Prženica (lat. Knautia),  biljni rod  iz porodice kozokrvnica, dio potporodice češljugovki (Dipsacoideae). Postoji 61 priznata  vrsta rasprostranjenih po Euroaziji i sjevernoj Africi, a udomaćile su se i po Sjevernoj Americi

Oko 20 vrsta raste i u Hrvatskoj.

Rod je nekada bio uključen u vlastiti tribus Knautieae,  a danas u tribus  Dipsaceae.

Vrste

 Knautia adriatica Ehrend., jadranska prženica
 Knautia albanica Briq.
 Knautia ambigua Boiss. & Orph.
 Knautia arvensis (L.) Coult., 	poljska prženica
 Knautia baldensis A.Kern. ex Borbás
 Knautia basaltica Chass. & Szabó
 Knautia byzantina Fritsch
 Knautia calycina (C.Presl) Guss.
 Knautia carinthiaca Ehrend.
 Knautia caroli-rechingeri Micevski
 Knautia clementii (Beck) Ehrenb., Clementijeva prženica
 Knautia collina (Gaudin) Jord., crvena prženica
 Knautia dalmatica Beck, dalmatinska prženica
 Knautia degenii Borbás
 Knautia dinarica (Murb.) Borbás, dinarska prženica
 Knautia dipsacifolia Kreutzer, šumska prženica
 Knautia drymeia Heuff., mekanodlakava prženica
 Knautia fleischmannii (Hladnik ex Rchb.) Beck
 Knautia foreziensis Chass. & Szabó
 Knautia godetii Reut.
 Knautia goecmenii Yildirim
 Knautia gracilis Szabó
 Knautia gussonei Szabó
 Knautia illyrica Beck, ilirska prženica
 Knautia integrifolia (Honck. ex L.) Bertol.,  cjelolisna prženica
 Knautia involucrata Sommier & Levier
 Knautia kitaibelii (Schult.) Borbás
 Knautia lebrunii J.Prudhomme
 Knautia legionensis (Lag.) DC.
 Knautia leucophaea Briq.
 Knautia longifolia (Waldst. & Kit.) W.D.J.Koch, dugolistna prženica
 Knautia lucana Lacaita & Szabó
 Knautia macedonica Griseb.
 Knautia magnifica Boiss. & Orph.
 Knautia mauritanica Pomel
 Knautia midzorensis Formánek
 Knautia mollis Jord.
 Knautia nevadensis (M.Winkl. ex Szabó) Szabó
 Knautia numantina (Pau) Devesa, Ortega Oliv. & J.López
 Knautia orientalis L.
 Knautia pancicii Szabó
 Knautia pectinata Ehrend., češljasta prženica
 Knautia persicina A.Kern.
 Knautia pseudolongifolia (Szabó) Zmuda
 Knautia ressmannii (Pacher) Borbás,  Ressmannova prženica
 Knautia rupicola (Willk.) Font Quer
 Knautia salvadoris Sennen ex Szabó
 Knautia sarajevensis (Beck) Szabó, sarajevska prženica
 Knautia serpentinicola Smejkal ex Kolar, Z.Kaplan, J.Suda & Stech
 Knautia shepardii Post & Beauverd, nema na popisu
 Knautia slovaca Štěpánek
 Knautia subcanescens Jord.
 Knautia subscaposa Boiss. & Reut.
 Knautia tatarica (L.) Szabó
 Knautia timeroyi Jord.
 Knautia trachytica Chass. & Szabó
 Knautia transalpina (Christ ex Gremli) Briq.
 Knautia travnicensis (Beck) Szabó,  travnička prženica
 Knautia tulceanensis Nyár.
 Knautia velebitica Szabó, velebitska prženica
 Knautia velutina Briq.
 Knautia visianii Szabó, Visianijeva prženica
 Knautia ×alleizettei Chass. & Szabó
 Knautia ×chassagnei Szabó
 Knautia ×cousturieri Sennen ex Szabó
 Knautia ×dobrogensis Prodan
 Knautia ×intercedens Beck
 Knautia ×lamottei Chass. & Szabó
 Knautia ×leucantha Schur
 Knautia ×norica Ehrend.
 Knautia ×oecsemensis Nyár.
 Knautia ×posoniensis Degen
 Knautia ×ramosissima Szabó
 Knautia ×sambucifolia (Godet) Briq.
 Knautia ×sennenii Szabó
 Knautia ×sequanica Szabó
 Knautia ×speciosa Schur
 Knautia ×spectabilis Chass. & Szabó
 Knautia ×ujhelyii Jáv.

Sinonimi
 Lychniscabiosa Fabr.
 Thlasidia Raf.
 Trichera Schrad. ex Roem. & Schult.

Vanjske poveznice

Izvori

Češljugovke

Prženica


Leukadios () ist in der griechischen Mythologie der eponyme Heros der akarnanischen Stadt Leukadia.

Er ist ein Sohn des akarnanischen Königs Ikarios und der Polykaste und der Bruder der Penelope und des Alyzeus. Nach dem Tod seines Vaters herrscht er gemeinsam mit seinem Bruder über Akarnanien.

Literatur

Anmerkungen

Person der griechischen Mythologie

Leukadios


En mathématiques, l'intégrabilité uniforme est une notion importante en théorie de la mesure et souvent utilisée dans l'étude des martingales. Cette notion possède deux définitions légèrement différentes en fonction du contexte : en théorie des probabilités, la définition est un peu plus forte qu'en théorie de la mesure.

Définitions

En théorie de la mesure

Formulation faible
La définition suivante est une définition courante de l'intégrabilité uniforme utilisée en théorie de la mesure.

Soit  un espace mesuré et  une famille de fonctions définies sur , à valeurs réelles et mesurables. On dit que  est uniformément intégrable (abrégé en UI) si les deux conditions suivantes sont vérifiées.

 Pour tout , la fonction  est intégrable.
 Pour tout , il existe  tel que pour tout  et pour tout  vérifiant  on a .

On dit parfois d'une famille vérifiant le deuxième point ci-dessus qu'elle a des intégrales uniformément absolument continues.

Formulation forte
La définition suivante est une définition de l'intégrabilité uniforme peu utilisée en théorie de la mesure mais beaucoup utilisée en théorie des probabilités. La formulation présentée ici s'applique à des mesures quelconques qui ne sont pas forcément des mesures de probabilité.

Soit  un espace mesuré et  une famille de fonctions définies sur , à valeurs réelles et mesurables. On dit que  est (fortement) uniformément intégrable (abrégé en UI) si les deux conditions suivantes sont vérifiées.

 Il existe  tel que pour tout , la fonction  est intégrable et .
 Pour tout , il existe  tel que pour tout  et pour tout  vérifiant  on a .

La différence avec la formulation faible concerne uniquement le premier point, le deuxième point étant identique. Dans la formulation faible il est seulement exigé que les fonctions soient toutes intégrables, alors que dans la forte, les fonctions doivent en plus avoir une intégrale uniformément bornée. La formulation forte est donc plus exigeante que la faible.

En théorie des probabilités
La définition d'intégrabilité uniforme utilisée en théorie des probabilités est celle correspondant à la formulation forte ci-dessus. Nous la redonnons ici dans le cadre d'un espace probabilisé.

Soit  un espace probabilisé et  une famille de variables aléatoires définies sur  et à valeurs réelles. On dit que  est uniformément intégrable (abrégé en UI) si les deux conditions suivantes sont vérifiées.

 Il existe  Pour tout , .
 Pour tout , il existe  tel que pour tout  et pour tout  vérifiant  on a .

Les deux conditions précédentes sont équivalentes à la suivante.

 Pour tout , il existe  tel que pour tout  on a .

Cela est encore équivalent à dire que

 .

Lien entre les formulations faibles et fortes

Étude des lois de probabilité

Intégrabilité uniforme


Lunardelli es un municipio brasileño situado en el norte del estado de Paraná. Posee un área de 199,220 km² representando el 0,1 % del estado, 0,0354 % de la región y 0,0036 % de todo el territorio brasileño. Se localiza a una latitud 24°04'44" sur y a una longitud 51°44'16" oeste, estando a una altitud de 640 m. Su población estimada en 2005 era de 4.501 habitantes.

Demografía
Datos del Censo - 2000

Población Total: 5.668
 Urbana: 2.704
 Rural: 2.964
 Hombres: 4.112
 Mujeres: 3.756

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,692
 IDH-M Salario: 0,614
 IDH-M Longevidad: 0,677
 IDH-M Educación: 0,784

Administración
 Prefecto: Célio Pinto de Carvalho (2005/2008)
 Viceprefecto: Reinaldo Grola (PTB)
 Presidente de la cámara: Juvenil Medeiros de Oliveira (PMDB)

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Paraná

Lunardelli


Abdullah Zihni Göktay (d. 2 Aralık 1945, İstanbul), Türk oyuncu ve seslendirme sanatçısı.

Hayatı
İstanbul-Fatih'te doğdu. Pertevniyal Lisesinden mezun oldu. 1964-1973 yılları arasında Ankara Meydan Sahnesi'nde çalıştı. 1973 yılından beri İstanbul Şehir Tiyatrosu'nda oynamaktadır. 36 yılda 72 oyunda rol aldı. İstanbul Radyosunda 1978-1996 yılları arasında Radyo Tiyatro Şubesinde birçok oyunda yönetmen ve oyuncu olarak görev aldı. Birçok filmde de seslendirme yaptı. Şimdilerde sadece kendi oynadığı, sessiz çekilen filmlerde kendini seslendiriyor. Amatörlüğü, 1960-1964 yılları arasında İ.M.T.B. Gençlik Tiyatroları ve Eminönü Halkevi tiyatro kolundaki çalışmaları ile, 1964 yılındaki profesyonelliğine kadar sürdü.

Göktay, Muammer Karaca ve Nejat Uygur'un ardından Cibali Karakolu adlı oyunda "Komiser Cafer Sabbah" karakterini devam ettirmektedir.

Tiyatro oyunları
 xxxx: Cibali Karakolu: İstanbul Şehir Tiyatrosu
 xxxx: Hisse-i Şaiya (Bir Evlilik Komedisi): İstanbul Şehir Tiyatrosu
 1979: Babanın Gorilleri : Adnan Giz - İstanbul Şehir Tiyatrosu
 1983: Figaro'nun Düğünü : Pierre Beaumarchais - İstanbul Şehir Tiyatrosu
 1983: On İki Öfkeli Adam : Reginald Rose - İstanbul Şehir Tiyatrosu
 1985: Lüküs Hayat : Ekrem Reşit Rey\Cemal Reşit Rey - İstanbul Şehir Tiyatrosu
 1989: Kuşlar (oyun) : Aristophanes - İstanbul Şehir Tiyatrosu
 1991: Resimli Osmanlı Tarihi : Turgut Özakman - İstanbul Şehir Tiyatrosu
 2000: Pembe Konağın Gelinleri : Gülsün Siren - İstanbul Şehir Tiyatrosu
 2001: Sarıpınar 1914 : Turgut Özakman - İstanbul Şehir Tiyatrosu
 2002: Kanlı Nigar : Sadık Şendil - İstanbul Şehir Tiyatrosu

Filmografisi

 1976: Meraklı Köfteci - Deli kaleci
 1976: Tosun Paşa - Ruhi
 1983: Üç İstanbul
 1984: Atla Gel Şaban - Halil
 1984: Fahriye Abla
 1986: Kuruntu Ailesi - Bayram Efendi - Dizi
 1989: Bizimkiler - Muvaffak - Dizi
 1994: Bekarlık Sultanlık mı? - Dizi
 1994: Yazlıkçılar - Naci - Dizi
 1995: Oğlum Adam Olacak - Dizi
 1997: Eltiler - Dizi
 1997: Komşu Komşu - Dizi
 2000: Ah Şu Komşular - Dizi
 2000: Üvey Baba - Ethem - Dizi
 2002: Biz Size Aşık Olduk - Cemal - Dizi
 2002: Koçum Benim - İsmail Bey - Dizi
 2003: Hadi Uç Bakalım - Şefik - Dizi
 2003: Beybaba - TRT
 2003: Hababam Sınıfı Merhaba - Üçbuçuk Yusuf
 2004: Avrupa Yakası - Altın Makas Cihat - Dizi
 2004: Cennet Mahallesi - Göttingenli Ethem - Dizi
 2004: Hababam Sınıfı Askerde - Yusuf Hoca, Doktor Yusuf Yarbay
 2004: Koltuk - TRT
 2005: Döngel Karhanesi - Sabri
 2005: Hababam Sınıfı Üç Buçuk - Yusuf Yusuf
 2006: Geçmiş Zaman Olur ki - Dizi
 2008: Mert ile Gert - Poyraz - Dizi
 2008: Çıngıraklı Top - Ahi
 2009: Ah Kalbim - Hakkı - Dizi
 2009: 7 Kocalı Hürmüz - Ermeni İhtiyar
 2011: Adım Bayram Bayram - Cemşit Dede - Dizi
 2014: Ulan İstanbul - Servet - Dizi
 2014: Zaman Makinesi 1973 - Şakir Dede
 2015: Kara Bela - Kudret'in babası
 2017: Yaşamak Güzel Şey - Müfit'in babası
 2020: Şaşkın Bakkal 216 - Dizi
 2021: Seni Bulacağım Oğlum
 2023: Güven Bana
 2023: Oregon

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Çağdaş Sinema Oyuncuları Derneği

Yaşayan insanlar
1945 doğumlular
Fatih doğumlular
İstanbul doğumlu erkek oyuncular
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk erkek dizi oyuncuları
Türk erkek seslendirme sanatçıları
İstanbul Şehir Tiyatroları sanatçıları
Pertevniyal Lisesinde öğrenim görenler
Türk erkek tiyatro oyuncuları

Zihni Göktay


The Mendenhall Valley (historically Mendenhall, colloquially The Valley) is the drainage area of the Mendenhall River in the U.S. state of Alaska.  The valley contains a series of neighborhoods, comprising the largest populated place within the corporate limits of the City and Borough of Juneau, Alaska's capital.

The valley was formed by Mendenhall Glacier over the course of roughly three thousand years. It was named for the American physicist and meteorologist Thomas Corwin Mendenhall.

The Mendenhall Valley begins ten miles from the downtown area, at the intersection of Egan Drive and Glacier Highway, and ends ten miles farther west at the intersection of Glacier Highway and Mendenhall Loop Road at Auke Bay. The Valley comprises an area stretching from the wetlands along Fritz Cove and Auke Bay back to the Mendenhall Glacier as well as Mendenhall Lake and the Mendenhall River, which for the most part drains the Valley.

The Valley forms the core of Alaska's 34th election (or state House) district, which is represented in the Alaska House of Representatives by Andi Story, a Democrat.  Along with the rest of Juneau and adjoining communities, it is part of Senate District Q, represented in the Alaska Senate by Jesse Kiehl, a Democrat.

There are four elementary schools (Auke Bay, Glacier Valley, Mendenhall River, and Riverbend), one middle school (Floyd Dryden), and one high school (Thunder Mountain) located in Mendenhall Valley. Most of Juneau's churches are located in the Valley.

Points of interest
 Adair-Kennedy Memorial Park
 Fritz Cove
 Heintzleman Ridge
 Juneau International Airport
 Mendenhall Glacier
 Mendenhall Lake
 Mendenhall Mall
 Mendenhall River
 Brotherhood Bridge
 Mendenhall Wetlands State Game Refuge
 Nugget Mall
 Diamond park
 Mendenhall Glacier Visitor Center

References

Landforms of Juneau, Alaska
Populated coastal places in Alaska on the Pacific Ocean
Populated places in Juneau, Alaska
Valleys of Alaska

Mendenhall Valley, Juneau


Cyclo may refer to:

 Cycle rickshaw, the pedal-powered version of the rickshaw
 Cyclo (film), a 1995 Vietnamese film
 Cyclo (Ryoji Ikeda and Carsten Nicolai album), a 2001 album by Ryoji Ikeda and Carsten Nicolai
 Cyclo (Zazie album), a 2013 album by Zazie
 A chemical compound with a cyclic structure such as a cycloalkane
 Cyclo Industries, an American chemical company
 Le Cyclo, an innovative early French bicycle company

See also
 Cyclo-cross bicycle
 Cyclos, online banking software
 Cyclos (album), by Dilate

Cyclo


White Spirit fue una banda inglesa de heavy metal formada en 1975 en Hartlepool, Inglaterra, y cuyo miembro más conocido fue Janick Gers, actualmente parte de Iron Maiden, y también ex miembro de Gillan (la banda solista de Ian Gillan) y la banda solista de Bruce Dickinson. Otros miembros de White Spirit fueron también Bruce Ruff (voz), Malcolm Pearson (teclados), Phil Brady (bajo), y Graeme Crallen (batería). La banda estuvo asociada a la corriente musical conocida como Nueva ola del heavy metal británico.

Discografía oficial

Estudio
White Spirit (1980)

Sencillos
"Backs to the Grind"/"Cheetah" (1980)
"Midnight Chaser"/"Suffragettes" (1980)
"High Upon High"/"No Reprieve", "Arthur Guitar" (1980)

Referencias

 NWOBHM.info - White Spirit page
 Encyclopedia Metallum - White Spirit

Grupos de New Wave Of British Heavy Metal

White Spirit


El juicio de Salomón es un cuadro pintado por el maestro italiano del Renacimiento Giorgione (1500-1501). Se encuentra en la Galleria degli Uffizi de Florencia.

El trabajo es de dimensiones y temática similar a La prueba de fuego de Moisés, también en los Uffizi.

Descripción
Se muestra a Salomón, rey de los judíos, en el trono, con los dignatarios de la corte y dos mujeres a sus pies. Las dos mujeres habían reclamado al mismo hijo como propio y habían apelado al rey. La decisión de Salomón de cortar al niño en dos y dar una mitad a cada una puso al descubierto a la que fingía serlo. Detrás de los personajes se encuentran dos grandes robles que dividen el cuadro en dos partes.

La pintura manifiesta algunos rasgos propios del autor, como la ropa lujosa, reflejo del modo de vida burgués y los contrastes de luces y sombras.

El tema es muy representado en la Historia del arte, como puede verse en los siguientes ejemplos:
 Liber chronicarum, libro de Hartmann Schedel, (grabado);
 El juicio de Salomón, cuadro de Rafael;
 El juicio de Salomón, cuadro de Nicolas Poussin.

Véase también
 Pintura renacentista

Referencias

Enlaces externos

Colecciones de la Galería Uffizi
Cuadros de los años 1500
Arte de paisajes
Pinturas representando temas del Antiguo Testamento
Ovinos en el arte
Niños en la pintura

El juicio de Salomón (Giorgione)


An Tripogon sivarajanii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Sunil. An Tripogon sivarajanii in nahilalakip ha genus nga Tripogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tripogon

Tripogon sivarajanii


Mevsim, sezon ya da sürem, Dünya'nın eksen eğikliğinin etkisiyle beraber, Güneş çevresindeki yıllık hareketi sonucu Dünya üzerinde yaşanan birbirinden farklı, ortalama hava durumu koşullarında verilen isimdir. Eylüle kadar kuzey yarım küre, güneye göre Güneş'e daha dönüktür ve daha çok Güneş tarafından ısıtılır. Bu durum 23 Eylül-21 Mart arasında tersine döner. Böylece kuzey yarım küresindeki mevsimlere 21 Marttan başlayarak aşağıdaki gibi isim verilmiştir:İlkbahar,21 Mart-21 Haziran; yaz,22 Haziran-22 Eylül;   güz, 23 Eylül-21 Aralık;kış,22 Aralık-20 Mart. Güney yarım küresinde mevsimlerin sırası tersine olup, ilkbahar 23 Eylül de başlar.

Mevsimler Dünya'nın kendi dönüşünün, Güneş'in etrafında döndüğü yörünge ile aynı hizada dönmemesinden kaynaklanırlar. Böylece yeryüzünden göğe bakıldığında Güneş dünyanın her yerinde farklı bir yükseklikte gökyüzünden geçer.

"Kuzey-kışı" döneminde dünyanın güney yarım küresi Güneş'e doğru yöneliktir ve Kuzey yarım küresi daha az Güneş ışığı alır. "Güney-kışı" döneminde ise Dünya'nın Kuzey yarım küresi Güneş'e yöneliktir ve kuzeyde sıcak mevsimler başlar. Yani dünyanın Kuzey yarım küresinde yaz başladığı zaman Güney yarım küresinde (örneğin Güney Afrika ya da Avustralya'da) kış başlar.

Mevsimler ve takvim

Mevsimsel resimler

Dış bağlantılar

 Warum gibt es Sommer und Winter?—Vortrag und Merkblatt zu den Jahreszeiten speziell für Kinder (unter Creative Commons Lizenz, zur Weiterverwendung)

Mevsim


En el marco de la mitología hinduista, Márichi era el hijo del dios Brahmá, el creador del mundo, y también uno de los Saptarshi (los Siete Sabios), en el primer manu-antara.

Etimología

 márīci, en el sistema AITS (alfabeto internacional para la transliteración del sánscrito).
 मरीचि, en escritura devanagari del sánscrito.
 Pronunciación: /márichi/.
 Etimología: pizca de luz, mota de pelusa en el aire, que brilla al sol, según el Rig-veda (el texto más antiguo de la literatura de la India, de mediados del II milenio a. C.) y el Átharva-veda.

Antes de comenzar la creación del mundo, el dios Brahmá necesitaba algunas personas que se hicieran cargo de las subcreaciones. Por eso creó diez prayápatis (líderes de la gente) a partir de su mente y otros 9 a partir de su cuerpo.
Márichi es uno de los manasa-putras (hijos de la mente) de Brahmá.

Márichi luego se casó con Kala y dio a luz a Kásiapa (quien a veces también es reconocido como un prayápati (progenitor de pueblos), debido a que heredó la fertilidad de su padre para procrear miles de hijos).

En el Majábharata (siglo III a. C.), el dios Krisná dice:

Notas

Sabios del hinduismo
Religiosos de India
Religión en Pakistán

Márichi (mitología hinduista)


Quacks var en dansk folkgruppe, der eksisterede fra omkring 1967 til 1970. Den blev grundlagt under navnet Four Quacks af Kirsten Granau (vokal), Bent Steen (guitar) og Finn Holst Møller (bas). Ved et tilfælde kom Michael Bundesen med i sommeren 1967 som guitarist.

De spillede på bl.a. barer, restauranter og markeder, og endte på et tidspunkt hos entertaineren Fritz Ruzickas Dancing Cabaret, hvor de vandt en talentpris. Flere aviser roste gruppen for at synge på dansk.

Møller forlod dog gruppen inden de begyndte at indspille, og de gik derfor i studiet som en trio. De udgav også singlen "Boink", som formåede at nå fjerdepladsen på den første udgave af den nyetablerede Dansktop-hitliste. Ugen efter var den nummer fem, og herefter røg den ud af listen. De udgav singlen "Gustav" / "Solskin Ombord", hvor "Gustav" var en Gustav Winckler-parodi, som Berlingske skrev var "afsindig morsom gjort".

De skiftede dog kort efter til at synge på engelsk, og de indspillede deres engelsksprogede debutalbum Danish Design i marts 1968.

Bundesen og Granau forlod gruppen i 1969, og de blev erstattet af Michael Elo og hans søster Ianne Elo. Med den nye sammensætning indspillede og udgav de yderligere en single "Bum" / "Bang", som udkom i 1969. Gruppen fortsatte i omkring et år herefter, inden den gik i opløsning.

Diskografi
Album
 Danish Design (1968)

Singler
 "Boink" (1968)
 "Gustav" / "Solskin Ombord" (1968)
 "Bum" / "Bang" (1969)

Referencer

Eksterne henvisninger

Folkemusikgrupper fra Danmark
Musikgrupper fra 1967
Musikgrupper opløst i 1970

Quacks


Les canaux petits palatins (ou canaux palatins accessoires ) sont des passages de l'os palatin permettant le passage de l'artère palatine descendante et des nerfs petits palatins.

Structure
Les canaux petits palatins partent du canal du grand palatin au niveau de l'os palatin.

Ils se dirigent obliquement en arrière dans la lame perpendiculaire et le processus pyramidal.

Ils débouchent dans le toit de la cavité buccale par les petits foramens palatins.

Voir aussi

 Fosse ptérygo-palatine

Crâne

Canaux petits palatins


Listă de dramaturgi norvegieni:

A
 Nini Roll Anker

B
 Bjørnstjerne Bjørnson
 Johan Bojer
 Oskar Braaten
 Johan Nordahl Brun

C
 Mathias Calmeyer
 Sigurd Christiansen

E
 Thorbjørn Egner

F
 Jon Fosse (n. 1959)

G
 Hulda Garborg
 Nordahl Grieg

H
 Inger Hagerup
 Ludvig Holberg
 Ludvig Holberg

I
 Henrik Ibsen

K
 Alexander Kielland
 Nils Kjær
 Helge Krog

L
 Idar Lind
 Erlend Loe

S
 Gabriel Scott
 Dag Solstad

Vezi și

 Listă de piese de teatru norvegiene
 Listă de dramaturgi
 Listă de scriitori norvegieni

Literatură norvegiană

Listă de dramaturgi norvegieni


90817 Doylehall este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
90817 Doylehall este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la observatorul AMOS din Haleakala. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,71 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 7,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 90001-91000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

90817 Doylehall


Der Torre de Hércules (Torre de San José) in Villajoyosa, einer Stadt in der Provinz Alicante der Autonomen Region Valencia (Spanien), ist ein Mausoleum aus dem zweiten Drittel des 2. Jahrhunderts nach Christus. Das Grabmonument ist ein geschütztes Baudenkmal.

Beschreibung
Das Mausoleum mit einer Breite von 6,40 Meter und einer heutigen Höhe von 5,95 Meter besitzt vier stufenförmig zurücktretende Quaderschichten als Unterbau. Der im Grundriss rechteckige Bau mit Eckpilastern ähnelt einem Turm. Der obere Abschluss, auf Zeichnungen des 18. Jahrhunderts noch zu sehen, fehlt. Fragmente wie ein Pilasterkapitell, ein Architrav und Teile des Gesims wurden gefunden. Die an den Ecken leicht heraustretenden Pilaster stehen auf einer vorstehenden Sockelebene. Der Torre dels Escipions ist ein weiteres Beispiel dieser turmartigen Grabmonumente.

Literatur
 Walter Trillmich und Annette Nünnerich-Asmus (Hrsg.): Hispania Antiqua – Denkmäler der Römerzeit. von Zabern, Mainz 1993, ISBN 3-8053-1547-3, S. 403.

Weblinks

Mausoleum in Spanien
Bauwerk in der Provinz Alicante
Kulturdenkmal in der Provinz Alicante
Römisches Grabmal
Erbaut im 2. Jahrhundert
Villajoyosa
Grabmal in Europa
Grabbau in Europa
Sakralbau in der Valencianischen Gemeinschaft

Torre de Hercules (Villajoyosa, Alicante)


O limbă regională sau minoritară este un idiom diferit de limba oficială a unui stat, și care este folosit în mod tradițional de cetățenii care constituie un grup numeric inferior restului populației. O limbă regională sau minoritară poate fi asociată unei anumite zone a statului în care este folosită, sau poate fi non-teritorială, adică neasociabilă cu o anumită arie geografică.

Statutul limbilor regionale sau minoritare

În unele țări, limbile regionale sau minoritare au un statut legal, fiind recunoscute oficial. Legislația acestor țări fixează cadrul folosirii acestor limbi și eventual prevede diferite măsuri de protecție și de promovare.

În majoritatea statelor din Europa există limbi regionale sau minoritare recunoscute oficial. Este vorba de acele țări membre ale Consiliului Europei care au semnat și au ratificat, sau numai au semnat Carta europeană a limbilor regionale sau minoritare. De menționat că aceasta nu se referă și la varietățile regionale (dialecte, graiuri) ale limbii oficiale și nici la limbile imigranților în statul respectiv.

În România

În România, care a semnat și ratificat Carta, sunt recunoscute 20 de limbi ale minorităților naționale, precizate în declarațiile atașate la instrumentul de ratificare, împreună cu modul în care se aplică prevederile Cartei la diferitele limbi în domeniul învățământului, justiției, administrației publice, serviciilor publice, mass-mediei, activităților culturale, vieții economice și sociale, precum și al schimburilor transfrontaliere, conform legislației române.

Un exemplu din această legislație este Legea administrației publice locale care prevede că "în unitățile administrativ-teritoriale în care cetățenii aparținând minorităților naționale au o pondere de peste 20% din numărul locuitorilor, autoritățile administrației publice locale, instituțiile publice aflate în subordinea acestora, precum și serviciile publice deconcentrate asigură folosirea, în raporturile cu aceștia, și a limbii materne". Articolul 131 din aceeași lege precizează că prevederile privind folosirea limbii minorităților naționale rămân aplicabile și în cazul în care, din diferite motive, după intrarea în vigoare a legii, ponderea cetățenilor aparținând unei minorități naționale scade sub procentul de 20%. Atunci când a apărut Legea administrației publice locale erau in vigoare datele oficiale ale recensămantului din 1992. Lista localităților cu o pondere de peste 20% a unei minorități naționale conform recensământului din 1992, unde autoritățile administrației publice locale, instituțiile publice aflate in subordinea acestora, precum și serviciile publice deconcentrate sunt obligate să asigure folosirea limbii minorității respective apare în Hotărârea 1206 din 2001. De asemenea, Legea educației naționale prevede că învățământul public se desfășoară și în limbile minorităților naționale.

Referințe

Limbi
Minorități
Sociolingvistică

Limbă regională sau minoritară


Puerto Moral, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden en çok nüfusa sahip olan, ülkenin güneybatı köşesindeki Endülüs otonom bölgesinin 8 eyaletinden Portekiz ve Atlas Okyanusu'na kıyısı bulunan Huelva eyaletine bağlı belediyesi. Puerto Moral belediyesinin nüfusu, 2005 yılı nüfus sayımlarına göre 262 kişidir.

Dış bağlantılar
 Puerto Moral  - Şehir Hakkında Bilgiler-İspanyolca

Huelva'nın belediyeleri

Puerto Moral


Chylismiella, monotipski biljni rod iz porodice vrbolikovke čija je jedina vrsta Chylismiella pterosperma. Raste po pustinjskim predjelima američkih saveznih država Arizona, Kalifornija, Idaho, Nevada, Oregon i Utah.

Sinonimi
 Camissonia pterosperma (S. Wats.) Raven
 Chylismia pterosperma (S. Wats.) Small
 Kneiffia chrysantha Spach
 Oenothera pterosperma S.Watson
 Sphaerostigma pterospermum  (S. Wats.) A. Nelson

Izvori

Vrbolikovke

Chylismiella


Baďan este o comună slovacă, aflată în districtul Banská Štiavnica din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 183 de locuitori.

Istoric
Localitatea Baďan este atestată documentar din 1262.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Baďan


Reducerea Clemmensen este o reacție chimică prin care sunt reduse cetonele (sau aldehidele) la alcani, folosindu-se amalgam de zinc și acid clorhidric. Reacția a fost denumită după Erik Christian Clemmensen, un chimist danez.

Reducerea Clemmensen este folositoare în special pentru reducerea aril-alchil cetonelor, precum sunt cele obținute în urma reacției de acilare Friedel-Crafts. Pentru cetonele alifatice sau ciclice, reducerea cu zinc metalic este mult mai folositoare.

Vezi și
 Reducere Wolff-Kishner

Referințe

Clemmensen
Clemmensen

Reducere Clemmensen


Linda Vilhjálmsdóttir (* 1. Juni 1958 in Reykjavík) ist eine isländische Schriftstellerin.

Sie studierte Gesundheits- und Krankenpflege und arbeitet neben ihrer literarischen Tätigkeit weiterhin in diesem Bereich. Linda Vilhjálmsdóttir ist besonders mit ihren Gedichten hervorgetreten, die zunächst in Zeitungen und Magazinen, seit 1990 auch in mehreren Gedichtbänden veröffentlicht wurden. Theaterstücke und "Poesie-Happenings" von Linda Vilhjálmsdóttir wurden anderem im Stadttheater von Reykjavík aufgeführt. Mit dem Roman Lygasaga erschien 2003 ihr erstes Prosawerk.

Auszeichnungen
 1993: DV-Kulturpreis für den Gedichtband Klakabörnin ("Eiskinder").
 2005: Ljóðastafur Jóns úr Vör-Preis für das Gedicht Sónata fyrir forynju og fylgirödd.
 2010: Autorenpreis des isländischen Rundfunks RÚV.

Werke
 Bláþráður. Mál og menning, Reykjavík 1990, ISBN 9979-3-0110-4 (Gedichte)
 Klakabörnin. Mál og menning, Reykjavík 1992, ISBN 9979-3-0454-5 (Gedichte)
 Valsar úr síðustu siglingu. Mál og menning, Reykjavík 1996, ISBN 9979-3-1339-0 (Gedichte)
 Öll fallegu orðin. Mál og menning, Reykjavík 2000, ISBN 9979-3-2048-6 (Gedichte)
 Lygasaga. Forlagið, Reykjavík 2003, ISBN 9979-53-461-3 (autobiographischer Roman)
 Frostfiðrildin. Mál og menning, Reykjavík 2006, ISBN 9979-3-2801-0 (Gedichte)
 Öll fallegu orðin / Alle schönen Worte ; Frostfiðrildin / Frostschmetterlinge. Münster : Kleinheinrich, 2011, ISBN 978-3-930754-65-6 (Gedichte; zweisprachig isländisch-deutsch)

Weblinks
 Linda Vilhjálmsdóttir bei Icelandic Literature, Stadtbibliothek Reykjavík (engl./isl.)

Autor
Pflegefachkraft (20. Jahrhundert)
Person (Reykjavík)
Isländer
Literatur (Isländisch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
Geboren 1958
Frau

Linda Vilhjálmsdóttir


An Simplicia buchananii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Victor Dmitrievich Zotov, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Victor Dmitrievich Zotov. An Simplicia buchananii in nahilalakip ha genus nga Simplicia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Simplicia (Poaceae)

Simplicia buchananii


حازم عبد السلام هو معلق رياضي فلسطيني مشهور ولد في دولة الإمارات العربية المتحدة ولد بتاريخ 12\12\1984 تخرج من جامعة الأقصى في فلسطين سنة 2006
عمل معلقا لقناة دبي الرياضية ثم وقعت معه قنوات فن عقدا ذهب للأردن ولم يحصل على إقامة فرجع لدبي الرياضية
يعد عبد السلام من اصغر المعلقين في الوطن العربي يمتلك خامة صوتية رائعة ومعلومات وفيرة
يعد من أبرز المعلقين في الوطن العربي حاليا.وهو معلقا في قناة أبوظبي الرياضية منذ ديسمبر 2008
الاسم.حازم طلال بن عبد السلام
تاريخ الميلاد. 12-12-1984

لاعب سابق في نادي غزة الرياضي سبق أن انضم للمنتخب الفلسطيني للشباب عام 2002
مكان إقامة عائلته في مدينة غزة شارع الجلاء وهو مقيم الآن في مدينة أبوظبي .

أشخاص على قيد الحياة
معلقون رياضيون فلسطينيون
مواليد 1984

حازم عبد السلام


Enric Furtună, pseudonimul lui Henric Pekelman, (n. 31 mai 1881, Botoșani – d. 30 iunie 1965, São Paulo, Brazilia) a fost un poet și autor dramatic român.

Biografie
Era fiul unui dentist din Botoșani. A studiat la Liceul Național din Iași (1897-1900), unde a fost coleg cu Mihail Sadoveanu, și la Facultatea de Medicină din Iași. A obținut în iunie 1907 titlul de doctor în medicină și chirurgie la Facultatea de Medicină din Iași, cu teza Arsurile din punctul de vedere Medico Legal. Documente de Medicină Legală și de Criminologie.

Primele îndrumări literare le-a primit de la fostul său coleg Mihail Sadoveanu. A debutat ca poet în revista Sămănătorul (1904), publicând ulterior trei volume de poezii: De pe stâncă (1922), Priveliști și impresii (1926) și Poemele resemnării (1940), poemele dramatice Pustnicul (1914), Între șanțuri și Priveghiul fără lacrimi și piesa de teatru Rechiziția, ce a fost reprezentată pe scena Teatrului Național din Iași în 1920, retrasă ulterior în urma protestelor violente ale studenților naționaliști. Poeziile sale sunt scrise într-un stil modernist.

A publicat poezii, traduceri și memorii de călătorie în ziarele și revistele Opinia, Convorbiri critice, Gândul nostru, Însemnări ieșene, Umanitatea, Adevărul literar și artistic, Lumea evree, Lumea-bazar, Curierul israelit, Mântuirea, Egalitatea, Adam, Versuri și proză, Vitrina literară, Cultura, Pagini libere, Floare albastră, Hatikvah, Absolutio, Hasmonaea, Facla literară, Israelitul, Almanahul ziarului «Tribuna evreiască» etc. A tradus din scrierile lui Haim Nahman Bialik, Iosif Groper și Moise Birnbaum.

Enric Furtună a emigrat în Israel în 1944, dar s-a întors în România după doi ani. A părăsit România pentru a doua oară în 1958, stabilindu-se în Brazilia. Moare la São Paulo. A fost inclus în Dicționarul general al literaturii române (București, 2004) și în Dicționar biografic al literaturii române A-L, vol. I (Ed. Paralela 45, București, 2004), coordonat de Aurel Sasu.

Opera
 Pustnicul, poem dramatic, în culegerea Versuri și proză, Tip. Progresul A. Grünberg, Iași, 1914 [165 p., mai cuprinde: "Alexe Tudor, Dramă într-un act" și "Sorin Bătrînul. Poem dramatic în două acte"];
 De pe stâncă, poezii și poeme, Viața Romînească, [București], 1922;
 Priveliști și impresii, poezii, București, 1926;
 Poemele resemnării, București, 1940;
 Abisag, poem dramatic în trei acte, Editura Fundației Beit Olei Romania, Tel Aviv, 1963;
 Testamentul literar al poetului Enric Furtună, Cenaclul Literar "Menora", Ierusalim, 1965.

Traduceri
 Salomon Hermann Mosenthal, Deborah, Iași, [1907].

Note

Bibliografie
 Aurel Sasu, Dicționar biografic al literaturii române A-L, vol. I, Ed. Paralela 45, București, 2004, pp. 607-608. ISBN: 973-697-758-7
 Lucian Nastasă-Kovács, Enric Furtună și "Bilanțul unui insucces", Cluj, Edit. Mega, 2020, 544 p.

Nașteri în 1881
Decese în 1965
Poeți români
Dramaturgi români
Români cunoscuți sub pseudonimele folosite
Români expatriați în Israel
Români expatriați în Brazilia
Botoșăneni
Scriitori cunoscuți sub pseudonimele folosite

Enric Furtună


Neshta - virusul belarusian din anul 2005. Numele virusului vine din cuvantul bielorus "Neshta" care înseamnă "ceva"/"something" . Virusul este un program Win32 scris în limbajul de programare Delphi. Mărimea originală a fișierului malițios este de 41472 octeți (bytes) .
Bazele de date ale soluțiilor antivirus definesc virusul Neshta ca fiind:
 Virus.Win32.Neshta.a - Kaspersky Antivirus
 Win32.HLLP.Neshta - Dr. Web
 Win32.Neshta - ESET Nod32
 Win32.Neshuta - Symantec
 Win32.Apanas - Avast

Simptomele virusului
Aplicația infectată nu pornește. Fiecare fișier cu extensia .exe a crescut în dimensiune cu 41472 octeți. Virusul se creează în folderul de sistem cu denumirea "svchost.com", asemeni unui serviciu vital din Windows.

În regiștrii se creează cheia: [HKEY_CURRENT_USER \ exefile \ shell \ open \ command] @ = "% WINDIR% \ svchost.com \"% 1 \ "% *"

Prin urmare, toate fișierele .exe infectate, odată pornite vor crea la rândul lor noi copii ale virusului cu denumirea fișierului "svchost.com".

Mesajul autorului
Există 2 versiuni ale virusului - "a" și "c" . Versiunea "a" conține un mesaj de la autor:

"«Delphi-the best. F**k off all the rest. Neshta 1.0. Made in Belarus. Pryvitanne ўsim tsikavym ~ ~ belarus_kim dzyaўchatam. Aliaksandr Rygoravich you taksama. Vosen - kepskaya couple ... Alivaryya - lepshae Piva! Best regards 2 Tommy Salo. [Nov-2005] yours [Dziadulja Apanas] »"

Textul este scris în mare parte în Bielorusă, parțial în Engleză.

Traducere: "<< Delphi este cel mai bun. Dă-le naibii pe restul (limbaje de programare). Neshta 1.0 creat în Belarus. Restul să fie curățat [traducere aproximativă - cenzurată]. Salutare toată lumea ~ ~ fetele din Belarus interesante. Alexander G. , salutări și ție. Toamna - un moment nepotrivit pentru a porni. Olivariya - cea mai bună bere. Cele mai bune urări Tommy Salo."

Fapte
 În 2007, cel mai mediatizat caz de infecție informatică cu virusul Neshta a fost defectarea calculatoarele celei mai mari bănci din Belarus, care a rezultat în oprirea tranzacțiilor bancare pentru câteva zile.
 Agențiile de aplicare a legii din Belarus în 2006, au anunțat intenția lor de a găsi creatorul virusului, dar nici în ziua de azi nu este cunoscut numele său.
 În adiție țărilor din Comunitatea Statelor Independente, virusul s-a răspândit (mai puțin semnificativ) în Statele Unite ale Americii, Canada, Polonia, Germania, Brazil și alte țări.

Viruși informatici

Neshta


Os artefatos de Tucson, às vezes chamados artefatos de Silverbell, eram trinta e um objetos de chumbo que Charles E. Manier e sua família encontraram em 1924 perto de Picture Rocks, Arizona, que foram inicialmente foram considerados como criados por civilizações mediterrâneas primitivas que cruzaram o Atlântico no primeiro século, mas mais tarde foram identificados como uma farsa.

A descoberta consistiu em trinta e um objetos de chumbo, incluindo cruzes, espadas e parafernália religiosa/cerimonial, a maioria dos quais trazia inscrições gravadas em hebraico ou latim, imagens de templos, retratos de líderes, anjos e um dinossauro (inscrito na lâmina de uma espada). Um continha a frase "Calalus, a terra desconhecida", que era usada pelos crentes como o nome do assentamento. Os objetos também têm inscritos neles algarismos romanos variando de 790 a 900, que foram interpretados como representando a data de sua criação. O local não contém nenhum outro artefato, nenhum fragmento de cerâmica, nenhum vidro quebrado, nenhum resto humano ou animal e nenhum sinal de lareiras ou moradias.

Autenticidade
Manier levou o primeiro item ao Museu do Estado do Arizona para ser estudado pelo arqueólogo Karl Ruppert. Ruppert ficou impressionado com o item e foi com Manier ao local no dia seguinte, onde encontrou uma placa de caliche pesando , com inscrições que incluíam uma data de 800 d.C. Um total de trinta e um objetos foram encontrados. Outros estudiosos contemporâneos, incluindo George C. Valliant, um arqueólogo da Universidade de Harvard que visitou a Universidade do Arizona em 1928, e Bashford Dean, curador de armas e armaduras do Museu Metropolitano de Arte na cidade de Nova York, pensaram que os artigos eram falsos. Neil Merton Judd, curador do Museu Nacional do Smithsonian Institution, por acaso estava em Tucson no momento da descoberta dos objetos e, após examiná-los, também supôs que fossem falsos, propondo que poderiam ter sido criados por "alguns indivíduo mentalmente incompetente com inclinação para o latim antigo e as guerras da antiguidade."

Na década de 1960, Bent escreveu um manuscrito de 350 páginas intitulado "The Tucson Artifacts", sobre os objetos, que não foi publicado, mas mantido pelo Arizona State Museum. Tanto Manier quanto Bent eram defensores dos objetos como um achado arqueológico genuíno.

O professor Frank Fowler originalmente traduziu as inscrições latinas nos primeiros itens e descobriu que as inscrições eram de autores clássicos conhecidos como Cícero, Virgílio e Horácio. Ele pesquisou textos latinos locais disponíveis em Tucson na época e descobriu que as inscrições nos itens principais eram idênticas aos textos disponíveis.

O aluno e escavador de Dean Cumming, Emil Haury, examinou de perto os arranhões na superfície dos objetos quando eles foram removidos do solo e concluiu que eles foram plantados, com base em parte em uma cavidade no solo que era mais longa do que uma barra de chumbo removida dele. . Depois que Cummings se tornou presidente da universidade, suas opiniões mudaram de maneira pouco clara, possivelmente devido ao ceticismo de Haury ou ao sentimento crescente de que os itens não passavam de uma farsa e, como reitor da universidade, teve que assumir uma posição diferente sobre o assunto. George MB Hawley se opôs veementemente às opiniões de Bent sobre os objetos. Hawley até acusou Ostrander e Sarle de perpetradores da farsa.

Possível criador
Uma reportagem local identificou Timoteo Odohui como o possível criador dos itens. Odohui era um jovem escultor mexicano que viveu perto do local na década de 1880. O artigo menciona sua possível conexão com o local e sua capacidade de criar objetos de chumbo. Bent escreveu que um artesão da área se lembrou do menino, de seu amor pela escultura de metais macios e de sua coleção de livros em línguas estrangeiras, e contou isso aos escavadores.

Fraudes arqueológicas
Pseudoarqueologia

Artefatos de Tucson


1983 ජුනි 9 සිට 1983 ජුනි 25 දක්වා පැවති එංගලන්තයේ පැවති ක්‍රිකට් ලෝක කුසලාන තරඟාවලියේදී තම රට නියෝජනය කළ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයින්ගේ ලැයිස්තුවකි.

ඕස්ට්‍රේලියාව
කළමනාකරු:  ෆිල් රිඩින්ස්

පසුබිම
1982-83 ග්‍රීෂ්ම සෘතුවේදී ඕස්ට්‍රේලියාව, නවසීලන්තය හා එංගලන්තය අතර පැවති ත්‍රිකෝණාකාර එක්දින තරඟාවලිය ජයගෙන තිබේ. කිම් හියුස් වැඩි කාලයක් දුර්වල මට්ටමක පැවතුනද අවසනයේ තරගාවලියට සුදුසු විය. සංචිතය මැයි මාසයේදී තෝරා ගන්නා ලදී. ග්‍රෙග් චැපල් මුලින් සංචිතයට තෝරා ගන්නා ලදී. ටොම් හොගන් තෝරා ගනු ලැබුවේ බෲස් යාර්ඩ්ලිට වෙනුවට ය. සංචිතය තෝරාගැනීමේදී ලොකුම පුදුමය වූයේ ට්‍රෙවර් චැපල් ය, ස්ටීව් ස්මිත් ඕස්ට්‍රේලියාවේ එක්දින කණ්ඩායමේ නිත්‍ය ක්‍රීඩකයෙකු වූ අතර ඔහු මෙම තරගාවලිය සදහා නොසලකා හරින ලදි. තුවාලය හේතුවෙන් ග්‍රෙග් චැපල් ඉවත් වූ අතර මැක්ලේ ඔහු වෙනුවට පත් විය.

එංගලන්තය

පසුබිම
ඇලන් බුචර්, ඩේවිඩ් බෙයර්ස්ටෝ, එඩී හෙමිංස්, ෆිල් එඩ්මන්ඩ්ස්, බොබ් ටේලර්, ඩේවිඩ් මාක් ස්මිත්, බිල් ඇතී, විල්ෆ් ස්ලැක්, ඩේවිඩ් තෝමස් යන අය ලෝක කුසලාන සංචිතය සඳහා සුදුසුකම් ලබන්නන් අතර සිටියා.

ඉන්දියාව
කළමනාකරු:  පී.ආර්. මෑන් සිං

පසුබිම
ඉන්දීය සංචිතය 1983 මැයි මාසයේදී ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. මූලික සංචිතයේ අනෙක් ක්‍රීඩකයන් වනුයේ ගුන්දප්පා විශ්වනාත්, ශ්‍රීනිවසරගවන් වෙන්කතරගවන්, මනින්දර් සිං, අශෝක් මල්හෝත්‍රා, සුරින්දර් අමර්නාත්, අන්ෂුමාන් ගයික්වාඩ්, ටී. ඒ. ශෙකර්. මූලික සංචිතයේ සුනිල් වල්සන් සිටියේ නැත. තේරීම් කමිටුවේ නායකත්වය ගුලාම් අහමඩ් විසින් මෙහෙයවන ලද අතර චන්දු බෝර්ඩ්, චන්දු සර්වාට්, බිෂාන් සිං බේඩි සහ පන්කාජ් රෝයි සෙසු සාමාජිකයින් ලෙස සිටියහ.

නවසීලන්තය
කළමනාකරු:  ඇලන් රයිට්

පසුබිම
ට්‍රෙවර් ෆ්‍රැන්ක්ලින් සහ ඉවාන් ග්‍රේ කණ්ඩායම සමඟ ගමන් කළ නමුත් ලෝක කුසලානය සඳහා තෝරා ගනු ලැබුවේ නැත.

පාකිස්තානය
කළමනාකරු:  ඉන්තිකාබ් අලාම්

ශ්‍රී ලංකාව
කළමනාකරු:  තම්බියා මුරුගසර්

බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්

පසුබිම
ජෙෆ් ඩුජොන්ට යම් අනතුරක් සිදුවුවහොත් මිල්ටන් පයිඩන්නා කඩුලු රකින්නා ලෙස රැඳී සිටියේය.

සිම්බාබ්වේ

යොමුව

බාහිර සබැදි

 1983 Cricket World Cup. Cricinfo.com.

Cricket World Cup squads
1983 Cricket World Cup

1983 ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානයේ කණ්ඩායම් සංචිත


Olzai (sardinski: Ortzài, Orthài) je grad i općina (comune) u pokrajini Nuoru u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 474 metra i ima 880 stanovnika. Prostire se na 69,82 km². Gustoća naseljenosti je 13 st/km².Susjedne općine su: Austis, Nughedu Santa Vittoria, Ollolai, Ottana, Sarule, Sedilo, Sorradile i Teti.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Olzai


Fernando Pombo García (Santander, 1943 - Madrid, 2011) fue un abogado y profesor de derecho español, y formaba parte de diversas Cortes de Arbitraje.

Formación
Fernando Pombo era licenciado en derecho por la Universidad Complutense de Madrid; estudió Filosofía y Derecho en las Universidades de Oviedo y Madrid (1965) y cursó el doctorado en Ginebra, con Martin Achard y Múnich, con F. K. Beier en el Instituto Max Planck (1970-1971). Contaba, además, con estudios universitarios realizados en Dundee (1978) y en el Europa Institut de Ámsterdam (1979).

Actividad profesional
Desde la fundación conjunta con Ignacio Gómez-Acebo de Gómez-Acebo & Pombo, el despacho que lleva su apellido en 1971, Fernando Pombo ocupaba la presidencia  del mismo, desempeñando, asimismo, la dirección del Consejo de Administración. En el ámbito internacional, era miembro del comité de gestión y del consejo de la International Bar Association, que  presidió en el bienio 2007-2008.

Alternaba el ejercicio del derecho con la labor docente, como profesor del Instituto Internacional de Estudios Legales de Salzburgo, con el que mantenía vínculo desde 1985. Era autor de varias publicaciones; entre ellas, Doing Business in Spain (Matthew Bender, de actualización anual). Era también miembro de los Ilustres Colegios de Abogados de Madrid (1971), Bilbao (1982), Sevilla (1983), Valencia (1983), Barcelona (1986) y Málaga (2001).

Asimismo, formaba parte de la Corte Española de Arbitraje, ABA, LES, AIPPI, AEPPC, IPBA, The Chartered Institute of Arbitrators, Life Fellow American Bar Foundation y The American Law Institute (ALI). También fue nombrado Asociado Honorario de la Barra Mexicana, el Colegio de Abogados de México (2008).

Reconocimientos
 Gran Cruz de la Orden de San Raimundo de Peñafort, a título póstumo (Real Decreto del Consejo de Ministros del 7 de diciembre de 2012)
 Gran Cruz al Mérito en el Servicio a la Abogacía, que concede el Consejo General de la Abogacía Española.
Medalla de honor de los Ilustres Colegios de Abogados de Barcelona (2009) y de Málaga, también en (2009).
 Premio Aptissimi del Club de Derecho ESADE Alumni (2011), en reconocimiento a su trayectoria profesional.
Premio Iberian Lawyer Lifetime Achievement Award (2005), como reconocimiento también a su trayectoria profesional y a su contribución en la promoción de la abogacía a nivel internacional.

Referencias

Abogados de Cantabria
Alumnos de Derecho de la Universidad Complutense de Madrid
Profesores de Derecho de España
Grandes cruces de la Orden de San Raimundo de Peñafort
Nacidos en Santander (España)

Fernando Pombo García


Sabah namaz (sàbāh iz tur. od arap. ṣabāḥ : zora, rano jutro)  jedan je od pet propisanih dnevnih namaza u islamu. Spada u obvezne (farz) namaze. Svaki je punoljetni (u islamu se pod punoljetnošću podrazumijeva pubertet) muslimanski vjernik obvezan svaki dan, stalno, redovno i na vrijeme ispunjavati. Na hrvatskom jeziku se za ispunjavanje te obveze koristi riječ "klanjanje". Jedan od uvjeta za klanjanje namaza jeste klanjanje namaza u točno određeno vrijeme. Sabah namaz počinje od zore, odnosno prvog traka Sunčeve svjetlosti i traje do pred izlazak Sunca. Početak mu se oglašava ezanom, pozivom mujezina s minareta džamije.

Izvori

Praktične dužnosti islama
Namaz (islam)

Sabah-namaz


Kuveyt ya da resmî adıyla Kuveyt Devleti (, Devletü'l-Küveyt), Arap Yarımadası'nın kuzeydoğusunda, Basra Körfezi kıyısında yer alan ülkedir. Kuzeyde Irak ve güneyde Suudi Arabistan ile komşudur. Ülkenin ismi, Arapçada "su kenarındaki kale" anlamına gelen akwat kelimesinden gelmektedir. Yüzölçümü 17.818 km² olan ülkenin nüfusu 2020 tahminiyle yaklaşık 2,9 milyondur.

Bölgeye ilk yerleşimler MÖ 4. yüzyılda Antik Yunanlar tarafından yapıldı. MÖ 123 yılında Partların yönetimine girdi. 123'te ise Sasani İmparatorluğu tarafından ele geçirildi ve Hacer olarak anılmaya başlandı. 18. yüzyıl başlarında bölgeye Arap kabilelerin yerleşmesiyle Kuveyt Şeyhliği kurularak günümüzdeki Kuveyt'in temelleri atıldı. 19. yüzyılda, Arap Yarımadası'ndaki yerleşim yerleriyle birlikte Osmanlı İmparatorluğu yönetimine giren Kuveyt, 1899'da Britanya İmparatorluğu'yla yaptığı anlaşmayla, Britanyalıların güvencesi ve denetimi altında yarı bağımsızlık kazanıldı. 1930'ların sonlarına doğru ülkedeki zengin petrol yatakları keşfedilmeye başlandı.

1961'de Birleşik Krallık'tan ayrılarak tam bağımsızlık kazandı. Bu tarihten sonra ülkedeki petrol üretimi büyük bir artış gösterdi. 1990'da, sınır komşusu Irak tarafından işgal edildi. 7 ay süren işgal, ABD'nin başı çektiği koalisyon güçlerinin müdahalesiyle sonlandı. Irak güçleri Kuveyt'ten çekilirken, 773 kadar petrol kuyusunu yakarak büyük bir çevre felaketine sebep olurken, ülke ekonomisine de darbe indirmiş oldu. Savaşın ardından harap olan ülkede yeniden yapılanmaya gidildi.

Parlamenter monarşi ile yönetilen Kuveyt'in başkenti, ülkeyle aynı adı taşıyan Kuveyt'tir. Petrol rezervleri bakımından dünyada beşinci konumda bulunan ülkede ihracatın %95'ini oluşturan petrol, ülke gelirlerinin ise yaklaşık olarak %80'ini oluşturmaktadır. Gayrı safi yurt içi hasılaya göre dünyanın en zengin yedinci ülkesi olan Kuveyt, en yüksek İnsani Gelişme Endeksi'ne sahip 31. ülkedir. Kuveyt, Dünya Bankası tarafından yapılan sınıflandırmaya göre yüksek gelirli ülkelerden birisi konumundadır.

Tarihçe

Erken dönemler
MÖ 4. yüzyılda, Kuveyt açıklarında bulunan ve Feyleke olarak bilinen adada koloniler kuran Antik Yunanlar, buraya "Ikaros" adını verdi. MÖ 123 yılında bölge, Partlar'ın kontrolüne girdi. MS 224'te Sasaniler tarafından ele geçirildi ve Hacer olarak anılmaya başlandı. 7. yüzyıla gelindiğinde ise günümüzdeki Kuveyt'in de dahil olduğu topraklar, Arap Yarımadası'nın tamamıyla birlikte Dört Halife döneminde fethedildi.

17. yüzyılda bölgede sürekli yerleşim yapan ilk insanlar olan Arap Bani Halit kabilesi, 1756'da emirlik kurarak günümüz Kuveyt'inin temellerini attı. 1756'da halk tarafından seçilen Sabah I Bin Cabir, ülkenin ilk emiri oldu. Kuveyt'in şu anki hanedanı Es-Sabah'ın soyu da I. Sabah'a kadar dayanmaktadır. Es-Sabah'ın yönetiminde Kuveyt, önemli bir ticaret merkezi oldu. Özellikle inci ticaretinde büyük gelişmeler gösteren Kuveyt, günümüzde petrolün de etkisiyle bölgenin büyük ekonomilerinden biri olup; Hindistan, Afrika Boynuzu, Necd, Mezopotamya ve Levant arasındaki ticaret ağının bir parçası konumundadır.

Kuruluş yılları
19. yüzyıllarının sonlarında Arap Yarımadası'nın büyük bir kısmı ile birlikte Osmanlı İmparatorluğu'nun kontrolüne girdi. Kuveyt, Osmanlılar döneminde Es-Sabah hanedanlığının yönetiminde özerklik elde etti.

Osmanlı'ya bağlı emirlik üzerindeki Birleşik Krallık etkisi, 19. yüzyılın başlarından itibaren artış gösterdi. Ocak 1899'da Kuveyt, Birleşik Krallık ile imzaladığı anlaşma gereğince, dış ilişkilerin kontrolü Britanyalıların elinde olacak, karşılığında ise her yıl belli bir miktar para alacaktı. Böyle bir anlaşma yapılmasının asıl sebebi ise Berlin ile Bağdat arasında yapılması planlanan demiryolunun, Alman İmparatorluğu'nun Basra Körfezi üzerinde güç sahibi olmasından Britanya'nın duyduğu rahatsızlıktı. 1913'te Birleşik Krallık ile Osmanlı İmparatorluğu arasında imzalanan anlaşmayla Kuveyt emiri Mübarek es-Sabah, Kuveyt şehrinde oluşturulan özerk yönetimin yöneticisi olarak her iki devlet tarafından da tanındı. 1914'te I. Dünya Savaşı'nın çıkmasıyla Britanyalılar anlaşmayı iptal ederek Kuveyt topraklarının Britanya İmparatorluğu himayesine girdiğini duyurdu. 1922'deki El Akir Konferansı'yla birlikte Kuveyt ile Suudi Arabistan arasındaki sınırlar belirlendi ve her iki ülke arasında yaklaşık 5.770 km²'lik tarafsız bölge oluşturuldu.

1934'te, BP ve Gulf Oil petrol şirketleri; Kuveyt Petrol Şirketi adı altında birleşerek bölgedeki petrol arama ve işletme haklarını ellerinde aldı. İlk petrolü 1938'de bulan şirket, işletimine 1946'da başladı.

Petrol sonrası zenginleşme dönemi
1946 ve 1982 yılları arasında Kuveyt, petrol ve liberal atmosferinin yönlendirdiği refah dönemi yaşadı. 1946 ile 1982 yılları arasındaki yıllar "Kuveyt'in Altın Çağı" olarak anılır.

1950'de, Kuveytlilerin modern yaşam standardına sahip olmalarını sağlamak için büyük bir bayındırlık çalışması programı başladı.

1952'de ülke, Basra Körfezi bölgesindeki en büyük petrol ihracatçısı haline geldi. Bu muazzam büyüme, Arap Soğuk Savaşı bağlamında özellikle siyasi Filistin, Hindistan ve Mısır'dan birçok yabancı işçiyi cezbetti.

Abdullah III Al-Salim Al-Sabah tarafından yönetilen Kuveyt, 19 Haziran 1961'de Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazandı. Hindistan Merkez Bankası tarafından basılan Körfez rupisi, Kuveyt dinarının yerine kullanılmaya başlandı.

20 Temmuz 1961'de Arap Birliği üyesi olması ve geniş petrol yataklarının keşfiyle birlikte birçok yabancı girişimci ülkeye yerleşti ve ülke ekonomisi büyük bir yükselişin içine girdi.

Tarafsız bölgedeki petrol hakları konusunda Suudi Arabistan ile anlaşmazlıklar yaşansa da bölgedeki tüm petroller eşit olarak paylaşılarak sorun çözüldü. Sınırlar konusunda tartışmalar yaşanmasına karşın Ekim 1963'te Irak, Kuveyt'i ve sınırlarını resmî olarak tanıdı.

1967'de patlak veren Altı Gün Savaşı'nın başlamasından bir gün sonra, 6 Haziran 1967'de, Arap devletleri ortaklaşa uyguladığı politika gereğince İsrail'e destek veren devletlere yaptığı petrol ithalatını durdurdu. Uygulanan bu ambargo, 1 Eylül'de, Hartum Önergesi'nin yayımlanmasıyla kaldırıldı.

1973 Arap-İsrail Savaşı'nda ABD'nin İsrail'e destek vermesi üzerine Petrol İhraç Eden Ülkeler Örgütü üyesi devletlerle birlikte, İsrail'e destek veren ülkelere karşı 15 Ekim 1973'ten başlayarak ikinci kez petrol ambargosu koydu. Bununla beraber OPEC üyesi ülkelerle birlikte dünya petrol fiyatlarını yükselterek ülkeye giren kaynakların arttırılmasına karar verildi. Ambargoyla birlikte dünya ekonomisinde büyük bir kriz yaşandı. Birkaç ay sonra, 17 Mart 1974'te Washington'da yapılan petrol zirvesiyle ambargo kaldırıldı. 1970'lerde kamulaştırılmaya başlanan Kuveyt Petrol Şirketi'ndeki hükûmet iştiraki 1974'te %60'a çıkarılırken, kalan %40'lık kesim BP ve Gulf Oil arasında eşit olarak paylaştırıldı.

İstikrarsızlık yılları
1982'de, Souk Al-Manakh borsasının çöküşünün ardından ülkede ekonomik kriz yaşandı ve petrol fiyatlarında artış görüldü. Fakat kriz kısa sürede aşıldı ve Kuveyt'teki petrol üretimi gittikçe artarak, İran-Irak Savaşı sebebiyle İran ile Irak'ta düşen petrol üretiminden kaynaklanan boşluğun doldurulması sağlandı. 1980'de başlayan savaşta önceleri tarafsız kalan Kuveyt, sonraları maddi yönden Irak'ı destekledi. Bunun yanında Irak'a gönderilen savaş malzemelerinin de kendi üzerinden geçmesine olanak sağladı. 1983'te, ülkede seri halinde yaşanan altı bombalı saldırı sonucunda beş kişi hayatını kaybetti. Saldırıyı üstlenen Şii Dava Partisi, İran ile yaşanan savaş sırasında Kuveyt'in Irak'a verdiği destekten dolayı saldırıyı gerçekleştirdiğini açıkladı. Eylül 1987'de İran, Kuveyt'e İpekböceği füzeleri ile saldırılar düzenledi. 5 Nisan 1988'de, Bangkok'dan Kuveyt'e sefer yapan ve Kuveyt Kraliyet Ailesi'nin üç üyesinin de aralarında bulunduğu 112 yolculu, 422 sefer sayılı Kuwait Airways'na ait Boeing 747 tipi uçak, bir grup Lübnanlı tarafından kaçırıldı. Silahlı ve el bombalı teröristler pilotu, İran'ın Meşhed şehrine iniş yapması için zorlarken, aynı zamanda Kuveyt'te tutulan 17 Şii gerillanın serbest bırakılmasını talep ettiler. Meşhed'e inildikten sonra Ürdünlü bir yolcuyu serbest bırakan teröristler, Sırasıyla Larnaka ve Cezayir'e iniş yapan hava korsanları iki Kuveytli yolcuyu da öldürdü. Kuveyt'in 17 esiri serbest bırakmayacağını açıklamasının ardından teröristlerin Cezayir'i terk etmelerine izin verildi ve 16 gün süren eylem sona erdi.

Savaşta, sekiz yıl boyunca maddi yönden Irak'ı destekleyen Kuveyt, savaşın sona ermesiyle birlikte Irak'ın 65 milyon $'lık borcunun silinmesi yönündeki teklifini reddetti. Kuveyt'in petrol fiyatlarını %40 oranında arttırmasıyla birlikte her iki ülke arasında ekonomik bir savaş başlamış oldu. Irak'ın; Kuveyt'in eğimli sondaj yaparak kendisine ait Rumeyla petrol sahasından petrol çıkardığı iddiasıyla iki ülke arasındaki tansiyon daha da yükseldi.

Körfez Savaşı
2 Ağustos 1990'da, Irak kuvvetleri Kuveyt'i işgal ederek kendi topraklarına kattı. Irak Devlet Başkanı Saddam Hüseyin, emir Cabir Al-Sabah'ı görevden alarak Ali Hasan el Mecid'i Kuveyt valisi olarak atadı. Irak işgali sırasında, yaklaşık 1.000 Kuveytli sivil öldürülürken 300.000'den fazla kişi ülkeyi terk etti. Diplomatik görüşmelerin sonuç vermemesi sonunda, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi tarafından ABD'nin başı çektiği 34 ülkeden meydana gelen koalisyon güçleri oluşturuldu. Koalisyon güçleri; 17 Ocak 1991'de, Irak kuvvetlerini Kuveyt topraklarından çıkarmak amacıyla düzenledikleri Çöl Fırtınası Operasyonu ile Körfez Savaşı'na dahil oldu. 6 hafta sonra, 26 Şubat 1991'de, koalisyon güçleri başarıya ulaştı ve Irak güçlerinin ülkeden çekilmesiyle birlikte emir, yetkilerine yeniden kavuştu. Sonrasında ise Kuveyt, koalisyon güçlerine hizmetleri karşılığında 17 milyar $ ödeme yaptı.

Irak kuvvetleri Kuveyt'ten çekilirken 737 petrol kuyusuna zarar verip, bunların 600 kadarını ateşe verdi. Irak işgalinin ardından yapılan tahminler sonucu yaklaşık 5-6 milyon galon (950.000 m³) petrolün yandığı belirlendi.

Petrol ve kurum tabakası Basra Körfezi'nin tamamını etkiledi ve 25 ila 50 milyon galon (7.900.000 m³) petrolden meydana gelen "petrol gölleri" oluştu. Bu petrol tabakası, ülke yüzölçümünün %5'lik kısmını kapladı. Toplamda 11 milyon galon (1.700.000 m³) petrol Basra Körfezi'ne dökülürken, Kuveyt'in ham petrol rezervinin %2'lik kısmına tekabül eden 96 milyon galon (1.53×1010 m³) petrol yakıldı. Yangınları söndürmek dokuz aydan uzun bir süre alırken, hükûmetin harcadığı 50 milyar $ sayesinde kuyuların tamiratı ve altyapı düzenlemeleri 2 yıl kadar bir sürede eski haline getirilebildi. Körfez Savaşı'nın ardından Kuveyt, sosyo-ekonomik, çevresel ve halk sağlığı açısından büyük bir gelişim gösterdi.

Siyaset

Kuveyt Basra Körfezi ülkeleri içinde en eski seçilmiş meclise ev sahipliği yapmaktadır. Devletin başı Emir'dir. Emir başbakanı atar ki, başbakan da genellikle kraliyet ailesine mensuptur. Bakanlar Kurulu, hükûmet işlerini yürütür ve bakanların sayısı meclis üyelerinin sayısının 1/3'ünden fazla olamaz. Meclis başbakanı veya kabinedeki bakanları görevden alma yetkisine sahiptir. Anayasaya göre yeni bir veliahtın tahta çıkması için meclis tarafından onaylanması gerekmektedir. Meclis 50 üyelidir ve 4 yılda bir yenilenir. Son reformlarla birlikte kadınlar da oy kullanma hakkına sahip olmuş ve seçmen sayısı 139.000'den 339.000'e çıkmıştır.

11 Kasım 1962'de kabul edilen ve günümüzde de yürürlükte olan anayasayla birlikte emirin yetkileri kısıtlandı. Dört yıllığına seçilen 50 üyeden meydana gelen bir meclis oluşturuldu ve hükûmetin yalnız aile üyelerinden oluşmasının önüne geçildi. Ocak 1965'te yeni hükûmet seçim yerine veliaht prens tarafından kuruldu. Abdullah III Al-Salim Al-Sabah'ın 24 Kasım 1965'teki ölümü üzerine ülke yönetimi, kardeşi Sabah III Al-Salim Al-Sabah'a geçti. Al-Sabah, başbakanlık görevini Cabir III Al-Ahmet Al-Cabir Al-Sabah'a bıraktı.

29 Ağustos 1976'da emir Al-Salim Al-Sabah tarafından meclis dağıtılarak basın üzerinde sıkı bir denetim kuruldu. 31 Aralık 1977'de Al-Salim Al-Sabah'ın ölümü üzerine ülkenin yeni emiri Cabir III Al-Ahmet Al-Cabir Al-Sabah oldu. Yeni emir, veliaht prens Saad I Al-Abdullah Al-Salim Al-Sabah'ı, 8 Şubat 1978'de başbakan olarak atadı.

Ağustos 1980'de emir Cabir, yeni bir parlamento kurma çalışmalarına başladı. Yeni bir seçim yasası kabul edildi. 23 Şubat 1981'de yapılan seçimler, rejim yandaşlarının zaferiyle sonuçlandı.

Coğrafya

Arap Yarımadası'nın kuzey doğusunda yer alan Kuveyt, dünyadaki en küçük kıta ülkeleri arasındadır. Engebesiz bir yapı gösteren ülke topraklarının çoğunu Arap Çölü kaplamaktadır. Ülkenin en yüksek noktası ile ortalama yüksekliği arasında 306 m kadar küçük bir fark bulunmaktadır. Dokuz adaya sahip olan Kuveyt'te, Failaka Adası dışındaki adalarda yerleşim yapılmazken, kapladığı 860 km² alanla Bubiyan, ülkedeki en büyük ada konumunda olup ana karaya 2.380 m. uzunluğundaki bir köprüyle bağlanmaktadır. Topraklarının çoğu tarıma elverişli olan ülkenin 449 km uzunluğundaki kıyı şeridi boyunca yer yer yeşil arazilere rastlanmaktadır.

İçerdiği petrol sahaları bakımından dünyanın en zengin ülkelerinden biri olan Kuveyt'teki Burgan sahasında ülkede çıkarılan toplam petrolün 70 milyon galonluk (1,1×1010 m³) kısmı elde edilmektedir. 1991'deki Kuveyt petrol yangınları sırasında ülke genelinde 500'ün üzerinde petrol gölü oluşmuş ve yaklaşık 35,7 km² alana yayıldı. Meydana gelen kirlilik yüzünden ülkenin doğu ve güneydoğu kısımlar yaşanamaz hale geldi. Körfez Savaşı sonucunda oluşan petrol sızıntıları ülkenin deniz kaynaklarını da şiddetli biçimde etkiledi.

İklim

Mart'ta başlayan ilkbahar, nadir olarak gerçekleşen sağanak yağışlara rağmen ılık geçmektedir. Kuzeybatıdan esen rüzgârlar sonbahar ve kış aylarında soğuk; ilkbahar ve yaz aylarında ise sıcak hava getirir. Güneydoğudan esen rüzgârlar genellikle sıcak ve nemli olup, Temmuz ile Ekim arasında etkisini gösterirken; aynı yönden esen sıcak ve kuru rüzgârlar ise ilkbahar ile yaz mevsiminin başlarında etkisini gösterir. Kuzeybatıdan esen ve şimal adı verilen rüzgârlar ise Haziran ve Temmuz aylarında etkili olup, kum fırtınalarına yol açmaktadır.

Ekonomi

Kuveyt, petrole dayalı zengin bir ekonomiye sahiptir. Kuveyt dünyanın en zengin ülkelerinden biridir. Kuveyt dinarı, dünyanın en değerli para birimidir. Dünya Bankası'na göre Kuveyt, kişi başına gayri safi milli gelir açısından dünyanın en zengin beşinci ülkesi ve kişi başına GSMH'si 70.000 doların üzerinde olan beş ülkeden biridir. Çeşitli çeşitlendirme politikalarının bir sonucu olarak, petrol artık toplam GSYİH'nın %43'ünü ve ihracat gelirlerinin %70'ini oluşturuyor. Petrol dışı en büyük endüstri çelik üretimidir.

Son beş yılda, Kuveyt'te girişimcilik ve küçük işletme başlangıçlarında önemli bir artış oldu. Kayıt dışı sektör de yükselişte, esas olarak Instagram işletmelerinin popülaritesi nedeniyle. 2020'de Kuveyt, MENA bölgesinde Birleşik Arap Emirlikleri, Mısır ve Suudi Arabistan'dan sonra başlangıç finansmanında dördüncü sırada yer aldı.

2019'da Kuveyt'in ana ihracat ürünleri, petrol (toplam ihracatın %89,1'i), uçak ve uzay aracı (%4,3), organik kimyasallar (%3,2), plastik (%1,2), demir ve çelik (%0,2), değerli taşlar ve metaller (%0,1), bilgisayarlar dahil makineler (%0,1), alüminyum (%0,1), bakır (%0,1) ve tuz, kükürt, taş ve çimento (%0,1) oldu. Kuveyt, 2019'da dünyanın en büyük sülfonatlı, nitratlı ve nitrozlu hidrokarbon ihracatçısıydı. Kuveyt, 2019 Ekonomik Karmaşıklık Endeksi'nde (ECI) 157 ülke arasında 63. sırada yer aldı.

Kuveyt yaygın olarak bölgenin petrole en bağımlı ve en az ekonomik çeşitliliğe sahip ülkesi olarak kabul ediliyor.

Kuveyt, son yıllarda güvenlik endişeleri nedeniyle yabancı işgücünü düzenlemek için bazı önlemler aldı. Örneğin, Gürcistan'dan gelen işçiler giriş vizelerine başvururken daha fazla incelemeye tabi tutuluyor ve Gine-Bissau ve Vietnam'dan gelen ev işçilerinin ülkeye girişine doğrudan yasak getirildi. Bangladeşli işçiler de yasaklandı. Nisan 2019'da Kuveyt, yasaklı ülkeler listesine Etiyopya, Burkina Faso, Butan, Gine ve Gine-Bissau'yu ekleyerek toplamı 20'ye çıkardı. Göçmen Hakları'na göre, yasaklar esas olarak bu ülkelerin Kuveyt'teki elçiliklerinin ve işçi şirketlerinin yetersiz olması nedeniyle konuyor.

Demografi

Kuveyt'in 2018 nüfusu, 1,4 milyonu Kuveytli, 1,2 milyonu diğer Araplar, 1,8 milyonu Asyalı gurbetçi ve 47.227 Afrikalı olmak üzere 4,6 milyon kişiydi.

Etnik gruplar

Kuveyt'teki gurbetçiler, Kuveyt'in toplam nüfusunun yaklaşık %70'ini oluşturuyor. Aralık 2018 sonunda, Kuveyt'in toplam nüfusunun %57,65'i Arap'tı (Arap gurbetçiler dahil). Hintler ve Mısırlılar sırasıyla en büyük göçmen topluluklarıdır.

Din

Kuveyt'in resmi devlet dini Maliki Sünni İslam'dır. Emir de dahil olmak üzere Al Sabah yönetici ailesi, Sünni İslam'ın Maliki mezhebine bağlı. Kuveyt vatandaşlarının çoğu Müslümandır; resmi bir ulusal nüfus sayımı yoktur ancak %60-70'inin Sünni ve %30-40'ının Şii olduğu tahmin edilmektedir. Ülke, 259 ila 400 arasında Hristiyan Kuveyt vatandaşından oluştuğu tahmin edilen yerli bir Hristiyan topluluğu içeriyor. Kuveyt, Bahreyn dışında vatandaşlığı olan yerel bir Hristiyan nüfusa sahip tek KAÜİK ülkesidir. Bahá'í Dinini takip eden az sayıda Kuveyt vatandaşı da bulunmaktadır. Kuveyt ayrıca geniş bir gurbetçi Hristiyan, Hindu, Budist ve Sih topluluğuna sahiptir.

Diller

Kuveyt'in resmi dili Modern Standart Arapça'dır, ancak günlük kullanımı gazetecilik ve eğitim ile sınırlıdır. Kuveyt Arapçası, Arapça'nın günlük hayatta kullanılan çeşididir. İngilizce yaygın olarak anlaşılır ve genellikle bir iş dili olarak kullanılır. İngilizcenin yanı sıra, Fransızca, okullarda beşeri bilimler öğrencileri için üçüncü bir dil olarak öğretilir, ancak sadece iki yıl için. Kuveyt Arapçası, Körfez Arapçasının bir çeşididir ve Doğu Arabistan'daki komşu kıyı bölgelerinin lehçeleriyle benzerlikler taşır. Petrol öncesi tarihinin yanı sıra ticaret sırasındaki göç nedeniyle Kuveyt Arapçası, Farsça, Hint dilleri, Beluç dili, Türkçe, İngilizce ve İtalyanca'dan birçok kelime ödünç aldı.

İdari yapılanma

Kuveyt, valilik adı verilen 6 idari bölgeye ayrılmıştır. Valilikler ise kendi içlerinde ilçelere ayrılır.

Başkent Kuveyt ve El Cehrâ şehirleri, ülkenin en önemli şehirlerinin başında gelir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Kuveyt Emirliği resmî sitesi
 Devlet başkanı ve kabine üyeleri

 UCB Libraries GovPubs 'da Kuveyt

Kuveyt


Christian Rabjerg Madsen (24. marts 1986 i Silkeborg) er en dansk politiker, der er valgt til Folketinget for Socialdemokraterne. Han var indenrigs- og boligminister fra maj til december 2022 i Regeringen Mette Frederiksen I. Fra 2. november 2022, hvor statsminister Mette Frederiksen overdrog regeringens afskedsbegæring til Dronningen, til 15. december virkede han som fungerende indenrigs- og boligminister.

Baggrund
Han er søn af eksportchef Per Vestergaard Madsen og hospicechef Ragnhild Rabjerg Madsen. Han er gift med Anne Brink Pedersen.

Politisk karriere
Inden Christian Rabjerg Madsen blev valgt til Folketinget, var han kampagnechef for Socialdemokraternes næstformand Nicolai Wammen.
Han stillede ved folketingsvalget i 2011 op, men blev ikke valgt ind. Han fik 3.722 personlige stemmer ved dette valg. Ved folketingsvalget 2015 blev han valgt for Sydjyllands Storkreds med 5.201 personlige stemmer.

Efter ministerrokaden i Regeringen Mette Frederiksen i februar 2022 blev han udpeget som politisk ordfører for Socialdemokratiet. Indtil da, havde han været finansordfører.

Referencer

Nuværende folketingsmedlemmer fra Socialdemokraterne
Folketingsmedlemmer i 2010'erne
Personer fra Silkeborg
Danske ministre fra Socialdemokraterne
Boligministre fra Danmark
Indenrigsministre fra Danmark

Christian Rabjerg Madsen


Alexandre de Almeida Youssef (São Paulo, 26 de dezembro de 1974), mais conhecido como Alê Youssef, é gestor cultural brasileiro, ex-Secretário Municipal de Cultura, ex-Coordenador de Juventude de São Paulo e ativista político. Atualmente, é diretor cultural do Complexo Cidade Matarazzo e sócio-fundador da casa de shows Studio SP, ambos em São Paulo.

É também fundador dos espaços culturais Casa do Baixo Augusta e Rivalzinho, da casa de shows Studio RJ,  do bloco de carnaval de rua Acadêmicos do Baixo Augusta e do Overmundo, a primeira página web brasileira a receber o prêmio internacional Golden Nica, a principal premiação do festival Prix Ars Electronica.

Foi colunista político da Revista Trip por mais de uma década, apresentador dos programas Navegador e Mundo Criativo, da GloboNews e também comentarista do Esquenta! da Globo e do Mais São Paulo da rádio CBN.

Atuou como curador de diversos festivais e projetos de fomento cultural pelo país, dentre eles Petrobrás Cultural, Natura Musical, Conexão Vivo, Planeta Terra, Campus Party e Virada Cultural de São Paulo.

É mestre em Filosofia Política pela Universidade Federal do Rio de Janeiro e advogado pela Faculdade de Direito da Universidade Mackenzie. Foi professor de Ética e Cidadania e Política Contemporânea em colégios de São Paulo.

É autor dos livros "Novo Poder – Democracia e Tecnologia" e "Baixo Augusta – A cidade é nossa!".

Carreira
Bisneto paterno dum sírio, iniciou sua carreira profissional como Presidente do Centro Acadêmico João Mendes Junior, da Faculdade de Direito da Universidade Mackenzie dentre os anos de 1996 e 1997. Em 1999, foi convidado pelo advogado criminalista e ex-ministro da Justiça José Carlos Dias - com quem havia estreitado lanços anteriormente durante a batalha pela criação da cadeira de Direitos Humanos na Faculdade de Direito do Mackenzie - para ser seu assessor especial no Ministério da Justiça.

Dentre os anos de 2001 e 2004, foi Coordenador de Juventude da Prefeitura de São Paulo da gestão da então Prefeita Marta Suplicy. Durante esse período coordenou projetos sociais como o "Mapa da Juventude", processo de mapeamento e identificação de grupos e de comportamento juvenil paulista, e também culturais, como os festivais Agosto Negro de Hip Hop, Lov.e por São Paulo de Música Eletrônica, Rock Cidadania e a Semana Jovem. Entre outras de suas ações criou um edital de fomento para coletivos de ocupação cultural e também políticas e projetos de valorização do skate e do grafite, que resultaram na construção de 64 novas pistas para a pratica do esporte e na realização do São Paulo Capital Grafitti.

A partir de 2005 passou a contribuir com mídias de comunicação e também a dedicar-se a empreendimentos culturais próprios: Studio SP, Overmundo, Académicos do Baixo Augusta, Studio RJ, Rivalzinho e Casa do Baixo Augusta aos quais esteve vinculado por mais de uma década.

Em janeiro de 2019, foi convidado pelo então prefeito de São Paulo, Bruno Covas, para o cargo de Secretário Municipal de Cultura, cargo que ocupou, em sua primeira passagem, até março de 2020. Em 2021, retornou à Secretaria Municipal de Cultura, onde permaneceu até agosto do mesmo ano, quando, após a morte de Bruno Covas, pediu demissão por incompatibilidade ideológica com o novo prefeito Ricardo Nunes.

Ao assumir a Secretária pela primeira vez, Alê definiu como uma de suas prioridades criar um contraponto aos anseios da gestão do presidente Jair Bolsonaro, esse que havia extinguido o Ministério da Cultura recentemente. Ainda em sua primeira passagem, idealizou e promoveu "Festival Verão Sem Censura", que trouxe ao longo de sua programação manifestações culturais como peças, filmes, shows e outras, que até então haviam sofrido algum tipo de censura ou reprovação por parte da gestão do novo presidente.

Dentre algumas de suas ações como Secretário de Cultura estão o planejamento do Modernismo 22 + 100 (Centenário da Semana de Arte Moderna), realizado em 2022, quando já não exercia mais o cargo; as realizações de edições do carnaval de rua e da Virada Cultural Paulista, sendo a de 2019 a maior já realizada no munícipio até então; assim como também atuou na realização dos projetos de arte urbana MAR (Museu de Arte de Rua) e MAR 360º, esse que, em 2021, ganhou repercussão internacional através dos painéis criados pelo grafiteiro Eduardo Kobra.

Também foi responsável pela implementação de projetos como o "São Paulo Capital da Cultura",  que estabeleceu um calendário integrado de projetos culturais nos mais variados segmentos, e o "Plano de Amparo à Cultura 2021", através do qual, como resposta aos efeitos da pandemia do covid-19, foram criados diferentes editais, destinados à profissionais e instituições da área cultura, e também antecipado o repasse de verbas por meio de outros já existentes, como o PROMAC.

Durante o período que esteve a frente da Secretária, a mesma foi contemplada por dois Prêmio APCA em 2019, um pela realização do Jornada do Patrimônio, evento que tem por objetivo trazer à população a identidade histórica e memória da cidade de São Paulo, e o outro pelo Show Amarelo de Emicida no Theatro Municipal.

Em janeiro de 2022, assumiu a diretoria cultural do Complexo Cidade Matarazzo a convite de Alexandre Allard, responsável pelo empreendimento.

Empreendimentos e fundações
Em 2005, fundou com outros sócios a casa de shows Studio SP na Vila Madalena, essa que dois anos depois foi transferida para a região do Baixo Augusta, onde encerrou suas atividades no ano de 2013, sendo reconhecida como uma das principais responsáveis pela valorização da região. Como derivados do Studio SP, Alê fundou o Bloco Acadêmicos do Baixo Augusta em 2009, reconhecido como o maior bloco do carnaval de rua de São Paulo e também, ao lado de antigos e novos sócios, dentre eles Plinio Profeta, inaugurou uma filial da casa de shows em Ipanema, no Rio de Janeiro, o Studio RJ, que permaneceu em atividade entre os anos de 2011 e 2014.

Em 2006, ao lado de Hermano Vianna, Ronaldo Lemos e José Marcelo Zacchi, fundou o Overmundo, site colaborativo multicultural, premiado internacionalmente pelo Prix Ars Electronica.

Em 2016, com o proposito de revitalizar a Cinelândia como região de boemia, fundou o Rivalzinho, pequeno bar externo do Teatro Rival, que promoveu festas de rua e matinês. O espaço foi premiado pelo Veja Rio Comer & Beber no ano de 2017 e deixou de promover suas festas em 2019.

Em 2017, inaugurou a Casa do Baixo Augusta, espaço que funcionou como sede da Associação Cultural Acadêmicos do Baixo Augusta e também como ponto de cultura, tendo a realização de shows, festas, palestras, exibição de filmes, exposições artísticas, oficinas, ensaios de peças teatrais e blocos de carnaval, dentre outros. O espaço foi também palco para um debate, conduzido por Alê, com presidenciáveis que concorreram as eleições de 2018.

Em novembro de 2021, retomou as atividades do Studio SP, ao lado de Alê Natacci e Ronaldo Lemos, feito que o levou a ser contemplado pelo Prêmio Arcanjo de Cultura no mesmo ano.

Contribuições midiáticas
Em 2005, Alê passou a contribuir com a Revista Trip, onde foi colunista político até 2018.

Em 2012, junto de Marcio Chaer, Rafa de Martins e Caique Rego, estreou como apresentador do "Cartas na Mesa", programa exibido pelo GNT, no qual os apresentadores chamados de "valetes" buscavam responder perguntas sobre sexo e relacionamentos através da recriação de conversas masculinas descontraídas em meio a um jogo de pôquer.

Em 2013, junto dos também fundadores do site Overmundo, Ronaldo Lemos, Hermano Viana e José Marcelo Zacchi, integrou o time de apresentadores do programa semanal sobre inovação "Navegador", exibido pela GloboNews. No programa atuou como âncora, assumindo o intermedio das conversas entre o grupo e seus convidados. Ainda em 2013, passou a integrar a equipe do programa "Esquenta!", comandado por Regina Casé, onde atuou como comentarista e consultor de conteúdo até 2016.

Já em 2015, ao lado de Maria Prata, apresentou "Mundo Criativo", quadro semanal sobre economia criativa do programa Mundo S/A, exibido pela GloboNews. Em 2017, integrou a equipe de comentaristas do quadro "Mais São Paulo", apresentado por Fabíola Cidral e transmitido pela Rádio CBN.

Produziu e apresentou as séries "Candidate-se!", de 2017 e "Agulha no Palheiro", de 2018, ambas exibidas pela Mídia Ninja através do YouTube. Em 2022 passou a apresentar o podcast "Cultura e Desenvolvimento", idealizado pelo Bloco de Cultura em parceria com a Revista Gama, no qual ao longo de 12 episódios semanais recebeu convidados de diferentes setores para diálogos sobre desenvolvimento cultural, econômico e social do país.

Carreira como escritor
Como fruto da sua dissertação de mestrado em Filosofia, Alê escreveu seu primeiro livro, "O Novo Poder – Democracia e Tecnologia", onde discorreu sobre a tecnologia tanto como facilitadora quanto como ameaça à democracia. Realizou o lançamento e sessão de autógrafos da obra em uma cerimônia no dia 14 de junho de 2018, na Livraria Argumento, no Leblon, na qual estavam presentes amigos como Joaquim Lopes, Bruno Mazzeo e Alexandre Nero.

Em 2019 publicou a sua segunda obra, "Baixo Augusta – A cidade é nossa!", através do qual fez um resgate histórico do Baixo Augusta e suas manifestações artísticas. O lançamento e seção de autógrafos foram realizados no dia 21 de fevereiro, daquele ano, na Casa do Baixo Augusta em meio aos acontecimentos do Festival Baixo Augusta, que contou com uma exposição carnavalesca e show do rapper Edgar. Dentre os presentes estavam diversas personalidades da cultura nacional como André Frateschi, KL Jay, Wilson Simoninha, Sabrina Parlatore, Vera Egito, Heitor Dhalia, Marcelo Rubens Paiva, Hugo Possolo, Carol Bueno, Renata Simões e João Suplicy.

Vida política
Politicamente ativo desde o ensino acadêmico, foi presidente do Centro Acadêmico João Mendes Júnior, da Faculdade de Direito da Universidade Mackenzie, entre 1996 e 1997. Em 1999 foi assessor especial do Ministro da Justiça, Jose Carlos Dias. Durante anos foi afiliado ao Partido dos Trabalhadores, partido pelo qual se candidatou a vereador em 2000. Foi Coordenador de Juventude da Prefeitura de São Paulo, entre 2001 e 2004, na gestão da Prefeita Marta Suplicy. Em 2010 de candidatou a deputado federal pelo Partido Verde. Anos depois, lado de Marina Silva fundou Rede Sustentabilidade.

Em 2016 fundou o movimento Agora!, na ocasião formado por empresários, acadêmicos e ativistas que defendiam a renovação política, porém no ano seguinte anunciou sua saída após aproximação da entidade com o apresentador Luciano Huck, este cotado para disputar as eleições presidenciais em 2018.

Foi apoiador das candidaturas de Fernando Haddad à Prefeitura de São Paulo em 2012  e à Presidência da República em 2018, quando foi um dos mais de 190 mil que assinaram o manifesto "Democracia Sim", contra a eleição de Jair Bolsonaro, fato que levou seu nome a ser incluso numa lista, que circulou em grupos Whatsapp de seguidores do presidente de direita recém eleito, pedindo o boicote à mais de 700 personalidades.

Entre 2019 e 2021, foi Secretário de Cultura da Cidade de São Paulo na gestão do Prefeito Bruno Covas.

Vida pessoal
Alê concluiu sua formação básica de ensino nos colégios Rainha da Paz e Pueri Domus. Graduou-se em Direito pela Universidade Mackenzie de São Paulo e concluiu seu mestrado em Filosofia Política pela Universidade Federal do Rio de Janeiro, em 2017.

Durante oito anos foi casado com a atriz Leandra Leal, com quem tem uma filha.

Obras publicadas

Prêmios

Ligações externas
 Site oficial
 Artigos publicados na Revista Trip
Ativistas do Brasil
Brasileiros de ascendência síria
Empreendedores do Brasil
Nascidos em 1974
Naturais da cidade de São Paulo
Produtores culturais de São Paulo (estado)
Professores do estado de São Paulo
Secretários municipais da cidade de São Paulo

Alê Youssef


Ecnebi Kuruşu; Riyal yerine kullanılan bir tabirdir. 1650-1656 tarihlerinde iki ecnebi kuruşu yani riyal bir altına tekabül ediyordu.

Tarih terimleri
Osmanlı paraları
Altın sikkeleri

Ecnebi kuruşu