හුයි-බින් ජෑං (3 නොවැම්බර් 1659 – 9 නොවැම්බර් 1701) හෙවත් ඉන්දොං ජෑං වංශයේ රාජකීය වංශවත් හුයි බිසව යනු ජොසොන් රාජවංශයේ වඩාත් සුප්‍රකට රාජකීය උපබිසෝවරුන් අතරින් අයෙකි.

චරිතාපදානය
ඇගේ පෞද්ගලික නාමය ජැං ඔක්-ජොං (හංගුල්:장옥정; හන්ජා:張玉貞) විය. ඇය ජැං හ්යොං (හංගුල්:장형;හන්ජා:張炯) සහ ඔහුගේ දෙවන බිරිඳ වූ පප්යොං යුන් වංශයේ යුන් මැතිණියගේ දියණියයි. ඇය ජොසොන් රාජ්‍යයේ අතිශය රූමත් කාන්තාවන්ගෙන් අයකු යැයි සැලකෙන අතර, ඇගේ කාන්තිය වාර්ෂික වාර්තාවල ද සඳහන් කොට තිබේ. ඇය අයත් වූයේ චුංගින් හෙවත් මධ්‍යම පන්තියටයි.

දොංප්යොං කුමරුගේ (සුක්ජොං රජුගේ වරක් ඉවත් කළ පළමු මස්සිනායි) නිර්දේශය මත ඔක්-ජොං පළමුව ජංන්‍යොල් (ඉන්ජෝ රජුගේ දෙවන අගබිසව) ප්‍රධාන මව්බිසවගේ පරිවාර පාලිකාවක් ලෙස පත්කෙරිණි. සිය සුළු-මී-මිත්තණිය (ජංන්‍යොල් ප්‍රධාන මව්බිසව) හමුවීමට ගිය ගමනක දී, සුක්ජොං රජු ඔක්-ජොංව දැක ඇයට ප්‍රසාදය ලත් සං-ගූං තනතුර ලබාදුන්නේ ය. නමුත් රජු ඇයට ප්‍රියකළ ද, ඇය සහ ඇගේ පවුල ප්‍රතිපාක්ෂික සොරොන් පක්ෂයට අයත් වූ නිසාත්, මව්බිසව (සුක්ජොංගේ මව) නොරොන් පාක්ෂිකාවක වූ නිසාත්, ඇය රජුව පොළඹවාවි යන බියෙන් යුතුව ඔක්-ජොංව මාලිගයෙන් පිටුවහල් කරන ලදී. 1683දී මව්බිසව මියයන තෙක්ම ඇය මාලිගයෙන් පිටත රැඳී සිටි අතර, පසුව ඉන්හ්යොන් අගබිසව (සුක්ජොංගේ නීත්‍යානුකූල බිසව) විසින් ඇයට නැවත මාලිගයට පැමිණීමට අවසර දෙන ලදී. 1686දී ඇය සුක්ජොංගේ උපබිසවක් බවට පත්ව සුක්-වොන් (숙원, 淑媛) තනතුරට පත්වූවා ය. 1688දී, ඇයව සෝ-උයි (소의, 昭儀) තනතුරට උසස් කරන ලද්දේ පුත්‍රයකුට (අනාගත ග්යොංජොං රජු) පසුව වූ අතර එම වසරේම ඉන්හ්යොන් අගබිසව මාලිගයෙන් පිටුවහල් කරන ලදී. මෙම සිද්ධියෙන් පසු, 1688දී, ඇයව නැවත තනතුරින් උසස් කොට "රූමත්" යන අරුතැති "හුයි" යන උපසර්ගය සමග බින් ( 빈, 嬪) යන උපබිසෝ තනතුරට උසස් කෙරිණි. අවසානයේ ඇයව අගබිසවගේ තනතුරට උසස් කෙරිණි. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ගිසා හ්වංගුක් නැමැති රුධිර වැගිරීම්වලින් යුත් අරගලයක් ඇති විය.

සුක්ජොං රජුට සිය සිහසුනට අනුප්‍රාප්තිකයකු පත් කිරීමට කල්පනා කළේ විය. ඒ නිසා සුක්ජොං සිය වැඩිමහල් පුතු වූ ජැං හුයි-බින්ගේ පුත් ග්යොංජොංහට කිරුළහිමි කුමරු තනතුර ලබාදීමට අදහස් කළේ ය. නමුත් ග්යොංජොං උපබිසවකට දාව උපත ලද නිසා මෙය සිදුකළ නොහැකි විය. මේ හේතුවෙන් සුක්ජොං රජු එකල පැවති සාමාන්‍ය ක්‍රමවේදය අනුව ඉන්හ්යොන් අගබිසවට ජැං හුයි-බින්ගේ දරුවාව හදාගන්නා ලෙස පැවසී ය. ග්යොංජොං උපත ලද සමයේ ඉන්හ්යොන් අගබිසව තවමත් 21වන වියේ පසු වූ නිසා, රාජසභාව ද මෙම නුසුදුසු පත්කිරීමට විරෝධය පෑහ. ඉන්හ්යොන් අගබිසව ග්යොංජොංව සිය පුතු ලෙස හදාවඩා ගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කළ බැවින්, ඇයව දේශපාලන උපායයක් මගින් ධුරයෙන් පහ කෙරිණි. මේ අරගලය හේතුවෙන් අගබිසව තනතුරින් නෙරපා හැරියා පමණක් නොව, සොඉන්හි රාජ්‍ය නිලධාරීන්වද පිටුවහල් කොට වස ලබා දෙන ලදී. එසේම නොරොන් පක්ෂයේ නායකයා ඝාතනය වූ අතර අගබිසවගේ පියාව ද පිටුවහල් කොට පසුව මරණයට පත්කෙරිණි. මෙම මෙම කැළඹීම ගිසා සහ්වා ලෙස හඳුන්වයි. අනතුරුව ජෑං හුයි-බින් උපබිසව අගබිසවගේ තනතුරට පත්කෙරුණු අතර, නාමින් පක්ෂය මාලිගයේ බලයට පත් වූහ.

පසුකලෙක 1694දී, ජෑං හුයි-බින් කෙරෙහි රජුගේ ප්‍රසාදය හීන විය. රජුට නාමින් පක්ෂය අප්‍රිය වූ අතර, ජෑං පවුලේ බලය වර්ධනය විය. එසේම ඔහු ඉන්හ්යොන් අගබිසවගේ විවෘත ආධාරකාරියක වූ චෝයි ආර්යාවට (පසුව සුක්-බින් චෝයි), එනම් යෝනිංගූම් (අනාගත රජ යොංජෝ) කුමරුගේ මෑණියන්ට ප්‍රියකරන්නට විය. ඔහු ක්‍රමයෙන් ජෑංව ධූරයෙන් ඉවත් කිරීමට පියවර ගත්තේ ය. පළමුව, ඔහු අගබිසවගේ සොයුරා සහ ඇගේ පක්ෂයේ නායකයින්ව ඉත් කිරීමට කටයුතු කළේ ය. අනතුරුව ඉන්හ්යොන් අගබිසව නැවත මාලිගයට කැඳවී ය. ඉන්හ්යොන් අගබිසව මුලින් අන්දොංහි කුඩා මාලිගයකටත්, අනතුරුව මල්බෙරි මාලිගයටත් අවසානයේ ප්‍රධාන මාලිගයටත් රැගෙන යන ලදී.

හිටපු අගබිසව වූ ජෑං ඔක්-ජොංව නැවත හුයි-බින් උපබිසෝ තනතුර තෙක් පහත හෙළිණි. ඇගේ සේවිකාවක නොරොන් නායකයකුගේ වහලෙකුගේ නාම හැඳුනුම් ඵලකයක් සොරකම් කොට එය ජෑං හුයි-බින්ගේ පියාගේ සොහොන අසල වළලා එය නොරොන්වරුන් බලයට පත්වීමට කළ හූනියමක් ලෙස ප්‍රසිද්ධ කළා ය. මේ පිළිබඳ විමර්ශනය කිරීමෙන් පසු, රජු මේ ප්‍රයෝගය වටහා ගත් අතර, මාලිගයේ ඇතැම් උපදේශකයන් සමහරක් පිටුවහල් කිරීම හෝ මරණයට පත්කිරීමට පියවර ගත්තේ ය.

1701දී, ඉන්හ්යොන් අගබිසව හඳුනා නොගත් රෝගයකින් මියගියා ය. වාර්තා අනුව සුක්ජොං රජු විසින් ජෑං හුයි-බින් ඇගේ කුටිය තුළ යකැදුරුවරියක සමග අගබිසව මැරීමට ශාපකරමින් හූනියමක් කළ බව සොයාගෙන ඇත. ඇය කිරුළහිමි කුමරුගේ මව වීම නිසා ඇගේ පක්ෂයෙන් ඇයට සමාව දෙන ලෙස රජුට නොයෙකුත් ආයාචනා කළ නමුත්, රජු ඇය, ඇගේ මව සහ සොහොයුරා ඇතුළු සහායකයින් සියල්ල මරාදැමීමට නියෝග කළේ ය. කෝපයෙන් යුතුව, රජු ඇගේ ඥාතීන් සහ ආධාරකරුවන් පිළිබඳ විමර්ශනය කොට ඔවුනට ද මරණ දඬුවම ලබා දෙන ලදී. අගේ පක්ෂය ඇයට සමාව දෙන මෙන් රජුට පෙත්සම් ඉදිරිපත් කළ ද ඔවුට ප්‍රතිචාර ලෙස රජු සොරොන් (ඇගේ පක්ෂය) නායකයින් මරාදමුවේ ය. මෙම සිදුවීමේ දී පුද්ගලයින් 1700ක් මිය යන ලදී. කිරුළහිමි කුමරු පිළිබඳ සිතා ජෑං හුයි-බින්ට වසදී මරණයට පත් කිරීමට වූ දඬුවමට විරුද්ධ වූ මාලිග සේවකයින්ව පිටුවහල් කරන ලදී. මීට සමගාමීව, සිය විසි හත්වන රාජ්‍ය වර්ෂයේ දසවන මාසයේ හත්වන දිනයේ (1701 නොවැම්බර් 7) සුක්ජොං රජු උපබිසෝවරුන්ව අගබිසවක් දක්වා උසස් විය නොහැකි ලෙස නීතියක් ප්‍රකාශයට පත්කළේ ය. 1701 නොවැම්බර් 9වන දින ජෑං හුයි-බින් (10වන චන්ද්‍ර මාසයේ 10වන දිනයේ) චංදොක් මාලිගයේ ඇගේ පෞද්ගලික නවාතැන වූ ච්වි සොන් දං තුළ දී වස පානය කොට මරණයට පත් කෙරිණි. එවිට ඇය 42 වියේ පසුවූවා ය.

අගබිසෝ තනතුර වෙනුවෙන් දැක් වූ අධික බල තණ්හාව හේතුවෙන් ජෑං හුයි-බින් ප්‍රකට වූවා ය. ඇතැමුන් පවසන්නේ ඇය එකල පැවති දේශපාලන අරගලයක පීඩිතයකු බවයි. බිඳවැටෙමින් තිබූ පක්ෂයක සාමාජිකාවක් ලෙස ඇගේ කථාව පසුව විකෘති කොට රචනා කරන්නට ඇත. එවැනි එක් කථාවක් ලෙස ඇය ඇගේ පුතුට (කිරුළ හිමි කුමරු (අනාගත ග්යොංජාං රජු)) දරුණු ලෙස තුවාල කළ නිසා ඔහුට උරුකරුවකු බිහිකළ නොහැකි වූ බවට වූ කථාන්දරය දැක්විය හැක.

ඇගේ දේහය සියෝර්යුංහි දේබින්ම්යෝ සොහොන්ගැබෙහි භූමදාන කරන ලදී. (ලිපිනය: 334-92, සියෝර්යුං-රෝ, දෝග්යැං-ගු, ගෝයැං-සි, ග්යොංගි-දෝ) මුලින් ඇයව භූමදාන කළේ මුන්හ්යොං-රි, ඔපෝ-ම්යොන්, ග්වංජු-ගුන්, ග්යොංගි-දෝහි ය. 1969 ජූනි මස එය දේබින්ම්යෝ වෙත ගෙන යන ලදී. ඇගේ අනුස්මරණ ඵලකය චිල්ගුංහි දේබිගුං හෙවත් "රාජකීය උපබිසවගේ 7වන මාලිගයේ" තැන්පත් කරන ලදී.

එසේවුවද, ඇය කිරුළහිමි කුමරුගේ මෑණියන් වූ නිසා, ඇයට "ඔක්සන් ආර්යාව, මාලිගයේ මහා උපබිසව; ඉන්දොං ජං වංශයේ ප්‍රාන්ත මහා උපබිසව" (대빈궁옥산부대빈장씨 大嬪宮玉山府大嬪張氏) යන මරණාපර නාමය ලබා දෙන ලදී.

පෙළපත

</center>

දරුවන්
ජෑං හීබින් බිසව සුක්ජොං රජුට දාව පුතුන් තිදෙනකු වැදුවා ය:
කිරුළහිමි යි යුන් කුමරු, පසුව ග්යොංජොං රජු බවට පත් විය.
යි සොංසු කුමරු (성수왕자) - මතභේදාත්මක ය.

තනතුරු
 1659 - 1686: ජෑං ඔක්-ජොං (장옥정).
 1686 - 1688: ජෑං සුක්-වොන් ආර්යාව, 4වන ශ්‍රේණියේ උපබිසව (장 숙원).
 1688: ජෑං සෝ-උයි ආර්යාව, 2වන ශ්‍රේණියේ උපබිසව (장 소의).
 1688: ජෑං හුයි-බින් ආර්යාව, ඉන්දොං ජැං වංශයේ රාජකීය වංශවත් හුයි බිසව (장 희빈).
 1688 මැයි - 1694: බු-ඔක් අගබිසව, ජොසොන්හි අගබිසව, ධුරයෙන් පහකෙරිණි.
 1694 - 1701: ජෑං හුයි-බින් ආර්යාව (장 희빈) ලෙසට ධුරයෙන් පහත හෙළිණි.

ඇගේ සම්පූර්ණ මරණාපර නාමය
 ඔක්සන් ආර්යාව, මාලිගයේ මහා උපබිසවඉන්දොං ජං වංශයේ ප්‍රාන්ත මහා උපබිසව
 대빈궁옥산부대빈장씨
 大嬪宮玉山府大嬪張氏

ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය තුළ
 කිම් ජි-මී විසින් 1961 චිත්‍රපටයක් වූ ජෑං හුයි-බින් තුළ,
 නම් ජොං-ඉම් විසින් 1968 චිත්‍රපටයක් වූ ෆෙම් ෆැටල්, ජෑං හී-බින් තුළ,
 යෝන් යුහ්-ජුං විසින් 1971 MBC නාළිකාවේ රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ ජෑං හුයි-බින් තුළ,
 ලී මි-සූක් විසින් 1981 MBC නාළිකාවේ රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ විමෙන් ඉන් හිස්ට්‍රි: ජෑං හුයි-බින් තුළ
 ජොන් ඉන්-හ්වා විසින් 1988 MBC නාළිකාවේ රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ 500 ඉයර්ස් ඔෆ් ජොසොන්: ක්වීන් ඉන්හ්යොන් තුළ
 ජුං සුන්-ක්යුං විසින් 1995 SBS රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ ජෑං හුයි-බින් තුළ,
 කිම් හ්යේ-සූ විසින් 2002 KBS2 නාළිකාවේ රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ රෝයල් ස්ටෝරි: ජෑං හුයි-බින් තුළ,
 ලී සො-යොන් විසින් 2010 MBC නාළිකාවේ රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ දොං යි තුළ,
 චෝයි වූ-රි විසින් 2012 tvN නාළිකාවේ රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ ක්වීන් ඉන්-හ්යුන්'ස් මෑන් තුළ,
 කිම් තේ-හී විසින් 2013 SBS නාළිකාවේ රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ ජෑං ඔක්-ජොං, ලිවිං බයි ලව් තුළ,
 ෂින්හ්වා නැමැති පොප් සංගීත කණ්ඩායමේ සාමාජිකයින් විසින් jTBC නාළිකාවේ විවිධාංග වැඩසටහනක් වූ ෂින්හ්වා බ්‍රෝඩ්කාස්ට් තුළ හාස්‍යානුකරණය කොට ඇත.
 ඕ යොන්-ආ විසින් 2015 SBS නාළිකවේ රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ "ජැක්පොට්" වැනි නිර්මාණ තුළ ඇගේ චරිතය නිරූපණය කොට ඇත.

අමතර තොරතුරු

ජෑංගේ මව, යුන් මැතිණිය
ජෑං හුයි-බින්ගේ මව වූ යූන් මැතිණිය පප්යොං යුන් වංශයට අයත් වූවා ය. පාජු නගරයේ, පප්යොං-ම්‍යොන් වාසස්ථාන කරගත් පප්යොං (파평/坡平) යූන් වංශය, යුන් වංශ අතුරින් වඩාත්ම ප්‍රකට වංශයයි. මුල්කාලීන ජොසොන් යුගවලදී පප්යොං යුන් කාන්තාවන් කිහිප දෙනකුම අගබිසෝ තනතුරට පත්ව ඇත. ඒ අතර පහත අය ප්‍රධාන වේ:
 පප්යොං යුන් වංශයේ ජොංහුයි අගබිසව (정희왕후 윤씨) - සේජෝ රජුගේ අගබිසවයි.
 පප්යොං යුන් වංශයේ මුන්ජොං අගබිසව (문정왕후 윤씨) - ජුංජොං රජුගේ අගබිසවයි.

මෙම වංශයේ ආරම්භක පූර්වජයා ලෙස සැලකෙන්නේ වංගොන් හට ගොර්යෝ රාජවංශය පිහිටුවීමට උපකාර කළ යුන් සින්-දල් සෙන්පතියායි.

ජෑංගේ සොහොන: දේබින්ම්යෝ
දේබින්ම්යෝ යනු ම්යෝ වර්ගයේ සො‍හොනකි. ඇයව මුලින් භූමදාන කෙරුණේ මුන්හ්යොං-රි ඔපො-ම්යොන් ග්වංජු-ගුන් ග්යොංගි-දෝ පෙදෙසේ ය. නමුත්රජයට නගරය පුළුල් කිරීමට අවශ්‍ය වූ බැවින් 1969 ජූනි මස දී එය දැන් පිහිටි ස්ථානයට රැගෙන විත් ඇත. ජෑං හුයි-බින්ගේ සොහොන්ගැබ වන දේබින්ම්යෝ පිහිටියේ ම්යොංර්යුං  (명릉; ර්යුං යන්න රජුන්ගේ සහ රැජිනියන්ගේ සොහොන්ගැබ් සඳහා භාවිත වේ) සොහොන් පිහිටි සියෝර්යුං සොහොන් අතර ය. මෙම සොහොන් අතර සුක්ජොං රජු, ඉන්හ්යොන් අගබිසව, සහ ඉන්වොන් අගබිසවගේ සොහොන් ද ඇත. සොහොන්ගැබට පිටුපසින්, යිශාල ගලක් සහ පයින් ගසක් ඇති අතර, මෙම ගස ගල්පොත්ත පළුදු කරමින් වැඩී ඇත. මෙය ජෑං හුයි-බින්ගේ ශක්තිමත් බව නිසා සිදු වන බවට මතයක් පැතිරී ඇත. ඇතැම් කොරියානු වෙබ්අඩවි සඳහන් කොට ඇත්තේ ජෑං හුයි-බින් ශක්තිමත් කාන්තාවක වූ බැවින්, පෙම්වතකු සොයන තනිකඩ තරුණ කාන්තාවක් ජෑං හුයි-බින්ගේ සොහොන්ගැබ වෙත ගොස් වන්දනාමාන කළ විට ඇයට ඉක්මණින් පෙම්වතකු මුණගැසෙන බවයි.

මූලාශ්‍ර

11. බුක් හිස්ට්‍රි ඔෆ් කොරියා ජෑං හී බින්  https://archive.org/stream/historyofkorea02hulbuoft#page/156/mode/2up

ජොසොන් රාජවංශයේ ජනයා
17වන සියවසේ කොරියානු ජනයා
ජොසොන් රාජවංශයේ රාජකීය බිසෝවරු
1701 මරණ
1659 උපත්
කොරියානු කාන්තාවන්

හුයි-බින් ජෑං


An Cryptocoryne ciliata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Roxburgh, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Fisch. och Wydler. An Cryptocoryne ciliata in nahilalakip ha genus nga Cryptocoryne, ngan familia nga Araceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cryptocoryne

Cryptocoryne ciliata


Filme sovietice din: 1966 — 1967 — 1968

Aceasta este o listă de filme produse în Uniunea Sovietică în 1967.

Referințe și note

Legături externe
 Filme sovietice din 1967 la Internet Movie Database

1967
Sovietică, Uniunea
Filme

Listă de filme sovietice din 1967


Margaret Rhodes LVO (nascida Margaret Elphinstone; 9 de junho de 1925 – 25 de novembro de 2016) foi uma aristocrata britânica e prima de primeiro grau da Rainha Isabel II e da Princesa Margarida, Condessa de Snowdon. De 1991 a 2002, ela serviu como Woman of the Bedchamber, uma dama de companhia de uma rainha reinante ou consorte, de sua tia, a Rainha Isabel, a Rainha Mãe.

Vida e educação
Nascida Margaret Elphinstone em Westminster, Londres, era a filha mais nova de Sidney Buller-Fullerton-Elphinstone, 16º Lorde Elphinstone e sua esposa, Lady Mary Bowes-Lyon, uma das irmãs mais velhas da Rainha Isabel, a Rainha Mãe. Seu tio, o Rei Jorge VI, era seu padrinho de batismo. Sendo menos de um ano mais velha que sua prima Isabel, ela era uma companheira frequente da futura rainha. Durante a Segunda Guerra Mundial, ela morou no Castelo de Windsor e no Palácio de Buckingham, e fez um curso de secretariado. Em 20 de novembro de 1947, ela foi uma das damas de honra da Princesa Isabel em seu casamento com Filipe Mountbatten, Duque de Edimburgo.

Carreira
Durante a Segunda Guerra Mundial, ela trabalhou como secretária do MI6. Margaret serviu como Woman of the Bedchamber, o cargo da dama de companhia de uma rainha reinante ou consorte, de sua tia materna, a Rainha Isabel, a Rainha Mãe, de 1991 até a morte dela em 2002.

Nas Honras de Aniversário de 2000, Rhodes foi nomeada Tenente da Real Ordem Vitoriana (LVO). Ela morava na Garden House, uma casa de graça e favor em Windsor Great Park. No período que antecedeu o 80º aniversário de Isabel II em abril de 2006, Margaret deu uma entrevista à BBC na qual afirmou acreditar que a rainha não abdicaria.

Sua autobiografia, The Final Curtsey, foi publicada em 2011.

Em 27 de novembro de 2016, o Palácio de Buckingham anunciou que Margaret havia falecido aos 91 anos em 25 de novembro após uma curta doença. A Rainha e do Duque de Edimburgo compareceram ao funeral na Capela Real de Todos os Santos, Windsor Great Park, em 12 de dezembro de 2016, acompanhados pelo Duque de Iorque, o Conde e a Condessa de Wessex, o Duque e a Duquesa de Gloucester, e a Princesa Alexandra, Exmo. Senhora. Ogilvy.

Casamento
Em 31 de julho de 1950, ela se casou com o escritor Denys Gravenor Rhodes (1919 – 1981), com a Princesa Margaret servindo como uma das damas de honra. O casal teve quatro filhos:

 Annabel Margaret Rhodes (nascida em 21 de fevereiro de 1952); ela se casou com Christopher James Downing Strickland-Skailes em 1978 e eles tiveram um filho, Andrew James Downing Strickland-Skailes, em 1980. Ela se casou novamente com Charles Cope em 1986. Annabel era afilhada do Duque de Edimburgo e serviu como dama de honra no casamento da Princesa Margaret.
 Victoria Ann Rhodes (nascida em 27 de setembro de 1953), afilhada da Rainha Elizabeth II; casou-se com Nicholas Deans em 1974; casou-se novamente com John Pryor em 1999.
 Simon John Gravenor Rhodes (nascido em 22 de fevereiro de 1957), afilhado da princesa Margaret; casou-se com Susan Simon em 1983. Susan foi nomeada dama de companhia extra da Rainha Elizabeth II em julho de 2017.
 Michael Andrew Gravenor Rhodes (nascido em 8 de junho de 1960).

Nascidos em 1925
Mortos em 2016
Ingleses de ascendência escocesa
Britânicos de ascendência neerlandesa
Nobres do Reino Unido

Margaret Rhodes


În geofizica Pământului, declinația magnetică reprezintă unghiul format de direcția acului magnetic al busolei cu direcția geografică nord-sud, datorită faptului că polii geografici nu coicid cu cei magnetici.
Dacă acul magnetic este rotit spre est față de direcția geografică nord-sud, declinația magnetică se numește pozitivă, iar în caz contrar, negativă.

Aparatul folosit pentru măsurarea acestei mărimi se numește declinometru, iar variația declinației într-un punct al scoarței terestre este înregistrată cu ajutorul declinografului.

Declinația magnetică prezintă o variație lentă în timp (diurnă, anuală, seculară) și o distribuție geografică diferită, mai ales în funcție de proprietățile magnetice ale diferitelor roci.
Uneori acul magnetic poate suferi abateri și din cauza unor fenomene solare (activitate solară).

În România, variația anuală a declinației magnetice este în prezent pozitivă, de 3-6 minute pe an.

Geomagnetism
Unghiuri
Navigație
Orientare (geometrie)

Declinație magnetică


La Mass start masculine de patinage de vitesse aux Jeux olympiques d'hiver de 2022 a lieu le  à l'Anneau national de patinage de vitesse de Pékin.

Programme
Tous les horaires correspondent à l'UTC+8.

Résultats

Demi-finales

Finale

Notes et références

Mass start hommes

Départ groupé masculin de patinage de vitesse aux Jeux olympiques de 2022


Hrvatska jeka je bio tjedni list koji je izlazio u Osijeku. U zaglavlju je stajao HSS-ov slogan Vjera u Boga i seljačka sloga.

Povijest
Prvi broj izašao je u siječnju 1936. godine. Izlazio je svake nedjelje.

Izvori

Hrvatski tjednici
Osječki tisak

Hrvatska jeka


Schulman hace referencia a varios artículos:

Personas
 J. Neil Schulman (* 1953), novelista, periodista, compositor y actor estadounidense.
 Roger S. H. Schulman, guionista estadounidense.
 Lion Schulman, pintor holandés.

Schulman


'Kobra manevrası ilk defa 1980'li yıllarda Viktor Pugachev tarafından bir Suhoy Su-27 ile sunuldu. Bu manevra, hava savaşında birebir çatışmalarda (it dalaşı) kullanılmaktadır. Bir miktar irtifa kazanmayı ve hızı aniden düşürmeyi sağlar. Böylece arkadaki düşman uçağının alttan geçip ileri düşmesine yol açar. Lövyenin ileri itilmesiyle de düşman uçağının hemen arkasında atış pozisyonuna geçilmiş olunur.

Manevranın Aşamaları

Manevra 4 aşamadan oluşmaktadır:

 Uçak 110°'lik açıya getirilir
 90°'lik açıya getirilp kuyruk düşüş pozisyonuna geçilir
 Uçağın burnu öne doğru itilerek uçağın yatay seviyeye geçişi başlatılır
 Uçağın tamamen yatay seviyeye gelmesi için süratlenilir

Kobra Manevrasının Havacılığa Olan Etkileri

Kobra manevrası Su-27'den itibaren tüm Suhoy savaş uçakları ve bazı MiG savaş uçakları ile yapılabilir. Batılı uçaklar arasında bu manevrayı gerçekleştirebilen örnekler:
Lockheed Martin F-22 Raptor
McDonnell Douglas F-15 STOL/MTD
General Dynamics F-16 VISTA
McDonnell Douglas F/A-18

Kobra Manevrasını Gösteren Videolar

 Klip 1
 Klip 2 (1:20)

Kobra manevrası


Počúvadlo (1927–1948 slowakisch "Počuvadlo"; deutsch Pockhaus, ungarisch Bacsófalva – bis 1892 Pocsuvadló) ist eine kleine Gemeinde in der Mitte der Slowakei, mit  Einwohnern (Stand ), die zum Okres Banská Štiavnica, einem Kreis des Banskobystrický kraj gehört.

Geographie
Die Gemeinde liegt im Gebirge Štiavnické vrchy am Bach Počúvadlianský potok, 15 Kilometer südlich von Banská Štiavnica gelegen.

Geschichte
Počúvadlo wurde zum ersten Mal 1333 als Pocholla schriftlich erwähnt, als sie zur Burg Lewenz gehörte. Ab dem 17. Jahrhundert gehörte die der Schemnitzer Bergbaukammer. 1828 sind 41 Häuser und 250 Einwohner verzeichnet, die in Forstwirtschaft, Bergbau und Köhlerei beschäftigt waren.

Bevölkerung
Ergebnisse nach der Volkszählung 2001 (131 Einwohner):

Sehenswürdigkeiten
 barocke evangelische Kirche von 1771
 Stausee Počúvadlianske jazero nördlich der Gemeinde, gehört zur Gruppe der tajchy (deutsch Teich)
 Ausgangspunkt für den Berg Sitno ()

Weblinks

Ort in der Slowakei

Ersterwähnung 1333

Počúvadlo


La Phalange Hackney est un groupe de conservateurs de la Haute Église, défenseurs de l'orthodoxie anglicane, proéminent pendant environ 25 ans à partir de 1805. Il se compose à la fois de membres du clergé et de laïcs et remplissent bon nombre des postes les plus élevés de l'Église d'Angleterre de l'époque. La Phalange, également appelée la secte Clapton par analogie avec les évangéliques de la Secte de Clapham  sont des réformateurs actifs au sein de leurs croyances théologiques communes, et contrôlent le British Critic. L'un des dirigeants de la Phalange, Henry Handley Norris, est particulièrement influent dans les nominations à l'église faites par le comte de Liverpool .

Le noyau Hackney
Le groupe central de la Phalange Hackney, qui suggère l'association géographique avec l'arrondissement de Hackney alors à l'est de l'agglomération londonienne, est composé de Henry Handley Norris, du laïc Joshua Watson et de son frère prêtre John Watson. Ils sont actifs dans le domaine de l'éducation, visant à contrer les écoles mises en place sur le schéma de Joseph Lancaster. Joshua Watson et Norris achètent le British Critic en 1811. Ils influencent également la fondation en 1818 du Christian Remembrancer, un autre journal de la Haute Église . Norris affronte  et William Dealtry dans la première controverse sur la British and Foreign Bible Society et projette une société biblique distincte pour Hackney .

Le contexte de Hackney au cours des deux premières décennies du  est celui d'une zone qui, en tant que banlieue de Londres, compte des familles riches, mais aussi une vie intellectuelle et religieuse non conformiste active, en particulier des unitariens. Le Hackney New College et le Homerton College se disputent le terrain avec les anglicans orthodoxes. La Phalange, entre autres activités, construit de nouvelles églises anglicanes. Théologiquement, ils se tournent vers William Jones de Nayland .

Les associations
Les associés de la Phalange forment un groupe beaucoup plus large. Ils comprennent une génération d'aumôniers de Charles Manners-Sutton, qui est un mécène important : Christopher Wordsworth, George D'Oyly et John Lonsdale, avec les hauts ecclésiastiques George Cambridge, Charles Lloyd (évêque) et Richard Mant. Francis Warre-Cornish indique comme sympathisants , hommes d'église en plus de Cambridge et Wordsworth, et les juges , ,  et Nicholas Conyngham Tindal .

Il y a un chevauchement significatif avec les premiers membres du Club of Nobody's Friends, un club de repas fondé en 1801 par William Stevens .

Références

Bibliographie

Angleterre au XIXe siècle

Phalange Hackney


An Lepidosperma pauperum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Georg Kükenthal. An Lepidosperma pauperum in nahilalakip ha genus nga Lepidosperma, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha New Caledonia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepidosperma

Lepidosperma pauperum


Funkerman (* 1975 in Breda, Niederlande), eig. Ardie van Beek ist ein niederländischer House-DJ und Produzent, der zusammen mit Fedde Le Grand und dem Produzenten Raf das Plattenlabel Flamingo Recordings betreibt.

Karriere
Im Jahre 2005 kam er mit der Single "Rule the Night" das erste Mal in die niederländischen Dance-Charts; sein zweiter Dance-Charts-Hit war "The One". 2007 erreichte er mit der Single "Wheels In Motion" die ersten Chartplatzierungen innerhalb der Nederlandse Top 40, 3FM Mega Top 50 sowie der ebenfalls niederländischen Single Top 100. Im selben Jahr schaffte er mit der Single "Speed up" – das auch als herunterladbarer Track für das Xbox-360-Spiel Lips verfügbar ist – den internationalen Durchbruch, das vermutlich im Vertrag mit dem britischen Label Defected stand. 2008 brachte er etliche Remixe heraus; darunter auch die Single "One Very Famous", das von den Sugababes gesungen wurde und als Hintergrundmusik eines Werbespots für die britische Schuhmarke Boots diente. Außerdem brachte er im gleichen Jahr die Single "3 Minutes To Explain" heraus, die er in Zusammenarbeit mit Fedde Le Grand erschuf.

Diskografie

Alben
 2010: House For All
 2016: Straight From The Heart
 2017: Another Version Of Me

Singles
 2002: Dragonson Vs. Funkerman – Freakshow by Art
 2002: DJ Renegade & Funkerman – Cadillacs And Baseball Bats
 2002: Fusic – Hitz Of The Glitz E.P.
 2003: DJ Renegade & Funkerman – Cuban Cigars & Bassguitars
 2003: Ard & Funkerman – Delicious
 2003: Funkerman – The Supernatural EP
 2003: Funkertracks – We Live For This
 2005: Funkerman & RAF – Rule The Night / Bryston Love
 2005: Funkerman – The One
 2006: Funkerman Ft. Jw – Fallin' In Love
 2006: Funkerman – Speed Up; UK #85 (charted 2008)
 2007: Funkerman & Fedde Le Grand Present "F To The F" – Wheels In Motion
 2007: FLG & Funkerman ft. Dorothy & Andy Sherman – 3 Minutes To Explain
 2008: Baggi Begovic & Funkerman – Good God
 2008: Funkerman Ft. Jw – One For Me
 2008: Fman – Batsen
 2009: Funkerman Ft. I-Fan – Remember
 2009: FLG & F-man  – The Joker
 2009: Funkerman Ft. Mitch Crown – Slide
 2009: Funkerman Ft. Shermanology – Automatic
 2010: Funkerman feat. Ida Corr – Unconditional Love
 2010: Funkerman Ft. Fedde Le Grand & Danny P Jazz – New Life
 2010: Funkerman – Brooklyn Bounce EP
 2015: Hardwell & Funkermann – Where Is Here Now (feat. I-Fan)

Remixes
 2003: Kruel Kutz – Blame It On The Funk
 2003: DJ Jani – Beyond Reach (Fusic RMX)
 2005: Red Drop – Music 4 Me
 2006: Conrado Martinez & Frank Rempe – Capicu
 2006: Camille Jones – The Creeps
 2007: Jesse Garcia – Off The Hook
 2007: Ricky L Feat.M:ck – Born Again
 2007: Ida Corr – Let Me Think About It
 2007: Yoav – Club Thing
 2007: Eddie Thoneick Pres. Female Deejays – If Only
 2007: Ron Carroll – The Nike Song
 2008: Todd Terry All Stars – Get Down
 2008: Onionz ft. S.N.O.W. – Nothin but love
 2008: Kaskade – Angel on my Shoulder
 2008: Jaimy & Kenny D. – Keep On Touchin' Me
 2008: Sugababes – Girls
 2009: Re-United – Sun is Shining
 2009: Chocolate Puma Ft. Shermanology – Only Love Can Save Me
 2009: Ida Corr – I Want You
 2009: Fedde Le Grand Ft. Mitch Crown – Let Me Be Real
 2009: Red Hot Chili Peppers – Otherside
 2009: Rune RK & Clara Sofie – Cry Out
 2009: Dj Sammy & The Majorkings – 4Love
 2009: Shermanology – The Weather
 2010: Guru Josh Project – Crying In The Rain
 2010: Technotronic – Pump Up The Jam
 2010: Robbie Rivera – We Live For The Music
 2010: Sharam Jey feat. Tommie Sunshine – The Things
 2014: Bob Marley vs. Funkstar De Luxe – Sun Is Shining (Funkstar De Luxe Remix)

Bootlegs
 2004: Pirates For Life – Say A Prayer / Get Into The Groove

Einzelnachweise

Weblinks
 offizielle Website
 offizieller YouTube-Kanal auf YouTube.com
 Website der Flamingo Recordings
 Diskografie auf Discogs.com

DJ
House-Produzent
Musiker (Niederlande)
Pseudonym
Niederländer
Geboren 1975
Mann

Funkerman


Gaúcho ou Corta Jaca é o tango brasileiro (maxixe) composto por Chiquinha Gonzaga, sua música mais gravada. Era uma música da opereta burlesca Zizinha Maxixe encenada pela primeira vez em 1895.

O título original sendo Gaúcho , a música teve como subtítulo Dança do Corta-jaca . Eventualmente Corta jaca tornou-se o título mais conhecido da música. A dança em questão é uma dança tradicional brasileira, caracterizada por giros individuais enérgicos e movimentos ginásticos.   A expressão "cortar a jaca " tem uma insinuação sexual, vista no próprio número de gaúcho .

A canção causou um pequeno escândalo quando a primeira-dama do Brasil, Nair de Teffé, a tocou ao violão em público em 1914. A primeira-dama promovia saraus no Palácio do Catete — o Palácio da Presidência do Brasil da época —, que ficaram famosos por introduzir o violão nos salões da sociedade. Sua paixão por música popular reunia amigos para recitais de modinhas.

As interpretações de Catulo da Paixão Cearense fizeram sucesso e, em 1914, incentivaram Nair de Tefé a organizar um recital de lançamento do Corta Jaca, apesar de Nair conhecer as músicas de Chiquinha, elas nunca se conheceram pessoalmente. Foram feitos críticas ao governo e retumbantes comentários sobre os "escândalos" no palácio, pela promoção e divulgação de músicas cujas origens estavam nas danças lascivas e vulgares, segundo a concepção da elite social. Levar para o palácio presidencial do Brasil a música popular foi considerado, na época, uma quebra de protocolo, causando polêmica nas altas esferas da sociedade e entre políticos. Rui Barbosa chegou a pronunciar o seguinte discurso no Senado Federal a 7 de novembro de 1914:

Referências

Música do Brasil
Canções de choro
Chiquinha Gonzaga

Corta Jaca (canção)


A eleição papal de 1130 (realizada em 14 de fevereiro) foi convocada após a morte do Papa Honório II e resultou em uma eleição dupla. Parte dos cardeais, liderada pelo cardeal-chanceler Aymeric de la Chatre, elegeu Gregorio Papareschi como Papa Inocêncio II, mas o restante se recusou a reconhecê-lo e elegeu o cardeal Pietro Pierleoni, que assumiu o nome de Anacleto II. Ainda que Anacleto tivesse o apoio da maioria dos cardeais, a Igreja Católica considera Inocêncio II como o Papa legítimo, e Anacleto II como Antipapa.

A dupla eleição foi resultado das crescentes tensões dentro do Colégio dos Cardeais em relação à política da Santa Sé em relação ao Sacro Império Romano, iniciada pela Concordata de Worms (1122), que pôs fim à controvérsia da investidura. Vários cardeais, particularmente os mais velhos, consideraram o compromisso alcançado em Worms como uma deserção dos princípios da Reforma Gregoriana e inclinados a aceitá-lo apenas como um movimento tático. Eles apoiaram a aliança tradicional do papado com os normandos no sul da Itália. Alguns deles estavam ligados a antigos centros monásticos no sul da Itália, como Montecassino. Um de seus líderes era o cardeal Pierleoni, representante de uma das famílias mais poderosas de Roma.

A facção oposta era chefiada por Aymeric de la Chatre, que foi nomeado cardeal e chanceler da Santa Sé logo após assinar a Concordata de Worms e foi um dos principais arquitetos da nova política. Ele e seus seguidores viam o compromisso como uma boa solução tanto para a Igreja quanto para o imperador, e não confiavam nos vassalos normandos da Santa Sé, que expressavam algumas tendências expansionistas. Parece que pelo menos alguns dos principais representantes desta facção tinham fortes ligações com a "nova espiritualidade", ou seja, as novas ordens religiosas, como cânones regulares . Além disso, eram aliados da família romana dos Frangipani, opositores da família Pierleoni.

Nas últimas semanas da vida do Papa Honório II, os cardeais, temendo o possível cisma, fizeram um acordo para que o novo papa fosse eleito pela comissão de oito deles, incluindo dois cardeais-bispos, três cardeais-sacerdotes e três cardeais-diáconos.

1130

Eleição papal de 1130


Calvin L. "Cal" Christensen (nacido el  en Toledo, Ohio y fallecido el  en Waterville, Ohio) fue un jugador de baloncesto estadounidense que jugó durante cinco temporadas en la NBA. Con 1,96 metros de altura, lo hacía en la posición de ala-pívot.

Trayectoria deportiva

Universidad
Tras cumplir con el servicio militar, jugó durante tres temporadas con los Rockets de la Universidad de Toledo, siendo uno de los primeros jugadores incluidos en el Salón de la Fama de la universidad, en 1977.

Profesional
Fue elegido en la quincuagésimo segunda posición del Draft de la NBA de 1950 por Tri-Cities Blackhawks, donde en su primera temporada promedió 6,6 puntos y 7,8 rebotes por partido. Al año siguiente el equipo se trasladó a Milwaukee, convirtiéndose en los Milwaukee Hawks. Allí perdió protagonismo, disputando solo 24 partidos en los que promedió 3,7 puntos y 3,4 rebotes.

En  fue traspasado a los Rochester Royals, donde jugó tres temporadas, siendo la más destacada la segunda, en la que promedió 5,9 puntos y 5,6 rebotes por partido.

Tras dejar la NBA, jugó varias temporadas con los Washington Generals, el equipo de exhibición que se enfrenta siempre a los Harlem Globetrotters.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Christensen en NBA.com
 Ficha de Cal Christensen en ultimatenba.com

Baloncestistas de Ohio
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Toledo Rockets
Baloncestistas de los Tri-Cities Blackhawks
Baloncestistas de los Milwaukee Hawks
Baloncestistas de los Rochester Royals
Nacidos en Toledo (Ohio)

Cal Christensen


Eolantus (lat. Aeollanthus), rod od četrdesetak vrsta sukulentnih polugrmova i zeljastog bilja iz porodice usnača (Lamiaceae). Često puta ove vrste su aromatične ili su geoksili.

Vrste

 Aeollanthus abyssinicus Hochst. ex Benth.
 Aeollanthus alternatus Ryding
 Aeollanthus ambustus Oliv.
 Aeollanthus angolensis Ryding
 Aeollanthus angustifolius Ryding
 Aeollanthus breviflorus De Wild.
 Aeollanthus buchnerianus Briq.
 Aeollanthus candelabrum Briq.
 Aeollanthus caudatus Ryding
 Aeollanthus cucullatus Ryding
 Aeollanthus densiflorus Ryding
 Aeollanthus elsholtzioides Briq.
 Aeollanthus engleri Briq.
 Aeollanthus fruticosus Gürke
 Aeollanthus haumannii van Jaarsv.
 Aeollanthus holstii Gürke
 Aeollanthus homblei De Wild.
 Aeollanthus lisowskii Ryding
 Aeollanthus lobatus N.E.Br.
 Aeollanthus myrianthus Baker
 Aeollanthus namibiensis Ryding
 Aeollanthus neglectus (Dinter) Launert
 Aeollanthus paradoxus (Hua) Hua & Briq.
 Aeollanthus parvifolius Benth.
 Aeollanthus petiolatus Ryding
 Aeollanthus pinnatifidus Hochst. ex Benth.
 Aeollanthus plicatus Ryding
 Aeollanthus pubescens Benth.
 Aeollanthus rehmannii Gürke
 Aeollanthus repens Oliv.
 Aeollanthus rivularis Hiern
 Aeollanthus rydingianus van Jaarsv. & A.E.van Wyk
 Aeollanthus saxatilis J.Duvign. & Denaeyer
 Aeollanthus sedoides Hiern
 Aeollanthus serpiculoides Baker
 Aeollanthus stuhlmannii Gürke
 Aeollanthus suaveolens Mart. ex Spreng.
 Aeollanthus subacaulis (Baker) Hua & Briq.
 Aeollanthus subintegrus Ryding
 Aeollanthus trifidus Ryding
 Aeollanthus tuberosus Hiern
 Aeollanthus ukamensis Gürke
 Aeollanthus viscosus Ryding
 Aeollanthus zanzibaricus S.Moore

Izvori

Ocimeae

Eolantus


كوشريل رامان نارايانان سياسي هندي وقد شغل منصب رئيس الهند في الفترة 25 يوليو 1997 – 25 يوليو 2002. ولد في بيرومثانام، قرية أوزافور، في ولاية ترافانكور الأميرية (مقاطعة كوتايام حاليًا، كيرلا)، وبعد فترة قصيرة من العمل مع الصحافة ودراسة العلوم السياسية في حينها في كلية لندن للاقتصاد بمساعدة منحة دراسية، بدأ نارايانان حياته المهنية في الهند كعضو في وزارة الخارجية الهندية في إدارة نهرو. عمل سفيرًا إلى اليابان، والمملكة المتحدة، وتايلندا، وتركيا، والصين، والولايات المتحدة ووصفته إدارة نهرو بأنه «أفضل دبلوماسي في البلاد». انخرط في العمل السياسي بناء على طلب أنديرا غاندي وفاز ثلاث مرات متتالية بالانتخابات العامة للوك سابها (مجلس الشعب)، وعمل وزيرًا للدولة في حكومة رئيس الوزراء راجيف غاندي. انتخب نائبًا للرئيس في عام 1992، وأصبح رئيسًا في عام 1997. كان أول شخص من مجتمع طبقة المنبوذين الاجتماعية يشغل أيًا من المنصبين.

يعد نارايانان رئيسًا مستقلًا وحازمًا وضع العديد من السوابق، ووسع صلاحيات أعلى منصب دستوري في الهند. وصف نفسه بأنه «رئيس تنفيذي» عمل «وفقًا لأركان الدستور الأربعة»؛ أي في المنتصف بين «رئيس تنفيذي» يتمتع بسلطة مباشرة و«رئيس ختم مطاطي» يؤيد قرارات الحكومة بدون سؤال أو نقاش. استخدم سلطاته التقديرية كرئيس وانحرف عن الاتفاقيات والسوابق القضائية في عدة حالات، بما في ذلك تعيين رئيس وزراء في برلمان معلق، وإقالة حكومة ولاية وفرض حكم الرئيس هناك بناءً على اقتراح من مجلس الوزراء الاتحادي، وخلال حرب الكارجيل. ترأس احتفالات اليوبيل الذهبية لاستقلال الهند وأصبح من خلال الانتخابات العامة للبلاد في عام 1998، أول رئيس هندي يصوت وهو في منصبه، ليكون ذلك سابقة قانونية جديدة أخرى.

بداية حياته
ولد كي آر نارايانان في بيرومثانام، أوزافور، وهو الابن الرابع بين سبعة أطفال لوالده كوشيريل رامان فايدار، ممارس للنظام الطبي الهندي التقليدي في أيورفيدا، باناثورافيتيل بابياما. كان أقرباؤه هم فيزوديفان، ونيلاكاندان، وغوري، وباسكاران، وبارغافي وباراثي. كانت عائلته التي تنتمي إلى طائفة بارافان (يعمل أفرادها في صيد الأسماك، وبناء القوارب، وتجارة البحر) فقيرةً، لكن والده كان يحظى بالاحترام بسبب فطنته الطبية. ولد في 4 فبراير عام 1921، لكن عمه الذي رافقه إلى أول يوم له في المدرسة لم يكن يعلم تاريخ ميلاده الحقيقي، واختار بشكل اعتباطي تاريخ 27 أكتوبر عام 1920 ليوضع في السجلات؛ اختار نارايانان لاحقًا أن يبقيه رسميًا.

تلقى نارايانا تعليمه المبكر في أوزافور في المدرسة الابتدائية الحكومية الدنيا، كوريشيثانام (حيث التحق في 5 مايو عام 1927) ومدرسة أور ليدي أوف لوردس الابتدائية العليا، أوزافور (1931-1935). كان يمشي إلى المدرسة نحو 15 كيلومتر يوميًا عبر حقول الأرز، وكان غالبًا غير قادر على دفع الرسوم البسيطة. كان يستمع غالبًا إلى الدروس المدرسية أثناء وقوفه خارج الصف، بعد أن منع من الحضور لأن الرسوم الدراسية كانت مرتفعة. لم تكن عائلته تمتلك المال لشراء الكتب له وكان أخوه الأكبر كي آر نيلاكانتان، الذي كان مقيدًا في المنزل لأنه يعاني من الربو، يستعير الكتب من الطلاب الآخرين وينسخها ويعطيها إلى نارايانان. حصل على قبول من مدرسة سانت ماري الثانوية، كورافيلانغاد (1936-1937) (درس قبلها في مدرسة سانت جون الثانوية، كوثاتوكولام (1935-1936)). أكمل دراسته المتوسطة في كلية سي إم إس، كوتايام (1938-1940)، بمساعدة منحة دراسية من عائلة ترافانكور الملكية.

حصل نارايانان على شهادة البكلوريوس (مع مرتبة الشرف) ودرجة الماجستير في اللغة الإنجليزية من جامعة ترافانكور (1940-1943) (جامعة كيرلا حاليًا)، واحتل المرتبة الأولى في الجامعة (وأصبح بذلك أول شخص من طبقة المنبوذين يحصل على هذه الشهادة من الدرجة الأولى في ترافانكور). واجهت عائلته صعوبات جسمية، فغادر دلهي وعمل لبعض الوقت كصحفي مع صحيفة تايمز أوف إينديا والصحيفة الهندوسية (1944-1945). أجرى خلال هذه الفترة مقابلة مع المهاتما غاندي في بومباي بناءً على اختياره (10 أبريل 1945).

حصل نارايانان في عام 1944 على منحة تاتا البالغة 16 ألف روبية من جي آر دي تاتا، لقراءة السياسة والاقتصاد والصحافة في كلية لندن للاقتصاد، وحصل على بكلوريوس في العلوم بمرتبة الشرف في الاقتصاد باختصاص العلوم السياسية من جامعة لندن. درس العلوم السياسية في كلية لندن للاقتصاد (1945) تحت إشراف هارولد لاسكي؛ وحضر أيضًا محاضرات لكارل بوبر، وليونيل روبينز وفريدريك هايك. كان خلال سنواته في لندن، ناشطًا في رابطة الهند، التي كان يقودها في كي كريشنا مينون، إلى جانب زميله كي إن راج. كان أيضًا مراسل مجلة الشؤون الاجتماعية الأسبوعية (Social Welfare Weekly) التي ينشرها كي إم مونشي. اشترك في السكن في كلية لندن للاقتصاد مع كي إن راج وفيرسامي رينغادو (الذي أصبح لاحقًا أول رئيس لموريشيوس)؛ كان أحد أصدقائه المقربين أيضًا بيير ترودو (الذي أصبح لاحقًا رئيس وزراء كندا).

روابط خارجية

مراجع

القرن 20 رؤساء في آسيا
أشخاص من منطقة كوتايام
جنائز رسمية في الهند
خريجو جامعة لندن
خريجو كلية لندن للاقتصاد
رؤساء الهند
سفراء الهند لدى الصين
سفراء الهند لدى الولايات المتحدة
سياسيون هنود في القرن 20
مغتربون في تركيا
مواليد 1921
نواب رؤساء الهند
هنود مغتربون في أستراليا
هنود مغتربون في المملكة المتحدة
هنود مغتربون في اليابان
هنود مغتربون في تايلاند
هنود مغتربون في فيتنام
هنود مغتربون في ميانمار
وفيات 2005
وفيات في نيودلهي
هنود مغتربون في تركيا

ك. ر. نارايانان


Kurtwood Larson Smith (nascido a 3 de julho de 1943) é um ator norte-americano de televisão e cinema. É conhecido por interpretar Clarence Boddicker em RoboCop - O Polícia do Futuro (1987), Robert Griggs em Rambo III (1988) e Red Forman em That '70s Show - Que Loucura de Família (1998–2006), mas também por diversos papéis em filmes de ficção científica e séries televisivas como Lou Grant, Star Trek - O Caminho das Estrelas, X-Files: Ficheiros Secretos, 24, Patriot e The Ranch . Como ator de voz, interpretou Gene em Regular Show (2012–2017).

Infância e Educação
Smith nasceu em New Lisbon, Wisconsin, filho de Mabel Annette Lund e George Smith. A sua mãe era fã de um cantor country dos anos 40 chamado Kurt (ou Curt). No entanto, achou "Kurt Smith" demasiado curto, pelo que acrescentou "wood" ao final do nome. O pai de Smith foi Major durante a 2ª Guerra Mundial, tendo falecido em combate na Europa, em 1945.

Smith cresceu no Vale de São Fernando, na Califórnia, tendo completado o ensino secundário no Liceu Canoga Park em 1961. No ensino superior, Smith obteve um Bachalerato em Artes na Universidade Estadual de San Jose em 1965 e um Mestrado em Belas Artes na Universidade Stanford em 1969.

Carreira
No palco, Smith ganhou três Prémios Drama-Logue pelas suas performances em Billy Budd, Os Loucos Divertem-se e Verdes Crescem os Lilases. Na sua carreira no ecrã, interpretou o vilão Clarence Boddicker no filme de ação e ficção científica  RoboCop - O Polícia do Futuro, de Paul Verhoeven, e Red Forman na sitcom That '70s Show - Que Loucura de Família, entre 1998 e 2006. Posteriormente, Smith interpretou o senador Blaine Mayer na 7ª temporada de 24 e Dick Clayton em Worst Week - Uma Semana do Pior . Teve um papel recorrente como um agente rebelde do FBI nas temporadas 3 a 5 da série Medium, surgindo em episódios posteriores como um fantasma após a morte do seu personagem. Smith protagonizou, como Henry Langston, a série de drama e ficção científica Ressurrection - Os Regressados, que durou 2 temporadas (2014-15). Participou também na comédia dramática Patriot, de 2015 a 2018, interpretando Leslie Claret.

Alguns dos seus outros papéis incluem: o líder do Ku Klux Klan, Stump Sisson, em Tempo de Matar; Mr. Sue na série de comédia e espionagem As Novas Aventuras de Beans Baxter; Xerife Deegan em Os Cães Guerreiros; e o pai rigoroso de Neil (Robert Sean Leonard) em O Clube dos Poetas Mortos. Além disso, desempenhou diversos papéis no Universo Star Trek: Presidente da Federação em Star Trek VI: O Continente Desconhecido, o cardassiano Thrax em Star Trek: Deep Space Nine, e um cientista Krenim chamado Annorax em Star Trek: Voyager.

Smith possui também um extenso currículo como ator de voz, tanto em videojogos como Fallout Tactics: Brotherhood of Steel e FreeSpace 2 como em várias séries de animação - deu voz ao vingativo Agente Dick na série de claymation Gary & Mike, ao dinossauro General Galapagos em Terrible Thunderlizards, a Bob Johnson em Squirrel Boy, a Kanjar Ro em Lanterna Verde: Primeiro Voo e a Carpenter K. Smith em Ultra City Smiths.

Mais recentemente, Smith participou na série da Netflix The Ranch como Mr. Peterson, um agricultor com um tumor cerebral em estado terminal. Em 2023, voltou a interpretar o papel de Red Forman em That '90s Show, uma sequela de That '70s Show.

Filmografia

Filmes

Televisão

Videojogos

Referências

Alunos da Universidade Stanford
Alunos da Universidade Estadual de San Jose
Pessoas vivas
Nascidos em 1943

Kurtwood Smith


Wilson's plover  (Charadrius wilsonia) is a small bird of the family Charadriidae.

It was named after the Scottish-American ornithologist Alexander Wilson by his friend George Ord in 1814.

Wilson's plover is a coastal wader which breeds on both coasts of the Americas from the equator northwards. Its range extends north to include much of the U.S. eastern seaboard, and the Pacific coast of Mexico on the west.

Range and habitat
It is a partial migrant. Birds leave the United States, except Florida, to winter south in Brazil. Some Mexican birds leave in winter for Peru. Furthermore, a small resident population is known from Brazil, it being named as a new subspecies, brasiliensis, in 2008. In 2012 it was established that this is a junior synonym, and the correct name for the subspecies is crassirostris. This also means that one of the subspecies of the greater sand plover had to be renamed.

This strictly coastal plover nests on a bare scrape on sandy beaches or sandbars.

Description
The breeding male has a black breast band, lores and forecrown, and a rufous mask. Females and non-breeding males have a similar plumage, but the black of the breeding male is replaced by brown or rufous. Non-breeders have a greyer tint to the head and breast band.
Immature birds are similar to the female, but the breast band is often incomplete. The adult's upper parts are mainly dark grey, with a short white wing bar and white tail sides. The underparts are white except for a breast band, and the legs are pink, brighter when breeding. The dark bill is large and heavy for a plover of this size. The call is a high weak whistle.

Measurements:

 Length: 6.3-7.9 in (16-20 cm)
 Weight: 1.9-2.5 oz (55-70 g)
 Wingspan: 19 in (48.2 cm)

Diet
Wilson's plovers forage for food on beaches, usually by sight, moving slowly across the beach. They have a liking for crabs, but will also eat insects and marine worms.

References

Further reading
 Shorebirds by Hayman, Marchant and Prater

Wilson's plover
Wilson's plover
Native birds of the Southeastern United States
Birds of the Americas
Birds of the Dominican Republic
Wilson's plover
Taxa named by George Ord

Wilson's plover


Amt Oversø (Amt Oeversee) er et amt i det nordlige Tyskland, beliggende i den nordlige del af Kreis Slesvig-Flensborg. Kreis Slesvig-Flensborg ligger i den nordlige del af delstaten Slesvig-Holsten (i Sydslesvig). Administrationen i amtet er beliggende i byen Tarp.

Kommuner i amtet
 Oversø (ty. Oeversee)
 Siversted (Sieverstedt)
 Tarp

Eksterne kilder/henvisninger

 Amt Oversø / Amt Oeversee

Oversø

Amt Oversø


د.حمدي حسن علي إبراهيم (12 أغسطس 1956 - 25 نوفمبر 2021)، هو سياسي مصري، شغل عضو مجلس الشعب المصري الدورة البرلمانية (2005 - 2010) عن دائرة مينا البصل وأمين الإعلام بالكتلة البرلمانية للإخوان المسلمين.

المؤهلات الدراسية
 حاصل على بكالوريوس الطب والجراحة من كليةِ الطب جامعة الإسكندرية عام 1981م.
 حاصل على دبلوم الأنف والأذن والحنجرة عام 1993 كلية طب المنصورة.

العمل السياسي والعام
 عضو مجلس الشعب الدورة البرلمانية {2000-2005} + دورة (2005 - 2010)
 عضو المجلس الشعبي المحلي لحي غرب الإسكندرية دورة 1992 - 1996
 عضو اتحاد الأطباء العرب
 عضو في الرابطة الدولية للبرلمانين المدافعين عن القضية الفلسطينية ومقرها بيروت
 عضو لجنة التنسيق بين النقابات المهنية
 مقرر لجنة العمل الوطني بنقابة الأطباء
 عضو لجنة المقاطعة
 عضو التحالف الوطني من أجل الإصلاح
 عضو المجلس المصري للثقافة والتنمية
 عضو مركز حوار للتنمية والإعلام
 عضو الجمعية المصرية لمكافحة البطالة
 عضو الجمعية الطبية الإسلامية

وفاته
أعلن نشطاء مصريون، يوم الخميس 25 نوفمبر 2021، عن وفاة حمدي حسن في داخل محبسه في سجن العقرب "سيّئ السمعة"، جنوبي القاهرة، بعد أكثر من 8 سنوات من اعتقاله في 19 أغسطس 2013، على ذمة قضايا ذات طابع سياسي. وأكدوا أنه توفي بعد تردي أوضاعه الصحية وظروف حبسه، وسط اتهامات للسلطات المصرية بانتهاج القتل البطيء للمعتقلين السياسيين معارضي الانقلاب العسكري في سجونها.

المراجع

وصلات خارجية
 موقعه على النت
 صفحته على موقع نواب الإخوان
 صفحة النائب على موقع أمل الأمة
 المضابط الخاصة بالنائب، موقع مجلس الشعب المصري

أشخاص من الإسكندرية
أطباء مصريون
أعضاء مجلس الشعب المصري
أعضاء مجلس الشعب المصري 2000
أعضاء مجلس الشعب المصري 2005
إخوان مسلمون مصريون
خريجو جامعة الإسكندرية
سياسيون مصريون في القرن 21
سياسيون من الإسكندرية
مصريون توفوا في السجن
مواليد 1956
وفيات 1378 هـ
وفيات 1443 هـ
وفيات 2021
وفيات في القاهرة

حمدي حسن


El Real Sporting San José es un centenario club de la ciudad de Las Palmas de Gran Canaria, más concretamente del barrio  de San José. Fue fundado en el año 1913. Actualmente milita en la Primera Regional Aficionado-Gran Canaria. Fue uno de los veinte fundadores del grupo canario de Tercera División. Sus partidos como local los juega en el Estadio Chano Cruz con capacidad para 1.500 espectadores.

Historia
El  Real Sporting San José  nace el 8 de diciembre de 1913 con el nombre de CD San José, lo que lo convierte en uno de los equipos más antiguos del archipiélago que ha llegado vivo a nuestros días. En 1980 tiene el privilegio de ser uno de los veinte fundadores del grupo canario de la Tercera División, estrenándose de ese modo en el fútbol nacional. Tras tres temporadas el equipo capitalino volvía al fútbol regional. Veintiocho años por Preferente y 1.ª Regional sería el bagaje del equipo hasta que en la 2011/12 volviera a la Tercera División donde no lograría la permanencia y volviera nuevamente a la preferente. En la temporada 2012-2013 se haría cargo del equipo un ilustre del fútbol canario, Julio Suárez, ex de UD Las Palmas y Real Madrid entre otros, consiguiendo un 5.º puesto esa temporada y ya en la 2013/2014 lograría alcanzar los play-off frente al Atlético Tacoronte de Tenerife y tras vencer 1-0 en casa y empatar la vuelta en tierras chicharreras, conseguían 2 años después y en el año del centenario del club, retornar al grupo canario de la Tercera División del fútbol español.

Estadio
El Real Sporting San José juega sus encuentros como local en el Estadio Chano Cruz de la ciudad de Las Palmas de Gran Canaria. Este terreno deportivo de propiedad municipal tiene una capacidad para unos 1.500 espectadores.

Uniforme
 Local: Camiseta blanquiazual, con rayas verticales anchas, pantalón azul y medias azules.
 Visitante: El uniforme visitante cambia dependiendo de la temporada pudiendo ser negro, amarillo o azul marino.

Todas las temporadas

Datos del club
 Temporadas en 3ªDivisión: 6
 Temporadas en Preferente: 23
 Temporadas en 1ªRegional: 43

Trofeos Oficiales y Amistosos
 Preferente Las Palmas: (1) 2010/11
 Primera Regional: (5) 1952/53, 1954/55, 1967/68, 1973/74 y 1974/75
 Torneo de San Ginés: (1) 1969

Véase también
 Anexo:Equipos de fútbol de Canarias
 Anexo:Equipos de fútbol de la provincia de Las Palmas

Referencias

Equipos de fútbol de la provincia de Las Palmas
Equipos de fútbol de Primera Interinsular de Canarias
Deporte en Las Palmas de Gran Canaria
Equipos de fútbol fundados en 1913
Fútbol en España en 1913
Sporting San Jose

Real Sporting San José


الشفاعة هي التوسط للغير في جلب المنفعة أو دفع المضرة في يوم الحساب، وهي ملك لله وحده لما جاء في القرآن ، ولها ثلاثة شروط في الإسلام وهي: «رضا الله عن الشافع ، رضا الله عن المشفوع له ، إذن الله للشافع أن يشفع (مَن ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ) »

وأقسامها منها ما يخص النبي محمد فقط وهي: الشفاعة الكبرى، وشفاعة الرسول لأهل الجنة لدخول الجنة، شفاعة الرسول في دخول الناس من أمته الجنة بغير حساب، والقسم الثاني الشفاعة العامة تخص الرسول وغيره من المسلمين وهي: الشفاعة لأناس قد دخلوا النار في أن يخرجوا منها، والشفاعة لأناس قد استحقوا النار في أن لا يدخلوها، والأخير الشفاعة لأناس من أهل الإيمان قد استحقوا الجنة أن يزدادوا رفعة ودرجات في الجنة.

الشفاعة في نص القرآن
دليلها في القرآن الكريم:

الشفاعة عند الشيعة الإمامية

إنّ الشفاعة من ضروريات مذهب التشيع، وكان أئمة أهل البيت يجاهرون بذلك، وقد اهتموا به في أحاديثهم اهتمامًا بالغًا لا يوجد له مثيل إلاّ في موضوعات خاصة تتمتع بالأهمية القصوى.

تعتقد الشيعة الإمامية بشفاعة النبي محمد على نحو إسقاط عقاب العاصي. يقول العلامة الطباطبائي: «إنّ الشفاعة تكون في آخر موقف من مواقف يوم القيامة حيث يطلب فيها الشفيع المغفرة- فيحول دون دخول المشفوع له النّار، أو إخراج بعض من كان داخلًا فيها، باتساع الرحمة أو ظهور الكرامة.»

وللشفاعة شروط كي تكون مقبولة:
أن تكون بإذن اللّه: حسب قوله تعالى: .
من قِبَل أفراد الذين أذن الله لهم للشفاعة: حسب قوله: .

تستدل الشيعة بالآيات القرآنية والروايات التي وردت عندهم بأن الشفاعة تكون لرسول الله وأهل بيته وسائر الأنبياء والعلماء والشهداء والمؤمنون الصالحون.

رضا الله عن المشفوع له: حسب قوله: ، وقوله: .
شفاعة الشافعين مشروطة بوجود مؤهلات في المشفوع وكما يستفاد من الآيات القرآنية يجب عليهم أن تكون أعمالهم مرضية عند الله ومن الواضح أنه ليس المراد بأن تكون أعماله كلها مرضية، فإنه لو كان كذلك لما احتاج للشفاعة بل المراد أن يكون الشخص نفسه مرضيًا من حيث دينه وإيمانه.
وحسب الشروط التي جاءت في الروايات يجب على المشفوع أن يكون مسلمًا ومومنًا، وأن يكون محبًّا لأهل البيت ولا ناصبًا لهم العداء، وأن لا يكون مستخفًا بالصلاة وإلى ذلك.

وأمّا الأحاديث الموجودة حول الشفاعة فهي كثيرة منها:
روى ابن شهر آشوب:

وروى الشيخ الصدوق:

روى الكليني:

الشفاعة عند أهل السنة

روى البخاري:

أدلة الشفاعة الواردة في القرآن أدلة عامة غير مفصلة، تدل بمجملها على ثبوت الشفاعة يوم القيامة، وقد جاءت الأحاديث النبوية مصرحة بذلك، فمن تلك الأحاديث:
روى النسائي:
1-

2- روى أحمد بن حنبل:
دلائل الشفاعة:

3- حديث أبي هريرة، قال: قال رسول الله: (لكل نبي دعوة مستجابة، فتعجل كل نبي دعوته، وإني اختبأت دعوتي شفاعة لأمتي يوم القيامة، فهي نائلة - إن شاء الله - من مات من أمتي لا يشرك بالله شيئا) رواه مسلم.

4- حديث أبي سعيد الخدري، قال: قال رسول الله: (أما أهل النار الذين هم أهلها، فإنهم لا يموتون فيها ولا يحيون، ولكن ناس أصابتهم النار بذنوبهم - أو قال – بخطاياهم، فأماتهم إماتة، حتى إذا كانوا فحما أذن بالشفاعة، فجيء بهم ضبائر ضبائر – أي جماعات - فبثوا على أنهار الجنة، ثم قيل: يا أهل الجنة أفيضوا عليهم، فينبتون نبات الحبة تكون في حميل السيل) رواه مسلم.

5- حديث جابر بن عبد الله قال: سمعت رسول الله يقول: (إن شفاعتي يوم القيامة لأهل الكبائر من أمتي) رواه الترمذي وأبو داود.

4- حديث أنس بن مالك أن رسول الله قال: (يخرج من النار من قال لا إله إلا الله وفي قلبه وزن شعيرة من خير، ويخرج من النار من قال لا إله إلا الله وفي قلبه وزن برة من خير، ويخرج من النار من قال لا إله إلا الله وفي قلبه وزن ذرة من خير) رواه البخاري ومسلم.

5- حديث عوف بن مالك الأشجعي قال: قال رسول الله: (أتدرون ما خيرني ربي الليلة، قلنا: الله ورسوله أعلم، قال: فإنه خيرني بين أن يدخل نصف أمتي الجنة، وبين الشفاعة فاخترت الشفاعة، قلنا يا رسول الله ادع الله أن يجعلنا من أهلها، قال: هي لكل مسلم) رواه ابن ماجة وصححه الألباني.

المصادر

وصلات خارجية
موقع الدرر السنية-الموسوعة العقدية-المبحث الثالث: أنواع الشفاعة: (الشفاعة المثبتة والشفاعة المنفية)
إسلام ويب-مركز الفتوى-أنواع الشفاعة في الآخرة
موقع طريق الإسلام-سؤال: ما هي الشفاعة؟ وما هي أقسامها؟-محمد بن صالح العثيمين

الإيمان والعقيدة الإسلامية
مصطلحات إسلامية
يوم القيامة في الإسلام

شفاعة


Ion (Ioan) Mucenica () a fost un pilot român de aviație, as al Aviației Române din cel de-al Doilea Război Mondial.

Adjutantul stagiar av. Ion Mucenica a fost decorat cu Ordinul Virtutea Aeronautică de război cu spade, clasa Crucea de Aur cu 2 barete (4 noiembrie 1941) "pentru eroismul dovedit în luptele aeriene dela: Volianovca, unde a doborît două avioane sovietice, la Vigoda, unde a doborît un avion și la Fomina-Balka, unde a doborît două avioane sovietice. Are 75 ieșiri pe front.", clasa Cavaler (20 februarie 1942) "pentru eroismul și vitejia arătată în luptele aeriene, când a doborât 6 avioane bolșevice" și clasa Comandor (16 februarie 1944) "pentru curajul și vitejia dovedită în luptele aeriene cu vânătoarea inamică, reușind să doboare 2 avioane sovietice. A executat 123 misiuni de vânătoare". A fost înaintat (anterior anului 1944) la gradul de adjutant aviator. În anii '50, Ion Mucenica a fost trecut în rezervă și a lucrat ca mecanic auto și distribuitor de benzină la stația de benzină PECA din Băneasa.

Decorații
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de Război cu spade, clasa Crucea de Aur cu 2 barete (4 noiembrie 1941)
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de Război cu spade, clasa Cavaler (20 februarie 1942)
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" cu spade, clasa Comandor (16 februarie 1944)

Note

Nașteri în 1918
Decese în 1965
Ași ai aviației române din cel de-al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Virtutea Aeronautică
Decorați cu Ordinul Crucea de Fier
Persecutați de către organele de stat ale României comuniste

Ion Mucenica


ويليام غاريث جيكوب بوسي (29 يونيو 1944)  - ممثل سينمائي ومسرحي من مواليد مدينة «غوس كريك» من ولاية تيكساس الأمريكية، من أشهر أعماله «الخروف الأسود» "Black Sheep"، «تحت الحصار» "Under Siege". تم ترشيحه لجائزة الأوسكار لأفضل ممثل وفاز بجائزة الجمعية الوطنية لنقاد السينما لأفضل ممثل.

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من باي تاون
أشخاص يعانون من إصابات دماغية رضية
جمهوريون من ولاية كاليفورنيا
حائزون على جائزة بافتا (أشخاص)
مسيحيون أمريكيون
مشاركون أمريكيون في برامج تلفزيون الواقع
مشاركون بريطانيون في مسلسلات تلفزيونية واقعية
ملحنون وملحنات أمريكيون
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلو مسرح أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون من ولاية أوكلاهوما
ممثلون من ولاية تكساس
مواليد 1944
مواليد في باي تاون
ناجون من السرطان

غاري بوسي


COTECMAR (abréviation de l'espagnol Corporación de Ciencia y Tecnología para el Desarrollo de la Industria Naval Marítima y Fluvial) est un constructeur naval colombien, supervisé par le ministère de la Défense nationale de Colombie.

Historique
Cotecmar fait partie du groupe d'Affaires Sociales du secteur de la défense (GSED) et a pour objectif principal la conception, la construction l'entretien et la réparation des navires maritimes et fluviaux. COTECMAR est basé sur la relation université-entreprise. Elle a été créée à l'initiative de l'Armée nationale colombienne par le biais d'une association stratégique avec l'Université nationale, l'Université Del Norte et l'Université Tecnológica de Bolívar. Elle donne donc la priorité à la recherche et au développement, à l'application des nouvelles technologies et aux meilleures pratiques commerciales afin de contribuer au développement technologique, social et économique du pays. COTECMAR propose des solutions techniques avancées pour les industries navale, maritime et fluviale. La création de l'entreprise a permis à la Colombie d'entrer dans le groupe restreint des nations latino-américaines composées qui construisent leurs propres navires de guerre, rejoignant ainsi le Brésil, le Mexique, le Pérou et le Chili.

La société a pour activités :
 l'entretien et la réparation de la flotte de la marine nationale colombienne (navires et sous-marins) sur l'ensemble du territoire national ;
 l'entretien et la réparation des navires des particuliers ;
 la science et la technologie, avec la recherche d'innovations, le souci de l'amélioration des procédés et d'être plus compétitif ;
 la conception et ingénierie, avec l'un des bureaux d'études navales les plus importants du continent, un personnel hautement qualifié, une technologie et des méthodes de pointe
 des services et solutions sur mesure pour le secteur industriel.

La société dispose de plusieurs chantiers navals, notamment :
 Chantier naval Mamonal : il occupe une position stratégique, dans la baie de Carthagène, dans la mer des Caraïbes, à 180 miles du canal de Panama. Le chantier occupe une superficie de 17 hectares. Il est équipé d'un système de levage, avec sept cales sèches et des ateliers de soutien dans les domaines de la mécanique, du soudage, du sablage et du revêtement.
 Chantier naval de Bocagrande : également situé dans la baie de Carthagène, il dispose d'un système de levage de type SLIP capable de recevoir des navires jusqu'à 1200 tonnes, d'une rampe à 8 rouleaux pour le levage longitudinal de 300 tonnes, avec 250 mètres de quai latéral non continu pour les réparations à flot, avec des services d'équipement au sol et mobiles pour gérer des charges allant jusqu'à 100 tonnes. Outre les installations pour la réparation et l'entretien des navires, il dispose d'un atelier moteurs Diesel Detroit et d'un atelier d'électricité Siemens.

Clients notables
  Brésil
 Armée de terre brésilienne
 Marine brésilienne
  Colombie
 Marine nationale colombienne
  Honduras
 Marine hondurienne
  Pays-Bas
 Marine royale néerlandaise

Voir aussi
 Péniche de débarquement de classe Golfo de Tribugá
 Indumil

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie

Liens externes

 .
 .
 .
 .
.
.
 .

Entreprise du secteur maritime
Entreprise de construction navale
Chantier naval
Entreprise ayant son siège en Colombie
Entreprise fondée en 2000

COTECMAR


Puru ist ein Dorf (estnisch küla) in der Landgemeinde Jõhvi (Jõhvi vald). Es liegt im Kreis Ida-Viru (Ost-Wierland) im Nordosten Estlands.

Das Dorf hat 79 Einwohner (Stand 1. Januar 2012). Es wurde erstmals 1241 im Liber Census Daniæ urkundlich erwähnt.

Persönlichkeiten
Bekanntester Sohn des Ortes ist der estnische Theologe und Politiker Peeter Põld (1878–1930), der in Puru geboren wurde.

Weblinks
 Beschreibung und Geschichte (estnisch)

Einzelnachweise

Ort in Estland
Jõhvi

Puru (Estland)


Elizabeth Margaret Braddock (nascida Bamber; Liverpool, 24 de setembro de 1899 - 13 de novembro de 1970) foi uma política do Partido Trabalhista britânico que serviu como Membro do Parlamento (MP) para a divisão de Liverpool Exchange de 1945 a 1970, tendo integrado o Liverpool County Borough Council de 1930 a 1961. Embora nunca tenha ocupado um cargo no governo, ganhou reputação nacional por suas campanhas diretas em relação à habitação, saúde pública e outras questões sociais.

Primeiros anos

Infância

Elizabeth Bamber nasceu em 24 de setembro de 1899, no distrito de Everton em Liverpool, sendo a filha mais velha de Hugh Bamber, um encadernador, e sua esposa Mary, nascida Little. Mary foi para Liverpool ainda criança, quando seu pai, um próspero advogado de Edimburgo, abandonou a família depois de cair no alcoolismo e na pobreza. Liverpool no final do  sofreu extremos de privação e teve a maior taxa de mortalidade infantil do país. Mary tornou-se uma organizadora sindical e ativista contra as condições sociais deploráveis, e estabeleceu uma reputação como uma excelente oradora. Ela foi a influência inicial dominante sobre sua filha Elizabeth, que formou uma determinação ao longo da vida para representar e lutar pelos desfavorecidos.

Em 1902, a família Bamber mudou-se para Smollett Street nas proximidades de Bootle, uma das várias mudanças que fizeram com que a educação formal de Elizabeth fosse dividida entre diferentes escolas. Juntamente com sua escolaridade normal, sua educação política começou na Marmaduke Street Socialist Sunday School, e por meio das atividades de campanha de sua mãe. Uma das primeiras lembranças de Elizabeth era da cozinha para os pobres que Mary ajudava a administrar no St George's Plateau: "Lembro-me dos rostos dos desempregados quando a sopa acabou... Lembro-me de olhares vazios e sem esperança, dia após dia, semana após semana, durante todo o rigoroso inverno de 1906-1907".

Aos onze anos, Elizabeth deixou a Escola Dominical e ingressou na seção de jovens do Partido Trabalhista Independente (ILP), onde estudou socialismo juntamente com um intenso programa de atividades sociais. Mais tarde, se descreveu nessa época como "forte, ágil, gostava de caminhar e comer". A essa altura, Mary Bamber trabalhava como organizadora do Sindicato dos Trabalhadores de Armazém. Elizabeth ajudou sua mãe, às vezes atuando como mordomo nas reuniões. Mãe e filha estavam presentes em St George's Plateau em 13 de agosto de 1911, quando uma carga de bastão da polícia e das tropas interrompeu uma manifestação em apoio aos trabalhadores dos transportes em greve de Liverpool. Centenas sofreram ferimentos e, nos distúrbios que se seguiram, dois manifestantes foram mortos a tiros. O dia ficou consagrado na história da classe trabalhadora de Liverpool como o "Domingo Sangrento".

ILP

Elizabeth deixou a escola em 1913 e começou a trabalhar enchendo pacotes de sementes por cinco xelins por semana. O trabalho era muito monótono para mantê-la ocupada por muito tempo e, depois de alguns meses, conseguiu um emprego no departamento de cortinas da loja Walton Road Co-operative. Por insistência de sua mãe, ela se tornou membro do Sindicato dos Lojistas. Enquanto isso, assistia às aulas da Associação Educacional dos Trabalhadores e da Liga da Plebe: "Eles me contaram como os capitalistas controlavam o dinheiro, os negócios e a terra, e ... se agarraram a eles".

No grupo de jovens socialistas que se reunia regularmente na sede local do ILP, havia três Elizabeths. Para evitar confusão, foram sorteados para decidir quem deveria ser conhecido, respectivamente, como Elizabeth, Betty ou Bessie. Dessa forma, Elizabeth Bamber adotou o nome de Bessie, que ela manteve pelo resto de sua vida. Entre os outros ativistas do ILP em Kensington estava Sydney Silverman, quatro anos mais velho que Bessie, filho de um pobre comerciante de tecidos. Silverman foi uma influência considerável na jovem Bessie. Ele seria seu futuro colega, tanto na câmara do conselho de Liverpool quanto na Câmara dos Comuns. Quando a Primeira Guerra Mundial começou em agosto de 1914, o ILP se opôs a ela como "um crime terrível para as nações" que haviam sido "marcadas pelo medo e pelo pânico". Com a introdução do recrutamento em 1916, Silverman e outros adotaram posições de pacifismo intransigente e foram presos. O ILP deu as boas-vindas às notícias da Revolução Russa de 1917, e se opôs vigorosamente à intervenção aliada na guerra civil que se seguiu. Bessie desempenhou um papel de liderança em um comício do TUC "Hands Off Russia" no Sheil Park de Liverpool, onde ela e outros resistiram aos esforços da União do Império Britânico para capturar a bandeira vermelha do ILP.

No final da guerra em 1918, Bessie deixou a Co-op e assumiu um cargo administrativo no Sindicato dos Trabalhadores de Armazém. No curso de suas atividades no ILP, conheceu e fez amizade com John "Jack" Braddock, um construtor de carroças e ativista sindical com reputação de incendiário. Ele chegou a Liverpool vindo de Dewsbury em 1915, esperando emigrar para o Canadá, mas permaneceu no porto e mergulhou na política de esquerda e na luta para melhorar as condições de trabalho. Ele e Bessie ficaram muito próximos. Em 1919, eles ajudaram Mary Bamber a lutar por uma cadeira no conselho de Liverpool, como candidata do ILP no distrito de Everton. A campanha eleitoral foi amarga e às vezes violenta, mas resultou na vitória de Bamber por uma margem estreita de 13 votos.

Notas

Bibliografia

Livros

Jornais e revistas

Online

Políticos do Reino Unido

Bessie Braddock


Die N574 war von 1933 bis 1973 eine französische Nationalstraße, die zwischen Carpentras und Malaucène verlief. Sie verlief dabei über den Mont Ventoux, während die N538 den direkten Weg nahm. Ihre Länge betrug 57 Kilometer.

Weblinks

 Route nationale française auf WikiSara, eine Auflistung aller Nationalstraßen ()

574
Straße in Provence-Alpes-Côte d'Azur

Route nationale 574


Zvonko Petović, crnogorski likovni umjetnik iz bokokotorskog mjestašca Mula kod Kotora, Crna Gora. Poznat kao crtač stripa i slikar. Slika i sakralne motive. Naslikao je sliku blaženog Gracija Kotorskog, koju je blagoslovio kotorski biskup Ilija Janjić prigodom proslave blagdana bl. Gracija Kotorskog 9. studenoga 1997. u njegovu i Gracijinom mjestu Mulu.
Tvorac ideje da se jedna 2018. tradicionalna Muljanska plesna večer posveti mještaninu, velikanu i jednom od pionira crtanih stripova na teritoriji Jugoslavije Andriji Mauroviću te predložio da se postavi spomen-ploča na rodnu kuću Andrije Maurovića. Za spomen-ploču organizirana je donatorska plesna večer.

Izvori

Vanjske poveznice
Skala radio Zvonimir Krstimir Petović: Da se ne zaboravi

Crnogorski slikari
Crnogorski likovni umjetnici
Crtači stripa
Muo
Hrvati u Crnoj Gori

Zvonko Petović


Jerome "Jerry" Seinfeld (d. 29 Nisan 1954) Amerikalı bir komedyen, oyuncu ve yazardır.

Altın Küre ödüllü sanatçı Massapequa, New York doğumludur. Seinfeld adlı televizyon dizisinde oynadığı kendisinin kurgusal bir versiyonu olan Jerry Seinfeld rolü ile tanınır.

Yahudi bir aileden gelen oyuncunun soyağacında Osmanlı dönemi Halep kentinden, ABD'ye giden Selim ve Salha Hosni, çifti de vardır. Çift ülkeye kayıt yaptırırken, resmi makamlara uyruklarını Türk olarak belirtmiştir.

Filmler

 23 Hours to Kill (2020)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 CNBC-e
 CNBC-e Forum Sayfası

Dış bağlantılar

1954 doğumlular
Brooklyn doğumlu yazarlar
New York doğumlu erkek oyuncular
Avusturya Yahudisi asıllı Amerikalılar
Suriye Yahudisi asıllı Amerikalılar
Amerikalı stand-up komedyenler
Amerikalı erkek dizi oyuncuları
Amerikalı vejetaryenler
Yahudi komedyenler
Yaşayan insanlar
Ekran Oyuncuları Derneği Ödülü sahipleri
20. yüzyıl Amerikalı komedyenleri
21. yüzyıl Amerikalı komedyenleri
20. yüzyıl Amerikalı senaristleri
21. yüzyıl Amerikalı senaristleri
20. yüzyıl Amerikalı yazarları
21. yüzyıl Amerikalı yazarları
20. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
Amerikalı Siyonistler
Amerikalı anı yazarları
Macaristan Yahudisi asıllı Amerikalılar
Amerikalı televizyon yazarları
En İyi Erkek Müzikal veya Komedi Dizisi Oyuncusu Altın Küre Ödülü sahipleri
Amerikalı Yahudi oyuncular
Amerikalı Yahudi yazarlar
Mizrahi Yahudileri
Primetime Emmy Ödülü sahipleri
Dizi sorumluları
Amerikalı otomobil koleksiyoncuları
Altın Küre Ödülü sahipleri

Jerry Seinfeld


Tilaï es una película del año 1990.

Sinopsis
Saga regresa al pueblo después de estar dos años fuera. Descubre que ha habido cambios. Su novia es la segunda esposa de su padre. Pero Saga y Nogma siguen estando enamorados e infringen la ley viéndose a escondidas. El pueblo lo considera un incesto y Saga debe morir. El hombre encargado de matarle es su hermano Kugri, que le deja escapar. Nogma se reúne con él. Tilai es la historia de una elección entre la tradición y la libertad individual, entre el honor y el amor.

Premios
 Festival de Cannes 1990
 Fespaco (Uagadugú) 1991

Referencias

Películas ambientadas en el África subsahariana precolonial

Tilaï


Irrua est une ville de l'état d'Edo et le siège administratif de la zone de gouvernement local d'Esan central dans l'État d'Edo au Nigeria.

Historique
La ville a été créé par le décret 92 de 1993 pour fournir des services tertiaires aux habitants de l'État d'Edo et au-delà.

Notes et références

État d'Edo

Irrua


Proto-polinésio (abreviado PPn ) é a protolíngua hipotética da qual descendem todas as línguas polinésias modernas. É uma língua filha da língua proto-austronésia. Os linguistas históricos reconstruíram a linguagem usando o método comparativo, da mesma maneira que com o proto-indo-europeu e o proto-urálico. Este mesmo método também foi usado para apoiar as evidências arqueológicas e etnográficas que indicam que a terra natal ancestral do povo que falava proto-polinésio estava nas proximidades de Tonga, Samoa e ilhas próximas.

Fonologia
O proto-polinésio possui um inventário fonológico pequeno, com 13 consoantes e 5 vogais.

Consoantes

Vogais
O proto-polinésio tem cinco vogais, , sem distinção de comprimento. Em várias línguas filhas, sequências sucessivas de vogais se juntaram para produzir vogais longas e ditongos, e em algumas línguas esses sons mais tarde se tornaram fonêmicos.

Correspondências sonoras

Vocabulário
A seguir, uma tabela com alguns exemplos de vocabulário, conforme representado ortograficamente em vários idiomas. Todas as instâncias de  representam uma parada glotal, IPA . Todas as instâncias de  e samoano  representam o único fonema . A letra  em todos os casos representa o tap alveolar sonoro , não .

Veja também

 Língua proto-oceânica
 língua proto-austronésia
 língua proto-malaio-polinésia
 língua proto-filipina

Notas

Protolínguas
Línguas polinésias

Linguagem protopolinésia


Montinia, monotipski rod grmova iz porodice Montiniaceae. Jedina vrsta je dvodomni grm sa juga Afrike (Angola, Bocvana, Kapske provincije, Namibija )

Sinonimi
 Montinia acris L.f.
 Montinia fruticosa Gaertn.

Izvori

Montiniaceae

Montinia


Leopold Jacob Stolz (* 8. September 1866 in Graz; † 7. September 1957 in Lohr am Main) war ein österreichischer Komponist und Dirigent.

Leben
Leopold Stolz war der Sohn des Dirigenten sowie Musikpädagogen Jakob Stolz (1832–1919) und der Pianistin Ida Carolina Bondy, verheiratete Stolz (1841–1903). Er erhielt seine musikalische Ausbildung zunächst bei seinem Vater, anschließend bei Carl Reinecke sowie Simon Jadassohn am Leipziger Konservatorium. Leopold Stolz war in der Folge als Theaterkapellmeister in Karlsbad, Berlin sowie am Hessischen Staatstheater in Wiesbaden eingesetzt. Leopold Stolz, der freundschaftliche Kontakte zu Ferruccio Busoni und Joseph Marx pflegte, war seit 1899 zusätzlich als Solokorrepetitor bei den Bayreuther Festspielen angestellt. Nachdem er Ende des Zweiten Weltkrieges seinen Besitz mit beinahe allen Kompositionen verloren hatte, zehn Kompositionen wurden gerettet, übersiedelte er nach Lohr am Main, dort verstarb er 1957 einen Tag vor seinem 91. Geburtstag.

Aus seiner ersten Ehe am 8. Mai 1894 mit der Opernsängerin Aloisia Karetta (1869–1938) stammen drei Kinder, die zweite Ehe am 28. Mai 1940 Charlottenburg mit Marie Auguste Schönicke (1890–1943) blieb kinderlos. Aus der dritten und letzten Ehe (5. September 1946) mit Anna-Maria Anny Zöpf stammen zwei Töchter und ein Sohn: die jüngste Tochter Rosalinde († 2019),  Margarete Stolz-Wreford (* 1947) und Robert Stolz. Die Witwe Anny Stolz starb 2004 in Fürstenfeldbruck.
So hinterließ er seinen Kindern seine Autobiographie, das Original befindet sich im Besitz von Frau M. Stolz-Wreford.

In seinen Memoiren  Ein Vergessener v. Leopold Stolz ist seine wechselhafte Schicksalsgeschichte für seine Nachkommen niedergeschrieben worden.

Leopold Stolz war der Bruder von Robert Stolz, Maximilian Stolz, Susanne Stolz, Pauline Prochaska, Maria Lesky und Elisabeth Giurco.

Sein kompositorisches Werk umfasst Orchesterwerke, so die Ouvertüre Das Leben ein Traum, Totenlieder, Klaviermusik und die 1923 in Graz uraufgeführte Oper Waldmärchen nach einem Text von Paul Busson.

Werke
 Zwei Lieder: No. I Adagio, Text Elsa Zimmermann, No. II In die Ferne, Text Karl Stieler. Für eine Singstimme mit Begleitung des Pianoforte
 Zwei Lieder: No. I Der See der Träume, Text von Prinz Emil v. Schönaich-Carolath, No. II Herbstzeitlose. Für Bariton oder Mezzosopran mit Begleitung ds. Pianoforte
 Zwei Lieder: No. I Von den Sternen, Text Karl Stieler, No. II Nächtliche Pfade. Für Sopran oder Tenor mit Begleitung des Pianoforte.
 Souvenir de Monrepos: 3 Charakterstücke für Pianoforte zu zwei Händen.
 Einsiedel, Text von Karl Bulke. Lied für eine Singstimme mit Begleitung des Pianoforte.
 Unterwegs, Text von Emanuel von Bodmann. Lied für eine Singstimme mit Begleitung des Pianoforte
 Der bemooste Hecht, Text von Karl Hill. Lied für eine Singstimme mit Begleitung des Pianoforte
 Tote Liebe. Galizische Weise.
 Die glocken, Text nach Emil Hoffmann. Lied für eine Singstimme mit Begleitung des Pianoforte.
 In die Ferne, Text von Karl Stieler. Lied für eine Singstimme mit Begleitung des Pianoforte.
 Letztes Blühen, Text von Prinz Emil v. Schönaich-Carolath. Lied für eine Singstimme mit Begleitung des Pianoforte
 Erwachen, Text von Karl Stieler. Lied für eine Singstimme mit Begleitung des Pianoforte
 Gewidmet seiner Schwester Susanna. Ein Adieu. Text von Paul Busson. Lied für eine Singstimme
 Puppenwalzer.
  Symphonisches Werk: Totenklage. Flöte, Oboi, Englisches Horn, Klarinetten I und II in B, Bassklarinette in B, Fagotte, Kontrafagotte, I. und II. Corni in B, III. und IV., drei Trompeten in F, Posaunen I. und II, IV. III. Posaune, Basstube, Pauken in B, C, F, Tamtam, I. Violinen, V. II. Violinen, Viola, Celli, Bässe

Weblinks
 Eintrag zu Leopold Stolz im Oesterreichischen Musiklexikon online
 Grazer Tagblatt 10. Mai 1923 – Österreichische Nationalbibliothek
  Eintrag Erforschung Leopold Stolz von Matt Kessler (Familienchronist, Ahnen-u. Familienforscher) und der Enkelin von Leopold Stolz  im Adler Wien Heraldisch-Genealogische Gesellschaft (seit 1870)
 Der vergessene Komponist
 Waldmärchen – Universität Innsbruck

Einzelnachweise
 Publikationen - Vereinigung Sudetendeutscher Familienforscher e. V.

Komponist (Österreich)
Dirigent
Österreicher
Geboren 1866
Gestorben 1957
Mann

Leopold Stolz


Escolástica Bonifácia de Toledo Ribas, 1ª Viscondessa de Castro  (São Sebastião, 22 de abril de 1765 - São Paulo, 30 de maio de 1859) foi uma nobre brasileira.

Família
Filha de José Bonifácio Ribas (Rio de Janeiro, bat. 6 de junho de 1739 - São Paulo, ?), Escrivão da Fazenda Real e Junta da Capitania de São Paulo, e de sua mulher D. Ana Maria de Toledo (Paranaguá, ? - Ouro Preto, 31 de março de 1839) irmã de D. Flávia Domitila de Toledo, Dama da Câmara de Sua Alteza a Duquesa de Goiás, (filhas do Capitão de ordenanças Pedro Alvares da Paz e de sua mulher D. Escolástica de Toledo e Oliveira). Pertencia a uma tradicional família paulista, sendo neta do coronel Carlos José Ribas, e tetraneta de D. Simão de Toledo Piza, patriarca da família em São Paulo. É descendente de D. Afonso III de Portugal.

Casamento e descendência
Em São Paulo, às cinco horas e meia do dia 18 de fevereiro de 1784, casou-se com João de Castro Canto e Melo, sendo condecorados com o título de Viscondes de Castro com Grandeza em 12 de outubro de 1826. Foi nomeada Dama do Paço Imperial em 1 de abril de 1827.

Do casamento houve extensa geração, dentre os filhos: João de Castro do Canto e Melo, 2.º Visconde de Castro; Maria Benedita de Castro do Canto e Melo, Baronesa de Sorocaba, e Domitila de Castro do Canto e Melo, Viscondessa com Grandeza e Marquesa de Santos. Foi avó de Isabel Maria de Alcântara, Duquesa de Goiás; Maria Isabel de Alcântara, Condessa de Iguaçu; Margarida de Castro Delfim Pereira, Baronesa de São Nicolau; sendo ainda ascendente dos Condes de Seisal e dos Viscondes de Asseca, em Portugal, e dos Condes de Treuberg, na Alemanha.

Faleceu em São Paulo, em 30 de maio de 1859, aos 94 anos de idade, sendo sepultada no Cemitério da Consolação, no jazigo de sua filha a Marquesa de Santos.

Referências

Nobres do Brasil

Escolástica Bonifácia de Toledo Ribas


James Thomas Milton Anderson (July 23, 1878 – December 29, 1946) was the fifth premier of Saskatchewan and the first Conservative to hold the office.

Early career
Anderson was chosen as leader of the Conservatives in 1924 and was one of the party's three Members of the Legislative Assembly elected in the 1925 election.

Premiership
In the 1929 election, the Conservatives were able to exploit patronage scandals surrounding the Liberal government of Saskatchewan Premier James Garfield Gardiner to achieve a major breakthrough by winning 24 seats. The Liberals won 28 seats, with 5 going to the Progressive Party and the remaining 4 to independents. The Liberals tried to form a minority government but were defeated in a motion of no confidence, which allowed Anderson to form a co-operative government, a coalition between the Conservatives, Progressives and Independents.

Anderson was accused of working closely with the Ku Klux Klan, which was a major force in the province in the late 1920s and the early 1930s with an estimated 25,000 members. Pat Emmons, a senior Klan defector, alleged that Anderson and Klan officials regularly met, and the Liberals accused the Conservatives of being a front for the Klan. With few Blacks in the province, and First Nations largely confined to Indian reserves under the informal pass system, the focus of the Klan was against immigration, Catholics, and francophones; as well as opposition to the Gardiner Liberals, who were seen as supporting all three of those groups.

Anderson denied the allegations, but upon gaining power, he took the portfolio of Minister of Education while he was premier and proposed amendments to the Schools Act to ban the instruction of French in public schools and to outlaw the display of religious symbols in all schools, including the Catholic separate school system. The Klan supported those changes and worked hard to elect and defend the Conservative-dominated government.

Loss of office
The Anderson government also had to face the onset of the Great Depression and the Dust Bowl, which destroyed the province's agrarian economy. Anderson also had to deal with labour unrest culminating in the Estevan Riot of 1931. The government formed the Saskatchewan Relief Commission to try to help those affected by the drought and massive unemployment. Those efforts were insufficient, and in the 1934 elections, the Conservatives lost every seat in the legislature and remained a minor party for 40 years.

Electoral history

Saskatchewan general elections, 1925 to 1934

Anderson led the Conservative Party in three general elections, in 1925, 1929 and 1934.  They came in third in seats in 1925, formed a minority government in 1929, and were completely eliminated from the Assembly in the 1934 election.

1925 General election

In his first general election, Anderson and the Conservatives came in third, although he managed to win a seat in the Legislative Assembly.

1 Premier when election was called;  Premier after the election.
2 Co-Leaders of the Opposition after the election.

1929 General election

Anderson led the Conservatives to a much improved result in the 1929 election, being only eight seats short of a majority in a hung parliament. Premier Gardiner and the Liberals had four more seats than the Conservatives.  Gardiner chose to face the Assembly in hopes of obtaining sufficient support from some of the opposition members to maintain his government.  Anderson organized a vote on a confidence motion which defeated the government.  Gardiner resigned and Anderson became Premier.

1 Premier when election was called;  lost confidence motion in the Assembly after the election;  resigned as Premier and became Leader of the Opposition.
2 Co-Leader of the Opposition when the election was called; became Premier after successful vote of non-confidence in the Gardiner government.

1934 General election

Anderson was Premier for almost five years and led the Conservatives into the 1934 election, at the depths of the Great Depression and Dirty Thirties.  The Conservatives were routed, losing every seat, although they came in second in the popular vote.  The Liberals under Gardiner won a massive majority, with all but five seats in the Legislative Assembly.  The Farmer-Labour Party formed the Opposition.

1 Leader of the Opposition when election was called;  Premier after the election.
2 Party leader during the election, but failed to win seat;  role as Leader of the Opposition taken by George Hara Williams.
3 Premier when election was called;  lost seat in the election and resigned as Premier.

Saskatchewan constituency elections

Anderson stood for election five times, all in the riding of Saskatoon City, which returned two members.  After becoming Premier after the 1929 general election, he was required by the electoral law at that time to be re-elected in a by-election, which he won by acclamation.  He won two contested elections and lost two.

1925 General election:  Saskatoon City

E Elected.
X Incumbent.
1 Rounding error.

1929 General election:  Saskatoon City

E Elected.
X Incumbent.

1929 By-election:  Saskatoon City

E Elected.
X Incumbent.

1934 General election:  Saskatoon City

E Elected.
X Incumbent.
1 Rounding error.

1938 General election:  Saskatoon City

E Elected.
X Incumbent.

References

Sources
Encyclopedia of Saskatchewan
The Canadian Encyclopedia
Saskatchewan Archives Board – Saskatchewan Election Results By Electoral Division

1878 births
1946 deaths
Canadian Anglicans
Premiers of Saskatchewan
Saskatchewan Leaders of the Opposition
Saskatchewan political party leaders
Progressive Conservative Party of Saskatchewan MLAs

James Thomas Milton Anderson


Povestea noastră (în ) este un serial de televiziune turcesc difuzat în România de Kanal D România.

Sinopsis

Filiz este o fată care îi îngrijește pe cei cinci frați mai mici ai ei, în timp ce mama lor vine și pleacă când își dorește. Fikri, tatăl copiilor, este dependent de alcool și de bani.El cauzeaza numai probleme familiei. Responsabilă pentru toată familia, într-unul din cartierele cele mai sărace din Istanbul, Filiz nu crede că poate iubi. Aceasta până când apare Barıș/Savas, care face orice pentru familia lui Filiz doar pentru a o câștiga pe fată. Polițistul Cemil se îndrăgostește de Filiz, vrând să se însoare cu ea.

Distribuție
Actorii principali din film sunt următorii:
 Filiz   (Hazal Kaya)
 Fikri  (Reha Özcan)
 Barıș  (Burak Deniz)
 Rahmet (Yağız Can Konyali)
 Hikmet  (Nejat Uygur)
 Fikret  (Alp Akar)
 Müjde  (Serra Pirinç)
 Kiraz (Zeynep Selimoğlu)
 Ismet  (Ömer Sevgi)
 Yeliz  (Nilay Dürü)
 Tulay  (Nesrin Cavadzade)
 Tufan (Mehmet Korhan Fırat)
 Cemil  (Mehmetcan Mincinözlü)
 Șeyma (Evrim Doğan)
 Șükran (Esra Bezen)
 Asîm (Berkay Akin)
 Esra (Pınar Töre)
 Çiçek (Sahra Șaș)

Seriale turcești

Povestea noastră


El otro lado... un acercamiento a Lavapiés es una película del año 2002, dirigida y producida por Bàsel Ramsis, y filmada en el barrio de Lavapiés de Madrid (España).

Sinopsis
Película documental que intenta acercarse a los colectivos mayoritarios de inmigrantes que viven en el barrio madrileño de Lavapiés: chinos, latinoamericanos, árabes, bengalíes y africanos subsaharianos. El barrio es una excusa para intentar ver a los colectivos de inmigrantes cuando están cerca, "a nivel de espacio", de otras razas. En este caso, cómo funciona el espacio, cuál es su futuro o hacia dónde está caminando. A través de los testimonios personales, su observación y la de sus actividades, el documental intenta provocar más preguntas y dudas sobre el mestizaje, sobre cómo funcionan los guetos, porqué se forman, y tratar temas como el racismo, el rechazo, las luchas de los inmigrantes, los conflictos que existen, la ley de extranjería y las políticas del Estado español y de la Comunidad europea en torno a la inmigración.

Referencias

Lavapiés
Documentales de España


Reacția Mannich este o reacție organică ce constă într-o reacție de amino-alchilare a unui proton acid, aflat în vecinătatea unei grupe funcționale carbonil, cu ajutorul formaldehidei și a unei amine secundare sau a amoniacului. Produsul final este un compus β-amino-carbonilic, cunoscut în domeniu sub denumirea de bază Mannich. Reacțiile dintre aldimine și compuși α-metilen-carbonilici sunt de asemenea considerate ca fiind reacții Mannich (aceste imine se formează în urma reacției dintre amine și aldehide). Reacția a fost denumită după chimistul Carl Mannich.

Mecanism
Reacția Mannich este un exemplu de adiție nucleofilă a unei amine la o grupă carbonil, urmată de o reacție de deshidratare cu obținerea unei baze Schiff. Această bază Schiff este o specie electrofilă, care reacționează în etapa următoare de adiție electrofilă cu un compus ce conține un proton acid (care este, sau care a devenit un enol). Reacția Mannich poate fi considerată și ca fiind o reacție de condensare.

Mecanismul reacției Mannich debutează cu formarea unui ion de iminiu, în urma reacției dintre amină și formaldehidă:

Compusul ce conține grupa funcțională carbonil (în acest caz, o cetonă), poate suferi tautomerie ceto-enolică (datorită mediului acid), trecând în forma enolică. Sub formă enolică, acesta poate ataca ionul iminiu:

Aplicații

Vezi și
 Reacție Kabachnik-Fields
 Reacție Pictet-Spengler

Referințe

Mannich
Mannich

Reacție Mannich


The velvet-fronted nuthatch (Sitta frontalis) is a small passerine bird in the nuthatch family Sittidae found in southern Asia from Nepal, India, Sri Lanka and Bangladesh east to south China and Indonesia. Like other nuthatches, it feeds on insects in the bark of trees, foraging on the trunks and branches and their strongly clawed toes allow them to climb down tree trunks or move on the undersides of horizontal branches. They are found in forests with good tree cover and are often found along with other species in mixed-species foraging flocks. Adult males can be told apart by the black stripe that runs behind and above the eyes. They have a rapid chipping call note. They breed in tree cavities and holes, often created by woodpeckers or barbets.

Description
The velvet-fronted nuthatch has the typical nuthatch shape, short tail and powerful bill and feet. It is 12.5 cm long. It is violet-blue above, with lavender cheeks, beige underparts, yellow eyes, and a whitish throat. The iris is distinctly pale and yellow. The bill is red, and there is a black patch on the forehead and lores which is well developed in adults and less so in younger birds. Young birds have a dark beak and dark tips to the undertail coverts. Adult males can be told apart by the black superciliary stripe that runs above the eye and over the head, towards the nape.

Females lack the supercilium and have a warmer underpart colour. Juveniles are duller versions of the adult lacking the black frontal band. There populations differ in shade and size and the distribution of white on the throat.

Taxonomy and systematics

Velvet-fronted nuthatches are closely related to Sitta solangiae, Sitta azurea and Sitta oenochlamys and some authors have placed them in a separate genus Oenositta (proposed by H.E. Wolters in 1979) which would be inappropriate as the clade, although distinct in morphology, is nested within other Sitta species. The complex includes numerous forms which have had a confusing history, for instance oenochlamys has been treated as a subspecies of frontalis in the past. The species was first described validly by Swainson who also created the genus Dendrophila in which he initially placed the species. Hodgson had however used the name Dendrophila for a species of partridge. Swainson used the species name given by Horsfield who had named the bird as Orthorynchus frontalis but Horsfield published only in 1821 giving priority to Swainson as the author.

About five populations are widely recognized as subspecies but some may be treated as phylogenetic species:

S. f. frontalis  - the nominate form is from the hill forests of southern India, they occur in the Western Ghats, the Eastern Ghats, the central Indian forests and in Sri Lanka. The population along the Himalayas is also included in this although the name corallina  might be more appropriate for this population with individuals being slightly smaller (contrary to Bergmann's rule). The name simplex proposed by Koelz in 1939 for birds from the south of Bombay is considered as a synonym. The Himalayan population extends from Uttarakhand east to Bangladesh and into Thailand, Myanmar, the Isthmus of Kra and possibly into Hong Kong where it may be an introduced species. The name chienfengensis was proposed by Tso-Hsin Cheng, 1964 for the birds of Hainan, China.
S. f. saturatior  – this is distributed in the Malay Peninsula south of the Isthmus of Kra which includes Penang, Singapore, the, Lingga Archipelago and Sumatra.
S. f. corallipes  – is found in Borneo extending into the Maratua Island
S. f. palawana  – Palawan and Balabac in the western Philippines.
S. f. velata  – Java.

The use of ectoparasites such as Brueelia as a proxy to unravel the phylogeny of the species is unreliable as the nuthatch shares the same Brueelia species with flycatchers (Rhipidura and Ficedula), possibly because these parasites are phoretic, travelling across hosts via blowflies.

Habitat and ecology

The velvet-fronted nuthatch is a resident breeder of all types of forests from deciduous to evergreen forest. In the Sunderbans, they are found in Sonneratia mangrove forests. They also live within secondary forest and make use of the shade trees in south Indian coffee plantations.

Like other nuthatches they have strongly curved claws that allow them to climb down vertical tree trunks, unlike species such as woodpeckers that only work their way upwards. It moves jerkily up and down or around tree branches and trunks. It is an active feeder on insects and spiders, gleaned on the bark of the trunk and branches, and may be found in mixed feeding flocks with other passerines. The insects they disturb are sometimes taken by the racket-tailed drongo in Sri Lanka.

This is a noisy bird, often located by its repeated "sit-sit-sit" call.

Adults go through a complete postnuptial moult that begins at the end of June in northern India.

Plasmodium parasites including Haemoproteus have been detected in their blood. Feather mites of the genus Neodectes are found on the species.

Breeding
Nests are in tree holes or crevices, lined with moss, fur and feathers, or grass. The breeding season on northern India is in summer, April to June and January to May in southern India and Sri Lanka. Unlike other nuthatches, it is said not to employ mud to narrow the entrance of the hole. Three to six eggs are laid, white speckled with red. The female spends more time incubating but both take turns in feeding the young.

In culture
Being a small forest bird, only a few forest-dwelling tribes are aware of the species. The Lotha Naga people will hunt many birds for food but the velvet-fronted nuthatch is generally proscribed due to the belief that killing them would bring misfortune to the hunter. The birds forage in flocks and members are believed to stay on nearby if one is killed, and according to the Lothas, they will wait to be killed and the hunter would soon see people around him die in quick succession one after another. The Soliga people call it the maratotta or "tree hopper".

References

External links
Skull images

velvet-fronted nuthatch
Birds of South China
Birds of South Asia
Birds of Southeast Asia
velvet-fronted nuthatch

Velvet-fronted nuthatch


Inu-Oh (em japonês: 犬王?) é um longa-metragem musical que utiliza a linguagem de animação japonesa lançado em 2021 dirigido por Masaaki Yuasa e produzido pela Science SARU. Baseado no romance Tales of the Heike: Inu-Oh de Hideo Furukawa, o filme se passa no Japão do século 14 e centra-se na amizade entre Inu-Oh, uma dançarina nascida com características físicas únicas, e Tomona, um músico cego. Ostracizados pela sociedade devido às suas diferenças físicas, Inu-Oh e Tomona, no entanto, utilizam suas habilidades artísticas para se impulsionarem ao estrelato. Sua estreia ocorreu na 78 edição do Festival Internacional de Cinema de Veneza em Setembro de 2021 e foi lançado no Japão em Maio de 2022. No dia 12 de Dezembro de 2022 foi indicado ao prêmio de melhor animação na 80º edição do Globo de Ouro.

Elenco

 Avu-chan como Inu-Oh
 Mirai Moriyama como Tomona
 Tasuku Emoto como Ashikaga Yoshimitsu
 Kenjirô Tsuda como Inu-ô no chichi
 Yutaka Matsushige como Tomona no chichi

Produção
O romance de Hideo Furukawa, Tales of the Heike: INU-OH, foi publicado no Japão em 2017. Ao adaptar esta história sobre os tempos antigos, o diretor Masaaki Yuasa descreveu o filme como um conto com paralelos e relevância para os dias modernos, uma história que pergunta "se alinhar-se com o destino e a moda para conquistar a glória ou renunciar à recompensa para viver de acordo com suas crenças". A trilha sonora foi escrita pelo compositor e multi-instrumentista Otomo Yoshihide. A trilha sonora do filme foi lançada em 25 de maio e apresenta canções originais interpretadas pelos personagens de Avu-chan e Moriyama, bem como música intersticial instrumental interpretada por Otomo. As canções originais foram escritas por Avu-chan, Otomo, o diretor Masaaki Yuasa e o músico da trilha sonora Yohei Matsui. Os desenhos dos personagens foram criados pelo autor de mangás, Taiyō Matsumoto.

Lançamento
Inu-Oh teve sua estreia mundial no Festival Internacional de Cinema de Veneza em 9 de setembro de 2021. O filme foi o primeiro filme de animação japonês desenhado à mão a ser exibido na competição da categoria Horizons do festival, onde fez sua estreia na América do Norte. Inu-Oh teve sua estreia japonesa no Festival Internacional de Cinema de Tóquio em 3 de novembro de 2021. O filme teve um amplo lançamento nos cinemas no Japão em 28 de maio de 2022, com Asmik Ace e Aniplex atuando como co-distribuidoras.

Na América do Norte, o filme foi licenciado para distribuição teatral e de vídeo doméstico pela GKIDS (por meio de seu parceiro de distribuição exclusivo Universal Pictures Home Entertainment), com exibição nos cinemas marcada para começar em 12 de agosto de 2022, enquanto a Anime Limited licenciou a distribuição no Reino Unido, Irlanda, França, Bélgica, Holanda e Luxemburgo. O filme está programado para ser lançado nos cinemas do Reino Unido no verão de 2022. Fora desses territórios e da Ásia, a agência de vendas Fortissimo Films adquiriu os direitos internacionais e representará o filme aos distribuidores. Na América Latina, contudo, a distribuição foi adquirida pela Sun Distribution, do Uruguai.

Recepção

Resposta da Crítica
Após sua estreia no Festival Internacional de Cinema de Veneza, Inu-Oh recebeu aclamação imediata da crítica. No Rotten Tomatoes, o filme detém 91% com base em 53 resenhas, com uma classificação média de 7,8/10. O consenso crítico do site diz: "Os fãs de Masaaki Yuasa virão a Inu-Oh esperando um banquete visual - e esta extravagância animada musical não os deixará desapontados". Por sua vez, no Metacritic, que atribui uma pontuação média ponderada de 100 às críticas dos principais críticos, o filme recebeu uma pontuação média de 77 de 100 com base em 16 críticas, indicando "críticas geralmente favoráveis."

William Bibbiani, do TheWrap, observou que "Inu-Oh é uma história sobre o uso da arte para falar a verdade ao poder ... É uma história sobre por que algumas histórias não são contadas e por que algumas pessoas as contam de qualquer maneira, não importa a que custo" e elogiou o filme como "um grito de sereia de um musical: raivoso e bonito, arrebatadamente animado e altamente contagiante." Escrevendo ao IndieWire, David Ehrlich avaliou o filme como B+, destacou o "carinho do filme pelos marginalizados e incompreendidos" e observou que "desde Belladonna of Sadness de 1973 não tem um anime reimaginado a história antiga de forma tão hipnoticamente psicodélica." Wendy Ide, do Screen Daily, chamou o trabalho de "peça singular de filmmaking" com "uma originalidade de abordagem que deve diferenciá-lo dentro do anime paisagem."

Ligações Externas

Filmes de anime de 2021
Filmes baseados em romances de autores do Japão
Filmes de drama musical do Japão
Animes e mangás musicais
Science Saru

Inu-Oh


İndira Priyadarşini Gandhi  (d. 19 Kasım 1917, Allahabad, Britanya Hindistanı - ö. 31 Ekim 1984, Yeni Delhi, Hindistan), Hindistan'da 2 defa (1966-77, 1980-84) başbakanlık yapmış politikacı. Hindistan tarihindeki tek kadın başbakan olan Gandhi, ayrıca en uzun süre görev yapan ikinci başbakandır.

Yaşamı
Mahatma Gandhi ile herhangi bir akrabalığı olmayan İndira Gandhi, Kongre Partisi başkanı Motilal Nehru'nun torunu, Bağımsız Hindistan'ın ilk başbakanı olan milliyetçi önder Cavaharlal Nehru'nun tek çocuğudur. Gandhi, Batı Bengal'deki Visva-Bharati Üniversitesi ve Oxford Üniversitesi'nde öğrenim gördü. 1942'de, Oxford'da tanıştığı bir Parsi öğrenci olan, Hindistan Ulusal Kongresi'nin (INC, Kongre Partisi) üyesi Feroze Gandhi (ö. 1960) ile evlendi. Rajiv(1944) ve Sanjay (1946) isimli iki oğlu oldu.

Siyasi kariyeri
Üniversite eğitiminden sonra Hindistan'a döndüğünde babasının aktif siyaset içerisindeki rolüne destek olmak amacıyla ona danışmanlık yapmaya başladı. 1947 ile 1964 arasında, 1936'dan beri dul olan babasının yanında siyaset mesleğini öğrendi. 1938'de Kongre Partisi üyesi olan Gandhi, 1955'ten sonra partinin yürütme komitesinde yer aldı. 1959'da parti başkanlığına seçildi. 1964'te Nehru'nun yerine geçen Lal Bahadur Shastri'nin hükûmetinde enformasyon ve yayın bakanı oldu.

Shastri'nin ani ölümü (Ocak 1966), Kongre'yi güç durumda bıraktı. Bunun üzerine, Kongre Partisi'nin sağ ve sol kanatlarının vardığı uzlaşma sonucunda başbakanlığı üstlendi (Ocak 1966). Ama başbakanlığı sırasında eski bakanlardan Morarci Desai'nin önderliğindeki sağ kanadın sürekli muhalefetiyle karşılaştı. 1967 seçimlerinde mutlak çoğunluğu sağlayamayınca Desai'yi başbakan yardımcılığına getirmek zorunda kaldı. Ağustos 1969'da, Kongre Partisi'nin resmi adayına karşın "kendi" adayı V. V. Giri'nin cumhurbaşkanlığına seçilmesini sağlayarak parti içinde bir bölünmeye yol açtı. Kendisi de "Kongre-R" adı verilen sol kanadın başına geçti. 1971 erken genel seçimlerinde eski Kongre Partisi'nin yasal ardılı olarak ortaya çıktı ve tutucu partilerin oluşturduğu koalisyona karşı ezici bir zafer kazandı.

Seçimlerden kısa süre sonra ayrılıkçı bir ayaklanmanın patlak verdiği Doğu Pakistan'a giren Hindistan birlikleri Pakistan kuvvetlerini yenilgiye uğrattı. Birkaç hafta sonra Doğu Pakistan'da Bangladeş adıyla bağımsız bir devlet kuruldu (Aralık 1971).

Bu arada Kongre Partisi'nin ikiye ayrılması nedeniyle Mart 1972'de yapılan genel seçimlerde Gandhi'nin önderliğindeki "Yeni Kongre Partisi" ezici bir zafer kazandı.

Bunun üzerine Gandhi, Temmuz 1969'da açıklanan reformlara girişti: büyük bankaları ve sigorta şirketlerini millileştirdi, hükümdar ödeneklerini ve mihrace ayrıcalıklarını kaldırdı. Ama gerçek bir tarım reformuna girişilemedi; enflasyon oldukça yüksekti. Şubat ve Mart 1974'te fiyat artışları ve işsizlik nedeniyle Gucerat ve Bihar'da ciddi ayaklanmalar meydana geldi.

1972 seçimlerinde yenilgiye uğrayan sosyalist muhalefet Gandhi'yi seçim yasalarını çiğnemekle suçlayarak mahkemeye verdi. Allahabad Yüksek Mahkemesi'nin Haziran 1975'te aleyhinde karar vermesi üzerine Parlamento'daki koltuğunu yitirme tehlikesiyle karşı karşıya kalan Gandhi, olağanüstü durum ilan ederek siyasi muhaliflerini tutuklattı ve kişisel özgürlükleri kısıtlayan bir dizi yasa çıkardı

Oğlu Sanjay'ın "halk otomobili" girişiminin başarısızlığıa uğraması, doğum kontrolü uygulamasının halkın kısırlaştırılması olarak algılanması Gandhi'yi 1977'de erken seçime gitmeye zorladı. Canata Partisi'nin (JD) çevresinde toplanan, Morarci Desai'nin yönetimindeki muhalefetin Mart 1977 genel seçimlerini kazanması olağanüstü duruma son verdi. Morarci Desai de başbakan oldu.

1978 başlarında Kongre Partisi'nden ayrılarak Hindistan Ulusal Kongresi-İndira (INC-I) adıyla yeni bir parti kurdu. Başbakanlığı sırasında görevini kötüye kullanmakla suçlanarak hakkında dava açılmasına karşın, Kasım 1978'de milletvekili seçilmeyi başardı. Ama bir ay sonra, milletvekillerinin kararıyla Parlamento'dan uzaklaştırıldı ve bir hafta hapiste tutuldu.

Janata Partisi ve lideri Morarci Desai'nin sadece Kongre Partisi'ni yenilgiye uğratacak kadar gücü olduğu, ülke yönetiminde başarısız kalmasıyla anlaşılmıştır. Buna ek olarak Janata Partisi içinde baş gösteren çekişmeler Ağustos 1979'da hükûmetin düşmesine yol açtı. Ocak 1980'de yapılan Lok Sabha (Halk Meclisi) seçimlerinde, Gandhi'nin yeni partisi sandalyelerin üçte ikisini kazandı. Yıl boyunca güçlü bir kampanya yürütmüş olan Gandhi, iki bölgeden milletvekili seçilmeyi başardı ve siyasi danışmanlığını üstlenmiş olan oğlu Sancay Gandhi'nin de meclise girmesini sağladı. 14 Ocak'ta yemin ederek başbakanlık görevine başlamasından sonra, kendisinin ve oğlunun aleyhine açılmış bütün davalar da düştü.

Sancay Gandhi'nin Haziran 1980'de bir uçak kazasında ölmesinden sonra ortaya çıkan siyasi tartışmalara karşın hükûmet üzerindeki denetimini sürdüren Gandhi, Hindistan'ın Üçüncü Dünya'daki önderlik konumunu güçlendirmeye çalıştı. Aynı dönemde içeride Hindistan'ın siyasi bütünlüğüne yönelik ayaklanmalar ve şiddet eylemleriyle karşı karşıya kaldı. Bazı eyaletler merkezi yönetim karşısında yetkilerini artırmaya çalışırken, başta Sihler olmak üzere çeşitli gruplar da özerklik elde etme amacıyla şiddete başvurmaya başladı. Hindistan birliklerinin Haziran 1984'te Sihlerin kutsal tapınağı olan Amritsar'daki Altın Tapınak'a (Harimandir) saldırmasıyla karışıklıklar doruğuna çıktı. Bu saldırı sırasında 500'e yakın Sih yaşamını yitirdi.

Bu olaydan beş ay sonra başbakanlık konutunun bahçesinde, kişisel koruması olan iki Sih'in açtığı yaylım ateşiyle vurularak öldürüldü. Ölümünden sonra oğlu Rajiv Gandhi başbakan olmuştur. Rajiv'in 1991'de suikasta kurban gitmesi üzerine parti yönetimini gelini Sonya Gandhi üstlenmiştir.

Kaynakça

1917 doğumlular
1984 yılında ölenler

Nehru-Gandhi ailesi
Devlet başkanları
Hindistan başbakanları
Kadın siyasetçiler
Lenin Barış Ödülü
Suikast sonucu ölen Hintler
Cenazesi yakılarak icra olunan kişiler

İndira Gandi