Myra Kinch (6 décembre 1903 - 20 novembre 1981) est une chorégraphe et danseuse qui est apparue dans plusieurs films hollywoodiens.

Éducation
Elle est diplômée de l'UCLA, puis va sur la côte Est. Kinch se forme auprès de La Meri et de Dorothy Lyndall, et des professeurs de ballet Muriel Stuart, Eugenia Eduardova et .

Danseuse
En mars 1928, la danse interprétative apparaît dans un programme présenté par le club universitaire de la vallée de San Fernando, à l'hôtel Porter de Los Angeles. Kinch est une ancienne camarade de classe de beaucoup des cinquante membres de l'organisation. Représentant la , elle danse un certain nombre de numéros gitans et orientaux.

L'année suivante, Kinch est dans une revue musicale au Lazarus Million Dollar Theatre avec le chanteur Buddy Garry et un chœur de showgirls. Elle danse dans les revues de Broadway .

La première représentation solo de Kinch a lieu en Allemagne, au théâtre Max Reinhardt à Berlin. Elle retourne aux États-Unis pour jouer au New Open Air Theatre de Los Angeles. Elle s'y produit lors des Jeux olympiques d'été de 1932. Kinch a un deuxieme engagement solo au Théâtre Politeama de Mexico.

Cinéma
Kinch fait ses débuts dans des films avec un rôle non crédité dans le court métrage comique The Beach Club en 1928. Elle n' est pas créditée non plus dans le rôle d'une danseuse dans Les Trois Lanciers du Bengale en 1935, lauréat d'un Oscar. Entre les deux, elle est une chanteuse riante dans Redskin en 1929.

New Deal
Kinch retourne aux États-Unis pour devenir directeur et chorégraphe du West Coast Dance Project du programme de théâtre, , créé pendant la Grande Dépression dans le cadre du New Deal pour financer des spectacles artistiques et des programmes de divertissement, et dirigé par Hallie Flanagan. Plus tard, elle est chorégraphe pour le département d'opéra du .

En 1948, Kinch est nommé chef du département de danse moderne à l'école de danse  à Becket, Massachusetts, et de son festival d'été. Elle reste à ce poste pendant vingt-cinq ans.

Fin de carrière
Kinch joue dans les années 1960. Elle tourne régulièrement avec le danseur Ralph McWilliams et le compositeur et pianiste Manuel Galea qui devient son mari.

En janvier 1963, Kinch et sa compagnie de danse se produisent à la Newport, Rhode Island Civic Music Association. Son répertoire est composé de satires et de parodies. Elle ridiculise divers sujets comme la tauromachie, un danseur de cirque fatigué, une famille d'acrobates et les stéréotypes du ballet classique.

Décès
Myra Kinch est décédée à Bonita Springs, en Floride, en 1981. Elle avait 77 ans.

Répertoire
Parmi ses chorégraphies les plus célèbres figurent deux danses populaires Sound of Darkness et A Waltz is a Waltz, is a Waltz, créées pour Ted Shawn, innovateur en danse moderne et fondateur de . Dans The Bajour, Shawn joue un roi gitan. Il tient également le rôle principal dans Her Sundered Majesty (1954), d'après le Le Roi Lear, chorégraphié par Kinch.

Kinch est saluée comme . Les critiques ont admiré ses . Parmi ses parodies populaires figuraient Tomb For Two, Bolero For A Bad Bull, A Waltz Is A Waltz Is A Waltz et Giselle's Revenge . Ce dernier est une interprétation des excès de Giselle, le ballet de la période du romantisme.

Références

Voir aussi

Bibliographie
 :
.
 Los Angeles Times, Dances Before University Club, 1er mars 1928, page 8.
 Los Angeles Times, Valley Varsity Club Entertains, 16 mars 1928, page 15.
 Los Angeles Times, Lazarus Stages Musical Revue, 21 août 1929, page A15.
 Los Angeles Times, Dancer Poked Fun At Classics She Performed, 30 novembre 1981, page C8.
 Lowell, Massachusetts Sun, Foreign Nations Who Once Sent Stars To United States Now Import And Applaud American Performers, 15 août 1932, page 8.
 Newport Daily News, Civic To See Dance Satirist, 10 janvier 1963, page 18

Liens externes

.
.
 Myra Kinch sur l'affiche de la Work Projects Administration pour le Festival of American Dance.
.

.

Chanteuse américaine du XXe siècle
Danseuse américaine du XXe siècle
Chorégraphe américaine
Actrice de western
Actrice américaine du muet
Actrice américaine de cinéma
Étudiant de l'université de Californie à Los Angeles
Naissance en décembre 1903
Décès en novembre 1981
Décès à 77 ans

Myra Kinch


Eskatoloji "son" anlamına gelen (Yunanca έσχατος) teoloji (dinbilim) terimidir. İnsanlığın nihai kaderi veya dünya tarihini sonuçlandıran olaylar, daha kaba bir tabirle dünyanın sonu (İngilizce apocalypse) ile ilgilenir.

Birçok din, öğreti veya kültte dünyanın sonu gelecekte olacak bir olay olarak kutsal metin, mit veya folklorda belirtilir. Daha geniş bir açıdan, eskatoloji Mesih, Mesih Çağı, ahiret ve ruh gibi konuları da kapsayabilir. Farklı inanışların eskatolojik inançları ve düşünceleri farklı olsa da belli benzerlikler var olabilir. Hristiyanlık eskatolojisinde apokaliptik bir felaket sonrası gelecek bin yıllık refah krallığı inanışı vardır.

Ayrıca bakınız
 İslam mitolojisi (İslam eskatolojisi)
 Ahir zaman
 Kıyamet

Kaynakça

Eskatoloji


José Shercliff (19021985) foi uma jornalista britânica que trabalhou em Paris e Lisboa como correspondente estrangeira de vários jornais e revistas.

Vida pregressa
Josephine Alfreda Lilley Shercliff nasceu em 2 de novembro de 1902 em Burton upon Trent, Inglaterra, filha de um cervejeiro. A casa da família, alugada do fascista britânico Sir Oswald Mosley que morava nas proximidades, ficava em Rolleston on Dove, perto de Burton. Josephine foi para um colégio interno em Lincoln. Ela então foi aceita pela Universidade de Oxford, numa época em que era extremamente incomum mulheres irem para a universidade, obtendo um bacharelado em literatura inglesa, em 1924. Na universidade, ela foi membro da The Society of Home Students, que oferecia hospedagem em casas em Oxford, em vez de residências universitárias. Mais tarde, isso se tornou o St Anne's College.

Paris

Depois de se formar, ela conseguiu um emprego em Londres no Daily Express, inicialmente como secretária. Depois, assumiu o trabalho de jornalismo, escrevendo sobre moda. No início dos anos 1930, ela deixou o Reino Unido e raramente voltou, por muito tempo. Ela morou primeiro em Paris, trabalhando como secretária na American Library, onde conheceu muitos dos escritores americanos que viviam naquela cidade naquela época. Ela continuou sua carreira no jornalismo na França como assistente do correspondente do Daily Herald. Um de seus trabalhos era localizar a ex-dançarina de cancan do Moulin Rouge, Jane Avril, que havia sido a musa do pintor Henri de Toulouse-Lautrec, o que ela fez com sucesso. Suas longas discussões levaram Shercliff a publicar um livro sobre Avril, em 1952, usando ilustrações do trabalho de Lautrec.

Barcelona
Josephine, que também trabalhava para o News Chronicle, foi então enviada a Barcelona, em 1936, para cobrir a Olimpíada do Povo, planejada como um protesto contra a realização dos Jogos Olímpicos de Verão de 1936 na Alemanha nazista. No entanto, a Olimpíada do Povo não aconteceu porque estourou a Guerra Civil Espanhola. Shercliff agora inadvertidamente se tornou uma correspondente de guerra, enviando relatos vívidos da luta de volta ao Daily Herald, contrabandeando sua cópia para fora da Espanha com a ajuda de viajantes. Permanecendo em Barcelona por três semanas, ela foi brevemente presa por suspeita de espionagem.

Lisboa
Quando Paris caiu para a invasão alemã em 1940, ela conseguiu sair da cidade, escrevendo reportagens sobre sua retirada apressada para o Daily Herald. Depois de quatro meses em Londres, ela se mudou novamente, tendo concordado em se tornar correspondente na cidade de Nova York. Como não era possível ir diretamente da Inglaterra para os EUA, ela foi encaminhada pela capital portuguesa, Lisboa. Chegando a Portugal, teve dificuldade em conseguir uma passagem para Nova York porque a cidade estava cheia de refugiados que também queriam ir para a América. Atraída por Lisboa, decidiu não ir mais longe, acreditando que a cidade ofereceria oportunidades interessantes para uma jornalista. Durante a guerra, acompanhou atentamente as atividades de espionagem dos Aliados e das potências do Eixo, tanto em Lisboa como na zona do Estoril, onde vivia. Ela passou mensagens codificadas para o Executivo de Operações Especiais Britânico por meio da mídia.

Shercliff apoiou um grande número de refugiados de todas as nacionalidades que chegavam a Lisboa. Numa época em que eram raras as mulheres jornalistas, rapidamente se tornou conhecida entre os restantes correspondentes estrangeiros em Portugal pelo rigor, persistência e coragem. Ela trabalhou meio período para a Associated Press, de 1947 a 1964, e, a partir de 1960, para o The Times. Ela colaborou com o serviço internacional da BBC e escreveu artigos para uma série de revistas e periódicos, incluindo o Foreign Affairs. Tornando-se rapidamente um membro popular da comunidade britânica, ela publicou muitos artigos no Anglo-Portuguese News de língua inglesa e foi muito amiga dos proprietários, Luís Marques e Susan Lowndes Marques.

Shercliff adotou uma visão crítica do regime autoritário do Estado Novo e era frequentemente visitada pela PIDE, a polícia secreta. É provável que outros, igualmente críticos, tenham sido deportados, mas Portugal temia repercussões de seus aliados britânicos caso a retirassem do país. Após a Revolução dos Cravos e o derrube do Estado Novo, em 1974, que ela cobriu amplamente, tornou-se amiga de muitos líderes portugueses. Pouco antes da sua morte no hospital de Cascais, foi visitada pelo primeiro-ministro, Mário Soares e pela artista plástica Paula Rego.

Josephine Shercliff se aposentou do jornalismo em 1981 e morreu em 21 de janeiro de 1985. Ela era solteira.

Publicações
Shercliff publicou um livro e uma tradução.

 1952. Jane Avril do Moulin Rouge . Editora Jarrolds. Também foi publicado em alemão e holandês.
 1960. Nita Lupi . Music and Spirit of Portuguese India. (traduzido por Jose Shercliff). Edição Comemorativa Do V Centenário Da Morte Do Infante D. Henrique (Edição Comemorativa dos 500 Anos da Morte do Infante D. Henrique). Disponível também em português.

Referências

Britânicos expatriados em Portugal
Britânicos expatriados na França
Alunos da Universidade de Oxford
Mortos em 1985
Nascidos em 1902

Jose Shercliff


රංගනය
රොෂාන් රණවන
ශලිනි තාරුකා
දිල්හානි ඒකනායක
මහේන්ද්‍ර පෙරේරා
දර්ශන් ධර්මරාජ්

ස්පන්ධන


Tahvil, veya anonim şirketlerin kaynak bulmak amacıyla, ticaret ya da sermaye piyasası kanunlarına göre, itibarî kıymetleri eşit ve ibareleri aynı olmak üzere çıkardıkları, vadesi bir yıldan uzun borç senedidir.

Üzerinde bulunan kupon ve/veya anapara vadesi geldiğinde, borçlu olan şirketin borçlarını ödemesi esasına dayanan bu menkul değerler, şirketlere ucuz ve uzun vadeli kaynak sağlama amacını taşımaktadır. Devlet tahvillerinde bulunan vade ve faiz riskinin yanı sıra, özel şirketlerin çıkardıkları menkul kıymetler, devlet tahvillerinde sembolik olan müşteri riskini, daha geniş olarak bünyesinde bulundurmaktadır. Bu nedenle tahvili alınacak şirketin, sağlam bir malî analiz sürecinden geçirilmesi şarttır.

Genel bakış
Her şirket, tahvil ihracı ihraç eden firma ile, yatırımcı arasında yapılan bir anlaşmayı içerir. Tahvillerin ihraç koşulları, genel olarak ihraç edildiği ülke ve pazarların özel koşullarına ve düzenlemelerine tabidir. Tahvillerin türleri, nasıl ihraç edileceği, halka arz edilen tahvillerdeki arz koşulları ile borsalara kotasyon koşul ve yöntemleri, teminatlarının neler olacağı, geri çağrılma koşulları, faiz ve diğer menfaatlerin sağlanma biçim ve şekilleri, tahvil sahiplerinin hakları ve ihraç eden şirketin yükümlülükleri başta ticaret hukuku ve sermaye piyasası hukuku düzenlemeleri olmak üzere, ayrıntılı bir biçimde düzenlenmektedir.

Tahviller ıskonto esasına dayalı olarak satılmaktadır. Bir sanayi kuruluşu veya mali bir kurum, tahvil ihraç edip bunu alıcıya ıskonto ederek sattığında, alıcı ıskonto oranında satıcıya eksik ödeme yapmaktadır; ancak vade sonunda tahvil nominal değerini tahsil etmektedir.

Osmanlı Devleti'nde tahvil, sefere iştirak etmeme ya da ölüm gibi sebeplerle malul kalan tımar ve zeametlerin başka birine tevcihi anlamında kullanılan bir tabirdir.

Türkiye'de

Tahviller, Türkiye'de Türk Ticaret Kanunu kapsamında anonim şirketler tarafından ihraç edilebildikleri gibi devlet tarafından da ihraç edilebilirler.

Ayrıca bakınız

 Sermaye
 Senet

Kaynakça

Ekonomi terimleri
Ticaret hukuku

Tahvil


Harry Stuart Winer (* 4. Mai 1947 in Detroit, Michigan) ist ein US-amerikanischer Filmregisseur, Drehbuchautor und Filmproduzent.

Leben
Nach seinem Bachelor an der University of Michigan studierte Harry Winer an der Filmhochschule der University of Southern California, wo er seinen Master erhielt. Daraufhin folgte ein Stipendium des American Film Institute, wo er im Regieprogramm bei Filmen wie Blutspur der Killerladies und Der Tag der Heuschrecke mitarbeitete. Mit der Dokumentation The Legend of Bigfoot gab er 1976 sein Regiedebüt. Es folgten Fernsehfilme wie Space Camp, Der geschlagene Mann und Die Bibel – Jeremia, bevor er 2001 mit Slash Media Films seine eigene Produktionsfirma gründete.

Winer ist mit der Schauspielerin Shelley Hack verheiratet und hat mit ihr eine Tochter.

Filmografie (Auswahl)
 1976: The Legend of Bigfoot
 1985: Spiegel (Mirrors)
 1986: Space Camp (SpaceCamp)
 1990: Leben um jeden Preis (When You Remember Me)
 1992: Grenzenlose Leidenschaft (Stay the Night)
 1992: Jagt meine Peiniger! (Taking Back My Life: The Nancy Ziegenmeyer Story)
 1993: Der geschlagene Mann (Men Don't Tell)
 1993: John F. Kennedy – Wilde Jugend (J.F.K.: Reckless Youth)
 1996: Hausarrest (House Arrest)
 1998: Die Bibel – Jeremia (Jeremiah)
 1999: Im Dunkel der Erinnerung (A Memory in My Heart)
 2005: Die Tragödie von Clausens Pier (The Dive from Clausen's Pier)
 2008: Detention – Gejagt (The Deadliest Lesson)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmregisseur
Drehbuchautor
Filmproduzent
Geboren 1947
US-Amerikaner
Mann

Harry Winer


La Belgique Horticole, (abreviado Belgique Hort.), fue una revista ilustrada de botánica que fue editada por Charles François Antoine Morren y su hijo Charles Jacques Édouard Morren. Se publicaron 35 volúmenes entre los años 1850-1885, con el nombre de La Belgique Horticole; Annales de Botanique et d'Horticulture.

 Coeditores de los vols. 5-7 C. F. A. Morren & C. J. E. Morren;
 Editor vols.¹8-34 C. J. E. Morren

Referencias

Enlaces externos
 Descripción en IPNI

Revistas de botánica
Revistas científicas de Bélgica
Revistas científicas en francés
Publicaciones fundadas en 1850
Publicaciones desaparecidas en 1885

La Belgique Horticole


Dan Perjovschi - Drumul este un film românesc din 2016 regizat de Liviu Varlam.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 2016 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2016

Dan Perjovschi - Drumul


Johan Friedrich Heinrich Wallmann (12. september 1831 i Lauenburg an der Elbe - 10. maj 1923 i København) var en dansk keramiker.

Wallmann havde værksted på Frederikssundsvej 29, Utterslev, hvor mange af tidens kunstnere fik fremstillet deres keramik.

Ekstern henvisning og kilde

 "Nyt fra lokalhistorien", udgivet af lokalhistorisk selskab for Brønshøj, Husum og Utterslev, Nr. 51, februar 2003, , side 16-21

Keramikere fra Danmark

Johan Wallmann


Wassaic station is a commuter rail stop on the Metro-North Railroad's Harlem Line, located in the town of Amenia, New York. It is the northern terminal of the Harlem Line.

The station is located on New York State Routes 22 and 343 just north of the hamlet of Wassaic.

History
The first Wassaic train station was about a half-mile south of its current location and was situated in the actual town section of Wassaic. The station operated by New York and Harlem Railroad, and later New York Central Railroad served the surrounding village area, as well as towns even as far as Connecticut. Following the line's construction, a hotel was built in the area, and freight service served three nearby industries that came to the town. In 1968, the railroad merged with longtime rival Pennsylvania Railroad to form Penn Central Railroad, and thus the station and line became property of the newly merged railroad. On March 20, 1972 Penn Central abandoned service north of Dover, and in 1990, rails were removed from Millerton south to milepost 81.33 which became the northernmost point of the freight operation by Penn Central on the Harlem Line.

The physical end of the track is located just north of the current Wassaic yard, at mile post 83.68, there is no track or railroad past that point, but the roadbed, which is still visible, is slowly being reclaimed by nature. The Harlem Valley Rail Trail now operates a paved trail over the existing road bed. Some 45.8 miles (35.9%) of track have been removed in two stages following some bitter court battles.

Before the station reopened on July 9, 2000, Metro-North Railroad rehabilitated the tracks and grade crossings that existed north of Dover Plains and moved the physical location of the Wassaic train station to approximately one half mile north of the old station and constructed a new rail yard facility. The moving of the station to the new location resulted in the re-laying of tracks over the existing rail bed approximately three quarters of a mile where the tracks end.

Station layout
The station has one four-car-long high-level side platform to the east of the track. A small storage yard exists to the north of the station platform.

References

External links

Rail Nice Views in Dutchess County (1999) and Extending The Harlem Line (2000)
 Station from Google Maps Street View

Metro-North Railroad stations in New York (state)
Former New York Central Railroad stations
Railway stations in the United States opened in 1857
Railway stations closed in 1972
Railway stations in the United States opened in 2000
Amenia, New York
Railway stations in Dutchess County, New York
1857 establishments in New York (state)
Transportation in Dutchess County, New York
Railway stations in the United States closed in the 1970s

Wassaic station


Diario de la República puede hacer referencia a:

El Diario de la República (Diário da República), publicación oficial del Gobierno de Portugal.
El Diario Oficial de la República de Chile.
El Diario Oficial de la República Francesa.
El Diario de la República, periódico de la ciudad de San Luis (Argentina).

Diario de la República


Besor (, Nahal HaBesor) er en wadi i det sydlige Israel. Vandløbet har sit udspring ved Mount Boker (nær Sde Boker) og har sit udløb i Middelhavet nær Al-Zahra i Gaza-striben, hvor den kaldes Wadi Ghazzeh, som også staves Wadi Gaza. Further upstream it is marked as Wadi esh-Shallaleh on the 1878 Survey of Western Palestine map. Der er adskillige vigtige arkæologiske steder i dette område.

Vandløbet er det største i det nordlige Negev, og sammen med dens største bifloder, Nahal Gerar og Beersheba vandløbet, når den så langt østpå som til Sde Boker, Yeruham, Dimona og Arad/Tel Arad. Gaza sektionen af kystgrundvandsmagasinet er den eneste væsentlige kilde til vand i Gaza-striben. Wadi Gaza gennemstrømmer et vådområde, Gazadalen, og i 2012 bruges den bruges den til afledning af spildevand.

Historie
I Det Gamle Testamente var Besor en kløft i det yderste sydvest af Judæa, hvor 200 af David's mænd blev tilbage fordi de var svage mens de andre 400 forfulgte Amalekitterne [1. Samuel, kap. 30 v. 9-10 og 21].

Mellem 1951 og 1954 blev Yeruham-dæmningen bygget over en af bifloderne til HaBesor vandløbet.

Geografi
Det geografiske område, som kaldes HaBesor strækker sig fra grænsen mellem Israel og Gazastriben til kibbutz Urim i syd. Det er en slette i en højde af omkring 70-80 meter over havet.

Bifloder fra syd til nord: HaRo'e vandløbet, Boker vandløbet, Mesora vandløbet, Zalzal vandløbet, Revivim vandløbet, Atadim vandløbet, Beersheba vandløbet, Grar vandløbet, Assaf vandløbet, Amar vandløbet, Sahaf vandløbet og Wadi Abu Katrun.

Arkæologi
Nahal Besor har vist tegn på aflejringer fra tiden mellem Ældre og Yngre stenalder ovenpå sedimenter fra Ældste stenalder.
Adskillige steder blev udgravet af Eann Macdonald mellem 1929-1930 langs Wadi Ghazzeh i den nedre Nahal Besor, som viser tegn på specialiseret flintproduktion. Nogle af disse stedet blev genudgravet i 1969 af Jean Perrot.

Fund af keramik og flint blev studeret af Ann Roshwalb som fandt beviser på både egyptisk og sene neolitiske bosættelser.

Der er flere vigtige bronzealder fundsteder i området. Blandt disse er Tel Gamma og Tell el-Farah (Syd). Et mindre stede ved Qubur al-Walaydah ligger mellem dem.

Tel Gamma

Byhøjen Tel Gamma (תל גמה), også kaldet Tell Jemmeh, ligger på den vestlige side af Nahal Besor, nær Re'im. Det store område, der dækker næsten 50.000 m² i areal, har uden pause været beboet fra bronzealderen til byzantinsk tid. De første arkæologiske udgravninger identificerede fejlagtigt stedet som det bibelske Gerar.

Stedet var kun fast beboet mellem den mellemste bronzealder (ca. 1700 - 1500 f.Kr.) og den persiske periode (ca. 530 - 330 f.Kr.). I tidlig jernalder (ca. 1200 - 1000 f.Kr.) var stedet en del af filistrenes område.

Forskere har identificeret Tel Gamma som den kananæiske by Yurzah (ירזה), som var omtalt på farao Thutmosis 3. liste (15. århundrede f.Kr.) og i Amarnabrevene.

Yurzah omtales igen i en inskription fra den assyriske kong Esarhaddon (7. århundrede f.Kr.) som en af de byer, som gjorde opstand mod den assyriske dominans og hvis dronning blev deporteret til Nineve.

Stedet indeholder også bygninger i assyrisk stil, antikke smedjer, et kornlager fra den persiske periode og adskillige grave fra den byzantinske periode.

Tell el-Farah (Syd)
Byhøjen Tell el-Farah (Syd) ligger på vestsiden af Nahal Besor, nær Ein HaBesor. Den blev først udgravet af Flinders Petrie i 1928-1929 og igen i 1999-2000 under ledelse af Gunnar Lehmann fra Ben-Gurion University i Negev og Tammi J. Schneider fra Claremont Graduate University. Fra 2013 bliver der igen foretaget udgravninger.

Petrie stedfæstede først stedet som Beth-Pelet (Joshuas Bog kap. 15 v. 27) og udgav udgravningsrapporterne under navnene Beth-Pelet I - II. William Foxwell Albright har kædet den sammen med den antikke bosætning Sharuhen, selv om Tell el-Ajjul nær udløbet og Tel Haror mod nord er også blevet foreslået.

Højen dækker et areal på 37 ha og er 15 meter høj, og var et vigtigt befæstet sted i den mellemste bronzealder. Den tidligste større bosættelse, som er blevet afdækket indtil videre er fra den mellemste bronzealder, som varede fra ca. 1650 til 1550 f.Kr.

Den var styret af egypterne i den sene bronzealder og beboet af filistre ind i jernalderen. Et hematit segl i form af et tyrehoved blev fundet og identificeret af Flinders Petrie som stammende fra Syrien, det viste en tyr, som angreb en løve under en skorpion.

Nahal Besor har været foreslået at være Egyptens flod.

Forskellige Ostrakoner er blevet rundt omkring på stedet aramæiske inskriptioner og er blevet analyseret og oversat af Joseph Naveh.

Henvisninger

Eksterne kilder

 Official website of the Tell el-Farah excavations, Nahal Besor. Claremont Graduate University.

Israels geografi
Vandløb i Israel

HaBesor


Kosmos 954 () was a reconnaissance satellite launched by the Soviet Union in 1977. A malfunction prevented safe separation of its onboard nuclear reactor; when the satellite reentered the Earth's atmosphere the following year, it scattered radioactive debris over northern Canada, some of the debris landing in the Great Slave Lake next to Fort Resolution, NWT.

This prompted an extensive multiyear cleanup operation known as Operation Morning Light, which the Canadian government billed the Soviet Union for over Can$6 million, and for which the USSR eventually paid just Can$3 million in compensation.

Launch and operation
The satellite was part of the Soviet Union's RORSAT programme, a series of reconnaissance satellites which observed ocean traffic, including surface vessels and nuclear submarines, using active radar. It was assigned the Kosmos number 954 and was launched on 18 September 1977 at 13:55 UTC from the Baikonur Cosmodrome, on a Tsyklon-2 carrier rocket. With an orbital inclination of 65°, a periapsis of  and apoapsis of , it orbited the Earth every 89.5 minutes.  Powered by a liquid sodium–potassium thermionic converter driven by a nuclear reactor containing around  of uranium-235, the satellite was intended for long-term on-orbit observation, but by December 1977 the satellite had deviated from its designed orbit and its flightpath was becoming increasingly erratic.

In mid-December North American Aerospace Defense Command, which had assigned the satellite the Satellite Catalog Number 10361, noticed Kosmos 954 making erratic manoeuvres, changing the altitude of its orbit by up to 50 miles, as its Soviet operators struggled to control their failing spacecraft.  In secret meetings, Soviet officials warned their US counterparts that they had lost control over the vehicle, and that the system which was intended to propel the spent reactor core into a safe disposal orbit had failed.

At 11:53 GMT on 24 January 1978, Kosmos 954 reentered the Earth's atmosphere while travelling on a northeastward track over western Canada. At first the USSR claimed that the satellite had been completely destroyed during re-entry, but later searches showed debris from the satellite had been deposited on Canadian territory along a  path from Great Slave Lake to Baker Lake. The area spans portions of the Northwest Territories, present-day Nunavut, Alberta, and Saskatchewan.

Recovery

The effort to recover radioactive material from the satellite was dubbed Operation Morning Light.  Covering a total area of , the joint Canadian–American team swept the area on foot and by air in Phase I from 24 January 1978 to 20 April 1978 and Phase II from 21 April 1978 to 15 October 1978. They were ultimately able to recover twelve large pieces of the satellite, ten of which were radioactive. These pieces displayed radioactivity of up to 1.1 sieverts per hour, yet they only comprised an estimated 1% of the fuel. One fragment had a radiation level of 500 R/h, which "is sufficient to kill a person ... remaining in contact with the piece for a few hours."

Aftermath
Under the terms of the 1972 Space Liability Convention, a state which launches an object into space is liable for damages caused by that object.  For the recovery efforts, the Canadian government billed the Soviet Union Can$6,041,174.70 for expenses and additional compensation for future unpredicted expenses; the USSR eventually paid Can$3 million.

Kosmos 954 was not the first nuclear-powered RORSAT to fail; a launch of a similar satellite in 1973 failed, dropping its reactor into the Pacific Ocean north of Japan. Subsequently, Kosmos 1402 also failed, dropping its reactor into the South Atlantic in 1983. Subsequent RORSATs were equipped with a backup core ejection mechanism, when the primary mechanism failed on Kosmos 1900 in 1988, this system succeeded in raising the core to a safe disposal orbit.

Search teams did not find re-entry debris at the predicted location until they recalculated where that location would be based upon data indicating a stratospheric warming event had been in progress during re-entry. The stratospheric warming was first documented by the US Army Meteorological Rocket Network station at Poker Flat Research Range near Fairbanks, Alaska.

Pop culture
Kosmos 954 has become a well known piece of history and lore in Yellowknife, the capital of the Northwest Territories. Yellowknife painter Nick MacIntosh has created works of art featuring the satellite and well known local landmarks.

The 28 January 1978, episode of Saturday Night Live featured a running gag about the radioactive debris from the crashed satellite having created giant, mutant lobsters heading for the U.S. east coast.  The story concluded with them invading the television studio at the show's end.

References

Bibliography

External links
 Radiation Geophysics – Operation Morning Light –  A personal account, Natural Resources Canada – a detailed first-hand account of recovering pieces of Kosmos 954; includes pictures.
 Note verbale dated 19 December 1978 from the Permanent Mission of Canada to the United Nations  Description and location of recovered pieces.

 1978 Cosmos 954 and Operation Morning Light –  Prince of Wales Northern Heritage Centre, Yellowknife, North West Territories, Canada

Satellites formerly orbiting Earth
Kosmos satellites
Reconnaissance satellites of the Soviet Union
Canada–Soviet Union relations
1978 in the Soviet Union
Nuclear power in space
1978 in Canada
Nuclear accidents and incidents
Disasters in the Northwest Territories
Disasters in Alberta
Disasters in Saskatchewan
Environment of Canada
Spacecraft launched in 1977
History of Yellowknife
Nuclear-powered robots

Kosmos 954


"Touch Me (I Want Your Body)" é uma canção da cantora inglesa Samantha Fox, lançada em 10 de março de 1986 como o primeiro single de Samantha e o primeiro single do álbum Touch Me (1986). Escrita por Mark Shreeve, Jon Astrop e Pete Q. Harris, e produzida pelos dois últimos, a canção foi um sucesso mundial, chegando ao número 3 no UK Singles Chart e número 4 na Billboard Hot 100 dos EUA, enquanto no topo das paradas na Austrália, Canadá, Finlândia, Grécia, Noruega, Portugal, Suécia e Suíça.

A música é sobre ela procurando por um homem. O videoclipe que acompanhava mostrava Fox se apresentando para uma multidão lotada vestindo jeans rasgados e uma jaqueta jeans. Durante a música, ela puxa um jovem da multidão e o provoca antes de passar para outra pessoa. A música é carregada de insinuações sexuais.

Lista de Faixas
7-inch single
 "Touch Me (I Want Your Body)" – 3:44
 "Never Gonna Fall in Love Again" – 5:06

7-inch single (US and Canada)
 "Touch Me (I Want Your Body)" – 3:44
 "Drop Me a Line" – 3:46

12-inch single
 "Touch Me (I Want Your Body)" (extended version) – 5:19
 "Never Gonna Fall in Love Again" – 5:07

12-inch maxi single – Remixes
 "Touch Me (I Want Your Body)" (blue mix) – 5:49
 "Touch Me (I Want Your Body)" (alternative version) – 4:09
 "Tonight's the Night" – 3:16

US 12-inch maxi single
 "Touch Me (I Want Your Body)" (extended version) – 5:19
 "Touch Me (I Want Your Body)" – 3:44
 "Touch Me (I Want Your Body)" (blue mix) – 5:49
 "Touch Me (I Want Your Body)" (alternative version) – 4:09
 "Drop Me a Line" – 3:47

Versão de Günther feat. Samantha Fox

Em 2004, o cantor sueco Günther fez um cover da música para seu primeiro álbum de estúdio, Pleasureman (2004). Sua versão apresenta novos vocais de Fox, que também aparece no videoclipe que o acompanha.

Desempenho nas tabelas musicais

Canções de 1986
Singles de 1986
Canções de rock
Canções de música disco

Touch Me (I Want Your Body)


Der Daily Mail Gold Cup, ein Premium-Snookerturnier, wurde in den Jahren 1936–1940 gespielt. Zu dieser Zeit hatte es weitgehend den gleichen Rang wie die Snookerweltmeisterschaft. Vor 1936 war der Gold Cup ein Turnier der Disziplin "English Billiards".

Geschichte
Gesponsert wurde das Turnier von der englischen Zeitung Daily Mail. Ein Preisgeld wurde nicht ausgesetzt, stattdessen gab es den "Gold Cup" und Warenpreise.

Das Turnier wurde im sogenannten Round Robin– bzw. Rundenturnier-Format über einen Zeitraum von fünfzehn Wochen gespielt. Bei allen Turnieren wurde ein Handicap-System genutzt. Alle Teilnehmer erhielten einen 45-Punkte-Vorsprung je Frame auf den führenden Spieler Joe Davis. Das zeigte Wirkung. Davis konnten die ersten beiden Turniere für sich entscheiden. Dann musste er sich aber, in den beiden folgenden Turnieren, dem enormen Punktevorsprung beugen. Beide gewann dann Alec Brown.

Die Turnierserie wurde mit dem Ausbruch des Zweiten Weltkriegs ausgesetzt und nach dessen Ende nicht wieder neu aufgelegt.

Sieger

Einzelnachweise

Snookerturnier
Billardturnier in England

Daily Mail Gold Cup


Der Gerichtsbezirk Aigen war ein dem Bezirksgericht Aigen unterstehender Gerichtsbezirk im politischen Bezirk Rohrbach (Bundesland Oberösterreich). Der Gerichtsbezirk wurde 2003 aufgelöst und das Gebiet dem Gerichtsbezirk Rohrbach zugeteilt.

Geschichte
Der Gerichtsbezirk Aigen wurde gemeinsam mit 46 anderen Gerichtsbezirken in Oberösterreich durch einen Erlass des k.k. Oberlandesgerichtes Linz am 4. Juli 1850 geschaffen und umfasste ursprünglich die zwölf Steuergemeinden Aigen, Bärdetschlag, Hintenberg, Julbach, Klaffer, Kramel, Oedenkirchen, Schindelau, Schlägel, Schwarzenberg, Ulrichsberg und Unterneudorf.

Der Gerichtsbezirk bildete im Zuge der Trennung der politischen von der judikativen Verwaltung
ab 1868 gemeinsam mit den Gerichtsbezirken Rohrbach, Haslach, Lembach und Neufelden den Bezirk Rohrbach.

Der Amtssitz des Gerichtsbezirks befand sich ursprünglich in der Gemeinde Schlägl, wurde jedoch per 1. Februar 1873 durch eine Verordnung des k. k. Justizministeriums nach Aigen verlegt.

1923 wurde dem Gerichtsbezirk nach der Auflösung des Gerichtsbezirks Haslach auch die Gemeinde Sankt Oswald bei Haslach unterstellt.

Durch Gemeindezusammenlegungen reduzierte sich die Anzahl der Gemeinden bis zum Beginn des 21. Jahrhunderts von den ursprünglich 12 bzw. 13 Gemeinden auf die sieben Gemeinden Aigen im Mühlkreis, Julbach, Klaffer am Hochficht, Schlägl, Sankt Oswald bei Haslach, Schwarzenberg am Böhmerwald und Ulrichsberg. Mit der Bezirksgerichts-Verordnung der Österreichischen Bundesregierung wurde am 12. November 2002 die Auflösung des Gerichtsbezirkes Aigen beschlossen und die Zuweisung des Gebietes zum Gerichtsbezirk Rohrbach bestimmt.

Literatur

Einzelnachweise

Bezirk Rohrbach
Aigen
Geschichte des Mühlviertels
Gegründet 1850
Aufgelöst 2003
Aigen-Schlägl

Gerichtsbezirk Aigen


Üç Renk: Beyaz (Özgün adı: Trois Couleurs: Blanc), yönetmenliğini Polonyalı sinema yönetmeni Krzysztof Kieślowski'nin yaptığı bir filmdir. Zbigniew Preisner ise filmin müziklerini bestelemiştir. Adlarını Fransız bayrağının renklerinden alan üçlemenin diğer iki filmi ise, Üç Renk Mavi ve Üç Renk: Kırmızı'dır.

Üç Renk Mavi'den sonra üçlemenin ikinci filmi olan Üç Renk: Beyaz'da Fransız devriminin ideallerinden olan toplumsal eşitlik konu edilmektedir.

Filmin başlıca oyuncuları

 Zbigniew Zamachowski: "Karol Karol"
 Julie Delpy: "Dominique Vidal"
 Janusz Gajos: "Mikołaj"
 Jerzy Stuhr: "Jurek"

Filmin kazandığı ödüller

 Berlin Uluslararası Film Festivali'nde En İyi Yönetmen dalında Gümüş Ayı Ödülü

Filmin konusu

Bu filmde, Kırmızı ve Mavi'deki melankolik ve içe dönük karakterlerden farklı olarak, Polonyalı Karol Karol adlı film kahramanının dışa dönük kişiliğini, yaşamla mücadelesi, üzüntüleri ve öç alma çabası görülür.

Filmin başında havaalanında gelen yolcu bölümünde bavulunu bekleyen yolcu sahnesinden hemen sonra, Karol, artık onu sevmeyen karısının açtığı boşanma davası nedeniyle mahkeme salonunda izlenir.  Karol, yalnızca karısını değil, karısıyla ortak olduğu güzellik salonunu da yitirmiş ve beş parasız kalmıştır.  Artık bir dilenci konumuna düşen Karol, Paris metrosunda para kazanmak için müzik yaparken kendisi gibi Polonyalı olan Mikołaj'la tanışır.  Karol her şeyini yitirmiş biri olarak mücadele verirken, Mikołaj ise zengin biriyle evlidir, başarılıdır, ama intiharı düşünmektedir.  Karol, Mikołaj'ın yardımıyla Polonya'ya döner ve iş bulur.  Mikołaj, daha sonra Karol ile Varşova'da metroda karşılaşır ve kendisini öldürmesini ister.  Karol onu öldürmez, hatta ikisi birlikte ortak iş kurarlar.

Filmin çözümlemesi

Film, Karol'un Fransa'da çaresizliğini ve parasal olarak düştüğü kötü durumu anlatan siyasal bir altmetne sahiptir.  Kieślowski, her ne kadar anayurdu Polonya'daki sosyalist yönetimin çöküşünü ilk başlarda sevinçle karşılamışsa da, sonrasında ortaya çıkan tabloya göre, kapitalist sistemin getirdiği serbest pazar ekonomisinde insanların düştüğü durumu da hoşnutlukla karşılamamıştır ve bu film de aslında bu temayı işlemektedir.

Bütün bunların üzerine eklemek gerekirse; yönetmen üçlemenin bu bölümünde gücün  önemini de vurguluyor; güç kimdeyse onun istekleri oluyor. En başta garip bir adam olan Karol'un zengin olduktan sonra her şeye hatta eski karısına bile hükmettiğini görebiliyoruz. Fakat Karol en sonunda eski karısından gördüğü acımasız davranışların öcünü alırcasına çekip gider.

1993 çıkışlı filmler
Krzysztof Kieslowski'nin yönettiği filmler
Zbigniew Preisner'in müziğini yaptığı filmler
Marin Karmitz'in yapımcısı olduğu filmler
Fransa bağımsız filmleri
1990'larda Fransızca filmler

Üç Renk: Beyaz


There are two main types of congressional committees in the United States House of Representatives, standing committees and select committees. Committee chairs are selected by whichever party is in the majority, and the minority party selects ranking members to lead them. The committees and party conferences may have rules determining term limits for leadership and membership, though waivers can be issued. While the Democrats and Republicans differ on the exact processes by which committee leadership and assignments are chosen, most standing committees are selected by the respective party steering committees and ratified by the party conferences. The Ethics, House Administration, Rules and all select committees are chosen by the party leaders (Speaker in the majority and Minority Leader in the minority). Most committees are additionally subdivided into subcommittees, each with its own leadership selected according to the full committee's rules. The only standing committee with no subcommittees is the Budget Committee.

The modern House committees were brought into existence through the Legislative Reorganization Act of 1946. This bill reduced the number of House committees, as well as restructured the committees' jurisdictions.

Standing committees

Non-standing committees

Party leadership
Each party determines their committees leads, who serve as chair in the majority and ranking member in the minority. The table below lists the tenure of when each member was selected for their current term as committee lead. The Republican party rules stipulate that their leads of standing committees may serve no more than three congressional terms (two years each) as chair or ranking member unless the full party conference grants them a waiver to do so. The current majority party is listed first for each committee.

See also
List of United States Senate committees
List of United States congressional joint committees
List of defunct United States congressional committees

References

External links
Committees, House.gov. United States House of Representatives. Includes links to all permanent and joint committees, excepting the Helsinki Commission.
Congressional Directory: Main Page, Government Printing Office Online. Detailed listings of many aspects of previous memberships and sessions of Congress.
Committees of the U.S. Congress. Congress.gov. Library of Congress.
U.S. Congressional Biographical Dictionary
House Committee Repository

House of Representatives Committees

List of United States House of Representatives committees


صالح الدوسري (ولد في 20 ديسمبر 1987) هو لاعب كرة قدم سعودي يلعب لنادي الهلال السعودي ويلعب في مركز محور وقلب دفاع.

و هو كابتن نادي الهلال السعودي للأولمبي.

تسجيله في النادي
سجل اللاعب صالح الدوسري في ناشئي نادي الهلال السعودي عام 2007.

و بعد تسجيله بسنة سجل ثلاثة من اقاربه وهم حسام الدوسري لاعب شباب الهلال والأولمبي وبدر الدوسري والذي انتقل لـنادي أبها والذي شارك مع المنتخب السعودي للصالات في دورة الألعاب الآسيوية عام 2007 وعبد العزيز الدوسري نجم المنتخب السعودي للأولمبي.

انجازاته
أحرز مع نادي الهلال عدة بطولات كالتالي:

فئة لناشئين
 الدوري السعودي الممتاز للناشئين موسم 2003-2004.
 الدوري السعودي الممتاز للناشئين موسم 2004-2005.

فئة الشباب
 الدوري السعودي الممتاز للشباب موسم 2006-2007.
 الدوري السعودي الممتاز للشباب المركز الثاني موسم 2007-2008.

الفريق الأولمبي
 أحرز المركز الثاني في كأس الأمير فيصل بن فهد موسم 2007-2008.

مشاركاته
 لعب صالح الدوسري في الفئات السنية وكان من أبرز لاعبي الهلال.
 شارك في معسكر نادي الهلال موسم 2007-2008 في تونس.
 شارك ضمن بعثة الفريق الأولمبي إلى البرازيل 2008-2009.
 كان ضمن قائمة الفريق الأولمبي في بطولة النخبة عام 2009 في أبها.

مراجع

وصلات خارجية
 شبكة الهلال - صالح الدوسري
 شبكة الزعيم - الموقع الرسمي لنادي الهلال

لاعبو كرة قدم رجالية سعوديون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو دوري الدرجة الأولى السعودي
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو كرة قدم سعوديون
لاعبو نادي الرياض
لاعبو نادي الهلال (السعودية)
مواليد 1408 هـ
مواليد 1987
مواليد في السعودية

صالح الدوسري (لاعب كرة قدم مواليد 1987)


Bertrand Lassaigne, né le 29 mars 1961 est un agriculteur bio français de Dordogne, en région Nouvelle-Aquitaine. Il est décédé le 11 février 2022 lors d'un accident de moto à Périgueux.

Biographie
En 1990, Bertrand Lassaigne s'installe en agriculture conventionnelle au Change en Dordogne sur une exploitation de 69 hectares. Il prend très vite conscience de l'intérêt pour l'autonomie des semences et il pressent la nécessité de trouver une alternative aux semences industrielles proposées par les semenciers dans l'optique de libérer les agriculteurs des droits de propriété imposés par l'industrie semencière.

Agriculture bio
En 1992, Il convertit son exploitation en agriculture biologique et cultive principalement des céréales et protéagineux (maïs, céréales à paille, méteils, soja, lentilles). Il met en place une gestion durable de toutes les étapes de la Production afin d'atteindre l'autonomie en semences tout en préservant et en conservant la biodiversité et la qualité des sols.

Engagements
En 2001, Il effectue un voyage au Guatemala. Il découvre alors que les paysans locaux ressèment leurs propres variétés et en ramènent des semences qu'il décide d'utiliser et de développer. Il est alors suivi par l'association AgroBio Périgord qui trouve cette démarche intéressante. Dans la continuité de la Déclaration d'Auzeville sur les semences paysannes, il se rend en 2004 au Brésil. il ramène de ce voyage des concepts jusque-là méconnus à l'instar de la sélection participative, qui est aujourd'hui encore au cœur du programme ou le concept de "Maison des Semences" qui permet à un agriculteur d'emprunter un lot de semences à la période des semis tout en s'engageant à retourner à la même "Maison de Semences".

Semences Paysannes
En 20 années, le programme "l'Aquitaine cultive la biodiversité" est passé d'une dizaine de variétés de maïs populations ramenées du Guatemala à plus d'une centaine collectées et expérimentées partout en France. AgroBio Périgord fait partie du Réseau National Semences Paysannes, créé en 2003 et composé aujourd'hui de plus de soixante-dix organisations, dont les objectifs sont notamment de diffuser des variétés populations ou paysannes (maïs, tournesol, céréales à paille, soja, etc.), mettre les paysans et les structures en réseau, assurer une veille juridique et défendre les droits des paysans à auto produire leurs semences à la ferme. Aujourd'hui, les intérêts de cette biodiversité cultivée pour l'autonomie des systèmes agricoles, la protection de l'environnement et la préservation de la souveraineté alimentaire sont reconnus par tous, dans le monde entier. Au travers de La Maison de la Semence Paysanne, chacun peut bénéficier des variétés populations.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Réseau Semences Paysannes
 Semence paysanne

Liens externes
 Agrobio Périgord
 Fédération Régionale d'Agriculture Biologique de Nouvelle-Aquitaine
 Ferme de Ribeyrolles - Bertrand LASSAIGNE - AgroBio Périgord, http://www.agrobioperigord.fr/upload/FICHE-LASSAIGNE.pdf
 Déclaration d'Auzeville sur les semences paysannes, 27 et 28/02/2003, https://www.dailymotion.com/video/x5lkk0
 La maison des semences d'Agrobio Périgord, une alternative à la domination de l'agrobusiness 09/2012  https://vimeo.com/52484628 , en brésilien https://basta.media/Casas-de-semillas-campesinas-para
 L'Aquitaine Cultive la Biodiversité 13/02/2014 https://www.youtube.com/watch?v=4JnVtwBz6jE
 Reportage France 3 Nouvelle-Aquitaine 18/12/2018 . Bertrand Lassaigne et son soja résistant à la sécheresse  https://france3-regions.francetvinfo.fr/nouvelle-aquitaine/dordogne/perigord/agriculture-qui-change-au-change-dordogne-1594861.html, https://www.youtube.com/watch?v=_Zouy-__Sk8&feature=youtu.be

Naissance en mars 1961
Agriculteur français
Décès en février 2022
Décès à Périgueux
Décès à 60 ans

Bertrand Lassaigne


ففيدينسكويي  هي مدينة في مقاطعة كورغان أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 3763 نسمة.

مدن مقاطعة كورغان

ففيدينسكويي (كورغان)


Münster-Albachten, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde, Münster kentine bağlı idari bölge. Münster'in güneybatısında yer alır. Kuzeyinde Roxel, doğusunda Mecklenbeck güneyinde Hiltrup yer alır. 31 Aralık 2003 tarihi itibarıyla nüfusu 4.834 olan bölge, yaklaşık 13 km² yüzölçümüne sahiptir.

Dış bağlantılar
 Albachten

Münster-Albachten


Manuel Almagro y Vega, né à Matanzas le 8 septembre 1834 et mort à La Havane le 23 octobre 1895, est un médecin et anthropologue espagnol.

Biographie
Pendant ses études à Paris à La Sorbonne et ensuite, Almagro travaille dans diverses institutions médicales parisiennes et entre en contact avec la Société d'Anthropologie de Paris. Cela motive le choix de la commission scientifique du Pacifique de le prendre comme membre de l'expédition qu'elle effectue en Amérique du Sud de 1862 à 1866, l'une des plus importantes du règne d'Isabelle II. À son retour à Madrid, il entre dans le corps de santé militaire.

C'est l'un des premiers anthropologues à travailler de manière professionnelle sur les peuples indigènes américains. Grâce à ses recherches, la commission scientifique du Pacifique récolte des restes anatomiques et objets archéologiques et ethnographiques de ces peuples. Ses collections se trouvent aujourd'hui à Madrid au musée national d'anthropologie et au musée de l'Amérique.

Références

Bibliographie
  M. D. Marrodán et al, De Tacna a Lima: excursión antropológica en la expedición del Pacífico (1862-1866), éd. Asclepio. Revista de historia de la medicina y la ciencia, CSIC, volume XXVII, Madrid

Liens externes
 .

Source de la traduction

Anthropologue espagnol
Naissance en septembre 1834
Décès à La Havane
Décès en octobre 1895
Décès à 61 ans

Manuel Almagro


Ford Motor Company, Henry Ford tarafından Detroit, Michigan, ABD'de 16 Haziran 1903 tarihinde kuruldu. Şu anda merkezi Dearborn, Michigan'dadır.

Michigan'da dünyada ilk otomobil üretimine adım atan otomotiv sektörü liderlerinden Ford Motor Company, 6 kıtada 200 pazarda araç üretip dağıtmaktadır. Dünya genelinde yaklaşık 187.000 çalışanı vardır . 2007 yılı cirosu 172,455 Milyar dolardır. Ford Motor Company'nin ana ve bağlı otomotiv markaları; Aston Martin, Ford, Lincoln ve Mercury'dir. Otomotivle ilgili hizmet kuruluşları Ford Motor Credit Company ve Hertz'i de kapsamaktadır. Ford Jaguar ve Land Rover'i 2008 yılında bir Hint şirketi olan Tata'ya, Volvo'yu ise 2009 yılında bir Çin şirketi olan Geely'e satmıştır.

Ford oldukça yüksek sayıda üretime geçerken endüstrinin de genel anlamda gelişmesinde büyük rol oynadı. Ford, Eli Whitney'nin düşüncelerini kullanarak değişebilir parçaları kullanıyordu. Böylelikle, arabalar daha düşük masraflarda üretilebiliyor ve yenilenebiliyordu.

Tarihi
12 kişinin 28.000 dolar yatırım yaparak kurduğu Ford günümüzde en fazla otomobil satan markalardan biri konumundadır. Şirket ilk arabasını 20 Temmuz 1903 yılında yapmıştır. Daha sonra Henry Ford'un şirket ve fabrika çalışanlarına da otomobil sahibi olabilme olanağı sunarak geliştirdiği Ford Model T 1908 yılında piyasaya sunulmuştur. Henry Ford'un seri üretim metodunu bulmasının üretim hızını arttırması ve maliyetleri düşürmesiyle beraber 1913 yılında 12.5 saat olan şasi üretimi süresi 2 saat 40 dakikaya düşmüştür. Bunun yanı sıra Ford, aynı dönem içerisinde çalışanlarının maaşlarını 2 katına çıkararak günlük 9 saatlik çalışma sürelerini de 8 saate düşürmüştür. Rakip şirketler bunu kapitalizme uygun görmese de yıl sonunda Ford Amerika'daki tüm arabaların %50'sini üretiyordu. 1918 yılında ise, ülkedeki arabaların yarısı Model T olmuştu. Bunun yanı sıra, bu modelin fabrika çıkış renginin siyah olmasının sebebi de siyah boyanın en hızlı kuruyan boya olmasıydı. 1927 yılında Model T yerini Ford Model A'ya bıraktı.

I. Dünya Savaşı sonrasında yaşanan Amerika'daki Büyük Buhran döneminde ise, Amerika'daki tüm şirketlerde olduğu gibi Ford da bir çöküntü yaşadı ve birçok fabrikasını kapatmak zorunda kaldı. II. Dünya Savaşı döneminde tank üreterek şirket ayakta kalmaya çabalarken savaş sonrasında Ford tekrar eski günlerine dönmeye başladı.

1955 yılında halka açılan Ford, sonraki yıllarda Kanada, Meksika, Birleşik Krallık, Almanya, Brezilya, Arjantin, Avustralya, Güney Afrika ve Türkiye başta olmak üzere birçok ülkede fabrikalar açtı. Türkiye'deki ortaklığı %51 The Ford Motor Company, %49'u Otosan AŞ olarak başladı. 3 Ekim 1997 tarihinde imzalanan bir anlaşma ile Ford ve Otosan hisselerini eşitledi. Böylece Otosan A.Ş. yeni ismiyle Ford Otomotiv Sanayi AŞ, yani Ford Otosan ortaya çıkmış oldu.

1997 yılında ortaklık eşitlenmesinden sonra Ford Avrupa'nın, ekonomik bulmadığı için askıya aldığı bir proje, Türkiye'nin üretim kabiliyeti ve ekonomik koşulları nedeniyle Türkiye'ye aktarıldı. Bu projenin gerçekleştirilebilmesi için 150.000 adetlik bir kapasiteye ihtiyaç vardı ve İstanbul fabrikası bunun için uygun değildi. Böylece yeni bir yer arayışına başlandı. Birkaç alternatif yer değerlendirildi, sonunda Gölcük'te deniz yoluna açık bir arsa bulundu.

Ulaşılan bu seviye ile Ford Otosan Kocaeli Fabrikası, Avrupa Ford Fabrikaları arasında denetçiler tarafından 2002, 2003, 2004 ve 2005 yıllarında "Best Plant In The World" olarak adlandırıldı ve en iyi notu elde edip birinci oldu.

Bir dönem Ferrari'yi satın alan Ford, Enzo Ferrari'nin yarış takımını Ford'un yönetmesini istememesiyle bu anlaşmayı bozdu. Bunun peşinden gelen büyük bir rekabet; Ford'un GT40 modeli ile Ferrari'yi yenmesiyle sona erdi. Bunun ardından bu efsane model hem yarışlardan, hem de üretimden çekildi.

Ford'un merkezi günümüzde Dearborn, Michigan, Amerika Birleşik Devletleri'nde bulunmaktadır. Bünyesinde Mercury, Lincoln'u da bulunduran Ford ayrıca Mazda'ya da ortaktır. Bunun yanı sıra Amerika Birleşik Devletleri'nin en büyük araba kiralama şirketlerinden biri olan Hertz'in de sahibidir.

2005 yılında spor modeli Ford Mustang'e yeni bir yüz sunmuş olan Ford, tasarımında eski Mustang'in ruhunu yansıtan agresif çizgilerini koruyarak 3 farklı modelle beğenileri toplamıştır. 45 yıldır Mustang efsanesini üreten Ford, 2010 modeliyle Mustang'e yeni bir boyut getirmiştir.

Modeller
Binek Araçlar
 Ford Ka
 Ford Fiesta
 Ford Fusion
 Ford Focus
 Ford Focus CC
 Ford Mondeo
 Ford Taurus
 Ford Five Hundred
 Ford Freestar
 Ford Flex
 Ford Windstar
 Ford Edge
 Ford EcoSport
 Ford Puma
 Ford C-MAX
 Ford S-MAX
 Ford Galaxy
 Ford Focus RS
 Ford Focus ST
 Ford Falcon
 Ford Falcon
 Ford Thunderbird
 Ford Falcon
 Ford Anglia
 Ford Crown Victoria
 Ford Capri
 Ford Corcel
 Ford Cortina
 Ford Cougar
 Ford Granada
 Ford GT
 Ford GT40
 Ford Mustang Mach-E
 Ford Taunus
 Ford Taurus
 Ford Tempo
 Ford Escort
 Ford Orion
 Ford Puma
 Ford Probe
 Ford Scorpio

Spor Araçlar
 Ford GT40
 Ford GT
 Ford Mustang

Ticari Araçlar
 Ford Transit
 Ford Transit Connect
 Ford Transit Courier
 Ford Tourneo Connect
 Ford Tourneo Courier
 Ford Tourneo Custom
 Ford Ranger
 Ford Maverick
 Ford E-Series
 Ford F-Series Super Duty
 Ford Excursion
 Ford B Series
 Ford Cargo
 Ford Ka Van
 Ford Fiesta Van
 Ford F-MAX

Arazi Araçları
 Ford Kuga
 Ford Explorer
 Ford Explorer Sport Trac
 Ford Escape
 Ford Expedition
 Ford Bronco

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Ford Resmi Web Sitesi
 Ford Otosan Kurumsal Web Sitesi

Çim ve bahçe traktörleri
Formula 1 motor üreticileri
Amerika Birleşik Devletleri merkezli otomotiv şirketleri
Otomobil markaları
Kamyon üreticileri
Otomobil üreticileri
Otobüs üreticileri
Dearborn, Michigan
1900'lerde Michigan'da kurulan oluşumlar
1903'te Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan oluşumlar
1903'te kurulan imalat şirketleri
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki otomobil üreticileri

Ford Motor Company


Ruslands Superliga (RSL) (russisk: Чемпионат России Суперлига, , dansk: Russisk Mesterskab Superliga) var fra 1996 til 2008 den højst rangerende ishockeyliga i Rusland.

Ligaen erstattede i 1996 den Internationale Hockey-Liga. Til forskel fra sin forgænger havde RSL ikke deltagelse af andre end russiske klubber. Efter 12 sæsoner blev ligaen nedlagt og erstattet af en ny international liga, den Kontinentale Hockey-Liga.

Sæsoner

Placeringer

Nedenstående tabel angiver holdenes slutspilsplaceringer fordelt på sæson. I de sæsoner, hvor holdene ikke har kvalificeret til slutspillet, er grundspilsplaceringen angivet.

Kilder
 Passion Hockey - Championnat de Russie 1996/97
 Passion Hockey - Championnat de Russie 1997/98
 Passion Hockey - Championnat de Russie 1998/99
 Passion Hockey - Championnat de Russie 1999/2000
 Passion Hockey - Championnat de Russie 2000/01
 Passion Hockey - Championnat de Russie 2001/02
 Passion Hockey - Championnat de Russie 2002/03
 Passion Hockey - Championnat de Russie 2003/04
 Passion Hockey - Championnat de Russie 2004/05
 Passion Hockey - Championnat de Russie 2005/06
 Passion Hockey - Championnat de Russie 2006/07
 Passion Hockey - Championnat de Russie 2007/08

Noter

Etableret i 1996
Ophørt i 2008

Ruslands Superliga i ishockey


Hoplophyllum ferox, slabo poznata biljna vrsta iz porodice glavočika. Poznata je s dva nalazišta u južnoafričkoj provinciji Western Cape, ali o njezinoj rasprostranjenosti još nije dovoljno poznato.

To je trnoviti grm do 1 metar visine. Raste na visinama do 400 metara.

Izvori

Eremothamneae
Flora provincije Western Cape
Endemska flora Južnoafričke Republike

Hoplophyllum ferox


Against Our Will: Men, Women and Rape (« Contre notre gré : les hommes, les femmes et le viol ») est un ouvrage de Susan Brownmiller sur le viol, paru en 1975 ; elle y développe l'idée que le viol est .

Résumé

Brownmiller critique des auteurs comme Richard von Krafft-Ebing, Sigmund Freud, Karl Marx et Friedrich Engels car elle considère qu'ils ont survolé la question du viol, qu'elle définit comme . Elle écrit qu'à sa connaissance, aucun zoologue n'a jamais observé de viol parmi les animaux dans leur habitat naturel. Brownmiller se livre à l'examen des systèmes de croyance généralisés voulant que les femmes victimes de viol ont mérité leur sort, comme l'ont évoqué Clinton Duffy et d'autres auteurs. Brownmiller aborde le thème du viol en temps de guerre, remet en question le concept freudien selon lequel les femmes vivent des fantasmes de viol et compare ce crime aux lynchages collectifs d'Afro-Américains par des hommes blancs. Cette comparaison vise à montrer par quels mécanismes le lynchage fut un temps considéré comme acceptable dans certaines communautés, qui ensuite ont changé de regard, avant que les législations n'évoluent à leur tour ; Brownmiller espère que le même mouvement va se développer concernant le viol.

Accueil critique

D'après Kathryn Cullen-DuPont, Against Our Will a concouru à changer le regard et l'attitude de la société envers le viol. Cullen-DuPont déclare que le livre est cité parmi les causes ayant favorisé les évolutions législatives sur le viol, par exemple dans les codes pénaux des États qui exigeaient la présence d'un témoin dans les affaires de viol et qui autorisaient l'avocat des défendeurs à présenter devant la Cour, à titre de preuve, la vie sexuelle des victimes avant le viol. Dans The New York Times Book Review, Mary Ellen Gale écrit que l'ouvrage . Dans la liste des livres du siècle de la New York Public Library, Against Our Will figure dans la catégorie « ascension des femmes ». Dans The New York Times, le critique Christopher Lehmann-Haupt écrit sur l'ouvrage une analyse largement positive, remarquant que Brownmiller , qui offre un programme pour moderniser les lois relatives au viol ; il estime toutefois que le traitement réservé au viol en temps de guerre est détaillé et abrutissant à l'excès.

D'autres auteurs ont émis des critiques sur l'ouvrage. L'universitaire  rejette Against Our Will, déclarant qu'il s'agit d'un . Angela Davis soutient que Brownmiller a écarté le rôle des femmes noires dans le  et que les écrits de Brownmiller sur le viol et la « race » sont devenus un . Les conclusions de Brownmiller sur les motivations des violeurs font l'objet de critiques de la part de l'anthropologue  dans son ouvrage  (1979), ainsi que de  et Craig T. Palmer dans  (2000). L'historien Peter Gay estime que le livre Against Our Will mérite sa place dans les débats féministes sur le viol mais que l'autrice ne rend pas justice à Sigmund Freud.

Pour la critique Camille Paglia, Against Our Will est un livre bien intentionné mais il constitue un exemple . L'écologiste comportementaliste  écrit que, même si Brownmiller annonce qu'aucun zoologue n'a constaté de viol chez les animaux dans leur habitat naturel, il existait déjà des « preuves abondantes » d'accouplements forcés dans le règne animal en 1975 et que, depuis lors, la documentation sur ce comportement est encore plus fournie.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Culture du viol

Liens externes

Livre paru en 1975
Littérature américaine
Viol
Études féministes
Deuxième vague féministe

Against Our Will


Se denomina soya transgénica o soja transgénica a cualquier variedad de soya modificada mediante técnicas de ingeniería genética para que exprese genes de otros organismos. Al igual que con otras plantas transgénicas, hay varios objetivos de cultivo que muchas veces son combinados, como tolerancia a herbicidas, resistencia a los insectos o cambios en las propiedades y nutrientes. La soya transgénica cuenta con la mayor aplicación de ingeniería genética con un 52% de la superficie mundial de transgénicos.

Soja resistente a herbicida

La soya RR (Roundup Ready) o soja 40-3-2 es una variedad resistente al herbicida glifosato. Su comercialización fue admitida por primera vez en 1996 en los Estados Unidos.

Utilizando un gen de resistencia a este herbicida proveniente de una bacteria del suelo (Agrobacterium) y por medio de transgénesis, se obtuvieron las primeras plantas de soja resistentes a glifosato, denominadas evento 40-3-2. A partir de tal evento, se obtuvieron decenas de variedades de soja que manifiestan idéntica resistencia.

El glifosato actúa en todas las especies vegetales inhibiendo la actividad de las enzimas que sintetizan los aminoácidos aromáticos. Estos aminoácidos son necesarios en la fotosíntesis y por ello las plantas al no poder sintetizarlos mueren o frenan considerablemente su crecimiento. La soja transgénica puede resistir al glifosato porque posee una enzima proveniente de bacterias que también sintetizan aminoácidos aromáticos, pero estas enzimas provenientes de bacterias resisten la aplicación del glifosato. Por ello, al aplicarse glifosato sobre un cultivo de soja en crecimiento se secan las malezas y continúa creciendo el cultivo de soja sin verse afectado.

Efectos

La implementación de plantas resistentes a los herbicidas le favorece el uso de glifosato frente a otros herbicidas más tóxicos y causantes de eutrofización de las aguas.  El uso de herbicidas supone la disminución de las operaciones de labranza y de campo ahorra combustible y reduce la erosión del suelo.

Desde hace 35 años, las poblaciones de malezas están bajo presión de selección por el glifosato. Con la introducción de plantas genéticamente modificadas y resistentes a las herbicidas, el uso de glifosato en países como Argentina, Brasil y Estados Unidos subió, lo que aumento la presión de selección de manera significativa. En los últimos años aumento el problema con malezas resistentes a glifosato y esto causó un cambio en el espectro de malas hierbas. La causa fundamental de esto es el uso unilateral de glifosato para el control de malezas. Así disminuyó la diversidad de las herbicidas utilizadas. También disminuyó el uso del arado, un medio tradicional de control de malezas. Los científicos ven la sostenibilidad del uso de glifosato amenazado y recomiendan una mayor diversidad en el control de malezas. También deberían ser utilizadas, en adición a las herbicidas glifosato, otras herbicidas y otros métodos de control de malezas. Ya hay plantas transgénicas en desarrollo con resistencia a otras herbicidas.

La resistencia a los herbicidas puede evita que estos dañen directamente al cultivo afectando a su rendimiento.

Impacto económico

La empresa Monsanto, productora de la semilla transgénica y del herbicida de marca comercial Roundup, protege su investigación científica mediante patentes que obligan al productor a pagar regalías sobre la parte de cosecha que utiliza para volver a sembrar. En varios países la empresa Monsanto ejerce presión para establecer leyes sobre patentes a los genes.

Rendimiento

Se han publicado estudios de conclusiones contrarias respecto al rendimiento de los cultivos de soja transgénica frente a variedades no transgénicas:

En un estudio realizado en 1997 con 1444 observaciones en 17 Estados en Estados Unidos se detectaron leves reducciones en el uso de herbicidas y leves ganancias en los ingresos, pero no hubo aumentos estadísticamente significativos en los márgenes brutos.

Otros estudios han demostrado ahorros de costes (excluyendo costo de la semilla) entre 25 y 78 dólares por hectárea, teniendo en cuenta que la tecnología tiene un costo de 15-17 $ por hectárea.

Una comparación de los costos e ingresos entre los cultivos convencionales y cultivos resistentes a los herbicidas (1999, 2000) no demostró diferencias significativas en los ingresos.

Soja Bt
La soja Bt es una variedad que expresa una proteína cristalina de origen bacteriano, producida naturalmente por Bacillus thuringiensis. Esta proteína es tóxica para las larvas de insectos barrenadores del tallo, que mueren al comer hojas o tallos de soja Bt.

Soja HB4
La soja HB4, cuyo nombre técnico es soja IND-ØØ41Ø-5, es una variedad producida a través de ingeniería genética para responder eficientemente a las condiciones de sequía.

La soja HB4 fue creada para tolerar más eficientemente el estrés abiótico como la sequía o las condiciones hipersalinas . Estas características resultan en un aumento del rinde en comparación con las variedades no modificadas.

Soja productora de aceite modificado

Se ha desarrollado por Pioneer Hi-Bred una variedad de soya transgénica que produce aceite para freír sin grasas trans.

Importancia mundial

En 2010 se cultivaron 103 millones de hectáreas de soya en todo el mundo. En el 71 % de esta zona crecen soya modificada genéticamente. En los Estados Unidos en 2011, la proporción de la superficie total cultivada fue del 94%, 97% en Argentina (2009) y de 77% en Brasil (2010). En la Unión Europea, no se cultiva soja transgénica. Otros países productores son Paraguay, Uruguay, Bolivia, Canadá, Sudáfrica, Chile y Costa Rica.

En 2015 se aprobó la soya HB4 en Argentina, luego en Brasil (mayo 2019), Estados Unidos (agosto 2019), Paraguay (2019), Canadá (2021) y la República Popular China (2022), variedad transgénica tolerante a la sequía, desarrollada por la empresa Bioceres en conjunto con el CONICET y la Universidad Nacional del Litoral (UNL). Alcanzó la autorización del Ministerio de Agricultura de la República Popular China para la importación y comercialización.

Controversias
El cultivo de plantas modificadas genéticamente por intervención humana está siendo resistida por entidades ambientalistas por considerarlo una amenaza para la salud humana, el medio ambiente y la agricultura familiar o sostenible, pese a que la inmensa mayoría de los estudios científicos sobre los transgénicos avalan su uso y la experiencia de su empleo durante décadas no parece haber confirmado los temores de las organizaciones ecologistas.

Mundialmente se observa que los países en vías de desarrollo y los del Tercer mundo, así como los Estados Unidos, se están volcando masivamente a este tipo de productos, mientras que en los países del Primer mundo europeo, los productos "orgánicos"  (productos que no han sido modificados genéticamente o que se cultivan sin herbicidas) suben su precio y existen cada vez más restricciones a la entrada de productos genéticamente modificados.

Véase también
 Maíz transgénico

Referencias

Organismos modificados genéticamente en agricultura
Soja

Soya transgénica


وزارة البيئة والمياه والزراعة السعودية هي الوزارة المسؤولة عن سياسة البيئة والمياه والزراعة بالسعودية، ويتولى رئاستها معالي المهندس عبد الرحمن بن عبدالمحسن الفضلي.

نشأة الوزارة

أنشأ الملك عبد العزيز آل سعود المديرية العامة للزراعة في عام 1367هـ للاهتمام بالزراعة، وبعد تولي الملك سعود بن عبد العزيز الحكم سنة 1373هـ تم تحويل المديرية العامة للزراعة إلى وزارة الزراعة والمياه بموجب المرسوم الملكي رقم (5/21/1951) وتاريخ 18/4/1373هـ، حيث بدأت الوزارة بموجبه مباشرة مهامها وأعمالها.

لقد توالى الاهتمام المتزايد بالوزارة عبر المراحل التالية:

 في عام 1367هـ، تأسست المديرية العامة للزراعة وربطت بوزارة المالية لتقوم باستصلاح الأراضي وتحسين الري وتوزيع مكائن الماء وعمل السدود والقنوات وتعمير العيون والآبار الارتوازية وإعطاء قروض للمزارعين والتعاون مع بعض الكفاءات الفنية الزراعية للعمل في مجال تدريب وإرشاد المزارعين إلى الطرق الزراعية الحديثة.
 في عام 1373هـ، تم تحويل المديرية العامة للزراعة إلى وزارة الزراعة والمياه بموجب المرسوم الملكي رقم (5/21/1/4951) وتاريخ 18 / 04 / 1373 هـ، وباشرت الوزارة مهامها وأعمالها من خلال ست وحدات زراعية في الرياض، الخرج، الأحساء، المدينة المنورة، جازان، بريدة، وإحداث مكتب للمياه والسدود بالوزارة.
 في عام1381هـ تم إحداث وكالة للشئون الزراعية ووكالة لشئون المياه.
 في عام 1385هـ صدر قرار اللجنة العليا للإصلاح الإداري رقم (8) وتاريخ 21/6/1385هـ الذي قسم وزارة الزراعة إلى قطاعين رئيسيين هما: قطاع الشئون الزراعية، وقطاع الشئون الإدارية والمالية.
 في عام 1390هـ أنشئت وكالة الوزارة لشئون التحلية وتحولت في عام 1394هـ إلى مؤسسة عامة لتحلية المياه المالحة.
 تم تحويل ارتباط المؤسسة العامة لصوامع الغلال ومطاحن الدقيق إلى وزارة الزراعة والمياه بموجب قرار مجلس الوزراء الموقر رقم (34) وتاريخ 07 / 02 / 1406 هـ والمصادق عليه بالمرسوم الملكي الكريم رقم (م/3) في 12 / 03 / 1406 هـ.
 في عام 1423 هـ صدر الأمر الملكي رقم 27482 في 09 / 07 / 1423 هـ القاضي بفصل قطاع المياه عن وزارة الزراعة كوزارة مستقلة للمياه.
 في عام 1437 هـ صدر الأمر الملكي رقم أ / 133 وتاريخ 30 / 07 / 1437 هـ القاضي بإلغاء «وزارة المياه والكهرباء» وتعديل اسم «وزارة الزراعة» ليكون «وزارة البيئة والمياه والزراعة»، وتنقل إليها المهام والمسؤوليات المتعلقة بنشاطي البيئة والمياه، وتضم الوكالات التالية:
 وكالة البيئة.
 وكالة المياه.
 وكالة الزراعة.
 وكالة الأراضي والمساحة.
 وكالة الثروة الحيوانية.
 وكالة التخطيط والتميز المؤسسي. وكالة الشؤون الاقتصادية والاستثمار.
 وكالة الخدمات المشتركة.
 وكالة الشؤون التنظيمية.

وقد اهتمت الوزارة بأجهزتها التنفيذية بالمناطق حيث بلغ مجموع مديريات خدمات المياه (13) ويأتي تحتها (140) وحدة كما يوجد عدد (13) فرع لوزارة البيئة والمياه والزراعة يتبعها (12) مديرية و (119) فرعاً زراعياً بالإضافة إلى (24) محجر زراعي (حيواني، نباتي.)، ومحجر للخيل بالجنادرية ومركز للخيل العربية الأصيلة بديراب، و (13) وحدة بيطرية؛ كما أن هناك (7) مراكز ووحدة لأبحاث الزراعة، و (13) مركز وفرع لأبحاث وخدمات الثروة السمكية، ومركز وطني لأبحاث ومكافحة الجراد بمنطقة مكة المكرمة، ومركز لإنتاج اللقاحات البيطرية بالرياض، بالإضافة إلى (4) مراكز للتدريب الزراعي و (8) مختبرات للتشخيص البيطري و (6) منتزهات وطنية. وعدد (552) سداً للمياه بطاقة تخزينية تزيد على (2.5) ملياراً، وعدد (295)محطة تنقية لمياه الشرب و (92) محطة معالجة لمياه الصرف الصحي بمناطق المملكة.

ويرتبط بالوزارة عدة جهات وهي:
 الهيئة العامة للأمن الغذائي
 المؤسسة العامة لتحلية المياه المالحة
 شركة المياه الوطنية
 صندوق التنمية الزراعية
 المؤسسة العامة للري
 الشركة السعودية لشراكات المياه
 الشركة السعودية للاستثمار الزراعي والإنتاج الحيواني (سالك)
 الشركة السعودية الاستثمارية لإعادة التدوير
 المركز الوطني لتنمية الحياة الفطرية
 المركز الوطني للأرصاد
 المركز الوطني للرقابة على الالتزام البيئي
 المركز الوطني لتنمية الغطاء النباتي ومكافحة التصحر
 المركز الوطني لإدارة النفايات
 صندوق البيئة
 مركز الملك عبد العزيز للخيل العربية الأصيلة
 المركز الوطني للنخيل والتمور
 المركز الوطني لأبحاث وتطوير الزراعة المستدامة

أهداف الوزارة

 الإشراف على شئون البيئة والمياه والزراعة في المملكة وتطويرها نحو الأفضل.
 تقديم الإعانات المادية للمزارعين ومنح المعدات والقروض بالتنسيق مع صندوق التنمية الزراعية.
 إرشاد المزارعين بأساليب الزراعة الحديثة.
 تهيئة الأراضي البور الصالحة للزراعة ومنحها للمواطنين لزراعتها.
 المحافظة على الغطاء النباتي من مراعي طبيعية أو مروية وغابات وتنميتها وتشجيرها
 المحافظة على البيئة الزراعية البرية والبيئة المائية للثروة السمكية.
 توفير مياه الري الصالحة للزراعة عن طريق الآبار والسدود والعقوم.
 التشجيع على تصدير الفائض من الإنتاج الزراعي والحيواني والسمكي لخارج المملكة.
 زيادة إمكانية إنتاج الأغذية محلياً.
 العمل على تنمية الزراعة والثروة الحيوانية والسمكية والصناعات المتعلقة بها.
 تنمية موارد الأراضي والقوى العاملة الزراعية.
 تحقيق الاكتفاء الذاتي من المنتجات الغذائية والنباتية والحيوانية ومشتقاتها.
 إجراء الأبحاث التطبيقية التي تستهدف إدخال الأساليب المتطورة في الحقل الزراعي والحيواني والسمكي.
 تصميم وتنفيذ مشروعات الري والصرف وتشغيلها وصيانتها وتوزيع مياه الري لتشجيع كفاءة استخدام هذه الموارد.
 حماية واستثمار وتطوير الثروات المائية الحية (الصيد في البحار، الإستزراع السمكي). إجراء مسح استطلاعي لمناطق تجمعات الأسماك في البحار وكمياتها ونشر هذه المعلومات للمستفيدين والصيادين وتشجيع استخدام التقنية الحديثة لصيد الأسماك.
 حماية الثروات الزراعية والحيوانية عن طريق تطبيق أنظمة الحجر الحيواني والنباتي على منافذ المملكة البرية والجوية والبحرية.
 تنفيذ رؤية المملكة 2030 من خلال برنامج التنمية الريفية الزراعية المستدامة، من خلال الاستغلال الأمثل والمستدام للموارد الطبيعية والزراعية والمائية المتجددة، بمبلغ 8.750 مليار ريال إضافة إلى 3 مليارات ريال من صندوق التنمية الزراعية.

برنامج التحول الوطني
حددت الوزارة مجموعة برامج تنفيذية لمواجهة مشكلات بيئية وزراعية، وذلك ضمن خطتها للتحول الوطني. وقسمت البرامج إلى ثلاث أقسام:

برنامج التحول للمياه
يهدف برنامج التحول للمياه مواجهة مشكلة الاعتماد الكلي على الدولة لتمويل القطاع، وذلك عبر إخضاعه للتطوير المؤسسي والخصخصة، وتحسين الكفاءة المالية والتشغيلية عبر عدة خطوات تنفيذية، شملت تخصيص المؤسسة العامة لتحلية المياه المالحة، وإيجاد هيئة لتنظيم المياه، إضافة للتوسع في المدن المستهدفة لشركة المياه الوطنية ومشاركة القطاع الخاص. كما يعمل على مواجهة تحدي عدم بلوغ أفضل المستويات العالمية في جودة الخدمات، للوصول إلى تقليل المدة اللازمة لتقديم الخدمة، وتحسين جودتها من خلال العمل على خفض نسبة الفاقد في شبكات المياه، وزيادة المحتوى الرقمي لتحسين خدمات العملاء. ويعالج البرنامج مشكلة الاستهلاك المفرط للمياه في السعودية، من خلال العمل على خفض استهلاك المياه للأغراض الزراعية، وقياس استهلاك مياه الآبار في القطاعات الزراعية والصناعية والتجارية، وطرح برنامج ترشيد الاستهلاك اليومي للفرد من المياه.

ويسعى البرنامج إلى ضمان استدامة الإمداد من المياه، لمواكبة الطلب المتزايد من خلال عدد من الإجراءات وهي كالتالي:

 تعزيز مصادر المياه السطحية من السدود، وحصاد مياه الأمطار.
 زيادة السعة لخزن المياه الإستراتيجي.
 إيصال مياه الشرب للمستهلكين.
 تعزيز المصادر من المياه المحلاة.
 تعزيز مصادر المياه الجوفية من الآبار.

برنامج التحول للزراعة
هو برنامج يعمل على تأهيل المدرجات الزراعية وتطبيق تقنيات حصاد مياه الأمطار في الجنوب الغربي للسعودية، وتحقيق الاستفادة من مياه السدود ومياه الصرف الصحي المعالجة للأغراض الزراعية. وذلك لمعالجة تدني كفاءة استخدام المياه في الأغراض الزراعية والاعتماد على مصادر قليلة أو آيله للنضوب وغير متجددة.

ويهدف البرنامج لمعالجة مشكلة انخفاض كفاءة استغلال الأراضي الزراعية، من خلال تطوير وتأهيل المنتزهات الوطنية، وحصر وتوثيق الحيازات الزراعية، وإنشاء خرائط وصحف عقارية لها، إلى جانب التنمية المستدامة للمراعي والغابات ومواجهة التصحر.

كما يهتم بمواجهة ارتفاع معدل الإصابات بالأمراض الحيوانية والآفات الزراعية، عبر مبادرات برنامج الاستقصاء والسيطرة على الأمراض الحيوانية، وبرنامج الوقاية من سوسة النخيل الحمراء، وإنشاء مركز تطوير وإنتاج اللقاحات البيطرية للعترات المرضية المحلية، وتطوير مركز إنتاج الاعداء الحيوية المحلية لمكافحة الآفات الزراعية، إلى جانب التحول في تقديم الخدمات الزراعية، واستصدار وتعديل القوانين المتعلقة في ذلك. ويتوجه للمساهمة في تحقيق أمن غذائي شامل في السعودية، عبر إستراتيجية وخطة تنفيذية للاستثمار الزراعي السعودي المسؤول في الخارج، ووضع هيكل وآلية تنسيقية ونظام حوكمة للمؤسسات والسياسات والتشريعات المتعلقة بالأمن الغذائي. إضافة لإطلاق برنامج للاحتياطي والخزن الاستراتيجي للأغذية.

وأطلقت ضمن البرنامج عدد من المبادرات لمعالجة ضعف الكفاءة الإنتاجية والتسويقية في القطاع الزراعي والحيواني، وهي:

 إنشاء وتطوير مرافئ الصيد في المناطق الساحلية، ودعم الأبحاث التطبيقية لتعزيز الإنتاجية في الثروة السمكية.
 تأسيس شركة جديدة للاستزراع المائي بالشراكة مع القطاع الخاص.
 إنشاء مركز تميز وطني للثروة الحيوانية.
 إنشاء مراكز خدمات تسويقية للمزارعين الصغار والمنتجين، وتحسين أداء الجمعيات التعاونية الزراعية لزيادة مشاركة المزارعين.
 إنشاء شركة لإدارة وتطوير أسواق المنتجات الزراعية، تبني وتطوير ممارسات أفضل للزراعة من شأنها تحسين الإنتاجية.
 دعم تشريعي لتنظيم مركز الملك عبد العزيز للخيل العربية الأصيلة.
 تعزيز التجارة الإلكترونية للتمور.

برنامج التحول للبيئة
يسعى برنامج التحول الوطني للبيئة إلى التخفيف والتكيف مع مخاطر التغير المناخي، وعلى إثر ذلك وجه بإنشاء مركز للتغير المناخي. وتواجه السعودية ارتفاع التكلفة السنوية للتدهور البيئي، فعملت الوزارة عبر البرنامج على حماية البيئة البحرية والساحلية، وإعادة تأهيل البؤر الملوثة، ومراقبة الصرف من المصدر. كما قامت بتفعيل الإدارة المتكاملة للنفايات الصناعية والخطرة، والبرنامج الوطني للسلامة الكيميائية، والبرنامج الوطني للتوعية البيئية والتنمية المستدامة. إلى جانب الرقابة على الإدارة السليمة للنفايات البلدية الصلبة، وتشجيع إعادة التدوير. وعملت على التحول في خدمات الأرصاد وتنويع مصادر التمويل للهيئة. وأنشأت مركز وطني للمراقبة البيئية على المياه الجوفية والسطحية، إضافة إلى وحدة مركزية لمراقبة جودة الهواء والانبعاثات من المصدر. وأمام الطلب المتزايد على بيانات ومعلومات الرصد والأرصاد التي تعتمد عليها عدة قطاعات، أخذ البرنامج بتطوير أنظمة النماذج العددية، والذي من شأنه تحسين دقة التوقعات للظواهر الجوية. كما أنشئ مركز لمعلومات البيئة والأرصاد والإنذار المبكر لحالات الطقس والتلوث. وزاد من التغطية الجغرافية لمحطات الرصد والاستشعار عن بعد.

البرنامج الوطني لتطوير قطاع الثروة الحيوانية والسمكية

تمت إضافة قطاع الثروة الحيوانية إلى نطاق عمل البرنامج الوطني لتطوير قطاع الثروة السمكية المُنشأ بقرار مجلس الوزراء رقم (514) وتاريخ 23 / 11 / 1436هـ، وتعديل اسم البرنامج ليكون (البرنامج الوطني لتطوير قطاع الثروة الحيوانية والسمكية).

برنامج التنمية الريفية الزراعية المستدامة
برنامج التنمية الريفية الزراعية المستدامة أو برنامج ريف هو برنامج تابع للوزارة يسعى إلى تحقيق تنمية اقتصادية واجتماعية متوازنة من خلال الاستغلال الأمثل والمستدام للموارد الطبيعية والزراعية المتجددة، وبمبلغ يصل إلى 11 مليار ريال. يستهدف 8 قطاعات بيئية في إنتاج وتصنيع وتسويق البن العربي، وتربية النحل وإنتاج العسل، وتطوير زراعة الورد والنباتات العطرية، وإنتاج وتصنيع وتسويق الفاكهة، وتعزيز قدرات صغار الصيادين ومستزرعي الأسماك، وتطوير قطاع صغار مربي الماشية، وزراعة المحاصيل البعلية، إضافة إلى تعزيز القيمة المضافة من الحيازات الصغيرة والأنشطة الزراعية. تم إطلاق البرنامج في يناير 2019م على أن يتم الانتهاء من أعمال المرحلة الأولى في عام 2025م.

قطاعات الوزارة

الجهات التابعة لمعالي الوزير
 نائب الوزير:
 مكتب نائب الوزير.
 الإدارة العامة لتقنينة المعلومات.
 الإدارة العامة للإنجاز والمتابعة.
 فروع الوزارة بالمناطق.
 الإدارة العامة للشؤون الهندسية.
 الإدارة العامة لفروع الوزارة.
 وحدة الشؤون التنظيمية.
 مكتب الوزير.
 الإدارة العامة للمتابعة.
 الإدارة العامة للتعاون الدولي.
 الإدارة العامة للعلاقات العامة والإعلام.
 الإدارة العامة للشؤون القانونية.
 الإدارة العامة لأمن المعلومات.
 وكالة البيئة:
 الإدارة العامة للدراسات البيئية.
 الإدارة العامة للتشريعات والأداء البيئي.
 الإدارة العامة للتوعية والشراكة المجتمعية.
 الإدارة العامة للاتفاقيات البيئة والتغير المناخي.
 الإدارة العامة لتنمية الغطاء النباتي ومكافحة التصحر.
 إدارة الاتصال والأعمال المساندة.
 مكتب متابعة تنفيذ الاستراتيجية الوطنية للبيئة.
  وكالة المياه:
 الإدارة العامة لتخطيط المياه.
 الإدارة العامة لتنظيم المياه.
 الإدارة العامة لموارد المياه والترشيد.
 المركز الوطني للأبحاث والدراسات المائية.
 مركز إدارة المياه والتحكم.
 إدارة الإتصال والأعمال المساندة.
 مكتب متابعة مشاريع المياه.
 وكالة الزراعة:
 الإدارة العامة للثروة النباتية.
 الإدارة العامة للثروة السمكية.
 الإدارة العامة للخدمات الزراعية.
 الإدارة العامة للجمعيات.
 الإدارة العامة للأبحاث والإرشاد الزراعي.
 مركز مكافحة الجراج والآفات المهاجرة.
 مركز النخيل والتمور.
 وكالة الثروة الحيوانية:
 الإدارة العامة للإنتاج الحيواني.
 الإدارة العامة لخدمات الثروة الحيوانية.
 الإدارة العامة للمختبرات.
 إدارة الصحة والرقابة البيطرية.
 إدارة تقييم مخاطر الثروة الحيوانية.
وكالة الأراضي والمساحة:
 الإدارة العامة للمساحة والخرائط.
 إدارة الأراضي.
 إدارة قضايا الأراضي.
 إدارة الممتلكات.
 وكالة التخطيط والتميز المؤسسي:
 الإدارة العامة للتخطيط الأستراتيجي.
 الإدارة العامة للتميز المؤسسي.
 مكتب تحقيق الرؤية.
 وكالة الشؤون الاقتصادية والاستثمار:
 الإدارة العامة للشؤون الاقتصادية.
 الإدارة العامة للخصخصة.
 الإدارة العامة للاستثمار.
 الإدارة العامة للمعلومات والإحصاء.
 وكالة الخدمات المشتركة:
 الإدارة العامة للميزانية.
 الإدارة العامة للموارد البشرية.
 الإدارة العامة للشئون الإدارية والمالية.
 مركز الوثائق والمحفوظات.

الوزراء السابقون للوزارة

تطوير

منطقة عسير
في عام 2022م قام فرع وزارة البيئة والمياه والزراعة بعسير معالجة حوالي 250 ألف شجرة من الأشجار متساقطة الأوراق كالرمان والعنب والتين واللوزيات والمشمش والخوخ، بالإضافة إلى محاصيل الخضار المكشوفة والمحمية كالطماطم والخيار والكوسا والفلفل والباميا.

وأشار الفرع إلى استهلاك أكثر من 2300 لتر من المبيدات الحشرية، وذلك في مجال الوقاية ومكافحة الآفات الزراعية لدى المزارعين، حيث جرى رشّ 1459مزرعة في مختلف القرى والمراكز والمحافظات بالمنطقة، على مساحة 5086 دونما.

جائزة القمة العالمية
حصلت المملكة ممثلة في وزارة البيئة والمياه والزراعة على جائزة القمة العالمية والمرتبة الأولى لمجتمع المعلومات لعام 2022م، وهو إنجازًا عامليا يضاف لسلسلة الإنجازات التي حصدتها الوزارة هذا العام. حيث أن هذه الجائزة تمنح من الاتحاد الدولي للاتصالات (ITU)، خلال منتدى مؤتمر القمة العالمية لمجتمع المعلومات 2022م، والذي يعد أكبر تجمع سنوي في العالم لمجتمع تكنولوجيا المعلومات والاتصالات من أجل التنمية.

موسوعة غينيس
في عام 2022م سجّلت الوزارة رقمًا قياسيًّا عالميًّا، بدخول القافلة الإرشادية الزراعية التي سيّرتها إلى موسوعة غينيس للأرقام القياسية العالمية، وصُنِفت كأطول رحلة زراعية على مستوى العالم، بعد قطعها مسافة 8320 كيلو مترًا.

انظر أيضًا
 وزارة التجارة والاستثمار (السعودية)
 وزارة الشؤون البلدية والقروية (السعودية)

وصلات خارجية

 وزارة البيئة والمياه والزراعة - الموقع الرسمي.

مصادر
 الوزارات والوزراء في المملكة العربية السعودية: دراسة توثيقية موجزة، عمر الخولي، (د.ن)، (د.م)، الطبعة الأولى، 1419هـ/1998م.
 تحد وإنجاز مائة للزراعة والمياه في المملكة العربية السعودية 1319هـ-1419هـ، وزارة الزراعة، الرياض، 1419هـ.

مراجع

الأمن الغذائي في السعودية
منظمات أسست في 1953
وزارات الماء
وزارات بيئة
وزارات حكومة السعودية
وزارات فلاحة

وزارة البيئة والمياه والزراعة (السعودية)


L'Armée sibérienne () était une armée antibolchevique pendant la Guerre civile russe, qui a combattu de juin 1918 à juillet 1919 en Sibérie et dans la région de l'Oural.

Contexte
Après la prise de pouvoir des bolcheviks à Petrograd, le Congrès extraordinaire pansibérien des délégués des organisations publiques est convoqué à Tomsk le . L'assemblée dominée par le SR refuse de reconnaître l'autorité soviétique ou ses décrets et, au cours de sa dernière session, le 15 décembre, demande la convocation d'une Douma régionale sibérienne « entièrement socialiste » et nommé un Conseil sibérien provisoire, responsable devant la Douma, qui « ferait office de gouvernement ». L'ouverture de la Douma est fixée au .

La Douma ne peut pas se tenir à la date fixée par le congrès car le quorum des délégués (minimum d'un tiers, soit 93) n'est pas atteint. De nombreux délégués avaient déjà été arrêtés par les autorités bolcheviques locales ; d'autres n'avaient pas pu rejoindre Tomsk.

Trois semaines plus tard, dans la nuit du 28 au 29 janvier, une quarantaine de délégués parviennent finalement à se réunir. Ils élisent rapidement un gouvernement connu sous le nom de Gouvernement provisoire de la Sibérie autonome (GPSA), sous la présidence d'un jeune socialiste-révolutionnaire, Piotr Derber. Un autre membre du Parti SR  devient ministre de la Guerre ; sa tâche consiste à organiser une rébellion antibolchevique en Sibérie. Krakovetski nomme deux représentants, le capitaine d'état-major Frizel dans le district militaire de Sibérie occidentale et le praporchtchik Kalachnikov (tous deux membres du parti SR). Cependant, il existe également de nombreuses organisations militaires clandestines indépendantes dont les membres sont des officiers expérimentés. Par conséquent, les membres du parti SR ont rapidement été poussés vers les organisations clandestines. En Sibérie occidentale, la principale figure est devenue le colonel Alekseï Grichine-Almazov, et en Sibérie orientale le colonel A. Ellerts-Oussov. Pour coordonner les efforts, ils créent l'état-major central à Novonikolaïevsk ; Grichine-Almazov devient le chef de cet état-major.

Création de l'armée

La Révolte de la Légion tchécoslovaque en mai 1918, change radicalement la situation en Sibérie. Le 25 mai, les légionnaires capturent Mariinsk, le lendemain Tcheliabinsk et Novonikolaïevsk. Le 28 mai, Grichine-Almazov arrive à Novonikolaïevsk et se proclame commandant de toutes les troupes du district militaire de Sibérie occidentale. À cette époque, la plupart des membres du GPSA (dont Derber et Krakovetsky) se trouvent à Vladivostok ; il est donc nécessaire de créer une structure de gouvernement sans eux. Le 30 mai, une réunion a lieu à Novonikolaïevsk, le soi-disant "Conseil des représentants du GPSA", qui organise le Commissariat provisoire de Sibérie occidentale.

Le , Grichine-Almazov ordonne de renommer l'état-major du district militaire de Sibérie occidentale (situé à Omsk) en état-major de l'armée indépendante de Sibérie occidentale. Les membres de l'état-major sont des officiers de l'ancienne armée impériale russe, de sorte qu'il n'y a plus aucune influence du parti socialiste-révolutionnaire déchu.

Le , le Commissariat de Sibérie occidentale transfert ses pouvoirs au Gouvernement provisoire de Sibérie (GPS), dirigé par Piotr Vologodski. Grichine-Almazov est nommé ministre de la Guerre, mais il décide de ne pas créer un ministère de la Guerre ; il préfère utiliser la structure de l'état-major de l'armée indépendante de Sibérie occidentale comme ministère de la Guerre.

Structure de l'armée

Le , toutes les troupes sous le commandement de Grichine-Almazov sont concentrées en deux corps :

 Le Corps sibérien des steppes (avec son quartier général à Omsk, commandé par le colonel Pavel Ivanov-Rinov) et
 Le Corps de la Sibérie moyenne (avec son quartier général à Novonikolaïevsk, commandé par le lieutenant-colonel Anatoli Pepeliaïev).

À ceux-ci s'ajoute, le 11 juillet, le nouveau Corps de l'Oural (avec son quartier général à Tcheliabinsk, commandé par le colonel Mikhaïl Khanjine).

En août 1918, l'armée sibérienne comptait trois corps de 2 ou 3 divisions de quatre régiments chacun ( fantassins,  cavaliers et  volontaires non armés).

Au début, l'armée sibérienne était composée de volontaires, mais il est vite devenu évident que pour créer une véritable armée, il était nécessaire d'organiser un programme de conscription. La conscription a commencé le , et en octobre 1918, l'armée sibérienne comptait  officiers et  soldats.

Elle fut finalement divisée en cinq corps :

  Corps sibérien moyen,
  corps sibérien des steppes,
  Corps de l'Oural,
  Corps de Sibérie orientale (avec son quartier général à Irkoutsk, commandé par le major-colonel Alexandre Ellerz-Oussov),
 le  corps Pri-Amour (dont le quartier général se trouve à Khabarovsk et qui est commandé par le colonel-major Grigori Semenov).

À l'été 1918, la principale force militaire dans la partie orientale de la Russie est la Légion tchécoslovaque. Lors de la réunion de Tcheliabinsk, qui a lieu le , il est décidé qu'avant la nomination du chef de toutes les forces alliées en Russie, les troupes sibériennes sur la ligne de front seraient placées sous le commandement du chef de la Légion tchécoslovaque, le général de division Vladimir Chokorov (il était officier dans l'armée russe pendant la Première Guerre mondiale). À la fin de l'été, lorsque l'armée sibérienne est devenue plus puissante et que Chokorov a été remplacé par Jan Syrový à la tête de la légion tchécoslovaque, des tensions ont commencé à se développer entre les Russes et les Tchécoslovaques.

Réorganisation

En septembre 1918, lors de la Conférence d'Etat à Oufa, il est décidé que le Gouvernement provisoire de la Sibérie autonome et le Comité des membres de l'Assemblée constituante doivent former un Gouvernement provisoire panrusse uni avec Nikolaï Avksentiev à sa tête. Le lieutenant-général Vassili Boldyrev remplace Jan Syrový à la tête de toutes les forces alliées en Russie. Pavel Ivanov-Rinov de l'armée sibérienne devient le nouveau ministre de la Guerre et le nouveau chef de l'armée sibérienne. Boldyrev réorganise toutes les forces anti-bolcheviques en Russie orientale en trois fronts :

 Le front de l'Ouest,
 Front du Sud-Ouest,
 Front sibérien.

Ivanov-Rinov devient commandant en chef de l'ensemble du front sibérien.

Après un coup d'État militaire en novembre 1918, lorsque l'amiral Alexandre Koltchak s'est proclamé chef suprême de la Russie, Boldyrev a été contraint d'émigrer. En décembre 1918, Koltchak dissout l'ancienne armée sibérienne et en crée une nouvelle sur la base du groupe d'Ekaterinbourg (comprenant les  et  corps de l'armée sibérienne et quelques autres troupes) avec Radola Gajda comme commandant. Trois autres forces indépendantes ont été créées.

 Armée de l'Ouest, à partir du groupe de Samara et Kamsk, comprenant les  et  corps de l'Oural, dirigée par le général Mikhaïl Khanjine.
 Armée indépendante d'Orenbourg, sur la base des troupes du front du Sud-Ouest, sous le commandement du général Alexandre Doutov.
  corps sibérien de la steppe, réorganisé à partir du front sibérien, avec le général Brjezovsky comme commandant.

En juillet 1919, après l'Offensive de printemps de l'armée russe et la Contre-offensive du front oriental, l'armée sibérienne, désormais sous le commandement de Mikhail Dieterichs, est divisée en :

  (en direction de Tioumen, sous le commandement de Anatoli Pepeliaïev)
  (en direction de Kourgan, sous le commandement de Konstantin Akintievski).

Avec la  armée de Konstantin Sakharov, ils forment un front oriental du Mouvement blanc. Après plusieurs défaites écrasantes aux mains de l'Armée rouge renaissante, le front oriental s'est largement effondré et s'est dissous en novembre 1919. Les dernières troupes de l'armée sibérienne se sont retirées dans la région de Transbaïkalie et sont incorporées à l'armée d'Extrême-Orient.

Commandants
 Alexeï Grichine-Almazov (juin - septembre 1918)
 Pavel Ivanov-Rinov (septembre - décembre 1918)
 Radola Gajda (janvier - juillet 1919)
 Mikhail Dieterichs (juillet - novembre 1919)

Sources

 N.E.Kakurin, I.I.Vatsetis "Civil War. 1918-1921" (N.E.Kakurin, I.I.Vacietis "Civil War. 1918-1921") - Sankt-Peterburg, Maison d'édition "Polygon", 2002.

Forces armées de la Russie
Guerre civile russe
Armées blanches

Armée sibérienne


Georg Puchowski (* 13. November 1892 in Berlin; † 20. November 1967 ebenda) war ein deutscher römisch-katholischer Geistlicher und Politiker (Zentrum).

Leben

Puchowski besuchte von 1899 bis 1902 die St. Hedwig-Pfarrschule und danach das Luisenstädtische Gymnasium in Berlin, an dem er 1911 das Abitur ablegte. Im Anschluss studierte er zunächst Mathematik und Naturwissenschaften an der Universität Berlin, wechselte dann das Fach und studierte katholische Theologie an der Universität Breslau. Im Oktober 1914 musste er sein Studium unterbrechen und nahm in den folgenden Jahren als Soldat bei der 1. Batterie des 3. Garde-Feldartillerie-Regiments am Ersten Weltkrieg teil. Während des Krieges wurde er an der West- und Ostfront eingesetzt. Nach seinem Ausscheiden aus der Armee im Februar 1919 setzte er sein Studium an der Breslauer Universität fort. Im Juni 1921 empfing er die Priesterweihe.

Puchowski arbeitete von Juli bis September 1921 als Aushilfe (Vicarius substitutus) in Liebenau. Er war von September 1921 bis April 1923 als Kaplan in Brockau bei Breslau, von April 1923 bis April 1926 als Kaplan in Berlin-Reinickendorf und von 1926 bis 1928 als Kuratus in Trebbin tätig. Von Dezember 1928 bis Juli 1930 wirkte er als Generalsekretär der Katholischen Aktion Berlin. Seit Januar 1928 war er Direktor des katholischen Jugendamtes der Diözese Berlin und gleichzeitig Diözesanpräses des dortigen Jungmännerverbandes. Weiterhin fungierte er als Kreisvorsitzender der Deutschen Jugendkraft im Kreis Oder-Spree, als Zweiter Vorsitzender des Landesausschusses der deutschen Jugendverbände in der Provinz Brandenburg, als Mitglied der Landesjugendämter Berlin und Provinz Brandenburg sowie als Mitglied des Reichsausschusses der deutschen Jugendverbände und des Deutschen Reichsausschusses für Leibesübungen.

Puchowski hatte sich der Zentrumspartei angeschlossen, für die er von 1932 bis 1933 als Abgeordneter dem Preußischen Landtag angehörte. Nach der Machtübernahme der Nationalsozialisten musste er 1933 aus politischen Gründen zur Gemeinde St. Petrus in Berlin-Gesundbrunnen wechseln, an der er von 1934 bis 1945 als Pfarrer wirkte und seine Jugendarbeit fortsetzte.

Puchowski wurde 1945 Ordinariatsrat, 1946 residierender Domkapitular, 1948 Mitglied des Internationalen Pax-Christi-Rates und 1951 Defensor vinculi im Bistumskonsistorium. Von 1951 bis 1956 war er als Generalvikar für Bischof Wilhelm Weskamm im Bistum Berlin tätig. 1957 wurde er zum Prosynodalexaminator ernannt. Nach seinem Tod wurde er auf dem Domfriedhof St. Hedwig in Berlin-Reinickendorf beigesetzt.

Ehrungen
 Päpstlicher Hausprälat, 1950
 Am 21. April 1989 wurde in Berlin-Gesundbrunnen, Bellermannstraße 91, eine Berliner Gedenktafel enthüllt.

Literatur
 Ernst Kienast (Hrsg.): Handbuch für den Preußischen Landtag. Ausgabe für die 5. Wahlperiode, Berlin 1933, S. 371–372.

Weblinks

 Georg Puchowski beim Archiv der Diözese Berlin

Mitglied des Preußischen Landtags (Freistaat Preußen)
Zentrum-Mitglied
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Generalvikar (Berlin)
Domherr (Berlin)
Person (Pax Christi)
Deutscher
Geboren 1892
Gestorben 1967
Mann

Georg Puchowski


Manastir Nekresi (gruz.: ნეკრესის მონასტერი) je gruzijski pravoslavni manastir, koji se nalazi u regiji Kahetiji, na istoku zemlje. Osnovan je u 6. stoljeću. Smješten na jednom od najistočnijih obronaka Velikog Kavkaza, samostan je dio većeg povijesnog mjesta Nekresi, nekada cvjetajućeg grada kasne antike. U srednjovjekovnoj gruzijskoj književnoj tradiciji počeci monaštva u Nekresiju povezani su s redovnikom Abibosom iz 6. stoljeća, poznatim po kršćanskom prozelitizmu i borbi protiv zoroastrizma. Samostan je zatvoren ubrzo nakon ruskog preuzimanja gruzijske crkve 1811. godine. Nakon prekida od gotovo dva stoljeća, samostan je ponovno postao funkcionalan 2000. godine.

Manastir Nekresi nalazi se na šumovitom brežuljku poznatom kao Nazvrevi Gora (doslovno "brdo nekadašnjih vinograda") u istočnom dijelu Nekresija, nekih 3,7 km istočno zračnom linijom iz modernog sela Šilda, općina Kvareli. Riječ je o kompleksu zgrada, uključujući trocrkvenu baziliku Uznesenja Majke Božje, kapele-mrtvačnice - obje datirane u 6. stoljeće, crkvu Arkanđela Mihaela sagrađenu u 8. ili 9. stoljeću, biskupsku palaču iz 9. stoljeća, refektorij iz 12. stoljeća, obrambeni toranj iz 16. stoljeća i ostatke spremišta i drugih pomoćnih građevina. Kompleks je upisan na popis nepokretnih spomenika kulture od nacionalnog značaja Gruzije.

Povijest
Samostan Nekresi osnovan je u 6. stoljeću. Ranije dominantno mišljenje da je prva crkva kompleksa sagrađena na mjestu zoroastrijskog svetišta u 4. stoljeću, opovrgnuto je arheološkim istraživanjima koja nisu pronašla dokaze o bilo kakvim aktivnostima na brdu prije 6. stoljeća. U tom je razdoblju došlo do porasta redovništva u istočnoj Gruziji, kojeg su popularizirali Trinaest asirskih otaca, skupina redovnika kojima je srednjovjekovna gruzijska književna tradicija pripisala osnivanje nekoliko samostana širom zemlje. Jedan od tih ljudi, sveti Abibos iz Nekresija, propovijedao je kršćanstvo među gorštacima istočno od Aragvija i borio se protiv zoroastrijskih utjecaja - jednom prilikom gaseći sveti plamen vodom - sve dok nije zarobljen i ubijen.

Iako velik dio srednjovjekovne povijesti Nekresija nije dokumentiran zapisima i pisanim dokazima, arheologija i arhitektonska analiza svjedoče o opsežnoj građevinskoj aktivnosti u samostanskom kompleksu u 9. stoljeću, čak i dok je grad Nekresi bio u nepovratnom padu. Samostan je nadalje funkcionirao kao sjedište gruzijskog biskupa, nazvanog Nekreseli. Sveti Abibos se tradicionalno smatra prvim biskupom Nekresija; nijedan lokalni mjesni biskup nije poznat po imenu do oko 1556. godine. Obrambene strukture su utvrđene tijekom relativno stabilnih vladavina uzastopnih kraljeva Kahetije, Levana (vladao 1518. – 1574.) i Aleksandra II. (vladao 1574. – 1605.)

Naknadna previranja i neprestani pljačkaški napadi iz susjednih dagestanskih plemena prisilili su biskupa da 1785. godine prebaci svoje sjedište iz samostana u relativno sigurnu crkvu Majke Božje u obližnjem selu Šilda. Ubrzo nakon preuzimanja gruzijske crkve 1811. godine od strane carske Rusije, ukinuta je biskupija Nekresi, nakon čega je uslijedilo raspuštanje samostana. Oboje su obnovljeni u modernoj Gruziji nakon pada Sovjetskog Saveza: nekadašnje biskupstvo rekonstituirano je kao Eparhija Nekresi u okviru Gruzijske pravoslavne crkve 1995. godine, a monasi su ponovno naseljeni 2000. godine. Od 2008. do 2010. godine cijeli je kompleks podvrgnut sustavnim arheološkim istraživanjima i značajnoj obnovi.

Galerija

Izvori

Samostani Gruzijske pravoslavne Crkve

Manastir Nekresi


Yrjö Kaarlo Leino (* 28. Januar 1897 in Helsinki; † 28. Juni 1961 ebenda) war ein kommunistischer finnischer Politiker.

Leben

Leino war das einzige Kind von Oskar und Mandi Leino (geborene Enfors). Er studierte in Helsinki, schloss das Studium jedoch nicht ab. 1921 erhielt er ein Diplom der Agrar-Handelsschule und um 1924 kaufte er sich einen Bauernhof in Kirkkonummi, geriet mit dem Hof jedoch in finanzielle Schwierigkeiten und verkaufte den Hof nach ein paar Jahren wieder. Er ließ sich nun auch von seiner ersten Frau Alli Simola scheiden und zog nach Oitmäki, wo seine zweite Frau Ulla Helenius (geborene Smedberg) als Lehrerin arbeitete. Auch die Ehe zwischen Leino und Helenius wurde geschieden.

Seine politische Position festigte sich in den 1930er Jahren. Da er auch schon mit kommunistischen Aktivisten wie Antti Järvinen und Arvo Tuominen in Kontakt gestanden hatte, kam er bald auch unter Beobachtung des Staates. 1935 wurde er das erste Mal zu einer Haftstrafe verurteilt. Nach seiner Freilassung 1938 stand er weiterhin unter der Beobachtung der Geheimpolizei Valpo, engagierte sich jedoch im Untergrund für die verbotene Kommunistische Partei Finnlands (SKP).

Die Kriegsjahre verbrachte Leino im Untergrund lebend vor allem auf dem Land. Er lernte dabei auch seine spätere Ehefrau Hertta Kuusinen kennen, eine der führenden kommunistischen Politiker Finnlands. 1940 wurde Leino erneut inhaftiert, entkam jedoch im Jahr darauf aus einem Gefangenenzug in Riihimäki. Der Zug sollte Leino an die Kriegsfront bringen, wo er in einem Strafbataillon kämpfen sollte. Danach schaffte er es bis 1944 im Untergrund und im sowjetischen Exil zu leben, ehe im Zuge der finnischen Kriegsniederlage gegen die Sowjetunion die SKP legalisiert wurde und ehemals verfolgte kommunistische Aktivisten nun Amnestie genossen.

1945 heiratete er Hertta Kuusinen. Die Ehe sollte bis 1950 halten. 1945 wurde er bei den Parlamentswahlen für die von der SKP aufgestellte linke Wahlorganisation, die Demokratische Union des Finnischen Volkes (SKDL), in das Parlament gewählt. Leino behielt sein Mandat bis 1951. Die SKDL war 1945 auf Anhieb mit 23,5 % zweitstärkste Kraft geworden und stellte ab März 1946 mit Mauno Pekkala den Ministerpräsidenten, wobei Pekkala kein Kommunist, sondern zuvor Mitglied der Sozialdemokratischen Partei Finnlands (SDP) gewesen war. Yrjö Leino wurde bereits im Kabinett Paasikivi III 1945 Innenminister und blieb dies auch unter Pekkala bis zum 22. Mai 1948. Das Parlament warf Leino vor, dass er 1945 19 Inhaftierte der Sowjetunion ausgeliefert hatte. Präsident Juho Kusti Paasikivi entließ ihn daraufhin aus dem Amt des Innenministers. Die zweite Hälfte der 1940er Jahre werden in der finnischen Geschichte oft als die "Jahre der Gefahr" bezeichnet, da wichtige Apparate wie Leinos Innenministerium unter Kontrolle von Kommunisten und SKDL-Mitgliedern waren und die Sorge vor einer kommunistischen Machtübernahme in Finnland entsprechend groß war. Erst Jahre später mit der Veröffentlichung der Memoiren Arvo Tuominens änderte sich in Finnlands das Bild Leinos. Tuominen schrieb, dass Leino im Frühjahr 1948 den Befehl aus Moskau erhalten habe, einen Putsch gegen die Regierung vorzubereiten, um eine Eingliederung Finnlands in die Sowjetunion zu ermöglichen. Leino wandte sich jedoch an den Oberbefehlshaber der finnischen Streitkräfte, was von der sowjetischen Regierung schließlich bemerkt wurde. Daraufhin verwarf Stalin die Pläne, Finnland in die Sowjetunion einzugliedern, und eine finnische Delegation handelte in Moskau sogar einen Vertrag aus, der dazu führte, dass die finnischen Kommunisten ohne weitere Folgen für die Souveränität Finnlands aus der Regierung gedrängt werden konnten. Leino wurde dagegen nun innerhalb der SKP als Verräter abgestempelt. Seine politische Laufbahn war nun beendet, und auch die Ehe mit der orthodoxen Kommunistin Kuusinen zerbrach vor diesem Hintergrund.

Leino hatte mit seiner ersten Ehefrau Alli Simola eine Tochter: Lieko Tuuli Zachavalová (1927–2017) wurde Radiojournalistin. Der 1932 geborene Olle Leino ist der Sohn von Leino und seiner zweiten Ehefrau Ulla Helenius. Olle Leino wanderte nach Schweden aus und veröffentlichte 1973 eine Biographie über Yrjö Leino. 1990 erschien von ihm ein weiteres Buch, das auf die Beziehung Leinos zu seiner prominenten Ehefrau Hertta Kuusinen eingeht.

Yrjö Leino starb am 28. Juni 1961 64-jährig in Helsinki.

Literatur
 Yrjö Leino: Kommunisti sisäministerinä, 1958
 Olle Leino: Wer war Yrjö Leino (Kuka oli Yrjö Leino / Vem tackar Yrjö Leino), Januar 1973, Helsinki, Finland
 Olle Leino: Bloß noch ein Brief (Annu ett brev), WSOY 1990, Porvoo

Weblinks
 Yrjö Leino auf eduskunta.fi
 Der Spiegel: Das finnische Wunder (15/1958)
 Der Spiegel: Brandgeruch (10/1948)
 Der Spiegel: Nach tschechischem Vorbild (22/1948)

Mitglied der Kommunistischen Partei Finnlands
Mitglied der Demokratischen Union des Finnischen Volkes
Reichstagsabgeordneter (Finnland)
Innenminister (Finnland)
Politiker (Helsinki)
Finne
Geboren 1897
Gestorben 1961
Mann
Stellvertretender Sozialminister

Yrjö Leino