Pedro Henrique de Andrade Lima Carneiro Campos (Recife, 28 de outubro de 1995) é um engenheiro civil e político brasileiro, filiado ao Partido Socialista Brasileiro (PSB). Nas eleições estaduais de 2022, foi eleito deputado federal por Pernambuco.

Biografia
Pedro Henrique é o terceiro filho do ex-governador de Pernambuco Eduardo Campos e da ex-primeira-dama Renata Campos. Seu irmão mais velho, João Campos, é o atual prefeito do Recife. Oriundo de uma família de políticos, é neto da ex-deputada federal e ex-ministra do Tribunal de Contas da União (TCU) Ana Arraes, e bisneto do ex-governador de Pernambuco, Miguel Arraes.

Começou sua jornada política em 2022, aonde se candidatou à deputado federal, atingindo a marca de 172.526 votos, sendo eleito para o respectivo cargo.

Educação
Pedro estudou o Ensino médio no Colégio Damas em Recife durante os anos de 2010 e 2011, quando foi aprovado no curso de Engenharia civil,  tendo iniciado o curso com apenas 16 anos — ele foi aprovado na graduação, ainda no segundo ano do Ensino Médio.

Formou-se em Engenharia Civil pela Universidade Federal de Pernambuco em 2018, com um período sanduíche na École des Ingénieurs de la Ville de Paris, na França.

Vida pessoal
Pedro namora desde 2012 a Odontologista Augusta Carneiro. Eles se conheceram em um evento do colégio onde estudavam. Ficaram noivos em2021, durante uma viagem para São Miguel dos Milagres.
O casamento civil aconteceu em 1 de novembro de 2021.  Já a cerimônia religiosa teve lugar em 29 de janeiro de 2022 na Igrejinha de Carneiros
Nascidos em 1995
Naturais do Recife
Deputados federais do Brasil por Pernambuco
Membros do Partido Socialista Brasileiro de Pernambuco
Membros do Partido Socialista Brasileiro
Família Arraes
Família Accioli

Pedro Campos


Petar Nadoveza (født 9. april 1942, død 19. marts 2023) var en kroatisk fodboldspiller og træner.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Kroatien

Petar Nadoveza


10. breddegrad kan henvise til:

 10. nordlige breddekreds
 10. sydlige breddekreds

10. breddegrad


Splitska torta, tradicionalna torta iz Dalmacije koja sadrži plodove iz sredozmenog podneblja: orahe, suhe smokve i grožđice. U svrhu promocije Splitske torte kao dijela tradicionalne kulinarske baštine održan je 2018. godine, u okviru proslave Sudamje, izbor najbolje torte. Organizator natjecanja bila je županijska agencija za razvoj JU ReraSD.

Vidi i
 Stonska torta

Bilješke

Vanjske poveznice

 Splitska torta - podravka.hr
 U okviru projekta kulinarske baštine izabrana najbolja splitska torta - dalmacija.hr

Dalmatinska kuhinja
Torte
Split
Hrvatske slastice

Splitska torta


Marie Wieck (17 janvier 1832 - 2 novembre 1916) est une pianiste, chanteuse, professeure de piano et compositrice allemande. Elle est la fille du célèbre professeur de piano Friedrich Wieck et la demi-sœur cadette de Clara Schumann qui avait 12 ans de plus qu'elle.

Biographie

Jeunesse et formation
Marie est née à Leipzig de Friedrich Wiecket de sa seconde épouse Clementine Fechner. Sa mère est la sœur du peintre Eduard Clemens Fechner et du pionnier de la psychologie expérimentale Gustav Fechner. Elle est formée dès son plus jeune âge au piano et au chant par son père. La première apparition publique de Marie remonte à 1842, lorsqu'elle et sa demi-sœur Clara se sont produites lors d'un concert à Dresde. Elle s'est ensuite produite avec son père au Gewandhaus de Leipzig.

Carrière

Pianiste et compositrice
Chanteuse et pianiste éminente, Wieck chante dans des concerts avec sa demi-sœur Clara et s'est également produite avec la femme de Joseph Joachim, la chanteuse d'opéra Amalie Schneeweiss. Elle est nommée pianiste de cour pour les concerts de chambre du prince de Hohenzollern.

Marie Wieck a composé et publié plusieurs œuvres pour piano, dont des Études pour piano et des études pour voix. Elle est reconnue pour avoir travaillé à attirer l'attention du public sur la musique allemande, en particulier à Londres, où elle s'est produite en public pendant cinq saisons. Marie ne s'est jamais mariée.

Elle est enterrée au , et ses biens sont déposés à la  de Zwickau.

Œuvres

Piano seul
 3 Etüden
 Fantasie über skandinavische Volkslieder

Musique vocale
 2 Abendlieder, pour voix élevée et piano
 2 Geistliche Lieder, pour voix élevée et piano
 A Maria, pour voix élevée et piano
 Geistliches Lied, pour chœur d'enfants et ensemble instrumental
 Traugesang, pour voix et piano

Bibliographie
 Cathleen Köckritz: Eine zweite Clara? – Die musikalische Ausbildung und der künstlerische Werdegang von Marie Wieck. In: , Ute Bär, Matthias Wendt (Hrsg.): Schumanniana nova. Festschrift  zum 60. Geburtstag. Sinzig 2002, S. 344–362
 Ute Bär: Eine Pianistin im Schatten Clara Schumanns? Zum Gedenken an den 175. Geburtstag von Marie Wieck am 17. Januar 2007. In: , Jg. 1 (2007), S. 52–54
  (Hrsg.): Briefwechsel Robert und Clara Schumanns mit der Familie Wieck (= Schumann-Briefedition, Serie I, Band 2). Köln 2011

Notes et références

Liens externes

Pianiste allemande
Chanteuse allemande du XIXe siècle
Professeur allemand
Naissance en janvier 1832
Naissance à Leipzig
Naissance dans le royaume de Saxe
Décès en novembre 1916
Décès à Dresde
Décès dans le royaume de Saxe
Décès à 84 ans

Marie Wieck


Fischer von Weikersthal ist der Familienname folgender Personen:

 Ludwig Fischer von Weikersthal (1843–1912), württembergischer Generalmajor
 Walther Fischer von Weikersthal (1890–1953), deutscher General der Infanterie

Fischer von Weikersthal


In the House este un film românesc din 2014 regizat de Ana Maria Comănescu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Rareș Andrici, Andreea Alexandrescu.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Vezi și
 2014 în film

Legături externe

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2014

In the House


Chigwell is a town and civil parish in the Epping Forest District of Essex, England. It is part of the urban and metropolitan area of London, and is adjacent to the northern boundary of Greater London. It is on the Central line of the London Underground.

History

Toponymy
According to P. H. Reaney's Place-Names of Essex the name means 'Cicca's well', Cicca being an Anglo-Saxon personal name. In medieval sources the name appears with a variety of spellings including "Cinghe uuella" and Chikewelle". Folk etymology has sought to derive the name from a lost "king's well", supposed to have been to the south-east of the parish near the border of what is now the London Borough of Redbridge. There were several medicinal springs in Chigwell Row documented by Miller Christy in his book History of the mineral waters and medicinal springs of the county of Essex, published in 1910. The 18th-century historian Nathaniel Salmon stated that the "-well" element in the name derives from Anglo-Saxon weald (wood).

The land registration map of Redbridge Council shows "Chig Well (site of)" as being located to the rear of the house located at 67 Brocket Way, Chigwell.

Economic development
Traditionally a rural farming community, but now largely suburban, Chigwell was mentioned in the Domesday Book. It referred to by Charles Dickens in his novel Barnaby Rudge: A Tale of the Riots of 'Eighty; the Maypole Inn is based on the King's Head inn, though the name was taken from the Maypole public house in Chigwell Row. It is likely Dickens was aware of both hostelries, since he frequently visited Chigwell, which he described in a letter to John Forster as "the greatest place in the world ... Such a delicious old inn opposite the churchyard ... such beautiful forest scenery ... such an out of the way rural place...".

Local government
The Chigwell civil parish was part of Epping Rural District from 1894 to 1933, with local government split between Chigwell Parish Council, Epping Rural District Council and Essex County Council. Following a county review order in 1933, Chigwell formed together with Buckhurst Hill and Loughton the Chigwell Urban District, with the Chigwell Urban District Council replacing both the parish and rural district councils. When Greater London was created in 1965 a small, more densely populated section to the southeast was transferred to the London Borough of Redbridge; this area is now known as the Manford estate and continues to be within the Chigwell post town. The rest of Chigwell Urban District was incorporated into the Epping Forest District in 1974. Parish councils were re-established for Chigwell and Loughton, and for the first time in Buckhurst Hill, in 1996.

RAF Chigwell
From 1933 to 1958 there was an RAF presence at Roding Valley Meadows (near what is now the David Lloyd Leisure Centre). It served first to provide barrage balloon protection during the Second World War and was involved in the rollout of Britain's coastal nuclear early warning system during the Cold War. In 1953 it briefly housed the RAF contingent taking part in the Coronation celebrations. Some of the RAF Chigwell site is now part of the Local Nature Reserve, Roding Valley Meadows LNR.

Governance
The local council of the civil parish is Chigwell Parish Council. The parish council originally existed from 1894 to 1933, and was created again in 1996. The parish council offices are located on Hainault Road. Councillors are elected from three wards: Grange Hill, Chigwell Row and Chigwell Village. Local councillors are also elected to Epping Forest District Council and Essex County Council.

Geography

The hamlet of Chigwell Row lies towards the east of Chigwell, near Lambourne; this part of the parish is well forested and mostly rural. Grange Hill is the area around the junction of Manor Road and Fencepiece Road/Hainault Road, extending as far as the boundary with Redbridge including the Limes Farm estate. Chigwell has a population of around 12,500 and is generally considered a wealthy area, characterised by large suburban houses, notably in Manor Road, Hainault Road and Chigwell High Road, which featured in the popular English situation comedy Birds of a Feather (although many of the outside locations used in that programme were not in Chigwell).

Education

Schools in the area include Chigwell Primary Academy, Limes Farm Infants School & Nursery, Limes Farm Junior School, Guru Gobind Singh Khalsa College, West Hatch High School and Chigwell School, a private school, which was founded from a bequest by Samuel Harsnett, Archbishop of York, in 1629, among whose past pupils are William Penn, who later went on to found Pennsylvania, and actor Sir Ian Holm. The diarist John Aubrey recorded that it was at Chigwell School that Penn had a mystical vision, which influenced his later conversion to Quakerism. The original 17th-century schoolroom where Penn was taught still stands, and is now the school library.

Culture

Tottenham Hotspur Football Club had its training facilities in the area until May 2012, when it moved to a new facility in Enfield, northeast London. However, the club still runs training sessions for local youth on the Limes Farm estate through the summer months. Many past and present players and staff have homes in the area. Leyton Orient Football Club also have a training ground in Chigwell, adjacent to Chigwell School's fields.

A David Lloyd Leisure Centre, situated off Roding Road by the M11 motorway, contains indoor and outdoor tennis courts, swimming pools and gymnasium. Also in the area are a Holmes Place Health Club, Topgolf playing Centre and Chigwell Golf Club. Chigwell Cricket Club is based at the Old Chigwellians Club in Roding Lane. Chigwell also plays host to the Old Loughtonians Hockey Club.

There are two pubs, the King William IV and the Two Brewers.

Ye Olde King's Head, which was operated as a pub until 2011, is said to be the Maypole Inn in Dickens' Barnaby Rudge. The building was subsequently sold to local resident Lord Sugar's property company Amsprop which now leases the Grade  I Listed building to the Sheesh Turkish restaurant.

Until their closure in 2002, Chigwell had night clubs, known collectively as the Epping Forest Country Club. There is a Local Nature Reserve at Roding Valley Meadows off Roding Lane which follows the River Roding up to Loughton.

The TV series Birds of a Feather was set in Chigwell.

Transport

All bus services are Transport for London services, except the 804. Route 150 just penetrates into Chigwell Row. Routes 362 and 462 serve only Grange Hill. Route 275 just passes through Tomswood Road and the westernmost section of Manor Road. Chigwell is served by Chigwell station and Grange Hill station (further south bordering Hainault), both on the Central line of the London Underground. For a more frequent service to London there are also nearby Buckhurst Hill, Woodford, Loughton and Hainault stations as services between Grange Hill and Woodford are limited to three trains per hour in each direction, with an increased service during morning peak hours.

Notable people

Thomas Edwards, recipient of the Victoria Cross for actions at the Battle of Tamai, is buried in the churchyard of St Mary's.
Sally Gunnell, athlete, pupil at West Hatch High School
Admiral Sir Eliab Harvey, Royal Navy officer, lived at Rolls (demolished 1953)
Simon Harris, music producer
 Scott Kashket (born 1996), England, striker for Wycombe Wanderers
Harriet King, Victorian poet
Lieutenant-General Sir Francis Lloyd (1853-1926), lived latterly at Rolls Park in Chigwell.
Bobby Moore, footballer, captain of the 1966 FIFA World Cup-winning England team
Geoff Hurst, member of 1966 FIFA World Cup-winning team, also lived in the town while at West Ham United
Lieutenant Colonel Augustus Charles Newman, recipient of the Victoria Cross for actions at the St Nazaire Raid, was born in the town.
Ronnie O'Sullivan, snooker player
George Shillibeer, creator of the London omnibus, plaque at St Mary's parish church
Alan Sugar, billionaire entrepreneur, former owner of Amstrad, host of The Apprentice.
General Sir John Watson, recipient of the Victoria Cross for actions at Lucknow during the Indian Mutiny, was born in the town.
Vicki Michelle Actress, born in Chigwell.
Dave Gahan singer, member of groupe Depeche Mode born in Chigwell.
Joey Essex television personality.

References

External links

 Chigwell Parish Council website

Civil parishes in Essex
Towns in Essex
Epping Forest District

Chigwell


Adarnaz II. od Iberije (gruz. ადარნასე II), iz dinastije Hosroida, bio je predsjedavajući knez Iberije (Kartlija, istočna Gruzija) od 650. do 684./685. godine. Pretpostavlja se da je on iberijski patricij spomenut u pismu Anastazija Apokrizijara iz 660-ih, koji se odnosi na mučeništvo Maksima Ispovjednika, i knez Nerse o čijoj pobuni protiv Arapa izvještava armenski ljetopisac i katolikos Ivan V.

Ime Adarnaz potječe od srednjoperzijskog Ādurnarsēh, koje nadalje proizlazi od avestičkog nairyō.saŋya. Srednjoperzijsko ime Narseh ima u gruzijskom jeziku kao inačicu ime Nerse. Ime Ādurnarsēh pojavljuje se u armenskom jeziku kao Atrnerseh.

Adarnaz je naslijedio svog oca Stjepana II. i vladao kao vazal Kalifata. Međutim, 681./682. godine pridružio se armenskim i albanskim kneževima u općem ustanku protiv arapske hegemonije. Arapske je napade zadržavao tri godine - sve dok Hazari nisu ušli u borbu. Adarnat / Nerse je ubijen, a Arapi su postavili Guarama II., iz suparničke dinastije Guaramidi, za vladara Iberije.

Na vanjskoj kamenoj ploči crkve Svetog Križa u Mcheti spominju se glavni graditelji ove crkve: Stjepan patricius, Dmitar hypatos i Adarnaz hypatos koje su gruzijski učenjaci tradicionalno izjednačavali sa Stjepanom I, sinom Guarama; Dmitrom - Stjepanovim bratom, te Adarnazom I. Međutim, mišljenje koje je iznio povjesničar Kiril Tumanov ne slaže se s tim stavom, već poistovjećuje ove osobe sa Stjepanom II., Dmitrom (bratom Stjepana I.) i Adarnazom II. (sinom Stjepana II.)

Adarnaz II. imao je sina Stjepana.

Izvori

Kneževi Iberije

Adarnaz II. od Iberije


The Game Awards 2021 foi a 8ª cerimônia de premiação anual do The Game Awards na qual homenageou os melhores jogos eletrônicos de 2021. O evento foi apresentado por Geoff Keighley e dirigido a um público convidado no Microsoft Theater, em Los Angeles, no dia 9 de dezembro de 2021. O pré-show foi apresentado por Sydnee Goodman. O evento foi transmitido ao vivo em mais de 40 plataformas digitais. Apresentou performances musicais de Imagine Dragons, JID, Darren Korb e Sting, além de apresentações de celebridades como Reggie Fils-Aimé, Keanu Reeves, Ben Schwartz e Ming-Na Wen. A Activision Blizzard foi excluída do evento, com exceção de seus jogos indicados, depois que a empresa foi processada pelo California Department of Fair Employment and Housing por alegações de assédio sexual e discriminação de funcionários em julho de 2021.

Deathloop liderou o número de indicações, com nove; venceu o prêmio de Melhor Direção de Jogo e Melhor Direção de Arte. Forza Horizon 5 e It Takes Two empataram como os jogos com mais vitórias, com três, com este último vencendo como Jogo do Ano. Marvel's Guardians of the Galaxy foi premiado como Melhor Narrativa, e Maggie Robertson venceu na categoria de Melhor Performance por seu papel como Lady Dimitrescu em Resident Evil Village. Vários novos jogos foram anunciados durante o evento, incluindo Alan Wake II, The Expanse: A Telltale Series e Sonic Frontiers, e a estreia dos primeiros trailers completos da série de televisão Halo e do filme Sonic the Hedgehog 2. O evento nomeou várias personalidades no prêmio Future Class, destinado a representar o futuro dos jogos eletrônicos. Quatro personalidades da mídia também foram nomeadas como Cidadãos Globais de Jogos por seu impacto na indústria. O evento teve mais de 85 milhões de transmissões ao vivo. Ele teve uma recepção mista das publicações da mídia, algumas das quais criticaram sua duração e seu maior foco em anúncios do que prêmios.

Vencedores e indicados
Os indicados foram anunciados em 16 de novembro de 2021. Qualquer jogo lançado em ou antes de 19 de novembro de 2021 podiam ser elegíveis. Os indicados foram compilados por um júri composto por membros de mais de 100 meios de comunicação em todo o mundo. Os vencedores são determinados entre o voto do júri (90% de impacto nos resultados finais) e votos do público (10%); este último foi realizado no site oficial e em plataformas de redes sociais como Facebook, Twitter e Bilibili até 8 de dezembro. A exceção é a categoria "Voz dos Jogadores", totalmente nomeada e votada pelo público; o vencedor foi anunciado em 8 de dezembro após três rodadas de votação. Júris especializados decidem os nomeados e vencedores em categorias como acessibilidade e esportes eletrônicos. A votação para a categoria de Melhor Time de e-Sports também é realizada através do servidor do Discord do evento e por meio de mensagens diretas no Twitter.

O criador e produtor do evento Geoff Keighley notou que sua propriedade do evento o levou a ser acusado de desprezo nas indicações, apesar de não estar envolvido no processo de votação. Em relação aos potenciais vencedores, Keighley sentiu que seria "o tipo de prêmio para qualquer jogo este ano", mas que, como produtor do evento, ele costuma preferir cerimônias como The Game Awards 2018 com a rivalidade entre God of War e Red Dead Redemption 2. Ele observou que cerimônias futuras poderiam ter a adição de prêmios por adaptações e conteúdos gerados pelo usuário, mas sentiu que "simplesmente não há o suficiente ainda".

Categorias
Títulos em negrito e listados em primeiro venceram nas respectivas categorias:

Jogos eletrônicos

E-Sports e criadores de conteúdo

Jogos com múltiplas indicações e prêmios

Múltiplas indicações
Deathloop recebeu o maior número de indicações, com nove. Outros jogos com múltiplas nomeações incluem It Takes Two e Ratchet & Clank: Rift Apart com seis, e Psychonauts 2 e Resident Evil Village com cinco. A Xbox Game Studios lidera como a publicadora com mais indicações, com treze, seguida pela Sony Interactive Entertainment e Electronic Arts com onze, e Bethesda Softworks e Square Enix com dez.

Múltiplos prêmios
Forza Horizon 5 e It Takes Two lideraram o evento com três vitórias cada, seguidos por Deathloop, Final Fantasy XIV e Kena: Bridge of Spirits com dois prêmios cada. A Square Enix e Xbox Game Studios venceram um total de cinco prêmios cada, enquanto que a Electronic Arts venceu três.

Apresentadores e performances musicais

Apresentadores
As seguintes personalidades, listadas em ordem de aparição, apresentaram categorias de prêmios ou apresentações de trailers. Todos os outros prêmios foram apresentados por Keighley ou Sydnee Goodman.

Performances

Os seguintes artistas ou grupos executaram números musicais. Todas as apresentações foram auxiliadas pela The Game Awards Orchestra.

Informações da cerimônia

Assim como nas edições anteriores do The Game Awards, o evento foi apresentado e produzido pelo jornalista canadense Geoff Keighley; o pré-show foi apresentado por Sydnee Goodman. Após o sucesso do The Game Awards 2020 — que foi transmitido virtualmente devido à pandemia de COVID-19 — Keighley recebeu sugestões para seguir o mesmo formato; por volta de meados de 2021, ele decidiu que a cerimônia voltaria para um evento presencial no Microsoft Theater em Los Angeles já que ele "realmente sentia falta da energia das pessoas aceitando seus prêmios ao vivo e das reações". Vários protocolos de segurança foram implementados, incluindo redução do público presencial pela metade, vacinação obrigatória e uso de máscaras faciais; planos de contingência também foram estabelecidos em caso de variantes inesperadas da COVID-19 ou outros problemas. Keighley observou que estava ansioso para voltar ao evento presencial, afirmando que foi a primeira vez em dois anos que a indústria conseguiu se reunir.

O evento foi produzido executivamente por Keighley e Kimmie Kim, com LeRoy Bennett servindo como diretor criativo e Richard Preuss como diretor. The Game Awards fez parceria com o Spotify para produzir um podcast de quatro episódios intitulado Inside the Game Awards, no qual Keighley fala aos convidados sobre o evento, seus indicados e as apresentações musicais; o primeiro episódio foi lançado em 22 de novembro de 2021. The Game Awards foi a segunda cerimônia a apresentar o Future Class, uma lista de indivíduos de toda a indústria de jogos eletrônicos que melhor representam o futuro dos jogos; os induzidos incluíram profissionais da indústria, como o produtor de Capybara Games Farah Coculuzzi, a gerente de marketing social do Xbox Hailey Geller, a editora-chefe da Gayming Magazine, Aimee Hart, a ativista pelos direitos das pessoas com deficiência Amy Kavanagh e o diretor narrativo da Deck Nine Games, Felice Kuan. A apresentação foi ao ar em 9 de dezembro de 2021, transmitida ao vivo em mais de 40 plataformas on-line. O evento fez parceria com a Nodwin Gaming para distribuição na Índia, onde foi transmitido em plataformas como Disney+, Jio TV, MTV Índia, MX Player e Voot.

Keighley disse que estava reavaliando o relacionamento do evento com a Activision Blizzard depois que a empresa foi processada pelo California Department of Fair Employment and Housing por acusações de assédio sexual e discriminação de funcionários em julho de 2021, acrescentando que queria que o evento apoiasse funcionários e desenvolvedores sem diminuir as realizações individuais; Ethan Gach, da Kotaku, caracterizou a declaração de Keighley como uma recusa em "tomar partido", e observou que o conselho consultivo do evento incluía o presidente da Activision, Rob Kostich. Após algumas críticas, Keighley afirmou que a Activision Blizzard não faria parte da cerimônia com exceção de seus jogos nomeados, e escreveu que o evento estava comprometido em "trabalhar juntos para construir um ambiente melhor e mais inclusivo". Antes da cerimônia, alguns funcionários e apoiadores da Activision Blizzard ficaram do lado de fora do Microsoft Theater em protesto contra a recente demissão de cerca de 20 funcionários da empresa subsidiária Raven Software. No início do evento, Keighley denunciou o abuso na indústria; Gach, da Kotaku, criticou a declaração de Keighley, observando que ele não se referiu à Activision Blizzard pelo nome e que sua declaração falhou em "expandir significativamente" seus compromissos prometidos.

Anúncios
De acordo com Keighley, o evento apresentaria cerca de 50 jogos, com novos anúncios "provavelmente na casa dos dois dígitos"; ele disse mais tarde que haveria seis revelações principais e vários trailers de filmes. Ele disse que foi um ano muito agitado para lançamentos de anúncios, observando que a popularidade e acessibilidade do evento fizeram com que mais desenvolvedoras e publicadoras buscassem envolvimento nele. Keighley afirmou que alguns estúdios têm pedidos específicos para a colocação de seus anúncios dentro do evento, mas que ele normalmente decide cerca de um mês antes de permitir todas as inscrições. Ele sentiu que alguns dos anúncios de jogos estavam tirando proveito da nova geração de consoles pela primeira vez. Keighley também observou que o evento tentaria incluir mídias relacionadas, incluindo séries de televisão e filmes como The Cuphead Show!, The Witcher e Uncharted; os primeiros trailers completos da série de televisão Halo e do filme Sonic the Hedgehog 2 estrearam durante o evento.

Anúncios sobre jogos lançados e futuros foram feitos para A Plague Tale: Requiem, Babylon's Fall, Chivalry II, Cuphead: The Delicious Last Course, Destiny 2: The Witch Queen, Evil West, Fall Guys, Final Fantasy VII Remake Intergrade, Forspoken, Genshin Impact, Homeworld 3, Horizon Forbidden West, The King of Fighters XV, Lost Ark, The Matrix Awakens, Monster Hunter Rise, Senua's Saga: Hellblade II, Somerville, Suicide Squad: Kill the Justice League, Tchia, Tunic e Warhammer: Vermintide 2. Novos jogos anunciados durante a cerimônia incluíram:

 Alan Wake II
 Among Us VR
 Arc Raiders
 Dune: Spice Wars
 The Expanse: A Telltale Series
 Have a Nice Death
 Persona 4 Arena Ultimax
 Planet of Lana
 Nightingale
 Rumbleverse
 Slitterhead
 Sonic Frontiers
 Star Trek: Resurgence
 Star Wars Eclipse
 The Texas Chainsaw Massacre
 Thirsty Suitors
 Warhammer 40,000: Space Marine 2
 Wonder Woman

Recepção
Alguns jornalistas sentiram que Forza Horizon 5 e Returnal foram desprezados nas indicações para a categoria de Jogo do Ano da premiação. Matthew Byrd, do Den of Geek, criticou a ausência de nomeações para The Forgotten City em Melhor Narrativa, Hitman 3 em Melhor Jogo de Ação-aventura e Unpacking em Melhor Jogo Independente, e considerou que a indicação de Cyberpunk 2077 para Melhor Jogo de RPG e Far Cry 6 para Melhor Jogo de Ação não foram merecidos. Josh Coulson, do TheGamer, sentiu que The Forgotten City, Lost Judgment e MLB The Show 21 não foram reconhecidos, e que Keanu Reeves merecia uma indicação por seu papel como Johnny Silverhand em Cyberpunk 2077. Rachel Kaser, do VentureBeat, elogiou a diversidade dos indicados para Melhor Performance.

O evento teve uma recepção mista das publicações da mídia. Liam Croft, da Push Square, gostou dos novos anúncios, observando que eles continuam melhorando a cada ano. Steffan Powell, da BBC, considerou o anúncio da Wonder Woman a maior surpresa. Dean Takahashi, da VentureBeat, também elogiou os anúncios, descrevendo The Matrix Awakens como "uma das demos mais inspiradoras do evento", e sentiu que os vencedores foram bem merecidos e focados em "inovação e jogabilidade em relação às marcas"; ele observou que, com apresentadores e performances como Reeves, Liu, Sting e Imagine Dragons, o evento provou ser o grande sucesso da indústria de jogos eletrônicos. Kellen Browning, do The New York Times, chamou a cerimônia de "uma espécie de volta da vitória para a comunidade de jogos eletrônicos", identificando seu cruzamento com outros meios de entretenimento.

O jornalista Jason Schreier, da Bloomberg News, descreveu o evento como "uma experiência exaustiva" após a cerimônia virtual de 2020, e ouviu membros da audiência reclamando sobre a "enxurrada ininterrupta de trailers" e a duração do evento. Escrevendo para o The Washington Post, Nathan Grayson afirmou que o público em pessoa parou de prestar atenção no final da cerimônia, e Shannon Liao disse que alguns estavam deixando o local pelo menos dez minutos antes do encerramento; Grayson descreveu alguns dos discursos dos apresentadores como "brincalhões, enlatados" e sentiu que o evento estava perdendo "momentos inesperados ao vivo que capturam a atenção de todos" de cerimônias anteriores. Wesley Yin-Poole, da Eurogamer, ecoou o último sentimento, e escreveu que "a parte dos prêmios do The Game Awards pareceu apressada". Todd Marten, do Los Angeles Times, também sentiu que a cerimônia gastava mais tempo com anúncios do que com prêmios e criticou a falta de ativismo em comparação com a reação de outras cerimônias de premiação, como o Óscar e o Globo de Ouro; ele gostou da prévia da série de televisão Halo e das performances de Imagine Dragons e Sting, mas criticou o discurso de aceitação de Metroid Dread de Doug Bowser como "pontos de discussão de marketing para apertar o botão da soneca".

Após a transmissão da cerimônia, Keighley suspeitou que ela atraiu mais espectadores do que os 83 milhões de 2020, embora as estatísticas preliminares não estivessem disponíveis naquele momento. Mais de 85 milhões de transmissões ao vivo foram feitas para ver a cerimônia, a maior na história do evento.

Ligações externas
Página oficial

The Game Awards
2021 nos jogos eletrônicos

The Game Awards 2021


Johann Friedrich Böttger (n. 4 februarie 1682, Schleiz – 13 martie 1719, Dresda) a fost un alchimist, chimist și inventator german. El a fost co-inventator al porțelanului din Europa. El a fost cel care a inventat porțelanul de Saxonia și cel care a înființat manufactura de porțelan de Meissen.

Note

Legături externe

Alchimiști germani
Inventatori
Ceramiști
Oameni din Dresda
Nașteri în 1682
Decese în 1719
Eponime ale asteroizilor

Johann Friedrich Böttger


NGC 277 este o galaxie lenticulară, posibil eliptică, situată în constelația Balena. A fost descoperită în 8 octombrie 1864 de către Heinrich Louis d'Arrest.

Note

Vezi și
 NGC 276
 NGC 278

Legături externe
 NGC 277 pe spider.seds.org
 NGC 277 pe WikiSky

Galaxii
Obiecte NGC
Constelația Balena
Obiecte astronomice descoperite în 1864
Obiecte astronomice descoperite de Heinrich d'Arrest

NGC 277


Los achliodidinos (Achlyodidini) son una tribu  de lepidópteros  ditrisios  de la subfamilia Pyrginae dentro de la familia Hesperiidae.

Géneros

Enlaces externos

 http://www.tolweb.org/Achlyodidini

Achlyodidini


Valery Ivanovich Grubov (o Valeri Iwanowitsch Grubov) (translitera del cirílico: Валерий Иванович Грубов ( 1917-2009) fue un botánico, taxónomo ruso, especialista e investigador de la Flora de Asia Central

Biografía
Estudió en la Universidad Estatal de Leningrado, se graduó en 1940, por la Facultad de Biología y Ciencias del Suelo. Luego, trabajó en el Instituto de Botánica Komarov. En 1942, el Instituto de Botánica de la Academia de Ciencias de la URSS fue evacuado a Ufa, moviendo a los científicos Bashkortostan, Mikhail Ilyin, IM Krasheninnikov, EM Alisova.

En 1959, preparó para su publicación "Guía de las Plantas de la República Soviética de Bashkiria Autónoma Socialista", y publicado sólo en 1966.

En 1963, se convirtió en master en ciencias biológicas, y en 1979 fue aprobado en la categoría de profesor.

Algunas publicaciones

 Plants of Central Asia: plant collections from China and Mongolia. Vol. 12: Plants of Central Asia. Ed. Science Publishers, 190 pp. ISBN 1-57808-441-5 (2007)

 Plants of Central Asia - Plant Collection from China and Mongolia. Vol. 11: Amaranthaceae - Caryophyllaceae por V I Grubov

 Key to the Vascular Plants of Mongolia por V. I. Grubov (2007)

 Plants of Central Asia - Plant Collection from China and Mongolia. Vol. 12: Nymphaeaceae-Ceratop... Ranunculaceae-Berber... Menispermaceae por V I Grubov (2007)

 Plants of Central Asia - Plant Collection from China and Mongolia. Vol. 5: Verbenaceae-Scrophul... (Plants of Central Asia Series Volume 5 Plant Collections from China & Mongolia) por V I Grubov (2002)

 Plants of Central Asia - Plant Collection from China and Mongolia. Vol. 7: Liliaceae to Orchidaceae (Plants of Central Asia Series Volume 7 Plant Collections from China and Mongolia) por V I Grubov (2003)

 Plants of Central Asia - Plant Collection from China and Mongolia. Vol. 8a: Leguminosae (Plants of Central Asia : Plant Collections from China and Mongolia, Volume 8a) (v. 8A) por V I Grubov (2003)

 Plants of Central Asia - Plant Collection from China and Mongolia. Vol. 8b: Legumes, Genus: Oxytropis (Plants of Cnetral Asia Series Volume 8b, Plant Collections from China and Mongolia) por V I Grubov (2003)

 Plants of Central Asia - Plant Collection from China and Mongolia. Vol. 10: Araliaceae, Umbelliferae, Cornaceae (Plants of Central Asia Series Volume 10 Plant Collections from China & Mongolia) por V I Grubov (2005)

 Plants of Central Asia - Plant Collection from China and Mongolia. Vol. 3: Sedges-Rushes por V I Grubov (2000)

 Plants of Central Asia; plant collections from China and Mongolia. Vol. 9: Salicace Ed. por V.I. Grubov et al.Plants of Central Asia: Introduction. Ferns. Bibliography. Vol. 1: Plants of Central Asia: Plant Collections from China and Mongolia. Introduction Ferns. Edición ilustrada de Sci. Publ. 188 pp. ISBN 1-57808-060-6 (1999)
 Honores
 1984: Premio Komarov
 Eponimia
Género
 (Chenopodiaceae) Grubovia Freitag & G.Kadereit
Especies (27 registros)
 (Apiaceae) Libanotis grubovii (V.M.Vinogr. & Sanchir) M.L.Sheh & M.F.Watson

 (Fabaceae) Spongiocarpella grubovii'' (N.Ulziykh.) Yakovlev

Véase también
 Botánicos que han nombrado plantas de Sudáfrica
 Anexo:naturalistas y epónimos

Referencias

Enlaces externos

Pteridólogos de Rusia del siglo XX
Pteridólogos de Rusia del siglo XXI
Escritores en ruso
Escritores en latín del siglo XX
Alumnado de la Universidad Estatal de San Petersburgo
Premio Estatal de la Federación de Rusia
Escritores en latín del siglo XXI
Fallecidos en San Petersburgo

Valeri Grúbov


U geometriji, vrh je točka u kojoj se sijeku ili susreću dvije ili više dužina, krivulja ili bridova. Uglovi mnogokutova i poliedara su vrhovi. Mnogokuti u ravnini imaju isti broj vrhova i stranica.

Konveksna geometrijska tijela u trodimenzionalnom prostoru slijede zakonitost, poznatu kao Eulerova karakteristika, koja glasi , gdje je  broj vrhova,  broj bridova, a  broj strana. Primjerice, kocka ima 8 vrhova, 12 bridova i 6 strana; 8 – 12 + 6 = 2.

Vidi još
 Eulerova karakteristika

Geometrija

Vrh (geometrija)


ශ්‍රී ලංකාව තම අසල්වැසි රටවලට වඩා ඉහළ ආයු අපේක්ෂාවක් සහ අඩු මාතෘ හා ළදරු මරණ අනුපාතයක් ඇති අතර, සෞඛ්‍ය සේවාවේ කලාපීය සාමාන්‍යයට වඩා ඉහළ අගයක් සහිත රටකි.  හි ආයු අපේක්ෂාව පිරිමින් සඳහා 72.1 ක් සහ කාන්තාවන් සඳහා 78.5 ක් වූ අතර, රට ලෝකයේ 70 වැනි ස්ථානය දරයි.

ශ්‍රී ලංකාව, එහි ආදායම් මට්ටම මත පදනම්ව සෞඛ්‍ය සේවා සඳහා ඇති අයිතිය සඳහා ඉටු කළ යුතු කාර්ය 86.7% ක් ඉටු කරන බව The Human Rights Measurement Initiative තහවුරු කරයි.

ආශ්‍රිත
 Healthcare in Sri Lanka
 CKDu in Sri Lanka

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

Health in Sri Lanka


کوهیج (بالفارسية: روستاى کوهیج) قرية كبيرة تتبع بلدة جناح (بالفارسية: بخش جناح ) من توابع مدينة بستك وتقع في محافظة هرمزگان في جنوب إيران. وتبعد عن مركز المدينة (بستك) 18 كيلومتراً، تقع في أسفل هضبة سلسلة جبال گابست من جهة الجنوب، وتحدها قرية كره كوه من ناحية الشمال. قرية كوهيج كانت مهد العلم والعلماء في قديم الزمان.

حدود قرية کوهیج
حدود قرية کوهیج: تقع قرية كوهيج اسفل هضبة سلسلة جبال گابست، بحيث سلسلة جبال گابس في شمالها، وتحدها من جهة الجنوب قرية فاریاب كوهيج، ومن جهة الغرب قرية «گره كوه»، «ميستان»، ولاور ميستان، ومن جهة الشرق «پشتخه پتنگ»، ومن ثم مدينة بستك في أقصى الشرق.

السكان
يبلغ عدد سكان هذه القرية حسب تعداد السكان لعام 2006 للميلاد، (2728) تشكل (526) عائلة، من أهل السنة والجماعة أشاعرة على المذهب الشافعي. يتكلمون الفارسية باللهجة المحلية، بها مسجدان ولهم مدارس ابتدائية، والاعدادية والثانوية، وعيادة صحية صغيرة، وشبكة مياه وكهرباء وهاتف، وعدة برك لحفظ مياه الأمطار.

وحكام هذه المنطقة هم أحفاد السيد الشيخ حسن عالي بن أحمد بن محمد بن مكتوم بن محمد «الصلصيل» بن عبد الله بن الحسن بن عبد الله «الصلصيل» بن محمد بن داود «الأمير» بن موسى «الثاني» بن عبد الله «الشيخ الصالح/الرضا» بن موسى «الجون» بن عبد الله «المحض» بن الحسن «المثنى» بن الحسن «السبط» بن «الإمام» علي بن أبي طالب عليهم السلام، وقد نزل الشيخ حسن بن عالي كوهيج ووالده ثم عاد والده وبقي هو وتوفي فيها وله مسجد وضريح مشهور في كوهيج.

المدارس الدينية في کوهیج
اشتهرت قرية كوهيج بمدارسها الدينية، ولهذه القرية الفضل في نشر العلم والدين في بلاد فارس كلها، وقد زار هذه القرية الإمام المصلح الشيخ محمد بن عبد الوهاب، والتقى بعلمائها كما تقول المصادر. وكذلك زارها الرحالة ابن بطوطة وهو في طريقه إلى مدينة خنج والتي كانت تسمى (خنجبال) آنذاك. وقد ذكرها في كتابه «تحفَة النُظار في غَرائب الأمَصار وعَجائب الأسفَار». «قرية كوهيج» كانت مركز العلم ومنارة الإسلام، حيث كانت داراً من دور العلم الشرعي آنذاك، كانت تدرس في مدارسها الفقه والحديث والتفسير والنحو، وكانت من أهم المراكز التعليم في بلاد فارس.

أشهر علماء كوهيج
و من أشهر علماء كوهيج الذين أفادوا أهل فارس في ذلك الوقت:
 شهاب الدين أبو عبد الرحمن احمد الكوهيجى.
 شافعي بن أحمد الكبير.
 الحاج الشيخ حسن.
 الحاج احمد مفتي.
 الشيخ حسن العالي.
 عبد الله نقشبندي الكوهيجي.

معرض الصور

المصادر

 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران) الطبعة الثالثة، دبى: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، کوخری، محمد، " «به یاد کوخرد» "، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2002 میلادی.(فارسي)
 سلامى، بستكى، احمد.  (بستک در گذرگاه تاریخ)  ج2 چاپ أول، 1372 خورشيدى.
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران: ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 محمدیان، كوخردى، محمد،  (شهرستان بستک وبخش کوخرد) ، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  «تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 بختيارى، سعيد،  «اتواطلس إيران» ، " مؤسسه جغرافيايى وكارتگرافى گيتا شناسى، بهار 1384 خورشيدى
 کتاب: «نادر البیان فی ذکر انساب بنی عباسیان» نوشته: عبد الرحيم بن مصطفی محمد زمان العباسی.
 درگاه فهرست آثار ملی ایران

انظر أيضاً
 '''

وصلات خارجية
 التقسيمات الادارية لمحافظة هرمزگان

أماكن مأهولة في مقاطعة بستك
بلدة جناح
مدن إيران
نواحي محافظة هرمزغان

كوهيج


سفتلانا كوزنتسوفا  (مواليد 27 يونيو 1985 في سانت بطرسبرغ)، هي لاعبة كرة مضرب روسية بدأت مسيرتها كمحترفة سنة 2000 تلعب باليد اليمنى. هي إحدى بطلات الجراند سلام. أعلى تصنيف لها في الفردي كان المركز الـ 2 في سنة 2007. أعلى تصنيف لها في الزوجي كان المركز الـ 3 في سنة 2004. شاركت في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية. فازت بجائزة أفضل قادمة جديدة من قبل رابطة محترفات التنس.

بطولات حققتها
دورة رولان غاروس الدولية
بطولة أستراليا المفتوحة للتنس
بطولة أمريكا المفتوحة للتنس

الخط الزمني للأداء

روابط خارجية

مراجع

روابط إيضافية

أبطال بطولة أستراليا المفتوحة
أبطال بطولة أمريكا المفتوحة
أبطال بطولة فرنسا المفتوحة
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من سانت بطرسبرغ
رياضيون من سانت بطرسبورغ
فائزات بالجراند سلام في زوجي السيدات
فائزات بالجراند سلام في فردي السيدات
لاعبات كرة مضرب روسيات
لاعبو كرة مضرب أولمبيون من روسيا
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2004
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2008
لاعبو كرة مضرب في الألعاب الأولمبية الصيفية 2016
مواليد 1985
مواليد في سانت بطرسبرغ

سفتلانا كوزنتسوفا


Spin (engl. spin: vrtnja) može značiti:
 spin (oznaka s), u fizici, je kvantnomehaničko svojstvo subatomskih čestica i atomskih jezgara koje nema izravnog odnosa (analogije) s klasičnim gibanjem, a to je kvantunutrašnji impuls vrtnje neovisan o orbitalnom gibanju, odnosno vlastita kutna količina gibanja.
 spin (politika), u politici, je tehnika kojom se koriste stručnjaci političkog marketinga (takozvani spin doktori) najčešće u političkim strankama i izvršnoj vlasti kako bi prema javnosti prilagodili (često iskrivili) informaciju u svoju korist. Najčešće ima pogoršano (pejorativno) značenje. Pojam je preuzet iz sporta (na primjer kriket) u kojem bacač loptice nastoji posebnom tehnikom (spin) promijeniti njezin smjer kako bi zavarao protivnika. Spin se očituje različitim radnjama: odašiljanje u javnost određene informacije, a zatim njezino opovrgavanje čime se dobiva na vremenu bitnom za političko odlučivanje, legalno konstruiranje određene informacije kojom se šteti ugledu političkih suparnika u predizbornoj kampanji, selekcija činjenica u vlastitu korist, dvosmislenost u javnome nastupu, okolišanje u izjavama i drugo.

Izvori

Spin (razdvojba)


Gladys Castelvecchi (* 26. November 1922 in Rocha, Uruguay; † 28. Mai 2008) war eine uruguayische Schriftstellerin.

Castelvecchi arbeitete zwei Jahrzehnte lang als Literaturdozentin. Sie musste jedoch während der in Uruguay herrschenden zivil-militärischen Diktatur diese Tätigkeit aufgeben, war in dieser Zeit auch im Gefängnis von Punta de Rieles inhaftiert und wurde jedoch nach Wiederherstellung der Demokratie wieder eingestellt. Sie veröffentlichte ab 1965 zahlreiche Werke, darunter 1965 No más cierto que el sueño und 1983 das drei Jahre später in zweiter Auflage verlegte und von den Literaturkritikern Rosario Peyrou und Graciela Mántaras präsentierend begleitete Fe de remo. In Literaturwettbewerben agierte sie als Jurorin. Castelvecchi arbeitete überdies sowohl für diverse Presseorgane der Printmedien als auch im Bereich des Radios und des TV als Kulturjournalistin. Auch gehörte Castelvecchi, die der Generación del 45 zugeordnet wird, dem Gründungsteam der Brecha an. Castelvecchi, die 1947 den Schriftsteller Mario Arregui heiratete, mit dem sie vier Kinder hatte, war die Mutter von Vanina Arregui.

Veröffentlichungen (Auszug)
 1965: No más cierto que el sueño
 1983: Fe de remo (Neuauflage 1986)
 1984: Ejercicio de Castellano
 1985: Calendarios
 1987: Animal variable
 1993: Claroscuro
 1993: Mujeres - Las mejores poetas uruguayas del siglo XX, Anthologie
 1994: Por costumbre
 1995: Antología plural de la poesía uruguaya contemporáneo

Literatur
 Nuevo Diccionario de la Cultura Uruguaya von Miguel Ángel Campodónico, Librería Linardi y Risso, 2003, S. 80

Weblinks
 Gladys Castelvecchi (1922-2008) - Entre la luz y la sombra (spanisch) in El País vom 5. September 2008, abgerufen am 14. Mai 2012
 Gladys Castelvecchi (spanisch) auf der Internetpräsenz der Asociación de Profesores de Literatura del Uruguay vom 4. Juli 2008, abgerufen am 14. Mai 2012
 Biographie (spanisch), abgerufen am 14. Mai 2012

Einzelnachweise

Autor
Person (Rocha)
Uruguayer
Geboren 1922
Gestorben 2008
Frau

Gladys Castelvecchi


ජෝර්- කාර්ෂෝ සහ ලුයින්ඩා එලිසබත් ගර්ලි නම් යුවලට දාව උපන් බර්නාඩ් ෂෝ නම් වූ දරුවා සාහිත්‍ය, සංගීත, කලා නිර්මාණකරණයට දැවැන්තයකු වූ බවත්, විශ්ව සාහිත්‍යයේ සුප්‍රකට අයකු බවට පත්වූ වගත්, පැවසුවහොත් එය සත්‍යයකි. මොහු උපන්නේ අයර්ලන්තයේ ඩර්ලින් නමැති නගරයේය. ඒ 1856 ජුලි 26 දාය. ජෝර්- කාර්ෂෝ යනුවෙන් හැඳින්වූ පියාගේ නමේ මුල් වචනය එකතුකර මොහු ජෝර්- බර්නාඩ් ෂෝ යනුවෙන් මුලදී ව්‍යවහාර කෙරුන පසුව බර්නාඩ් ෂෝ යනුවෙන් ප්‍රසිද්ධියට පත්වූයේය.

ගර්ලි මව සංගීත ශිල්පිනියක් වූ බැවින් නාට්‍ය චිත්‍ර කලාවන් කෙරෙහි යොමුවීමට සහ ඒ ක්‍ෂේත්‍රයේ රැඳීමට ඔහුට වරම් හිමිවිය. හුදෙක් ඒ මවගෙන් ලැබුණු ආභාෂය නිසා විය හැකිය. මීට අමතරව මවගේ සහෝදරයා නොහොත් බර්නාඩ් ෂෝ ගේ මාමා ගෙන්ද උසස් ඝනයේ සාහිත්‍ය කෘති කියවීමට ඔහුට ඉඩ ප්‍රස්‌ථාව සැලසුනි.

තරුණවිය

ළමාවියේ දී මවගේ රැකවරණය යටතේ අධ්‍යාපන කටයුතු කරමින් තරුණවියට පා තබන ඔහු දහසය වැනි වියේදී (16) එනම් 1872 දී පෞද්ගලික ව්‍යාපාරික ආයතනයක කාර්යාලීය ලිපිකරුවෙකු හා මුදල් අයකැමියෙකු වශයෙන් සේවයේ නිරත විය. වසර 04 ක් ගතවන විට ඔහුට රැකියාවට ආයුබෝවන් කීමට සිදුවිය. රැකියාව අත්හැරීමට සිදුවූයේ තම මෑණියන්ට ලන්ඩන් නගරයේ පදිංචියට යැමට සිදුවීම නිසාය. මෙම ගමනට බර්නාඩ් ෂෝ මෙන්ම ඔහුගේ සහෝදරියද එක්‌විය. බර්නාඩ් ෂෝ ලන්ඩන් නගරයේ රැකියාවක් සොයා ගැනීමට කොතෙකුත් උත්සහා දැරුවද එය නිෂ්ඵල වූයේය. අනතුරුව ඔහු පුස්‌තකාල සේවා මධ්‍යස්‌ථානයට බැඳී එහි පොත්පත් කියවීමට කාලය මිඩංගු කළේය. දක්‍ෂ ලේඛකයන් විසින් රචිත උසස් කෘති කියවීමට ඔහු වඩාත් කැමති වූයේය. පොත්පත් කියවන ගමන් මුලින් නවකතා කීපයක් නිර්මාණය කළද ඒවාට එතරම් ප්‍රතිචාරයක් නොලැබුණ අතර ප්‍රකාශකයන් පවා ඒවා මුද්‍රණය කිරීමට මැලිවීම බර්නාඩ් ෂෝ ගේ කණස්‌සල්ල වැඩිවීමට හේතුවක් විය. එහෙත් උත්සහය නතර නොකළ ඔහු තව තවත් ලීවේය. පුවත්පත්වලට ලියූ ලිපි බොහොමයක් ප්‍රතික්ෂේප වූ අතර ඇතැම් ලිපි සඳහා ඉඩකඩ ලැබිණි. උත්සහය නතර නොකළ ඔහු තව තවත් පුවත්පත් සඳහා ලිපි ලීවේය. මේ සඳහා සොච්චම් මුදලක් ඔහුට ලැබිණි. පුවත්පත් කෙරෙහි වැඩි කැමැත්තක් දැක්‌වීම නිසා යහළුවකුගේ මාර්ගෝපදේශකත්වයෙන් "ද ස්‌ටාර්" (the star) නමින් වූ පුවත්පත් ආයතනයේ රැකියාවක් ඔහුට ලැබිණි. මේ කාලය තුළ බර්නාඩ් ෂෝ ගේ ජීවිතය පුදුමසහගත විය. අන්දමන්දව, අතන මෙතන ඇවිද ඉබාගාතේ අවිචාරවත් අයුරින් කටයුතු කිරීම නිසා ඔහුට ඔහුවම රස්‌තියාදුකාරයකු මෙන් පෙනිණි. ප්‍රමාණවත් පරිදි අතට මුදලක් නොලැබීම ඊට හේතුවක් වූවා වියහැකිය. කෙසේ නමුත් ඔහු තිර අදිටනින් යුතුව තම අපේක්‍ෂා ඉටුකරගනු වස් උත්සහය අත් නොහැරියේය.

නාට්‍ය විචාරක

මොහු ද ස්‌ටාර් (The Star) නැමති පුවත්පත් ආයතනයේ සේවය කරමින් සිටියදී " ද වර්ල්ඩ්" (The world) නමින් වූ පුවත්පතකට ලිපි සැපයීමෙන් තම නම ජනප්‍රිය තත්ත්වයට පමුණුවා ගත්තේය. ද සැටඩේ රීවීව් (The Saturday Review) නම්වූ පුවත්පතක නාට්‍ය විචාරකයකු ලෙසද කටයුතු කරමින් සිටියදී නාට්‍ය කෙරෙහිද, ඒවායේ නිර්මාණ කාර්යයන්වලද ක්‍රියාත්මක විය. ප්‍රකට නාට්‍ය කරුවකු මෙන්ම, ලේඛකයකු හා නිදහස් චින්තකයකු ලෙස බර්නාඩ් ෂෝ කැපී පෙනීමට " ද සැටඩේ රීවීව් " පුවත්පත හේතුවිය.

කථා ශෛලීය

මෙවන් පරිසරයක් තුළ මොහු "ෆේබියන්" යනුවෙන් වූ සංගමයකට බැඳී එහි සාමාජිකත්වය ලබා ගත්තේය. ඒ 1884 වර්ෂයේදීය. උගත් ප්‍රභූන් අතර සමාජවාදය පිළිබඳ දේශන පැවැත්වීමට තරම් මොහු දක්‍ෂ කථිකයකු වූයේය. මොහුගේ කථා ශෛලීය ප්‍රේක්‍ෂක සිත්ගත් බව පැවසේ. හාස්‍ය දක්‌වන කථා කීමට දක්‍ෂ වූ මොහු අසා සිටින්නන්ගේ සිත් ඇද බැඳ තබා ගත්තේය. සමාජයේ උස්‌මිටි තැන් විවේචනය කරමින් සමාජ සුධාරකයකු ලෙස පෙනී සිටියේය.

සැටඩේ රිවීව් පුවත්පතේ නාට්‍ය විචාරයකු ලෙස කටයුතු කරද්දී ඔහු නාට්‍ය රචනා කිරීම කෙරෙහිද දැඩි ඇල්මක් දැක්‌වීය. "වොරන් මහත්මියගේ රැකියාව" මැයෙන් පළමුවරට ඔහු විසින් 1893 දී නාට්‍යයක් ගොතන ලදුව පසුව තවත් නාට්‍ය කිහිපයක් කරලියට ගෙන ආයේය. "ද විලැන්ඩර්" "ඩිවෝස් හවුසස්" "ආම්ස් ඇන්ඩ් ද මෑන්" "පිග් මැලියන්" "ඩෙවල්ස් ඩිසයිජල්ස්" "ජෝන් බුල්ස් අදර් අයිලන්ඩ්" "ද ඩොක්‌ටර් ඩිලෙම්මා" යූ නෙව කැන්ටේල්, කැන්ඩීඩා වැනි නාට්‍ය ඒ අතරවෙයි.

සීසර් සහ ක්‌ලියෝ පැට්‌රා, ඇපල් කාට්, පිග් මැලියන් (CAESAR AND CLEOPATRA,APPLE CART,PYGMALLION) වැනි නාට්‍ය කෘතිවලට ඉමහත් ප්‍රසාදයක් ලැබුණි. පිග් මැලියන් නම් වූ නාට්‍ය සංගීතමය චිත්‍රපටයක් බවට "මයි ෆයාර් ලේඩි (MY FAIR LADY)" නමින් තිරගත කරන ලදී. මෙම චිත්‍රපටයට ඔස්‌කාර් සම්මාන හිමි වූ වගක්‌ද කියැවේ.

සහකාරිය

1856 වසරේදී උපත ලබා වර්ෂ 94 ක් ජීවත්ව සිටි මෙම වියතා විවාහ වූයේ වයස අවුරුදු 42 දීය. මොහුගේ සහකාරිය වූයේද අයර්ලන්ත ජාතික කතකි. ඇය නම් චාලට් ටවුන් ෂෙන්ඩිය. මැය ඉතා ධනවත් පවුලකට අයත් වූවාය. බර්නාඩ් ෂෝ මස් මාංශ අනුභවයෙන් හා මත්පැන් පානයෙන්ද වැළකී සිටියේය. යහපත් දිවිපෙවෙතක් ගත කිරීම නිසා හොඳ සෞඛ්‍ය තත්ත්වයකින් සිටියේය. සාහිත්‍ය කලාව, නාට්‍ය නිර්මාණකරණයන් වෙනුවෙන් කරන දල සේවයට පැසසුම් කරනු වස් "මයි පෙයාර් ලේඩි" චිත්‍රපටය සඳහා නොබෙල් සාහිත්‍ය සම්මානය ලබාදුන් නමුත් ඔහු එකී සම්මානය ප්‍රතික්ෂේප කළේය. එපමණක් නොව බ්‍රිතාන්‍ය රජය විසින් ප්‍රදානය කරන ලද ඉහළම සම්මානය වූ "ඕඩර් මෙරිට් (ORDER OF MERIT)" නම් වූ ඉහළ නිලයද ලබා නොගත්තේය.

රුසියාව, ඉන්දියාව, ලංකාව ඇමරිකාව වැනි රටවල් ගණනාවක ඔහු සංචාරය කරමින් සාහිත්‍ය කලා කටයුතුවලද නිරත‌වූයේය. මොහුගේ ඇතැම් කෘති වෙනත් භාෂාවලටද පරිවර්තනය කර තිබේ. සමහරක් කෘති සිංහල බසටද නගා ඇත.

වසර 94 ක් පමණ ගත කරද්දී වුව ඔහු යහපත් සෞඛ්‍ය තත්ත්වයකින් පසුවිය. අහම්බෙන් මෙන් ක්‍ෂණිකව බිම ඇද වැටීම නිසා 1950 නොවැම්බර් 02 දා මොහු ලොවින් සමුගත්තද ඔහුගේ සාහිත්‍ය කලා කෘති තවමත් පවතී. එම කෘත අගය කරන්නන්ද එමටය. සමාජ සාරධර්ම ඒ තුළ ගැබ්වීම ඊට හේතුවයි.

ආශ්‍රිත
 ජෝර්ජ් බර්නාඩ් ෂෝ

1856 උපත්
1950 මරණ

ජෝර්ජ් බර්නාඩ් ෂෝ


Penguin Classics este o marcă publicată de Penguin Books, o subsidiară a Penguin Random House. Cărțile ei sunt publicate în diferite ediții în întreaga lume, inclusiv în Australia, Canada, China, India, Irlanda, Noua Zeelandă, Africa de Sud, Coreea de Sud, Marea Britanie și Statele Unite ale Americii. Criticii literari consideră cărțile din această serie ca părți componente importante ale canonului occidental, deși multe titluri sunt traduse din literatura non-occidentală; într-adevăr, seria a inclus doar traduceri timp de zeci de ani de la crearea sa, până când a încorporat în cele din urmă marca Penguin English Library în 1986. Prima carte apărută în colecția Penguin Classic a fost traducerea de către E.V. Rieu a Odiseei, publicată în 1946, iar Rieu a devenit editor general al seriei. Rieu a obținut colaborarea romancierilor Robert Graves și Dorothy Sayers ca traducători, crezând că vor evita "aroma arhaică și neologismele care fac ca multe dintre traducerile existente să fie respingătoare pentru gustul modern".

În 1964 Betty Radice și William Baldick i-au succedat lui Rieu ca editori, iar Radice a devenit unic editor în 1974 și a îndeplinit această funcție timp de 21 de ani. Ca editor, Radice a susținut publicarea unor ediții populare cu format academic și a modificat convenția anterioară a colecției Penguin, adăugând referințe, bibliografie, hărți, note explicative și indici. Ea a extins canonul "Classics" și și-a încurajat și diversificat cititorii, în timp ce a susținut respectarea standardelor academice.

Serii
În categoria mai largă Classics, Penguin a creat serii specializate cu propriile lor modele. Acestea includ:

 Penguin Nature Classics, în cadrul căreia au fost publicați autori precum John James Audubon, Rachel Carson și John Muir
 Penguin Modern Classics, apărută din 1961, cu autori precum Truman Capote, James Joyce, George Orwell, Vladimir Nabokov și Antoine de Saint-Exupéry. Unele titluri conțin un aparat critic. Seria a trecut printr-o serie de reproiectări, cea mai recentă fiind în iunie 2017: vezi aici,  aiciși aici .
 Seria a fost redenumit Penguin 20th Century Classics în mai 1989, dar seria a revenit la vechea denumire în februarie 2000.
 Penguin Enriched Classics, în cadrul căreia au apărut Aventurile lui Huckleberry Finn, Mândrie și prejudecată, Litera stacojie și Poveste despre două orașe
 Penguin Popular Classics, apărută în anul 1994, cu ediții paperback. Seria a fost un răspuns la Wordsworth Classics, o serie de cărți foarte ieftine care imitau seria Penguin.
 Penguin Designer Classics, apărută în 2007, este un set de cinci cărți în ediție limitată, cu coperte create de designeri de modă pentru a comemora aniversarea a 60 de ani a seriei
 Penguin Mini Modern Classics, apărută în 2011, cu un sortiment de cincizeci de cărți de buzunar scrise de cincizeci de autori diferiți, cum ar fi Franz Kafka, Italo Calvino, E. M. Forster, Virginia Woolf și Stefan Zweig. Ea a fost lansat pentru a celebra aniversarea a 50 de ani a seriei Penguin Modern Classics. Nu mai apare în prezent.
 Penguin Little Black Classics, apărută în 2015, cu o serie de cărți clasice de buzunar pentru a sărbători aniversarea a 80 de ani a Penguin Books.
 Pocket Penguins, apărută în 2016. Seria imită stilul original al cărților Penguin Books, cu dimensiuni mai mici. Primele 20 de cărți au fost lansate în luna mai 2016 și au fost descrise de către directorul editorial Simon Winder ca "un amestec de cărți celebre și de cărți uitate în mod nedrept".

Note

Legături externe
 Official Penguin Classics website
 The Penguin Archive Project-University of Bristol

Serii de cărți

Penguin Classics


Die Kirche am Magdalensberg in Magdalensberg, Bundesland Kärnten, Österreich, am Gipfel des 1058 Meter hohen Magdalensberges ist eine Filialkirche der Pfarrkirche Heilige Margaretha in Ottmanach. Sie ist der heiligen Helena und Maria Magdalena geweiht, wobei das Patrozinium der Helena das ursprüngliche war und das der Maria Magdalena erst nach 1583 aufkam.

Geschichte
Im späten 12. oder im frühen 13. Jahrhundert errichteten die Herren von Osterwitz am Magdalensberg eine Kirche, die wohl aus einem flachgedeckten Langhaus und einer Rundapsis bzw. einem Chorquadrat bestand. Im Jahre 1262 bestätigte Papst Urban IV. einem Pfarrer Heinrich den Besitz der Kirchen "sancte Margarete in Otmaniach et monis sancte Helene … quarum una dependet ex alia …" Eine von einem Meister Mothe (Matthias) 1462 begonnene Erweiterung der Kirche konnte erst Ende des 15. Jahrhunderts abgeschlossen werden. Dabei wurde seitlich ein größerer Bau angefügt, sodass das ursprüngliche Kirche das heutige südliche Seitenschiff bildet. Wesentliche Beiträge zum Ausbau und zur Ausstattung der Kirche leisteten St. Veiter Bürgerfamilien, die auch in Verbindung mit dem aufkommenden Vierbergelauf in Verbindung gebracht werden, dessen Ausgangspunkt die Kirche bildet. So ließ der Gewerke Hans Kaltenhauser einen heute verschollenen Reliefstein an der Kirche anbringen.

Baubeschreibung
Der mittelgroße spätgotische Kirche setzt sich aus einem hohen Langhaus, einem etwas niedrigeren schmalen Hauptchor und einem südlichen Nebenchor zusammen. In der Südwestecke des Langhaus querhausartig aufragender Bauteil mit Giebel wurde ehemals als Schatzkammer bezeichnet. Im nördlichen Chorwinkel steht der von einem Pyramidendach bekrönte Turm, dessen gekuppelte Schallfenster 1571 nach einem Brand erneuert wurden. Die Glocke wurde 1703 von Anton Kosmatschin gegossen. Die Kirche wird von hohen abgestuften Strebepfeilern gestützt, die am Chor übereck gestellt sind und von Spitzgiebeln und fragmentarischen Fialen bekrönt werden. Dagegen sind die Streben am Nebenchor einfach und plump ausgeführt. Die Kirche besitzt an den Chören und an der Südseite des Langhauses hohe zweibahnige Maßwerksfenster. Das rechteckige Fenster oberhalb des vermauerten gotischen Südportal wurde in der Barockzeit ausgebrochen, die beiden Fenster seitlich des Westportals wurden 1971 wiederhergestellt. Die Rundfenster an der West- und Südseite weisen gotisches Vierpassmaßwerk auf. Das schmale spitzbogige Westportal mit eisenbeschlagener gotischer Türe besitzt reich profiliertes gotisches Gewände und einen geraden Kragsteinsturz und ist am Bogenfeld mit Christusmonogramm und zwei Sterne geschmückt. Der Kirchenbau ist einheitlich mit Steinplattl gedeckt. Das verblasste Christophorusfresko an der Südfassade stammt aus der Barockzeit.

Im Inneren zeigt sich das dreijochige Langhaus als zweischiffige Halle mit anschließend niedrigerem südlichen Seitenschiff. Das Sternrippengewölbe ist an den Schlusssteinen mit Sternen, Blumen, Wappen und Steinmetzzeichen verziert. Die fünf Bündelpfeiler im Langhaus sind unterschiedlich ausgeführt. Die spätgotische Empore mit Kreuzrippengewölbe und drei spitzbogigen Arkaden zum Kirchenraum hin hat eine gekehlte Felderbrüstung.

Der vierjochige Chor mit Dreiachtelschluss ist gegenüber dem Mittelschiff aus der nördlichen Achse verrückt. Das Netzrippengewölbe ruht aus Konsolen und zwei von Baldachinnischen unterbrochenen fünfseitigen Diensten. Die Statuetten der beiden Kirchenheiligen in den Baldachinnischen stammen vermutlich von einem Altar. Von der Chornordwand führt ein niedriges spitzbogiges Portal in die Sakristei im Turmerdgeschoss. Spitzbogig geschrägte Scheidbögen öffnen den südlichen Nebenchor zum Hauptchor und zum südlichen Seitenschiff hin.

Einrichtung
Der spätgotische Hochaltar von 1502 birgt im Schrein eine große Schnitzfigur aus der älteren Villacher Werkstätte, die die heiligen Helena mit Kirchenmodell und Kreuz darstellt. Im zarten Gesprenge sind die Figuren einer sitzenden Madonna mit Kind sowie der heiligen Katharina und Barbara und zuoberst ein Schmerzensmann, der wohl aus einer St. Veiter Werkstätte stammt, aufgestellt. Auf dem Gemälde der Predella befragt die heilige Helena die Juden Jerusalems nach dem Versteck des Kreuzes. An den feststehenden Flügeln sind links die heiligen Margaretha und Wolfgang und rechts die heiligen Dorothea und Ulrich wiedergegeben. Die Malereien auf der Innenseite der beweglichen Flügeln zeigen Szenen der Kreuzlegende: links oben die Suche nach dem Kreuz sowie Judas, der in den Brunnen geworfen wird; rechts oben die Erprobung der Wunderkraft des Kreuzes durch die Erweckung eines Toten; links unten versucht Kaiser Herakleios vergeblich, das Kreuz hoch zu Ross im Triumph nach Jerusalem zu bringen; rechts unten trägt er es demütig auf den Knien durch das Stadttor. Auf der rechten Außenseite ist Christus mit den zwölf Aposteln und auf der linken nichtfigurale Architekturmalerei dargestellt.

Die drei Seitenaltäre entstanden um 1700. Der linke Seitenaltar trägt eine barocke Muttergottes mit Kind und ein Aufsatzbild mit Gottvater und dem Heiligen Geist. Der Altar am rechten Pfeiler zeigt im Altarblatt den Evangelisten Markus, im Aufsatzbild den heiligen Sebastian sowie einen Märtyrerpapst. Die seitlichen Figuren stellen wahrscheinlich die bethanischen Geschwister Martha und Lazarus dar.
Im Seitenchor, der Magdalenenkapelle birgt der Altar im Schrein eine um 1520–25 geschnitzte spätgotische Magdalenenfigur. Seitlich stehen die barocken Figuren der Apothekerheiligen Cosmas und Damian. Außen sind vier spätgotische Relief aus dem frühen 16. Jahrhundert in barockes Rankenwerk eingearbeitet. Dargestellt sind Szenen mit Maria Magdalena links oben die letzte Kommunion der Heiligen, links unten die Fußwaschung, rechts oben die Erhebung und rechts unten die Meerfahrt eines Fürstenpaares mit Himmelserscheinung der Magdalena. In der Aufsatznische steht die barocke Statuette des Auferstandenen und darüber eine geschnitzte Noli-me-tangere-Gruppe.

Der Korb der um 1660/70 entstandenen Kanzel wird heute als Ambo verwendet. Nennenswert ist auch das graugrüne, zylindrische und oben ausgehöhlte Becken mit drei Kopfreliefs, dessen Entstehungszeit wohl ins ausgehende Mittelalter fallen dürfte. Zur weiteren Ausstattung der Kirche zählen ein Kreuzigungsbild im nazarenischen Stil an der Südwand und ein Kruzifix aus dem 17. Jahrhundert an der Nordwand.

Weitere Bauten
Die Kapelle südlich der Kirche ist ein kleiner gotischer Bau mit dreiseitigem Schluss und steinplattlgedecktem Spitzdach. An der Nordwand befindet sich ein Fresko des heiligen Wolfgang von 1786. Das Pfarrhöfl neben der Kirche wurde 1849 errichtet, um dem Geistlichen, der am Magdalensberg die Messe las, eine Unterkunft zu bieten.

Literatur
 Dehio-Handbuch. Die Kunstdenkmäler Österreichs. Kärnten. Anton Schroll, Wien 2001, ISBN 3-7031-0712-X, S. 485–487.
 Wilhelm Wadl: "Magdalensberg – Natur Geschichte Gegenwart Gemeindechronik". Verlag Johannes Heyn, Klagenfurt 1995, ISBN 3-85366-812-7, S. 214–222.

Weblinks

Kirchengebäude in Magdalensberg (Gemeinde)
Magdalensberg
Magdalensberg
Magdalensberg
Magdalensberg
Baudenkmal (Kärnten)

Kirche am Magdalensberg


Mossad () veya resmî adıyla HaMossad leModiʿin uleTafkidim Meyuḥadim (), İsrail'in ulusal istihbarat teşkilatıdır. Askerî istihbarat teşkilatı Aman ve iç güvenlik teşkilatı olan Şin Bet ile birlikte İsrail İstihbarat Topluluğundaki birimlerden biridir. Kurumun ana mantalitesi, kuruluşundan bugüne değin yalnızca İsrail'i değil, yeryüzündeki tüm Yahudi topluluklarını olası bir saldırı veya katliam girişimine karşı koruyup kollamaktır.

Temelinde İsrail'in diplomatik kuruluşlarından ayrı olarak istihbarat toplama, gizli operasyonlar ve terörle mücadeleden sorumludur. Mossad hiçbir yasa amacıyla, rolüyle, göreviyle, yetkisi ve bütçesiyle tanımlanamaz ve İsrail Devleti'nin anayasal kanunlardan tamamen muaf olduğu için bir derin devlet olarak görülür. Teşkilatın yöneticisi doğrudan İsrail Başbakanı'na karşı sorumludur. Yıllık bütçesinin yaklaşık 10 milyar şekel olduğu tahmin edilen Mossad, bazı kuruluşlara göre Amerikan CIA'inden sonra Batı dünyasının en büyük ikinci casusluk ajansıdır.

Organizasyon yapısı

Yönetim birimleri
Mossad'ın en büyük departmanı, uluslararası ölçekte operasyon yapma misyonlarına sahip Tahsilat Toplama Departmanı'dır. Departmandaki çalışmalar; diplomatik ve gayriresmî çalışmalar üzerinde çeşitli teminatlar altında faaliyet göstermektedir. Politik ve İrtibat Departmanı ise, müttefik olmayan ve İsrail ile diplomatik ilişkisi iyi olmayan ülkeler ile ilgili çalışmalardan sorumludur. Mossad'ın teknoloji faaliyetlerini takip etmekten sorumlu olan Teknoloji Departmanı da vardır.

Geçmiş
Yahudilerin istihbarî misyonlar edinmesi sembolik olarak on iki casus ile başlamıştır. Modern dönemde Mossad resmî olarak 13 Aralık 1949'da Reuven Şiloah'ın Başbakan David Ben-Gurion'a özel ricası üzerine Merkez Koordinasyon Enstitüsü ismiyle kuruldu. Ben-Gurion ilk başta, mevcut güvenlik hizmetleri olan Ordunun İstihbarat Servisini (AMAN), İç Güvenlik Servisini (Şin Bet) ve Dış Güvenlik Servisini (Politik &  Departmanı, yukarıdaki) arasındaki işbirliğini temele oturtup ve geliştirmek için merkezi bir organ istedi. Mart 1951'de yeniden yapılandırılarak; doğrudan başbakana rapor veren, başbakanlık ofisinin bir parçası haline getirilmiştir.

Slogan
Mossad'ın eski sloganı, Tanah Özdeyiş XXIV:6 "Savaşmak için yöntem, zafer kazanmak için birçok danışman gerekli" () idi. Daha sonra slogan başka bir Özdeyiş sözü ile değiştirildi: Tanah Özdeyiş XI:14 "Yol göstereni olmayan uluslar düşer, danışmanı bol olan zafere gider" ().

Suikast ve sabotaj birimleri

Metsada
Metsada, düşmana karşı saldırı düzenlemekten sorumlu olan birimdir. Metsada, misyonlarını "suikastlar ve sabotaj" içerecek şekilde "küçük savaşçı birimler" ile gerçekleştirmektedir.

Kidon

Kidon, Caesarea Departmanı'na (Mossad'ın sekiz departmanından biri) ait bir alt birimdir. İsrailli gazeteci Yaakov Katz tarafından "Casusluk faaliyetlerini, Caesarea Dep. altında faaliyet gösteren elit bir grup uzman suikastçı" olarak tanımlanıyor. İsrail İstihbarat Topluğunda, ayrıntıların ve hakkındaki bilgilerin en çok korunduğu birim olan Kidon hakkındaki birçok bilgi, sır durumundadır. Bu birim, İsrail'in suikast politikasının en büyük parçası olmuştur. Ronen Bergman'a göre İsrail, Soğuk Savaş'ın (1946-91) başlangıcından bitişine kadar, tüm Batı ülkelerinden daha fazla "suikast misyonunu" kullanmıştır. Kurulduğundan bu yana en az 2.700 suikast operasyonu gerçekleştirmiştir.

Risk sermayesi
Mossad, uzun zaman önce yeni siber teknolojiler geliştirmek için yüksek teknoloji girişimlerine yatırım yapmak üzere bir risk sermayesi fonu açtı. Mossad tarafından finanse edilen teknoloji girişimleri ve girişimcilerinin isimleri gizli tutulmaktadır.

Direktörleri

Bilinen bazı ünlü operasyonları

Afrika

Mısır
 1956'da Port Said ve Kahire arasındaki iletişimin kopması için istihbarat sağlanması.
 Batı Almanya vatandaşı, Mossad casusu Wolfgang Lotz 1957'de Mısır'a sızdı ve Mısır askeri tesisleri ve endüstrileri hakkında istihbarat topladı. Ayrıca Lotz, Mısır Hükûmeti için çalışan Alman roket bilimcileri ve mühendislerinin bir listesini oluşturdu ve hepsi ile mektuplaştı. Bazıları sonradan öldürüldü veya kayboldu. Bu suikastlerin hepsi, Damocles Harekâtı ile birlikte gerçekleştirildi.
 Mısır'a askeri donanım sağlayan bir Münih merkezli Alman silah şirketinin en yetkili müdürü olan 49 yaşındaki Heinz Krug, Eylül 1962'de birden kayboldu ve başına ne geldiği hâlâ bilinmiyor. Nazi askeri ve komandosu olan Otto Skorzeny, Krug'u, Mossad'ın öldürdüğüne inanıyor.
 Altı Gün Savaşı'nda, Mısır Hava Kuvvetleri'nin operasyon sahasını bölge bölge tespit etmek için istihbarat sağladı.
 Bulmus 6 Operasyonu — Yıpratma Savaşı sırasında Mısır, Yeşil Ada'yı kuşatmış İsrail Komandoları'na istihbarat yardımı yaptı.

Fas
Eylül 1956'da Mossad, İsrail'e göç yasağı uygulandıktan sonra Fas'ta savaş altında eziyet gören Sefaradi Yahudileri'ni İsrail'e kaçırmak için Fas'ta gizli bir istihbarat ağı ve operasyon sahası yarattı.

1991'in başlarında, iki Mossad casusu Fas'ın Kazablanka limanına sızdı. İki casus, limanda demirlemiş olan Suriye'nin Kuzey Kore'den satın aldığı hava savunma füzelerini taşıyan yük gemisi Al-Yarmouk'''a bir takip cihazı (GPS) yerleştirdiler. Tel Aviv'deki kontrol merkezinden takip edilen gemi yola çıktığında, İsrail Hava Kuvvetleri tarafından Akdeniz'de batırıldı.

Tunus
Filistin Kurtuluş Partisi'nin dört kurucusundan biri olan , 1988'de Tunus'taki evinde öldürüldü. El-Vezir'in henüz fark edilmemiş ölümü, ertesi gün Mossad tarafından üstlendi ve resmî bir açıklama ile kamuoyuna duyuruldu.

1991'de ise Mossad casusları, Filistin Kurtuluş Örgütü'nün başkan yardımcısı Salih Halaf'a evinde suikast düzenledi ve nedeni bilinmeyen bir şekilde, ölümünden dakikalar sonra evi tutuştu (ateş).

2016'da Hamas üyesi Muhammed El-Zawahri'i Tunus'ta öldürüldü. Kidon birimi merkezi bunu üstlendi. Filistin için insansız hava araçları tasarlama girişimine giriştiğinden dolayı İsrail Başbakanlığı tarafından kırmızı listeye alınan el-Zawahri, Hamas'a bağlı bir mühendisti.Tunisia investigating Mossad-suspected assassination  Roi Kais, 17.12.16, ynetnews

Uganda
1976 Entebbe Operasyonu'nda Mossad, Entebbe Uluslararası Havalimanı hakkında İsrail Ulusal Savunma Kuvvetleri'ne istihbarat sağladı. Serbest bırakılan rehineleri sorguya çeken Mossad, olayla ilgili kapsamlı bilgiler topladı.

Güney Afrika
1990'ların sonlarında Mossad, Denel firması tarafından üretilmiş silah sistemlerini temin etmek amacıyla Johannesburg'a gelmiş iki İranlı casusun izine rastladı. Daha sonra İranlı casuslar, Mossad casusları tarafından yakalanıp; şiddet içeren bir sorguya tabî tutulduktan sonra, Güney Afrika'dan zorla sınırdışı edildiler.

Sudan ve Etyopya
Arjantin'in kuruluşundan beri yaşadığı en büyük bombalı saldırılardan biri olan AMIA saldırısından sonra bunu İran'ın düzenlediğini düşünen Mossad, İsrail Özel Kuvvetleri'nin, Sudan'nın başkenti Hartum'daki İran büyükelçiliğine misilleme olarak baskın düzenlemesi için istihbarat toplamaya başladı, ancak küresel olarak Yahudi topluluklarına karşı bir başka saldırının, bu operasyonun intikamı olarak alınabileceği korkusundan dolayı operasyon misyonunu gerçekleştirmedi. 1984'e gelindiğinde ise Mossad, Etiyopya'daki Bene Israel Yahudileri'nin, Etiyopya ve Sudan arasında, açlık çektikleri fakir bir bölgeden, İsrail'e tahliyesi için Musa Operasyonuna istihbarat sağladı.

Amerika
Arjantin

1960'ta Mossad, II. Dünya Savaşı'nda Hitler'e sunduğu Nihai Çözüm isimli önerisi ile yaklaşık 6 milyon Yahudi'nin katledilmesine sebebiyet veren, Holokost'un başmimarı, Nazi yetkilisi Adolf Eichmann'ın Arjantin'de "Ricardo Klement" sahte ismini kullanarak yaşadığını tespit etti. Şimon Ben-Aharon liderliğindeki beş Mossad ajanından oluşan bir tim, Mayıs başlarında Arjantin'e uçtu. 11 Mayıs 1960'ta 'Arjantinli yetkili memur' görünümündeki iki Mossad ajanı, Eichmann'ın evine girdi. Daha sonra Eichmann'ı etkisiz hale getirip İsrail'e götürmek üzere tutukladılar. İleriki zamanlarda İsrail'de yargılandıktan sonra, 31 Mayıs 1961'i 1 Haziran'a bağlayan gece asılarak idam edildi. Birkaç gün sonra cesedi, özel üretilmiş ceset yakım fırında yakıdı ve külleri, İsrail Donanma Kuvvetleri gemileri tarafından Akdeniz'in uluslararası sularına döküldü. Arjantin, 'egemenliğinin ihlali' olarak gördüğü bu olayı protesto etti. "Eichmann'ın suçlandığı suçlar için tarafsız adalete getirilmesi" ve "bu kararın hiçbir şekilde Eichmann'ın işlediği korkunç suçları kınamak olarak yorumlanmaması gerektiğini kabul eder." gibi ifadeleri ile Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nde tepki gösterdi. Bu ve bunun gibi tepkilerden dolayı Mossad, Josef Mengele'yi ele geçirmeyi amaçladığı ikinci bir operasyon misyonunu iptal etti.

Birleşik Devletler
1990'lı yıllarda Mossad, EYP'ler ve diğer silahları üretmek için gereken malzemeleri temin etmek üzere ABD içinde işler yürüten bir Hizbullah casusunun izine rastladı. ABD istihbaratı CIA ve Mossad, casusun kaldığı otele ortak bir operasyon düzenlediler. Sonrasında sorguya çekip casustan istihbarî bilgiler aldılar. 2001 yılına gelindiğinde ise Mossad, ABD'de 200 kadar teröristin ikâmet ettiğini ve ABD içinde büyük bir bombalı saldırı düzenleyeceklerini FBI ve CIA birimlerine bildirdi ve uyardı. İsrail İstihbarat Ajansı; Amerikalılar'ın bu tip bir saldırıya karşı "çok savunmasız" olduğunu belirtti. Bununla birlikte Ajans, "ABD yetkililerinin, uyarının güvenilir olduğunu düşünüp düşünmediği veya terörle mücadele ekiplerinin bir yanıt bulmasına izin vermek için yeterli ayrıntı içerip içermediği bilinmemektedir." dedi. Yaklaşık bir buçuk ay sonra 11 Eylül Saldırıları gerçekleşti.

Uruguay
II. Dünya Savaşı sonrası Mossad, Nazi yetkilileri ve işbirlikçileri arasında Holokost'un yaşanmasında ismi geçen başlıca faillerin listesini çıkarttı. Hepsi için temel amaç yakalayıp sorguya çekmek, yargılamak, sonra yaşamlarına son vermekti. Mossad 1965'te, savaş sonrası Güney Amerika'ya kaçan Nazi yetkililerinden biri olan ve binlerce Yahudi'nin katledilmesinde ismi geçen Letonya uyruklu Herberts Cukurs'u kırmızı listeden, kara listeye aldı. Dolayısıyla kaçırılmayacak, suikaste uğrayacaktı. Uruguay'da, Cukurs'un evinin çevresine konuşlandırılan suikast timi Kidon'un casusları, 23 Şubat 1965'te bahçesinde dinlenen Cukurs'u öldürdü. Cukurs'dan haber alamayan yakınları yetkili mercîlere bildirdiler ancak Cukurs'a dair erken bir bilgiye rastlanılmadı. Cukurs'un öldürülüp kaybolmasından yaklaşık bir hafta sonra Mossad, uluslararası kamuoyuna Cukurs'un öldürüldüğünü ve cesedinin yakılıp, küllerinin Pasifik Okyanusu'na döküleceğini bildirdi ve raporladı.

Asya
İran
İran Devrimi (1978-79) öncesinde İran'ın gizli polisi ve istihbarat teşkilatı olan SAVAK, 1957'de ABD ve İsrail'in istihbarat subaylarının rehberliği ile oluşturuldu. 1960'ların başında CIA eğitim ekibi İran'dan çekildi. CIA yerine Mossad, İran'da giderek daha aktif hale geldi. SAVAK personellerini eğitti ve SAVAK ile çok çeşitli ortak operasyonlar gerçekleştirdi.

Bir ABD istihbarat yetkilisi Washington Post''taki köşe yazısında, İranlı general Ali Reza Askari'nin, 7 Şubat 2007'de İsrail tarafınca öldürüldüğünü iddia etti. Bu iddia, İsrail sözcüsü Mark Regev tarafından reddedildi. The Sunday Times ise, Askari'nin 2003'ten beri Mossad adına casusluk yaptığını ve belli bir süre sonra ayrılmak istediği için öldürüldüğünü iddia etti.

İran İstihbarat Bakanı Haydar Moslehi, 2010'da öldürülen İranlı fizikçiler için Mossad'ı suçladı. Ancak olayla ilgili incelenen raporlar, bu tür bilgilerin ispatlanamadığını ve Mossad'a dair bir iz olmadığını gösterdi. İran devlet TV'si ise, İsrail'i, Mossad tarafından eğitilmek üzere ziyaret ettiğini söylediği İranlı Majid Jamali-Fashi'i suçladı.

Le Figaro, Mossad'ın 12 Ekim 2011'de İran Devrim Muhafızları'na bağlı İmam Ali askeri üssüne yapılan bomba saldırısının arkasında olduğunu iddia etti. Ölenler arasında Devrim Muhafızları'nın roket programını yöneten ve İran'ın uzun menzilli roket programının ilerlemesinde önemli bir isim olan general Hasan Tahrani Mohaddam'da vardı. Büyük bir bölümü yok olan üste, Şahab-3 roketleri de dahil olmak üzere, birçok uzun menzilli roketin de, üsle beraber yok edildiği düşünülüyor. İran'ın en güvendiği askeri üslerinden biriydi.

İran'ın yetkili mercîleri, nükleer programına en çok katkı sağlayan İranlı bilim insanları olan Mesud Alimohammadi'a, Ardeşir Hoseinpour'a, Majid Şahriyari'a, Darioush Rezaeinejad'a ve Mostafa Ahmedi-Roşan'a yapılan süikastleri, Mossad'ın yaptığını iddia ediyor.

Şubat 2012'nin başlarında Mossad direktörü Tamir Pardo, İsrail'in, ABD'nin itirazlarına karşı İran'a saldırması durumunda oluşacak olası Amerikan tepkisini önlemek için Washington'daki ABD Ulusal Güvenlik Konseyi yetkilileriyle bir araya geldi.

Irak

1966'da, MiG-21 savaş uçağı ile Irak'dan İsrail'e kaçan Süryani savaş pilotu Munir Redfa, Irak'ta kalmış aile bireylerini İsrail'e kaçırmaları için Mossad'ın Kudüs'teki iletişim şubesine özel izinli mektup gönderdi. İsteğine olumlu yanıt veren Mossad, "Diamond operasyonu" kod adını verdiği özel operasyon ile Redfa'nın tüm aile bireylerini, sağlıklı bir şekilde İsrail'e getirdi. ABD istihbarat servisi CIA ile birlikte Sovyet üretimi MiG-21 uçağının ayrıntılı denetlemesi yapıldı, dinamikleri ve sistemi incelendi.

Sfenks Operasyonu — 1978 ve 1981 arasında Mossad, Fransa'da bir Iraklı nükleer bilim insanını işe alarak, Irak'ın, Osirak nükleer reaktörü hakkında son derece hassas, gizli bilgiler elde etti. Mossad'ın topladığı bu istihbaratlar sonrası Opera Operasyonu ile İsrail Ulusal Hava Kuvvetleri, bu reaktörü havaya uçurdu.

 — 1990'larda Mossad'ın, Irak'a, Ürdün üzerinden yerleştirdiği  komandoları, Saddam Hüseyin'in pusuya düşürülüp, öldürülebileceği yerleri araştırmaya ve keşfetmeye başladı. Bu misyon, Çöl Tilkisi Operasyonu ve devam eden İsrail-Arap gerilim süreci nedeniyle verildi.

Ürdün
30 Temmuz 1997'de Kudüs'te, Hamas'a bağlı olan intihar bombacısı, 16 sivil İsrailli'yi öldürdü. Bu saldırının misilleme amaçlı yapıldığını düşünülen Benjamin Netanyahu, Ürdün'deki Hamas temsilcisi Halid Meşal'a karşı operasyon başlattı. Operasyon'da Mossad casusları, Meşal'ı uyur vaziyette ilen bulup, kulağına Fentanil zehrini enjekte etti. Bir süre geçtikten sonra Ürdün özel operasyon polisleri, Kanadalı turist görünümündeki iki Mossad ajanını tutukladı. Amman'daki İsrail büyükelçiliğinde görevde bulunan altı kişi de ekstadan tutukladı. İsrail'den, Meşal için panzehir göndermeleri karşılığında sekiz kişiyi serbest bırakacaklardı.

Lübnan
Mossad 1972'de, FLKP'nin önemli isimlerinden biri olan 'in evine kargo görünümünde, patlayıcı dolu bir paket gönderildi. "Letter bomb" olarak kayıtlara geçen bu operasyonda Ebû Şerîf'in açmak için evine aldığı paket birkaç dakika sonra evini patlattı. Şanslı olan Ebû Şerîf, paketi koyduğu yerden yeterince uzakta olduğu için patlamadan ağır yaralı olarak kurtuldu.

1972'de, FLKP üyesi Gassan Kenefânî, otomobiline yerleştirilmiş bir patlayıcı ile öldürüldü. Öldürülmesinden kısa bir süre sonra Mossad operasyonu kamuoyuna bildirdi ve raporladı. 1973'te Mossad, İsrail Silahlı Kuvvetleri'nin Beyrut'ta düzenleyeceği Bahar Operasyonu için istihbarat ve operasyonel yardımı sağladı. 22 Ocak 1979'da Mossad özel timi Kidon, izini sürdüğü Kara Eylül'ün önemli üyesi olan 'i, otomobiline yerleştirdiği patlayıcı ile Beyrut'da öldürdü. Öldürülmesinden kısa bir süre sonra Mossad operasyonu kamuoyuna bildirdi ve raporladı. 1992'da ise, Hizbullah'ın genel sekreterliği görevini yürüten Abbas el-Musavi, Beyrut'ta öldürüldü. Öldürülmesinden kısa bir süre sonra Mossad operasyonu kamuoyuna bildirdi ve raporladı.

2002 civarına gelindiğinde ise Mossad, FHKC–GK kurucusu ve askerî kanadının idarecisi olan cihad Ahmed Jibrail'i öldürdü. Operasyon hakkında Mossad, kamuoyuna sayılı bilgi verdi. 2003'te Mossad özel timi Kidon, Hizbullah üyesi Ali Hüseyin Salih'i, Beyrut'ta bir süikast ile öldürdü. 2004'te ise Mossad özel timi Kidon, Beyrut'ta, kıdemli Hizbullah yetkilisi Ghaleb Awwali'i öldürdü. Öldürülmesinden kısa bir süre sonra Mossad operasyonu kamuoyuna bildirdi ve raporladı. 2006'da Mossad özel timi Kidon, Filistin İslami Cihat Örgütü lideri Mahmoud el-Majzoub'u uzak mesafeden vurarak öldürdü. Dönemin Mossad direktörü olan Meir Dagan canlı yayında, basın toplantısında kamuoyuna bildirdi ve raporladı.

Bilinen bazı ünlü personelleri
Victor Ostrovsky
Eli Cohen
Tzipi Livni
Rafi Eitan

Kaynaklar

Notlar

Alıntılar

Mossad
İsrail
İstihbarat

Mossad


Indo-Pacific is a hypothetical language macrofamily proposed in 1971 by Joseph Greenberg and now believed to be spurious. It grouped together the Papuan languages of New Guinea and Melanesia with the languages of the Andaman Islands (or at least Great Andamanese) and, tentatively, the languages of Tasmania, both of which are remote from New Guinea. The valid cognates Greenberg found turned out to be reflexes of the less extensive Trans–New Guinea family. Recently the Kusunda language (and possibly other unclassificated languages), which is generally seen as a language isolate, is also included in the Indo-Pacific proposal. Greenberg did not include "Australian" in his original 1971 proposal.

Proposal
The Indo-Pacific proposal, grouping the non-Austronesian languages of New Guinea with certain languages spoken on islands to the east and west of New Guinea, was first made by Greenberg in 1971. Greenberg's supporter Merritt Ruhlen considers Indo-Pacific an extremely diverse and ancient family, far older than Austronesian, which reflects a migration from southeast Asia that began only 6,000 years ago; he notes that New Guinea was inhabited by modern humans at least 40,000 years ago, and possibly 10,000 to 15,000 years earlier than that. Luigi Luca Cavalli-Sforza sees Indo-Pacific as a very heterogenous family of 700 languages and suggests that it may be more than 40,000 years old.

Reception

Greenberg's proposal was based on rough estimation of lexical similarity and typological similarity and has not reached a stage where it can be confirmed by the standard comparative method, including the reconstruction of a protolanguage. The languages of Tasmania are extinct and so poorly attested that many historical linguists regard them as unclassifiable. Roger Blench has dismissed the Indo-Pacific proposal as improbable, observing that while it "purported to be a purely linguistic exercise...it conveniently swept up all the languages of the crinklyhaired populations in the region that were not clearly Austronesian." He writes that despite decades of further research into Papuan languages and prehistory, Indo-Pacific is still not accepted by specialists and that it "only exists in the eye of the believer." George van Driem (2001) responds as follows:

Since Greenberg's work, the languages of New Guinea have been intensively studied by Stephen Wurm. Wurm's Trans–New Guinea languages family includes about 70 percent of the languages Greenberg included in Indo-Pacific, though the internal classification is entirely different. Wurm states that the lexical similarities between Great Andamanese, West Papuan (which is not part of Trans–New Guinea), and certain languages of Timor "are quite striking and amount to virtual formal identity [...] in a number of instances", but considers this to be due to a linguistic substratum rather than a direct relationship.

Pawley (2008) is the only thorough review of the proposal. He found that all branches of Indo-Pacific except Tasmanian and Andamanese include languages from Trans–New Guinea, and that this explains the more reasonable cognates that Greenberg proposed, but because these Trans–New Guinea languages are mixed in with languages from other families in those branches, cognates linking the branches do not provide support for Greenberg's proposal that all Papuan languages are related.

Subdivision

According to Greenberg, Indo-Pacific consists of fourteen families, not counting a few which he could not classify. He suggested a tentative sub-classification into seven groups, listed in bold below.  Some languages have not been identified.

Tasmanian
Great Andamanese: Southern: Chariar, Puchikwar, Kede, Kol, Juwoi; Northern: Beada, Bogijiab, Bale, Biada
Nuclear
Central
Kapauku–Baliem
Kapauku (Ekari, Ekagi), Moni, Jabi, Simori, Wolani [= TNG Paniai Lakes family]
Dem [= TNG Dem]
Uhunduni, Enggipilu [= TNG Uhunduni]
Dani (Ndani) [→ Dani]
Northern Ngalik, Oeringoep, Sawuri-Hablifuri, Southern Ngalik, Peseghem  [= TNG Dani + Isirawa (probably Kwerba)]
Highland
Wurm & Laycock's Gadsup–Auyana–Awa–Tairoa + Erima, Tsinyaji [= TNG Kainantu + Madang]
Wurm & Laycock's Gende–Siane–Gahuku–Kamano–Fore [= TNG Goroka]
Wurm & Laycock's Hagen–Wahgi–Jimi–Chumbu [= Chimbu–Wahgi]
Wurm & Laycock's Enga–Huli–Pole–Wiru [= Engan + Wiru (probably Teberan–Pawaian)]
Karam (Aförö) [= Madang]
Kutubu, Fasu [= Kutubuan]
McElhanon's Huon languages + Matap, Jupna Valley, Kandomin, Wantoat [= TNG Finisterre–Huon]
Northern
Murik: Murik, Angoram (Tjimundo), Tshamberi, Kambot [= Nor–Pondo + Kambot]
Tami: Sko (Seko), Sangke, Arso, Njao, Wembi, Skofro, Ampas, Waris, Vanimo, Kilmeri, Amanab [= non-TNG Border + Skou families + unclassified Molof (Cowan's proposal)]
Arapeshan: Arapesh, Kombio, Mountain Arapesh, Torricelli, Bambita, Wam, Yambes, Kavu, Valman [= non-TNG Torricelli family]
Ndu–Kwoma: Mayo, Kwoma, Wongamusin, Iwam + Abau, Laycock's Ndu + "Tombenam", "Malu" [= non-TNG Sepik family]
Sentani: Sentani, Nafri, Tanahmerah, Nimboran, Gresik, Kemtuk, Kuangsu, Waibron Bano-Demenggong, Demta, Mekei, Boven Tor, Kwesten, Mawes, Kaure, Sause [= non-TNG Sentani + Nimboran + Tor–Kwerba + (possibly TNG) Kaure families]
Monumbo: Monumbo, Lilau, Bosngun, Nubia, Makarob, Igom, Gamai, Watam, Tanggum, Murusapa, Anaberg, Atemble, Gapun [= non-TNG Monumbo (branch of Torricelli) + Ramu & Gapun families]
Unclassified: Siaute (Olo, Torricelli); Nori (Skou); Apris (Southern Adelbert)
Southern (Kiwaiic)
Peremka, Bangu, Wandatokwe, Jiminakana, Nausaku, Kebanagara, Mani [= non-TNG Tonda family + TNG Suki]
Parb, Sanana, Dungerwab, Dorro, Dapo, Nombuio, Noraia, Potaia, Tunjuamu, Nenium (Wakamara), Karigari, Moi-e [= Kunja (Tonda family) + related Nambu + Mekwei (Nimboran family), none TNG]
Bugi, Dabu, Dibolug, Kibuli, Ngamai-iki (Tupadidi), Mbayaka (Jindabira), Agöb [= non-TNG Pahoturi family]
Jei, Toro, Ngowugar, Kanum, Moraori, Komelom (Mombum), Koneraw, Kimaghama, Riantana, Keladdar, Teri-Kawalsch, Ndom, Jab (Jelmek), Makleu [= non-TNG Morehead & Bulaka River families + TNG Mombum, Kolopom, & Morori families]
Kiwai, Ipikoi, Hibaradai, Hiwi, Urama, Iwainu, Goaribari, Kerewa, Turama, Era River, Mawata, Domori, Wabuda, Sisiame, Pirupiru, Dibiri, Karami, Eme-eme (Pepeha), Mahigi, Tureture, Tapapi (Tapari), Buniki [= TNG Inland Gulf + possibly TNG Kiwaian + non-TNG Waia]
Barika [probably Barikewa], Dugeme, Karima, Foraba, Ro (Keai, Worugi), Sesa, Tumu (Dumu, Kibiri) [= TNG Turama–Kikorian family + possibly TNG Folopa]
Kunini, Masingara, Oriomo, Jibu, Miriam, Gijara [= non-TNG Eastern Trans-Fly family]
Southwestern (Marind–Ok)
Awju: Awju Sjiagha, Awju Jenimu (Oser), Awju Pisa [= TNG Awyu–Dumut family]
Kukukuku: Kukukuku, Ashavi, Madinava [= TNG Angan]
Tirio: Tirio, Tagota, Pisirami, Arama, Anima [= TNG Tirio family]
Ok [= TNG Ok + Awin–Pa + Awyu–Dumut families]
Digul, Aran, Niinati, Metomka, Lower Muiu, Muju, Kandam, Iongom, Upper Tedi, Awin, Eastern Tedi, Western Donaldson, Upper Fly, Upper Muju, Marapka
Telefol, Unkia, "Plain Country" [= Awin]
Mandobo, Dumut, Kaeti, Wambon
Marind [= TNG Marind + perhaps non-TNG Bulaka River families]
Marind (Tugeri, incl. Gawir & Boven Mbian)
Jaqai, Sohur
Boazi, Dea, Konmak (village Y), Lake Murray, Jabga, Babwa (village Z), Gabgab, Biak (village X)
West
Western
Yava (Mantembu & Saweroe) [= non-TNG, possible isolate]
Kapaur (Iha), Baham (Patimuni), Karas [= TNG West Bomberai family]
Ajamaru, Asli-Sidi, Maibrat, Aitinjo [= non-TNG Mai Brat family]
Madik, Karon, Waipu, Moi, Seget, Kalabra, Moraid, Tehit, Waliem [= non-TNG Bird's Head family]
Meninggo (Meax), Mansibaber, Manikion, Mantion, Amberbaken, Faranjao, Mairasi, Etna Bay, Mogetemin [misidentified], Konda, Jahadian, Puragi, Kampong-Baru, Solowat, Itigo, Bira, Najarago, Tarof, Barau, Arandai, Mor[= non-TNG East Bird's Head + Amberbaken + Mairasi families + Maibrat (spurious) + TNG South Bird's Head + Mor families]
North Halmahera: Loda, Tobelo, Tabaru, Isam, Pagu, Tololiku, Wai (Waioli), Sau, Modole, Galela, Ternate, Tidore[= non-TNG North Halmahera family]
Timor–Alor: Bunak, Abui, Makasai, Oirata[= TNG Timorese languages]
Eastern
Afoa: Afoa, Tauata, Goilala, Ambo, Deba [= Goilalan family]
Kovio: Kovio, Kuepa, Oru-Lopiko, Kunimaipa, Sini, Biaru, Goiefu [= Goilalan family]
Fuyuge: Fuyuge (Mafulu), Kambesi (Tauada), Sikube (Kambana), Korona, Onunge, Agita, Vovoi, Gomali [= Goilalan family]
Koita: Biagi, Uabari, Iarumi, Karukaru, Mogoni, Agi, Isurara [typo for Isurava], Suku (Amaseba), Minjori, Kagi, Favele, Wowonga, Kokila, Eikiri, Koiari, Uberi, Koita, Iworo, Maiari, Gosisi (Tobiri), Itu, Hagari, Neneba, Barai (Managalaski), Seramina, Suambe [= Numba], Wamai, Nigubaiba, Kotoi [= Koiarian + Manubaran families]
Mailu: Mailu (Magi), Domara, Nemea, Dom (Domu), Merani, Morawa, Magori, Binahari, Monomor, Keveri, Moikoidi, Bauwaki, Kororo, Neme, Boli, Doriaidi, Buari, Okaudi, Bori, Saroa, Yabura, Avini, Lauwa, O'oku, Lauuna, Gebi, Orai-iu [= Mailuan + Manubaran + Yareban families, maybe Baruga, and crypto-Austronesian Magori & Keapara]
Elema: Elema (Haira), Kairi-Kaura, Uaripi, Toaripi (Motumotu), Milareipi, Orokolo [= Eleman family]
Dimuga: Dimuga (Nawp), Tevi, Kanamara, Gwoiden, Makiara [= Dagan family]
Binandere: Binandere, Mambare [ambiguous], Musa River, Aiga, Yoda [Yǒda/Koriri, geographically Hunjara], Berepo [presumably Binandere], Amara [presumably Binandere], Adaua [possibly Baruga], Yema-Yarawa, Mawai, Yega, Tain-Daware, Jegasa-Sarau, Jauwa (Dobodura), Hunjara, Tsia, Giumu, Tahari (incl. Aru & Duvera dialects), Maiheari, Upper Musa, Bargua,  Totore [= Binanderean family + Akoye]
Mulaha: Mulaha (Iaibu), Manukolu (Lakume), Garia, Kwale [= Kwalean family]
Namau (Maipua) [an isolate, perhaps Eleman]
Northeast (Madang): Langtub, Panim, Mis, Bongu, Gorendu, Bogadjim, Sungumana (Sungum), Wuong, Wenke, Uom, Jimjam [geographically Anjam], Burumana, Koliku, Kaliko, Male, Damun, Shongu, Banara (Moando), Tombenam (also in Ndu), Dagoi, Bonaputa-Mapu, Bunubun, Ulingan, Vanembere, Bunu (Saker), Rempin (A'e), Englam, Em, Ate, Kemba, Bawaipa, Misdao, Maragum, Nupanob (Botelkude), Matepi[= Madang family]
Pacific
Bougainville
Uasi [isolate]
KKRE: Rotokas, Konua, Eivo, Keriaka [= North Bougainville family]
NNSB: Buin, NKK (Nasioi, Koianu, Koromira), STB (Telei, Siwai, Baitsi) [= South Bougainville family]
New Britain
Sulka [unclassified]
Idne [AN]
New Ireland: Letatan–Limalua, Panaras [isolate]
Baining
Taulil–Butam [= Baining family]
Central Melanesian
Central Solomons: Bilua, Baniata, Laumbe, Savo [= Central Solomons family]
Santa Cruz: Reef, Ndeni (Noole, Banua, Nea, Nabalue) [= AN]

The following were left unclassified:
[various languages suspected to be in Northern]: Senagi & Komberatoro; Busa; Urim; Kwanga (Kwanga); Yuri; Fas; Amto[= Senagi, Torricelli, Sepik, Pauwasi, Fas, Amto–Musan, and Busa families]
Arare [possibly Western] [= TNG Kayagar]
Kamoro [possibly Western]: Kajakaja, Asmat, Mimika, Asienara, Nagramandu, Sempan, Kamoro, Iria, Angandi[= TNG Asmat–Kamoro family]
Tori [possibly Western]: "South River" (Südfluss) [likely Duvle], Tori, Pauwi II, Tori Aikwakai, Sidjuai, Pauwi I, Borumessu[= Lakes Plain family + Yoke + Burmeso]
Kauwerawet: Kauwerawet, Koassa [= Kwerba family]
Gogodala [probably in Southern New Guinea]: Gogodala, Gaima, Waruna, Adiba, Girara[= TNG Gogodala family]
Tanahmerah [TNG]; Rossel Island [isolate]; Aurama–Huaruha [possibly TNG]; Mumeng I–Mumeng II [AN]; Tate [TNG Eleman]; "Williams River" [evidently Weri: Goilalan, possibly TNG]; Ondoro [TNG Koiarian]

Comparison
This classification was never widely accepted, and was largely passed over for that of Stephen Wurm. They do not agree well. For example,

Greenberg's North New Guinea family corresponds to four of Wurm's families: Sko, Sepik–Ramu, Torricelli, and the Northern branch of Trans–New Guinea;
Greenberg's West New Guinea family corresponds to four of Wurm's: East Bird's Head, Geelvink Bay, the South Bird's Head and West Bomberai branches of Trans–New Guinea, and the Bird's Head branch of West Papuan.

The few similarities are retentions from earlier linguists' work:

Greenberg's Northeast New Guinea family and Wurm's Madang–Adelbert Range branch of Trans–New Guinea reflect John Z'graggen's Madang–Adelbert Range,
Greenberg's Eastern New Guinea family and Wurm's Eastern Main-Section branch of Trans–New Guinea both preserve Tom Dutton's Southeast New Guinea family.

Notes

References

Greenberg, Joseph H. 1971. "The Indo-Pacific hypothesis." In Current Trends in Linguistics, Vol. 8: Linguistics in Oceania, edited by Thomas A. Sebeok, 808-71. The Hague: Mouton. (Reprinted in Greenberg, Genetic Linguistics, 2005, 193–275.)Family tree available at the Linguist List MultiTree Project [no longer functional as of 2014]
Greenberg, Joseph H. 2005. Genetic Linguistics: Essays on Theory and Method, edited by William Croft. Oxford: Oxford University Press.
O'Grady, Dobrovolsky, Katamba. 1997. Contemporary Linguistics.
Usher, Timothy. "A comparison of Greenberg's and Wurm's classifications." In Greenberg, Genetic Linguistics, 2005, 261–269. (Systematic tabulation of the two sets of results.)
Wurm, Stephen A. 1982. The Papuan Languages of Oceania. Tübingen: Gunter Narr.

Proposed language families
Scientific racism

Indo-Pacific languages


زافيتي إليتشا  هي مدينة في مقاطعة خاباروفسك كراي في روسيا. يبلغ عدد سكانها حوالي 9912 نسمة.

مراجع

مدن خاباروفسك كراي

زافيتي إليتشا (خاباروفسك كراي)


Mennesker i et Hus er en dokumentarfilm fra 1943 instrueret af Theodor Christensen efter eget manuskript.

Handling
En kommunal film om 'forsørgelsesvæsenets' omfattende virksomhed. Tilskueren præsenteres for en udvalgt ejendoms beboere og giver os indblik i familiers og enkeltpersoners skæbner. Social-Demokraten (3/7 1943) præsenterer filmens handling som følger: "En forsømmelig Mor, der foregik sine egne Børn med et daarligt Eksempel, saa Børneværnet maatte gribe ind. En Gammel og en Syg, der fik henholdsvis en dejlig Aldersrentebolig og Ophold paa Københavns Plejehjem i Tilknytning til Nørre Hospital. Et Kig ind i de Gamles By, hvor man gik saa vidt at tage en Bisættelse med. En ung, drikfældig Fyr maatte ende paa Sundholm. Og det lignede absolut ikke Straf. Regelmæssig Mad, Renlighed og Arbejde i Stedet for et nedbrydende Liv. Man følger Familien, der ikke kan skrabe Huslejen sammen og sættes paa Gaden. Heldigvis kan de alle faa Tag over Hovedet. Meget aktuelt i Øjeblikket ser man en Mor, der er alene med to yndige Børn. En Tid frister de Skæbnen i den trange Gaard, men kommer saa paa Vuggestue og Fritidshjem. Det er bedre".

Referencer

Eksterne henvisninger

Film instrueret af Theodor Christensen
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1943

Mennesker i et Hus