Sapienza Deniz Muharebesi, Zonchio Deniz Muharebesi, Birinci İnebahtı Deniz Muharebesi ya da Burak Reis Adası Deniz Savaşı olarak da bilinmektedir. Bu deniz savaşı 1499 yılında dört ayrı günde (12 Ağustos, 20 Ağustos, 22 Ağustos ve 25 Ağustos) Sultan II. Bayezid saltanat yıllarında Kaptan-ı Derya Küçük Davut Paşa komutasındaki Osmanlı donanması ile Kaptan-General Antonio Grimani komutasındaki Venedik arasında yapılan bir deniz savaşıdır. Osmanlı donanmasının büyük bir taktik ve stratejik zaferi ile sona eren bir deniz savaşıdır. Tarihte ilk defa gemilerde top kullanılan ilk savaştır.

Tarafların güçleri

Osmanlı donanması 67si kadırga (ki bunların çoğu hem yelkenli hem de kürekli 'göke/ göge/kuka' tipte idi) ve 20 adet Haliçte yeni geliştirilen üç direkli yelkenli kalyon olmak üzere irili ufaklı 260 parça gemiden oluşmuştu. Kemal Reis ve Burak Reis kendi gökeleri ile bu donanmaya katılmışlardı. Bu donanma 63 bin bindirilmiş deniz piyadesi (azap?) de ihtiva etmekte idi. Venedik donanması ise 170 parça gemiden oluşuyordu.

Gelişmesi

Sapienza Deniz Savaşı 4 ayrı günde (12, 20, 22 ve 25 Ağustos'ta) iki donanmanin gemilerinin karşılıklı yakın savaşa girmeleri şeklinde gelişti. Venedik kaynaklarına göre (Malipiero,  Gravius) her ayrı günde yapılan karşılıklı savaşta Venedik gemileri büyük cesaretle Osmanlı gemilerine saldırmışlar ve gemiler arası yekyek yakın savaşa geçmişlerdi. Bu yakın gemi savaşlarında bazı Venedikli kaptanlar büyük kahramanlık göstermişlerdi. Malipiero, gönüllü olarak savaşa iştirak eden Korfu adası valisi Andrea Loredan'ı, gemisiyle Türk donanma hattına tek başına hücuma geçen ve iki saat boyunca devamlı savaş yapıp ortalığı karmakarışık eden  Vicenzo Polani'yi ve Alvise Mercello'yu örnek kahraman kaptanlar olarak isimlendirmektedir. Malipiero'ya göre Marcello
"bütün Türk gemilerini esir alabilecek secadet göstermisti. Ama İsa aşkından yoksun olanlar, memleketini sevmeyenler, cesaretleri olmayanlar, disiplinsizler ve şöhretsizler dolayısıyla Venedik donanmasının eline geçen fırsatlar tekrar tekrar yitirilmişti."

Osmanlı donanmasının teknik üstünlüklerinden ve donanma personellinin kabiliyetliğinden Venedik kaynakları hiç bahis etmemektedirler. Özellikle Venedik gemilerinden örnek alınarak geliştirilen manevra ve ateş kabiliyetleri yüksek 'göke/göge/kuka' tipi kadırgaların bu savaşta uzun menzilli topları ile çok etkin oldukları bilinmektedir. Haliç tersanelerinde Sultan II. Bayezid zamanında geliştirilen üç direkli yelkenli olan yeni kalyon tipteki gemiler de bu savaşta kendilerini göstermişlerdir. En nihayette bütün Akdenizde ün kazanmış olan kendi gökeleri ile bu savaşa iştirak eden Kemal Reis ve Burak Reis'in savaş tecrübeli girişimleri bu arada sayılması gerekir.

Venedikliler bu savaş sonunda tam bir büyük bozguna uğramışlar ve savaş alanından kaçmaya zorlanmışlardır. Venedik donanması böylece ikinci bir defa daha Sapienza adası civarında bir deniz savaşını kaybetmiş; çok sayıda gemileri batırılmış veya Osmanlı güçlerinin eline geçmişti. Filotalanın Venedikliler ellerinde kalan gemileri dağılmış ve elde kalan gemiler Adriyatik denizinin her tarafındaki Venediklilere açık limanlara yayılmak zorunda kalmışlardı.

Sonuçları

Venedik donanmasının Osmanlı donanması karşısında uğradığı bu büyük yenilgi Venedikliler tarafından büyük bir utançlık nedeni ve kibir kırılması meselesi olarak görüldü. Özellikle Venedik'e gelen ilk haberlere göre, bu hezimet Venedik devletinin çok iyi tanınmış ve 40 yıldan daha çok yıllar ülkesine sadıkane hizmet etmiş bir Kaptan-Generalin terreddüdlü komutası ve hatta korkaklığından ortaya çıkmıştı. Venedik kanal ve sokaklarında ahali yenik donanma komutanının canını istemeye başlamışlardı ve "Antonio Grimani, ruina de'Cristiani (Antonio Grimani Hristiyanları tahrib edici)" diye kafiyeli bir slogan her yeri alıp sarmıştı.

Venedik Senatosu hemen Zenta adasına sığınmış olan donanma komutanını görevinden azledip Venedik'e geri çağırdı. Grimani'nin dört yetişmiş oğlundan biri Zenta'ya giderek babasının Venedik şehrine geri dönmesini sağladı. Grimani şehre daha girmeden onu karşılayan bir diğer oğlu  onu tutuklayarak ayaklarına zincir ayakbağı taktırdı. Grimani Venedik'e geldiğinde Katolik kilisesinde Kardinal olan bir diğer oğlu ise babasını hapishaneye götürüp kendi eliyle prangaya bağladı. Hemen Grimani Büyük Konsey tarafından yargılamaya tabi tutuldu ve yargılama çok uzun ve yorucu oldu. Sonunda Grimani darağacından kendini savunmak maksadıyla yaptığı sözlü müdafaların çok etkin olması nedeniyle kurtuldu. Dalmaçya sahillerinde Cherso adasında sürgüne mahkûm edildi. Ama bir zaman sonra Antonio Grimani sürgünden dönüp 1521 yılında Venedik Dükü (Doçe) olarak seçilmiş ve ölümüne kadar bu yüksek görevi ifa etmiştir.

Bu Sapienza Deniz Savaşı galibiyeti hem yeniden denizde hem de karada Osmanlı kuvvetlerinin taktik ve stratejik başarılarına neden olmuştur. Bu deniz savaşında büyük gayret gösteren Kemal Reis, Osmanlı Sultanı II. Beyazid tarafından savaş sonucunda esir alınan 10 Venedik kadırgasının verilmesi suretiyle odülendirildi. Osmanlı akıncı birlikleri karadan ta kuzey İtalya'da Friuli yörelerini bastılar ve hatta ta Vicenza şehrinin yakınlarına gelebildiler. Bütün Kuzey İtalya halkı, özellikle doğu Lombardiya, Türk akınlarından korkmaya başladı. Savaş galibi Osmanlı donanması ise önce Kefalonya açıklarına çekildi. Sonradan karadan ulaşan Osmanlı kara güçleri ile birlikte İnebahtı kalesi denizden ve karadan kuşatıldı ve İnebahtı kalesi Osmanlı kuvvetlerinin eline geçti. Bu nedenle bazı tarihçiler bu deniz savaşına Birinci İnebahtı Deniz Savaşı adını vermektedirler.

Venedikliler elçi gönderip ateşkes istemelerine rağmen Sultan II. Bayezid'ın istediği şartı, yani Venediklilerin bütün Mora sahillerini terk etmesini, Venedik otoriteleri kabul etmedi. Bunun üzerine ertesi yıl, 1500de Sultan II. Bayezid komutasındaki Osmanlı kara kuvvetleri Venedik'in Mora yarımadasındaki en önemli üssü olan Modon kalesini kuşattılar. Bütün direnme gücünü yitiren Venedik garnizonu, şehri ve kaleyi yakıp yıktıktan sonra, teslim oldular. Aynı seferde Venedik'in Mora'da diğer üsleri olan Koron ve Navarin kaleleri de fethedildi. Ayni yıl Kemal Reis komutası altındaki Osmanlı donanması ile Venedik deniz güçleri arasında Modon Deniz Muharebesi veya "İkinci İnebahtı Muharebesi" adı verilen diğer bir deniz muharebesi de olmuş ve Osmanlı deniz gücü yine Venedik deniz gücünü yenilgiye uğratmıştır.  Böylelikle Osmanlılarca daha önce barış için istenen ve Venedik tarafından reddilen barış şartı olan, Venedik'in yıllarca elinde bulundurduğu Mora sahillerinden ayrılması, Osmanlı deniz ve kara askerî güçleri üstünlüğü ile gerçekleştirildi. Venedik İspanyol yardımı ile  İyonya Denizi üzerinde olan Kefelonia adası ve İthaka adasına asker çıkarıp bu adaları egemenliği altına aldı ise de, Mora yarımadasındaki üslerin kaybını bu arazi kazançları hiçbir zaman telafi edememiştir.

Gerçekten Sapienza Deniz Savaşı Osmanlı donanmasının 16. yüzyıldaki katı üstünlüğüne ve Akdeniz'in bir Osmanlı gölü haline girişinin en iyi bir müjdesicidir denilebilir. 20 Şubat 1500 de İstanbul Venedik Balyosu Alvise Manetti'nin raporuna göre Osmanlı sadrazamı kendisine şunu söylemiştir:
"Venedik iderecisi olan Signoria'ya şunu söyle: Artık Venedik'in denizle evlenmesini bıraksınlar; denizi komuta için artık bizim sıramız gelmiştir."

Ama hatırlamak lazımdır ki 1499 yalnız Sapienza Deniz Savaşı'nın tarihi değildir: Portekizli kaptan Vasko do Gama Afrika'nın etrafından dolaşarak eriştiği Hindistan'dan Portekiz'e 9 Eylül 1499'da dönmüştür.

14 Aralık 1502 de Osmanlı-Venedik Savaşına son veren  ateşkes anlaşması imzalanmıştır. Mayıs 1503'te tasdik edilen anlaşma ile Venedik eskisi gibi Osmanlı hükûmetine yılda 10.000 düka altın vergi ödeyen bir devlet sıfatına tekrar bürünmüştür. Osmanlı donanması ise doğu Akdeniz ve Ege Denizinde egemenliğini artırmakla beraber, Venedik elinde bulunan Kıbrıs ve Girit adaları ve korsan Saint Jean şövalyelerin elinde bulunan Rodos dolayısıyla bu egemenlik ta 17. yüzyıla kadar tüm olamamıştır.

Ayrıca bakınız
Osmanlı Donanması

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Norris, John J. (1977) A History of Venice (Venediğin Bir Tarihi), Penguin, Londra . ISBN 0141013836 say. 383-385
 D. Malipiero (1843) Annals Venezia 1470-1500.
 J.C. Gravius (1704-25) Thesaurus Antiquitatium et Historiarum Italiae etc. 45 fasikul 10 cilt, Leyden.
 N. Sakaoğlu (1999) Bu Mülkün Sultanları 36 Osmanlı Padişahı, Oğlak Yayıncılık, İstanbul ISBN 975-329-299-6 say. 109, 114.

Osmanlı-Venedik savaşları'nda deniz muharebeleri
II. Bayezid
Osmanlı İmparatorluğu'nun deniz muharebeleri
Venedik Cumhuriyeti'nin deniz muharebeleri
1499'da Avrupa
1499'da çatışmalar

Sapienza Deniz Muharebesi (1499)


Les élections législatives françaises de 1951 se tiennent le . Ce sont les deuxièmes élections législatives de la Quatrième République.

Mode de scrutin

Représentation proportionnelle plurinominale suivant la méthode du plus fort reste dans 103 circonscriptions, conformément à la loi des apparentements : les listes qui se sont « apparentées » avant l'élection remportent tous les sièges de la circonscription si leurs voix ajoutées obtiennent la majorité absolue des suffrages exprimés. Il y a  à pourvoir.
Le vote préférentiel est admis.

Dans le département des Pyrénées-Orientales, trois députés sont à élire.

Élus

Résultats

Résultats à l'échelle du département

 Deux apparentements ont été conclus dans le département.
 Premier apparentement fait par les listes du RGRIF, RGR-Rad, de la SFIO et du MRP.
 Le deuxième apparentement est conclu entre les listes du RPF et de Déf. lib.
Leurs voix cumulées de chaque apparentement représentant moins de 50% des exprimés, les sièges sont répartis à la proportionnelle entre tous les partis.
Le score de l'apparentement est considéré comme celui d'une liste pour la répartition générale, ensuite la répartition interne des sièges entre apparentées se fait également à la proportionnelle.

Articles connexes
 Liste des circonscriptions législatives des Pyrénées-Orientales
 Liste des députés des Pyrénées-Orientales
 Élections législatives françaises de 1951

Notes et références

Pyrénées-Orientales
Législatives, 1951

Élections législatives de 1951 dans les Pyrénées-Orientales


නිපැයුම්කරුවන්ගේ දිනය යනු, කිසියම්  රටක් විසින්, නිපැයුම්කරුවන්ගේ දායකත්වයන් අගැයීමට වෙන් කර ඇති දිනයකි.  සැම රටක් විසින්ම  නිපැයුම්කරුවන්ගේ දිනය සමරනු නොලැබේ.  මෙසේ  නිපැයුම්කරුවන්ගේ දිනයක් සමරනු ලබන රටවල් එසේ කරන්නේ විවිධ මට්ටමේ අවධාරණයෙන් වසරෙහි විවිධ දිනයන්හිදීය.

නිපැයුම්කරුවන්ගේ දිනය


Calhandriz Portekiz'de Vila Franca de Xira belediyesine bağlı olan, 7,12 km2 yüzölçümüne sahip, 847 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vila Franca de Xira

Calhandriz


كارتيرادوس (Καρτεράδος) هي مدينة في كيكلاديس في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1290 نسمة.

المراجع

مدن اليونان

كارتيرادوس (كيكلاديس)


Kejserinde Chen Jinfeng (陳金鳳) (født 893, død 17. november 935 ) var den tredje kone af Wang Yanjun (kejser Huizong, også kendt som Wang Lin), en hersker i kongeriget Min under kinesernes fem dynastiers og ti kongedømmes periode. Wang Yanjun var, skønt han ikke Mins første hersker, den første til at hævde kejserlig titel, og kejserinde Chen var dermed Min-rigets første kejserinde. Da Wang Yanjun blev myrdet i 935, blev hun også dræbt.

Liv og gerning

Ifølge hendes biografi i Forårs og efterårsannalerne for de ti kongeriger (十 國 春秋) blev Chen Jinfeng født i 893. Hendes juridiske fader var Chen Yan, guvernør i Fujian Circuit (福建, med hovedcenter i det moderne Fuzhou, Fujian ) - men biografien indikerer, at Chen Yan ikke var hendes biologiske fader. I stedet havde Chen Yan en homoseksuel affære med en ung smuk mand, Hou Lun (侯 倫), som derefter også havde en affære med sin konkubine Lady Lu, der førte til Lady Lus graviditet. Efter Chen Yan død i eller kort efter 891  blev Lady Lu taget ind i hans svogers Fan Huis (范) husstand, der hævdede positionen som fungerende guvernør. Mens hun opholdt sig i Fan's husstand, fødte Lady Lu Chen Jinfeng (betyder "gyldne phoenix"). Natten før Chen Jinfengs fødsel drømte hun om en fenghuang, der flyver ind i hendes bryst.

I 893 erobrede Wang Shenzhi, på daværende tidspunkt en general under sin broder Wang Chao, præfekten for Quan-præfecturet (泉州, i det moderne Quanzhou, Fujian), Fujians hovedstad i Fu-præfekturet (福州), og Fan blev dræbt under flugten, så at Wang Chao kunne overtage kontrollen over området. Efter Fans nederlag var Chen Jinfeng, den gang endnu et barn, tilsyneladende tabt blandt den almindelige befolkning, men blev senere taget ind af klanmanden Chen Kuangsheng (陳 匡 勝) og opdraget i hans husstand.

Wang Shenzhis konkubine

I 909, da Wang Shenzhi var hersker af området, nu kendt som Weiwu-området (威武), bar han også titlen prins af Min som en vasal af det yngre Liang-dynasti. Dette år valgte han kvinder fra velrenommerede husstande til at være hans konkubiner. På den tid var Chen Jinfeng 16 år gammel, og ifølge Forårs og efterårsannalerne for de ti kongeriger siges hun at være smuk og i stand til at danse. Wang Shenzhi tog hende som sin konkubine og gav hende titlen Cairen (才 人). Forårs og efterårsannalerne for de ti kongeriger omtaler imidlertid også, at ifølge den mere formelle Zizhi Tongjian blev hun sagt at være grim og tøjlesløs og hævdede også, at hun blot var en tjenerpige i Wang Shenzhis palads, ikke en konkubine.) Ifølge Forårs og efterårsannalerne for de ti kongeriger blev hun favoriseret lige så meget som Dowager Huang, og han byggede et palads til hende nær en sø, så hun ofte kunne se søen.

Wang Yanjuns konkubine

Wang Shenzhi døde i 925 og blev efterfulgt af sin søn Wang Yanhan, der igen blev dræbt omkring nytår 927 af hans adoptivbroder Wang Yanbing og den yngre biologiske broder Wang Yanjun, som der efter efterfulgte ham. Det blev sagt, at på et tidspunkt, da han var på en paladsets port, så han Chen Jinfeng og blev indtaget af hende og der efter gjorde han hende til konkubine og gav hende titlen Shufei (淑妃) og begunstigede hende meget.

Som kejserinde

I 933 hævdede Wang Yanjun titel som kejseren af Min (som kejser Huizong). I 935 gjorde han konkubinen Chen til kejserinde, og forbigik derved sin daværende hustru Jin. Han gjorde også Chen Kuangsheng og et andet klanmedlem, Chen Shou'en (陳守恩), til embedsmænd i sit palads.

Det år blev det sagt, at kejserinde Chens stedsøn (Wang Yanjun's søn) Wang Jipeng, prins af Fu, havde en affære med en hofdame, Li Chunyan. Wang Jipeng afslørede dette til kejserinde Chen og anmodede hende om hjælp; Kejserinde Chen forklarede såledessituationen til Wang Yanjun om ham og overtalte Wang Yanjun til at give Li til Wang Jipeng.

I mellemtiden blev det dog sagt, at Wang Yanjun i sine sene år havde lidt et slagtilfælde, og at kejserinde Chen der efter forestod offentlige sager med sin nært forbundne Gui Shouming (歸 守 明) og en anden embedsmand, Li Keyin (李 可 殷). Eftersom Li Keyin fejlagtigt havde anklaget vagtofficeren Li Fang (李 仿), og Chen Kuangsheng havde været respektløse for Wang Jipeng, var både Li Fang og Wang Jipeng imod den daværende situation. Da Wang Yanjuns sygdom udviklede sig, troede både Li Fang og Wang Jipeng, at han ville dø, og at Wang Jipeng ville få chancen for at efterfølge ham.

Den 16. november 935 sendte Li Fang flere soldater for at myrde Li Keyin, hvilket chokerede mennesker i Min-staten meget. Den næste dag, 17. november, var Wang Yanjun mindre syg, og kejserinde Chen informerede ham om Li Keyins død. Chokeret indtog han sit sæde i kejserhalen og beordrede en undersøgelse af Li Keyins død. Af frygt mobiliserede Li Fang sine tropper og fik dem til at trænge ind i paladset. Soldaterne sårede Wang Yanjun hårdt, og hans hofdamer, som ikke kunne holde ud at se ham lide længere, dræbte ham. Li Fang og Wang Jipeng dræbte derefter kejserinde Chen, Chen Shou'en, Chen Kuangsheng, Gui og Wang Jipengs yngre broder Wang Jitao (王繼韜), som Wang Jipeng længe havdeværet i rivalisering med. Wang Jipeng overtog derefter tronen.

Noter

Litteratur
 Spring and Autumn Annals of the Ten Kingdoms (十國春秋), vol. 94.
 Zizhi Tongjian, vol. 279.

Kinas historie

Kejserinde Chen Jinfeng


Doktor Octopus ya da kısaca Doktor Ock. Stan Lee ve Steve Ditko tarafından Marvel Comics dergilerinde yaratılmış bir çizgi roman karakteridir. Örümcek Adam'ın ana ve en eski düşmanlarından biridir. Örümcek Adam'a karşı kurulan ilk süper kötü ekip olan Sinister Six'in kurucusu ve lideridir .

İlk kez Temmuz 1963'te Amazing Spider-Man dergisinin #3. sayısında okuyucular ile tanıştırılmıştır. Miyop, tıknaz bir karakter olan Ahtapot, deli bilim insanı şablonuyla kurgulanmıştır. Kendi tasarladığı 4 mekanik kolu ile çılgın tasarıları için suç işlemektedir.

2009'da IGN, Doktor Ahtapot'u Tüm Zamanların En İyi 100 Çizgi Roman Kötü Adamı'nda  28. sıraya koydu ve 2014'te onu Örümcek Adam'ın en büyük düşmanı olarak derecelendirdi.

Karakter Biyografisi
New York, Schenectady'de doğan Otto Gunther Octavius, çalkantılı bir eğitim aldı. Bir fabrika işçisi olan babası Torbert Octavius, hem Otto'ya hem de annesi Mary Lavinia Octavius'a karşı kabaydı ve şiddet uyguluyordu. Genç Octavius'un utangaçlığı ve çok çalışması, onu "öğretmenin hayvanı" olarak etiketlenmesine ve zorbalık görmesine neden oldu. Torbert, oğlunun zorbalığa uğramasını takdir etmedi ve zorbalarla karşı şiddet kullanmasını söyledi. Mary Octavius, oğluna sorunları çözmek için yumruklarını değil, beynini kullanması gerektiğini söyledi. Octavius babası gibi olmamakta kararlıydı ve tüm hayatını eğitimine adadı ve böylece en iyi notları aldı. Octavius'un çalışmaya olan üniversite bursuyla ödüllendirildi. Sınıfının en yüksek dereceden mezun oldu ve birçok bilimsel firma için bir av olarak kabul edildi. Octavius kısa süre sonra bir mühendislik firması tarafından işe alındı.

Octavius parlak ve saygın bir nükleer fizikçi, atom araştırma danışmanı, mucit ve öğretim görevlisi oldu . Atom fiziği araştırmalarında kendisine yardımcı olması için bir beyin-bilgisayar arayüzü aracılığıyla kontrol edilen bir dizi son derece gelişmiş mekanik kol tasarladı . Dokunaç benzeri kollar radyasyona karşı dirençliydi ve vücuduna uyan bir koşum takımına bağlı olarak büyük güç ve son derece hassas hareket kabiliyetine sahipti.

Sinemada Doktor Octopus
2004'te sinemalara gelen Örümcek Adam 2 (Spiderman 2) filmindeki ana karakterlerden biridir.

Otto Octavius, başarılı bir bilim insanıdır. Oscorp'un masraflarını karşıladığı yenilenebilir enerji projesini yürütmektedir. Deneyde kullandığı 4 mekanik kol omurilikleri üzerinden Otto'nun sinir sistemine bağlıdır ve düşünceleri ile hareket edebilmektedirler. Yapay zeka yüklü sistem bir çip ile kontrol edilmektedir.

Deney sırasında bir sorun çıkar ve kollar omurgasına işler ve kontrol çipi yanar. Octavius, bu olay ve karısının ölümü üzerine akıl sağlığını kaybetmeye başlar. Deneyini tekrarlamak istemektedir. Örümcek Adam bu projenin dünyayı yok edeceğini anlar ve Octopus'u engellemeye çalışır.

Doc.Octopus, 2004 yılında yayımlanan Spider-Man 2'''den sonra tekrar Doc.Octopus olarak 2021 yılının Aralık ayında Spider-Man: No Way Home'' filminde sevenleriyle tekrar buluşmuştur.

Kaynakça

Steve Ditko tarafından yaratılan karakterler
Kurgusal erkek karakterler
Kurgusal bilim insanları
Resim aranan çizgi karakterler
Marvel Comics karakterleri
Kurgusal kanun kaçakları

Doktor Octopus


Savaş tazminatı, savaşlarda yenilen devletlerin, galip devletlere verdikleri zarar karşılığında ödemek mecburiyetinde oldukları tazminata denir.

Yunanistan, Türk Kurtuluş Savaşı yılları boyunca Batı Anadolu'ya verdiği zararın karşılığında savaş tazminatı olarak Türkiye'ye Edirne'nin Karaağaç semtini vermişti.

Tazminat

Savaş tazminatı


The Fatherland Front () was a Bulgarian pro-communist political resistance movement, which began in 1942 during World War II. The Zveno movement, the communist Bulgarian Workers Party, a wing of the Bulgarian Agrarian National Union and the Bulgarian Social Democratic Workers Party all became part of the OF. The constituent groups of the OF had widely contrasting ideologies and had united only in the face of the pro-German militarist dictatorship in Bulgaria. At the beginning, the members of the OF worked together, without a single dominating group. Professional associations and unions could be members of the front and maintain their organisational independence. However, the Bulgarian Communist Party soon began to dominate. In 1944, after the Soviet Union had declared war on Bulgaria, the OF carried out a coup d'état (9 September 1944) and declared war on Germany and the other Axis powers. The OF government, headed by Kimon Georgiev of Zveno, signed a ceasefire treaty with the Soviet Union (28 October 1944). In the summer of 1945 most of BANU led by Nikola Petkov and most of the Social-Democrats had left the OF and became a large opposition group which later on after the 1946 Grand National Assembly election would become a coalition named "Federation of the village and urban labour" with 99 MPs out of 465.

On November 18, 1945, the OF won a large majority in national elections. In November 1946 Georgiev resigned as Prime Minister and was succeeded by Georgi Dimitrov, leader of the communists. Bulgaria became a People's Republic on 15 September 1946 after a referendum. In 1948 and 1949 all the remaining parties in the OF save for the pro-communist wing of the BANU self-dissolved and merged into the BCP. The OF eventually transformed into a wide-ranging popular front under overall Communist control.

From 1947 onward, the Fatherland Front was effectively the only legally permitted political organization in Bulgaria. Voters were presented with a single list from the Front at all elections from 1949 to 1986, with official figures showing well over 99 percent of voters approving the list. With the fall of communism in Bulgaria the Fatherland Front was dissolved in 1990.

Chairmen of the National Council
 Georgi Dimitrov (1942–1949)
 Valko Chervenkov (1949–1956)
 Encho Stajkov (1956–1967)
 Boyan Bulgaranov (1967–1972)
 Georgi Traikov (1972–1974)
 Pencho Kubadinski (1974–1989)
 Zhivko Zhivkov (1989–1990)

Electoral history

Grand National Assembly elections

References

1942 establishments in Bulgaria
1989 disestablishments in Bulgaria
Anti-fascist organizations
Bulgaria–Soviet Union relations
Bulgarian Communist Party
Defunct left-wing political party alliances
Defunct political party alliances in Bulgaria
Eastern European World War II resistance movements
People's Republic of Bulgaria
Political parties disestablished in 1989
Political parties established in 1942
Popular fronts of communist states
Stalinist parties

Fatherland Front (Bulgaria)


Luca Brecel () este un jucător belgian de snooker. În 2023, Brecel a devenit campion mondial.

Carieră
A ocupat poziția a noua mondială în iulie 2022, cel mai bun loc din cariera sa. A realizat breakul maxim o singură dată, la Liga Campionilor din 2017. Brecel a câștigat patru titluri în carieră, primul la Campionatul Chinei din 2017, devenind astfel primul jucător din istoria Europei continentale care câștigă un turneu de clasament mondial.

În 2023, Brecel a devenit campion mondial după victoria de la Sheffield în finala contra lui Mark Selby. Pe parcursul turneului, Brecel a învins alți doi foști campioni, pe Mark Williams în optimi și pe Ronnie O'Sullivan în sferturile de finală. Luca Brecel este primul campion mondial din Europa continentală.

Finalele carierei

Finale de clasament: 7 (4 titluri)

Finale în turnee invitaționale: 3 (1 titlu)

Finale Pro-am: 6 (5 titluri)

Titluri la amatori
 Campionatul Belgiei Under 16 – 2007, 2008, 2009
 Turnee în Belgia
 St.Martinus Gent – 2007
 Happy Snooker Hasselt – 2009
 Zele – 2010
 Peer – 2011
 Openul Maltei Under 16 – 2007
 Campionatul Flamand Under 16 – 2008
 Campionatul Belgiei pe echipe – 2008
 Openul Belgian Under 21 – 2008
 Campionatul Belgian Under 21 – 2008, 2009
 Campionatul European Under-19 – 2009
 Openul Internațional under 21 – 2009
 Campionatul Belgian pentru Seniori – 2010, 2013, 2014
 Campionatul European de Snooker – 2010

Note

Legături externe

 Luca Brecel la WST

Nașteri în 1995
Nașteri pe 8 martie
Jucători de snooker
Belgieni în viață

Luca Brecel


Jean de Pontoise (lat. Johannes de Pontissara) né à Pontoise (Val-d'Oise) vers 1240 est évêque de Winchester de 1282 à sa mort, le 4 décembre 1304.

Biographie
Docteur en droit de l'Université de Bologne, ancien étudiant d'Oxford, il entre au service d'Édouard Ier pour qui il sert comme ambassadeur officieux auprès du roi de France Philippe IV le Bel. Nommé évêque par Martin IV, il avait été aumônier pontifical. Cet important prélat réside à l'abbaye Sainte-Geneviève de Paris, en 1294, quand la rupture entre la France et l'Angleterre l'oblige à quitter la ville, y laissant tous ses biens sur place. Le banquier Albizzo Guidi, un des deux frères "Biche et Mouche" fait à cette occasion l'inventaire de ses possessions, saisies par la couronne. Il rachète ses biens en 1301 - dont fait partie le château de Bicêtre, futur hôpital parisien - faute d'une restitution en règle réclamée par le Saint Siège, et effectue jusqu'à la fin de sa vie des missions diplomatiques dans toute l'Europe.

Voir aussi

 Évêque de Winchester

Notes et références

Bibliographie

Sources

Évêque de Winchester

Jean de Pontoise


Wyssokoje (, ) ist ein Ort in der russischen Oblast Kaliningrad. Er gehört zur kommunalen Selbstverwaltungseinheit Stadtkreis Gurjewsk im Rajon Gurjewsk.

Geographische Lage
Wyssokoje liegt 18 Kilometer östlich von Kaliningrad (Königsberg) an der Kommunalstraße 27K-031 (alte Trasse der Föderalstraße A229, ehemalige deutsche Reichsstraße 1). Innerorts zweigt die Kommunalstraße 27K-215 ab nach Dworki (Rogahnen) südlich der neuen Trasse der A 229. Bis 1945 war das damals noch Pogauen genannte Dorf Bahnstation an der Bahnstrecke von Königsberg (Preußen) und Prawten (russisch: Lomonossowo) nach Possindern (Roschtschino) und Tapiau (Gwardeisk) der Königsberger Kleinbahn, die heute nicht mehr in Betrieb ist.

Geschichte

Der bis 1946 Pogauen genannte Ort wurde im Jahre 1400 gegründet. Im Jahre 1874 kam das Dorf in den neu errichteten Amtsbezirk Heiligenwalde (russisch: Uschakowo) im Landkreis Königsberg (Preußen) (1939 bis 1945 Landkreis Samland) im Regierungsbezirk Königsberg der preußischen Provinz Ostpreußen. Im Jahre 1910 zählt Pogauen 248 Einwohner.

Am 15. November 1928 schlossen sich die Landgemeinden Pogauen und Rogahnen (russisch: Dworki) sowie der Gutsbezirk Groß Hohenrade (Worobjowo) zur neuen Landgemeinde Pogauen zusammen. In dieser lebten 1933 420 und 1939 432 Menschen.

Infolge des Zweiten Weltkrieges kam Pogauen mit dem gesamten nördlichen Ostpreußen zur Sowjetunion. Im Jahr 1947 erhielt der Ort die russische Bezeichnung Wyssokoje und wurde gleichzeitig dem Dorfsowjet Nisowski selski Sowet im Rajon Gurjewsk zugeordnet. Von 2008 bis 2013 gehörte Wyssokoje zur Landgemeinde Nisowskoje selskoje posselenije und seither zum Stadtkreis Gurjewsk.

Kirche
Die vor 1945 überwiegend evangelische Bevölkerung Pogauens war in das Kirchspiel der Kirche Heiligenwalde (russisch: Uschakowo) eingepfarrt. Es gehörte zum Kirchenkreis Königsberg-Land II in der Kirchenprovinz Ostpreußen der Kirche der Altpreußischen Union. Letzter deutscher Geistlicher war Pfarrer Paul Kortsitzki.

Heute liegt Wyssokoje im Einzugsbereich der in den 1990er Jahren neu entstandenen evangelisch-lutherischen Auferstehungskirche in Kaliningrad (Königsberg), der Hauptkirche der Propstei Kaliningrad der Evangelisch-lutherischen Kirche Europäisches Russland (ELKER).

Weblinks
 Wyssokoje bei bankgorodov.ru

Einzelnachweise

Ort im Rajon Gurjewsk (Kaliningrad)

Wyssokoje (Kaliningrad, Gurjewsk)


Osmanlıcılık veya Osmanlı milliyetçiliği, 19. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu içindeki bütün ulusları ve unsurları Osmanlılık ruhu içinde birleştirmeyi amaçlamış bir ideolojiydi. Tanzimat (), Osmanlı İmparatorluğu'nda 1839 yılında Gülhane Hatt-ı Şerifi'nin okunmasıyla başlayan modernleşme ve yenileşme döneminin adıdır. Sözcük anlamı "düzenlemeler, reformlar" demektir. Diğer dillerde genellikle "Osmanlı Reformu" () deyimi kullanılmaktadır.

İmparatorluk bünyesindeki tüm kavim, cemaat ve milletlerin din, mezhep ve etnik farkları gözetilmeksizin adalet, hürriyet, eşitlik ortamında beraber yaşamalarını temin etmek isteyen bir anlayıştır. Osmanlıcılık fikri devletin kuruluşunda ve şekillenmesinde fiilen mevcut ve yaşayan bir olguydu. Fransız İhtilali'nin yaydığı hürriyet, eşitlik, milliyet (bir etnik gruba ait olma) gibi fikirler çokuluslu bir yapıya sahip olan yani etnik birliği olmayan Osmanlı'yı olumsuz etkilemiş ve Osmanlı devlet adamları gelişmekte olan milliyetçilik hareketlerinin karşısında Osmanlıcılığı, devletin siyasi birliğinin korunması, devletin devamlılığı için ortaya atmışlardır.

Tanzimat dönemi Osmanlıcılık fikrine bakacak olursak; batılılaşma hareketlerinin istenilen sonuçları vermediğini ve bu yüzden Tanzimatla birlikte Osmanlıcılık fikrinin batılılaşma akımına karşı bir fikir hareketi olarak ortaya çıkmıştır. Osmanlı içte azınlıkları itaat altına almak, dışarıda batılı devletlere karşı tedbirler almak, ülkedeki düzeni ve içine düştüğü kötü durumdan kurtarmak için 1839'da Tanzimat Fermanı'nı ilan etti. Fermanla var olan ayrıcalıklar ortadan kaldırılmaya çalışıldı. Müslim ve gayrimüslim tüm tebaanın ırz, namus, can ve mal güvenliğinin sağlanması, vergilerin usullere göre toplanması ve askerlik görevinin düzenli bir şekle bağlanması  gibi kanunlar yer alıyordu

Bu dönemdeki reformlar II. Mahmut zamanında belirlenmiş düşüncelerdir. Tanzimat döneminde izlenen yol "şekilde batılı, ruhen doğulu" bir tavırdır. Tanzimat'ın en fazla üzerinde durduğu konu eşitlik ilkesidir. Eşitliği tabii bir zihniyetle değil de Osmanlıcılık ilkesi çerçevesinde bir hedef haline getirilmiştir. Bu dönemde Osmanlı aydınları milli çapta idari hukuki ve iktisadi tedbirlerle Osmanlı'da yüksek sayıda yer alan kültür birimlerini bir arada tutabilecek bir Osmanlıcılık şuuru yaratma hedefindeydiler.

Osmanlıcılık akımı, Tanzimat'la Osmanlı'nın siyasi ideolojisi haline gelmiştir; fakat Osmanlıcılık fikri her ne kadar tüm tebaa arasındaki ayrıcalıkları kaldırmayı bir nebze başarsa da müslim-gayrimüslim arasındaki ayrılığı arttırmıştır ve bu dönemdeki Osmanlıcılık akımı pek başarılı olamamış; yeni tavizler, yeni arayışlar ve yeni ideolojiler ortaya çıkmıştır.

Islahat Fermanı, Osmanlıcılık faaliyetlerine bakacak olursak; daha sistemli ve donanımlı bir Osmanlılık fikri çıkar karşımıza. Azınlık haklarının batılı devletler tarafından savunulmak istenmesi, kanun önünde eşitlik ve tam bir din serbestliği konularında Osmanlı üzerinde baskılar artmıştı. Tanzimat Fermanı'yla ortaya atılan istek ve imtiyazlar ıslahat fermanıyla Osmanlılık fikri üzerinde gerçekleştirilmeye çalışılmıştır. Islahat fermanı yabancıların hazırladığı ve Osmanlının imzalamak zorunda kaldığı bir fermandır. Osmanlıcılık fikri ilk kez ıslahat fermanında belirmeye başladı. Bu fermanla tüm ülke topraklarında bir Osmanlı vatandaşlığı kurulması hedeflenmişti. Gayrimüslimler kendilerine tanınan mali, siyasi, sosyal imtiyazlar ve batılıların desteğiyle Müslüman tebaayı geride bırakmaya başlamışlardı. Islahat fermanı Hristiyanlara verdiği imtiyazlarla ülkede ulusların birliğini kurmaya çalışıyordu; fakat verilen imtiyazlar azınlıkların milliyetçilik faaliyetlerine destek olmuştur ve imparatorluğun yıkılmasını hızlandırmıştır.

Osmanlı devleti, Osmanlılık ilkesi çerçevesinde yabancı uyruklar üzerinde asimilasyon politikası gütmemiştir. Tüm tebaayı memnun etmek için ve bir Osmanlı birliği sağlamak için egemenliğine aykırı haklar bile vermiştir. Bu dönemde Osmanlı aydın kesimi ortaya çıkmaya başlamış ve Tanzimat'ın verdiği imtiyazları Osmanlı devlet bürokrasisini ve devletin kötü gidişatını eleştirmeye başlamışlardır. İlk büyük tepki ise Genç Osmanlılar adında bir cemiyetin kurulması oldu.

Genç Osmanlılar Cemiyeti
Osmanlının iç-dış faaliyetleri ve kötü gidişatı sürekli aydınların tepkisiyle eleştiriliyordu. Bu durum da yeni bir siyasi teşekkülün ortaya çıkmasına neden oldu. Genç Osmanlılar Cemiyeti 1865 yılında kurulmuştur. Suphi Paşazade Ayetullah, Ahmet Beyzade Mehmet, Yusuf Paşazade Hacı Nuri, İskender Beyzade gibi isimler cemiyetin ilk kurucularıdır. Daha sonra Namık Kemal, Şinasi ve Ziya Paşa da bu cemiyete katılmışlar ve cemiyetin öncüleri olmuşlardır. Bunlar doğrultusunda Osmanlılık ilkesi halka hizmet etmek, halk tarafından anlaşılmak ve halka hitap etmek için basın ve gazete yoluyla görüşlerin halka iletmeye çalışıyorlardı. Tasvir-i Efkar, Tercüman-ı Ahval, Muhbir, Hürriyet gibi gazetelerde sadrazam ve nazırların keyfi idaresi, politikalarını hedef alan yazılar yazıyorlardı. Bu cemiyet devletin parçalanmasını önlemek ve birliği korumak için "İttihat-ı Anasır" fikrini Osmanlılık politikası aracılığıyla üstlenmiştir.

Genç Osmanlılar adıyla bir cemiyet kurdular. Daha sonra siyasi faaliyette bulunmaya başladılar. Onlara göre milliyet isyanlarını durdurup ülkenin bütünlüğünü korumak için devletin sınırları içinde yaşayan bütün milletleri Osmanlıcılık düşüncesi etrafında toplamak gerekiyordu. Bunun için dil, ırk ve din farkı gözetmeden herkesin aynı hak ve yetkilere sahip olması şarttı. Bu yapılırsa Osmanlı birliği gerçekleşir ve devlet yıkılmaktan kurtulabilirdi. Bu düşünceler ancak Genç Osmanlılar (Young Ottomans) 1865 yılında ortaya çıkan Osmanlı milliyetçiliğini savunan Montesquieu ve Rousseau gibi Fransız devriminin kavramcılarını benimsemiş, Osmanlı'nın ilk anayasasını ve parlamenter sistemini geliştirmiş devlet adamları. Çoğunlukla Jön Türklerle karıştırılmalarına rağmen, bu grup Tanzimat reformlarını yeterli bulmayan bürokratik mutlakıyet (bureaucratic absolutism) ve demokratik çözümü öngören kesim I. Meşrutiyet dönemi Osmanlıcılık fikri daha kapsamlı bir hal almıştır. Asıl olarak Tanzimat'ın otoriter merkeziyetçi siyasetine bir tepki olarak ortaya çıktı. Bu dönemde Genç Osmanlılar, Osmanlılık düşüncesini daha meşrutiyetçi ve daha iyi bir seviyede irdelemeye çalışmışlardır. Müslümanlarla Hristiyanların eşitliğini ve uyumunu meşruti bir düzen içinde olacağını savunmuşlardır. Genç Osmanlılar Mustafa Fazıl Paşa'nın denetiminde Ali ve Fuat paşalara basına verdikleri açık mektuplar yoluyla ilan etmeye devam ediyorlardı. Genç Osmanlılar azınlıklara verilen tavizler ve reformlara herhangi bir sınırlayıcı şer'i hükmün getirilmemesine tepki gösteriyorlardı. Azınlıklara verilen tavizler onlar arasına eşitlik sağlamaktan çok onlar arasındaki eşitsizliğin artmasına neden olmuştur. Onlar bu eşitsizliği kaldırmak ve onlara haklarını meşrutiyet düzenine göre verilmesini öngörüyorlardı. Onların savunduğu politika daha çok milliyetçi ve dinen farklı unsurların bir araya toplandığı Osmanlı milleti politikasıydı. Sadece genç Osmanlılar değil Mithat ve Halil paşalar da Osmanlılık fikrinin devletin geleceği için en önemli politika olarak görüyorlardı.

II. Meşrutiyet dönemi Osmanlılık politikası gelecek açısından umutsuz bir süreç içine girmişti. Bu dönem Osmanlılık politikası, daha çok İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin merkeziyetçi, Türkçü ve liberal muhalefeti bastırıcı uygulamaları karşısında muhalefetin bir tür çoğulculuğu savunma hizmetiydi. Bu dönemde Ahrar Fırkası, Osmanlı Demokrat Fırkası, Mutedil Hüriyetperveran Fırkası, Hürriyet ve İtilaf Fırkası gibi partiler de Osmanlılık fikrini kendi programlarına almışlardı. Bu partiler genel itibarıyla Osmanlılar arasında eşitlik kardeşlik karşılıklı sevgi ve saygının olması gerektiği, devletin ancak bu sayede ayakta kalabileceğini savunuyorlardı. Fakat bu muhalif partilerin Osmanlıcı yaklaşımları Balkan Savaşları sırasında meydana gelen Bab-ı Ali baskını ve İttihatçı askerlerin faaliyetleriyle son bulmuştur. İttihat ve Terakki'nin baskıcı politikaları, bu dönemde ortaya çıkan İslamcılık ve Türkçülük akımları karşısında Osmanlılık akımının fazla bir siyasal ağırlığının kalmadığını görüyoruz. Bu dönemdeki bir diğer önemli alan da basında görülen Osmanlıcı ve Türkçü aydınlar arasındaki tartışmalardır. Osmanlılar Türkçülüğü devletin sonunu getirecek bir politika olarak gördükleri için onlara şiddetle karşı çıkıyor ve kendilerini onlardan her konuda soyutlamaya gitmişlerdir.

Meşrutiyet veya anayasal monarşi, hükümdarın yetkilerinin anayasa ve halkoyuyla seçilen meclis tarafından kısıtlandığı yönetim biçimine denir. Meşrutiyet, bir hükümdarın başkanlığı altında parlamento yönetimine dayanan hükûmet biçimidir. Milliyetçilik akımının Osmanlı Devleti üzerindeki yıkıcı etkilerine karşı ortaya atılmış bir fikir akımıdır.

Milliyetçilik dil, tarih ve kültür birliğine dayalı ulusun ve devletin mutlak ve temel bir değer olduğunu kabul eden anlayış. Bireylerin devletin büyüklüğünü sağlayacak ve koruyacak şekilde, devletin ihtiyaçlarına uygun olarak davranmaları gerektiğini, davranışlarını bu amaca göre ayarlaması gerektiğini öne süren akım olarak milliyetçilik, ulus olgusunu, o ulusu meydana getiren bireylere, hukuki bir yapı olan devlete dönüştürme imkânı sağlamıştır.

II. Mahmut'un "Ben tebamdaki din farkını ancak camilerine, havralarına ve kiliselerine girdikleri zaman görmek isterim!" sözleri bu fikrin pratikteki en önemli göstergesidir. Osmanlı toplumunu kaynaştırmayı hedefleyen Osmanlıcılık akımı, fertlerin sosyal siyasi ve hukuki eşitliklerini sağlamak için faaliyet göstermiştir.

Sultan II. Mahmud (1785-1839), 20 Temmuz 1785 tarihinde İstanbul'da doğdu. Babası Sultan I. Abdülhamid, annesi Nakşidil Valide Sultan'dır. Orta boylu, geniş omuzlu, beyaz sakallı, zarif ve sevimli yüzlüydü. Diğer Osmanlı padişahları gibi kuvvetli bir tahsil gördü. Öğrenimi ile Sultan III. Selim padişahlığı sırasında bizzat meşgul olmuştu.

Bu amaçla iki önemli çalışma yapıldı.

Meclis-i Mebusan'ın açılması
Meclis-i Mebûsan, Mebuslar Meclisi olarak da adlandırılır. İIk Türk Parlamentosu, "Meclis-i Umumi" (Genel Meclis) adı altında ve iki meclisli olarak, 20 Mart 1877'de çalışmalarına başladı. İki dereceli seçimler sonucu oluşan "Heyet-i Mebusan" veya bazen ifade edildiği gibi "Meclis-i Mebusan" (Milletvekilleri Heyeti), 69'u Müslüman ve 46'sı Müslüman olmayan 115 üyeden oluşuyordu.

Kânûn-ı Esâsî'nin ilanı
Böylece meşrutiyet fikri ve programı yürürlüğe girmiş oldu. Osmanlıcılık fikrine taraftar olanlar, bütün Osmanlıların siyasi birliğini gerekli görüyorlar ve ortak yurt gereğini savunuyorlardı.

İlk Anayasanın yürürlüğe girmesiyle Osmanlı toplumunda hukuki bir eşitlik, ilk meclisin açılmasıyla da siyasi bir eşitlik sağlanmıştır.

Osmanlıcılık fikrini zayıflatan ilk büyük etki 1878 Osmanlı-Rus Savaşı ve bu savaşın sonuçları oldu. Bu savaş sırasında Balkanlarda Osmanlı egemenliğinde yaşayan Hristiyanların Müslümanlara kötü davranmaları, Rusların Rum ve Ermenileri kışkırtmaları, Müslüman halkta Hristiyanlara karşı sert bir tepki doğurmuştu.

Sonuçta 1860'tan sonra benimsenen ve II. Abdülhamit tarafından da desteklenen Osmanlıcılık ideolojisi, Balkan Savaşları'ndan sonra imparatorluk sınırları içinde patlak veren bağımsızlık mücadeleleri sonucu, geçerliğini kaybetmiştir.

Sonuç olarak Osmanlılık akımı siyasi düşüncesi Osmanlıdaki cemaat ve milliyet farklılıklarını aşan ve tüm Osmanlı topluluğuna aynı anda hitap eden ilk ideolojik yaklaşımdır. Yeni Osmanlılar, Jön Türkler ve Meşrutiyet dönemi aydınları tarafından daha sistemli bir hale getirilmiştir. 19. yüzyılın ilk yarılarında daha otoriter ve yarı  dinsel bir anlayış sergiliyordu. Allah'ın indinde herkesin eşit olduğu gibi herkesin aynı şekilde padişah ve devlet adamlarının karşısında eşit olması gerektiğini savunur. Osmanlı birliğini ancak parlamenter bir düzeyde siyasi haklar verilerek elde edilebilirdi. Osmanlılık fikrine karşı çıkan Türkçülük ve İslamcılık gibi ilkelerin doğmasına olanak sağlamıştır. Osmanlılık akla mantığa sağduyuya dayanan bir yaklaşımdır fakat bürokratik ve seçkin kökeninden kurtulup kitlelere mal olamamıştır.

Cumhuriyetçi ve ulusçu tarih yazımında Osmanlılık düşüncesi ve uygulamaları genellikle başarısız olarak görülür. Osmanlılık fikri günümüze de büyük katkıları olmuştur. Örneğin 19. yüzyıldan başlayarak din ve ırk farkı gözetmeksizin herkesin yasa önünde eşitliği ilkesini getirmesi gibi. Türkiye'nin demokrasi tarihindeki en temel katkının Osmanlılık düşüncesinden geldiğini söyleyebiliriz.

Kaynakça

Osmanlı İmparatorluğu'nda milliyetçilik

Osmanlıcılık


The Silhouette je drugi studijski album portugalskog gothic/doom metal sastava Ava Inferi. Album je 15. listopada 2007. godine objavila diskografska kuća Season of Mist.

Popis pjesama

Recenzije
Alex Henderson, glazbeni kritičar sa stranice AllMusic, dodijelio je albumu tri i pol zvjezdica od njih pet te je komentirao: "Ava Inferi mogla bi se opisati kao norveško-portugalski metal spoj. Sastav je u Portugalu osnovao Norveški gitarist Rune Eriksen, također znan kao Blasphemer (koji je uvelike poznat u death metal/black metal krugovima radi svojih doprinosa ozloglašenom Mayhemu), no svi su ostali članovi Portugalci, uključujući i glavnu pjevačicu Carmen Simões, basista Jaimea S. Ferreire te bubnjara Joãoa Samore. Sama činjenica da je jedan od članova Ave Inferi ujedno i član Mayhema natjerat će neke obožavatelje nordijskog death i black metala da bace oko na ovaj pedesetominutni CD, ali Ava Inferi ne spada ni u death metal ni u black metal -- The Silhouette k tome uopće ne zvuči kao Mayhem. Ovaj album iz 2007. (drugi album sastava) favorizira gothic metal; zapravo, Ava Inferi ima više toga zajedničkog s [grupama] Lacuna Coil, Moonspell (još jedan portugalski gothic metal sastav) i Nightwish nego s Mayhemom. Pjevačice nije teško naći u gothic metalu te je Simões suštinska goth pjevačica; favorizirajući prizvuke europske klasične glazbe, ekspresivna Simões turobnim i tužnim pjesmama poput "Oathbound", "La Stanza Nera" (što u prijevodu s talijanskog jezika znači "Crna soba" iako je sam tekst pjesme pisan na engleskom jeziku), "Viola" i "Grin of Winter" donosi tamnu i eteričnu kvalitetu. Simões ima impresivan vokalni raspon te je najvažniji dodatak Ave Inferi na [ovom] vrlo glazbenom albumu koji "roka" ali nikad nije teške ruke; čak i u svojim najžešćim trenucima, The Silhouette nikad nije otvoreno zloban. The Silhouette nije revolucionaran -- Europa je prepuna gothic metal sastava koji prigrljuju ovakav tip zvuka -- ali je vrlo slušljiv album koji postiže visoke ocjene zbog [svojeg] umjetničkog rada i glazbenosti. K tome, Blasphemer ne ostavlja mjesta sumnji da je uistinu sposoban funkcionirati i izvan death/black metal okoline".

Osoblje

Ava Inferi
 Carmen Susana Simões – vokali
 Rune Eriksen – gitara, efekti, produkcija
 Jaime S. Ferreira – bas-gitara
 João Samora – bubnjevi, udaraljke

Dodatni glazbenici
 Daniel Cardoso – klavir, miksanje, uređivanje, inženjer zvuka
Ostalo osoblje
 Pedro Mendes – inženjer zvuka, uređivanje
 Nuno Roberto – tipografija (logotipa)
 Phobos Anomaly Design – ilustracije, fotografija

Izvori

Albumi iz 2007.
Portugalski glazbeni albumi

The Silhouette


Strøgods er faste ejendomme som fæstegårde, som ikke ligger i nærheden af hinanden, men i et større geografisk område og i nogle tilfælde i flere landsdele.

Ord og vendinger

Strøgods


نهر تاليامـِنتو (Tagliamento) نهر في شمال شرق إيطاليا ينبع من فريولي ويصب في البحر الأدرياتيكي في مصب بين ترييستي ومدينة البندقية.

مراجع

أنهار إيطاليا
أنهار مقاطعة بلونو
مقاطعة أوديني
مقاطعة بوردينوني
مقاطعة فينيسيا

تاليامنتو


Skúvoy er den eneste bygd på øen Skúvoy i Færøerne. Skúvoy er administrationscenter for Skúvoyar kommuna og havde i 2013 et indbyggertal på 35. Bygden har en lille skole, en købmand og en kirke, hvori der i tårnet hænger en klokke skænket af A.P. Møller.
Bygden ligger på øens østside med et kajanlæg for rutetrafik og en lille havn for småbåde, der bliver trukket på land om vinteren for at beskytte dem mod stormens hærgen. Der er ingen biler, men dog små traktorer, der bruges til at køre varer op fra landingspladsen til bygden.

Historie
På Skúvoy kirkegård står der en gravsten kaldet Sigmundarsteinur (Sigmundurs sten). Den siges at være rejst over Sigmundur Brestisson, der er kendt fra Færingesaga. Han var en vikingehøvding, der kristnede Færøerne i år 1000. Sagaen fortæller, at han havde sin gård på Skúvoy og her blev angrebet af sin gamle fjende, den hedenske Tróndur i Gøtu. Sigmundur flygtede ved at springe i havet og svømme til Sandvík på Suðuroy 15 km væk. I Sandvík blev han fundet liggende udmattet på stranden af bonden Torgrimur Illi, der halshuggede ham og stjal en guldarmring, han havde fået af Hakon Jarl.

I midten af 1300-tallet dræbte byldepesten (den sorte død) alle på øen undtagen en ungmø ved navn Rannvá. I 1700-tallet hærgede en koppeepidemiepidemi øen og udryddede hele befolkningen på Skúvoy.

Skúvoy nuværende kirke er fra 1937. Der har været adskillige kirker på øen gennem tiden. Den første skal ifølge traditionen være bygget af Sigmundur Brestisson i 999.

Eksterne henvisninger

 faroeislands.dk
 Fotoalbum (Torarinn Olafsson)

Bygder på Færøerne
Skúvoy

Skúvoy (bygd)


Doru Popadiuc ()

Carieră

Ceahlăul Piatra Neamț
Doru Popadiuc a ajuns în lotul primei echipe a Ceahlăului Piatra Neamț în sezonul 2013-2014, debutând pentru nemțeni în Liga I, pe 20 iulie 2013, chiar împotriva echipei la care urma să ajungă în 2016, Steaua București. În acel sezon, Popadiuc a jucat în 22 de meciuri în campionat, fiind integralist în doar două dintre acestea și reușind două pase de gol. Mijlocașul lateral a devenit un jucător important pentru Ceahlăul, jucând în 29 de partide: 25 în Liga I, două în Cupa României și una în Cupa Ligii. În sezonul 2014-2015 a înscris și singurul gol pentru nemțeni, într-o victorie împotriva echipei FC Brașov. Ceahlăul retrogradează la finele acestui sezon. În următorul sezon, în Liga a II-a, Popadiuc lipsește doar dintr-un meci până în etapa a 15-a, dar nu reușește să își ajute echipa să obțină decât 8 puncte, Ceahlăul aflându-se pe ultima poziție în clasament la acea perioadă. Totuși, Popadiuc prinde un transfer nesperat la campioana României, Steaua București, fiind adus la cererea directorului tehnic, Mirel Rădoi, împreună cu alți doi colegi ai săi de la Ceahlăul: Cătălin Ștefănescu și Sebastian Chitoșcă, pentru suma de 150.000 de euro.

Steaua București
Cei trei jucători veniți de la Ceahlăul, printre care și Popadiuc, au ajuns la Steaua în ianuarie 2016, după ce semnaseră cu formația roș-albastră încă din octombrie. Între timp, staff-ul tehnic al Stelei a fost schimbat, iar directorul tehnic Rădoi, cel ce i-a vrut pe nemțeni, a fost înlocuit cu antrenorul Laurențiu Reghecampf. Spre deosebire de Rădoi, acesta nu a încercat să promoveze jucători tineri, ci s-a bazat pe transferurile unor jucători consacrați. Astfel, Ștefănescu și Chitoșcă au fost împrumutați, în timp ce Popadiuc a rămas în curtea Stelei, debutând într-un meci de Cupa Ligii, 1-0 împotriva Astrei Giurgiu. A debutat și în campionat în aprilie 2016, intrând pe final în meciul de play-off câștigat cu 3-0 cu Viitorul Constanța, iar o lună mai târziu, în ultima etapă, a intrat la pauză în meciul cu AS Ardealul Târgu Mureș și a și marcat un gol.

Echipa națională
Din anul 2014, Doru Popadiuc a evoluat în cinci partide pentru naționala de tineret a României.

Note

Legături externe

Nașteri în 1995
Fotbaliști ai FC Steaua București

Doru Popadiuc


Cláudio de Araújo Lima (1908 – 1978), fue  médico psiquiatra, novelista, traductor y ensayista. Su padre, José Francisco de Araújo Lima, había sido un importante hombre de letras en la Amazonía, también médico, y sociólogo, además de prefecto de Manaus.

En 1924, durante la rebelión contra Bernardes, Cláudio de Araújo fue detenido y deportado a Acre, donde permaneció en una plantación de caucho en Alto-Purus. Basándose en esta experiencia, en los recuerdos del Amazonas y en las historias contadas por su padre, Araújo Lima escribe Coronel de Barranco. Esta novela abarca el período que va desde 1876 a 1926, y describe la apropiación de la hevea brasiliensis por los ingleses, para llevarla a Oriente, con el consentimiento de las autoridades brasileñas, lo que trae como consecuencia que el apogeo de la civilização da borracha pronto se convierta en declive. En la estela de El gatopardo o Los Buddenbrook, Coronel de Barranco también es la crónica pormenorizada del fin de una época. Araújo de Lima escribió tres novelas más: Babel, A bruxa y A mulher dos marinheiros, y fue autor de interesantes ensayos en el campo de la psiquiatría sociológico-política -Imperialismo e Angústia, Ensaios de Psicologia Médica, Sexo e Amor y Amor e capitalismo. Cultivó también el género de lo que podríamos denominar biografía psicológica, analizando los casos de Plácido de Castro, Getúlio Vargas y Stefan Zweig.

Ascensión y caída de Stefan Zweig es la obra de un erudito, que domina la psiquiatría del momento y tiene un exhaustivo conocimiento de la obra de Zweig. Araújo consideraba cualquier postura nihilista frente a la amenaza nazi como una claudicación que el ser humano no se podía permitir, un mal ejemplo que de generalizarse llevaría a una pandemia desmovilizadora a la hora de plantarle cara al terror y, en este sentido, presenta el suicidio del prolífico autor como consecuencia del cuadro maníaco depresivo que padecía, y no como una salida por la tangente ante el miedo a que el horror llegase a dominar el mundo. Para de Araújo Lima, Zweig no fue una víctima, indirecta, del nazismo, y para fundamentar esta tesis traza sucintamente el esquema del alma humana, una-cierta-manera-de-ser, aplicándolo a Zweig, tanto para analizar aspectos de su vida, como para navegar, sin forzar para nada la deriva, entre los personajes de las biografías en los que, en cierto modo, se proyecta el autor. Si tenemos en cuenta que Ascensión y caída... aparece datada en mayo de 1942, y que Zweig se suicidó el 22 de febrero del mismo año, el libro cobra su verdadero valor, siendo un sugestivo complemento para todos los adictos a Stefan Zweig, que puede ayudar a mejor entender sus personajes ficcionales y a interpretar ciertos sesgos introducidos en las complejas personalidades protagonistas de las trabajadas biografías del prolífico escritor austriaco.

Además de todo lo anterior, Cláudio de Araújo Lima fundó en 1951, junto al psiquiatra argentino Gregorio Bermann, la "Revista Latinoamericana de Psiquiatría", con frecuencia trimestral, de la que se publicaron once números, y que fue, según el prestigioso psiquiatra argentino Ricardo Horacio Etchegoyen, el "acontecimiento bibliográfico de la década".

Obras
A bruxa, Ed. José Olympio, Río de Janeiro. 1944

Coronel de Barranco, Ed. Civilização Brasileira, Río de Janeiro. 1970

Imperialismo e angústia (ensaio sôbre as bases de uma sócio-psiquiatria da classe média brasileira na era imperialista). Ed. Civilização Brasileira, Río de Janeiro. 1960

Plácido de Castro um caudilho contra o imperialismo. Companhia Editora Nacional, São Paulo. 1952

Ascencão e queda de Stefan Zweig. Ed. José Olympio, Río de Janeiro. 1943

Ensaios de psicologia médica. Ed. B. Buccini, Río de Janeiro. 1959

Mito e realidade de Vargas. Ed. Civilização Brasileira, Río de Janeiro. 1955

A mulher dos marinheiros. Ed. Civilização Brasileira, Río de Janeiro. 1965

Pequena historia do erotismo ocidental. Ed. Civilização Brasileira, Río de Janeiro. 1965

Referencias
Modesto Mendes, Francielle Maria. Identidades Híbridas: O Lugar das Personagens Ficcionais na Obra Coronel de Barranco, Cia. Irreverentes. 2009.

Escritores de Brasil
Psiquiatras de Brasil
Médicos de Brasil
Novelistas de Brasil
Traductores de Brasil
Traductores del alemán al portugués
Ensayistas de Brasil

Cláudio de Araújo Lima


Babil, Babilas o Babilés es el nombre de uno o varios santos cristianos. De origen semítico, el nombre se difundió en griego y posteriormente fue latinizado: Babylas o Babilas.

San Babil de Antioquía, obispo y mártir

La Iglesia latina celebra su festividad el 24 de enero y la oriental el 4 de septiembre.

San Babil o san Babilas fue el duodécimo obispo de Antioquía desde el 237 (sucediendo a Zebino). Según su hagiografía, protagonizó un enfrentamiento público con el emperador Filipo el Árabe, al que acusó de haber matado a su predecesor, Gordiano III, haciéndole ocupar la zona posterior de la iglesia, la de los penitentes, durante la celebración de la vigilia pascual. El episodio es poco verosímil, dado que en esa época los emperadores no eran cristianos; y dado que guarda similitud con el que enfrentó a san Ambrosio de Milán y a Teodosio I en el año 390, ya con el Imperio cristianizado, podría ser una duplicación de éste.

San Babil fue martirizado (en el año 250, o el 251 o el 253) tras ser encarcelado bajo la persecución de Decio. Con él murieron tres niños llamados Urbano, Prilidiano y Epolonio. Según Eusebio de Cesarea, falleció en la prisión; pero según san Juan Crisóstomo fue decapitado. Fue sucedido en la sede episcopal por Fabio de Antioquía.

En la Chronographia de Juan Malalas se refiere que San Babil fue mandado matar por el emperador Numeriano, que de camino a la guerra contra los persas deseaba entrar en una iglesia para presenciar los ritos cristianos, cosa que le fue impedida por el obispo. Malalas también refiere que Numeriano fue desollado vivo por los persas. La cronología del mandato de Numeriano es bastante posterior (283-284).

Parece que los restos de San Babil fueron las primeras reliquias de un mártir trasladadas de lugar, por orden de Constancio Galo (año 351), para contrarrestar y eclipsar el éxito que tenía el oráculo de Apolo de la localidad de Dafne (a siete kilómetros al sudoeste de Antioquía). El año 362, Juliano el Apóstata, que acudió a consultar el oráculo, ordenó restaurar el culto pagano y sacar de allí las reliquias, que los cristianos del lugar acompañaron en procesión hasta Antioquía. Las fuentes cristianas recogen que, en aquel momento, el templo de Apolo quedó destruido por un rayo; mientras que las paganas señalan que fueron los cristianos los que le prendieron fuego varios días más tarde. Hubo un tercer traslado, a una nueva iglesia construida por el obispo san Melecio al otro lado del Orontes. En la época de las Cruzadas sus reliquias fueron llevadas a Cremona.

Véase también
 Babil de Pamplona

Referencias

Enlaces externos

Santos de Turquía
Obispos de Antioquía
Obispos santos
Santos cristianos de la Antigua Roma del siglo III
Mártires del siglo III
Santos católicos y ortodoxos
Arzobispos del siglo III

Babil de Antioquía


وكالة أنشطة الفضاء البلوفرية (الإسبانية:Agencia Bolivariana para Actividades Espaciales)، هي وكالة تابعة لوزارة الطاقات المشهورة للعلوم والتقنية التابع لڤنزويلا. هدفها تسخير الأموال التابعة للطاقات في البحوث الفضائية. سابقاً عرفت المنظمة بأسم (الإسبانية:Centro Espacial Venezolano). بدأت المنظمة مشاريع الأقمار الصناعية وكان أول هذه المشاريع القمر الصناعي (venesat-1).

مراجع

وصلات خارجية
 Official website
 Venezuela's Ministry of the Popular Power for Science and Technology

تأسيسات سنة 2005 في فنزويلا
منظمات أسست في 2005
منظمات مقرها في فنزويلا
وكالات فضاء

وكالة أنشطة الفضاء البلوفرية


Perth ist eine Kleinstadt im Nordosten des australischen Bundesstaates Tasmanien. Sie liegt 20 km südlich von Launceston am Midland Highway (N1). Die Stadt gehört zur Local Government Area Northern Midlands Municipality. Im Jahre 2001 wurde eine Bevölkerungszahl von 1.984 festgestellt und ein jährliches Bevölkerungswachstum von ca. 1 %. Bei der Volkszählung 2016 lebten 2.965 Einwohner in der Stadt.

Perth ist die erste größere Stadt auf dem Weg von Launceston nach Hobart. Dort zweigt auch die Illawarra Main Road (B52) vom Midland Highway ab um bildet für die Reisenden aus Richtung Hobart in den Nordwesten der Insel eine Umfahrungsmöglichkeit von Launceston.

Wie das nur wenige Kilometer südwestlich gelegene Longford ist besitzt auch Perth einen historischen Stadtkern mit vielen Gebäuden aus dem frühen 19. Jahrhundert.

Gibbetierung des John McKay
1837 wurde der Körper von John McKay in der Nähe von Perth, an dem Ort, wo er Joseph Wilson ermordet hatte, gibbetiert (in einem Käfig am Galgen aufgehängt, bis der Tod durch Verdursten eintrat). Dies war fünf Jahre, nachdem die entsprechende Praxis im Vereinigten Königreich abgeschafft wurde. Es gab einen großen öffentlichen Aufschrei, aber die Leiche von McKay wurde erst entfernt, als Bekannte des Ermordeten an der Stelle vorbei kamen und vom Anblick des verrottenden Körpers des Mörders so schockiert waren, dass sie die Behörden baten, sie zu entfernen. Der Ort des Geschehens liegt am nördlichen Stadtrand rechts vom Midland Highway (in Fahrtrichtung Launceston). Ein Wegweiser weist ihn als Gibbet Hill aus.

Dies war der letzte Fall einer Gibbetierung in einer britischen Kolonie.

Weblinks

Karte von Perth (Tasmanien) mit Gibbet Hill bei maps.google.com.au

Einzelnachweise

Ort in Tasmanien
Northern Midlands Municipality

Perth (Tasmanien)


සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ හත්වන ග්‍රහලෝකය වන යුරේනස් සතුව දන්නා චන්ද්‍රයින් 27ක් ඇති අතර, ඒවායින් බොහොමයක් නම් කර ඇත්තේ විලියම් ෂේක්ස්පියර් සහ ඇලෙක්සැන්ඩර් පාප්ගේ කෘතිවල එන හෝ සඳහන් වන චරිත අනුවය.[1] යුරේනස්ගේ චන්ද්‍රයන් කාණ්ඩ තුනකට බෙදා ඇත: අභ්‍යන්තර චන්ද්‍රයින් දහතුනක්, ප්‍රධාන චන්ද්‍රයින් පහක් සහ අක්‍රමවත් චන්ද්‍රයින් නවයක්. අභ්‍යන්තර සහ ප්‍රධාන චන්ද්‍රයන් සියල්ලටම ප්‍රගති කක්ෂ ඇති අතර අක්‍රමවත් කක්ෂ බොහෝ දුරට ප්‍රතිගාමී වේ. අභ්‍යන්තර චන්ද්‍රයන් යුරේනස්ගේ වළලු සමග පොදු ගුණ සහ සම්භවය බෙදා ගන්නා කුඩා අඳුරු සිරුරු වේ. ප්‍රධාන චන්ද්‍රයන් පහ ඉලිප්සාකාර වන අතර, ඒවා ඒවායේ අතීතයේ යම් අවස්ථාවක දී ජල ස්ථිතික සමතුලිතතාවයට ළඟා වූ බව පෙන්නුම් කරයි (සහ තවමත් සමතුලිතතාවයේ පවතී), සහ ඒවායින් හතරක් ඒවායේ මතුපිට කැනියොන් සෑදීම සහ ගිනිකඳු වැනි අභ්‍යන්තර ක්‍රියාවලීන්ගේ සලකුණු පෙන්වයි. ] මෙම පහෙන් විශාලතම, ටයිටේනියා, විෂ්කම්භය කිලෝමීටර 1,578 ක් වන අතර සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ අටවන විශාලතම චන්ද්‍රයා වන අතර එය පෘථිවි චන්ද්‍රයාගේ ස්කන්ධයෙන් විස්සෙන් එකක් පමණ වේ. නිත්‍ය චන්ද්‍රයන්ගේ කක්ෂ යුරේනස්ගේ සමකයට ආසන්නව කොප්ලානාර් වන අතර එය එහි කක්ෂයට 97.77° ඇලව ඇත. යුරේනස්ගේ අක්‍රමවත් චන්ද්‍රයන්ට ග්‍රහලෝකයේ සිට විශාල දුරින් ඉලිප්සාකාර සහ දැඩි ලෙස ආනත (බොහෝ විට ප්‍රතිගාමී) කක්ෂ ඇත.

ආශ්‍රිත
 යුරේනස්

යුරේනස්ගේ චන්ද්‍රයෝ

යුරේනස්ගේ චන්ද්‍රයෝ


In gardening, a terrace is an element where a raised flat paved or gravelled section overlooks a prospect. A raised terrace keeps a house dry and provides a transition between the hardscape and the softscape.

History
Persia
Since a level site is generally regarded as a requisite for comfort and repose, the terrace as a raised viewing platform made an early appearance in the ancient Persian gardening tradition, where the enclosed orchard, or paradise, was to be viewed from a ceremonial tent. Such a terrace had its origins in the far older agricultural practice of terracing a sloping site: see Terrace (agriculture). The Hanging Gardens of Babylon must have been built on an artificial mountain with stepped terraces, like those on a ziggurat.

Ancient Rome
Lucullus brought back to Rome first-hand experience of Persian gardening in the hilly sites of Asia Minor; the villa gardens of Maecenas, which included libraries open to scholars, incurred the disdain of Seneca. At Praeneste during the early Imperial period, the sanctuary of Fortuna was enlarged and elaborated, the natural slope being shaped into a series of terraces linked by stairs.

The imperial villas at Capri were built to take advantage of varied terraces. At the seaside Villa of the Papyri in Herculaneum, the villa gardens of Julius Caesar's father-in-law fell away in a series of terraces, giving pleasant and varied views of the Bay of Naples. Only some of them have been excavated. At Villa of Livia, probably part of Livia Drusilla's dowry brought to the Julio-Claudian dynasty, rooms in the cryptoporticus beneath terracing were frescoed with trees in bloom and fruit.

Italian Renaissance
During the Italian Renaissance, the formalized, civilizing imprint of human control over wild nature expressed in terracing that was combined with stairs and water features, drew villa patrons and garden designers to escarpments that surveyed a handsome prospect. At the influential Cortile del Belvedere at the Vatican Palace, perfected under a series of popes from the earliest 16th century, the backdrop within the enclosed court was a raised terrace. The view in this case was from the Stanze of Raphael on an upper floor of the Palace.

English landscape garden
Even in the most naturalistic landscape gardens of Capability Brown, a raised gravelled or paved terrace along the garden front offered a dry walk in damp weather and a transition between the hard materials of the architecture and the rolling greensward beyond.

Contemporary
Contemporary terrace gardens, in addition to being in the garden and landscape, often occur in urban areas and are terrace architecture elements that extend out from an apartment or residence at any floor level other than ground level.  They are often discussed in conjunction with roof gardens, although they are not always true roof gardens, instead being balconies and decks.  These outdoor spaces can become lush gardens through the use of container gardening, automated drip irrigation and low-flow irrigation systems, and outdoor furnishings.

See also
Patio
Balcony
Terrace (building)

References

Garden features
Architectural elements

Terrace garden


Die Seeanlagenverordnung (SeeAnlV) war eine deutsche Rechtsverordnung, die die Genehmigung von Bauten und Anlagen im Bereich der ausschließlichen Wirtschaftszone (AWZ) der Bundesrepublik Deutschland regelte. 2017 wurde die Verordnung durch das Windenergie-auf-See-Gesetz (WindSeeG) und das Seeanlagengesetz (SeeAnlG) abgelöst.

Die Regelungen der Seeanlagenverordnung betrafen zumeist Bauten und Anlagen zur

 Erzeugung von Energie aus Wasser, Strömung und Wind,
 der Übertragung von Energie aus Wasser, Strömung und Wind,
 anderen wirtschaftlichen Zwecken oder
 meereskundlichen Untersuchungen

Sie galt auch für Bauten und Anlagen auf Hoher See, sofern der Eigentümer Deutscher seinen Wohnsitz im Geltungsbereich des Grundgesetzes hatte. Wichtigster Anwendungsbereich war die Errichtung von Offshore-Windparks.

Rechtsgrundlage
Rechtsgrundlage waren das Seerechtsübereinkommen der Vereinten Nationen vom 10. Dezember 1982 und das Gesetze über die Aufgaben des Bundes auf dem Gebiet der Seeschiffahrt (Seeaufgabengesetz) ( Abs. 1 Satz 1 Nr. 4a, Abs. 2 Satz 1 Nr. 1 in Verbindung mit  Nr. 10a SeeAufgG).

Wesentliche Bedeutung
Die Seeanlagenverordnung regelte das Genehmigungsverfahren und die Genehmigungsvoraussetzungen hauptsächlich für Windenergieanlagen. Insbesondere regelte sie die kostenlose Vergabe des Rechtes, ein bestimmtes Seegebiet zu bebauen.

Genehmigungsvoraussetzungen und Versagensgründe: Die Genehmigung war nach  zu versagen, wenn:
 die Sicherheit und Leichtigkeit des Verkehrs beeinträchtigt werden,
 die Meeresumwelt gefährdet wird,
 die Ziele der Raumordnung gefährdet werden oder
 öffentliche oder private Belange einer Genehmigung entgegenstehen.

Die Ziele der Raumordnung waren wesentlich für das Genehmigungsverfahren und wurden in den Raumordnungsplänen für die deutsche Ausschließliche Wirtschaftszone definiert, und zwar zu folgenden Punkten: Schifffahrt, Rohstoffgewinnung, Rohrleitungen und Seekabel, wissenschaftliche Meeresforschung, Energiegewinnung insbesondere Windenergie, Fischerei und Marinekultur sowie Meeresumwelt.

Im Rahmen des Genehmigungsverfahrens war nach  ein Planfeststellungsverfahren durchzuführen, in dem eventuelle Versagensgründe untersucht werden.

Subjektives Recht auf das Seegebiet
Im Antragsverfahren erwarb der Antragsteller ein exklusives Recht an dem betreffenden Seegebiet, wenn der Antrag den Formerfordernissen entsprach. Später gestellte Anträge wurden zurückgestellt, bis der früher gestellte Antrag ggf. abgewiesen wurde oder ruhte.

Die Genehmigung sicherte das Gebiet über die Laufzeit der Genehmigung. Dieses umfasste entweder den Zeitraum für den der Betrieb der Anlagen genehmigt war oder zu mindestens die Frist zur Errichtung der Anlagen, in der Regel vier Jahre, die sich mit einer lediglich plausiblen Argumentation verlängern ließ, weil die Seeanlagenverordnung eine Pflicht zur Genehmigung vorsah.

Ein Entgelt für das Seegebiet sah die SeeAnlV nicht vor. Lediglich die Kosten des Genehmigungsverfahrens hatte der Antragsteller zu zahlen. Der Antragsteller kann die Genehmigungen übertragen bzw. verkaufen ( Abs. 5).

Kritik
Kritisiert wird die mangelnde Lenkungswirkung der Seeanlagenverordnung. Die Genehmigungsbehörde hat keinen Einfluss darauf für welche Gebiete Anträge gestellt werden.

Im Ergebnis wird die konkrete Bauabsicht der Antragsteller nicht überprüft. Zwar würde ein Genehmigungsantrag zum Zwecke der Flächenreservierung ohne konkrete Bauabsicht dem Raumordnungsziel der Windenergienutzung zuwiderlaufen, wäre mithin ein Versagensgrund. Tatsächlich überprüft die Bundesregierung diesen Punkt jedoch nicht. Auf eine kleine Anfrage der Abgeordneten – "Gibt es genehmigte Projekte, wo nach Einschätzung der Bundesregierung eine 'Claimsicherung' ohne zeitnahe Bebauungsabsicht besteht? Falls ja, wo?" – bekundet sie: "Dazu liegen der Bundesregierung keine belastbaren Erkenntnisse vor, die eine Einschätzung erlauben würden."

Tatsächlich wurden für den Verkauf von einzelnen Genehmigungen 150 Mio. Euro bezahlt.

Im Ergebnis sind für das gesamte Gebiet der deutschen Ausschließlichen Wirtschaftszone Anträge gestellt worden. Die Umsetzung liegt in der Hand der Antragsteller.

Novelle 2012
Die Seeanlagenverordnung wurde mehrfach geändert. Seit 2012 ist die Genehmigung von Anlagen gebündelt beim Bundesamt für Seeschifffahrt und Hydrographie (BSH). Statt mehrerer Genehmigungen ist neu ein einziges Planfeststellungsverfahren durchzuführen. Neben öffentlichen Belangen können nun auch private Belange zu Versagensgründen führen.

Weblinks

 Informationsseite des zuständigen Bundesamt für Seeschifffahrt und Hydrographie über die Genehmigung von Offshore Windenergieparks.

Einzelnachweise

Historische Rechtsquelle (Deutschland)
Rechtsquelle (20. Jahrhundert)
Seerecht (Deutschland)

Seeanlagenverordnung


3. HNL – Zapad je bila jedna od pet skupina Treće HNL u sezoni 2005./06.
Sudjelovalo je 16 klubova, a prvak je bila momčad "Jadrana" iz Poreča.
Za sezonu 2006./07. je došlo do reorganizacije ligaškog sustava. Broj skupina Treće HNL je smanjen na tri, te su postojeće skupine "Zapad"  i "Središte" ujedinjene u novu "3. HNL – Zapad".

Sudionici

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Rezultati

Najbolji strijelci

Povezani članci
 3. HNL – Zapad
 3. HNL 2005./06.
 3. HNL – Istok 2005./06.
 3. HNL – Sjever 2005./06.
 2. HNL 2005./06.
 1. ŽNL Istarska 2005./06.

Vanjske poveznice

Izvori

 rsssf.com, Hrvatska 2005./06., 3. HNL

2005-06 Zapad
3 Zapad

3. HNL – Zapad 2005./06.


239200 Luoyang este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
239200 Luoyang este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Lulin de Ting Chang Yang și Quan-Zhi Ye. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,74 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 2,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 239001-240000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2006
Centura de asteroizi

239200 Luoyang


Akut glomerülonefritler, idrarda albumin ve kan bulunmasıyla, bazen de yüksek tansiyonla belirgindir. Bu hastalık streptokoklardan ileri gelen başka bir enfeksiyon (anjin veya kızıl gibi) ikincil belirtisidir. Sıklıkla glomerülonefritle sonuçlanan sebepler arasında tifo, pnömokoksi, stafilokoksi gibi başka enfeksiyonlar da bulunabilir. Bu konuda antibiyotiklerin önleyici etkisi ilgi çekicidir: bunlar, anjinleri önleyerek çocuklarda görülen bu ağır ve hatta zaman zaman ölümcül olabilen hastalığın neredeyse tamamen ortadan kalkmasını sağlamıştır. Yarı akut ve kronik glomerülonefritlerin evrimi daha uzundur ve çoğu zaman böbrek yetmezliği durumunu da içerir. Böbrek biyopsisi bu koşullarda kesin teşhis konmasına hizmet eder. Bu hastalıkların tüm nedenleri henüz bilinmemektedir. Bunlar bazı genel hastalıklardan kaynaklanabilir; eritemli lupus, düğümlü periarterit, goodpasture sendromu, romatizmanın sonucu olan purpura, diyabet, moschcowitz sendromu. Gebelikte böbrek hastalığı bu tiptedir ve çoğunlukla birinci gebeliğin son üç ayında ortaya çıkar. Dölütte komplikasyonlara neden olur; hatta bazen enfeksiyonlara, zehirlenmelere, yozlaşmalara yol açar.
İmmun kompleks hastalığı olduğuna dair destekci laboratuvar deneyleri bulunmaktadır.

İnsan hastalıkları

Akut glomerülonefrit


O Pallavolo Femminile Matera, foi uma equipe italiana de voleibol feminino da comuna da italiana, província de homônima, região Basilicata.

Histórico

Fundação e ascensão imediata

O clube nasceu em 1976  cujo nome era "Polisportiva Libertas Materana" e as cores sociais  eram branco e azul claro. Após dois anos, em 1978-79, conseguiu obter seu primeiro feito histórico, ou seja, galgando na Série C2 e em 1980 promove-se a Série C1. Em 1982 ,  chega ao clube Salvatore Bagnale.Em 1983-84 terminou na sexta posição na Série B1 e no ano seguinte ascendeu à série A2 pela primeira vez em sua história, atraindo assim posteriormente grandes treinadores omo Ivan Seferind e Pierpaolo Damiani, mas sobretudo a romena Rodika Popa. Com essa ascensão imediata, competiu na temporada 1985-86 na Série A2, com ajuda de Nino Lamanna, Antonello Fatiguso e Notarangelo, aliados ao talento, a técnica e força da universal Popa finalizou na quinta posição na A2 na temporada 1986-87. La Popa era um jogador romeno. Era universal e muito forte em todos os fundamentos, e dois anos depois,  ou seja, o período de 1987-88, recebeu o patrocínio da "Landsystem", a equipa da Heracleia (Lucânia), com o uniforme rubro-negro, alcançou pela primeira vez a promoção a elite nacional (Série A1), fato que ocorreu precisamente em 12 de março de 1988 quando, no PalaEvangelisti, a equipe liderada pelo técnico Paolo Damiani venceram os anfitriões do Pallavolo Sirio Perugia e venceram dois jogos e por antecipação confirmaram tal promoção.

Na temporada de estreia na  Série A1, ocorreu a mudança definitiva das cores para verde e branco, com advento do novo patrocínio do Banca Popolare di Pescopagano,  trazendo a central Paola Franco, na altura uma grande promessa do voleibol e a grande ponteira Consuelo Mangifesta e com a chegada de jogadoras de nível internacional como a norte-americana Rita Crockett, que se tornou uma lenda do clube e teve sua filha Marita como mascote do time . De fato, Pescopagano Matera chegou às quartas de final dos play-offs onde, porém, foram eliminados pelo San Lazzaro . Na temporada seguinte, a de 1989-90, foi o segundo melhor time da fase regular,  chegando às semifinais e mantendo  esse ritmo de participação mínima nas quartas-de-final e estavam no elenco: Rudy Chudy, Consuelo Mangifesta, Nada Zrilić, Rita Crockett, Paola Franco e Svetlana Likolethova, com o comando do técnico era o grande Nino Beccari.

Grandes resultados e Liga dos Campeões

Na temporada 1990-91,  obteve seu primeiro título internacional na Challenge Cup (na época Copa CEV), derrotando o Braglia Reggio Emilia  e  conquistou o bicampeonato  na edição de 1991-92, sendo o primeiro a conquistar esta façanha consecutivamente derrotando o Volley Modena, épocas que o elenco trazia  renomada Prikeba Phipps, as remanescentes Nada Zrilić , Paola Franco e Consuelo Mangifesta, a capitã Barbara Leoni e a a húngara Krisztina Fekete, trazendo  também a levantadora Anna Maria Marasi,  além da ponteira ítalo-brasileira, a canhota Giseli Gávio e Giorgio Barbieri como treinador, atingiram a marca de público total de quase dez mil torcedores, um verdadeiro recorde para o vôlei feminino na Itália.

Após estas brilhantes vitórias europeias, a temporada de 1991-92 trouxe ao Calia Salotti Matera  a derrota  de diferença para Imet Sirio Perugia, terminando em segundo na fase regular e novamente perdeu na Copa Itália para o Imet Sirio, e terminando na terceira posição, após vencer nas semifinais Teodora Ravenna. Na Liga A1 superou com facilidade Yoghi Ancona de Ana Paula de Tassis nas quartas de final,  depois, passou pelas semifinais e derrotou o Teodora Ravenna Gabriela Pérez del Solar  e disputou a final contra Imet Sirio Perugia, fazendo história sagrando-se campeão pela primeira vez.

Iniciou a temporada 1992-93 com novo patrocinador, o Latte Rugiada, embalado pela conquista da temporada anterior, contratando a peruana Gabriela Perez Del Solar, a  central Pina Di Fonzo, a universal e versátil Laura Campanale e a levantadora toscana Francesca Vannini e  Milena Mazzilli, renovando com Paola Franco, Keba Phipps, e o trio formado por Anna Maria Marasi, Giseli Gávio e Consuelo Mangifesta, além da permanência do técnico Giorgio Barbieri. O Latte Rugiada Matera participa pela primeira vez da Liga dos Campeões 1992-93. A primeira vitória caseira frente ao Isola Verde Modena confirmou as intenções do sexteto italiano e continua a colecionar triunfos também nas jornadas seguintes, ao vencer o Fulgor Fidenza da ex-Bárbara Leoni, na segunda jornada de campeonato, no tie-break.

Também no terceiro e quarto dia Matera confirmou seu papel de rolo compressor ao derrotar por 3 a 1 o Nausicaa Reggio Calabria , da brasileira  Ericieia Bodziak Filò e por 3 a 0 o Impresem Agrigento, que contava com as russas Yelena Chebukina e Irina Smirnova e a superioridade também diante de outros times.

PVF Latte Rugiada Matera fez sua estreia na 33ª edição da Liga dos Campeões de 1992-93, que começou com a fase eliminatória em 3 de outubro de 1992. O PVF iniciou sua marcha triunfal diretamente das oitavas de final em 5 de dezembro de 1992  e na ocasião enfrentaram na primeira mão a equipa campeã da Bulgária, o CSKA Sofia , que contava com famosas jogadoras Emilia Pachova, Neli Marinova e a oposta canhota Antonina Zetova para se classificar, os búlgaros haviam derrotado os gregos do Panathinaikos Atenas, campeões da Grécia na rodada anterior, enquanto o PVF Matera - de acordo com as regras da época - obteve acesso direto às oitavas de final, com um duplo 3 a 0 sobre as búlgaras, sendo a primeira partida em Matera, enquanto a segunda em Cutrofiano.

Nas quartas de final, o PVF Matera enfrentou a formidável equipe alemã USC Munster, que já havia se livrado do romeno Rapid Bucharest. A empresa alemã estava tão segura de passar que se inscreveu para organizar as quatro finais da competição em casa, na Alemanha. A levantadora Beate Bühler, amante do jogo rápido, orquestrou um time que incluía a jovem holandesa Erna Brinkman e a ponteira chinesa Teng Xiulan e outro destaque foi a central internacional alemã Karin Steyaert, com o técnico holandês Harry Brokking, era praticamente imbatível em casa, a primeira partida foi disputada para 2.000 espectadores no Palazzetto dello sport na Viale delle Nazioni em Matera em 20 de janeiro de 1993, mesmo com a dor no joelho de Keba Phipps, venceu o USC Munster por 3 a 0,  e aplicando na última parcial 15-0, já na partida na Alemanha, com um árbitro contra e com o tremendo público alemão, o PVF perdeu no tie-break,  mesmo assim avançou a grande final.A grande gestão do Matera, e em particular o talentoso e indomável treinador Michele Uva, conseguiu organizar a final four da Liga dos Campeões no Sul de Itália, em casa, em Santeramo in Colle. As 4 equipes presentes na final foram os russos de Uraločka Ekateninburg, Mladost Zagreb, a atual campeã Teodora Ravenna e obviamente PVF Matera.

Em 26 de fevereiro, foram disputadas duas partidas: PVF Matera contra o Teodora Ravenna, e Uraločka Yekateninburg contra o Mladost Zagreb. O Matera venceu o Ravenna por 3 a 2, depois de uma reviravolta estóica e uma partida muito acirrada com uma torcida emocionante que arrastou o time para a vitória, enquanto Uraločka venceu com facilidade o Mladost Zagreb por 3 a 0. Foi uma partida incrível, de tirar o fôlego, onde tudo e aconteceu o contrário, deixando os mais de 4.000 espectadores presentes em êxtase. Matera venceu o primeiro set, depois desapareceu no segundo e terceiro até 10-3 no quarto. De repente tudo mudou e o PVF encontrou forças que pareciam esgotadas, chegando à dramática vitória do quarto set por 17 a 15 e depois também do quinto com o mesmo placar. O público chorou e gritou como se o Matera já fosse campeão europeu.

Este resultado foi importante para o moral, mas acima de tudo para evitar as formidáveis russas de Uraločka nas semifinais, que caíram para a perdedora Teodora Ravenna. Entre as fileiras russas estavam as belas Gracheva, Artamonova e Menshova muito fortes, e Tichenko. A Teodora Ravenna, porém, venceu por 3 a 2 demonstrando que queria defender o título com todas as suas forças. Foi uma grande partida e em Santeramo estiveram em campo os melhores jogadores do mundo vistos recentemente nas Olimpíadas. Teodora tinha as fortíssimas Henriette Weersing e Caren Kemner.Enquanto isso, na outra semifinal, o PVF Matera venceu o Mladost Zagreb por 3 a 0, comandado por ninguém menos que Irina Kirillova, a melhor levantadora do mundo. Entre as croatas estavam a muito jovem Barbara Jelić, e a central Slavica Kuzmanic, que chegaria ao PVF Matera 6 anos depois. Em 28 de fevereiro, Matera e Ravenna disputaram a final da Copa dos Campeões de 1993.

Ravenna venceu o primeiro set, mas nas parciais seguintes o PVF assumiu a cadeira com atuação extraordinária da ex-jogadora Gaby Perez del Solar, da imensa de sempre Keba Phipps, de Paola Franco e Laura Campanale, de Anna Maria Marasi, de Consuelo Mangifesta e Giseli Gávio, verdadeiras impulsionadoras de uma equipe que acreditou no sucesso mesmo nos piores momentos e Giorgio Barbieri levou o time a conquistar o título nacional e a Liga dos Campeões após apenas 9 meses.Entre Matera, Consuelo Mangifesta foi premiada como melhor defesa, Gaby Perez del Solar como melhor bloqueio e Keba Phipps como melhor jogadora do torneio.O PVF Matera conquistou a primeira Copa dos Campeões de sua história por 3 a 1 após uma partida inesquecível disputada para 5.000 espectadores. Matera com esta vitória e com a participação de mais de 13.000 espectadores ao longo da final four tornou-se assim a nova capital do voleibol.

Bicampeonato da Copa Itália

Na Copa da Itália com o desejo de resgatar a derrota sofrida no ano anterior na final para o Imet Perugia por apenas um ponto no tie-break, a revanche veio e aconteceu então na final do campeonato de 1992 obtendo seu primeiro campeonato em Perugia.Na primeira fase, os campeões italianos enfrentaram o Impresem Agrigento, na fase preliminar disputada em 23 de setembro de 1992 havia derrotado outra equipe siciliana que jogava na Série A2, o Almer Metra Giarratana em que jogava a forte russa Rita Okrachkova. Matera e Agrigento se enfrentaram no dia 14 de outubro de 1992 e o PVF venceu por 3 a 1. Essa rodada incluiu apenas uma partida. Matera passou assim à fase seguinte ao enfrentar as "primas" da Trani Blue Eagle de Ida Taurisano, Paola Capuano, Mirela Sesti, Rosa Ricci, Simona Mandelova, Sandra Cioppi e a ex-bandeira do PVF Nada Zrilić. Na quarta-feira, 10 de fevereiro de 1993, o PVF também superou esse obstáculo por 3 a 0. Em Matera a final four foi apresentada por Menabò Reggio Emilia (vitória contra Battistolli Lattebusche Vicenza), o forte Brummel Ancona de Cross-Battle, Sidorenko, Biamonte e De Tassis (vitória contra Rio Casamia Palermo) e a habitual Teodora Ravenna levou a melhor o Orion Sesto S. Giovanni de Nancy Celis e Tee Sanders.

A anunciada final Matera - Ravenna desta vez não foi disputada. Teodora chegou à final four testada pela derrota na Copa dos Campeões sofrida 20 dias antes na casa do PVF em Santeramo. Desde então sua crise se agravou tanto que poucos dias antes das quartas de final o PVF conquistou o campo de Ravenna com um claro 3 a 0 tendo os desencadeados Gavio e Mangifesta cada vez mais protagonistas. Ravenna, portanto, perdeu nas semifinais com a revelação do campeonato Brummel Ancona. Ana Paula de Tassis e Tara Cross-Battle arrastaram as Marchas que conseguiram vencer no tie-break. Matera, na onda de um entusiasmo incontrolável, superou o Menabò Reggio Emilia de Mila Kjosseva, Lori Pagliari e Alessandra Ramaglia na outra semifinal.Em 21 de março de 1993, o PVF Latte Rugiada Matera conquistou o segundo troféu de sua extraordinária temporada, a Copa Itália, apenas um mês após a vitória na Copa dos Campeões em Santeramo. A vitória contra o Ancona foi clara e sem história, diante de quase 3.000 espectadores com o prédio da Viale Delle Nations lotado em todas as ordens de assentos. Ravenna ainda terminou em quarto lugar, também derrotado por Menabò Reggio Emilia na final, e Ana Paula de Tassis, do Brummel Ancona, foi eleita a melhor jogadora do torneio. Ninguém jamais imaginaria que 7 anos depois ela também chegaria para disputar o glorioso PVF Matera, agora muito próximo de um Grand Slam histórico, venceu a primeira edição da Supercopa Europeia de 1993.

Tríplice coroa

Foi lançado hoje, dia 22 de dezembro, o primeiro livro dedicado ao PVF MATERA, time que em apenas uma temporada conseguiu conquistar o Campeonato Italiano, a Copa da Itália e a Liga dos Campeões, ou seja, tudo o que havia para vencer. O livro publicado pela editora Extempora é obra de Claudio Amendolagine e Mario Giordano. É uma viagem narrativa e imagens inéditas dos "agudos" ao molho Matera.Disponível em todas as livrarias de Matera e Siena, a cidade dos dois autores, e online nos principais portais de livros online (Amazon, La Feltrinelli, Unilibro.it, Libreriauniversitaria.it).

A ideia deste livro partiu de dois jovens fãs Mario e Claudio que na época em que esta fantástica equipa de meninas que ascendeu ao trono do voleibol italiano e europeu na década de 1990, começando desde a cidade de Sassi, eram pouco mais que crianças. Cercadas pelo calor e paixão típicos do povo do Sul, as dez rainhas do Latte Rugiada Matera derrubaram previsões, riscaram certezas e desfizeram adversários. Ganhar tudo o que havia para ganhar: o Campeonato Italiano, a Copa Itália e a Liga dos Campeões. Para não perder esta riqueza de emoções, este misto de orgulho, nostalgia e apego a esse ano mágico, foi escrito este livro que servirá a todos para guardar a memória e alimentar a memória do "Grand Slam". O livro é um presente para todos os fãs, para que aqueles contos de fadas ouvidos e vivenciados em primeira mão pelos autores nunca deixem de encantar. O prefácio foi editado pelo ex-prefeito da época Acito, pela filha do grande jornalista Matera Stefano Mele, pelo jornalista da Gazzetta del Mezzogiorno Gaetano Campione e pela ex-seleção e agora  dirigente e comentarista esportiva italiana  Consuelo Mangifesta, símbolo daquele time, que só com a camisa do Matera conquistou 4 Campeonatos Italianos, 3 Copas Itália e 2 Liga dos Campeões.

Posteriormente, sob a nova orientação técnica de Massimo Barbolini e destacando, ao lado das veteranas Mangifesta, Marasi e Phipps, as novas Vania Beccaria, Guendalina Buffon e Susanne Lahme , o Matera se confirmou como uma das equipes mais fortes da Europa ao vencer duas mais campeonatos consecutivos, duas Taças de Itália e a Liga dos Campeões da edição 1995-96 , vencendo os russos de Uraločka na final em Viena ; disputou também a final do mundial de clubes de 1994 no Brasil , que perdeu para os paulistas do Leite Moça. Em 1995, o treinador Barbolini também recebeu o Prêmio Luigi Razzoli como o melhor treinador da A1.

A crise

No final dos anos 90, o caminho vitorioso de Matera foi entretanto interrompido pelo nascimento de novas realidades nacionais, em primeiro lugar a de Bérgamo , ou pela consolidação definitiva de outras, principalmente Sirio. Foi então a crise financeira que atingiu duramente a Parmalat que decretou o fim do apoio econômico e também da história do clube que, no final da temporada 1999-2000 , teve que ceder o título esportivo para Reggio Emilia e assim interromper a atividade: assim encerrou a história de um dos clubes mais fortes e bem-sucedidos do vôlei feminino italiano daqueles anos.Em 2012, o clube de Matera tentou reiniciar, mas jogou apenas na temporada 2012–13 antes de se separar novamente.

Contribuições para a seleção nacional

De 1990 a 1995, Consuelo Mangifesta foi convocada para a seleção feminina de vôlei da Itália . De 1991 a 1994, Annamaria Marasi foi convocada para a seleção feminina de vôlei da Itália . Prikeba Phipps foi convocada para a seleção feminina de vôlei dos Estados Unidos de 1991 a 1995. Em 1996 , Anna Vania Mello foi convocada para a seleção feminina de vôlei sub-19 da Itália . Em 1997 , Anna Vania Mello foi convocada para a Seleção Feminina de Voleibol Sub-20 da Itália . De 1998 a 2000 Anna Vania Mello ela foi convocada para a seleção feminina de vôlei da Itália . De 1996 a 2000, Stefania Paccagnella foi convocada para a seleção feminina de vôlei da Itália . De 1992 a 1993 , Gabriela Pérez del Solar foi convocada para a seleção feminina de vôlei do Peru . De 1997 a 2000, Carmen Țurlea foi convocada para a seleção feminina de vôlei da Romênia De recordar ainda que as duas centrais piemontesas Paola Franco e Cinzia Perona também fizeram parte da digressão da seleção principal , bem como a levantadora florentina Francesca Vannini. A Camisa aposentada: Nº 7 da Consuelo Mangifesta (1988-1998).

Títulos

Campeonatos internacionais

 Mundial de Clubes
Vice-campeão: 1994

 Liga dos Campeões
Campeão: 1992-93, 1995-96

Terceiro lugar:1993-94,1996-97

 Taça CEV

 Taça Challenge
Campeão: 1990-91, 1991-92

 Supercopa da Europa
Campeão: 1993,

Campeonatos nacionais
 Campeonato Italiano
Campeão: 1991-92, 1992-93, 1993-94
Terceiro lugar: 1989-90,

 Copa Itália
Campeão: 1992-93, 1993-94, 1994-95

Ligações externas

Clubes de voleibol feminino da Itália

Pallavolo Femminile Matera


مالكولم وإيدي  مسلسل تلفزيوني أمريكي يعتمد على كوميديا الموقف عرض على شبكة باراماونت المتحدة من 26 أغسطس 1996 إلى 22 مايو 2000 حيث تم تصوير 4 أجزاء بواقع 88 حلقة .

القصة
تدور أحداث المسلسل حول الصديقان مالكولم مكغي الذي يتمتع بالمسئولية وإيدي شيرمان المستهتر الذي يمتلك محلا لتصليح السيارات حيث يتشاركان السكن في أحد الشقق في مدينة كانساس سيتي بولاية ميسوري .

الشخصيات

روابط خارجية

مراجع

برامج تلفزيونية باللغة الإنجليزية
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في كانساس سيتي (ميزوري)
مسلسلات أمريكية انتهت في 2000
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 1996
مسلسلات كوميديا موقف أمريكية
مسلسلات من إنتاج إستوديوهات سوني بكتشرز

مالكولم وإيدي


උත්තර ධ්‍රැවය යනු පෘථිවියේ උතුරින්ම පිහිටි ලක්ෂ්‍යයයි. දක්ෂිණ ධ්‍රැවයට අත්‍යන්තයෙන්ම විරුද්ධව මෙම ධ්‍රැවය පිහිටා ඇත. උතුරු අක්ෂාංශ 90 සැබෑ උතුරු දිශාව ලෙස අර්ථ දැක්වේ. උත්තර ධ්‍රැවයේදී සියලු දිශාවන් දකුණට යොමු වී ඇත.එය උතුරු චුම්භක ධ්‍රැවය සමග පටලවා ගත යුතු නොවේ.

දක්ෂිණ ධ්‍රැවය (දක්ෂිණ ධෘවය) මහාද්වීපික භූමි ස්කන්ධයක පිහිටන අතර උත්තර ධ්‍රැවය ආක්ටික් සමුද්‍රය මධ්‍යයේ පිහිටා ඇත. එය මුහුදු අයිස් තැටිවලින් ස්ථිරව වට වූ ජලතටාක මධ්‍යයේ පිහිටා ඇත. එබැවින් දක්ෂිණ ධ්‍රැවය මෙන් නොව උත්තර ධ්‍රැවය සඳහා ස්ථිර පිහිටීමක් ඇති කිරීම අසීරුය. කෙසේ නමුත් සෝවියට් සමුහාණ්ඩුව හා පසුව රුසියාව උත්තර ධ්‍රැවයට ඉතා ආසන්නයෙන් ඇදී ගිය පිරිස් බල ප්ලවිත නැවතුම් රාශියක් ඉදිකරන ලදී.

උත්තර ධ්‍රැවය අසල මුහුදේ ගැඹුර මීටර 4261 ක් (අඩි 13980) ලෙස ගණන් බලා ඇත. ආසන්නතම භූමිය සාමාන්‍යයෙන් හැඳින්වෙන්නේ Kaffekluben දුපත ලෙසයි. එය ග්‍රීන්ලන්ත උතුරු මුහුදෙන් සැතපුම් 440 ක් (700 km) දුරින් පිහිටා ඇත. එසේ වුවද ඇතැම් අස්ථිර බොරලු ඉවුරුවලින් මදක් උතුරට වන්නට ඇත.

කාලය

පාථිවියේ බොහෝ ස්ථානවල ප්‍රාදේශීය වේලාවන් අහසේ හිරුගේ පිහිටීම සමග දළ වශයෙන් සමාවයවික වේ. එබැවින් දිනය මධ්‍යයේදී හිරු දළ වශයෙන් එහි උච්ඡයේ පවතී. හිරු නොකඩවා අහසේ සිටින මාස 6 ක් ඇති උත්තර ධ්‍රැවයේ මෙම ක්‍රමය වලංගු නොවේ. මෙහි මානව වාසයක් නැති නිසා කාල කලාපයක් නිර්ණය කොට නැත. ධ්‍රැව ගවේෂණයන්ට ඔවුන්ගේ රටේ හෝ GMT වැනි ඕනෑම ගැලපෙන කාලකලාපයක් යොදා ගත හැකිය.

භූ විද්‍යාව හා දේශගුණය

උත්තර ධ්‍රැවය දක්ෂිණ ධ්‍රැවයට වඩා ලාක්ෂණිකව උණුසුම් වේ. ශීත සෘතුවේ (ජනවාරි) උත්තර ධ්‍රැව උෂ්ණත්වය -430 සිට -260 දක්වා වෙනස් වේ. දල උෂ්ණත්වය සාමාන්‍යයෙන් -34 0 පමණ වේ. ගිම්හාන උෂ්ණත්වයන් (ජුනි, ජූලි, අගොස්තු) දළ වශයෙන් හිම මිදෙන ලක්ෂ්‍යය (00) පමණ වේ.
මීටර දෙකක හෝ තුනක ඝනකමට උත්තර ධ්‍රැවයේ මුහුදු අයිස් ඇත. එසේ නමුත් පාවෙන අයිස් හා පැහැදිලි ජලය චලනයන්ගේ සැලකිය යුතු වෙනසක් පවතී. ගෝලීය උණුසුම් වීම නිසා මධ්‍යන්‍ය අයිස් ඝනකම මෑත අවුරුදුවල අඩු වී ඇති බව විද්‍යාඥයින් පවසයි. නමුත් මෙය මතභේදාත්මකය. වාර්තා කරන අන්දමට දශක කිහිපයක් තුළදී ගිම්හාන මාසවල ආක්ටික් මුහුද මුළුමණින්ම අයිස් රහිත වනු ඇත. මෙය සුවිශේෂී වාණිජ භාවිතයක් සහිතය. ; "භෞමික හිමිකම" බලන්න.

 පලාවු

උත්තර ධ්‍රැවය

උත්තර ධ්‍රැවය


kratica po ISO 639-3 za jezik sarangani blaan
Bosanskohercegovačka patriotska stranka
kratica za bits per second (bita u sekundi)
Brigada Político-Social
kratica za "bez percepcije svjetla" (sljepoća)
Badan Pusat Statistik, indonezijski državni statistički zavod

BPS


Lebução Portekiz'de Valpaços belediyesine bağlı olan, 14,49 km2 yüzölçümüne sahip, 600 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Valpaços

Lebução


NGC 72 este o galaxie spirală barată din constelația Andromeda, membră a grupului NGC 68. A fost descoperită de către R.J. Mitchell în 7 octombrie 1855. Această galaxie are o magnitudine aparentă de 13,5.

Note

Vezi și
 NGC 71
 NGC 73

Galaxii spirale barate
Obiecte NGC
Constelația Andromeda
Obiecte astronomice descoperite în 1855
Obiecte astronomice descoperite de R.J. Mitchell

NGC 72


An Epidendrum grayumii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eric Hágsater ngan E.Santiago. An Epidendrum grayumii in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum grayumii


Jeanne Robinson, née le  à Boston dans le Massachusetts et morte le  sur l'Île Bowen en Colombie-Britannique, est une chorégraphe canadienne qui a coécrit avec son mari, Spider Robinson, trois romans de science-fiction formant la série La Danse des étoiles,  qui . Le premier tome a remporté le prix Hugo du meilleur roman court 1978, le prix Nebula du meilleur roman court 1977 et le prix Locus du meilleur roman court 1978. Le prix des lecteurs du magazine Analog Science Fiction and Fact 1978 a été attribué à l'ensemble de la série.

Biographie
Jeanne Robinson est née à Boston dans le Massachusetts (États-Unis). Elle a étudié la danse au Conservatoire de Bostonet dans les écoles de Martha Graham, Alvin Ailey, et Erick Hawkins. Elle a dansé au sein du Beverly Brown Dance Ensemble à New York et a été directrice artistique au Nova Dance Theatre d'Halifax en Nouvelle-Écosse (Canada). Elle y a chorégraphié plus de cinquante créations originales différentes.

Jeanne Robinson a épousé son collègue auteur de science-fiction, Spider Robinson, en 1975. On lui a diagnostiqué un cancer des voies biliaires en février 2009. Elle a subi alors de nombreux traitements puis est morte à l'âge de soixante-deux ans le 30 mai 2010.

Œuvres

Trilogie La Danse des étoiles
La trilogie  a été écrite en collaboration avec son mari, Spider Robinson.

Références

Liens externes

 Site officiel (en)
 Stardance official movie website (archivé le 13 janvier 2016) (en)
 Stardance movie blog(en)
 Team Robinson (en)

Naissance en mars 1948
Naissance à Boston
Danseuse canadienne du XXe siècle
Chorégraphe canadien
Écrivain canadien du XXe siècle
Écrivain canadien de science-fiction
Lauréat du prix Hugo du meilleur roman court
Lauréat du prix Locus du meilleur roman court
Lauréat du prix Nebula du meilleur roman court
Décès en mai 2010
Décès à 62 ans
Décès en Colombie-Britannique

Jeanne Robinson


A Região Geográfica Imediata de Nova Friburgo é uma das 14 regiões geográficas imediatas do estado brasileiro do Rio de Janeiro e uma das 509 regiões imediatas do Brasil, criadas pelo Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística (IBGE) em 2017.

Referências
Regiões geográficas imediatas do Rio de Janeiro