව නිදසුන් දැක්වේ.

බුදු දහම

ක්ෂාන්ති (ඛන්ති)


Floyd Council (September 2, 1911 – May 9, 1976) was an American blues guitarist, mandolin player, and singer. He was a practitioner of the Piedmont blues, which was popular in the southeastern United States in the 1920s and 1930s. He was sometimes credited as Dipper Boy Council and promoted as "The Devil's Daddy-in-Law".

Biography
Born in Chapel Hill, North Carolina, United States, to Harrie and Lizzie Council, he began his musical career on the streets of Chapel Hill in the 1920s, performing with two brothers, Leo and Thomas Strowd, as the Chapel Hillbillies. In the late 1920s and early 1930s he and Blind Boy Fuller busked in the Chapel Hill area. Council recorded twice for ARC at sessions with Fuller in the mid-1930s, all examples of the Piedmont style.

Council married Pearly Mae Farrington, daughter of Libert and Annie Farrington of Chapel Hill, North Carolina.

Council suffered a stroke in the late 1960s, which partially paralyzed his throat muscles and slowed his motor skills, but did not significantly damage his cognitive abilities. The folklorist Peter B. Lowry attempted to record him one afternoon in 1970, but Council never regained his singing or playing abilities. Accounts say that he remained sharp in mind.

Council died in 1976 of a heart attack, after moving to Sanford, North Carolina. He was buried at White Oak AME Zion Cemetery in Sanford.

In 2014, the Killer Blues Headstone Project placed a headstone for Floyd Council.

The Floyd in Pink Floyd
Syd Barrett, of the English psychedelic rock band Pink Floyd, created the band's name by juxtaposing the first names of Council and South Carolina bluesman Pink Anderson, having noticed the names in the liner notes of a 1962 album by Blind Boy Fuller (Philips BBL-7512), written by the blues historian Paul Oliver: "Curley Weaver and Fred McMullen, ... Pink Anderson or Floyd Council—these were a few amongst the many blues singers that were to be heard in the rolling hills of the Piedmont, or meandering with the streams through the wooded valleys."

Discography
No records are available which exclusively feature Council's work. The CD Carolina Blues features six songs he recorded: "I'm Grievin' and I'm Worryin'", "I Don't Want No Hungry Woman", "Lookin' for My Baby", "Poor and Ain't Got a Dime", "Runaway Man Blues" and "Working Man Blues".

In a 1969 interview, Council stated he had recorded 27 songs over his career, seven of them backing Blind Boy Fuller. Fuller's Complete Recorded Works contains many songs with Council playing guitar.

Notes

References
Harris, Sheldon (1994). Blues Who's Who. Rev. ed. New York: Da Capo Press. .
 Introducing Floyd Council
 Floyd "Dipper Boy" Council

External links

 Illustrated Floyd Council discography
 Floyd Council Memorial Project

1911 births
1976 deaths
African-American guitarists
American blues mandolinists
American blues singers
American blues guitarists
American male guitarists
Singers from North Carolina
Musicians from Chapel Hill, North Carolina
American mandolinists
20th-century American guitarists
Guitarists from North Carolina
20th-century African-American male singers
African-American mandolinists

Floyd Council


Die Liste der Biografien führt alle Personen auf, die in der deutschsprachigen Wikipedia einen Artikel haben. Dieses ist eine Teilliste mit 84 Einträgen von Personen, deren Namen mit den Buchstaben "Pam" beginnt.

Pam

 Pam Ann, australische Komikerin und Entertainerin

Pama
 Pamarot, Noé (* 1979), französischer Fußballspieler

Pamb
 Pamberger, Ferdinand (1873–1956), österreichischer Maler
 Pambianco, Arnaldo (1935–2022), italienischer Radrennfahrer
 Pamboukjian, Harout (* 1950), armenisch-US-amerikanischer Pop-Sänger

Pame
 Pamelius, Jacobus (1536–1587), flämischer katholischer Theologe
 Pamer, Fritz Egon (1900–1923), österreichischer Komponist, Autor und Musikwissenschaftler
 Pamer, Ignaz (1866–1957), österreichischer Polizist, Polizeipräsident von Wien
 Pamer, Michael (1782–1827), österreichischer Komponist
 Pamer, Philipp J. (* 1985), italienischer Filmregisseur und Drehbuchautor

Pamf
 Pamfil, Radu (1951–2009), rumänischer Fußballspieler
 Pamfilowa, Ella Alexandrowna (* 1953), russische Politikerin

Pami
 Pami, Pharao
 Pàmias i Grau, Jordi (* 1938), katalanischer Dichter und Schriftsteller
 Pamić, Alen (1989–2013), kroatischer Fußballspieler
 Pamić, Igor (* 1969), kroatischer Fußballspieler und -trainer
 Pamić, Manuel (* 1986), kroatischer Fußballspieler
 Pamić, Zvonko (* 1991), kroatischer Fußballspieler
 Pamich, Abdon (* 1933), italienischer Leichtathlet und Olympiasieger
 Pàmies, Sergi (* 1960), spanischer Autor
 Paminger, Leonhard (1495–1567), österreichischer Komponist
 Paminger, Sophonias (1526–1603), deutscher Lehrer und Komponist
 Pamir, Ülker (* 1913), türkischer Skirennläufer
 Pamiroğlu, Cem (* 1957), türkischer Fußballspieler
 Pamirtan, Meltem (* 1977), türkische Schauspielerin

Pamj
 Pamjalowa, Iryna (* 1990), belarussische Kanutin

Paml
 Pamler, Gerda (* 1958), deutsche Behindertensportlerin

Pamm
 Pammachius, römischer Senator und Christ, Heiliger
 Pammenes, griechischer Staatsmann und Feldherr
 Pammer, Anna Maria (* 1966), österreichische Opernsängerin (Sopran)
 Pammer, Bruno (1866–1924), österreichischer Abt
 Pammer, Herta (1905–1995), österreichische Vorsitzende der Katholischen Frauenbewegung Österreichs
 Pammer, Leopold (1951–2011), österreichischer Lehrer, Theaterspieler und Autor
 Pammer, Martin (* 1966), österreichischer Diplomat
 Pammer, Michael (* 1962), österreichischer Hochschullehrer für Sozial- und Wirtschaftsgeschichte
 Pammer, Otto (1926–2008), österreichischer Fernsehfilmproduzent
 Pammer, Sebastian (1802–1876), österreichischer Fabrikant, Landwirt und Politiker
 Pammesberger, Michael (* 1965), österreichischer Karikaturist
 Pamminger, Manfred (* 1977), österreichischer Fußballspieler
 Pammo Rodríguez, Óscar (* 1935), bolivianischer Admiral und Regierungsjuntamitglied
 Pammolli, Fabio (* 1965), italienischer Wirtschaftswissenschaftler

Pamo
 Pamoussou, Souleymane, ivorischer Straßenradrennfahrer

Pamp
 Pamp, Rüdiger (* 1961), deutscher Jurist, Richter am Bundesgerichtshof
 Pampani, Antonio Gaetano († 1775), italienischer Kapellmeister, Opern- und Oratorienkomponist
 Pampanini, Silvana (1925–2016), italienische Filmschauspielerin
 Pampel, Christian (* 1979), deutscher Volleyball-Nationalspieler
 Pampel, Hermann (1867–1935), deutscher Maler und Grafiker sowie Pädagoge
 Pampel, Horst F. (1934–2010), deutscher Heimatforscher und Autor
 Pampel, Ralf-Ingo (1967–2020), deutscher Komponist, Pianist und Musikpädagoge
 Pampel, Woldemar (* 1926), deutscher Ingenieur und Hochschullehrer
 Pampel, Wolfgang (* 1945), deutscher Schauspieler, Sänger und Synchronsprecher
 Pamperrien, Rudolf (1896–1973), deutscher Diplomat
 Pamperrien, Sabine, deutsche Journalistin, Literaturwissenschaftlerin, Rezensentin und Sachbuchautorin
 Pamphaios, attischer Töpfer
 Pamphile von Epidaurus, griechisch-ägyptische Geschichtsschreiberin
 Pamphilj, Benedetto (1653–1730), italienischer Kardinal und Librettist
 Pamphilj, Camillo Francesco Maria (1622–1666), italienischer Kardinal und päpstlicher General
 Pamphilj, Girolamo (1544–1610), italienischer Kardinal der Römischen Kirche
 Pamphilos, griechischer Gemmenschneider
 Pamphilos, griechischer Maler
 Pamphilos von Alexandria, griechischer Autor
 Pamphilos von Caesarea († 309), christlicher Theologe, Heiliger und Märtyrer
 Pamplany, Joseph (* 1969), indischer Geistlicher, syro-malabarischer Erzbischof von Tellicherry
 Pampling, Rod (* 1969), australischer Golfer
 Pamplona, Estanislau de Figueiredo (1904–1973), brasilianischer Fußballnationalspieler
 Pampoulova, Elena (1972–2023), bulgarische Tennisspielerin
 Pampuch, Helmut (1940–2008), deutscher Opernsänger (Buffotenors)
 Pampuch, Herbert (* 1952), deutscher Fußballspieler
 Pampuri, Riccardo (1897–1930), italienischer Ordensgeistlicher und Arzt
 Pampuri, Ymer (1944–2017), albanischer Gewichtheber
 Pampushnyy, Anton (* 1982), russischer Schauspieler

Pams
 Pams, Jules (1852–1930), französischer Jurist und Politiker

Pamu
 Pamuk, Fahri Eren (* 1994), türkischer Fußballspieler
 Pamuk, Kerim (* 1970), deutscher Schriftsteller und Kabarettist türkischer Herkunft
 Pamuk, Melisa Aslı (* 1991), türkische Schauspielerin
 Pamuk, Orhan (* 1952), türkischer Journalist und Schriftsteller
 Pamuk, Sedat (* 1952), deutsch-türkischer Kabarettist
 Pamuk, Şevket (* 1950), türkischer Ökonom
 Pamuk, Uğur (* 1989), aserbaidschanisch-türkischer Fußballspieler
 Pamuk, Yılmaz (* 1956), türkischer Fußballtorhüter
 Pamukoğlu, Osman (* 1947), türkischer Politiker, Schriftsteller und ehemaliger Generalmajor
 Pamungkas, Sigit (* 1962), indonesischer Badmintonspieler und -trainer
 Pamuntjak, Laksmi (* 1971), indonesische Schriftstellerin

Pamy
 Pamyu, Kyary Pamyu (* 1993), japanisches Model, Bloggerin und Musikerin

Liste der Biografien/Pam


The Polish Air Force () is the aerial warfare branch of the Polish Armed Forces. Until July 2004 it was officially known as Wojska Lotnicze i Obrony Powietrznej (). In 2014 it consisted of roughly 16,425 military personnel and about 475 aircraft, distributed among ten bases throughout Poland.

The Polish Air Force can trace its origins to the second half of 1917 and was officially established in the months following the end of World War I in 1918. During the invasion of Poland by Nazi Germany in 1939, 70% of its aircraft were destroyed. Most pilots, after the Soviet invasion of Poland on 17 September, escaped via Romania and Hungary to continue fighting throughout World War II in allied air forces, first in France, then in Britain, and later also the Soviet Union.

History

Origins
Military aviation in Poland started even before the officially recognised date of regaining independence (11 November 1918). The very first independent units of the Polish Air Force, in service to the re-emerging Polish sovereign state, were actually formed before, in 1917, before World War I had come to an end. When the Russian Revolution began and the tsardom gradually lost control of the country, Polish pilots took advantage of the chaos and formed spontaneous aerial units in areas of present-day Belarus, south Ukraine, and by the Kuban river. Up until that point Polish pilots had only flown as members of Russian, German or Austro-Hungarian militaries. The first known air force units in service to the re-emerging Polish state were: I Polski Oddział Awiacyjny (1st Polish Aviation Squad) in Minsk formed on 19 June 1917, the 1st and 2nd Aviation Units of the 2nd Corps, the aerial fleet of the 4th Rifle Division, as well as the Samodzielny Polski Oddział Awiacyjny (Independent Polish Aviation Squad) in Odesa.

Establishment

Poland was under German and Austro-Hungarian occupation until the armistice, but the Poles started to take control as the Central Powers collapsed. Initially, the Polish air force consisted of mostly German and Austrian aircraft, left by former occupiers or captured from them, mostly during the Greater Poland Uprising. These planes were first used by the Polish Air Force in the Polish-Ukrainian War in late 1918, during combat operations centered around the city of Lwów (now Lviv). On 2 November 1918 pilot Stefan Bastyr performed the first combat flight of Polish aircraft from Lwów.

When the Polish-Soviet War broke out in February 1920, the Polish Air Force used a variety of former German and Austro-Hungarian, as well as newly acquired western-made Allied aircraft. Most common at that time were light bomber and reconnaissance aircraft, among most numerous were French Breguet 14 bombers, German LVG C.V reconnaissance aircraft, British Bristol F2B scouts and Italian Ansaldo Balilla fighters.

After the Polish-Soviet War ended in 1921, most of the worn out World War I aircraft were gradually withdrawn and from 1924 the air force started to be equipped with new French aircraft. In total in 1918–1924 there were 2160 aircraft in the Polish Air Force and naval aviation (not all in operable condition), in which there were 1384 reconnaissance aircraft and 410 fighters. From 1924 to 1930 the primary fighter of the Polish Air Force was the SPAD 61 and its main bombers were the French produced Potez 15 and the Potez 25, which was eventually manufactured in Poland under license from Aéroplanes Henry Potez.

The first Polish-designed and mass-produced aircraft to serve in the country's air force was a high wing fighter, the PWS-10, first manufactured in 1930 by the Podlasie Aircraft Factory.

Inter-war years

In 1933,  Zygmunt Pulawski's first high wing, all-metal aircraft, the PZL P.7a, was designed and produced, with 150 entering service. The design was followed by 30 improved PZL P.11a aircraft and a final design, the PZL P.11c, was delivered in 1935 and was a respectable fighter for its time; 175 entered service and it remained the only Polish fighter until 1939, by which time foreign aircraft design had overtaken it. Its final version, the PZL P.24, was built for export only and was bought by four countries. A new fighter prototype, the PZL.50 Jastrząb (Hawk), similar to the Seversky P-35 in layout, was curtailed by the Nazi invasion and the PZL.38 Wilk twin-engine heavy fighter remained a prototype.

As far as bombers are concerned, the Potez 25 and Breguet 19 were replaced by an all-metal monoplane, the PZL.23 Karaś, with 250 built from 1936 onwards, but by 1939 the Karas was outdated. In 1938 the Polish factory PZL designed a modern twin-engine medium bomber, the PZL.37 Łoś (Elk). The Łoś had a bomb payload of 2580 kg and a top speed of 439 km/h. Unfortunately, only about 30 Łoś A bombers (single tailfin) and 70 Łoś B (twin tailfin) bombers had been delivered before the Nazi invasion.

As an observation and close reconnaissance plane, Polish escadres used the slow and easily damaged Lublin R-XIII, and later the RWD-14 Czapla. Polish naval aviation used the Lublin R-XIII on floats. Just before the war, some Italian torpedo planes, the CANT Z.506, were ordered, but only one was delivered, and it was without armament. The principal aircraft used to train pilots were the Polish-built high-wing RWD-8 and the PWS-26 biplane. In 1939, Poland ordered 160 MS-406s and 10 Hawker Hurricane fighters from abroad, but they were not delivered before the outbreak of the war.

1939

On 1 September 1939, at the beginning of the invasion of Poland, all the Polish combat aircraft had been dispersed to secondary airfields, contrary to a commonly-held belief, based on German propaganda, that they had all been destroyed by bombing at their airbases. The aircraft destroyed by German bombers on the airfields were mostly trainers. The fighters were grouped into 15 escadres; five of them constituted the Pursuit Brigade, deployed in the Warsaw area. Despite being obsolete, Polish PZL-11 fighters shot down over 170 German aircraft. The bombers, grouped in nine escadres of the Bomber Brigade, attacked armoured ground columns but suffered heavy losses. Seven reconnaissance- and 12 observation escadres, deployed to particular armies, were used primarily for reconnaissance. Part of the Polish Air Force was destroyed in the campaign; the surviving aircraft were either captured or withdrawn to Romania, Hungary, Lithuania, Latvia, Slovenia or Sweden, whose air forces subsequently employed these aircraft for their own use (in the case of Romania until 1956). A great number of pilots and aircrew managed to escape to France and then to Britain, where they played a significant part in the defence of the United Kingdom against Nazi invasion, during the Battle of Britain. Prior to the conflict Poland also bought 234 planes abroad. First of them were on delivery when the conflict started. These were Hawker Hurricane (14 planes), Morane-Saulnier 406 (120 planes) and Fairey Battle (100 planes). The ship SS Lassell with 14 Hawker Hurricanes on board left Liverpool on 28 August 1939, deliveries from France were also on way when the conflict broke out.

Strength of Polish Air Force on 1 September 1939

1940 (France)

After the fall of Poland, the Polish Air Force started to regroup in France. The only complete unit created before the German attack on France was the GC I/145 fighter squadron, flying Caudron C.714 light fighters. It was the only unit operating the C.714 at the time. The Polish pilots were also deployed to various French squadrons, flying on all types of French fighters, but mostly on the MS-406. After the surrender of France, many of these pilots managed to escape to Britain to continue the fight against the Luftwaffe.

1940–1947 (United Kingdom)

Following the fall of France in 1940, Polish units were formed in the United Kingdom, as a part of the Royal Air Force and known as the Polish Air Force (PAF). Four Polish squadrons were formed:

 300 Squadron and 301 Squadron flew bombers,
 302 Squadron and 303 Squadron flew Hawker Hurricane fighters.

The two Polish fighter squadrons first saw action in the third phase of the Battle of Britain in August 1940, with much success; the pilots were battle-hardened and Polish flying skills had been well learned from the invasion of Poland. The pilots were regarded as fearless, sometimes bordering on reckless. Nevertheless, success rates were very high in comparison to UK and Empire pilots. 303 Squadron became the most efficient RAF fighter squadron at that time. Many Polish pilots also flew individually in other RAF squadrons.

As World War II progressed, a further twelve Polish squadrons were created in the United Kingdom:

 No. 304 Polish Bomber Squadron (bomber, then Coastal Command),
No. 305 Polish Bomber Squadron (bomber),
No. 306 Polish Fighter Squadron (fighter),
No. 307 Polish Night Fighter Squadron (night fighter),
No. 308 Polish Fighter Squadron (fighter),
No. 309 Polish Fighter-Reconnaissance Squadron (reconnaissance, then fighter),
No. 315 Polish Fighter Squadron (fighter),
No. 316 Polish Fighter Squadron (fighter),
No. 317 Polish Fighter Squadron (fighter),
No. 318 Polish Fighter-Reconnaissance Squadron (fighter-reconnaissance),
No. 663 Polish Air Observation Post Squadron  (air observation/artillery spotting),
 and the Polish Fighting Team also known as "Skalski's Circus", attached to 145 Squadron RAF.

The fighter squadrons initially flew Hurricanes, then switched to Spitfires, and eventually to North American Mustangs. 307 Squadron, like other night fighter squadrons (such as 410 Squadron Royal Canadian Air Force), flew Boulton-Paul Defiants, Bristol Beaufighters and finally de Havilland Mosquitoes. The bomber squadrons were initially equipped with Fairey Battles and Vickers Wellingtons. 300 Squadron was later assigned Avro Lancasters, 301 Squadron Handley Page Halifaxes and Consolidated Liberators and 305 Squadron, de Havilland Mosquitoes and North American Mitchells. 663 Squadron (air observation/artillery spotting) flew Auster AOP IIIs and Vs. After the war, all equipment was returned to the British, but only some of the pilots and crews actually returned to Poland, with many settling in the United Kingdom, some of whom returned to Poland in 1989 after the fall of communism.

1943–1945 (Soviet Union)

Along with the Polish People's Army (Ludowe Wojsko Polskie) in the USSR, the Polish People's Air Force (Ludowe Lotnictwo Polskie) was created, in defence of the Soviet Union against Nazi invasion. Three regiments were formed in late 1943:

 the 1st Fighter Regiment "Warszawa", (equipped with Yak-1 and Yak-9 aircraft),
 the 2nd Night Bomber Regiment "Kraków" (flying Polikarpov Po-2 aircraft – produced in Poland as the CSS-13 from 1949 onwards),
 and the 3rd Assault Regiment (flying Ilyushin Il-2 aircraft) were formed.

During 1944–5, further regiments were created, coming together to form the 1st Mixed Air Corps, consisting of a bomber division, an assault division, a fighter division and a mixed division.  After the war, these returned to Poland and gave birth to the air force of the People's Republic of Poland.

1949–1989
In 1949, the Li-2sb transport aircraft was adapted into a bomber and in 1950, Poland received Petlyakov Pe-2 and Tupolev Tu-2 bombers from the Soviet Union along with USB-1 and USB-2 training bombers. In 1950 also, the Yak-17 fighter came into service, as did the Ilyushin Il-12 transport and the Yak-18 trainer. From 1951 onwards, the Polish Air Force was equipped with Yak-23 jet fighters and MiG-15 jets, along with a training version, the MiG-15 UTI, and later, in 1961, the MiG-17.

As well as Soviet-produced aircraft, from 1952 onwards Soviet MiG-15 and later MiG-17 fighters were produced under licence in Poland as the Lim-1, Lim-2 and later the Lim-5. A domestic ground attack variant of the Lim-5M was developed as the Lim-6bis in 1964. The only jet bomber used by the Polish Air Force during this period was the Ilyushin Il-28, from 1952 onwards. Poland used only a small number of MiG-19s from 1959, in favour of the MiG-21 from 1963 onwards, which became its main supersonic fighter. This aircraft was used in numerous variants from MiG-21F-13, through MiG-21PF and MF to MiG-21bis. Later, the Polish Air Force received 37 MiG-23s (1979) and 12 MiG-29s (1989).

The main fighter-bomber and ground attack aircraft after 1949 was the Il-10 (a training version, the UIl-10, entering service in 1951). From 1965 onwards, Poland also used a substantial number of Su-7Bs for bombing and ground attack, replaced with 27 Sukhoi Su-20s in 1974 and 110 Sukhoi Su-22s in 1984.

Propeller-driven training aircraft, the Junak-2 (in service since 1952), the TS-9 Junak-3 (in service since 1954) and the PZL TS-8 Bies (since 1958) were later replaced by a jet trainer, the domestically built TS-11 Iskra. Another Polish jet trainer, the PZL I-22 Iryda, was used for some time but, because of continuing problems, all machines were returned to PZL for modification and did not resume service. The Yak-12 was used as a multirole aircraft from 1951, the An-2 from 1955 and subsequently the Wilga-35 P.

Transport aircraft used by the Polish Air Force during this period included: the Il-14 (first in service in 1955), the Il-18 (first in service in 1961), the An-12B (first in service in 1966), the An-26 (first in service in 1972), the Yak-40 (first in service in 1973) and the Tupolev Tu-154. A number of helicopters were used by the Polish Army: the SM-1 (a Mil Mi-1 manufactured under licence), which was a multirole helicopter, in operation since 1956; the Mil Mi-4, multirole, since 1958; the PZL SM-2, multirole, since 1960; the Mil Mi-2 and Mil Mi-8 (later also Mil Mi-17), multirole, since 1968 and the Mil Mi-24, a combat helicopter, since 1976. Also the Mil Mi-14, an amphibious helicopter, and the Mil Mi-6, both used as transports.

In 1954, the Polish Air Force was merged with the Air Defence Force, creating the Air and Country Air Defence Forces (Wojska Lotnicze i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju  – WLiOPL OK), a military organisation composed of both flying and anti-aircraft units. In 1962, the WLiOPL OK were separated back again into their two original component bodies: the Air Force (Wojska Lotnicze) and the Country Air Defence Force (Wojska Obrony Powietrznej Kraju).

Present-day operations

After political upheaval and the collapse of the Soviet Union in 1991, and a consequent reduction in the state of military anxiety in the whole of Europe, the Polish Air Force saw reductions in size. On 1 July 1990 the Polish Air Force and the Air Defence Force were merged again (Wojska Lotnicze i Obrony Powietrznej – WLiOP or WLOP). The attack capability of this force consisted primarily of MiG-21s, MiG-23s, MiG-29s, Su-20s and Su-22s. The remaining Lim-6bis were withdrawn in the early 1990s, followed soon afterwards by the withdrawal of the remaining Su-20 aircraft. The small number of remaining MiG-23s were withdrawn by 1999. Throughout the 1990s, Poland had not purchased any new combat aircraft and only managed to acquire further MiG-29s from the Czech Republic in 1995 and from Germany in 2004. MiG-21s were finally withdrawn from service in 2003. In 2004, the only remaining combat aircraft flown by the WLiOP were the MiG-29 and the Su-22. As of 2010, the fleet of Su-22s is in need of modernization to retain any value as a combat aircraft and its future is unclear.

In 2002, the F-16C/D Block 52+ from the American company Lockheed Martin was chosen as a new multirole fighter for the WLiOP, the first deliveries taking place in November 2006 and continued until 2008 under Peace Sky program. As of 2011 the Polish Air Force has three squadrons of F-16s: two stationed at the 31st Tactical Air Base near Poznań and the 10th Tactical Squadron at the 32nd Air Base near Łask. The acquisition of the US F-16 was not without fierce competition from European aerospace companies; the sale was hotly pursued by the French company Dassault, with their Mirage 2000 and by the Swedish company Saab, with the JAS 39 Gripen. The Polish Block 52+ F-16s are equipped with the latest Pratt and Whitney F-100-229 afterburning turbofan engines, and the avionics suite includes the APG-68(V)9 terrain mapping radar system and the ALQ-211(V)4 electronic warfare suite.  All Polish F-16s can carry modern US precision ordnance, ranging from the JDAM/JSOW to the latest in export-certificate-authorized air-to-air weaponry (including the AIM-120C-5 and AIM-9X).

In the aftermath of the presidential Tu-154 crash in 2010 and later Polish-led investigation, the 36th Special Aviation Regiment, responsible for transporting the President and the Polish Government, was disbanded, while the defense minister resigned. A new unit, the 1st Air Base, replaced the 36th regiment. Between June 2010 and December 2017 most official flights were served by two leased Embraer E-175 operated by the LOT Polish Airlines. On 14 November 2016 the Defense Ministry ordered two Gulfstream G550 VIP planes. On 31 March 2017 a deal with Boeing Company was signed to supply two Boeing Business Jet 2 and one Boeing 737-800 for the head of state and the government transport.

On 27 February 2014 Poland signed a €280 million contract with Alenia Aermacchi for 8 M-346 Master advanced training jets. The first two Masters arrived in Poland accompanied by Team Iskry on 14 November 2016.

On 11 December 2014 Polish officials signed a contract with the United States for the purchase of 70 AGM-158 Joint Air to Surface Stand off Missile, for US$250 million. Also contained in the contract are upgrades to the fleet of Polish F-16s to be completed by Lockheed Martin.

On 28 May 2019, the Polish Minister of Defence announced that Poland had sent a request for quotation for the acquisition of 32 F-35A aircraft. On 11 September 2019, the Department of Defense Security Cooperation Agency announced that Poland had been cleared to purchase 32 F-35A fighters, along with associated equipment, for an estimated cost of $6.5 billion. On 27 September 2019 the US Congress approved the sale. On 31 January 2020, Poland signed a $4.6 billion deal for 32 F-35 fighters.

On 8 March 2022, the Polish government offered to transfer its entire MiG-29 fleet to the US government via Ramstein Air Base as lethal aid to the Ukrainian air force against the ongoing Russian invasion in return for aircraft of corresponding operational capabilities (most likely F-16s). The exchange was eventually not carried out.

Equipment

Aircraft

Note: Three C-17 Globemaster III's are available through the Heavy Airlift Wing based in Hungary.

Air Defence

Radars
The 3rd Wrocław Radio Engineering Brigade has several radar types under its command including the Italian made RAT-31DL a AESA system, and the Polish made NUR-15 radar which provides a 3D picture of the controlled airspace. The NUR-31 a mobile unit, employing a medium-range airspace control radar.

Structure

Armed Forces General Command

Ranks and insignia

Officers

Other ranks

Qualification badges
The current aviator badge of the Polish Air Force has been in use since the 1920s. The badge is called gapa and represents silver eagle in flight with gold laurel wreath in the bill. Navigator/Observer badge (below) represents the same eagle, but in gold with added lightning bolts. The gapa is worn in the usual place on the upper left breast above the pocket, but unlike other air forces it is suspended on a chain. It adorned the uniform of Polish Air Force officers in the RAF during World War II along with their RAF wings. In the combat version (for at least 7 flights in combat conditions) the badge has a green laurel wreath.

See also
 Stefan Stec, creator of the Szachownica Lotnicza Polish national military aircraft insignia
 Stanisław Targosz, former commander-in-chief of the Polish Air Force
 Team Iskry
 Orlik Team
 List of aircraft of Poland, World War II
 Polish Land Forces Aircraft
 Polish Naval Aviation
 Polish Special Forces Aircraft

References

Bibliography

Further reading
 Air Forces Monthly, May 1999 (for details of reorganisation from regiments into squadrons)

External links

 Official website of Polish Air Force
 Polish Air Force history
 Polish Air Force unit insignias, gallery of badges with annotation

Polish Air Force


An Carex kyyhkynenii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henrik Ilmari Augustus Hiitonen. An Carex kyyhkynenii in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex kyyhkynenii


Ensembles

Ensemble Ortskern Adldorf
Das Ensemble zeigt eine barocke Verbindung zwischen Herrschaftssitz und Ort, Schloss und Pfarrkirche. Der eingefriedete Schlossbereich ist mit dem in sich geschlossenen Kirchenbereich über die trennende Wannersdorfer Straße hinweg durch einen gemauerten, auf massiven Arkadenpfeilern ruhenden Gang verknüpft. Dieser stammt noch aus der Erbauungszeit der Kirche von 1737 und führt vom Schlossbau ehemals des 17. Jahrhunderts – und seit dessen Brand 1906 vom Neubarockbau an gleicher Stelle – zur nördlichen Chorseite der Kirche, wo die gräfliche Familie vom obergeschossigen Oratorium aus dem Gottesdienst beiwohnen konnte. Am Kirchenbau verweisen der langgestreckte Chor und das Gräflich Arcosche Wappen am Hochaltar auf die Doppelfunktion von Hof- und Pfarrkirche. Eine entsprechende Doppel-Charakteristik von Dorfnähe und zugleich höfischer Distanzierung zeigt der Schlossbezirk selbst: Zu dem südwestlichen Dorfbereich vermittelt der dreiflügelige, walmgedeckte Verwaltungs- und Bedienstetenwohnbau mit einem fast bäuerlichen Vorgärtchen (Hauptstraße 14; Wannersdorfer Straße 2 und 4), während der Schlossbau separat in der Mitte des Parks steht, teils von Gartenflächen nach französischer Ordnung, teils von gemischten Baumbeständen nach englischer Art umgeben. Aktennummer: E-2-79-113-1

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Eichendorf

|}

Adldorf

|}

Attenkaisen

|}

Aufhausen

|}

Berg

|}

Birnbaum

|}

Burg

|}

Dornach

|}

Enzerweis

|}

Exing

|}

Ganackersberg

|}

Haid

|}

Hartkirchen

|}

Hütt

|}

Indersbach

|}

Kellerhäuser

|}

Kröhstorf

|}

Lappersdorf

|}

Ölling

|}

Paßhausen

|}

Perbing

|}

Pitzling

|}

Pöcking

|}

Prunn

|}

Rannersdorf

|}

Reichstorf

|}

Rengersdorf

|}

Stinglham

|}

Thomasbach

|}

Wannersdorf

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Eichendorf

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Eichendorf
Baudenkmaler Eichendorf

Liste der Baudenkmäler in Eichendorf


An Macodes cupida in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Paul Ormerod. An Macodes cupida in nahilalakip ha genus nga Macodes, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Vietnam. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Macodes

Macodes cupida


Hyde Park ist eine frühere Gemeinde und heutige Neighborhood von Boston im Bundesstaat Massachusetts der Vereinigten Staaten. Es gibt dort eine große Bandbreite an Häusertypen und sozialen Gruppierungen, so dass der Stadtteil trotz seiner Lage mitten in der Stadt durchaus Charakterzüge einer Vorstadt aufweist. Hyde Park bildet den Distrikt E-18 des Boston Police Department.

Der nach dem Baseballspieler der Atlanta Braves benannte und von Donald Ross entworfene George Wright Golfplatz liegt teilweise in Hyde Park, teilweise im benachbarten Roslindale.

Geschichte
Im Jahr 1845 verbrachte der im Ruhestand lebende Geschäftsmann Henry Grew gemeinsam mit seiner Familie seinen Urlaub südlich von Boston in einem Gebiet, das damals der westliche Teil von Dorchester war. In der Nähe des Tals, durch das der Neponset River fließt, entdeckte er einen Ort, von wo aus er einen hervorragenden Blick auf die Blue Hills hatte, und beschloss, das betreffende Land mit einer Fläche von mehreren hundert Acres zu erwerben. Dieses Land wurde später unter dem Namen Grew's Woods bekannt und ist heute noch als Teil des Stony Brook Reservation sowie des George Wright Golfplatzes erhalten. 1847 verlegte Grew schließlich seinen Wohnsitz auf sein neu erworbenes Land. In den folgenden Jahren kaufte die Hyde Park Land Company ca. 200 Acres (ca. 800.000 m²) Land in derselben Gegend und begann mit der Errichtung von Häusern um einen inoffiziellen Haltepunkt der Boston and Providence Railroad bei Kenny's Bridge an der Straße von Dedham nach Milton Lower Mills (die heutige Hyde Park Station der MBTA an der River Street). Der nächste offizielle Stop war die Station in Readville.

Als Gründer von Hyde Park wird heute jedoch Alpheus Perley Blake angesehen, der 1856 gemeinsam mit 20 Partnern für die Fairmount Land Company den Distrikt Fairmount Hill auf der Westseite der Brush Hill Road in Milton erschloss. Dies führte zur Errichtung einer Brücke über den Neponset River und zum Bau einer Bahnstation für die New York and New England Railroad (heute Fairmount Station). Innerhalb weniger Jahre schlossen sich die beiden Entwicklungsgesellschaften zusammen, was das Wachstum noch mehr beschleunigte. Um 1867 gab es bereits sechs Bahnstationen in diesem Gebiet.

An den Massachusetts General Court wurde eine Petition gerichtet, die am 22. April 1868 zur Begründung der Selbstverwaltung der Stadt Hyde Park in Norfolk County führte, deren Grenzen das besiedelte Land in Dorchester (Grew's Woods sowie die Flächen der Hyde Park Land Company), Milton und Dedham umfasste. Hyde Park war bis 1912 Teil von Norfolk County, als im Rahmen einer Abstimmung zu Gunsten einer Annektierung an Boston in Suffolk County entschieden wurde.

In den 1960er Jahren drohte Hyde Park mit der Abspaltung von Boston für den Fall, dass die Stadt den geplanten Southwest Expressway tatsächlich bauen und damit Hyde Park gabelförmig teilen würde.

Hyde Park besitzt eine vielfältige und aktive industrielle Vergangenheit. Für nahezu 130 Jahre war dort das Unternehmen Westinghouse Sturtevant beheimatet.

Religionen
In Hyde Park gibt es viele Kirchen, darunter die katholischen Kirchen Most Precious Blood, Saint Adalbert's und Saint Anne's sowie die Episkopalkirche Christ Church – Iglesia de San Juan, die im NRHP eingetragen ist.

Einwohnerentwicklung
Die Einwohner von Hyde Park stammen – ähnlich wie in South Boston, Charlestown und Dorchester – vorwiegend aus Polen, Italien und Irland. Im Jahr 2011 lebten ca. 46 % Weiße, 37 % Afroamerikaner, 19 % Hispanics oder Latinos sowie 2 % Asiaten im Stadtteil.

Kultur und Sehenswürdigkeiten

Bauwerke
Im Geschäftsviertel von Hyde Park stehen am Cleary Square und Logan Square eine Vielzahl historischer Gebäude, darunter das nach der Annektierung errichtete Rathaus des Stadtteils. Das Gebäude des YMCA stammt aus dem Jahr 1902 und wurde 2010 grundlegend renoviert. Weiterhin sehenswert sind die englische, 1885 im gotischen Stil errichtete Eucharistie-Kirche sowie die 1895 vollendete Christ Church.

Das Gebäude der örtlichen Zweigstelle der Boston Public Library wurde 1899 errichtet und im Jahr 2000 durch einen zeitgemäßen Anbau in seiner Fläche nahezu verdoppelt. An der Fairmount Avenue befindet sich ein Opernhaus, das 1897 von Leroy J. French errichtet wurde und heute dem Riverside Theatre Works als Spielort dient.

Darüber hinaus gibt es in Hyde Park eine Vielzahl von Lagerhäusern und Fabrikgebäuden aus dem 19. und frühen 20. Jahrhundert, die vorwiegend in Readville bzw. entlang des Neponset River und Mother Brook stehen. Auf dem Fairmount Hill gibt es viele aus architektonischer Sicht interessante Häuser in den Baustilen Italianate, Gothic Revival und Viktorianisch.

Wirtschaft und Infrastruktur

Verkehr
Die Pendlerzuglinie Fairmount der MBTA nach Readville stellt die kürzeste Verbindung von Hyde Park zum Bostoner Stadtzentrum dar und kann in der Station Hyde Park am Cleary Square betreten werden. Dort befinden sich ebenfalls Haltepunkte der Bahnlinien Providence/Stoughton und Franklin. Neben den Bahnverbindungen gibt es auch mehrere Buslinien, die Anbindungen an die Orange Line, Red Line in Jamaica Plain bzw. Mattapan bieten.

Um 1875 betrieb G. E. Mansfield die Sumner Heights and Hazelwood Valley Railroad von seinem Wohnhaus zum Bahnhof.

Bildung
Die Boston Public Library unterhält eine Zweigstelle in Hyde Park, deren Gebäude einen Architekturpreis des American Institute of Architects gewinnen konnte. Die Bauarbeiten begannen 1898, die Eröffnung folgte im Jahr 1899. 1912 wurde die Bibliothek im Zuge der Annektierung des Stadtteils zu einem Teil der Boston Public Library. 1997 wurde mit Bauarbeiten an einem Anbau sowie mit der Renovierung des bestehenden Gebäudes begonnen. Im Januar 2000 erfolgte dann die Wiedereröffnung in Anwesenheit des Bostoner Bürgermeisters Thomas Menino. Im Mai des Jahres 2006 erhielt die Bibliothek den Best Accessible Design Award.

Schulen
Die Boston Public Schools betreiben alle öffentlichen Schulen des Stadtteils:

 Henry S. Grew Elementary School
 William E. Channing
 Elihu Greenwood
 William Barton Rogers Middle School
 Franklin D. Roosevelt K-8 School

Darüber hinaus gibt es die folgenden Charter Schools:
 Academy of the Pacific Rim
 Boston Preparatory Charter Public School
 Boston Trinity Academy
 Boston Renaissance Charter School (Teil der Academy of the Pacific Rim)

Hyde Park High School
Bereits seit den Gründungstagen von Hyde Park als eigenständige Stadt befand sich dort – über die Jahre an wechselnden Orten angesiedelt – eine öffentliche High School, jedoch wurde das erste speziell dazu errichtete Gebäude erst 1902 an der Harvard Avenue und Everett Street fertiggestellt, in dem sich heute die Rogers Middle School befindet. Im Zuge der Annektierung wurde die Hochschule Teil der Boston Public Schools und erhielt in den 1920er Jahren ein neues Gebäude an der Central/Metropolitan Avenue. Im Jahr 2005 wurde die High School als Hyde Park Education Complex neu aufgesetzt und war in die drei kleineren High Schools Community Academy of Science and Health (CASH), The Engineering School und Social Justice Academy unterteilt. Im Jahr 2011 wurden der Komplex jedoch wieder aufgelöst und die beiden letztgenannten Schulen geschlossen. CASH blieb hingegen geöffnet und zog nach Dorchester um. Es gibt Pläne, die Boston Latin Academy aus Roxbury in das nun leerstehende Gebäude der Hyde Park High School umzuziehen.

Hochschulen
Auf dem Fairmount Hill befindet sich das private Boston Baptist College.

Persönlichkeiten

Söhne und Töchter der Stadt

 Elizabeth Short (1924–1947), Kellnerin und Mordopfer im Jahr 1947, als  bekannt geworden
 Manny Delcarmen (* 1982), Relief Pitcher für die Colorado Rockies

Persönlichkeiten, die vor Ort gewirkt haben

 Angelina Emily Grimké (1805–1879), Abolitionistin und Suffragette
 Henry B. Carrington (1824–1912), General der Unionstruppen im Sezessionskrieg und einer der Gründer der Republikanischen Partei
 Rebecca Lee Crumpler  (1831–1895), erste Afroamerikanische Ärztin
 John Joseph Enneking (1841–1911), Maler des Impressionismus
 Childe Hassam (1859–1935), Künstler
 Arthur Vining Davis (1867–1962), Vorstandsvorsitzender der Alcoa von 1928 bis 1958
 Robert Frederick Drinan (1920–2007), römisch-katholischer Jesuiten-Priester und Professor für Rechtswissenschaften am Boston College
 Thomas Menino (1942–2014), Bürgermeister von Boston
 Felix D. Arroyo (* 1948), erster Latino-Stadtrat von Boston
 Maura Tierney (* 1965), Schauspielerin, bekannt durch ihre Rollen in NewsRadio und Emergency Room – Die Notaufnahme

Literatur

Weblinks

 Hyde Park bei Google Maps
 Map of Hyde Park. (PDF) City of Boston

Einzelnachweise

Stadtteil von Boston

Hyde Park (Boston)


Lydia Hiernickel, née le  à Schwanden, est une fondeuse et biathlète suisse.

Biographie
Née à Schwanden, dans le canton de Glaris, Hiernickel dispute sa première course officielle junior en 2011 et remporte sa première course en janvier 2013. Juste après, elle prend part au Festival olympique de la jeunesse européenne à Rasnov, où son meilleur résultat individuel est dixième du cinq kilomètres. En 2014, elle obtient une sélection pour les Championnats du monde junior à Val di Fiemme, arrivant notamment cinquième avec le relais et  du cinq kilomètres.
En 2015, aux Championnats du monde junior à Almaty, elle signe un top dix individuel avec sa septième place sur le sprint, puis remporte la Coupe de Suisse junior.

Elle fait ses débuts en Coupe du monde avec le relais en janvier 2016 à Nové Město. Elle doit attendre decembre pour être au départ en individuel, à l'occasion du dix kilomètres à Davos ().

À la suite d'un premier podium en Coupe OPA à Campra et de performances décentes sur les Championnats du monde des moins de 23 ans à Goms ( du dix kilomètres classique et  du skiathlon), elle reçoit une sélection pour ses premiers jeux olympiques à Pyeongchang, courant le dix kilomètres libre () et le relais ().

En 2019, elle dispute les Championnats du monde à Seefeld, où elle est seulement intégrée dans le relais pour une dixième place finale.
Ses résultats dans la Coupe du monde entre 2019 et 2020 restent stables, terminant le plus souvent entre la  et  place.

Début 2022, Lydia Hiernickel a décidé de changer de discipline, pour le biathlon, afin de se relancer et repartir sur un cycle de quatre ans. Son arrivée correspond au départ de Selina Gasparin de l'équipe Suisse.

Palmarès

Jeux olympiques d'hiver

Légende :
  : pas d'épreuve
 — : Non disputée par Hiernickel

Championnats du monde

Légende :
  : pas d'épreuve
 — : Non disputée par Hiernickel

Coupe des Alpes
4 podiums.

Notes et références

Liens externes

Naissance en décembre 1996
Naissance dans le canton de Glaris
Fondeuse suisse
Sportive glaronnaise
Fondeuse aux Jeux olympiques d'hiver de 2018
Fondeuse aux Jeux olympiques d'hiver de 2022

Lydia Hiernickel