An Syngonanthus umbellatus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jean-Baptiste de Lamarck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Wilhelm Willy Otto Eugen Ruhland. An Syngonanthus umbellatus in nahilalakip ha genus nga Syngonanthus, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Syngonanthus

Syngonanthus umbellatus


Vak the Rock, 1986 yılında yayınlanan MFÖ albümü. Grubun üçüncü stüdyo albümüdür. Ayrıca Balet Plak'tan çıkan son MFÖ albümüdür. Bir önceki albüm Peki Peki Anladık gibi bu albümde de grup Peter Schön ile çalıştı ve şarkıları Hollanda'da kaydetti. Grup, bu albüm ile tekrar tamamen Türkçe şarkılardan oluşan albümler kaydetmeye başladı.

Grup, albüme adını veren şarkı "Vak the Rock" ve Disney krakterleri Cin, Can ve Cem'li kapakları ile ilk kez çocuklara yöneldi. "Vak the Rock"ın klibi Ali Murat Erkorkmaz tarafından çizilen animasyon karakterler ile İzzet Öz'ün çektiği grup görüntülerinin birleşiminden oluşmuş ve bu klip Türkiye'nin ilk animasyon klip olmuştur. Ancak albümün geri kalanında çocuklara yönelik bu tarz devam ettirilmedi. Grubun üç elemanın da söz ve beste olarak katkıda bulunduğu albümdeki "Adımız Miskindir Bizim", Yunus Emre'nin bir eseri olup, ilk olarak 1974 yılında çıkan Mazhar ve Fuat albümü Türküz Türkü Çağırırız'da yorumlanmıştı. "Sanatçının Öyküsü" ise Mazhar Alanson tarafından 1970'lerin sonunda TRT ekranlarında seslendirilmişti.

Şarkı listesi
 "Vak the Rock" (Söz-Müzik: Mazhar Alanson)
 "Hep Aynı" (Söz-Müzik: Mazhar Alanson, Özkan Uğur)
 "Bir Ordayım Bir Burada" (Söz-Müzik: Fuat Güner)
 "Sonunda" (Söz-Müzik: Fuat Güner)
 "Bazen" (Söz: Mazhar Alanson, Müzik: Özkan Uğur)
 "Adımız Miskindir Bizim" (Söz: Yunus Emre, Müzik: Mazhar Alanson)
 "Lay Lili Lili Lay" (Söz: Mazhar Alanson, Müzik: Özkan Uğur)
 "Kelimeler Kafi" (Söz: Mazhar Alanson, Müzik: Fuat Güner)
 "Gözyaşlarımızı Bitti mi Sandın" (Söz-Müzik: Mazhar Alanson)
 "Sanatçının Öyküsü" (Söz-Müzik: Mazhar Alanson)

Künye

 Mazhar Alanson: Vokal, prodüktör, akustik gitar (9), piccolo flüt (6), aranjör (1-2, 6)
 Fuat Güner: Vokal, prodüktör, elektro gitar (1, 3-6), akustik gitar (2, 6, 8), aranjör (2-6, 8)
 Özkan Uğur: Vokal, prodüktör, bas gitar (1-8), elektro gitar (2), akustik gitar (7), aranjör (2, 6, 7)
 Peter Schön: Klavye, aranjör (1, 3, 7-10)
 Rob Ten Bokum: Elektro gitar (1-5, 8), aranjör (3, 5, 8), mix
 Marsel Serierse: Davul (1-7)
 Neppie Noya: Vurmalı çalgılar (2-6)

 John Smith: Mix
 Bora Ebeoğlu: Master
 Istwan Leed Össy: Kayıt
 Mustafa Oğuz: Prodüktör
 Zeliha Topaloğlu: Fotoğraf, grafik, kapak tasarımı

Kaynakça

Mazhar Fuat Özkan albümleri
1986 albümleri
Pop albümleri
Balet Plak albümleri

Vak the Rock


Regimentul 1 Infanterie a fost o unitate de nivel tactic care s-a constituit la 14/27 august 1916, prin mobilizarea unităților și subunităților existente la pace aparținând de Regimentul Dolj No. 1. Regimentul a făcut parte din organica Brigăzii 2 Infanterie, fiind dislocat la pace în garnizoana Craiova. La intrarea în război, Regimentul 1 Infanterie a fost comandat de colonelul Alexandru D. Sturdza si colonelul Constantin Ungurean . Regimentul 1 Infanterie a participat la acțiunile militare pe frontul românesc, pe toată perioada războiului, între 14/27 august 1916 - 28 octombrie/11 noiembrie 1918.

Istoricul regimentului

Regimentul s-a format în anul 1872 sub numele Regimentul 1 Dorobanți Craiova din batalioanele teritoriale de grăniceri. A primit drapelul în anul 1874.

În anul 1877 regimentul este împărțit în două, formându-se din din aceste părți Regimentul 1 Dorobanți Dolj și Regimentul 3 Dorobanți Caracal.

În anul 1880 se formează din părți ale aceluiași regiment Regimentul 17 Dorobanți, iar în 1883 Regimentul 31 Dorobanți.

În 1891 primește numele de Regimentul Dolj nr. 1.

În 1896 este trecut în revistă la Craiova de Regele Carol I și de împăratul Franz Joseph al Austro-Ungariei.

Participarea la operații

Campania din Bulgaria - Războiul pentru Independență 1877-1878
În lunile iulie-august 1877 apără zona Calafat. Trece Dunărea în Bulgaria la 17 octombrie 1877 în direcția Rahova și operează împreună cu trupele Corpului de Vest. Participă la atacul Rahovei și pierde în luptă 2 ofițeri, 4 sergenți, 2 caporali și 28 trupă. După luarea Rahovei se îndreaptă spre Vidin și Vidbel. Participă la luptele de la Tatargic și Novoselo din ianuarie 1878. La 8 octombrie 1878 i se decorează drapelul cu medalia "Trecerea Dunării".

Campania anului 1916

Campania anului 1917

Comandanți

 Colonel Logadi Ion (1872-1876)
 Colonel Sachelarie Oton (1876-1877)
 între anii 1877-1879 are comandanți provizorii
 Colonel Sachelarie Oton (1879-1883)
 Colonel Logadi Ion (1883)
 Colonel Șișman Ștefan (1883-1884)
 Colonel Papdopol Alexandru (1884-1887)
 Colonel Holban Mihail (1887-1891)
 Colonel Candiano Constantin (1891-1897)
 Colonel Gheorghiu Constantin (1897-1898)
 Locotenent-colonel Viișoreanu Dimitrie (1898-)
 Colonel Alexandru D Sturza
 Colonel Constantin Ungurean

Note

Bibliografie
 Falkenhayn, Erich von, Campania Armatei a 9-a împotriva românilor și a rușilor, Atelierele Grafice Socec & Co S.A., București, 1937
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, vol I-IV, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934-1941
 ***, Marele Cartier General al Armatei României. Documente 1916 – 1920, Editura Machiavelli, București, 1996
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987
 ***, România în primul război mondial'', Editura Militară, 1979

Vezi și
 Participarea României la Primul Război Mondial
 Ordinea de bătaie a Armatei României (1916)
 Ordinea de bătaie a Armatei României (1917)

Unități militare române din Primul Război Mondial

Regimentul 1 Infanterie (1916-1918)


El Parque nacional "Los Remedios" se encuentra en el extremo oeste del municipio de Naucalpan en el Estado de México al noroeste de la Ciudad de México. Este parque fue creado por decreto en 1938 por el gobierno federal con un área de 400 hectáreas. Dentro de sus fronteras está el Santuario de la Virgen de Los Remedios, un acueducto colonial y una zona arqueológica con un templo Chichimeca. Todos estos se encuentran en y alrededor de la montaña llamada Cerro de Moctezuma. El sitio fue un observatorio Azteca y también se cree que es donde Hernán Cortés y sus hombres descansaban después de huir de Tenochtitlan.

El acueducto es de 500 metros de largo y consta de cincuenta arcos que miden 16 metros de alto y se extienden 1.7 metros desde el suelo. La primera etapa fue construida en 1616 bajo la orden del virrey Diego Fernández de Córdoba con el objetivo de llevar agua al Santuario de los Remedios de un manantial a la villa de San Francisco Chimalpa. Esta agua fue también usada para regar campos en las villas de San Bartolomé, Santa Maria Nativitas y Santa Cruz. El acueducto es en su mayoría conformado por tubos de arcilla con dos torres largas para liberar el aire. Estas torres flanquean el Santuario de la Virgen de Los Remedios y se les conoce como "caracoles".  En 1764, la cantidad de agua liberada de este sistema ya no era suficiente y el virrey Joaquín de Monserrat construyó el sistema de arco, el cual fue finalizado en 1765. Con el tiempo, ese sistema no pudo traer más agua y se convirtió en un simple monumento arquitectónico.

Datos Físicos - Geográficos
El parque nacional de Los Remedios, cuenta con 2300 , en su mayoría está constituido por rocas clásticas y volcánicas. Se caracteriza por tener una capa superficial oscura, suave, rica en materia orgánica y en nutrientes, su símbolo en la carta edafológica es H.
El uso de su suelo es tanto urbano, forestal y recreativo.

Clima
Su clima principalmente es semiseco- esteperario, con lluvias en verano, su temperatura media anual es de 18 °C, con una precipitación media anual entre 600 y 800 mm.

Flora y Fauna
De acuerdo al Sistema Nacional de Información sobre Biodiversidad de la Comisión Nacional para el Conocimiento y Uso de la Biodiversidad (CONABIO) en el Parque Nacional Los Remedios habitan más de 160 especies de plantas y animales de las cuales 4 se encuentra dentro de alguna categoría de riesgo de la Norma Oficial Mexicana NOM-059  y 33 son exóticas.,

El parque está constituido principalmente por eucalipto, cedro blanco, pino, fresno, tepozán blanco, capulín y pastizal. En el lugar habitan mamíferos como el cacomixtle y la ardilla de vientre rojo; aves, como la tortolita cola larga, colibrí berilo y colibrí pico ancho, mosquero cardenal, mirlo primavera, papamoscas, verdugo americano, calandria flancos negros, carpintero mexicano; reptiles, como culebras terrestres, lagartija espinosa de collar, lagarto alicante de las montañas; anfibios, como la rana de cañón

Algunas de las especies exóticas son el perico monje argentino, el gorrión doméstico, la serpiente ciega afroasiática, caracol europeo de jardín, caracol degollado europeo, mastuerzo, higuerilla, bola de rey, hierba africana del susto, adelfa blanca y rosa, sábila, higuera, banderilla, achicoria, pimentero brasileño, rocío africano, arúgula del Mediterráneo, retama africana y eucaliptos, entre otras

Problemática ambiental
En los últimos 50 años, fraccionamientos y asentamientos irregulares, han invadido progresivamente este pulmón verde del poniente del Valle de México, donde aún hoy el avance del asfalto, el derribo de árboles, relleno de barrancas y cuencas con cascajo, ha derivado en una tibia acción por parte de autoridades federales, estatales y municipales.

Debido al crecimiento de la ciudad de Naucalpán, existe una fuerte presión hacia este parque nacional. Setenta y cinco por ciento de la superficie del parque actualmente presenta asentamientos ilegales, incluyendo asentamientos que han sido autorizados por autoridades locales.
Mientras estos asentamientos pudieron ser confiscados y destruidos bajo leyes federales, esto no pasó. La Procuraduría Federal de Protección Ambiental ha recibido quejas acerca de las más recientes invasiones dentro del área del parque, debido a que han talado docenas de árboles. La procuraduría ha respondido contra el desarrollador para construir dos subdivisiones cerca del acueducto de la época colonial para verificar si los terrenos son privados o públicos. Una razón para esto es que el parque carece de planes de conservación, vallas y otros medios para defenderse de los esfuerzos del desarrollo.  Los asentamientos ilegales y el desarrollo han sido afectados también al lado de la tierra ejidal que colindan con el parque.  Esto y el hecho de que la vivienda está empezando a invadir la zona arqueológica ha impulsado la participación del INAH y la organización de las comunidades de los vecionos para protestar.

De las 410 hectáreas originales del bosque de Los Remedios, decretado como parque nacional por quien fue presidente de la República, Lázaro Cárdenas el 15 de abril de 1938, a la fecha sólo quedan menos de 100 hectáreas.

Actualmente no cuenta con programa de conservación y manejo.

Referencias

Los Remedios
Áreas protegidas del estado de México
Áreas protegidas establecidas en 1938
México en 1938

Parque nacional Los Remedios


Die Coppa Italia 1987/88, den Fußball-Pokalwettbewerb für Vereinsmannschaften in Italien der Saison 1987/88, gewann Sampdoria Genua. Sampdoria traf im Finale auf Torino Calcio und konnte die Coppa Italia zum zweiten Mal gewinnen. Bei Unentschieden gab es sowohl in den Gruppenspielen als auch in den Finalrundenspielen gleich Elfmeterschießen. Ein Sieg nach neunzig Minuten brachte einer Mannschaft drei Punkte ein, für einen Sieg im Elfmeterschießen erhielt man zwei und bei einer Niederlage im Elfmeterschießen erhielt man immer noch einen Zähler. Nur bei einer Niederlage nach neunzig Minuten ging man leer aus.

Als italienischer Pokalsieger nahm Sampdoria Genua in der nächsten Saison am Europapokal der Pokalsieger teil.

Gruppenphase

Gruppe 1

|}

Gruppe 2

|}

Gruppe 3

|}

Gruppe 4

|}

Gruppe 5

|}

Gruppe 6

|}

Gruppe 7

|}

Gruppe 8

|}

Achtelfinale

|}

Viertelfinale

|}

Halbfinale

|}

Finale

Hinspiel

Rückspiel

Siehe auch
 Serie A 1987/88

Weblinks
 Informationen zur Coppa Italia auf rsssf.com

1987/88
Fußballsaison 1987/88

Coppa Italia 1987/88


Alcochete  belediyesi, Portekiz'in Lizbon bölgesine bağlı Setubal Yarımadası altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 3 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Alcochete
 Samouco
 São Francisco

Dış bağlantılar
 Alcochete fotoğrafları

Portekiz'in belediyeleri
Setubal Yarımadası

Alcochete


Nielsen Ratings es un sistema de audiencia estadounidense desarrollado por Robert F. Elder y Louis F. Woodruff y vendido a Nielsen Company, con el propósito de determinar el tamaño y composición de la audiencia de programación de televisión de los Estados Unidos. Nielsen Media Research fue fundada por Arthur Nielsen, un analista de mercado cuya carrera se había iniciado en la década de 1920 con publicidad de marcas y se expandió a analista del mercado de radio durante la década de 1930, culminando en los índices de audiencia de Nielsen de programación de radio, utilizado para proveer estadísticas a los mercados de los shows radiales. El primer Nielsen rating para programas de radio fue lanzado la primera semana del diciembre de 1947. Se midieron los top 20 programas en cuatro áreas: audiencia total, audiencia promedio, audiencia acumulada y hogares por dólar gastado por tiempo y talento.

En 1950, Nielsen se translada a la televisión, desarrollando un sistema de índices de audiencia usando los métodos que él y su compañía habían desarrollado para radio. Desde entonces, este método ha sido la primera fuente de información en cuanto a medición de audiencias en la industria de la televisión en todo el mundo.

Medición del índice de audiencia
Los índices de audiencia Nielsen de televisión se obtienen de dos maneras:
 Diarios de los televidentes, en donde la audiencia objetivo auto-graba los programas habituales que ven o escuchan. Al apuntar a varias demográficas, los modelos estadísticos establecidos proveen una representación de la audiencia  para cualquier programa, canal y horario de programación.
 Un sistema más sofisticado y tecnológico que utiliza "Set Meters", los cuales son pequeños dispositivos conectados a las televisiones de hogares seleccionados. Estos aparatos reúnen los hábitos televisivos del hogar y transmiten información a la noche a Nielsen por un aparato conectado a la línea del teléfono, denominada 'Home Unit'. Esta tecnología permite a los investigadores de mercado estudiar los hábitos televisivos continuamente minuto a minuto, pudiendo ver el momento exacto cuando el televidente cambia de canal o apaga la televisión. Además de los set meters, aparatos de reportes individuales de televidentes, como los audímetros, han permitido a la compañía separar la información de cada hogar en varios grupos demográficos, aunque hasta ahora Nielsen se ha negado en cambiar la distribución de datos de grupos étnicos entre subgrupos, lo cual daría información más dirigida a anunciantes y cadenas de televisión.
En el 2005, Nielsen comenzó a medir usando los grabadores de video digital como TiVo.

Programas más vistos

Referencias

Tecnología de la televisión

Nielsen ratings


Em enzimologia, uma serina O-acetiltransferase () é uma enzima que catalisa a reação química:

acetil-CoA + L-serina  CoA + O-acetil-L-serina

Assim, os dois substratos desta enzima são acetil-CoA e L-serina, enquanto seus dois produtos são CoA e O-acetil-L-serine.

Esta enzima pertence à família das transferases, especificamente a transferência daqueles grupos aciltransferases que não sejam grupos aminoacil.  O nome sistemático desta classe de enzima é acetil-CoA:L-serina O-acetiltransferase. Outros nomes em uso comum incluem SATase, L-serina acetiltransferase, serina acetiltransferase e serina transacetilase.  Esta enzima participa no metabolismo da cisteína e metabolismo do enxofre.

Estudos estruturais

No final de 2007, 7 estruturas foram resolvidos para esta classe de enzimas, com códigos de acesso PDB 1S80, 1SSM, 1SSQ, 1SST, 1T3D, 1Y7L e 2ISQ.

Domínio de proteína N terminal

Em biologia molecular, o domínio proteico  SATase é a abreviação de serina acetiltransferase e refere-se a uma enzima que catalisa a conversão de L-serina a L-cisteína em E. coli.  Mais especificamente, seu papel é catalisar a ativação de L-serina por acetil-CoA.  Esta entrada refere-se ao N-terminal da proteína a qual tem uma sequência que é conservada em plantas e bactérias.

Importância da função

O domínio N-terminal da proteína serina acetiltransferase ajuda a catalisar a transferência de acetila.  Esta enzima em particular catalisa a serina em cisteína que é eventualmente convertida no aminoácido essencial metionina.  De particular interesse para os cientistas, é a capacidade de aproveitar a capacidade natural da enzima, serina acetiltransferase, para criar aminoácidos essenciais nutricionais e explorar essa capacidade através de plantas transgênicas.  Essas plantas transgênicas conteriam aminoácidos sulfurados mais essenciais, o que significaria uma dieta mais saudável para humanos e animais.

Estrutura

O domínio alfa-helicoidal amino-terminal particularmente os resíduos de aminoácidos His158 (histidina na posição 158) e Asp143 (ácido aspártico na posição 143) formar uma tríade catalítica com o substrato para a transferência de acetila.  Existem oito alfa-hélices que formam o domínio N-terminal.

EC 2.3

Serina O-acetiltransferase


عصر الإمبراطوريات (لعبة فيديو): أول لعبة في سلسلة ألعاب عصر الإمبراطوريات.
 عصر الإمبراطوريات (سلسلة): سلسلة ألعاب عصر الإمبراطوريات.

أيج أوف إمبايرز (توضيح)


Agrilus ctenocerus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Gory, 1841.

Referências

ctenocerus

Agrilus ctenocerus


Behçet Necatigil (Mehmet Behçet Gönül) (16 Nisan 1916, İstanbul -  13 Aralık 1979, İstanbul); Türk şair, öğretmen ve çevirmen.

Modern Türk şiirinin önde gelen şairlerindendir.  Herhangi bir edebi akıma katılmamış; bağımsız bir şair ve fikir adamıdır. Şiir dışında, tiyatrodan mitolojiye, sözlük biliminden roman çevirilerine ve radyo oyunlarına kadar kadar birçok edebiyat alanında eser vermiştir. Türkiye'de radyofonik oyunun bir edebiyat dalı olarak benimsenmesinde oyunları, çevirileri ve uyarlamalarıyla büyük emek vermiştir. "Evler Şairi" olarak anılan sanatçı, edebiyatçılığının yanında öğretmen kimliği ile de tanınır.

Hayatı
16 Nisan 1916'da İstanbul'un Fatih semtinde, Atikalipaşa Mahallesi'nde bir konakta doğdu. Babası Kastamonulu Hacı Mehmet Necati (Gönül) Efendi, annesi  Gevyeli müderris Hafız İbrahim Hakkı Efendi'nin kızı Bedriye Hanım'dır.  Bir dersiâm müderris olan babası, Beyoğlu ve Sarıyer ilçelerinde müftülük yapmıştır.  Asıl adı Mehmet Behçet Gönül olan şair, 1951 yılında mahkemeye başvurarak resmen Necatigil soyadını almıştır.

Atikalipaşa mahallesindeki Necatigil'in dünyaya geldiği konak 1918'de meydana gelen Büyük Fatih Yangını'ndan yandı ve ağır bir mide humması geçirmekte olan annesinin hastalığı bu travmanın etkisi ile ağırlaştı. Henüz iki yaşında olan Mehmet Behçet o yıl annesini kaybetti. Bir süre anneannesi Emine Münire Hanım'ın Karagümrük Mahallesi'ndeki evinde yaşadı. Bir saray memurunun kızı olan Saime Hanım'la ikinci evliliğini yapan ve bu evlilikte iki kızı olan babası Mehmet Necati Efendi ise Beşiktaş Valideçeşme'de yaşamaktaydı. Necatigil anneannesinin rahatsızlığı üzerine 1923'te babasının yanına taşındı ve  Beşiktaş'taki Cevriusta Okulu'nda ilköğrenim gördü.

Aile, babasının Singer Dikiş Makineleri firmasında müfettiş olarak işe girmesinden sonra Kastamonu'ya taşındı. Necatigil, ilk öğrenimini Kastamonu Erkek Muallim Tatbikat Mektebi'nde tamamladı. Ortaöğrenimine Kastamonu Lisesi'nde başladı. Ancak yetersiz beslenme ve bakımsızlık nedeniyle geçirdiği "adenit tüberküloz" nedeniyle öğrenimine ara vermek zorunda kaldı. Aile İstanbul'a taşındı. Necatigil, tedavisinin ardından 1931 yılında Kabataş Erkek Lisesi'nde, orta ikinci sınıftan yeniden başladı.

Hastalığıyla gelen duyarlılık, onda yazma hevesi uyandırdı. 1927-1928 yıllarında el yazısı ile haftalık "Küçük Muharrir" adıyla dergi çıkarıp,  hazırladığı on dört sayıyı arkadaşları ve aile üyelerine sundu.  Kabataş Lisesi'nde öğrenimine  yeniden başladıktan sonra Küçük Muharrir'i yeni harflerle hazırlamaya başladı ve bir yaz boyunca on iki sayı çıkardı. Bu yıllarda  Akşam gazetesinin Çocuk Dünyası sayfasına Küçük Muharrir adıyla fıkralar, şiirler, küçük hikâyeler de yayımladı.  Necatigil bu deneyimi hiç unutmadı.  Edebi metin değerinde yayımlanan ilk şiiri ise lise yıllarında "Behçet Necati" imzasıyla Varlık dergisinde yayımlanan "Gece ve Yas" adlı şiiri oldu. 1936'da okulun edebiyat bölümünden birincilikle mezun oldu.

Liseyi bitirdikten sonra Yüksek Öğretmen Okulu Türk Dili ve Edebiyatı bölümünde yükseköğrenim gördü. Bu okulda ders veren Ali Nihat Tarlan ve Ahmet Hamdi Tanpınar'ın  öğrencisi oldu; Divan şiiri ve Tanzimat şiiriyle tanıştı. Öğretmen Okulu yıllarında Cahit Külebi en iyi arkadaşı oldu. Alman Filolojisi bölümünün bazı derslerine de misafir öğrenci olarak katıldı ve Deutscher Austauschdienst kuruluşunun davetlisi olarak bursla Berlin'e gönderildi, dört ay Almanca kursuna devam etti. 1940 yılında yükseköğrenimini tamamladı ve öğretmenliğe başladı.

Edebiyat öğretmeni olarak ilk görev yeri Kars Lisesi idi. İklim koşullarına uyum sağlamakta güçlük çekip hastalanması üzerine 1941 yılında Zonguldak Mehmet Çelikel Lisesi'ne tayin oldu. Burada Muzaffer Tayyip Uslu ve Rüştü Onur ile ortak çalışmalar yaptı; Zonguldak'ın gazetelerinden Ocak'ta, Kara Elmas dergisinde ve İstanbul'da çıkan Değirmen adlı dergide  bu şairlerle birlikte şiirleri yayımlandı. 1943 Mart ayında da İstanbul'a, Pertevniyal Lisesi'ne tayin oldu.

İki ay sonra askerlik görevi nedeniyle İstanbul'dan ayrılan şair, iki yıl sonra döndüğünde Kabataş Erkek Lisesi'ne atandı. Öğretmenlik mesleğinin en uzun dönemini bu okulda geçirdi. Kabataş Erkek Lisesi'nde Demir Özlü, Hilmi Yavuz gibi yazar ve şairlerin öğretmeni oldu.  Bu okulda "Dönüm"  adlı derginin çıkarılmasına vesile oldu.  İlk şiir kitabı "Kapalı Çarşı" 1945 yılında yayımlandı. Hayatı boyunca öğretmenlik ile şairliği bir arada yürüttü.

1948 yılında geçici bir süre için Kabataş Lisesi'nin yanı sıra Sarıyer Ortakokulu'nda ders verdi. Bu dönemde tanıştığı meslektaşı Huriye Korkut ile evlendi. Çiftin iki kızları oldu.

1945- 1955 arasında "Çevre" (1951), "Evler" (1953),  "Eski Toprak" (1956) kitaplarını yayımlayan şairin bu kitaplardaki şiirleri gözlemlerini, deneyimlerini dolaysız anlatan, çağrışımlara kapalı şiirlerdi. 1955'te poetikasında değişiklik yaptı. Öykü unsuru az, çağrışımlara açık şiirlerle dolu kitaplar yazdı.  Eski Toprak (1956) ile Yeditepe Şiir Armağanı'nı , Yaz Dönümü (1963) adlı kitabı ile 1964 Türk Dil Kurumu Şiir Ödülü'nü, Carl Zuckmayer'den çevirdiği "Kurtlar" adlı şiirle Türk Alman Derneği Çeviri Yarışması  birincilik ödülünü aldı.

1963 yılında radyo oyunları yazmaya başladı. Türkiye'de en çok emek verenlerden biri oldu, bu alandaki eserlerini dört ciltte topladı.  Rainer Maria Rilke, Miguel De Unamuno, Knut Hamsun, August Strindberg, Thomas Mann, Stefan Zweig gibi pek çok Alman ve Norveçli yazar ve şairin kitaplarını da Türkçeye çevirdi. Şiir, radyo oyunu ve çevirilerinin yanı sıra  "Edebiyatımızda İsimler Sözlüğü" (1960), "Edebiyatımızda Eserler Sözlüğü" (1979), "100 Soruda Mitologya" (1969) adlı kitapları hazırlamıştır.

1960 yılında Çapa Eğitim Enstitüsü'ne tayin olan Necatigil, 1972'de bu okuldan emekli oldu. Emeklilik günlerini evinde edebiyatla yoğunlaşarak, çalışarak geçirdi.

Kanser teşhisiyle kaldırıldığı Cerrahpaşa Hastanesinde 13 Aralık 1979 tarihinde hayatını kaybetti.

 Anısını yaşatanlar
Ailesi ölümünden sonra, Necatigil Şiir Ödülü'nü her yıl verilmek üzere oluşturdu ve 2019 yılında otuzuncu ödül ile sona erdi.

Kabataş Erkek Lisesi 3 Fen-F sınıfına Behçet Necatigil Dersliği adı verildi.

Şairin 1955-1964 yılları arasında yaşadığı ve bir şiirine de konu olan Camgöz Sokak'ın adı 1987 yılında "Behçet Necatigil Sokağı" olarak değiştirilmiştir. Eskişehir Tepebaşı bölgesinde bir tramvay durağı şairin adını taşımaktadır.

Rüştü Onur ve Muzaffer Tayyip Uslu hakkındaki 2013 yapımı Kelebeğin Rüyası adlı filmde Necatigil'in Zonguldak'taki stajyer öğretmenlik günleri canlandırılmıştır.

Behçet Necatigil'in 1952-1956 yıllarında Kabataş Erkek Lisesinde öğretmenlik yaparken öğrencilerinin çıkardığı ve isim babası olduğu Dönüm dergisi, 2019 yılından itibaren edebiyat öğretmeni ve şair Emrah Ayhan'ın yayın yönetmenliğinde yeniden çıkarılmaya başlandı.

 Şiir kitapları

 1945: Kapalı  Çarşı  1951: Çevre 1953: Evler 1956: Eski Toprak 1958: Arada 1960: Dar Çağ 1963: Yaz Dönemi 1965: Divançe 1968: İki Başına Yürümek 1970: En/Cam 1973:  Zebra  1975: Kareler Aklar 1976: Sevgilerde 1978: Beyler  1979: Söyleriz 1985: Yayımlanmamış Şiirler Sözlük
 1960: Edebiyatımızda İsimler Sözlüğü 1971: Edebiyatımızda Eserler Sözlüğü Radyo Oyunu
 1965: Yıldızlara Bakmak, Kadın ve Kedi 1967: Gece Aşevi 1970: Üç Turunçlar 1975: Pencere 1995: Ertuğrul Faciası Yazılar
 1979: Bile/Yazdı 1983: Düzyazılar 1 (haz. Ali Tanyeri - Hilmi Yavuz)
 1983: Düzyazılar 2  Diğer Eserleri
 1963: Atatürk Şiirleri (antoloji)
 1969: 100 Soruda Mitologya 1971: Musullu Süleyman (Ahmet Mithat Efendi'den sadeleştirme)
 1989: Mektuplar Ayrıca bakınız Necatigil Şiir Ödülü
Kelebeğin Rüyası
 MEB 100 Türk Edebiyatçısı

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Behçet Necatigil'in resmi sitesi
 Behçet Necatigil'den alıntılar
 "Behçet Necatigil ve Şiirin Ev Hali" başlıklı master tezi
 TEİS Behçet Necatigil maddesi

1916 doğumlular
1979 yılında ölenler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
İstanbul doğumlu yazarlar
İstanbul'da ölenler
Kabataş Erkek Lisesinde öğrenim görenler
Türk öğretmenler
Türk Dil Kurumu Şiir Ödülü sahipleri
20. yüzyıl Türk şairleri

Behçet Necatigil


Nadır, Kahramanmaraş ilinin Afşin ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Kahramanmaraş iline 162 km, Afşin ilçesine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Afşin'in mahalleleri

Nadır, Afşin


Washington Eduardo Tais Videgaín (født 21. december 1972) er en uruguayansk tidligere fodboldspiller (højre back).

Tais spillede gennem sin karriere 18 kampe for det uruguayanske landshold. Han debuterede for holdet 18. januar 1995 i en venskabskamp mod Spanien.

På klubplan spillede Tais flere år i Spanien, hvor han repræsenterede Real Betis og Racing Santander. Han vandt den italienske pokalturnering Coppa Italia med Inter i 2005. Han havde også ophold hos blandt andet Peñarol og Danubio i hjemlandet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Uruguay
Fodboldspillere fra Real Betis
Fodboldspillere fra Club Atlético Peñarol
Fodboldspillere fra Racing Santander
Personer fra Montevideo

Washington Tais


An Microsaccus javensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Ludwig von Blume. An Microsaccus javensis in nahilalakip ha genus nga Microsaccus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Microsaccus

Microsaccus javensis


Die Route nationale 634, kurz N 634 oder RN 634, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen L'Isle-Jourdain und einer Straßenkreuzung mit der ehemaligen Nationalstraße 632 östlich von Samatan verlief. Ihre Länge betrug 15,5 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française 634 auf WikiSara (französisch)

634

Route nationale 634


Bebeli, Adana ilinin Karataş ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Adana iline 62 km, Karataş ilçesine 12 km uzaklıktadır.

Dış bağlantılar

 Yerelnet

Karataş'ın mahalleleri

Bebeli, Karataş


Jan Lipavský, né le  à Mělník, est un homme politique tchèque, membre du parti social-démocrate tchèque (ČSSD).

Biographie

Situation personnelle

Parcours politique

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Gouvernement Babiš II

Naissance en juin 1984
Naissance à Mělník
Ministre tchèque des Affaires étrangères
Personnalité politique tchèque
Ministre tchèque
Naissance en Tchécoslovaquie

Jakub Kulhánek


Uluslararası Ceza Mahkemesi (kısaca UCM), kuruluş belgesi Roma Statüsü olan, savaş suçları, insanlığa karşı işlenen suçlar, soykırım suçları ve saldırı suçlarına bakan uluslararası bir mahkemedir. 1 Temmuz 2002 tarihinde kurulmuş ve 11 Mart 2003 tarihinde çalışmaya başlamıştır. Mahkeme binası "Ev Sahipliği Anlaşması" yaptığı Hollanda'nın Lahey kentinde bulunmaktadır.

Uluslararası Ceza Mahkemesi yargılamasında, suçun faili eğer kendi uyruğunda olduğu devletin yargılamasına tabi olmuşsa, bu durumda  Uluslararası Ceza Mahkemesi'nde ikinci kez yargılanması söz konusu olamayacaktır. Bunun sebebi ise; bir kişi bir suç için iki kez yargılanmaz (non bis in idem ilkesi).

İnsancıl hukuk kapsamındaki kimi suçları kovuşturan ve 20. yüzyılın sonlarında kurulup 21. yüzyılda uluslararası insancıl hukukun egemenliğine katkı yapan mahkemedir. Mahkemenin yargı yetkisine giren soykırım, insanlığa karşı suçlar, savaş suçları ve saldırı suçunun yeryüzünde işlenmiş en ciddi suçlar olduğu ve bu suçların gerçekte dünyanın barış, güvenlik ve esenliğini tehdit eden eylemler olduğu, Roma Statüsü'nün Dibace bölümünde de ifade edilmektedir.

Kuruluş aşamaları
Uluslararası Ceza Mahkemesi'nin kurulması için ilk çalışmalar 1998 yılında Birleşmiş Milletler'in önderliğinde Roma'da toplanan bir konferansta başladı. 17 Temmuz 1998'de Uluslararası Ceza Mahkemesini kuran Roma Statüsü 7 ret oyuna karşılık, 120 kabul oyuyla ve oy çokluğu ile (21 çekimser) kabul edildi. Roma Statüsü suçları, mahkemenin nasıl çalışacağını ve devletlerin mahkeme ile işbirliği için ne yapmaları gerektiğini tanımlar. Statü gereğince, Uluslararası Ceza Mahkemesi'nin faaliyete geçebilmesi için 60 ülkenin onayı beklendi ve 11 Nisan 2002 tarihinde söz konusu 60 onaya ulaşıldı. 15 Nisan 2015 tarihi itibarıyla 139 devlet tarafından imzalamış ve 123 devlet tarafından onaylanmıştır. Roma Statüsü'nü imzalamak onaylamak anlamına gelmemektedir.

UCM Yargı Sınırları ve Kapsamı

Hangi tarihlerdeki suçları yargılayabilir?
UCM sadece Roma Statüsü'nün yürürlüğe giriş tarihi olan 1 Temmuz 2002'den sonraki suç savlarını yargılayabilir. Ancak bu tarihten sonra imza atmış devletler için Antlaşma'ya taraf olma tarihi esas alınır. Bu devletler isterlerse UCM'ye 1 Temmuz 2002'ye kadar geriye doğru yargılama yetkisi verebilir.

Kimleri yargılayabilir?
UCM sadece kişileri yargılayabilir. Devletleri yargılama yetkisine sahip değildir. Yargılanacak kişinin taraf ülke vatandaşı olması gerekir.

Nerelerdeki suçları yargılayabilir
Taraf ülkelerin devlet sınırları içinde veya bir taraf ülke vatandaşı tarafından işlenen Anlaşma'da belirtilen suçlar UCM yetkisindedir. Taraf olmayan ülkeler de Mahkeme'yi belirli bir suç için yetkilendirebilir.

Ulusal mahkemeler bağlamında UCM'nin yeri nedir?
UCM normal koşullar altında ulusal mahkemelerin yetkilerini devralamaz. Antlaşma'da "tamamlayıcılık ilkesi" temeldir. Ulusal mahhkemelerin kendi vatandaşlarını veya yüksek makamlardaki sanık adaylarını yargılamak istememesi, iç çatışmalar nedeniyle çökmüş olan yargı sistemi gibi durumlarda UCM devreye girebilir.

UCM Organları
Roma Statüsünün 34. maddesinde Mahkemenin organları belirtilmiştir;
 Başkanlık
 Temyiz Bölümü, Yargılama Bölümü ve Ön-Yargılama Bölümü
 Savcılık Bürosu
 Yazı İşleri Bürosu

Yargı Süreci

Roma Statüsü olayların mahkeme önüne 3 farklı şekilde gelebileceğini belirtiyor:
 Mahkeme savcısı, sadece mahkemenin söz konusu suçu ya da bireyleri yargılama yetkisi var ise; kurban ya da ailesini de içerecek şekilde herhangi bir kaynaktan gelen bilgiye dayanarak, işlenmiş bir ya da birden fazla suçun söz konusu olduğu bir durum hakkında soruşturma başlatabilir.
 Roma Statüsü'nü onaylayan devletler, sadece mahkeme yargılama yetkisini haizse, işlenen bir veya birden fazla suçun olduğu bir durumun soruşturulması için savcıdan talepte bulunabilirler.
 BM Güvenlik Konseyi, işlenen suçun bir veya birden fazla olduğu bir durumu soruşturması için savcıdan talepte bulunabilir. 1. ve 2. yöntemlerin tersine, suçlar Roma Statüsü'nü onaylamayan bir devletin topraklarında vuku bulmuş veya böyle bir devlet vatandaşı tarafından işlenmiş olsa bile BM Güvenlik Konseyi olayı savcıya bildirdiği zaman UCM yargı yetkisine sahip olacaktır. Bununla birlikte, bu durumların her birinde bir soruşturma açılıp açılmayacağına ve soruşturma üzerinde temellenen hukuki onaya bağlı olan bir davanın açılıp açılmayacağına karar vermek, devletlerin ya da Güvenlik Konseyi'nin değil, UCM savcısının takdirine bağlıdır.

Amerika Birleşik Devletleri ve UCM
1995'ten 2000 yılına kadar ABD hükûmeti UCM'nin kurulmasını destekledi ancak Amerikalılar UCM'nin BM Güvenlik Konseyi tarafından kontrol edilen veya Amerikalı yetkilileri ve Amerikan vatandaşlarını mahkemenin yargı yetkisi dışında tutacak bir mahkeme olması için çaba harcadılar; bu çabalar başarısız kaldı. Bill Clinton yönetimi döneminde 31 Aralık 2000 tarihinde Amerikan Büyükelçisi David Scheffer hükûmeti adına Roma Statüsü'nü imzaladı. 2001 Yılında George W. Bush yönetimi UCM toplantılarına katılmamaya başladı ve 6 Mayıs 2002 tarihinde ABD Roma Statüsü'nden imzasını çektiğini resmen açıkladı. O zamandan beri ABD, gerek İkili Dokunulmazlık Anlaşmaları (İDA) (Bilateral Immunity Agreements-BIAs) vasıtasıyla; gerek UCM'yi destekleyen müttefiklere yaptırımlar öngören yasalar çıkararak; gerekse BM Güvenlik Konseyi'nde barış güçlerinde görevli Amerikalıları UCM'nin yargı yetkisi dışında tutacak girişimleri yoluyla UCM'ye yönelik çok yönlü saldırılarına devam etmektedir. UCM Andlaşması'nda yer alan net güvencelere rağmen ve son derece nitelikli UCM yetkililerinin böyle bir durumun oluşmasına karşı gereken tedbirleri alacağını göz ardı ederek, Bush yönetimi UCM'nin siyasi motivasyonlardan kaynaklanan yargılamalar için bir platform oluşturabileceğini iddia etmektedir.

ABD Dışişleri Bakanlığının verilerine göre 2 Ağustos 2006 itibarıyla ABD ile IDA'ları imzalayan devlet sayısı 101'dir (ülke isimlerinin yer aldığı listelerdeki sayı ise 99); 99 tane İDA'nın 21'i ulusal parlamentolarca onaylanmış; 18'nin ise onay gerektirmeyen yürütme anlaşması olduğu söyleniyor.

UCM'ye taraf ülkelerden IDA imzalayanların sayısı 45; bunların 13'nün parlamentolarca onaylandığı; 9'nun yürütme anlaşması niteliğinde olduğu belirtiliyor.

53 Ülke ABD ile ikili dokunulmazlık anlaşması imzalamayı açıkça reddediyor. UCM'ye taraf 102 ülkeden 57'si İDA imzalamadı (bunların 24'ü, 2005 Mali Yılında ABD'den yardım alamadı).

Amerikan Askeri Personelini Koruma Yasası (American Servicemembers' Protection Act -ASPA)
Amerikan askerlerini kurtarmak için ABD'nin her türlü önlemi alabileceğine dair hükümler içerdiği için "La Haye'yi Basma Yasası" olarak da anılan Amerikan Askeri Personelini Koruma Yasası (ASPA) 2 Ağustos 2002'de kabul edildi. Bu yasaya göre UCM'ye taraf ülkeler ABD ile ikili dokunulmazlık anlaşması imzalamazlarsa bu ülkelere yapılan Amerikan askeri yardımları askıya alınacak. Amerikan'ın NATO müttefikleri ve "NATO-dışı önemli müttefik" sayılan 9 ülke (Arjantin, Avustralya, Mısır, İsrail, Japonya, Ürdün, Yeni Zelanda ve Güney Kore) ASPA yaptırımları dışında bırakıldı. Fakat ulusal güvenlik çıkarları gereği veya sonradan ikili dokunulmazlık anlaşması imzalaması durumunda Başkanın kararıyla askeri yardımın askıya alınmasına istisnalar getirmek mümkün. UCM Roma Statüsü'nün yürürlüğe girmesinin birinci yıldönümü olan 1 Temmuz 2003 tarihine kadar geçen bir yıllık sürede UCM'ye taraf 35 ülkeye toplam 46 milyon dolarlık askeri yardım geri çekildi. Amerikan askeri yardımlarının kesilmesinden etkilenen önemli programlar arasında Uluslararası Askeri Öğretim ve Eğitim (IMET); Askeri Dış Yardım (FMF) programları ve Silah İhracatını Kontrol Yasası altında sağlanan fonlar var. Daha önce ikili dokunulmazlık anlaşması yapmayı reddeden ülkeler önemli oranda askeri mali yardımdan yoksun bırakılma tehditleri altında ABD ile bu tip anlaşmalar imzalamak zorunda kaldılar.

UCM'deki dava ve soruşturmalar

Kongo Demokratik Cumhuriyeti

Eski adı Zaire olan Demokratik Kongo Cumhuriyeti'nde, 1998 yılında Thomas Lubanga Dyilo liderliğindeki UPC (Kongo Vatanseverler Birliği) ile Hükûmet kuvvetleri arasında başlayan ve bugüne kadar, yaklaşık 4 milyon insanın öldüğü çatışmalar, II. Dünya savaşından sonraki en büyük "ölümcül çatışmalardan" biri sayılmaktadır.

2005 yılında UPC, liderleri tarafından, siyasi bir partiye dönüştürülerek, Ituri bölgesindeki yaklaşık 15.000 milis silahsızlandırıldı ve çoğu sivil hayat karıştı. Ancak son 10 yıldır silahlandırılan binlerce milis, farklı silahlı politik gruplara katılarak, çatışmalarda aktif rol oynamaya devam etmektedir. Bölge henüz istikrara kavuşmuş değildir ve ciddi insan hakları ihlallerine dair bilgiler gelmeye devam etmektedir.

Demokratik Kongo Cumhuriyeti Başkanı, UCM savcısı Luis Moreno Ocampo'ya bir mektup göndererek, ülkesinde gerçekleştirilen ve Roma Tüzüğü kapsamındaki suçlara ilişkin soruşturma açılmasını talep etmiştir. Bunun üzerine savcı, ön araştırmasının ardından, Haziran 2003'te Kongo'daki durumu yakından inceleyeceğini açıklamış ve 04.07.2004 tarihinde olayı Ön Yargılama Dairesine taşımıştır.

Dosya kapsamında, 17.03.2006 tarihinde tutuklanan Kongo Vatanseverleri Birliği lideri Thomas Lubanga, Mahkeme kararına istinaden UCM tarafından tutuklanan ilk kişi olmuştur. 28 Ağustos 2006 tarihinde, savcı tarafından resmen suçlanan Lubanga hakkında, 1. Ön Yargılama Dairesinde iddianamenin onaylanması duruşması 9 Kasım 2006 tarihinde başlamıştır.

8. maddede belirtilen savaş suçlarını işlemekle suçlanan Lubanga'ya yönelik iddianamedeki suçlar arasında; "15 yaşından küçük çocukların askere alınması ve çatışmalarda aktif olarak kullanılması" suçlaması öne çıkmaktadır.

Uganda

1987 yılında  Joseph Kony  tarafından kurulan ve Uganda'nın kuzeyinde dini temellere dayalı bir devlet kurmak isteyen LRA (Lord's Resistance Army-Tanrının Direnişi Ordusu)  ile hükûmet kuvvetleri arasındaki çatışmalar, Afrika'da en uzun süredir devam eden çatışmalardan biridir.

LRA; geniş çaplı insan hakları ihlalleri, tecavüz, işkence, cinayet ve "çocuk asker" kullanmakla suçlanmaktadır.

Bölgede yapılan bir araştırmaya göre halkın %78'i bir cinayete tanık olmuş, %68'i ise (LRA veya hükûmet güçleri tarafından) kötü muameleye uğramıştır.

Aralık 2003'te Uganda Başkanı Yoweri Museveni, LRA (Tanrı'nın Direnişi Ordusu) ile ilgili durumu UCM'ye götürme kararı almıştır. Başsavcı 29 Temmuz 2004 tarihinde konu ile ilgili olarak soruşturma açıldığını duyurmuş ve dosyayı 2. Ön Yargılama Dairesine taşımıştır.

Aralık 2005'te BM Genel Sekreteri Uganda'da Hükûmetin, hükûmete bağlı yerel kuvvetlerin ve LRA'nın -özellikle çocuklara karşı- ciddi suçlar işlediğini belirtmiştir.

Mahkeme Ekim 2005'te LRA'nın 5 lideri hakkında, bir yandan cinayet, kölelik, seks köleliği, tecavüz suçları nedeniyle insanlığa karşı suç, diğer yandan cinayet, tecavüz, sivillerin öldürülmesi ve yağma suçlarından dolayı da savaş suçu işledikleri gerekçesiyle tutuklama kararı çıkartmıştır.

Haklarında tutuklama kararı verilen kişilerden hiçbiri henüz yakalanamamıştır. Bölgede Hükûmet ile LRA arasında ateşkes ve barış anlaşması için görüşmeler devam etmektedir.

Sudan

2003 yılında, yerel bir isyanın ardından, bölgedeki Arap kabileleri ile Hükûmet tarafından kurulan ve desteklenen milis kuvvetleri Janjavid arasında çatışmalar başlamıştır. Bu çatışmalarda Darfur nüfusunun üçte biri -yaklaşık 2 milyon insan- zorla yerinden edilirken, yüz binlerce insan öldürüldü. Hâlen 1,5 milyon kişi yerleştirildikleri mülteci kamplarında yaşamaktadır.

Hükûmet'in, Darfur bölgesinde, geniş çaplı bir "etnik temizlik" başlattığı iddiaları üzerine, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi, 18 Eylül 2004 tarihinde, 1564 no'lu kararıyla Genel Sekreterden Sudan'da bir araştırma Komisyonu kurulmasını istemiştir. Kurulan Komisyon, 25 Ocak 2005'te, BM Genel Sekreterine bir rapor sunmuş ve sivil halkın korunması ve suçluların cezalandırılması için harekete geçilmesini tavsiye etmiştir. Raporun ardından, Güvenlik Konseyi, 31 Mart 2005 tarihli ve 1593 no'lu kararı ile olayı UCM'ye taşıma kararı almıştır.

6 Haziran 2005'te UCM savcısı Luis Moreno Ocampo, Darfur'da işlenen suçlar hakkında soruşturmayı resmi olarak açmış ve dosya Hakim Akua Kuenyehia (Gana) başkanlığındaki 1 no'lu Ön Yargılama Dairesine iletilmiştir.

Orta Afrika Cumhuriyeti

Eski bir Fransız sömürgesi olan Orta Afrika Cumhuriyeti bağımsızlığını 1960 yılında kazanmıştır. Askeri yönetimlerin ardından 1993'te sivil yönetim başa geçmişse de Mayıs 2001'deki başarısız darbe girişiminin ardından ülkede çatışmalar başlamıştır.

5 Aralık 2004 tarihinde kabul edilen anayasanın ardından 2005 Mart'ında seçimlere gidilmiştir ancak dünyanın en fakir ülkelerinden biri olan Orta Afrika Cumhuriyetinde, siyasi istikrarsızlık devam etmektedir.

2005 yılında, Orta Afrika Cumhuriyeti eski devlet başkanı ve başkan yardımcısı tarafından işlenen suçları araştıran yerel mahkeme, olayın araştırılmasında yetersiz kalabileceğinden hareketle, UCM savcısından, konuyla ilgili soruşturma başlatmasını talep etmiştir.

Ancak Savcılık, "tamamlayıcılık" ilkesi gereğince, Orta Afrika Cumhuriyeti Yüksek Ceza Mahkemesi'nin (Cour de Cassation) kararını bekledi. Yüksek Ceza Mahkemesi, 11 Nisan 2006 tarihinde verdiği kararla, yerel mahkeme kararını onaylayarak, mevcut koşullarda, OAC'de etkin araştırma ve yargılama yapamayacağına karar verdi.

Daha önce söz konusu davanın neticesini beklediğini açıklayan Savcılık Ofisi, bu kararın ardından harekete geçerek, dosyayı 3. Ön Yargılama Dairesine taşımıştır. Henüz bir tutuklama kararı verilmeyen dosyada, eski hükûmet yetkilileri hakkında cinayet, tecavüz ve Orta Afrika Cumhuriyetinin kuzeyinde yaşayan yerlilere yönelik soykırım iddiaları mevcuttur.

Kenya

Libya

Fiilen Libya Başbakanlığı ve Kaddafi Uluslararası Yardım ve Gelişme Vakfı'nın onursal başkanlığını yapmış olan Seyfülislam Kaddafi hakkında, insanlığa karşı işlenen cinayet ve zulüm (Roma Statüsü'nün 7. maddesinin 1(a) ve 1(h) bentleri) suçlarına dolaylı olarak yardımcı olmak savıyla 27 Haziran 2011 tarihinde UCM tarafından verilmiş tutuklama kararı bulunmaktadır.

Aynı suçlardan 27 Haziran 2011'de hakkında tutuklama kararı verilen Muammer Kaddafi'nin 20 Ekim 2011'de öldürülmesinden sonra 22 Kasım 2011'de davası düşmüştür.

Libya Silahlı Kuvvetleri'nde albaylık ve Askeri İstihbarat başkanlığını yapmış olan Abdullah El Senussi hakkında 27 Haziran 2011 tarihli tutuklama kararı vardır.

Mali

Fildişi Sahili

Güney Afrika Cumhuriyeti

Kaynakça

Dış bağlantılar
 UCM Resmi web sitesi
 Uluslararası Af Örgütü UCM dosyası
 Türkiye UCM Koalisyonu
 Uluslararası UCM Koalisyonu

Uluslararası mahkemeler
Lahey
21. yüzyılda Hollanda'da kurulan oluşumlar
2002'de Avrupa'da kurulan oluşumlar
2002'de kurulan kuruluşlar

Uluslararası Ceza Mahkemesi


Republika Hrvatska i Islamska Republika Mauritanija održavaju diplomatske odnose od 24. studenoga 2004. Sjedište veleposlanstva je u Rabatu.

Veleposlanici
Hrvatska nema rezidentno veleposlanstvo u Mauritaniji. Veleposlanstvo Republike Hrvatske u Kraljevini Maroku pokriva Republiku Tunis, Republiku Senegal, Burkinu Faso, Gabonsku Republiku, Republiku Kamerun, Islamsku Republiku Mauritaniju, Republiku Cote d'Ivoire.

Vidi još
Ministarstvo vanjskih i europskih poslova Republike Hrvatske

Vanjske poveznice
 Mauritanija na stranici MVEP-a

Izvori

Mauritanija

Popis hrvatskih veleposlanika u Mauritaniji


بوقرة هي إحدى بلديات دائرة حمادية بولاية تيارت.

الموقع الجغرافي
تقع بلدية بوقرة جنوب ولاية تيارت وهي البلدية التي تفصل بين ولايتي تيارت وتيسمسيلت فيحدها من الشمال حمادية ومن الجنوب خميستي ومن الشرق تيسمسيلت ومن الغرب هناك قرى تفصل بين ولاية تيارت وولاية المدية وتتميز بلدية بوقرة بسد بوقارة الخلاب والغالب على طبيعة بوقرة.

المرافق
من ناحية التعليم يوجد فيها 5 مدارس ابتدائية ومتوسطة واحدة ويوجد بها مسجدان لعبادة الله ومدرستان لتعليم القرآن.

مراجع

بلديات ولاية تيارت

بوقرة (تيارت)


The palang (), or ampallang is a male genital piercing that penetrates horizontally through the entire glans of the penis.

History

Penis piercings of proto-Malay origin predated European contact with tribes in (among others) the Philippines and Borneo (Dayak people). Thomas Cavendish claims that in the Philippines the practice was an invention of the women to prevent sodomy (the Philippines variant included a spur).

In Western culture, the ampallang became popular along with the many genital piercings practiced amongst the gay BDSM community prior to the establishment of the body piercing industry in the 1980s and 1990s. Due to its supposed authenticity, this piercing is closely associated with the modern primitive movement but anatomy and use of a palang differs drastically from a modern ampallang. Indeed, traditional palang design is simply a pin used to attach a wooden glans cape extension to the penis.

Procedure
The piercing may be transurethral (passing through the urethra) and named as the European ampallang, whereas the American ampallang is placed horizontally above the urethra, generally back toward the corona. A variant on this piercing is the shaft ampallang, which penetrates the shaft of the penis horizontally at any point along its length. The counterpart to this piercing is the apadravya, which penetrates the glans vertically. The combination of an ampallang and an apadravya is sometimes referred to as the magic cross.

Health issues
Ampallang is an advanced piercing, and the procedure can be extremely painful. Full healing usually takes between four and six months, but can take a year or more in an American ampallang.

The primary health issues related to this piercing are during the procedure itself and during the healing process. Depending on the placement, there can be a significant amount of blood loss, both during the procedure and during the initial healing process. The measurement for the piercing jewelry is typically done by the receiver in private on his erect penis, while the actual piercing is done on his flaccid penis. The long healing process requires that the bearer abstain from sexual intercourse for a lengthy period of time, on the order of six weeks to six months.

It is possible for this piercing to injure or damage the teeth and soft palate of the giving party during oral sex.

If this piercing is transurethral ("European"), it can divert the flow of urine, forcing the bearer to sit down or take other measures during urination. The piercing will leave a tube of scar tissue, which will remain even if the jewelry is removed and the piercing allowed to heal.

Functions
Ampallang, once healed, is often pleasurable to the bearer because it stimulates the internal penis tissues.

Jewelry
Straight barbells are almost exclusively worn in ampallangs, both initially and after they are healed. Jewelry must be long enough to accommodate the expansion of the penis during erection, at the risk of significant discomfort for the wearer. After initial healing the piercing can be stretched and larger jewelry can be inserted, reaching sizes above 10 mm in diameter.

References

External links
 More information on the ampallang

Penis piercings

Ampallang


Fast Forward steht für:
 Schneller Vorlauf bei Audio- oder Videogeräten
 ⏩ (Fast forward "Vorspulen"), Icon zur Repräsentation des schnellen Vorlaufs (Unicode U+23E9)
 Fast Forward – Sie kannten nur ein Ziel, US-amerikanischer Tanzfilm (1985)
 Fast Forward (Fernsehsendung), deutsche Musiksendung
 Fast Forward, englischer Titel der österreichischen Kriminal-Fernsehserie Schnell ermittelt
 Fast Forward (Album), Studioalbum von Joe Jackson (2015)
 Fast Forward (Band), kanadische Rockband
 Fast Forward (Rapper), deutscher Rapper, Musikproduzent und Labelgründer
 Fast Forward (Avantgarde-Musiker), bürgerlich Paul Wilson, britisch-US-amerikanischer Musiker

Siehe auch:
 Fast Forward Award, ein österreichischer Wirtschaftspreis
 Fast Forward Preis des Europäischen Festivals für junge Regie (seit 2011 beim Staatstheater Braunschweig, seit 2017 beim Staatsschauspiel Dresden)

Fast Forward


Max Laedke (* 9. Juli 1885 in Polchow, Landkreis Cammin i. Pom.; † nach 1933) war ein deutscher Politiker (NSDAP).

Leben
Laedke arbeitete als Küstenfischer in Cammin. Er trat während der Zeit der Weimarer Republik in die NSDAP ein und war Gaufachberater in Fischereifragen. Im März 1933 wurde er als Abgeordneter in den Preußischen Landtag gewählt, dem er bis zur Auflösung dieser Körperschaft im Oktober 1933 angehörte.

Literatur
 Ernst Kienast (Hrsg.): Handbuch für den Preußischen Landtag, Ausgabe für die 5. Wahlperiode, Berlin 1933, S. 354.

Mitglied des Preußischen Landtags (Freistaat Preußen)
NSDAP-Mitglied
Deutscher
Geboren 1885
Gestorben im 20. Jahrhundert
Mann

Max Laedke


Sam Wills (Timaru, 28 de agosto de 1978) é um comediante, busker e palhaço de Timaru, Nova Zelândia, residente em Las Vegas, Nevada, EUA. Ele se apresenta sob o nome de The Boy With Tape On His Face e, mais recentemente, como Tape Face. Ele também se apresentou como Spitroast e, às vezes, sob seu próprio nome, Sam Wills. Ele foi apresentado no Festival Internacional de Comédia da Nova Zelândia, no World Buskers Festival, e foi finalista na 11.ª temporada do America's Got Talent.

Nascidos em 1978

Sam Wills


Güldibi (Gürcüce Gevli), Sakarya ilinin Hendek ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahalle; 19. yy sonlarına doğru Artvin'in Murgul İlçesi'nden gelen göçmenlerce köy olarak kurulmuştur.. Mahalle, köy statüsüne sahip iken Şevketiye (Gürcüce: Kamilet) mahallesi adında devamlı köyaltı yerleşmesine sahipti.

Coğrafya
Sakarya il merkezine 40 km, Hendek ilçesine 11 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Hendek'in mahalleleri

Güldibi, Hendek


Ferdinand Claussen, auch Ferdinand Claußen (* 7. Juli 1899 in Mölln; † 9. Januar 1971) war ein deutscher Mediziner, Rassenhygieniker und Hochschullehrer zur Zeit des Nationalsozialismus.

Leben
Claussen bestand nach dem Gymnasialbesuch in Ratzeburg 1917 das Abitur und nahm anschließend als Soldat am Ersten Weltkrieg teil. Nach Kriegsende absolvierte er ein Studium der Medizin an den Universitäten Hamburg, München, Leipzig und Kiel. Ab 1922 war er an der Physiko-Chemischen Abteilung der Universität Kiel tätig. Claussen promovierte in Kiel 1924 mit der Dissertation "Über eine klinisch brauchbare Methode zur Quellungsdruckmessung im Blut" zum Dr. med. und publizierte mit H. Schade sen. zur "Molekularpathologie der Entzündung" und dem "Onkotischen Druck". Ab 1927 war er als Assistenz- und später Oberarzt an der I. Münchner Medizinischen Klinik tätig, wo er 1932 mit der Schrift "Über die Diurese der Herzkranken" habilitiert wurde.

Claussen trat zum 1. Mai 1933 der NSDAP bei (Mitgliedsnummer 3.203.624). Zudem gehörte er der SA und dem NSDÄB an. Claussen war ab 1935 in Frankfurt am Main als Oberarzt unter Otmar Freiherr von Verschuer am dortigen Institut für erbbiologische Forschung beschäftigt und war dort zusätzlich Dozent der Fächer Innere Medizin, Erbbiologie und Rassenhygiene.

Claussen war ab 1939 a.o. Professor für Erbbiologie an der Universität zu Köln und Direktor des dortigen Instituts für Erbbiologie und Rassenhygiene, das im Frühjahr 1940 eingeweiht wurde.

Claussens Forschungsschwerpunkt lag auf der Erbpathologie innerer Erkrankungen. 1940 wurde Claussen als Arzt zur Wehrmacht eingezogen. Während seiner kriegsbedingten Abwesenheit während des Zweiten Weltkriegs wurde Claussen als Institutsdirektor von Wolfgang Bauermeister vertreten. Eine von der Universität Frankfurt 1942 vorgesehene Nachfolge Verschuers durch Claussen kam nicht zustande.

Nach Kriegsende konnte Claussen seine  Tätigkeit als Hochschullehrer nicht fortsetzen. Er leitete von 1948 bis 1964 die Innere Abteilung des Krankenhauses Waldbröl. Claussen starb am 9. Januar 1971 an einem Herzinfarkt.

Literatur
 Wilhelm Kallmorgen: Siebenhundert Jahre Heilkunde in Frankfurt am Main, Frankfurt 1936, S. 238.
 In memoriam: Ferdinand Claussen 1899–1971. In: Gesellschaft für Physische Anthropologie, Deutsche Gesellschaft für Rassenforschung: Anthropologischer Anzeiger, Band 33, E. Schweizerbart'sche Verlagsbuchhandlung (E. Nägele), 1972, S. 157.
 Frank Golczewski: Kölner Universitätslehrer und der Nationalsozialismus, Köln 1988.

Weblinks

Einzelnachweise

Hochschullehrer (Universität zu Köln)
Mediziner (20. Jahrhundert)
Internist
Eugeniker
Rassentheoretiker
Rassismus im Nationalsozialismus
SA-Mitglied
NSDAP-Mitglied
Deutscher
Geboren 1899
Gestorben 1971
Mann

Ferdinand Claussen


Poliopastea este un gen de insecte lepidoptere din familia Arctiidae.

Specii

 Poliopastea albitarsia
 Poliopastea alesa
 Poliopastea anthracina
 Poliopastea apollinarei
 Poliopastea attilis
 Poliopastea auripes
 Poliopastea caurensis
 Poliopastea chrysotarsia
 Poliopastea clavipes
 Poliopastea coelebs
 Poliopastea cyanescens
 Poliopastea cyllarus
 Poliopastea eacus
 Poliopastea errans
 Poliopastea esmeralda
 Poliopastea evelina
 Poliopastea hamsoni
 Poliopastea hesione
 Poliopastea indistincta
 Poliopastea jalapensis
 Poliopastea laciades
 Poliopastea laconia
 Poliopastea lamprosoma
 Poliopastea maroniensis
 Poliopastea mirabilis
 Poliopastea misitra
 Poliopastea nigritarsia
 Poliopastea nordina
 Poliopastea nox
 Poliopastea obscura
 Poliopastea ockendeni
 Poliopastea plumbea
 Poliopastea pusilla
 Poliopastea splendida
 Poliopastea sura
 Poliopastea trinitatensis
 Poliopastea vittata
 Poliopastea xantholopa

Referințe

Legături externe

Poliopastea

Poliopastea


Frederik Niels Alfred Kjærulff (født 24. februar 1882 i København. død 28. juli 1938) var en dansk revyforfatter og manuskriptforfatter.

Kjærulf har skrevet tekster til mange revyer, blandt andet til Lorry Revyen, Apollorevyen og Cirkusrevyen. Desuden har Kjærulf været manuskriptforfatter til stumfilm i 1912 og 1922, samt fire film fra 1936 til 1963.

Filmografi
Manuskriptforfatter til følgende stumfilm:
 1912, Frelserpigen
 1912, Den Stærkeste
 1912, Koleraen
 1912, Damernes Blad
 1912, Dødsspring til Hest fra Cirkuskuplen
 1912, Dødsangstens Maskespil
 1912, Jeg vil ha' en Søn
 1912, Mellem Storbyens Artister
 1913, Grossererens Overordnede
 1913, Dramaet i den gamle Mølle
 1913, Elskovs Gækkeri
 1913, Flugten gennem Luften
 1913, Højt Spil
 1913, I Stævnemødets Time
 1913, Grev Zarkas Bande
 1913, Den kvindelige Dæmon
 1913, Under Blinkfyrets Straaler

Har skrevet tekst og sangtekster til følgende
 1936, Cirkusrevyen - Hen te' kommoden - tekst
 1938, Champagnegaloppen- sangtekster
 1942, Alle mand på dæk - sangtekster
 1963, Hvis lille pige er du? - sangtekster

Eksterne henvisninger og kilder

 Danske forfattere/bidragydere til opført dramatik 1722-1975

Manuskriptforfattere fra Danmark
Revyforfattere fra Danmark
Personer fra København

Alfred Kjerulf


Prince Friedrich Karl Nikolaus of Prussia (20 March 1828 – 15 June 1885) was the son of Prince Charles of Prussia (1801–1883) and his wife, Princess Marie of Saxe-Weimar-Eisenach (1808–1877). Prince Friedrich Karl was a grandson of King Frederick William III of Prussia and a nephew of Frederick William IV and William I.

As a military commander, the Prince had a major influence on the Royal Prussian Army's advances in training and tactics in the 1850s and 1860s. He commanded one of the armies which defeated the Austrian army at the Battle of Königgrätz in 1866 and the French Army of the Rhine at the Battle of Mars-la-Tour, overseeing the defeat of the Army of the Rhine at the Siege of Metz in 1870.

Biography
Friedrich Karl was born at the Royal Palace in Berlin on 20 March 1828, as the only son of Prince Charles of Prussia, the brother of future German emperor William I. From 1842 to 1846, Frederick Charles was under the military tutelage of then Major Albrecht von Roon. In 1845, the Prince joined the army and was sent to an infantry company. Roon accompanied the Prince to the University of Bonn in 1846. He was the first Hohenzollern prince to study in a university. He became a member of the Corps Borussia Bonn in 1847 and was awarded Prussia's Lifesaving Medal for rescuing a child from the Rhine the same year. After his studies, the Prince went back to his regiment in 1848, where he was promoted to captain. His company was issued the breech-loading Dreyse needle gun and the Prince produced an article on its probable future impact, writing that the troops could be prevented from firing off all their ammunition through good training and discipline. He served on Friedrich Graf von Wrangel's staff during the First Schleswig War of 1848. During the war Friedrich Karl received the Pour le Mérite. He shifted to the cavalry branch in October 1848 and was promoted to major in June 1849. He partook in a campaign in the Baden Revolution of 1849, during which he was wounded twice while leading a Guards Hussar squadron at the battle of Wiesenthal against Baden rebels. He continued to lead his squadron up till 1852.

In 1851, the Prince wrote a radical field manual for light troops, underlining the importance of training individual soldiers to take the initiative and not wait for orders. During the following peace years he was promoted to colonel in 1852 and granted the command of the Guards Dragoon Regiment, where he introduced realistic field exercises and insisted on combat readiness. He became major general and commander of the 1st Guards Cavalry Brigade in 1854 and lieutenant general in 1856. He commanded the 1st Guards Infantry Division from 19 February to 18 September 1857, but resigned after encountering significant opposition to his approach on training. In 1859, he published the study On French Tactics, which highlighted the decisiveness of troop morale. In 1860, the Prince published a military book, titled, "Eine militärische Denkschrift von P. F. K.", which contained a series of reform proposals. As commander of III Army Corps from 1 July 1860 to 17 July 1870, the Prince implemented his reforms and turned his corps into a leader in Prussian military innovation.

Promoted to General der Kavallerie, the Prince took part in the Second Schleswig War of 1864 against Denmark, where he held command over the Prussian troops in the Austro-Prussian expeditionary force and defeated the Danes at the Battle of Dybbøl. In May 1864, he became supreme commander of the Austro-Prussian allied army and conquered Jutland.

He served with distinction in the Austro-Prussian War where he commanded the First Army, consisting of the II, III, IV, and Cavalry corps. At the start of the war the prince's army marched to the East. This caused a gap between the First Army and the Second Army, however enabled it to link up with the Army of the Elbe. On June 28, the Prince and Karl Eberhard Herwarth von Bittenfeld attacked the Austrian Army at Munchengratz. They gained a victory in that battle and caused the Austrians to retreat to Jičín. On 29 June 1866, the prince ordered August von Werder, commanding the 3rd Division, to fight against the Austrians at Jičín. The 3rd Division was victorious in the resulting Battle of Gitschin but the campaign was ill regarded by the headquarters as it was outside of the strategic plans of King William of Prussia. Friedrich Karl was disappointed by the German General Staff in return. Meanwhile the combined operation of the two armies strained the supply lines and both Armies were starving. Chief of Staff Helmuth von Moltke inferred that the operational aim of Friedrich Karl was not to unite with the Second Army at Jičín but to capture Prague on his own. Before the Battle of Königgrätz, the troops of the prince were at Kamenitz. By his command the First Army was the first to arrive at Königgrätz. Along with the Army of the Elbe, the First Army held the numerically superior Austrians at bay for seven hours from 08:00 to 15:00, inflicting such massive casualties on the Austrians that it took the arrival of just one division from the Second Army, the latter commanded by his cousin the Crown Prince Frederick William, to complete the victory and cause the Austrians to order a general withdrawal at 15:00. The First Army then marched on Vienna. After the war, he was awarded the Grand Cross of the Pour le Mérite.

He was elected to the North German Reichstag in the February 1867 North German federal election, representing the East Prussian constituency of Labiau-Wehlau.

At the outbreak of the Franco-Prussian War, the Prince was given command of the Second Army, and defeated the French Army of the Rhine at the Battle of Mars-la-Tour on 16 August 1870, cutting off its escape route to the west. The battle was followed by another victory at Gravelotte-St.Privat on 18 August and the encirclement and annihilation of the Army of the Rhine at the Siege of Metz. After the fall of Metz on 27 October, his army was sent to the Loire to clear the area around Orléans, where French armies, first under Aurelle de Paladines, then under Chanzy, were trying to march north to relieve Paris. He won battles at Orléans on 2 December and Le Mans from 10–12 January 1871. For his services he was promoted to the rank of Generalfeldmarschall. After the war, the Prince was made Inspector-General and was given the rank of Field Marshal of Russia by Alexander II of Russia.

He died of a heart attack at Jagdschloss Glienicke on 15 June 1885. He became the namesake of SMS Friedrich Carl.

Family
On 29 November 1854 at Dessau he married Princess Maria Anna of Anhalt-Dessau (1837–1906), daughter of Leopold IV, Duke of Anhalt. He had met her at a hunt. They had five children:

Honours
He received the following decorations and awards:
German honours

Foreign honours

Ancestry

Portrayal in media
He is portrayed by German actor Barnaby Metschurat in the Danish miniseries 1864.

Bibliography

References

1828 births
1885 deaths
Military personnel from Berlin
People from the Province of Brandenburg
Frederick Charles
Field marshals of the German Empire
Field marshals of Prussia
Field marshals of Russia
Prussian military personnel of the Second Schleswig War
Prussian people of the Austro-Prussian War
German military personnel of the Franco-Prussian War
University of Bonn alumni
Recipients of the Grand Cross of the Iron Cross
Recipients of the Pour le Mérite (military class)
Grand Crosses of the Military Order of Max Joseph
Grand Crosses of the Order of Saint Stephen of Hungary
Commanders Cross of the Military Order of Maria Theresa
Knights Grand Cross of the Royal Order of Kalākaua
Knights Grand Cross of the Military Order of William
Recipients of the Order of St. George of the Second Degree
Recipients of the Order of St. Anna, 1st class
Knights of the Golden Fleece of Spain
Honorary Knights Grand Cross of the Order of the Bath
Knights Grand Cross of the Military Order of Savoy
Recipients of the Gold Medal of Military Valor
German military writers

Prince Friedrich Karl of Prussia (1828–1885)


Bruno Lafranchi (* 19. Juli 1955 in Altdorf UR) ist ein ehemaliger Schweizer Langstreckenläufer.

Leben
1979 und 1980 gewann Lafranchi den Murtenlauf, 1982 wurde er Sechster bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften in Mailand über 3000 m und Dritter beim Fukuoka-Marathon.

Beim Marathon der Leichtathletik-Weltmeisterschaften 1983 in Helsinki kam er auf den 23. Platz. 1984 wurde er Vierter beim Frankfurt-Marathon und lief beim Marathon der Olympischen Spiele in Los Angeles auf Rang 50 ein.

1985 wurde er Neunter und 1986 Dritter in Fukuoka. Beim Marathon der Weltmeisterschaften 1987 in Rom erreichte er nicht das Ziel. 1988 siegte er beim Beppu-Ōita-Marathon und qualifizierte sich damit für den Marathon der Olympischen Spiele in Seoul, den er aber nicht beendete.

Bei den Crosslauf-Weltmeisterschaften belegte er 1977 in Düsseldorf Platz 96, 1983 in Gateshead und 1985 in Lissabon Platz 161 und 1986 in Colombier Platz 202.

1977 und 1978 wurde er Schweizer Meister im 3000-Meter-Hindernislauf, 1983 und 1985 im Crosslauf. 1982 und 1985 wurde er nationaler Hallenmeister über 3000 m.

Bruno Lafranchi ist Inhaber der Lafranchi Sport & Events GmbH. Er war Präsident der Organisationskomitees des Zürich-Marathons und des Zürcher Silvesterlaufs.

Persönliche Bestzeiten

 1500 m: 3:40,85 min, 20. August 1986, Bern
 3000 m: 7:51,7 min, 10. Juni 1981, Florenz
 5000 m: 13:25,97 min, 13. August 1986, Zürich
 Marathon: 2:11:12 h, 5. Dezember 1982, Fukuoka
 3000 m Hindernis: 8:28,8 min, 18. August 1978, Berlin

Literatur

Weblinks

 Lafranchi Sport & Events GmbH:
 OK-Präsident Zürcher Silvesterlauf – sofortiger Rücktritt. Medienmitteilung, 16. Dezember 2018 (PDF)

Fussnoten

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1984
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1988
Marathonläufer (Schweiz)
Langstreckenläufer (Schweiz)
3000-Meter-Hindernisläufer (Schweiz)
Olympiateilnehmer (Schweiz)
Schweizer
Geboren 1955
Mann

Bruno Lafranchi


Diana Hajiyeva (aserbajdsjansk: Diana Hacıyeva), også kendt under kunstnernavnet Dihaj er en aserbajdsjansk sangerinde. Hun er blevet udvalgt til at repræsentere Aserbajdsjan i Eurovision Song Contest 2017. Hun var også med i 2016 som korsanger.

Referencer

Eksterne henvisninger

Sangere fra Aserbajdsjan
Popmusikere fra Aserbajdsjan
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2017
Aserbajdsjans Eurovision Song Contest-deltagere
Kvindelige kunstnere fra Aserbajdsjan

Diana Hajiyeva


El XXVII Campeonato y Copa de España de Balonmano de Selecciones Territoriales Juvenil se está celebrando en la ciudad de Granada desde el 3 de enero de 2012 hasta el 8 de enero de 2012, donde compiten 16 selecciones femeninas y masculinas de federaciones territoriales pertenecientes a la Federación española de Balonano.
Esta competición está estructurada en dos compeonatos, el Campeonato estatal, que determina a la mejor selección juvenil de España, y la Copa de España.
En el Campeonato estatal participan 8 selecciones femeninas, y otras 8 selecciones masculinas, el campeonato se divide en dos fases, una primera fase compuesta por dos grupos en donde juegan todos contra todos a una sola vuelta, donde al finalizar esta los 3 primeros clasificados de cada grupo se clasifican a la fase final del Campeonato estatal, mientras que el 4º clasificado de cada grupo pasa a la segunda fase de la Copa de España.
En la Copa de España participan 5 selecciones femeninas divididas en dos grupo, uno de 3 selecciones donde juegan todos contra todos a una vuelta, y uno de 2 selecciones donde juegan entre ellas a doble vuelta; Y 8 selecciones masculunias, divididas en dos grupos. En ambas categorías el 1º clasificado de cada grupo se clasifica para la fase final del Campeonato estatal, mientras que el resto juegan la segunda fase, junto con los últimos clasificados del Campeonato estatal.

Historia
Esta es la vigésimo séptima edición del campeonato de España que organiza la Federación española de balonmano.

Instalaciones

Campeonato Estatal

Masculino

Primera Fase

Grupo A

 Resultados

 (1) -  Ciudad deportiva de Armilla

Grupo B

 Resultados

 (2) -  Pabellón Universidad de Granada
 (3) -  Pabellón La Chana

Fase Final

Cuartos de final

5º al 8º Puesto

 (1) -  Ciudad deportiva de Armilla
 (2) -  Pabellón Universidad de Granada
 (3) -  Pabellón La Chana
 (4) -  Pabellón de Ogíjares

Semifinales

3º y 4º Puesto

 (2) -  Pabellón Universidad de Granada

Final

 (1) -  Ciudad deportiva de Armilla

Femenino

Primera Fase

Grupo A

 Resultados

 (1) -  Ciudad deportiva de Armilla
 (4) -  Pabellón de Ogíjares

Grupo B

 Resultados

 (2) -  Pabellón Universidad de Granada
 (4) -  Pabellón de Ogíjares

Fase Final

Cuartos de final

5º al 8º Puesto

 (3) -  Pabellón La Chana
 (4) -  Pabellón de Ogíjares
 (5) -  Pabellón Antonio Prieto

Semifinales

3º y 4º Puesto

 (1) -  Ciudad deportiva de Armilla

Final

 (1) -  Ciudad deportiva de Armilla

Copa de España

Masculino

Primera Fase

Grupo A

 Resultados

 (5) -  Pabellón Antonio Prieto

Grupo B

 Resultados

 (3) -  Pabellón La Chana
 (5) -  Pabellón Antonio Prieto

Fase Final

Cuartos de final

 (1) -  Ciudad deportiva de Armilla
 (5) -  Pabellón Antonio Prieto

5º al 8º Puesto

 (3) -  Pabellón La Chana
 (5) -  Pabellón Antonio Prieto

Semifinales

 (1) -  Ciudad deportiva de Armilla

3º y 4º Puesto

 (4) -  Pabellón de Ogíjares

Final

 (4) -  Pabellón de Ogíjares

Femenino

Primera Fase

Grupo A

 Resultados

 (4) -  Pabellón de Ogíjares

Grupo B

 Resultados

 (3) -  Pabellón La Chana

Segunda Fase

Grupo A

</center>

 Resultados

 (3) -  Pabellón La Chana
 (4) -  Pabellón de Ogíjares

Grupo B

 Resultados

 (3) -  Pabellón La Chana

3º y 4º Puesto

 (5) -  Pabellón Antonio Prieto

Final

 (5) -  Pabellón Antonio Prieto

Competiciones de balonmano
Campeonatos de España de balonmano
Deporte base en España

Campeonato de España de Balonmano juvenil


Norifumi Takamoto (født 31. december 1967) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Nagoya Grampus Eight og Kyoto Purple Sanga.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Norifumi Takamoto


Un calendar luni-solar, cum sunt calendarele ebraic, samaritean, tibetan sau chinezesc tradițional, este fondat atât pe ciclul anual al Soarelui cât și pe ciclul regulat al fazelor Lunii.

Pentru a rezolva corespondența ciclului anotimpurilor cu ciclul lunilor, aceste calendare sunt bazate pe un calendar lunar, dar în care anul este ajustat la circa fiecare trei ani cu câte o lună intercalară.

Anii, prin urmare, nu au același număr de zile, nici chiar același număr de luni.

Într-adevăr, douăsprezece luni lunare au o durată aproximativ egală cu 354 de zile (12 × 29,5), adică cu circa 11 zile mai puțin față de anul solar, ceea ce ar produce foarte repede o derivă în raport cu anotimpurile.

Adăugând o a treisprezecea lună la fiecare aproximativ trei ani se reușește realizarea corespondenței acestor ani de 12 sau de 13 luni lunare cu anul solar care ritmează cu anotimpurile. Un an cu treispzece luni lunare poartă numele de an embolismic. El poate servi la prezicerea constelației în apropierea căreia se va produce Luna plină.

Cu acest tip de calendar, la fiecare 19 ani, aceleași date ale anului corespund acelorași faze ale Lunii. Într-adevăr, 19 ani tropici și 235 de luni sinodice nu diferă decât cu 2 ore; este ciclul metonic.

În calendarele tradiționale chinezești sau de tip chinez, se adaugă o lună intercalară de 7 ori în 19 ani. 19 nefiind divizibil prin 7 (este chiar număr prim), determinarea anilor era altădată complexă și făcea apel la conjuncțiile planetelor. Regula actuală constă în a lua anul gregorian, a-l împărți la 19 și a examina restul acestei împărțiri. Dacă restul este 0, 3, 6, 9, 11, 14, 17, atunci anul lunar corespunzător va avea o lună intercalară.
Exemple de corespondențe solare ale anilor lunari embolismici: 2009 (rest = 14), 2012 (rest = 17), 2014 (rest = 0), 2017 (rest = 3), 2020 (rest = 6) etc.

Calendarele luni-solare au fost utilizate de civilizațiile antice precum sunt chinezii, grecii, romanii, galii și macedonenii, foarte probabil cu scopul de a urmări ritmul anotimpurilor din motive agricole în regiuni temperate cu anotimpuri bine marcate.

În zilele noastre, calendarele luni-solare ale vechilor evrei și din China imperială nu mai sunt utilizate decât pentru determinarea datelor sărbătorilor religioase sau tradiționale.

Note

Legături externe
  Calendrier luni-solaire Calendrul următorului ciclu luni-solar anual pentru emisfera nordică GMT+1

Luni-solar
Astronomie

Calendar luni-solar


Futbolnij Klub Lviv er en professionel ukrainsk fodboldklub fra Lviv. Klubben har hjemmebane på Arena Lviv stadion (kapacitet 39.915).

Historiske slutplaceringer
{|  class="wikitable" style="font-size:90%;"
|-
! Sæson
! Niveau
! Liga
! Placering
! Kilde
|-
|-
| bgcolor="#ddffdd" style="text-align:center;"| 2018-19
| bgcolor="#ddffdd" style="text-align:center;"| 1.
| bgcolor="#ddffdd" style="text-align:center;"| Premier Liga
| bgcolor="#F5F5F5" style="text-align:center;"| 6.
|
|-
| bgcolor="#ddffdd" style="text-align:center;"| 2019-20
| bgcolor="#ddffdd" style="text-align:center;"| 1.
| bgcolor="#ddffdd" style="text-align:center;"| Premier Liga
| bgcolor="#F5F5F5" style="text-align:center;"| 11.
|
|-
| bgcolor="#ddffdd" style="text-align:center;"| 2020-21
| bgcolor="#ddffdd" style="text-align:center;"| 1.
| bgcolor="#ddffdd" style="text-align:center;"| Premier Liga
| bgcolor="#F5F5F5" style="text-align:center;"| 8.
|
|-
| bgcolor="#ddffdd" style="text-align:center;"| 2021-22
| bgcolor="#ddffdd" style="text-align:center;"| 1.
| bgcolor="#ddffdd" style="text-align:center;"| Premier Liga
| bgcolor="#FFAAAA" style="text-align:center;"| K'.'''
|
|-
|}

 Klubfarver

Nuværende trupPr. 15. april 2019.''

Referencer

Eksterne henvisninger
  Officiell
 Premjer-liha officiell

Fodboldklubber i Ukraine
Etableret i 2004

FK Lviv


Deshabandu Ranjan Senerath Madugalle (; born 22 April 1959) is a former Sri Lankan cricketer who currently serves as the Chief of the panel of ICC match referees. He was educated at Trinity College, Kandy, and Royal College, Colombo.

He represented Sri Lanka in international cricket between 1979 and 1988, making his debut in the 1979 ICC Trophy final against Canada. He had the honor of being in the first Sri Lankan Test team in 1982, and top-scored in the first innings with 65 – making a 99-run partnership with Arjuna Ranatunga. Madugalle represented Sri Lanka in 21 test matches and 63 One Day Internationals and also captained Sri Lanka national cricket team in two test matches and 13 ODIs.

Madugalle retired from international cricket in 1988 at the age of 29. Subsequently, he has become a match referee for the International Cricket Council in 1993 and currently serves as the chief of the panel of ICC match referees. He was promoted to the position of chief match referee of the ICC in 2001 in which he achieved record longevity but courted controversy at times by exhibiting bias against Asian teams.

ODI career
Madugalle continued as a vital part of the Sri Lankan Test and ODI team, only missing one international game between 1979 and 1984. However, his ODI performances worried the Sri Lankan selectors, with only one fifty from 25 innings. He was shuffled around the order in an attempt to gain some form, but after scoring a duck in the second and last ODI against New Zealand in 1984, he was dropped for the first three matches of the 1984–85 World Series Cup in Australia. A couple of seasons followed where he was in and out of the team, but a major reorganisation of the squad following the tour of India in 1986–87 gave him the chance again, and he seized it with a Test 60 against New Zealand.

Performance outside Sri Lanka
Madugalle was never a good tourist, only averaging 21.50 with the bat abroad, while he averaged 42.76 on traditionally tricky Sri Lankan pitches. Indeed, his only century came in a home match – the first match of the 3-Test series against India in 1985. Madugalle took nearly seven hours to forge his 103, but it ensured in a drawn match. In the next match, he only batted once, making 54 from number three to build a solid platform for the next batsmen, which eventually led to a comfortable 149-run victory. They drew the third Test – despite scores of 5 and 10 from Madugalle, and Sri Lanka had won their first Test series.

Performance as captain
In 1988 he was appointed captain of the Sri Lankan cricket team, but his team troubled neither Australia, nor England under Madugalle's leadership. Madugalle himself recorded four sub-20 scores as captain, and the two Tests he captained became his last. He also captained the ODI team in his last 13 matches, winning two and losing eleven, but again he failed to back up his captaincy with runs – only passing 25 twice. However, Sri Lanka did win in his very last match, with a five-wicket win over Pakistan in the 1988 Asia Cup – in which Madugalle did not bat.

He also played league cricket in England – particularly in 1979 for Flowery Field Cricket Club, who were then in the Saddleworth League.

Retirement and match referee
Madugalle only made two international fifties after the '85 India series, both in Tests, and eventually he retired to become a marketing executive in a multinational corporation. But the lure of the cricket grounds became too strong, and he became involved as a match referee in 1993. He progressed through the International Cricket Council ranks, refereeing 77 Test matches and 169 ODIs. Thus, he has officiated in many more international matches than he has played. In 2001, he was appointed as the chief match referee by the ICC. In addition to being seen as an establishment man, his record in being impartial has been questioned – when to seem fair rather than act fair, he was harsh on Asian teams while being relatively light on Australian teams.

Ranjan Madugalle set the record for becoming the first match referee to officially take part in 300+ ODIs. He still holds the record for being a match referee in most ODIs.(304)

He too has the record for becoming the first match referee to officially take part in 100+ Tests. In fact, he's the only match referee in test history to take part in 100 as well as 150 test matches. He still holds the record for being a match referee in most test matches. (175)

He also holds the record for being a match referee in most T20I matches.(85)

Ranjan Madugalle has officially been a match referee in most international cricket matches(564) and also he's the only match referee to be involved in 500 as well as 550 international matches.

In 2019, Ranjan Madugalle officiated as the match referee of the 2019 Cricket World Cup final.

Controversies
During his tenure as a referee, Ranjan Madugalle courted controversy at times by exhibiting bias against Asian teams the most notable incidents of which occurred during the Indian tour of Australia in 1999–2000.

See also
 Elite Panel of ICC Referees

References

External links
 Cricinfo – meet the match referee (retrieved 17 August 2005)
 Abusive Pointing in 1999–2000 scot free by Umpires and Referee From Rediff.com
 Ranjan Madugalle : The unforgetful Lankan From Cricinfo.com, September 2006
 Sauce for the goose From Rediff.com
 Madugalle faces flak for letting off Johnson From Mid-Day.com

1959 births
Living people
Nondescripts Cricket Club cricketers
Sri Lanka One Day International cricketers
Sri Lanka Test cricketers
Sri Lankan cricketers
Sri Lanka Test cricket captains
Alumni of Royal College, Colombo
Alumni of Trinity College, Kandy
Cricket match referees
Cricketers from Kandy
Deshabandu

Ranjan Madugalle


Aurantioideae (ponekad i Citroideae, sin. Spathelioideae), potporodica rutovki. Pripada joj tridesetak rodova. Nekada se računala za samostalnu porodicu Aurantiaceae Juss.

Ime dolazi po rodu Aurantiam što je sinonim za rod Citrus.

Rodovi

 Glycosmis Corrêa (51 spp.)
 Micromelum Blume (8 spp.)
 Clausena Burm. fil. (29 spp.)
 Merrillia Swingle (1 sp.)
 Murraya J. Koenig ex L. (18 spp.)
 Luvunga Buch.-Ham. (12 spp.)
 Pamburus Swingle (1 sp.)
 Paramignya Wight (14 spp.)
 Wenzelia Merr. (8 spp.)
 Merope M. Roem. (1 sp.)
 Monanthocitrus Tanaka (4 spp.)
 Triphasia Lour. (3 spp.)
 Aegle Corrêa ex J. Koenig (1 sp.)
 Aeglopsis Swingle (4 spp.)
 Afraegle (Swingle) Engl. (4 spp.)
 Balsamocitrus Stapf (2 spp.)
 Afraurantium A. Chev. (1 sp.)
 Pleiospermium (Engl.) Swingle (7 spp.)
 Swinglea Merr. (1 sp.)
 Citropsis (Engl.) Swingle & Kellerm. (7 spp.)
 Naringi Adans. (1 sp.)
 Atalantia Corrêa (22 spp.)
 Burkillanthus Swingle (1 sp.)
 Feroniella Swingle (1 sp.)
 Limonia L. (1 sp.)
 Clymenia Swingle (2 spp.)
 Eremocitrus Swingle (1 sp.)
 Microcitrus Swingle (6 spp.)
 Citrus L. (17 spp.)

Izvori

Rutovke

Aurantioideae


An Dactyloctenium geminatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard Hackel. An Dactyloctenium geminatum in nahilalakip ha genus nga Dactyloctenium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dactyloctenium

Dactyloctenium geminatum


Plumplorien (Nycticebus coucang) er en halvabe i familien lorier, der er udbredt i det sydøstlige Asien. Her lever den i regnskove, haver og plantager i Indonesien, Malaysia, Singapore og Thailand. Kropslængden er 26-38 cm med en 1-2 cm lang hale. Navnet skyldes den plumpe kropsbygning. Plumplorien er trælevende og aktiv om natten. Arten er vurderet sårbar på grund af jagt og anvendelse som kæledyr, hvor tænderne ofte trækkes ud.

Noter

Eksterne henvisninger

Halvaber

Plumplori


An Kefersteinia pusilla in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Charles Schweinfurth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Schweinfurth. An Kefersteinia pusilla in nahilalakip ha genus nga Kefersteinia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Kefersteinia (Orchidaceae)

Kefersteinia pusilla


الشقة السفلى قرية في دولة السعودية في نجد في منطقة القصيم شمال مدينة بريدة.

بريدة
قرى منطقة القصيم

الشقة السفلى


Nagrada Bartolomé Hidalgo (španjolski: Premios Bartolomé Hidalgo) najpoznatija je i najcjenjenija urugvajska književna nagrada.

Utemeljena je 1988. godine, i nazvana prema Bartoloméu Hidalgu, jednom od osnivača gaučevske književnosti.

Dodjeljuje ju Urugvajsko društvo književnika (Cámara Uruguaya del Libro) u više kategorija:

 Najbolje prozno (poetsko) djelo,
 najbolje djelo na temu dječje književnosti,
 najbolje djelo na temu državne povijesti,
 najbolji esej,
 najbolja književna kritika.

Izvori

Književne nagrade
Urugvajska književnost

Nagrada Bartolomé Hidalgo


حب أحلى من حب هو فيلم مصري من إنتاج 1975 من بطولة نجلاء فتحي، محمود ياسين ، فاروق نجيب، سيد زيان، وإخراج حلمي رفلة. الفيلم مقتبس من مذكرات الكاتبة النمساوية ماريا فون تراب .

مراجع

وصلات خارجية

أفلام مصرية إنتاج 1975
أفلام محمود ياسين
أفلام نبيلة السيد

حب أحلى من الحب (فيلم)


دوبانوفسي (Добановци) هي مدينة في مقاطعة كاردزالي في صربيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 8280 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في صربيا
ضواحي بلغراد

دوبانوفتسي


جيامباولو بازيني  (مواليد 2 أغسطس 1984 في بيتشيا - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى هيلاس فيرونا الإيطالي في مركز المهاجم.يمتاز المجنون (Il Pazzo) كما يلقبونه في إيطاليا بإكمال الهجمة أو مايسمى اللمسة الأخيرة والتي تتوج عادة بالأهداف كما يمتاز بالتسجيل بالرأس.

السيرة الذاتية

مع الأندية
 بدا مع نادي أتلانتا منذ موسم 2003-2005 في دوري الدرجة الثانية ثم الدرجة الأولى في الموسم الذي يليه، برز في الفئة الناشئة بشكل سريع، امضى موسمين مع اتلانتا، لعب 51 مباراة في الدوري سجل 12 هدف(منها 3 على مستوى الدرجة الأولى الإيطالي)و تحول من مركز ظهير ايسر إلى مهاجم ثم اختطفه نادي فيورنتينا ولعب فيه أربع مواسم سجل فيها 25 هدفا ولكنه قرر الطلاق عنها بعد جلبه الفريق للاعب ألبرتو جيلاردينو عام 2008، وانتقل في فترة الانتقالات الشتوية لنادي سمبدوريا وشكل ثنائي مرعب مع لاعب أنطونيو كاسانو وسجل 11 هدفا في موسم ونصف.
 في موسم 2010-2011 انتقل اللاعب بازيني إلى نادي إنترميلان بقيادة ليوناردو مقابل 12 مليون أورو بالإضافة إلى لاعب الجناح جوناثان بيابياني ولوكا كالدريولا.وفي يوم 30 جانفي 2011، دخل بازيني في الشوط الثاني وأبدع وسجل هدفين وصنع هدف الفوز بعد سقوطه في موقع الجزاء في مباراة نادي باليرمو وسجل هدف الفوز أمام نادي باري ونادي فيورنتينا وكذلك أنقذ فريقه من التعادل أمام نادي ليتشي العصيب.

مع المنتخب
 لعب بازيني مع المنتخب الإيطالي للأمال أربع مواسم ودخل التاريخ بتسجيله هدفا في ملعب ويمبلي الشهير بعد افتتاحه مباشرة، وبعد العروض الرائعة مع سمبدوريا استدعي بازيني للعب في منتخب إيطاليا في 28 مارس 2009 ضد الجبل الأسود، ودخل بازيني في الدقيقة 59 وسجل هدفه الأول في الدقيقة 72، وبعد أدائه الرائع رشح لأخذ مكانة في المنتخب في نهائيات كأس العالم 2010 بجنوب أفريقيا.

الإنجازات

مع المنتخب
 بطولة أوروبا للشباب (1) :
 البطل : 2003.

مع الأندية

فرديا
 أفضل لاعب شاب في البطولة الإيطالية :2005.

مسيرته مع الانديه
 ناديشالنيه : 2001-2003
 نادي أتلانتا : 2004–2005
 نادي فيورنتينا : 2009-2005
 نادي سمبدوريا : 2009–2011
 إنتر ميلان : 2011-؟

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بيسكيا
رياضيون إيطاليون مغتربون في إسبانيا
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو أتالانتا
لاعبو إنتر ميلان
لاعبو إيه سي ميلان
لاعبو سامبدوريا
لاعبو فيورنتينا
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم من توسكانا
لاعبو منتخب إيطاليا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إيطاليا في كأس العالم 2010
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي ليفانتي
لاعبو هيلاس فيرونا
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1984

جيامباولو باتسيني


Hugo de Brito Machado (Piracuruca, 6 de maio de 1940 — Fortaleza, 15 de abril de 2023) foi um jurista brasileiro. Reconhecido como um dos principais tributaristas do Brasil, foi professor titular da Universidade Federal do Ceará (UFC), desembargador federal do Tribunal Regional Federal da 5ª Região e membro da Academia Brasileira de Direito Tributário, da International Fiscal Association e outras instituições especializadas no seu campo de atuação.

Biografia
De origem humilde e com formação técnica em contabilidade, ele ingressou no ensino superior iniciando os seus estudos jurídicos na Faculdade de Direito da Universidade Federal do Ceará, onde bacharelou-se em 1966.

Em 1986, ele defendeu dissertação de mestrado na Faculdade de Direito da Universidade Federal do Ceará.

Já consagrado com o título de notório saber pela mesma instituição de ensino onde obteve o seu mestrado e lecionava por década, aos 69 anos de idade, ele defendeu sua tese de doutorado em 2009, obtendo o título de doutor em direito pela Faculdade de Direito da Universidade Federal de Pernambuco.

Foi professor na Universidade Federal do Ceará (UFC), onde lecionou nas disciplinas de Direito Tributário, Ciências das Finanças e Direito Financeiro. Após sua aposentadora, continuaria a atuar no programa de pós-graduação em direito dessa instituição de ensino na condição de professor visitante.

Além de ter uma atuação acadêmica no campo jurídico, ele também foi um destacado operador do direito, tendo atuado como procurador da República no Ministério Público Federal (MPF), juiz federal na seção judiciária situada em Fortaleza e, posteriormente, como desembargador federal do Tribunal Regional Federal da 5ª Região, situado em Recife, onde se aposentou na magistratura.

Legado
Hugo de Brito Machado deixou uma contribuição relevante para o ensino do direito tributário no Brasil especialmente em virtude de seu livro Curso de Direito Tributário, publicado pela editora Malheiros, ser considerado uma das principais obras de direito tributário no país, tendo alcançado mais de 40 (quarenta) edições.

Homenagens
Recebeu o Troféu Sereia de Ouro em 2014 pela TV Verdes Mares em parceria com a Fundação Edson Queiroz. Naquela oportunidade, ele contava com uma obra jurídica composta por 73 livros e livretos, 118 capítulos de livros e 286 artigos.

Obra
 Curso de Direito Tributário (mais de 40 edições);
 Comentários ao Código Tributário Nacional (3 volumes);
 Mandado de Segurança em Matéria Tributária (2023 - mais de 5 edições)
 Crimes Contra a Ordem Tributária (2022 - 5ª edição);
 Curso de direito constitucional tributário (2015 - 2ª edição);
 Os Princípios Jurídicos da Tributação na Constituição de 1988 (1989) ;
 Temas de Direito Tributário (1993);
 Temas de Direito Tributário - Volume II (1994);
 Uma Introdução ao Estudo do Direito (2000);
 Estudos de Direito Penal Tributário (2002);
 Direitos Fundamentais do Contribuinte e a Efetividade da Jurisdição (2009);
 Lei complementar tributária (2010);
 Introdução ao Estudo do Direito (2012);
 Teoria Geral de Direito Tributário (2015);
 Planejamento tributário (2016);
 Responsabilidade pessoal do agente público por danos ao contribuinte (2017);
 Normas gerais de direito tributário (2018).

Agraciados com o Troféu Sereia de Ouro
Naturais de Piracuruca
Alunos da Universidade Federal do Ceará
Alunos da Universidade Federal de Pernambuco
Juristas do Piauí
Professores da Universidade Federal do Ceará

Hugo de Brito Machado


Datorie și sacrificiu este un film românesc din 1925 regizat de Ion Șahighian. Rolurile principale au fost interpretate de actorii George Vraca și Ion Niculescu-Brună.

Rezumat

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Ion Niculescu-Brună — Ilie Păduraru
 Ion Finteșteanu — primarul
 George Theodorescu — ofițerul german
 George Conabie — comandantul regimentului
 George Vraca — Ion Stăjeru
 Lulu Chiriac — Ileana
 Dumitru Gașpar — Vrânceanu

Note

Legături externe

Vezi și
 1925 în film

Filme din 1925
Filme românești
Filme în limba română
Filme dramatice românești

Datorie și sacrificiu


Acumulările Rogoșești - Bucecea alcătuiesc o zonă protejată (arie de protecție specială avifaunistică - SPA) situată în nord-estul României, pe teritoriile județelor Botoșani și Suceava.

Localizare
Aria naturală se întinde în extremitatea nord-vestică a județului Botoșani, pe teritoriile administrative ale comunelor: Mihăileni și Vârfu Câmpului și în cea estică a județului Suceava, pe teritoriile comunelor: Grămești, Hănțești și Zvoriștea și pe cel al orașului Siret.

Înființare
Situl Acumulările Rogoșești - Bucecea a fost declarat arie de protecție specială avifaunistică prin Hotărârea  de Guvern nr. 971 din 5 octombrie 2011 (pentru modificarea și completarea Hotărârii Guvernului nr. 1.284/2007 privind declararea ariilor de protecție specială avifaunistică ca parte integrantă a rețelei ecologice europene Natura 2000 în România). Acesta se desfășoară pe o suprafață de 2.106 ha. pe ambele maluri ale râului Siret.

Biodiversitate
Încadrată în ecoregiunea continentală aflată la contactul Câmpiei Moldovei (Câmpia Jijiei) cu Podișul Sucevei (Dealul Bour, Șaua Bucecii, Dealul Mare), aria protejată dispune de patru tipuri de habitate naturale: Ape dulci continentale (curgătoare și stătătoare), Culturi cerealiere extensive (inclusiv culturile de rotație cu dezmiriștire), Mlaștini, smârcuri și turbării și Pajiști ameliorate; ce asigură condiții prielnice de odihnă, hrănire și cuibărire pentru păsări acvatice în perioada migrației.

La baza desemnării sitului se află mai multe specii avifaunistice aflate pe lista roșie a IUCN și protejate la nivel european prin Directiva 79/409/CEE din 2 aprilie 1979<ref>[http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=CONSLEG:1979L0409:20081223:RO:PDF  Directiva Consiliului Europei 79/409/CEE din 2 aprilie 1979, privind conservarea păsărilor], accesat la 26 martie 2018</ref> (privind conservarea păsărilor sălbatice); astfel: gârliță mare (Anser albifrons), rață fluierătoare (Anas penelope), rață pestriță (Anas strepera), rață mică (Anas crecca), rață mare (Anas platyrhynchos), rață sulițar (Anas acuta), rață cârâitoare (Anas querquedula), rață cu cap castaniu (Aythya ferina), rață moțată (Aythya fuligula), rață scufundătoare (Aythya marila), rață roșie (Aythya nyroca), buhai de baltă (Botaurus stellaris), prundașul gulerat mic (Charadrius dubius), chirighiță neagră (Chlidonias niger), chirighiță-cu-obraz-alb (Chlidonias hybridus), barză albă (Ciconia ciconia), erete de stuf (Circus aeruginosus), erete vânăt (Circus cyaneus), lebădă cucuiată (Cygnus olor), egretă mare (Egretta alba), egretă mică (Egretta garzetta), lișiță (Fulica atra), cufundar polar (Gavia arctica), cufundar mic (Gavia stellata), codalb (Haliaeetus albicilla), piciorong (Himantopus himantopus), stârc pitic (Ixobrychus minutus), sfrâncioc roșiatic (Lanius collurio),  sfrânciocul cu frunte neagră (Lanius minor), pescăruș argintiu (Larus cachinnans), pescăruș mic (Larus minutus), pescăruș râzător (Larus ridibundus), sitarul de mal (Limosa limosa), ferestraș mic (Mergus albellus), cormoran mare (Phalacrocorax carbo), cormoran mic (Phalacrocorax pygmeus), bătăuș (Philomachus pugnax), ploier auriu (Pluvialis apricaria), chiră mică (Sterna albifrons), chiră de baltă (Sterna hirundo), fluierarul negru (Tringa erythropus), fluierarul cu picioare roșii (Tringa totanus), fluierarul de mlaștină (Tringa glareola), fluierarul de zăvoi (Tringa ochropus) și nagâțul (Vanellus vanellus).

 Căi de acces
 Drumul național DN29A, pe ruta: Suceava - Burdujeni - Adâncata - Călugăreni - Șerbănești - Zvoriștea

 Vezi și
 Natura 2000
 Lista siturilor Natura 2000 din România

 Note

 Legături externe Reportaj Pescari fără permis depistați de jandarmi pe acumulările Bucecea și Rogojești (25 de sancțiuni contravenționale, în valoare totală de 5400 de lei, au fost aplicate de jandarmi unor persoane care au încălcat prevederile legislației în vigoare privind pescuitul și acvacultura), realitateadorohoiana.ro''

Acumulările Rogoșești - Bucecea


මාතෘ දිව්‍ය රාජයා උදෙසා බුදුන් වහන්සේ කල  දේශනය.

එකම සිද්ධාන්තයක් හෝ විෂයයක් පිළිබඳව දිග්-දර්ශණ (Intelligence) ආදී බොහෝ ප්‍රභේද කර දැක්වීම සහ නිර්වාණය දෙසට යොමුවූ ධර්මය ප්‍රතිපාදනය කිරිම නිසා මෙම පිටකය අභිධම්ම ලෙස නම් කරයි.

සූත්‍ර පිටකයේ විස්තර කර ඇති සිද්ධාන්ත හා විෂයයන් පිළිබඳව පැහැදිලි කිරීම් සිදු කිරීම සහ සහ ඒවා පිළිබඳ ශාස්ත්‍රීය දෘෂ්ටියකින් යුතුව විවේචනයන් ඉදිරිපත් කිරීම ආදිය ප්‍රධාන වශයෙන් අභිධම්ම පිටකයෙන් සිදු කෙරේ. අභිධම්ම පිටකයට පරමත්ථ දේසනා යැයි ද කියනු ලැබේ. මෙහි ග්‍රන්ථ 7ක් ඇතුලත් වේ.

1. ධම්මසංගණිප්පකරණය
2. විභංගප්පකරණය
3. කථාවත්ථුප්පකරණය
4. පුද්ගලපඤ්ඤත්තිප්පකරණය
5. ධාතුකථාප්පකරණය
6. යමකප්පකරම්ණය
7. පට්ඨානප්පකරණය

අභිධම්ම පිටකය


Lixa do Alvão Portekiz'de Vila Pouca de Aguiar belediyesine bağlı bir bucaktır (Portekizce: freguesia). Yüzölçümü 14,48 km2 ve nüfusu 489 (2001) kişidir.

1 Temmuz 2003'te komşu bucak Soutelo de Aguiar'dan ayrılan Lixa do Alvão bucağı resmî olarak 1 Ocak 2004'te kurulmuştur.

Portekiz'in freguesiaları
Vila Pouca de Aguiar

Lixa do Alvão


نادي العرب الرياضي المعروف أيضا باسم العرب حلفا، هو نادي كرة قدم سوداني وهو نادي أساسي في حلفا، السودان.

أندية كرة قدم في السودان

العرب حلفا


Festschrift (; plural, Festschriften,  o Festschrifts), o también Festgabe o liber amicorum, es un término utilizado en el mundo académico para referirse a un libro en honor de una persona respetada, en especial a un académico, y que se presenta durante el transcurso de su vida. El término, proveniente del alemán, se podría traducir como una 'celebración en forma escrita' o como '[pieza de] celebración escrita'; cabe indicar que el término puede ser comparable al libro que se publica póstumamente, y que es denominado Gedenkschrift ('publicación en memoria').

Un Festschrift contiene una serie de contribuciones originales provenientes de colegas cercanos al académico honrado, a menudo incluyendo a sus exestudiantes doctorados; típicamente se publica con motivo de la jubilación del homenajeado, en su sexagésimo o sexagésimo quinto cumpleaños, o con ocasión de otro aniversario que sea notable dentro de su carrera. La primera publicación de este tipo en el mundo fue realizada en 1640 en Leipzig con motivo de la celebración del bicentenario de la invención de la imprenta, e incluía diversas obras de poetas alemanes; fue editada por Gregor Ritzsch.

Este tipo de publicación puede tener como foco cualquier materia y extensión, desde un pequeño volumen a una obra en varios tomos. Aufstieg und Niedergang der römischen Welt, por ejemplo, comenzó en 1972 como un Festschrift conmemorativo del 75.º aniversario de Joseph Vogt, un historiador clásico alemán, planeándose en primera instancia cuatro volúmenes, pero desde entonces se ha llegado a un total de 89 (entre ellos, varios que se habían planificado para los próximos años, pero que se pospusieron en 1998). Los ensayos, en tanto, usualmente se relacionan de alguna manera con —o reflexionan sobre— las contribuciones del homenajeado en el ámbito académico, pero pueden incluir importantes investigaciones originales de los autores. Muchos de los Festschriften también cuentan con una tabula gratulatoria, una lista extendida de los colegas y amigos que envían sus mejores deseos al homenajeado.

Referencias

Enlaces externos

Palabras y frases en alemán
Publicaciones científicas

Festschrift